# verses

text:
Ва ба қавм бигӯ: 'Барои фардо омода шавед, ва гӯшт хоҳед хӯрд, зеро ки дар гӯши Парвардигор гириста гуфтаед: кист, ки моро гӯшт бихӯронад? Чунки дар Миср барои мо хуб буд, – пас, Парвардигор ба шумо гӯшт хоҳад дод, то ки бихӯред.


text:
балки тамоми моҳ, то ки он аз бинии шумо барояд ва барои шумо нафратангез шавад, чунки аз Парвардигор, ки дар миёни шумост, нафрат намудед, ва пеши Ӯ гиря карда гуфтед: чаро аз Миср берун омадем?'»


text:
Ва Мусо гуфт: «Қавме ки ман дар миёни онҳоям, шашсад ҳазор нафар пиёдаанд, ва Ту мегӯӣ: 'Ман ба онҳо гӯшт хоҳам дод, то ки моҳи тамом бихӯранд'.


text:
Агар ҳамаи гӯсфандон ва говон барои онҳо кушта шавад, оё ин барояшон кифоят мекунад? Агар ҳамаи моҳиёни баҳр барои онҳо чамъ карда шавад, оё ин барояшон кифоят мекунад?»


text:
Ва Парвардигор ба Мусо гуфт: «Оё дасти Парвардигор кӯтоҳ аст? Алҳол хоҳӣ дид, ки оё суханам бар ту ба амал меояд ё не».


text:
Ва Мусо берун омада, суханони Парвардигорро ба қавм гуфт, ва аз пирони қавм ҳафтод нафар ҷамъ карда, онҳоро дар гирду пеши хайма гузошт.


text:
Ва Парвардигор дар абр фурӯд омада, ба ӯ сухан ронд, ва аз Рӯҳе ки бар ӯ буд, гирифта, бар ҳафтод нафар пирон кӯчонид; ва ҳангоме ки Рӯҳ бар онҳо қарор гирифт, нубувват карданд, вале давом надоданд.


text:
Ва ду нафар аз пирон дар бошишгоҳ монданд, ки номи яке Элдод буд, ва номи дигаре Медод; ва бар онҳо низ Рӯҳ қарор гирифт, зеро ки онҳо аз ҷумлаи навишташудагон буданд, ва агарчи назди хайма набаромаданд, дар бошишгоҳ нубувват карданд.


text:
Ва амраде давида омад, ва ба Мусо хабар дода, гуфт: «Элдод ва Медод дар бошишгоҳ нубувват пайғамбарӣ мекунанд».


text:
Ва Еҳушаъ ибни Нун, ки аз айёми ҷавонияш хизматгузори Мусо буд, ҷавоб гардонида, гуфт: «Хоҷаам Мусо! Онҳоро манъ намо».


text:
Вале Мусо ба вай гуфт: «Оё ту барои ман рашк мебарӣ? Кошки тамоми қавми Парвардигор анбиё* мебуданд, ва Парвардигор Рӯҳи худро бар онҳо равона мекард!»


text:
Ва боде бо амри Парвардигор бархоста, бедонаҳоро аз ҷониби баҳр овард, ва онҳоро дар атрофи бошишгоҳ, тақрибан якрӯза роҳ ба ин тараф ва якрӯза роҳ ба он тараф, пароканда кард, дар сурате ки парвозашон тақрибан ду араш аз рӯи замин болотар буд.


text:
Ва қавм бархоста, тамоми он рӯз ва тамоми шабаш ва тамоми рӯзи дигар бедонаҳоро ҷамъ карданд; ва касе ки кам чида буд, даҳ ғарам ҷамъ кард, ва онҳоро дар атрофи бошишгоҳ барои худ паҳн карданд.


text:
Гӯшт ҳанӯз дар миёни дандонҳошон буд, пеш аз он ки хоида фурӯ баранд, хашми Парвардигор бар қавм аланга зад, ва Парвардигор қавмро бо вабои бағоят азиме зарба зад.


text:
Ва Марям ва Ҳорун Мусоро дар бораи зани ҳабашие ки гирифта буд, мазаммат карданд, зеро ки ӯ зани ҳабашӣ гирифта буд;


text:
Ва гуфтанд: «Оё Парвардигор фақат бо Мусо сухан рондааст? Ӯ, охир, бо мо низ сухан рондааст». Ва Парвардигор инро шунид.


text:
Ва Парвардигор ногаҳон ба Мусо ва Ҳорун ва Марям гуфт: «Ҳар сеятон сӯи хаймаи ҷомеъ берун оед». Ва ҳар сеяшон берун омаданд.


text:
Ва Парвардигор дар сутуни абр фурӯд омада, назди дари хайма истод, ва Ҳорун ва Марямро хонд. Ва ҳар дуяшон берун омаданд.


text:
Ва Ӯ гуфт: «Суханони Маро бишнавед: агар дар миёни шумо набии Парвардигор бошад, Ман дар рӯъё ба вай зоҳир мешавам, дар хоб бо вай сӯхан меронам.


text:
Ман бо ӯ рӯ ба рӯ ва ошкоро, ва на бо рамз, сухан меронам, ва ӯ симои Парвардигорро мебинад; пас, чаро шумо натарсида, бандаи Ман Мусоро мазаммат кардед?»


text:
Ва абр аз болои хайма дур шуд, ва инак, Марям аз махав мисли барф сафед шуда буд; ва Ҳорун ба Марям назар андохт, ва инак, вай махавӣ гардидааст.


text:
Ва Ҳорун ба Мусо гуфт: «Лутфан, эй хоҷаам, бори ин гуноҳро, ки аҳмақона рафтор карда, гуноҳкор шудаем, ба гардани мо намон;


text:
Ва Парвардигор ба Мусо гуфт: «Агар падараш ба рӯи вай туф мекард, оё вай ҳафт рӯз нопок намешуд? Пас, бигзор вай ҳафт рӯз берун аз бошишгоҳ ҷудо гузошта шавад, ва баъд аз он баргардад».


text:
Ва Марям ҳафт рӯз берун аз бошишгоҳ ҷудо гузошта шуд; ва қавм то вақти баргаштани Марям кӯч накарданд.


text:
«Одамонро аз ҷониби худ бифирист, то ки замини Канъонро, ки Ман ба банӣ Исроил медиҳам, ҷосусӣ кунанд; якнафарӣ аз ҳар сибти падарони онҳо, ки ҳар яке дар миёни онҳо сарвар бошад, бифиристед».


text:
Ва Мусо, мувофиқи амри Парвардигор, онҳоро аз биёбони Форон фиристод, ки ҳамаи он мардон сардорони банӣ Исроил буданд.


text:
Ин аст номҳои одамоне ки Мусо фиристод, то ки заминро ҷосусӣ кунанд; ва Мусо Ҳушаъ ибни Нунро Еҳушаъ ном монд.


text:
Ва Мусо онҳоро фиристод, то ки замини Канъонро ҷосусӣ кунанд, ва ба онҳо гуфт: «Аз ин ҷо ба Наҷаб* равона шуда, бар кӯҳистон бароед;


text:
Ва заминро бубинед, ки он чӣ гуна аст, ва қавме ки дар он сокинанд, оё пурзӯранд ё камқувват? Оё камшуморанд ё сершумор?


text:
Ва замине ки онҳо дар он сокинанд, чӣ гуна аст: оё хуб аст ё бад? Ва шаҳрҳое ки дар онҳо сокинанд, чӣ гуна аст: оё дар хаймаҳои бошишгоҳҳо сокинанд ё дар қалъаҳо?


text:
Ва замин чӣ гуна аст: оё ҳосилхез аст ё бесамар? Дарахте дорад ё не? Пас, далер бошед, ва аз меваи замин бигиред». Ва он айём мавсими ангурпазӣ буд.


text:
Ва ба Наҷаб баромада, то Ҳебрӯн расиданд, ки Аҳимон, Шешай ва Талмай, фарзандони Аноқ, он ҷо буданд; ва Ҳебрӯн ҳафт сол пеш аз Сӯани Миср бино ёфта буд.


text:
Ва ба водии Эшкӯл омаданд, ва аз он ҷо шохаи токро бо як хӯша ангур бурида, бо чӯбдасте дукаса бардоштанд; аз меваи анор ва анҷир низ гирифтанд.


text:
Ва раҳсипор шуда, назди Мусо ва Ҳорун ва тамоми ҷамоати банӣ Исроил ба биёбони Форон, ба Қодеш расиданд, ва ба онҳо ва тамоми ҷамоат хабар оварданд, ва меваи заминро ба онҳо нишон доданд.


text:
Ва ба ӯ ҳикоят карда, гуфтанд: «Ба замине ки моро фиристодӣ, рафтем, ва дар он ҳақиқатан шир ва асал ҷорист, ва ин аст меваи он.


text:
Аммо қавме ки сокини он заминанд, пурзӯранд, ва шаҳрҳояш ҳисордори азим аст, ва фарзандони Аноқро низ дар он ҷо дидем.


text:
Амолеқиён дар замини Наҷаб сокинанд, ва ҳиттиён ва ябусиён ва амӯриён дар кӯҳистон сокинанд, ва канъониён назди баҳр ва дар соҳили Урдун сокинанд».


text:
Ва Колеб қавмро пеши Мусо таскин дода, гуфт: «Ба яқин мо баромада, онро ба соҳибии худ хоҳем даровард, зеро ки метавонем бар он ғолиб оем».


text:
Вале одамоне ки бо вай рафта буданд, гуфтанд: «Ба он қавм наметавонем муқобил бароем, зеро ки онҳо аз мо пурзӯртаранд».


text:
Ва дар бораи замине ки онро ҷосусӣ карда буданд, дар миёни банӣ Исроил овозаи бад паҳн намуда, гуфтанд: «Замине ки онро бо мақсади ҷосусӣ карданаш тай намудем, заминест, ки сокинони худро мехӯрад, ва тамоми қавме ки андаруни он дидем, одамони қадбаланданд.


text:
Ва дар он ҷо бузургҷуссагони баҳодурони банӣ Аноқро дидем, ки аз насли баҳодуронанд; ва мо ба назари худамон мисли малах намудем, ва дар назари онҳо низ чунин будем».


text:
Ва тамоми банӣ Исроил аз Мусо ва Ҳорун шиква карданд, ва тамоми ҷамоат ба онҳо гуфтанд: «Кошки дар замини Миср мемурдем, ё дар ҳамин биёбон ҷон медодем!


text:
Ва чаро Парвардигор моро ба ин замин мебарад, то ки мо ба дами шамшер биафтем, ва занону кӯдакони мо ба асирӣ бурда шаванд? Оё барои мо беҳтар нест, ки ба Миср баргардем?»


text:
Ва Еҳушаъ ибни Нун ва Колеб ибни Ефунне, аз миёни онҳое ки заминро ҷосусӣ карда буданд, либосҳои худро даррониданд,


text:
Ва ба тамоми ҷамоати банӣ Исроил сухан ронда, гуфтанд: «Замине ки мо тай намудем, то ки онро ҷосусӣ кунем, замини ниҳоятдараҷа хуб аст.


text:
Агар Парвардигор ба мо таваҷҷӯҳ кунад, моро ба ин замин оварда, онро ба мо хоҳад дод, – ба замине ки шир ва асал дар он ҷорист.


text:
Фақат ин ки ба зидди Парвардигор балво накунед, ва аз қавми он замин натарсед, зеро ки онҳо тӯъмаи мо хоҳанд шуд: пуштибонашон аз онҳо дур шудааст, ва Парвардигор бо мост, аз онҳо натарсед».


text:
Ва тамоми ҷамоат гуфтанд: «Онҳоро сангсор бояд кард!» Вале ҷалоли Парвардигор дар хаймаи ҷомеъ бар тамоми банӣ Исроил зоҳир шуд.


text:
Ва Парвардигор ба Мусо гуфт: «То ба кай ин қавм Маро хор медоранд? Ва то ба кай, бо вуҷуди тамоми аломоте ки дар миёни онҳо ба амал овардаам, ба ман имон намеоваранд?


text:
Онҳоро гирифтори вабое намуда, нобуд хоҳам кард, ва аз камари ту халқе ба вуҷуд хоҳам овард, ки аз онҳо бузургтар ва азимтар бошанд».


text:
Ва Мусо ба Парвардигор гуфт: «Он гоҳ мисриён, ки ту ин қавмро аз миёни онҳо бо қуввати Худ берун овардаӣ инро хоҳанд шунид,


text:
ва ба сокинони ин замин инро хабар хоҳанд дод, дар сурате ки ин сокинон шунидаанд, ки Ту, эй Парвардигор, дар миёни ин қавм ҳастӣ, ва Ту, эй Парвардигор, бар онҳо рӯ ба рӯ зоҳир мешавӣ, ва абри Ту бар онҳо меистад, ва Ту пешопеши онҳо рӯзона дар сутуни абр ва шабона дар сутуни оташ меравӣ, –


text:
'Азбаски Парвардигор ин қавмро ба замине ки ба онҳо бо қасам ваъда карда буд, натавонист биёрад, бинобар ин онҳоро дар биёбон кушт'.


text:
'Парвардигор собир ва пур аз меҳрубонист, гуноҳ ва исёнро меомурзад, вале гуноҳкоронро беҷазо намегузорад, барои гуноҳи падарон писаронро то насли сеюм ва чорум ҷазо медиҳад'.


text:
Пас, гуноҳи ин қавмро мувофиқи бузургии меҳрубонии Худ биомурз, чунон ки ин қавмро аз Миср то ҳамин вақт омурзидаӣ».


text:
Валекин ба Зоти Худам қасам, ки чунон ки Ман зинда ҳастам, ва чунон ки тамоми дунё аз ҷалоли Парвардигор пур аст,


text:
ончунон ҳамаи ин одамон, ки ҷалоли Маро, ва аломотеро, ки Ман дар Миср ва дар биёбон ба амал овардаам, дидаанд, ва Маро даҳ бор имтиҳон намуда, ба овози Ман гӯш надодаанд, –


text:
ба яқин онҳо заминеро, ки Ман ба падаронашон бо қасам ваъда кардаам, нахоҳанд дид; ва ҳамаи онҳое ки Маро хор доштаанд, онро нахоҳанд дид.


text:
Вале бандаи Ман Колеб, азбаски рӯҳи дигаре дошта, Маро комилан пайравӣ намуд, – ӯро Ман ба замине ки рафта буд, дохил хоҳам кард, ва насли ӯ онро мерос хоҳад гирифт.


text:
Ва азбаски амолеқиён ва канъониён дар водӣ сокинанд, фардо тоб хӯрда, бо роҳи баҳри Қулзум сӯи биёбон кӯч кунед».


text:
«То ба кай ба ин ҷамоати бадкор, ки аз Ман шиква мекунанд, тоқат оварам? Шикоятҳои банӣ Исроилро, ки аз Ман шиква мекунанд, шунидаам.


text:
Ба онҳо бигӯ: 'Ба ҳаёти Худам қасам, ки чунон ки шумо дар гӯши Ман сухан рондед, ончунон ба шумо амал хоҳам кард.


text:
Дар ин биёбон ҷасадҳои шумо хоҳад афтод, яъне ҳамаи дар шумор овардашудагони шумо, аз рӯи тамоми адади шумо, аз бистсола ва болотар, ки аз Ман шикоят кардаед.


text:
Шумо ба ин замине ки дар бораи он Ман дасти Худро баланд карда қасам хӯрдаам, ки шуморо дар он сокин созам, дохил нахоҳед шуд, ба ҷуз Колеб ибни Ефунне ва Еҳушаъ ибни Нун.


text:
Валекин кӯдакони шумо, ки дар бораи онҳо гуфтед, ки ба асирӣ бурда хоҳанд шуд, – Ман онҳоро дохил хоҳам кард, ва онҳо заминеро, ки шумо аз он нафрат намудед, хоҳанд донист.


text:
Ва писарони шумо чил сол дар биёбон овора шуда гашта, ҷазои зинокории шуморо хоҳанд кашид, то даме ки ҷасадҳои шумо дар биёбон несту нобуд шавад.


text:
Аз рӯи шумораи рӯзҳое ки шумо заминро ҷосусӣ кардаед, яъне чил рӯз, як сол дар ивази як рӯз, ҷазои гуноҳҳои худро чил сол хоҳед кашид, то бидонед, ки аз таваҷҷӯҳи Ман маҳрум шуданатон чӣ маънӣ дорад'.


text:
Ман, ки Парвардигор ҳастам, гуфтаам, ки ба тамоми ин ҷамоати бадкор, ки ба муқобили Ман балво бардоштаанд, чунин амал хоҳам кард: дар ин биёбон корашон тамом шуда, дар ин ҷо хоҳанд мурд».


text:
Ва он касоне ки Мусо барои ҷосусии замин фиристода буд, ва онҳо чун баргаштанд, овозаи бад дар бораи замин паҳн карда, тамоми ин ҷамоатро ба муқобили ӯ ба шӯр оварданд, –


text:
Вале Еҳушаъ ибни Нун ва Колеб ибни Ефунне аз миёни он касоне ки барои ҷосусии замин рафта буданд, зинда монданд.


text:
Ва бомдодон бармаҳал бархостанд, ва ба сари кӯҳ баромада, гуфтанд: «Инак, мо тайёрем ба маконе ки Парвардигор ваъда додааст, биравем, зеро ки гуноҳ кардаем».


text:
Зеро ки амолеқиён ва канъониён он ҷо пеши шумо мебошанд, ва шумо ба дами шамшер хоҳед афтод; ва азбаски шумо аз пайравии Парвардигор дур шудаед, Парвардигор низ бо шумо нахоҳад буд».


text:
Вале онҳо бо ҳавобаландӣ ба сари кӯҳ баромадан гирифтанд; аммо сандуқи паймони Парвардигор ва Мусо аз бошишгоҳ берун нарафтанд.


text:
Ва амолеқиён ва канъониён, ки дар он кӯҳистон сокин буданд, фурӯд омада, ба онҳо шикаст расониданд ва онҳоро то Ҳормо таъқиб карданд.


text:
«Ба банӣ Исроил сухан ронда, ба онҳо бигӯ: вақте ки ба замини сукунати худ, ки Ман онро ба шумо медиҳам, дохил шавед,


text:
ва қурбонии оташин барои Парвардигор бихоҳед тақдим намоед, чи қурбонии сӯхтанӣ, чи забҳе барои иҷрои назр, ё барои хайрот, ё дар идҳои худ, то ки атри хушбӯй барои Парвардигор аз говон ё аз гӯсфандон ба амал оваред, –


text:
он гоҳ касе ки қурбонии худро барои Парвардигор тақдим менамояд, бояд барои ҳадияи ордӣ даҳяки эфа орди маҳине биёрад, ки бо чоряк ҳин равған омехта шуда бошад.


text:
Агар қӯчқоре қурбонӣ намоӣ, барои ҳадияи ордӣ ду даҳяки эфа орди маҳине биёр, ки бо сеяк ҳин равған омехта шуда бошад.


text:
Ва агар наргови ҷавоне барои қурбонии сӯхтанӣ ё барои забҳи иҷрои назр ё забҳи саломатӣ ба Парвардигор тақдим намоӣ, –


text:
бигзор бо он наргови ҷавон ҳадияи ордӣ иборат аз се даҳяк орди маҳини омехта бо ним ҳин равған оварда шавад;


text:
Барои ҳар наргов, ё барои ҳар қӯчқор, ё барои ҳар барраи гӯсфандон ё бузон бояд ҳамин тавр амал карда шавад.


text:
Ҳар таҳҷоӣ, вақте ки атри хушбӯй барои Парвардигор тақдим менамояд, бояд инро ҳамин тавр ба амал оварад.


text:
Ва агар дар миёни шумо ғарибе сокин бошад, ё ҳар касе ки дар наслҳои шумо дар миёни шумо бошад, ва бихоҳад атри хушбӯй барои Парвардигор тақдим намояд, вай бояд ончунон амал намояд, чунон ки шумо амал мекунед.


text:
Барои шумо, эй аҳли ҷамоат, ва барои ғарибе ки назди шумо сокин аст, фариза як аст, ки фаризаи абадист дар наслҳои шумо: ғариб ба ҳузури Парвардигор комилан мисли шумост.


text:
«Ба банӣ Исроил сухан ронда, ба онҳо бигӯ: вақте ки шумо ба замине ки Ман шуморо ба он ҷо мебарам, дохил шавед,


text:
Аз хамири аввали худ ҳалло* заволае барои ҳадия тақдим кунед; чӣ гунае ки аз хирман ҳадия тақдим мекунанд, онро он гуна тақдим, кунед.


text:
яъне ҳар он чиро, ки Парвардигор ба шумо ба воситаи Мусо фармудааст, аз рӯзе ки Парвардигор барои шумо ва минбаъд барои наслҳои шумо фармудааст, –


text:
пас, агар ин, ба сабаби бехабарии ҷамоат, саҳван ба амал омада бошад, он гоҳ бигзор тамоми ҷамоат як наргови ҷавонро барои қурбонии сӯхтанӣ, ҳамчун атри хушбӯй барои Парвардигор, бо ҳадияи ордӣ ва ҳадияи рехтании он, мувофиқи қоидаи он, тақдим кунанд, ва як нарбузро барои қурбонии гуноҳ.


text:
Ва коҳин тамоми ҷамоати банӣ Исроилро кафорат менамояд, ва онҳо омурзида хоҳанд шуд, зеро ки ин саҳв буд, ва онҳо қурбонии худро барои қурбонии оташини Парвардигор, ва қурбонии гуноҳи худро барои саҳви худ ба ҳузури Парвардигор тақдим кардаанд.


text:
Ва тамоми ҷамоати банӣ Исроил ва ғарибоне ки дар миёни онҳо сокинанд, омурзида хоҳанд шуд, зеро ки ин саҳви тамоми қавм буд.


text:
Вале агар як кас саҳван гуноҳ карда бошад, бигзор вай модабузи яксолае барои қурбонии гуноҳ тақдим намояд.


text:
Ва коҳин он каси саҳвкардаро, ки саҳван ба ҳузури Парвардигор гуноҳ кардааст, кафорат менамояд, то ки вай кафорат ёбад, ва он гоҳ вай омурзида хоҳад шуд.


text:
Барои касе ки саҳван амал мекунад, хоҳ вай таҳҷоие аз банӣ Исроил бошад, хоҳ ғарибе ки дар миёни онҳо сокин аст, як қоида хоҳад буд.


text:
Валекин касе ки дидаю дониста гуноҳе мекунад, хоҳ таҳҷоӣ бошад хоҳ ғариб, вай Парвардигорро куфр кардааст, пас он кас аз миёни қавми худ нобуд хоҳад шуд,


text:
зеро ки вай аз каломи Парвардигор нафрат карда, ҳукми Ӯро поймол намудааст, – он кас албатта нобуд хоҳад шуд: гуноҳи вай бар гардани вай аст».


text:
Ва касоне ки ӯро дида буданд, ки ҳезум ҷамъ мекард, ӯро назди Мусо ва Ҳорун ва тамоми ҷамоат оварданд.


text:
Ва Парвардигор ба Мусо гуфт: «Ин кас бояд ҳатман кушта шавад; бигзор тамоми ҷамоат ӯро берун аз бошишгоҳ сангсор кунанд».


text:
Ва тамоми ҷамоат ӯро аз бошишгоҳ берун оварданд, ва ӯро сангсор карданд, ва ӯ мурд, чунон ки Парвардигор ба Мусо фармуда буд.


text:
«Ба банӣ Исроил сухан ронда, ба онҳо бигӯ, ки барои худ бар гӯшаҳои либоси худ дар наслҳои худ пӯпак бисозанд, ва дар пӯпаки ҳар гӯша риштаи лоҷварде дохил кунанд,


text:
ва он дар пӯпаки шумо хоҳад буд, то ки бар он нигариста, тамоми аҳкоми Парвардигорро ба ёд оваред, ва онҳоро иҷро кунед, ва аз пайи дили худ ва чашмони худ, ки шуморо ба зино моил мекунанд, наравед,


text:
Ман Парвардигор Худои шумо ҳастам, ки шуморо аз замини Миср берун овардаам, то ки Худои шумо бошам. Ман Парвардигор Худои шумо ҳастам».


text:
Ва Қӯраҳ ибни Йисҳор ибни Қаҳот ибни Левӣ, ва Дотон ва Абиром писарони Элиоб, ва Ӯн ибни Фолат, банӣ Реубен бархостанд,


text:
ва назди Мусо ҳозир шуданд, ва бо онҳо дусаду панҷоҳ нафар аз банӣ Исроил: сардорони ҷамоат, даъватшавандагони маҷлисҳо, шахсони номдор буданд.


text:
Ва ба муқобили Мусо ва Ҳорун ҷамъ омада, ба онҳо гуфтанд: «Бас кунед! Зеро ки тамоми ҷамоат саросар поканд, ва Парвардигор дар миёни онҳост. Пас, чаро шумо худро аз ҷамоати Парвардигор баланд мегузоред?»


text:
ва ба Қӯраҳ ва ҳамаи шариконаш сухан ронда, гуфт: «Бомдодон Парвардигор нишон хоҳад дод, ки кадом кас аз они Ӯст, ва кадом кас пок аст, ва он касро Ӯ ба Худаш наздик хоҳад кард; ва ҳар киро Ӯ интихоб намояд, вайро ба Худаш наздик хоҳад кард.


text:
ва оташ дар онҳо бимонед, ва фардо ба ҳузури Парвардигор бар онҳо бухур бирезед; ва он кас, ки Парвардигор вайро интихоб намояд, пок хоҳад буд. Бас кунед, эй банӣ Левӣ!»


text:
Оё барои шумо кам аст, ки Худои Исроил шуморо аз ҷамоати Исроил ҷудо кардааст, ва шуморо ба Худаш наздик овардааст, то ки хизмати манзили Парвардигорро ба ҷо оваред, ва ба ҳузури ҷамоат истода, ба онҳо хизмат кунед,


text:
ва туро ва ҳамаи бародаронат, банӣ Левиро бо ту наздик овардааст, ва шумо каҳонатро низ мехоҳед ба даст оваред?


text:
Бинобар ин ту ва ҳамаи шариконат ба муқобили Парвардигор ҷамъ шудаед. Ва Ҳорун чӣ гуноҳ дорад, ки аз вай шиква мекунед?»


text:
Оё кам аст, ки ту моро аз замине ки шир ва асал дар он ҷорист, берун овардӣ, то ки моро дар биёбон ба ҳалокат бирасонӣ, боз мехоҳӣ, ки бар мо ҳукмронӣ намоӣ?


text:
Ту моро ба замине ки шир ва асал дар он ҷорӣ бошад, наовардӣ, ва моликияте иборат аз киштзор ва токзор ба мо надодӣ. Оё чашмони ин одамонро мехоҳӣ биканӣ? Намеравем!»


text:
Ва Мусо бисёр андӯҳгин шуда, ба Парвардигор гуфт: «Ба ҳадияи онҳо таваҷҷӯҳ нанамо! Ман аз ҳеҷ кадомашон як хар ҳам нагирифтаам, ва ба ҳеҷ кадомашон бадӣ накардаам».


text:
Ва Мусо ба Қӯраҳ гуфт: «Ту ва ҳамаи шариконат фардо пеши Парвардигор ҳозир шавед, ту ва онҳо ва Ҳорун.


text:
Ва ҳар яке маҷмари худро гирифта, бухур бар онҳо бимонед, ва ҳар яке маҷмари худро ба ҳузури Парвардигор наздик оваред: дусаду панҷоҳ маҷмар, ва ту ва Ҳорун – ҳар яке маҷмари худро».


text:
Ва ҳар яке маҷмари худро гирифта, оташ бар онҳо гузоштанд, ва бухур бар онҳо рехтанд, ва назди дари хаймаи ҷомеъ истоданд. Мусо ва Ҳорун низ бо онҳо буданд.


text:
Ва Қӯраҳ тамоми ҷамоатро ба муқобили онҳо назди дари хаймаи ҷомеъ ҷамъ кард. Ва ҷалоли Парвардигор ба тамоми ҷамоат зоҳир шуд.


text:
Ва онҳо бар рӯи худ афтода, гуфтанд: «Эй Худо, ки Худои донандаи рӯҳҳои тамоми башар ҳастӣ! Як кас гуноҳ кардааст, ва ту бар тамоми ҷамоат дарғазаб мешавӣ?»


text:
Ва ӯ ба ҷамоат сухан ронда, гуфт: «Аз пеши хаймаҳои ин одамони бадкор дур шавед, ва ба ягон чизе ки аз они онҳост, даст нарасонед, мабодо ба сабаби бисёрии гуноҳҳои онҳо ба ҳалокат бирасед».


text:
Ва онҳо аз гирду пеши манзили Қӯраҳ, Дотон ва Абиром дур шуданд; вале Дотон ва Абиром берун омада, бо занон ва писарон ва кӯдакони худ назди дари хаймаҳошон истоданд.


text:
Ва Мусо гуфт: «Аз ин хоҳед донист, ки Парвардигор маро фиристодааст, то ки ҳамаи ин корҳоро бикунам, на ин ки ба дилхоҳи худ карда бошам.


text:
Агар ин касон мисли мурдани ҳар одам бимиранд, ва қисмати ҳар одам насибашон бишавад, – пас маро Парвардигор нафиристодааст.


text:
Ва лекин агар Парвардигор ҳодисаи тозае ба вуҷуд оварад, ва замин даҳони худро кушода, онҳоро бо ҳар ҷизе ки аз они онҳост, фурӯ барад, ва онҳо зинда ба зинда ба гӯр фуруд оянд, – он гоҳ бидонед, ки ин одамон аз Парвардигор нафрат кардаанд».


text:
ва замин даҳони худро кушода, онҳоро, ва хонаҳои онҳоро, ва ҳамаи одамонеро, ки ба Қӯраҳ нисбат доштанд, ва тамоми молу мулки онҳоро фурӯ бурд.


text:
Ва онҳо бо ҳар ҷизе ки ба онҳо тааллуқ дошт, зинда ба зинда ба гӯр фурӯд омаданд; ва замин бар онҳо пӯшида шуд, ва онҳо аз миёни ҷамоат нобуд гардиданд.


text:
Ва ҳамаи исроилиёне ки дар гирду пеши онҳо буданд, аз фиғони онҳо гурехтанд, зеро ки гуфтанд: «Мабодо замин моро низ фурӯ барад».


text:
Ва оташе аз ҷониби Парвардигор берун омада, он дусаду панҷоҳ нафарро, ки бухур оварда буданд, сӯзонид.


text:
«Ба Элъозор ибни Ҳоруни коҳин бигӯ, ки он маҷмарҳоро аз миёни сӯхтагон бардорад, ва оташро ба як тараф партояд, зеро ки онҳо тақдис ёфтааст, –


text:
яъне маҷмарҳои онҳоеро, ки ба зарари ҷони худ гуноҳкор шудаанд, – ва бигзор аз онҳо тахтаҳои паҳн барои пӯшонидани рӯи қурбонгоҳ бисозанд, зеро ки онҳоро ба ҳузури Парвардигор оварда буданд, ва онҳо тақдис ёфтааст; ва онҳо аломате барои банӣ Исроил хоҳад буд».


text:
Ва Элъозори коҳин маҷмарҳои мисро, ки сӯхтагон оварда буданд, гирифт, ва аз онҳо тахтаҳои паҳн барои пӯшонидани қурбонгоҳ сохтанд, –


text:
ҳамчун ёдгорӣ барои банӣ Исроил, – то ки ҳеҷ каси бегонае ки аз насли Ҳорун набошад, барои сӯзонидани бухур ба ҳузури Парвардигор наздик наояд, ва қисматаш мисли Қӯраҳ ва шарикони вай нашавад, чунон ки Парвардигор ба ӯ ба воситаи Мусо гуфтааст.


text:
Ва фардояш тамоми ҷамоати банӣ Исроил аз Мусо ва Ҳорун шиква карда, гуфтанд: «Шумо қавми Парвардигорро куштед!»


text:
Ва ҳангоме ки ҷамоат ба муқобили Мусо ва Ҳорун ҷамъ шуданд, онҳо сӯи хаймаи ҷомеъ нигаристанд, ва инак, онро абр пӯшонид, ва ҷалоли Парвардигор зоҳир шуд.


text:
Ва Мусо ба Ҳорун гуфт: «Маҷмарро гирифта, оташе аз болои қурбонгоҳ бар он бимон, ва бухур бирез, ва зуд назди ҷамоат рафта, онҳоро кафорат намо, зеро ки ғазаб аз ҷониби Парвардигор баромада, вабо оғоз ёфтааст».


text:
Ва Ҳорун аз рӯи гуфтаи Мусо онро гирифта, ба миёни ҷамоат давид, ва инак, вабо андаруни қавм оғоз ёфта буд; ва ӯ бухур рехта, қавмро кафорат намуд.


text:
Ва касоне ки аз вабо мурданд, чордаҳ ҳазору ҳафтсад нафар буданд, ба ҷуз онҳое ки аз боиси Қӯраҳ нобуд шуданд.


text:
«Ба банӣ Исроил сухан бирон, ва аз онҳо асоҳо бигир, як асо аз ҳар хонадон, аз ҳамаи раисони онҳо аз рӯи хонадонҳошон дувоздаҳ асо; ва номи ҳар касро бар асои вай бинавис.


text:
Ва чунин воқеъ хоҳад шуд, ки ҳар киро Ман интихоб намоям, асои вай гул хоҳад кард; бо ин Ман шикваҳои банӣ Исроилро, ки аз шумо мекунанд, аз ҷониби Худ хомӯш ором хоҳам намуд».


text:
Ва Мусо ба банӣ Исроил сухан ронд, ва ҳамаи раисони онҳо ба ӯ асоҳо доданд, як асо барои ҳар раис, дувоздаҳ асо аз рӯи хонадонҳошон; ва асои Ҳорун дар миёни асоҳои онҳо буд.


text:
Ва фардояш чунин воқеъ шуд, ки Мусо ба хаймаи шаҳодат даромад, ва инак, асои Ҳорун, аз хонадони Левӣ, гул карда ва ғунча баста, бодом оварда буд.


text:
Ва Мусо ҳамаи асоҳоро аз пеши Парвардигор назди банӣ Исроил берун овард; ва онҳо инро диданд ва ҳар яке асои худро гирифтанд.


text:
Ва Парвардигор ба Мусо гуфт: «Асои Ҳорунро пеши сандуқи шаҳодат аз нав бимон, то ки ҳамҷун аломат барои писарони исён нигоҳ дошта шавад, ва шиквае ки онҳо аз Ман мекунанд, хотима ёбад, ва онҳо намиранд».


text:
Ва банӣ Исроил ба Мусо сухан ронда, гуфтанд: «Инак, мо мемирем, ба ҳалокат мерасем, ҳамаамон ба ҳалокат мерасем!


text:
Ва Парвардигор ба Ҳорун гуфт: «Ту, ва писаронат ва хонадони падарат бо ту, барои ҳар гуноҳи оид ба покгоҳ ҷавобгар хоҳед буд; ва ту, ва писаронат бо ту, барои ҳар гуноҳи оид ба каҳонати шумо ҷавобгар хоҳед буд.


text:
Ва бародарони худро низ, яъне сибти Левиро, ки сибти падари туст, ба худ наздик бикун, то ки бо ту ҳамроҳӣ намоянд ва хизматгузорони ту бошанд; валекин ту, ва писаронат бо ту, пеши хаймаи шаҳодат хоҳед буд.


text:
Бигзор онҳо хизмати ту ва хизмати тамоми хаймаро ба ҷо оваранд, аммо ба колои пок ва ба қурбонгоҳ наздик нашаванд, то ки на шумо бимиред, на онҳо.


text:
Ва бигзор онҳо бо ту ҳамроҳӣ намуда, хизматгузории хаймаи ҷомеъ ва ҳар кори хаймаро ба ҷо оваранд; ва каси бегонае набояд ба шумо наздик ояд.


text:
Ва шумо хизмати покгоҳ ва хизмати қурбонгоҳро ҳамин тавр ба ҷо оваред, то ки ғазаб бар банӣ Исроил дигар рӯй надиҳад.


text:
Валекин Ман, инак бародарони шумо левизодагонро аз миёни банӣ Исроил гирифтаам, ки онҳо ба шумо барои Парвардигор ҳадия карда шудаанд, то ки корҳои хаймаи ҷомеъро иҷро кунанд.


text:
Вале ту, ва писаронат бо ту, каҳонати худро аз ҷиҳати ҳар кори қурбонгоҳ ва он чи андарун, дар пушти парда аст, риоя намуда, хизмат кунед; кори каҳонатро Ман ба шумо ҳадия мекунам, ва ҳар бегонае ки наздик ояд, кушта хоҳад шуд».


text:
Ва Парвардигор ба Ҳорун гуфт: «Инак, Ман бақияи ҳадияҳои Худро аз ҳамаи қурбониҳои поки банӣ Исроил ба ту бахшидам, онҳоро ба ту ва писаронат ба фаризаи доимӣ насиб кардам.


text:
Аз вақфҳои поке ки аз оташ боқӣ мемонад, инҳо аз они ту хоҳад буд: ҳар қурбонии онҳо, яъне ҳар ҳадияи ордии онҳо ва ҳар қурбонии гуноҳи онҳо ва ҳар қурбонии ҷурми онҳо, ки ба Ман тақдим мекунанд; инҳо барои ту ва писаронат чизи поктарин аст.


text:
Ва ин ҳам барои ту ҳиссаи бахшиши онҳо аз ҳамаи ҳадияҳои ҷунбонидании банӣ Исроил хоҳад буд: онро Ман ба ту, ва ба писаронат ва духтаронат бо ту, ба фаризаи доимӣ бахшидам; ҳар касе ки дар хонаи ту пок бошад, метавонад аз он бихӯрад.


text:
Тамоми баргузидаи равғанро, ва тамоми баргузидаи шароб ва ғалларо, яъне навбарҳои онҳоро, ки ба Парвардигор тақдим менамоянд, ба ту бахшидам.


text:
Ҳамаи меваҳои аввалини замини онҳо, ки ба Парвардигор меоваранд, бигзор аз они ту бошад; ҳар касе ки дар хонаи ту пок бошад, метавонад аз онҳо бихӯрад.


text:
Ҳар раҳимкушои ҳар ҷондор, ки аз одамон ва аз чорпоён ба Парвардигор тақдим менамоянд, бигзор аз они ту бошад; аммо барои нахустзодаи одамон албатта фидия бигир, ва барои нахустзодаи чорпоёни нопок фидия бигир.


text:
Ва онҳое ки барояшон фидия дода мешавад, бояд як моҳа бошанд, ва барояшон мувофиқи арзишдиҳии худат панҷ сиқл нуқра бо сиқли пок, ки аз бист ҷеро иборат аст, фидия бигир.


text:
Аммо барои нахустзодаи говон ё нахустзодаи гӯсфандон ё нахустзодаи бузон фидия нагир: онҳо пок аст; хуни онҳоро бар қурбонгоҳ бипош, ва чарбуи онҳоро ҳамчун қурбонии оташин бисӯзон, то ки атри хушбӯй барои Парвардигор бошад.


text:
Ҳамаи ҳадияҳоро аз қурбониҳое ки банӣ Исроил ба Парвардигор тақдим менамоянд, ба ту, ва ба писарону духтаронат бо ту, ба фаризаи доимӣ медиҳам; ин ба ҳузури Парвардигор барои ту, ва барои насли ту бо ту, паймони намак то абад хоҳад буд».


text:
Ва Парвардигор ба Ҳорун гуфт: «Ту дар замини онҳо мулке нахоҳӣ дошт, ва ҳиссае барои ту дар миёни онҳо нахоҳад буд; Ман ҳиссаи ту ва мулки ту дар миёни банӣ Исроил ҳастам.


text:
Вале ба банӣ Левӣ, инак, Ман тамоми даҳяки банӣ Исроилро барои моликият додам, дар ивази хизмате ки онҳоба ҷо меоваранд, яъне хизмати хаймаи ҷомеъ.


text:
Ва левизодагон бигзор хизмати хаймаи ҷомеъро ба ҷо оваранд, вале онҳо барои гуноҳашон ҷазо хоҳанд ёфт; ин барои наслҳои шумо фаризаи доимӣ хоҳад буд, ва дар миёни банӣ Исроил онҳо мулке нахоҳанд дошт,


text:
зеро ки даҳяки банӣ Исроилро, ки барои Парвардигор ҳадия мекунанд, Ман ба левизодагон ҳамчун мулк медиҳам; бинобар ин Ман ба онҳо гуфтам, ки дар миёни банӣ Исроил мулке нахоҳанд дошт».


text:
«Ба левизодагон сухан ронда, ба онҳо бигӯ: вақте ки даҳякеро, ки аз банӣ Исроил ба шумо ҳамчун моликият додаам, аз онҳо мегиред, шумо ҳадияи Парвардигорро аз он, яъне даҳяке аз даҳяк тақдим намоед.


text:
Ва ҳадияи шумо барои шумо мисли гандуми хирман ва мисли маҳсули фаровони чархушт ба шумор хоҳад рафт.


text:
Ҳамин тавр шумо низ аз ҳамаи даҳякҳое ки аз банӣ Исроил мегиред, ҳадияи Парвардигорро тақдим хоҳед кард, ва ҳадияи Парвардигорро аз он ба Ҳоруни коҳин хоҳед дод.


text:
Аз ҳамаи ҳадияҳое ки мегиред, ҳар ҳадияи Парвардигорро аз тамоми чарбуи онҳо, аз қисми тақдисёфтаи онҳо тақдим намоед.


text:
Ва ба онҳо бигӯ: вақте ки шумо чарбуи онҳоро аз онҳо тақдим менамоед, ин барои левизодагон мисли гандуми хирман ва мисли маҳсули чархушт ба шумор хоҳад рафт.


text:
Ва онро шумо ва аҳли хонаи шумо метавонед дар ҳар ҷо бихӯред, зеро ки ин музди шумост дар ивази хизмате ки дар хаймаи ҷомеъ ба ҷо меоваред.


text:
Ва агар чарбуи онҳоро аз онҳо ҷудо карда тақдим намуда бошед, шумо ба сабаби онҳо гуноҳкор нахоҳед буд; ва он чиро, ки банӣ Исроил тақдис менамоянд, палид нагардонед, то ки намиред».


text:
«Ин аст фаризаи шариат, ки Парвардигор фармуда, мегӯяд: ба банӣ Исроил бигӯ, ки модагови сурхи комиле ки айбе надошта бошад, ва юғ бар гарданаш гузошта нашуда бошад, назди ту биёранд.


text:
Ва онро ба Элъозори коҳин бидиҳед, ва ӯ онро аз бошишгоҳ берун меоварад, ва онро ба ҳузури ӯ мекушанд.


text:
Ва бигзор Элъозори коҳин бо ангушти худ аз хуни он гирифта, ба тарафи пеши хаймаи ҷомеъ ҳафт бор он хунро бипошад.


text:
Ва модаговро пеши назари ӯ месӯзонанд: бигзор пӯсти он ва гӯшти он ва хуни он бо якҷоягии саргини он сӯзонида шавад.


text:
Ва коҳин либосашро бишӯяд ва баданашро дар об ғусл диҳад, ва баъд аз он ба бошишгоҳ биёяд, ва коҳин то шом нопок хоҳад буд.


text:
Ва касе ки онро сӯзонидааст, бигзор либосашро бо об бишӯяд, ва баданашро дар об ғусл диҳад, ва то шом нопок хоҳад буд.


text:
Ва бигзор шахси поке хокистари модаговро ҷамъ карда, берун аз бошишгоҳ дар макони поке бимонад, ва он аз баҳри ҷамоати банӣ Исроил барои оби поккунанда нигоҳ дошта хоҳад шуд: ин пок кардан аст аз гуноҳ.


text:
Ва касе ки хокистари модаговро ҷамъ кардааст, бигзор либосашро бишӯяд, ва то шом нопок хоҳад буд. Ва бигзор ин барои банӣ Исроил ва барои ғарибе ки дар миёни онҳо сокин аст, фаризаи доимӣ бошад.


text:
Вай бояд худро дар рӯзи сеюм ва дар рӯзи ҳафтум бо он пок гардонад, ва он гоҳ пок хоҳад буд; вале агар худро дар рӯзи сеюм ва дар рӯзи ҳафтум пок нагардонад, пок нахоҳад буд.


text:
Ҳар касе ки ба мурдае, ба ҷасади одаме ки мурдааст, расида, худро пок нагардонида бошад, манзили Парвардигорро палид месозад, ва он кас аз миёни Исроил нобуд хоҳад шуд; зеро ки оби поккунанда бар вай пошида нашудааст, аз ин рӯ вай нопок аст, яъне нопокии вай ҳанӯз бар вай боқист.


text:
Ин аст шариат: агар касе дар хайма бимирад, ҳар кӣ ба он хайма дарояд, ва ҳар чи дар он хайма бошад, ҳафт рӯз нопок хоҳад буд.


text:
Ва ҳар кӣ дар саҳро ба ҷасади каси бо шамшер кушташуда, ё бо аҷали худ мурда, ё ба устухони одамизод, ба қабри вай мерасад, ҳафт рӯз нопок хоҳад буд.


text:
Ва бигзор барои шахси нопок аз хокистари он қурбонии аз баҳри гуноҳ сӯзонидашуда бигиранд, ва оби равон бар он дар зарфе бирезанд;


text:
Ва шахси поке зуфо гирифта, дар он об биғӯтонад, ва бар хайма ва бар тамоми коло ва бар касоне ки дар он буданд, ва бар шахсе ки ба устухон, ё ба кушташуда, ё ба ҷасади мурда, ё ба қабр расидааст, бипошад;


text:
Ва шахси пок бар шахси нопок дар рӯзи сеюм ва дар рӯзи ҳафтум бипошад, ва дар рӯзи ҳафтум ӯро пок гардонад, ва он гоҳ ӯ либосашро мешӯяд, ва дар об ғусл мекунад, ва шомгоҳ пок хоҳад буд.


text:
Вале агар касе нопок шуда, худро пок нагардонад, он кас аз миёни ҷамоат нобуд хоҳад шуд, зеро ки вай покгоҳи Парвардигорро палид кардааст: оби поккунанда бар вай пошида нашудааст, вай нопок аст.


text:
Ва бигзор ин барои онҳо фаризаи доимӣ бошад; ва касе ки оби поккунанда пошидааст, бигзор либосашро бишӯяд; ва касе ки ба оби поккунанда расидааст, то шом нопок хоҳад буд.


text:
Ва ҳар чизе ки шахси нопок ба он расида бошад, нопок хоҳад буд, ва касе ки ба он бирасад, то шом нопок хоҳад буд».


text:
Ва тамоми ҷамоати банӣ Исроил дар моҳи якум ба биёбони Син расиданд, ва қавм дар Қодеш ӯрду заданд; ва Марям дар он ҷо вафот ёфт, ва дар он ҷо дафн карда шуд.


text:
Ва қавм бо Мусо низоъ карда, гуфтанд: «Кошки мо ҳам мемурдем, вақте ки бародарони мо ба ҳузури Парвардигор мурданд!


text:
Ва чаро моро аз Миср берун овардед, то ки моро ба ин ҷои нобоб биёред, ки ҷои зироат ва анҷир ва ангур ва анор нест, ва об ҳам барои нӯшидан нест?»


text:
Ва Мусо ва Ҳорун аз пеши ҷамоат назди даромадгоҳи хаймаи ҷомеъ омада, бар рӯи худ афтоданд; ва ҷалоли Парвардигор ба онҳо зоҳир шуд.


text:
«Асоро бигир, ва ту ва бародарат Ҳорун ҷамоатро ҷамъ карда, пеши назари онҳо ба харсанг бигӯед, ки оби худро бидиҳад: ва ту барои онҳо аз харсанг об бароварда, ҷамоат ва чорпоёни онҳоро хоҳӣ нӯшонид».


text:
Ва Мусо ва Ҳорун ҷамоатро назди харсанг ҷамъ карданд, ва ӯ ба онҳо гуфт: «Бишнавед, эй саркашон! Оё аз ин харсанг об барои шумо берун оварем?»


text:
Ва Мусо дасти худро бардошта, харсангро бо асои худ ду бор зад, ва оби бисёре берун омад; ва ҷамоат ва чорпоёни онҳо нӯшиданд.


text:
Ва Парвардигор ба Мусо ва Ҳорун гуфт: «Азбаски шумо ба Ман имон наовардед, то ки қудсияти Маро пеши назари банӣ Исроил нишон диҳед, бинобар ин ин ҷамоатро ба замине ки ба онҳо ваъда кардаам, нахоҳед овард».


text:
Ин аст оби Мерибо, ҷое ки банӣ Исроил бо Парвардигор низоъ карданд, ва Ӯ қудсияти Худро дар миёни онҳо зоҳир сохт.


text:
Ва Мусо қосидонро аз Қодеш назди подшоҳи Адӯм фиристод, то ки бигӯянд: «Бародари ту Исроил чунин мегӯяд: тамоми машаққатеро, ки бар сари мо омадааст, ту медонӣ.


text:
Падарони мо ба Миср фурӯд омаданд, ва мо айёми зиёде дар Миср сокин будем, ва мисриён бо мо ва бо падарони мо рафтори бад карданд.


text:
Ва мо сӯи Парвардигор фиғон кашидем, ва Ӯ овози моро шунид, ва Фариштае фиристода, моро аз Миср берун овард, ва инак, мо дар Қодеш мебошем, ки шаҳрест дар канори ҳудуди ту.


text:
Лутфан, мо аз замини ту гузарем, аз киштзор ва токзор нахоҳем гузашт, ва об аз чоҳҳо нахоҳем, нӯшид; аз шоҳроҳ хоҳем рафт, ба тарафи рост ё чап тоб нахоҳем хӯрд, то даме ки аз ҳудуди ту гузарем».


text:
Вале Адӯм ба ӯ гуфт: «Аз замини ман нахоҳӣ гузашт, вагарна ба пешвози ту бо шамшер берун хоҳам омад».


text:
Ва банӣ Исроил ба вай гуфтанд: «Мо аз роҳи калон равона хоҳем шуд, ва агар ман ва рамаи ман аз оби ту бинӯшем, арзиши онро хоҳем дод; ҳеҷ зиёне ба ту нахоҳад расид, фақат бо пойҳоям хоҳам гузашт».


text:
Ва Адӯм розӣ нашуд, ки аз ҳудуди худ барои гузаштани Исроил роҳ диҳад; ва исроилиён аз пеши ӯ ба тарафи дигар рӯ оварданд.


text:
«Ҳорун ба қавми худ хоҳад пайваст, зеро ки ӯ ба замине ки Ман ба банӣ Исроил ваъда кардаам, дохил нахоҳад шуд, ба сабаби он ки шумо назди оби Мерибо аз амри Ман саркашӣ кардед.


text:
Ва либоси Ҳорунро бикаш, ва онро ба писараш Элъозор бипӯшон; ва Ҳорун дар он ҷо вафот карда, ба қавми худ хоҳад пайваст».


text:
Ва Мусо ончунон ки Парвардигор фармуда буд, амал кард, ва онҳо пеши назари тамоми ҷамоат ба кӯҳи Ҳӯр баромаданд.


text:
Ва Мусо либоси Ҳорунро кашид, ва онро ба писараш Элъозор пӯшонид, ва Ҳорун дар он ҷо, бар сари кӯҳ вафот ёфт; ва Мусо ва Элъозор аз кӯҳ фурӯд омаданд.


text:
Ва Канъонӣ, подшоҳи Арод, ки дар ҷануб сокин буд, шунид, ки Исроил бо роҳи Аторим меояд, ва ӯ бо исроилиён ҷанг кард, ва баъзеро аз онҳо ба асирӣ бурд.


text:
Ва Исроил барои Парвардигор назр карда, гуфт: «Агар ин қавмро ба дасти ман бисупорӣ, шаҳрҳои онҳоро тамоман торумор хоҳам кард».


text:
Ва Парвардигор овози Исроилро иҷобат намуда, канъониёнро ба дасти вай супурд, ва вай онҳо ва шаҳрҳои онҳоро тамоман торумор кард, ва он макон Ҳормо номида шуд.


text:
Ва аз кӯҳи Ҳӯр бо роҳи баҳри Қулзум кӯч карданд, то ки замини Адӯмро давр зананд; ва дар роҳ тоқати қавм тоқ шуд.


text:
Ва қавм аз Худо ва аз Мусо шикоят карда, гуфтанд: «Чаро моро аз Миср баровардед, то ки дар биёбон бимирем? Зеро ки на нон ҳаст ва на об, ва дили мо аз ин хӯроки нобоб нафрат дорад».


text:
Ва Парвардигор морҳои заҳрдорро ба зидди қавм фиристод, ва онҳо қавмро заҳр заданд; ва мардуми зиёде аз исроилиён мурданд.


text:
Ва қавм назди Мусо омада, гуфтанд: «Мо гуноҳ кардем, ки аз Парвардигор ва аз ту шикоят намудем; сӯи Парвардигор дуо гӯй, то ки моронро аз мо дур кунад». Ва Мусо барои қавм дуо гуфт.


text:
Ва Парвардигор ба Мусо гуфт: «Барои худ мори заҳрдоре бисоз, ва онро бар сари ходае бимон; ва ҳар моргазида, агар ба он назар кунад, зинда хоҳад монд».


text:
Ва Мусо мори мисине сохта, бар сари ходае монд; ва ҳар гоҳ касеро мор заҳр мезад, ҳамин ки вай ба мори мисин назар мекард, зинда мемонд.


text:
Ва аз Ӯбӯт кӯч карда, дар Ийе-Аборим, дар биёбоне ки рӯ ба рӯи Мӯоб, ба тарафи тулӯи офтоб аст, ӯрду заданд.


text:
Аз он ҷо кӯч карда, ба он тарафи Арнӯн, ки дар биёбон берун аз ҳудуди амӯриён мебошад, ӯрду заданд; зеро ки Арнӯн сарҳади Мӯоб, дар миёни Мӯоб ва амӯриён аст.


text:
Бинобар ин дар китоби ҷангҳои Парвардигор гуфта шудааст: «Аз Воҳиб, ки дар Суфа аст, ва аз водиҳои Арнӯн гузаштем,


text:
Ва аз он ҷо ба Баир кӯч карданд. Ин ҳамон чоҳест, ки Парвардигор дар бораи он ба Мусо гуфт: «Қавмро ҷамъ кун, то ки ба онҳо об диҳам».


text:
чоҳе ки мирон онро канданд, наҷибони қавм, бо чӯбдаст ва асоҳои худ онро кандаанд». Ва аз биёбон ба Маттоно кӯч карданд.


text:
ва аз Бомӯт – ба Гай, ки дар кишвари Мӯоб, бар қуллаи Фисҷа воқеъ аст, бар қуллае ки бар рӯи биёбон қад кашидааст.


text:
«Хоҳишмандам, ки аз заминат гузарам; ба киштзор ва токзор дохил нахоҳем шуд, аз оби чоҳ нахоҳем нӯшид; бо шоҳроҳ хоҳем рафт, то даме ки аз ҳудуди ту гузарам».


text:
Вале Сиҳӯн барои гузашатани Исроил аз ҳудуди худ роҳ надод; ва Сиҳӯн тамоми қавми худро ҷамъ кард, ва ба пешвози Исроил ба биёбон баромад, ва ба Ёҳас расида, бо Исроил ҷанг кард.


text:
Ва Исроил вайро ба дами шамшер зада, заминашро аз Арнӯн то Яббӯқ ва то банӣ Аммӯн соҳибӣ намуд, зеро ки сарҳади банӣ Аммӯн мустаҳкам буд.


text:
Ва Исроил ҳамаи ин шаҳрҳоро гирифт, ва Исроил дар ҳамаи шаҳрҳои амӯрӣён, дар Ҳешбӯн ва дар тамоми деҳоташ сокин шуд.


text:
Зеро ки Ҳешбӯн шаҳри Сиҳӯн, подшоҳи амӯриён буд, ва ӯ бо подшоҳи пештараи Мӯоб ҷанг карда, тамоми замини вайро то Арнӯн аз дасташ гирифта буд.


text:
Зеро ки оташе аз Ҳешбӯн баромад, ва алангае аз шаҳри Сиҳӯн; Ор-Мӯобро сӯзонид, ва соҳибони баландиҳои Арнӯнро.


text:
Вой бар ҳоли ту, эй Мӯоб! Ба ҳалокат расидед, эй қавми Камуш! Писарони худро гуреза гардонид ва духтарони худро ба Сидӯн, подшоҳи амӯриён, ба асирӣ дод.


text:
Ва мо ба онҳо тир андохтем, ва Ҳешбӯн то Дибӯн нобуд шуд; ва онҳоро то Нуфаҳ, ки назди Мидбо мебошад, харобазор гардондем».


text:
Ва Мусо фиристод, ки Яъзирро ҷосусӣ намоянд, ва деҳоти онро забт карданд, ва амӯриёнро, ки дар он ҷо буданд, бадар ронданд.


text:
Ва тоб хӯрда, ба роҳи Бошон баромаданд, ва Уҷ, подшоҳи Бошон, бо тамоми қавми худ ба муқобили онҳо берун омад, то ки назди Адрай ҷанг кунад.


text:
Ва Парвардигор ба Мусо гуфт: «Аз вай натарс, зеро ки вайро бо тамоми қавмаш ва заминаш ба дасти ту месупорам, ва бо вай ончунон амал хоҳӣ кард, чунон, ки бо Сиҳӯн, подшоҳи амӯриён, ки дар Ҳешбӯн сокин буд, амал кардӣ».


text:
Ва ӯро бо писаронаш ва тамоми қавмаш зарба заданд, ба тавре ки касе аз онҳо боқӣ намонд, ва замини ӯро соҳибӣ карданд.


text:
Ва Мӯоб аз ин қавм бағоят ҳаросон шуд, зеро ки онҳо сершумор буданд; ва Мӯоб аз банӣ Исроил дар изтироб афтод.


text:
Ва Мӯоб ба пирони Мидён гуфт «Алҳол ин ҷамоат ҳар он чиро, ки дар атрофи мост, хоҳанд лесид, чунон ки барзагов сабзаи саҳроро мелесад». Ва Болоқ ибни Сипӯр дар он замин подшоҳи Мӯоб буд.


text:
Ва ӯ қосидонро ба Фатӯр, ки дар соҳили дарё аст, назди Билъом ибни Баӯр, ба замини писарони қавми вай фиристод, то ки вайро хонда, бигӯянд: «Инак, қавме аз Миср берун омадаанд, ва онҳо рӯи заминро пӯшонидаанд, ва рӯ ба рӯи ман манзил гирифтаанд.


text:
Ва алҳол, лутфан, омада, ин қавмро лаънат намо, зеро ки онҳо аз ман зӯртаранд: шояд, комёб шавам, ва мо онҳоро зарба занем, ва ман онҳоро аз ин замин бадар ронам; зеро ки медонам: ҳар киро ту баракат диҳӣ, муборак хоҳад буд, ва ҳар киро лаънат намоӣ, малъун хоҳад буд».


text:
Ва пирони Мӯоб бо пирони Мидён рафтанд, ва музди ҷодугарии вай дар дасташон буд, ва назди Билъом омада, суханони Болоқро ба вай гуфтанд.


text:
Ва ӯ ба онҳо гуфт: «Имшаб дар ин ҷо бимонед, ва чӣ тавре ки Парвардигор ба ман бигӯяд, ба шумо ҷавоб хоҳам гардонид». Ва сарварони Мӯоб назди Билъом монданд.


text:
'Инак, қавми аз Миср баромадае рӯи заминро пӯшонидаанд; акнун омада, онҳоро аз барои ман лаънат намо: шояд, комёб шавам, ки ба онҳо ҷанг карда, онҳоро бадар ронам'».


text:
Ва Билъом бомдодон бархоста, ба сарварони Болоқ гуфт: «Ба замини худ биравед, зеро Парвардигор намехоҳад ба ман иҷозат диҳад, ки бо шумо биравам».


text:
Ва онҳо назди Билъом омада, ба вай гуфтанд: «Болоқ ибни Сипӯр чунин мегӯяд: 'Лутфан, аз омадан назди ман рӯй нагардон.


text:
Зеро ки туро бағоят иззату икром хоҳам кард, ва ҳар он чи ба ман бигӯӣ, ба ҷо хоҳам овард; лутфан, омада, аз барои ман ин қавмро лаънат намо'».


text:
Ва Билъом ҷавоб гардонида, ба бандагони Болоқ гуфт: «Агарчи Болоқ хонаи худро пур аз нуқра ва тилло ба ман бидиҳад, фармони Парвардигор Худои худро наметавонам поймол намуда, кори хурде ё бузурге бикунам;


text:
Ва алҳол, лутфан, шумо низ имшаб дар ин ҷо бимонед, то бидонам, ки Парвардигор ба ман боз чӣ хоҳад гуфт».


text:
Ва Худо шабона назди Билъом омада, ба вай гуфт: «Модоме ки ин одамон барои хондани ту омадаанд, бархоста, бо онҳо бирав; вале фақат он чиро, ки Ман ба ту хоҳам гуфт, ба амал овар».


text:
Ва хашми Худо барои рафтани ӯ аланга зад, ва фариштаи Парвардигор дар роҳ истод, то ки ба ӯ зид барояд муқобилат кунад; ва ӯ бар модахараш савор буд, ва ду навкараш ҳамроҳаш буданд.


text:
Ва модахар фариштаи Парвардигорро дид, ки дар сари роҳ истодааст, ва шамшери бараҳнааш дар дасти ӯст, – ва модахар аз роҳ тоб хӯрда, ба киштзор рафт; ва Билъом модахарро зад, то ки онро ба роҳ баргардонад.


text:
Ва фариштаи Парвардигор дар пайроҳае дар миёни токзор истод, ки деворе ба ин тарафаш ва деворе ба он тарафаш буд.


text:
Ва модахар фариштаи Парвардигорро дида, худро ба девор часпонид, ва пои Билъомро ба девор фушурд; ва ӯ боз онро зад.


text:
Ва фариштаи Парвардигор онсӯтар гузашта, дар макони танге истод, ки барои гаштан ба тарафи рост ё чап роҳе набуд.


text:
Ва модахар фариштаи Парвардигорро дида, зери Билъом хобид; ва хашми Билъом аланга зад, ва ӯ модахарро бо асояш задан гирифт.


text:
Ва Парвардигор даҳони модахарро кушод, ва он ба Билъом гуфт: «Ба ту чӣ кардаам, ки маро ин се бор задӣ?»


text:
Ва Билъом ба модахар гуфт: «Зеро ки ту маро ба хашм овардӣ; агар шамшер дар дастам мебуд, алҳол туро мекуштам».


text:
Ва модахар ба Билъом гуфт: «Ман, охир, модахари ту ҳастам, ки дер вақт боз ва то имрӯз ту бар ман савор мешавӣ; оё ягон вақт ман одат доштам, ки бо ту чунин рафтор кунам!» Ва ӯ гуфт: «Не».


text:
Ва Парвардигор чашмони Билъомро кушод, ва ӯ фариштаи Парвардигорро дид, ки дар сари роҳ истодааст, ва шамшери бараҳна дар дасташ; ва ӯ хам шуда, пеши вай саҷда кард.


text:
Ва фариштаи Парвардигор ба ӯ гуфт: «Аз барои чӣ модахари худро ин се бор задӣ? Инак, ман баромадаам, то ки ба ту муқобилат кунам, зеро ки ин роҳи ту ба назари Ман дуруст нест;


text:
Ва модахар маро дида, ин се бор худро аз ман канор гирифт; агар он худро аз ман канор намегирифт, ман ҳатто туро алҳол мекуштам, вале онро зинда мегузоштам».


text:
Ва Билъом ба фариштаи Парвардигор гуфт: «Ман гуноҳ кардам, зеро надонистам, ки ту ба пеши ман дар сари роҳ истодаӣ; ва алҳол, агар ин дар назарат бад бошад, ман хоҳам баргашт».


text:
Ва фариштаи Парвардигор ба Билъом гуфт: «Бо ин одамон бирав, валекин фақат суханеро, ки ман ба ту хоҳам гуфт, бигӯ». Ва Билъом бо сарварони Болоқ рафт.


text:
Ва Болоқ омадани Билъомро шунида, ба пешвози ӯ ба шаҳри Мӯоб, ки дар сарҳади Арнӯн, дар канори ҳудудаш буд, берун омад.


text:
Ва Болоқ ба Билъом гуфт: «Ман, охир, барои хондани ту фиристода будам; пас, чаро назди ман наомадӣ? Оё ҳақиқатан гумон мекунӣ, ки ман наметавонам туро иззату икром намоям?»


text:
Ва Билъом ба Болоқ гуфт: «Инак, назди ту омадаам; алҳол, оё ман метавонам чизе бигӯям? Он чи Худо дар даҳонам бигузорад, ҳамонро хоҳам гуфт».


text:
Ва бомдодон Болоқ Билъомро гирифт, ва ӯро ба баландиҳои Баал баровард; ва ӯ аз он ҷо як қисми қавмро мушоҳида намуд.


text:
Ва Билъом ба Болоқ гуфт: «Дар ин ҷо барои ман ҳафт қурбонгоҳ бино намо, ва ҳафт наргову ҳафт қӯчқор барои ман дар ин ҷо тайёр кун».


text:
Ва Болоқ ончунон ки Билъом гуфт, ба амал овард, ва Болоқу Билъом бар ҳар қурбонгоҳ наргове ва қӯчқоре тақдим карданд.


text:
Ва Билъом ба Болоқ гуфт: «Назди қурбонии сӯхтании худ биист, ва ман меравам: шояд, Парвардигор ба пешвози ман биёяд, ва ҳар чи Ӯ ба ман зоҳир намояд, ба ту хоҳам гуфт». Ва ӯ ба баландие баромад.


text:
Ва Худо ба Билъом дучор омад, ва вай ба Ӯ гуфт: «Ҳафт қурбонгоҳ ороста кардам ва бар ҳар қурбонгоҳ наргове ва қӯчқоре тақдим намудам».


text:
Ва ӯ назди вай баргашт, ва инак, вай бо ҳамаи сарварони Мӯоб назди қурбонии сӯхтании худ истода буд.


text:
Ва ӯ масали худро оварда, гуфт: «Болоқ, подшоҳи Мӯоб, маро аз Арам, аз кӯҳҳои шарқ овард: 'Биё, Яъқубро барои ман лаънат намо, ва биё, Исроилро дуои бад бикун!'


text:
Чӣ гуна лаънат намоям, дар сурате ки Худо лаънат нанамудааст? Ва чӣ гуна дуои бад кунам, дар сурате ки Парвардигор дуои бад нафармудааст?


text:
Зеро ки аз сари харсангҳо вайро мебинам, ва аз болои талҳо вайро мушоҳида менамоям: инак, қавмест, ки ба танҳоӣ манзил мегирад, ва дар миёни халқҳо худро ҳисоб намекунад.


text:
Кист, ки ғубори Яъқубро тавонад бишуморад, ва хоки Исроилро ба ҳисоб оварад? Бигзор ҷони ман бо фавти росткорон бимирад, ва охирати оқибати ман мисли оқибати онҳо бошад!»


text:
Ва Болоқ ба Билъом гуфт: «Ба ман чӣ кардӣ? Туро овардам, то ки душманонамро лаънат намоӣ, вале ту инак, баракат медиҳӣ!»


text:
Ва ӯ ҷавоб гардонида, гуфт: «Ман, охир, он чиро, ки Парвардигор ба даҳонам мегузорад, бояд айнан бигӯям».


text:
Ва Болоқ ба ӯ гуфт: «Лутфан, бо ман ба макони дигаре биё, ки аз он ҷо онҳоро хоҳӣ дид, фақат як қисми онҳоро хоҳӣ дид, вале ҳамаи онҳоро нахоҳӣ дид, ва аз он ҷо онҳоро барои ман лаънат намо».


text:
Ва ӯро ба майдони Сӯфим, бар қуллаи Фисҷа бурд; ва ҳафт қурбонгоҳ бино кард, ва бар ҳар қурбонгоҳ наргове ва қӯчқоре тақдим намуд.


text:
Ва ба Болоқ гуфт: «Дар ин ҷо назди қурбонии сӯхтании худ биист, вале ман дар он ҷо мулоқот хоҳам кард».


text:
Ва Парвардигор бо Билъом мулоқот намуд ва сухане ба даҳони ӯ гузошта, гуфт: «Назди Болоқ баргард ва чунин бигӯ».


text:
Ва ӯ назди вай омад, ва инак, вай назди қурбонии сӯхтании худ бо сарварони Мӯоб истода буд, ва Болоқ аз ӯ пурсид: «Парвардигор чӣ гуфт?»


text:
Худо одамизод нест, ки дурӯғ бигӯяд, ва писари одам нест, ки аз ваъдаи худ пушаймон шавад: оё Ӯ сухане мегӯяд – ва ба ҷо намеоварад? Ва оё Ӯ қавле медиҳад – ва иҷро намекунад?


text:
Инак, ман вазифадор шудаам, ки баракат бидиҳам, ва Ӯ баракат додааст, ва ман наметавонам онро дигаргун намоям.


text:
Ӯ гуноҳе дар Яъқуб надидааст, ва ноинсофие дар Исроил мушоҳида накардааст. Парвардигор Худои онҳо бо онҳост, ва нидоҳои шодӣ дар шаъни подшоҳашон дар миёни онҳост.


text:
Ба яқин, Яъқубро ба ҷодуе ҳоҷат нест, ва Исроилро ба афсуне ҳоҷат нест; ҳар вақт ба Яъқуб ва ба Исроил гуфта хоҳад шуд, ки Худо чӣ корҳо мекунад.


text:
Инак, ин қавм мисли шери мода хоҳанд бархост ва мисли шери нар баланд хоҳанд ҷаст, ва то нахҷирро нахӯранд ва хуни кушташудагонро нанӯшанд, нахоҳанд хобид».


text:
Ва Болоқ ба Билъом гуфт: «Модоме ки наметавонӣ онҳоро лаънат намоӣ, лаънат нанамо, аммо онҳоро баракат ҳам надеҳ».


text:
Ва Билъом ҷавоб гардонида, ба Болоқ гуфт: «Ман, охир, ба ту сухан ронда гуфта будам, ки ҳар он чи Парвардигор бигӯяд, ҳамонро ба амал хоҳам овард».


text:
Ва Болоқ ба Билъом гуфт: «Лутфан, биё, то ки туро ба макони дигаре бибарам; шояд, он ба назари Худо писанд ояд, ва ту аз он ҷо онҳоро барои ман лаънат намоӣ».


text:
Ва Билъом ба Болоқ гуфт: «Барои ман дар ин ҷо ҳафт қурбонгоҳ бисоз, ва барои ман дар ин ҷо ҳафт наргов ва ҳафт қӯчқор муҳайё намо».


text:
Ва Билъом дид, ки Исроилро баракат додан ба назари Парвардигор писанд меояд, бинобар ин, мисли дафъаҳои пештара, барои амали афсун нарафт, балки сӯи биёбон рӯй овард.


text:
Ва Билъом чашмонашро боло карда, Исроилро дид, ки аз рӯи сибтҳояш манзил гирифтааст, ва Рӯҳи Худо бар ӯ фурӯ рехт.


text:
нутқи касе ки суханони Худоро мешунавад, рӯъёҳои Тавоноро муоина менамояд, фурӯ меғалтад, вале чашмонаш кушода мебошад:


text:
Онҳо мисли водиҳо густурда мешаванд, мисли боғҳои канори дарё, мисли дарахтони уд, ки Парвардигор шинонда бошад, мисли дарахтони арзи назди обҳо.


text:
Сатилҳои оби ӯ лабрез хоҳад шуд, ва тухмии ӯ дар обҳои фаровон хоҳад буд, ва подшоҳи ӯ аз Аҷаҷ бартарӣ пайдо хоҳад кард, ва мамлакати ӯ сарбаланд хоҳад гардид.


text:
Худо ӯро аз Миср берун овард, – Ӯ мисли шохҳои бузи ваҳшӣ пурқувват аст, халқҳоро, ки душманони ӯянд, нест хоҳад кард, ва устухонҳои онҳоро хоҳад шикаст, ва онҳоро бо тирҳои худ хоҳад дӯхт.


text:
Монанди шери нар ва монанди шери мода худро ҷамъ карда, дар камин хобидааст, кист, ки ӯро бархезонад? Ҳар кӣ туро баракат диҳад, бигзор муборак бошад, ва ҳар кӣ туро лаънат намояд, бигзор малъун лаънатзада бошад!»


text:
Ва хашми Болоқ бар Билъом аланга гирифт, ва ӯ кафҳояшро ба ҳам зад, ва Болоқ ба Билъом гуфт: «Туро хондам, то ки душманонамро лаънат намоӣ, ва инак, ту ин се бор пайи ҳам баракат медиҳӣ!


text:
Ва алҳол ба макони худ бигрез; мехостам туро бағоят иззату икром намоям, вале инак, Парвардигор туро аз иззат маҳрум кард».


text:
Ва Билъом ба Болоқ гуфт: «Ман, охир, ба қосидони ту низ, ки назди ман фиристода будӣ, сухан ронда, гуфтам:


text:
'Агарчи Болоқ хонаи худро пур аз нуқра ва тилло ба ман бидиҳад, фармони Парвардигорро наметавонам поймол намуда, бо хости дили худ некӣ ё бадӣ бикунам; он чи Парвардигор бигӯяд, ҳамонро хоҳам гуфт'.


text:
Ва алҳол, инак, ман назди қавми худ меравам; биё, ман туро огоҳ намоям, ки ин қавм ба қавми ту чиҳо хоҳанд кард».


text:
Ва ӯ масали худро оварда, гуфт: «Ин аст нутқи Билъом ибни Баӯр, нутқи марде ки чашмонаш воз шудааст,


text:
Нутқи касе ки суханони Худоро мешунавад, ва фикрҳои Ҳақ Таолоро медонад, – рӯъёҳои Тавоноро муоина менамояд, фурӯ меғалтад, вале чашмонаш кушода мебошад.


text:
Онро мебинам, валекин на ҳозираро; онро муоина менамоям, вале он наздик нест: ситорае аз Яъқуб тулӯъ хоҳад намуд, ва чӯбдасти салтанат аз Исроил хоҳад бархост, ва ҳудуди Мӯобро сар то сар торумор хоҳад кард, ва тамоми банӣ Шисро ба ҳалокат хоҳад расонид.


text:
Ва он ки аз Яъқуб ба майдон меояд, ҳукм хоҳад ронд, ва он чиро, ки аз шаҳр боқӣ монда бошад, несту нобуд хоҳад кард».


text:
Ва Амолеқро дид, ва масали худро оварда, гуфт: «Амолеқ аввали халқост, ва охираш несту нобуд шудан аст».


text:
Ва қениёнро дид, ва масали худро оварда, гуфт: «Манзили ту мустаҳкам аст, ва лонаи ту дар харсанг гузошта шудааст;


text:
Ва масали худро оварда, гуфт: «Ҳайҳот, замоне ки Худо инро ба амал оварад, кист, ки тавонад зинда монад!


text:
Ва киштиҳо аз ҷониби Киттим хоҳанд омад, ва Ашшурро мағлуб хоҳанд кард ва Эбарро мағлуб хоҳанд кард; вале онҳо низ несту нобуд хоҳанд шуд».


text:
Ва онҳо қавмро ба забҳҳои худоёни худ мехонданд, ва қавм мехӯрданд, ва ба худоёни онҳо саҷда мебурданд.


text:
Ва Парвардигор ба Мусо гуфт: «Ҳамаи сардорони қавмро бигир ва онҳоро барои Парвардигор зери офтоб ба дор бикаш, то ки шиддати ғазаби Парвардигор аз Исроил баргардад».


text:
Ва Мусо ба доварони Исроил гуфт: «Ҳар кадоматон одамони худро, ки ба Баал-Фаӯр часпида бошанд, бикушед».


text:
Ва инак, марде аз банӣ Исроил омада, зани мидёниро пеши назари Мусо ва пеши назари тамоми ҷамоати банӣ Исроил назди бародарони худ овард, дар сурате ки онҳо назди даромадгоҳи хаймаи ҷомеъ мегиристанд.


text:
Ва Финҳос ибни Элъозор ибни Ҳоруни коҳин инро дид, ва аз миёни ҷамоат бархоста, найзаро ба дасти худ гирифт,


text:
ва аз қафои он марди исроилӣ ба ҳуҷра дохил шуда, ҳар дуяшон, марди исроилӣ ва занро ба шикамашон халонид; ва вабо аз банӣ Исроил бартараф шуд.


text:
«Финҳос ибни Элъозор ибни Ҳоруни коҳин ғазаби Маро аз банӣ Исроил дур кард, чунки бо рашки Ман дар миёни онҳо рашк кард, ва Ман банӣ Исроилро бо рашки худ нобуд накардам.


text:
Ва он барои ӯ ва барои насли ӯ баъд аз ӯ паймони каҳонати абадӣ хоҳад буд, чунки ӯ барои Худои худ рашк карда, банӣ Исроилро кафорат намуд'».


text:
Ва номи он марди исроилии кушташуда, ки бо зани мидёнӣ кушта шуд, Зимрӣ ибни Солу буд, ки вай раиси як хонаводаи шимъӯниён буд.


text:
Ва номи он зани мидёние ки кушта шуд, Козбӣ духтари Сур буд, ки падараш сардори хонаводаи қабилае дар Мидён буд.


text:
Зеро ки онҳо бо найрангҳои худ ба шумо душманӣ мекунанд, ва дар воқеаи Фаӯр ва дар масъалаи хоҳарашон, Козбӣ духтари раиси Мидён, ки дар рӯзи вабо, дар воқеаи Фаӯр кушта шуд, шуморо фирефта карданд».


text:
Ва баъд аз вабо чунин воқеъ шуд, ки Парвардигор ба Мусо ва ба Элъозор ибни Ҳоруни коҳин сухан ронда, гуфт:


text:
«Тамоми ҷамоати банӣ Исроилро, аз рӯи хонадонҳои онҳо, аз бистсола ва болотар, яъне ҳамаи онҳоеро, ки ба лашкари Исроил мераванд, саросар дар шумор оваред».


text:
Ва Мусо ва Элъозори коҳин ба онҳо дар даштҳои Мӯоб, назди Урдун, дар рӯ ба рӯи Ериҳӯ, сухан ронда, гуфтанд:


text:
«Аз бистсола ва болотар дар шумор оваред, чунон ки Парвардигор ба Мусо ва ба банӣ Исроил, ки аз замини Миср берун омаданд, фармуда буд».


text:
Инҳоянд қабилаҳои реубениён; ва дар шумор овардашудагони онҳо чилу се ҳазору ҳафтсаду сӣ нафар буданд.


text:
Ва банӣ Элиёб: Намуил ва Дотон ва Абиром; ҳамон Дотон ва Абиром, ки калоншавандагони ҷамоат буда, ба зидди Мусо ва Ҳорун бо якҷоягии дастаи Қӯраҳ фитна андохта буданд, вақте ки онҳо ба зидди Парвардигор фитна андохтанд;


text:
Ва замин даҳони худро кушода, онҳоро бо Қӯраҳ фурӯ бурда буд, вақте ки он даста мурданд, ва оташ дусаду панҷоҳ нафарро сӯзонид, ва онҳо ба аломате мубаддал шуданд.


text:
Банӣ Шимъӯн аз рӯи қабилаҳои онҳо: аз Намуил қабилаи намуилиён, аз Ёмин қабилаи ёминиён, аз Ёкин қабилаи ёкиниён,


text:
Банӣ Ҷод аз рӯи қабилаҳои онҳо: аз Сафӯн қабилаи сафӯниён, аз Ҳаҷҷӣ қабилаи ҳаҷҷиён, аз Шунӣ қабилаи шуниён,


text:
Ва банӣ Яҳудо аз рӯи қабилаҳои онҳо инҳоянд: аз Шело қабилаи шелоиён, аз Форас қабилаи форасиён, аз Зораҳ қабилаи зораҳиён.


text:
Банӣ Забулун аз рӯи қабилаҳои онҳо: аз Сорад қабилаи сорадиён, аз Элӯн қабилаи элӯниён, аз Яҳлаил қабилаи яҳлаилиён.


text:
Банӣ Менашше: аз Мокир қабилаи мокириён; ва Мокир Ҷилъодро ба дунё овард; аз Ҷилъод қабилаи ҷилъодиён.


text:
Ва Салофҳод ибни Ҳефар писаре надошт, балки духтаронаш буданд, ва номи духтарони Салофҳод ин аст: Маҳло, Нӯо, Ҳоҷло, Милко ва Тирсо.


text:
Инҳоянд банӣ Эфроим аз рӯи қабилаҳои онҳо: аз Шутолаҳ қабилаи шутолаҳиён, аз Бокар қабилаи бокариён, аз Таҳан қабилаи таҳаниён.


text:
Инҳоянд қабилаҳои банӣ Эфроим аз рӯи дар шумор овардашудагони онҳо – сию ду ҳазору панҷсад нафар. Инҳоянд банӣ Юсуф аз рӯи қабилаҳои онҳо.


text:
Банӣ Бинёмин аз рӯи қабилаҳои онҳо: аз Болаъ қабилаи болаиён, аз Ашбил қабилаи ашбилиён, аз Аҳиром қабилаи аҳиромиён,


text:
Инҳоянд банӣ Бинёмин аз рӯи қабилаҳои онҳо, ва дар шумор овардашудагони онҳо чилу панҷ ҳазору ҳаштсад нафар буданд.


text:
Инҳоянд банӣ Дон аз рӯи қабилаҳои онҳо: аз Шуҳом қабилаи шуҳомиён; инҳоянд қабилаҳои Дон аз рӯи қабилаҳои онҳо.


text:
Ҳамаи қабилаҳои шуҳомиён аз рӯи дар шумор овардашудагони онҳо – шасту чор ҳазору чорсад нафар буданд.


text:
Банӣ Ошер аз рӯи қабилаҳои онҳо: аз Йимно қабилаи йимноиён, аз Йишвӣ қабилаи йишвиён, аз Барио қабилаи бариоиён.


text:
Инҳоянд қабилаҳои банӣ Ошер аз рӯи дар шумор овардашудагони онҳо – панҷоҳу се ҳазору чорсад нафар буданд.


text:
Инҳоянд қабилаҳои Нафтолӣ аз рӯи қабилаҳои онҳо, ва дар шумор овардашудагони онҳо чилу панҷ ҳазору чорсад нафар буданд.


text:
Ба он ки сершумор аст, мулкашро зиёдтар бидеҳ, ва ба он ки камшумор аст, мулкашро камтар бидеҳ; ба ҳар яке мулки вай бояд мувофиқи дар шумор овардашудагонаш дода шавад.


text:
Замин бояд фақат аз рӯи қуръа тақсим карда шавад; мувофиқи номҳои сибтҳои падарони худ онҳо бояд мулк бигиранд.


text:
Ҳам ба онҳое ки сершуморанд, ва ҳам ба онҳое ки камшуморанд, мулкашон бояд аз рӯи қуръа тақсим карда шавад'.


text:
Ва инҳоянд дар шумор овардашудагони Левӣ аз рӯи қабилаҳои онҳо: аз 'Ҷершӯн қабилаи ҷершӯниён, аз Қаҳот қабилаи қаҳотиён, аз Марорӣ қабилаи марориён.


text:
Инҳоянд қабилаҳои Левӣ: қабилаи либниён, қабилаи ҳебрӯниён, қабилаи маҳлиён, қабилаи мушиён, қабилаи қӯраҳиён; ва Каҳот Амромро ба дунё овард.


text:
Ва номи зани Амром Юкобад буд, ки ӯ духтари Левӣ буд, ва ӯро зани Левӣ дар Миср зоида буд; ва ӯ барои Амром Ҳорун ва Мусо ва хоҳарашон Марямро зоид.


text:
ВВа дар шумор овардашудагони онҳо, яъне мардинае аз якмоҳа ва болотар, бисту се ҳазор нафар буданд; зеро ки онҳо дар миёни банӣ Исроил дар шумор оварда нашуда буданд, чунки ба онҳо дар миёни банӣ Исроил моликият дода нашудааст.


text:
ВИнҳоянд дар шумор овардашудагон ба воситаи Мусо ва Элъозори коҳин, вақте ки онҳо банӣ Исроилро дар даштҳои Мӯоб, назди Урдун, дар рӯ ба рӯи Ериҳӯ дар шумор оварданд.


text:
ВВа дар миёни онҳо касе набуд аз онҳое ки Мусо ва Ҳоруни коҳин дар шумор оварда буданд, вақте ки банӣ Исроилро дар биёбони Сино дар шумор оварданд;


text:
ВЗеро ки Парвардигор ба онҳо гуфта буд: «Ба яқин онҳо дар биёбон хоҳанд мурд», ва аз онҳо, ба ҷуз Колеб ибни Ефунне ва Еҳушаъ ибни Нун, касе боқӣ намонд.


text:
Ва духтарони Салофҳод ибни Ҳефар ибни Ҷилъод ибни Мокир ибни Менашше, ки аз қабилаҳои Менашше ибни Юсуф буданд, наздик омаданд, ва инҳост номҳои духтаронаш: Маҳло, Нӯо, Ҳоҷло, Милко ва Тирсо;


text:
Ва ба ҳузури Мусо ва ба ҳузури Элъозори коҳин ва ба ҳузури раисон ва тамоми ҷамоат, назди дари хаймаи ҷомеъ истода, гуфтанд:


text:
«Падари мо дар биёбон мурд, ва ӯ дар миёни он дастае набуд, ки ба зидди Парвардигор дар дастаи Қӯраҳ ҷамъ шуда буданд, балки дар гуноҳи худ мурд, ва писаре надошт.


text:
Пас, чаро номи падари мо, аз боиси он ки писаре надорад, аз миёни қабилаи ӯ нест шавад? Лутфан, ба мо дар миёни бародарони падари мо мулке бидеҳ».


text:
«Духтарони Салофҳод дуруст мегӯянд; ба онҳо дар миёни бародарони падарашон мулки меросие бидеҳ, ва мулки падарашонро ба онҳо бисупор.


text:
Ва ба банӣ Исроил сухан ронда, бигӯ: 'Агар касе бимирад ва писаре надошта бошад, мулки ӯро ба духтараш бисупоред.


text:
Ва агар падари ӯ бародаре надошта бошад, мулки ӯро ба касе бидиҳед, ки аз қабилаи ӯ хеши наздиктараш бошад, то ки онро соҳибӣ намояд. Ва бигзор ин барои банӣ Исроил фаризаи шаръӣ бошад, чунон ки Парвардигор ба Мусо фармудааст'».


text:
Ва Парвардигор ба Мусо гуфт: «Ба ин кӯҳи Аборим баро, ва заминеро, ки Ман ба банӣ Исроил медиҳам, бубин.


text:
Аз боиси он ки шумо дар биёбони Син, вақте ки ҷамоат низоъ карданд, ба фармони Ман муқобилат намудед, ва қудсияти Маро назди об пеши назари онҳо зоҳир насохтед, ки оби Мерибои Қодеш дар биёбони Син буд».


text:
Ки вай пешопеши онҳо берун равад ва пешопеши онҳо дохил шавад, онҳоро берун барад ва онҳоро дохил кунад, то ки ҷамоати Парвардигор мисли гӯсфандони бе чӯпоне набошанд».


text:
Ва Парвардигор ба Мусо гуфт: «Еҳушаъ ибни Нунро, ки марди соҳибрӯҳ аст, барои худ бигир, ва дасти худро бар ӯ бимон,


text:
ва ӯро ба ҳузури Элъозори коҳин ва ба ҳузури тамоми ҷамоат пешниҳод кун, ва ӯро пеши назари онҳо таъин намо,


text:
Ва ӯ ба ҳузури Элъозори коҳин истад, то ки барои ӯ ҳукми уримро ба ҳузури Парвардигор бипурсад: аз рӯи фармони вай бояд ӯ, ва тамоми банӣ Исроил бо ӯ, ва тамоми ҷамоат берун раванд, ва аз рӯи фармони вай дохил шаванд».


text:
Ва Мусо ончунон ки Парвардигор ба ӯ фармуда буд, амал намуд, ва Еҳушаъро гирифта, ба ҳузури Элъозори коҳин ва ба ҳузури тамоми ҷамоат пешниҳод кард;


text:
«Ба банӣ Исроил амр фармо ва ба онҳо бигӯ: 'Қурбонии Маро, яъне нони Маро, ки барои қурбонии оташини Ман аст, ва атри хушбӯйи Ман аст, риоя намуда, дар сари вақташ тақдим кунед'.


text:
Ва ба онҳо бигӯ: ин аст қурбонии оташине ки бояд ба Парвардигор тақдим кунед: барраҳои нари яксолаи беайб, ҳар рӯз ду адад, барои қурбонии сӯхтании доимӣ.


text:
Ва барои ҳадияи ордӣ – ба андозаи даҳяки эфа орди маҳине ки бо чоряк ҳин равғани зайтуни кӯфта омехта шуда бошад.


text:
Ин – қурбонии сӯхтании доимиест, ки дар кӯҳи Сино ҳамчун атри хушбӯй ва қурбонии оташин барои Парвардигор ба амал оварда шуда буд.


text:
Ва ҳадияи рехтании он чоряк ҳин барои ҳар барра аст; ин ҳадияи рехтании шаробро барои Парвардигор дар макони пок бирез.


text:
Ва барраи дигарро шомгоҳ тақдим намо; мисли ҳадияи ордии субҳ ва мисли ҳадияи рехтании он тақдим намо, то ки қурбонии оташин ва атри хушбӯй барои Парвардигор бошад.


text:
Ва дар рӯзи шанбе – ду барраи нари яксолаи беайб, ва барои ҳадияи ордӣ ду даҳяк орди маҳини омехта бо равған, ва ҳадияи рехтании он.


text:
Ин – қурбонии сӯхтанӣ барои ҳар рӯзи шанбе мебошад, ба иловаи қурбонии сӯхтании доимӣ ва ҳадияи рехтании он.


text:
Ва дар навмоҳҳои худ қурбонии сӯхтанӣ барои Парвардигор тақдим намоед: ду наргови ҷавон, як қӯчқор ва ҳафт барраи нари яксолаи беайб,


text:
ва ҳадияи ордӣ ба андозаи се даҳяк орди маҳини омехта бо равған барои ҳар наргов, ва ҳадияи ордӣ ба андозаи ду даҳяк орди маҳини омехта бо равған барои ҳар қӯчқор,


text:
ва ҳадияи ордӣ ба андозаи даҳяк орди маҳини омехта бо равған барои ҳар барра, то ки қурбонии сӯхтанӣ, атри хушбӯй, қурбонии оташин барои Парвардигор бошад.


text:
Ва ҳадияҳои рехтании онҳо – ба андозаи нисфи ҳин шароб барои ҳар наргов бояд бошад, ва сеяки ҳин барои ҳар қӯчқор, ва чоряки ҳин барои ҳар барра; ин аст қурбонии сӯхтании ҳар як навмоҳ дар моҳҳои сол.


text:
Ва як нарбуз барои қурбонии гуноҳ, ба иловаи қурбонии сӯхтании доимӣ ва ҳадияи рехтании он бояд тақдим карда шавад.


text:
Ва қурбонии оташин, қурбонии сӯхтанӣ барои Парвардигор тақдим кунед: ду наргови ҷавон, як қӯчқор ва ҳафт барраи нари яксола; бигзор онҳо барои шумо беайб бошанд.


text:
Ва ҳадияи ордии онҳо: орди маҳини омехта бо равған се даҳяк барои ҳар наргов, ва ду даҳяк барои ҳар қӯчқор тақдим кунед.


text:
Ҳамин тавр ҳар рӯз аз он ҳафт рӯз ба амал оваред; нони ҳадияи оташин атри хушбӯй барои Парвардигор аст; ин бояд ба иловаи қурбонии сӯхтании доимӣ ва ҳадияи рехтании он тақдим карда шавад.


text:
Ва дар рӯзи навбарҳо, вақте ки ҳадияи ордии тоза барои Парвардигор дар иди ҳафтаҳои худ тақдим менамоед, бигзор ҷамъомади пок барои шумо бошад; ҳеҷ кори пурзаҳмат накунед.


text:
Ва қурбонии сӯхтание ҳамчун атри хушбӯй барои Парвардигор тақдим кунед: ду наргови ҷавон, як қӯчқор ва ҳафт барраи нари яксола;


text:
Ва ҳадияи ордии онҳо: орди маҳини омехта бо равған се даҳяк барои ҳар наргов, ва ду даҳяк барои ҳар қӯчқор,


text:
Онҳоро ба иловаи қурбонии сӯхтании доимӣ ва ҳадияи ордии он тақдим намоед; бо ҳадияи рехтании онҳо; онҳо барои шумо беайб бошад.


text:
Ва дар моҳи ҳафтум, дар рӯзи якуми моҳ, бигзор ҷамъомади пок барои шумо бошад; ҳеҷ кори пурзаҳмат накунед; бигзор он барои шумо рӯзи навохтани карнайҳо бошад.


text:
Ва қурбонии сӯхтание ҳамчун атри хушбӯй барои Парвардигор тақдим кунед: як наргови ҷавон, як қӯчқор, ҳафт барраи нари яксолаи беайб;


text:
Ва ҳадияи ордии онҳо: орди маҳини омехта бо равған се даҳяк барои ҳар наргов, ду даҳяк барои ҳар қӯчқор,


text:
ба иловаи қурбонии сӯхтании навмоҳ ва ҳадияи ордии он, ва қурбонии сӯхтании доимӣ ва ҳадияи ордии он, ва ҳадияҳои рехтании онҳо мувофиқи дастури онҳо, то ки атри хушбӯй ва қурбонии оташин барои Парвардигор бошад.


text:
Ва дар рӯзи даҳуми ин моҳ бигзор ҷамъомади пок барои шумо бошад, ва шумо ҷонҳои худро азият диҳед; ҳеҷ кор накунед.


text:
Ва қурбонии сӯхтание барои Парвардигор ҳамчун атри хушбӯй тақдим кунед: як наргови ҷавон, як қӯчқор ва ҳафт барраи нари яксола, ки барои шумо беайб бошад.


text:
Ва ҳадияи ордии онҳо: орди маҳини омехта бо равған се даҳяк барои ҳар наргов, ду даҳяк барои як қӯчқор,


text:
ва як нарбуз барои қурбонии гуноҳ, ба иловаи қурбонии гуноҳи рӯзи кафорат ва қурбонии сӯхтании доимӣ бо ҳадияи ордии он, ва бо ҳадияҳои рехтании онҳо.


text:
Ва дар рӯзи понздаҳуми моҳи ҳафтум бигзор ҷамъомади пок барои шумо бошад; ҳеҷ кори пурзаҳмат накунед, ва иди Парвардигорро ҳафт рӯз ид кунед.


text:
Ва қурбонии сӯхтанӣ, қурбонии оташин, атри хушбӯй барои Парвардигор тақдим кунед: сездаҳ наргови ҷавон, ду қӯчқор ва чордаҳ барраи нари яксола, ки беайб бошанд.


text:
Ва ҳадияи ордии онҳо: орди маҳини омехта бо равған се даҳяк барои ҳар наргов аз он сездаҳ наргов, ду даҳяк барои ҳар қӯчқор аз он ду қӯчқор,


text:
ва як нарбуз барои қурбонии гуноҳ, ба иловаи қурбонии сӯхтании доимӣ, бо ҳадияи ордӣ ва ҳадияи рехтании он.


text:
ва ҳадияҳои ордии онҳо ва ҳадияҳои рехтании онҳо барои нарговҳо, қӯчқорҳо ва барраҳо, мувофиқи шумораи онҳо, аз рӯи дастур,


text:
ва як нарбуз барои қурбонии гуноҳ, ба иловаи қурбонии сӯхтании доимӣ бо ҳадияи ордии он, ва бо ҳадияҳои рехтании онҳо.


text:
Ва ҳадияҳои ордӣ ва ҳадияҳои рехтании онҳо барои нарговҳо, кӯчқорҳо ва барраҳо, мувофиқи шумораи онҳо, аз рӯи дастур,


text:
ва як нарбуз барои қурбонии гуноҳ, ба иловаи қурбонии сӯхтании доимӣ бо ҳадияи ордӣ ва ҳадияи рехтании он.


text:
ва ҳадияҳои ордӣ ва ҳадияҳои рехтании онҳо барои нарговҳо, қӯчқорҳо ва барраҳо, мувофиқи шумораи онҳо, аз рӯи дастур,


text:
ва як нарбуз барои қурбонии гуноҳ, ба иловаи қурбонии сӯхтании доимӣ ва ҳадияи ордӣ ва ҳадияҳои рехтании он.


text:
ва як нарбуз барои қурбонии гуноҳ, ба иловаи қурбонии сӯхтании доимӣ ва ҳадияи ордӣ ва ҳадияи рехтании он.


text:
Ва қурбонии сӯхтанӣ, қурбонии оташин, атри хушбӯй барои Парвардигор тақдим кунед: як наргов, як қӯчқор, ҳафт барраи нари яксола, ки беайб бошанд.


text:
Ва ҳадияи ордӣ ва ҳадияҳои рехтании онҳо барои наргов, қӯчқор ва барраҳо, мувофиқи шумораи онҳо, аз рӯи дастур,


text:
Инҳоро барои Парвардигор дар идҳои худ тақдим намоед, ба иловаи назрҳо ва хайроти худ: қурбониҳои сӯхтании худ ва ҳадияҳои ордии худ ва ҳадияҳои рехтании худ ва қурбониҳои саломатии худ».


text:
Агар касе барои Парвардигор назр кунад, ё ки қасам хӯрда, нафси* худро аз чизе манъ намояд, пас набояд қавли худро дигаргун кунад, балки мувофиқи ҳар он чи аз даҳонаш баромадааст, бояд амал намояд.


text:
Ва агар зане дар хонаи падараш, дар айёми ҷавонияш, барои Парвардигор назр карда, нафси худро аз чизе манъ намояд,


text:
ва падараш назри вайро бишнавад, ки вай нафси худро аз чизе манъ намудааст, ва падараш дар ин бобат хомӯш монад, пас ҳамаи назрҳои вай пойдор хоҳад буд, ва ҳар манъе ки вай бар нафси худ гузоштааст, бояд ба амал оварда шавад.


text:
Вале агар падараш дар рӯзе ки шунид, ба вай эътироз намояд, ҳар назри вай ва ҳар манъе ки вай бар нафси худ гузоштааст, ба амал нахоҳад омад, ва Парвардигор вайро хоҳад омурзид, зеро ки падараш ба вай монеъ шудааст.


text:
Ва агар вай шавҳар кунад ва назрҳояш ё қавли даҳонаш, ки манъе ба воситаи он бар нафси худ гузоштааст, бар гарданаш бошад,


text:
ва шавҳараш бишнавад, ва дар рӯзе ки шунид, дар ин бобат хомӯш монад, пас назрҳои вай пойдор хоҳад буд, ва манъҳое ки вай бар нафси худ гузоштааст, бояд ба амал оварда шавад.


text:
Вале агар шавҳараш, дар рӯзе ки шунид, ба вай эътироз намояд, ва вай назреро, ки бар гардани вай аст, ва қавли даҳонашро, ки манъе ба воситаи он бар нафси худ гузоштааст, ботил кунад, – Парвардигор вайро хоҳад омурзид.


text:
Валекин назри бева ва зани талоқгирифта дар ҳар манъе ки вай бар нафси худ гузоштааст, бояд аз ҷониби вай ба амал оварда шавад.


text:
ва шавҳараш бишнавад, ва дар ин бобат хомӯш монда, ба вай эътироз нанамояд, – ҳамаи назрҳои вай пойдор хоҳад буд, ва ҳар манъе ки вай бар нафси худ гузоштааст, бояд ба амал оварда шавад.


text:
Ва агар шавҳари вай, дар рӯзе ки шунид, онҳоро ботил кунад, – ҳар қавле ки дар бораи назрҳоящ ва манъи нафсаш аз даҳони вай баромадааст, пойдор нахоҳад буд; шавҳараш онҳоро ботил намудааст, ва Парвардигор вайро хоҳад омурзид.


text:
Ҳар назре ва ҳар манъе ки барои азият додани нафси вай бошад, – шавҳараш метавонад онро пойдор гардонад, ва шавҳараш метавонад онро ботил кунад.


text:
Ва агар шавҳараш дар ин бобат аз имрӯз то фардо хомӯш монад, – ӯ бо ҳамин ҳамаи назрҳои вайро, ё ҳамаи манъҳоеро, ки бар гардани вай аст, пойдор гардонидааст; азбаски ӯ, дар рӯзе ки шунид, дар ин бобат хомӯш монд, бо ҳамин онҳоро пойдор гардонид.


text:
Ин аст фароизе ки Парвардигор ба Мусо фармуд оид ба муносибатҳои байни шавҳар ва зани ӯ, байни падар ва духтари ӯ дар айёми ҷавонии вай, вақте ки дар хонаи падараш мебошад.


text:
Ва Мусо ба қавм сухан ронда, гуфт: «Аз миёни худ одамонро барои лашкар мусаллаҳ намоед, то ки онҳо ба Мидён ҳуҷум карда, интиқоми Парвардигорро аз Мидён бигиранд.


text:
Ва аз қабилаҳои Исроил ҳазор нафар аз ҳар сибт, ҷамъ дувоздаҳ ҳазор нафар ҷанговарони мусаллаҳ супурда шуданд.


text:
Ва Мусо онҳоро, ҳазор нафар аз ҳар сибт, ба ҷанг фиристод, онҳоро бо Финҳос ибни Элъозори коҳин, ки колои пок ва карнайҳо барои навохтан дар дасташ буд, ба ҷанг фиристод.


text:
Ва онҳо бо Мидён, чунон ки Парвардигор ба Мусо фармуда буд, ҷанг карданд, ва ҳамаи мардҳоро куштанд.


text:
Ва дар миёни кушташудагон подшоҳони Мидён: Авӣ, Роқам, Сур, Ҳур ба Рабаъро, яъне панҷ подшоҳи Мидёнро куштанд; ва Билъом ибни Баӯрро бо шамшер куштанд.


text:
Ва банӣ Исроил занони Мидён ва бачагони онҳоро ба асирӣ бурданд; ва ҳамаи чорпоён ва ҳамаи рамаҳо ва тамоми дороии онҳоро тороҷ карданд.


text:
ва асирон ва чорпоёни забтшуда ва ғаниматро пеши Мусо ва Элъозори коҳин ва ҷамоати банӣ Исроил ба бошишгоҳ, ба даштҳои Мӯоб, ки назди Урдун, дар рӯ ба рӯи Ериҳӯ буд, оварданд.


text:
Ва Мусо бар сардорони лашкар, яъне бар мириҳазорҳо ва мирисадҳо, ки аз ҷанг омада буданд, дарғазаб шуд,


text:
Инҳо, охир, аз рӯи машварати Билъом, банӣ Исроилро васваса дода буданд, ки ба хотири Фаӯр ба Парвардигор хиёнат кунанд, ва дар ҷамоати Парвардигор вабо рӯй дод.


text:
Ва шумо ҳафт рӯз берун аз бошишгоҳ хайма занед; ҳар кӣ касеро кушта бошад, ва ҳар кӣ ба кушташудае расида бошад, аз шумо ва асирони шумо, дар рӯзи сеюм ва дар рӯзи ҳафтум худро пок намояд.


text:
Ва ҳар либос, ва ҳар колои чармин, ва ҳар чизи аз пашми буз сохташуда, ва ҳар колои чӯбинро пок намоед».


text:
Ва Элъозори коҳин ба ҷанговароне ки ба ҷанг рафта буданд, гуфт: «Ин аст фаризаи шариат, ки Парвардигор ба Мусо фармудааст:


text:
яъне ҳар чиро, ки ба оташ тоб меоварад, аз оташ бигзаронед, ва он пок хоҳад шуд, аммо бо оби поккунанда низ он бояд пок карда шавад; ва ҳар чиро, ки ба оташ тоб намеоварад, аз об бигзаронед.


text:
Ва либосҳои худро дар рӯзи ҳафтум бишуед, ва пок хоҳед шуд, ва баъд аз он метавонед ба бошишгоҳ дохил шавед».


text:
«Ту ва Элъозори коҳин ва сардорони хонаводаҳо ғанимати асириро, чи аз одамон, чи аз чорпоён, саросар дар шумор оваред.


text:
Ва аз ҷанговароне ки ба ҷанг рафтаанд, хироҷ барои Парвардигор бигир: як адад аз панҷсад адад – чи аз одамон, чи аз говон, чи аз харон, чи аз гӯсфандон.


text:
Ва аз ҳиссаи банӣ Исроил як адад аз панҷоҳ адад – чи аз одамон, чи аз говон, чи аз харон, чи аз гӯсфандон, яъне аз ҳамаи чорпоён – бигир, ва онҳоро ба левизодагон, ки хизмати манзили Парвардигорро ба ҷо меоваранд, бидеҳ».


text:
Ва ғанимат, ғайр аз он чи мардони ҷангӣ тороҷ карда буданд, чунин буд: гӯсфандон – шашсаду ҳафтоду панҷ ҳазор сар;


text:
Ва нимае ки ҳиссаи ба ҷанг рафтагон шуда буд, чунин буд: миқдори гӯсфандон – сесаду сию ҳафт ҳазору панҷсад сар;


text:
Ва Мусо ин хироҷро, ки ҳадия барои Парвардигор буд, ба Элъозори коҳин дод, чунон ки Парвардигор ба Мусо фармуда буд.


text:
ва Мусо аз ҳиссаи банӣ Исроил як адад аз панҷоҳ адад – чи аз одамон, чи аз чорпоён – гирифт, ва онҳоро ба левизодагон, ки хизмати манзили Парвардигорро ба ҷо меоварданд, дод, чунон ки Парвардигор ба Мусо фармуда буд.


text:
ва ба Мусо гуфтанд: «Бандагонат ҷанговаронеро, ки зердасти мо мебошанд, саросар дар шумор овардем, ва як нафар ҳам аз онҳо кам нашудааст;


text:
Пас, мо ҳадия барои Парвардигор овардаем аз он чи ҳар кас аз колои тилло: занҷирҳо, дастпонаҳо, ангуштаринҳо, ҳалқаҳо ва гарданбандҳо пайдо кардааст, то ки ҷонҳои моро ба ҳузури Парвардигор кафорат намояд».


text:
Ва тамоми тиллои ҳадия, ки ба Парвардигор аз ҷониби мириҳазорҳо ва мирисадҳо тақдим, карданд, шонздаҳ ҳазору ҳафтсаду панҷоҳ сиқл буд.


text:
Ва Мусо ва Элъозори коҳин тиллоро аз мириҳазорҳо ва мирисадҳо гирифта, ба хаймаи ҷомеъ оварданд, то ки барои банӣ Исроил ба ҳузури Парвардигор ёдгорӣ бошад.


text:
Ва банӣ Реубен ва банӣ Ҷод чорвои зиёде доштанд, ки бағоят сершумор буд; ва онҳо замини Яъзир ва замини Ҷилъодро диданд, ва инак, ин макон маконест барои чаридани чорво.


text:
замине ки Парвардигор пеши ҷамоати Исроил мағлуб гардонидааст, заминест барои чаридани чорво, ва бандагонат чорводор ҳастем».


text:
Ва гуфтанд: «Агар мо дар назари ту илтифот ёфта бошем, бигзор ин замин ба бандагонат ҳамчун моликият дода шавад; моро аз Урдун нагузарон».


text:
Ва Мусо ба банӣ Ҷод ва банӣ Реубен гуфт: «Наход ки бародаронатон ба ҷанг раванд, вале шумо дар ин, ҷо хоҳед нишаст?


text:
Падарони шумо ҳамин тавр амал карданд, вақте ки онҳоро аз Қодеш-Барнеа барои дидани замин фиристодам:


text:
Онҳо ба водии Эшкӯл расида, заминро диданд, ва дили банӣ Исроилро аз омадан ба замине ки Парвардигор ба онҳо додааст, хунук карданд.


text:
'Ин одамоне ки аз Миср баромадаанд, аз бистола ва болотар, заминеро, ки Ман дар бораи он ба Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқуб қасам хӯрдаам, нахоҳанд дид, зеро ки онҳо Маро пайравӣ накарданд,


text:
Ва хашми Парвардигор бар Исроил аланга зад, ва Ӯ онҳоро чил сол дар биёбон овора гардонид, то даме ки тамоми он насле ки дар назари Парвардигор бадӣ карда буданд, ба ҳалокат расиданд.


text:
Ва инак шумо, дастпарварони мардуми хатокор, ба ҷои падарони худ бархостаед, то ки шиддати хашми Парвардигорро бар Исроил пурзӯр созед.


text:
Агар шумо аз пайравии Ӯ даст кашед, Ӯ боз онҳоро дар биёбон хоҳад мононид, ва шумо тамоми ин қавмро ба ҳалокат хоҳед расонид».


text:
Ва онҳо ба ӯ наздик омада, гуфтанд: «Мо дар ин ҷо оғилҳо барои чорвои худ ва шаҳрҳо барои кӯдакони худ бино хоҳем кард;


text:
Ва худамон зуд мусаллаҳ шуда, пешопеши банӣ Исроил хоҳем рафт, то даме ки онҳоро ба маконашон бирасонем; ва кӯдакони мо бигзор дар шаҳрҳои ҳисордор аз сокинони замин дар амон бошанд;


text:
Зеро ки мо бо онҳо дар он тарафи Урдун ва соҳили он ҳеҷ мулке нахоҳем гирифт, чунки мулки мо аз ин тарафи Урдун, аз соҳили шарқии он насиби мо гардидааст».


text:
Ва Мусо ба онҳо гуфт: «Агар шумо ин корро бикунед, агар мусаллаҳ шуда, ба ҳузури Парвардигор ба ҷанг биравед,


text:
ва ҳар яке аз шумо мусаллаҳ шуда ба ҳузури Парвардигор аз Урдун гузарад, то даме ки Ӯ душманонашро аз пеши Худ бадар ронад,


text:
ва замин ба ҳузури Парвардигор забт карда шавад, ва баъд аз он баргардед, – он гоҳ ба ҳузури Парвардигор ва ба ҳузури Исроил бегуноҳ хоҳед буд, ва ин замин ба ҳузури Парвардигор мулки шумо хоҳад шуд.


text:
Валекин агар чунин накунед, ба ҳузури Парвардигор гуноҳкор хоҳед шуд, ва барои ин гуноҳатон ҷазо хоҳед ёфт.


text:
Пас, шаҳрҳо барои кӯдакони худ ва оғилҳо барои гӯсфандони худ бино кунед; ва он чиро, ки аз даҳонатон баромадааст, ба амал оваред».


text:
Ва банӣ Ҷод ва банӣ Реубен ба Мусо сухан ронда, гуфтанд: «Бандагонат ончунон ки хоҷаи мо фармудааст, амал хоҳем кард:


text:
Ва бандагонат саросар ҳамчун ҷанговарон мусаллаҳ шуда, ба ҳузури Парвардигор барои ҷанг хоҳем гузашт баромад, чунон ки хоҷаи мо мегӯяд».


text:
Ва Мусо дар бораи онҳо ба Элъозори коҳин, Еҳушаъ ибни Нун ва сардорони хонаводаҳои сибтҳои банӣ Исроил фармуд;


text:
Ва Мусо ба онҳо гуфт: «Агар банӣ Ҷод ва банӣ Реубен саросар барои ҷанг мусаллаҳ шуда, ҳамроҳи шумо ба ҳузури Парвардигор аз Урдун гузаранд, ва замин пеши шумо мағлуб гардад, он гоҳ замини Ҷилъодро ба онҳо барои моликият бидиҳед;


text:
Валекин агар онҳо мусаллаҳ шуда ҳамроҳи шумо нагузаранд, он гоҳ дар миёни шумо дар замини Канъон мулк хоҳанд гирифт».


text:
Ва банӣ Ҷод ва банӣ Реубен ҷавоб гардонида, гуфтанд: «Чунон ки Парвардигор ба бандогонат гуфтааст, ончунон хоҳем кард;


text:
Мо мусаллаҳ шуда ба ҳузури Парвардигор ба замини Канъон хоҳем гузашт, агар мулки насиби мо дар ин тарафи Урдун дода шавад».


text:
Ва Мусо ба онҳо, яъне ба банӣ Ҷод ва банӣ Реубен ва нисфи сибти Менашше ибни Юсуф, мамлакати Сиҳӯн, подшоҳи амуриён, ва мамлакати Ӯҷ, подшоҳи Бошонро дод, яъне заминро бо шаҳрҳое ки дар ҳудуди он буд, – бо шаҳрҳои гирду атрофи он.


text:
ва Байт-Нимра, ва Байт-Ҳоронро бино карданд, ки шаҳрҳои ҳисордор буд, ва оғилҳо барои гӯсфандон дошт.


text:
ва Набӯ, ва Баал-Маӯн, ки номи ин ду шаҳрро тағйир доданд, ва Сибморо бино карданд; ва ба шаҳрҳое ки бино карданд, ном ниҳоданд.


text:
Ва банӣ Мокир ибни Менашше ба Ҷилъод рафта, онро забт карданд, ва амӯриёнро, ки дар он буданд, бадар ронданд.


text:
Ва Мусо ҷойҳои баромади онҳоро барои сафарҳошон, ки ба фармони Парвардигор ба амал оварданд, навишт; ва ин аст сафарҳои онҳо аз рӯи ҷойҳои баромадашон:


text:
Ва онҳо аз Раамсис дар моҳи якум, дар рӯзи понздаҳуми моҳи якум кӯч карданд; фардои фисҳ банӣ Исроил бо дасти баланд, пеши назари ҳамаи мисриён берун омаданд.


text:
Ва мисриён ҳамаи нахустзодагонро, ки Парвардигор дар миёни онҳо кушта буд, гӯр мекарданд; ва бар худоёни онҳо Парвардигор доварӣ намуд.


text:
Ва аз Этом кӯч карда, ба Фӣ-Ҳаҳирӯт, ки пеши Баал-Сафӯн аст, баргаштанд, ва пеши Миҷдӯл ӯрду заданд.


text:
Ва аз Фӣ-Хаҳирӯт кӯч карда, аз даруни баҳр ба биёбон гузаштанд; ва дар биёбони Этом се рӯз роҳ паймуда, дар Мора ӯрду заданд.


text:
Ва аз Мора кӯч карда, ба Элим расиданд; ва дар Элим дувоздаҳ чашмаи об ва ҳафтод дарахти хурмо буд, ва дар он ҷо ӯрду заданд.


text:
Ва Ҳоруни коҳин мувофиқи фармони Парвардигор бар кӯҳи Ҳӯр баромада, дар соли чилуми берун омадани банӣ Исроил аз замини Миср, дар моҳи панҷум, дар рӯзи якуми моҳ дар он ҷо вафот ёфт.


text:
ҳамаи сокинони он заминро аз пеши худ бадар биронед, ва ҳамаи ҳайкалҳои нақшини онҳоро нест кунед, ва ҳамаи бутҳои рехтаи онҳоро бишканед, ва ҳамаи баландиҳои онҳоро хароб кунед.


text:
Ва заминро ба соҳибии худ дароварда, дар он сокин шавед, зеро ки Ман ин заминро ба шумо додам, то ки онро соҳибӣ намоед.


text:
Ва заминро ба воситаи қуръа ба қабилаҳои худ ҳамчун мулк тақсим кунед: ба онҳое ки сершуморанд, мулкашонро бештар бидиҳед, ба онҳое ки камшуморанд, мулкашонро камтар бидиҳед; маконе ки мувофиқи қуръа ба касе барояд, аз они вай хоҳад буд; мулкҳоро аз рӯи сибтҳои падарони худ бигиред.


text:
Валекин агар шумо сокинони заминро аз пеши худ бадар наронед, касоне ки шумо аз миёни онҳо боқӣ мегузоред, мисли милҳо дар чашмони шумо ва мисли хорҳо дар паҳлӯҳои шумо хоҳанд буд, ва шуморо бар замине ки дар он сокин шудаед, ба танг хоҳанд овард.


text:
«Ба банӣ Исроил фармуда, ба онҳо бигӯ: вақте ки шумо ба замини Канъон дохил шавед, ин аст замине ки ба шумо ҳамчун моликият хоҳад расид, яъне замини Канъон бо сарҳадҳояш:


text:
Тарафи ҷанубии шумо аз биёбони Син дар паҳлуи Адӯм хоҳад буд; ва сарҳади ҷанубии шумо аз канори баҳри Намак ба тарафи шарқ хоҳад буд.


text:
Ва сарҳади шумо аз ҷануб ҷониби Маале-Ақрабим тоб хӯрда, сӯи Син хоҳад гузашт; ва канорҳои он аз ҷануби Қодеш-Барнеа хоҳад буд, ва назди Ҳасар-Аддор баромада, сӯи Асмӯн хоҳад гузашт.


text:
Ва сарҳад ҷониби Зифрӯн хоҳад рафт, ва канорҳояш назди Ҳасар-Эйнон хоҳад буд; ин сарҳади шимолии шумо хоҳад буд.


text:
Ва сарҳад аз Шафом ҷониби Рибло, аз тарафи шарқии Ойин фурӯд хоҳад омад; ва сарҳад боз фурӯд омада, аз тарафи шарқӣ ба соҳили баҳри Кинерет хоҳад расид.


text:
Ва сарҳад ҷониби Урдун фурӯд хоҳад омад; ва канорҳояш назди баҳри Намак хоҳад буд. Ҳамин замин аз рӯи сарҳадҳояш гирдогирд аз они шумо хоҳад буд».


text:
Ва Мусо ба банӣ Исроил фармуда, гуфт: «Ҳамин аст замине ки онро шумо аз рӯи қуръа тақсим хоҳед кард, ки Парвардигор ба нӯҳу ним сибт додани онро фармудааст.


text:
Зеро ки сибти банӣ Реубен аз рӯи хонаводаи худ, ва сибти банӣ Ҷод аз рӯи хонаводаи худ, ва нисфи сибти Менашше мулки худро гирифтаанд;


text:
Ҳаминҳоянд, ки Парвардигор ба онҳо фармудааст, ки мулкро дар замини Канъон барои банӣ Исроил тақсим кунанд».


text:
«Ба банӣ Исроил амр фармо, ки аз мулки насиби худ ба левизодагон шаҳрҳо барои сокиншавӣ бидиҳанд; ва атрофи шаҳрҳоро гирдогирди онҳо ба левизодагон бидиҳед.


text:
Шаҳрҳо барои сокиншавии онҳо хоҳад буд; ва атрофи онҳо барои чорпоёнашон ва молу мулкашон ва тамоми эҳтиёҷоти ҳаёташон хоҳад буд.


text:
Ва атрофи шаҳрҳо, ки шумо ба левизодагон медиҳед, бояд аз девори шаҳр ба беруни он ҳазор араш гирдогирд бошад.


text:
Ва аз беруни шаҳр ба тарафи шарқ ду ҳазор араш, ва ба тарафи ҷануб ду ҳазор араш, ва ба тарафи ғарб ду ҳазор араш, ва ба тарафи шимол ду ҳазор араш чен кунед, ва шаҳр дар миёна бошад; ин барояшон атрофи шаҳрҳо хоҳад буд.


text:
Ва аз шаҳрҳое ки шумо ба левизодагон медиҳед, шаш шаҳри гурезгоҳ хоҳад буд, ки онҳоро шумо барои қотил ҷудо мекунед, то ки вай ба он ҷо бигрезад; ва ба иловаи онҳо чилу ду шаҳр бидиҳед.


text:
Ва ҳангоме ки шаҳрҳоро аз мулки банӣ Исроил медиҳед, аз сершумор бештар ва аз камшумор камтар бигиред: ҳар яке мувофиқи андозаи мулке ки мегирад, бояд аз шаҳрҳои худ ба левизодагон бидиҳад».


text:
шаҳрҳое барои худ интихоб намоед, ки шаҳрҳои гурезгоҳ барои шумо бошад, ва қотиле ки касеро саҳван куштааст, ба он ҷо бигрезад.


text:
Ва ин шаҳрҳо барои шумо гурезгоҳ аз хунхоҳ хоҳад буд, то ки қотил намирад пеш аз он ки ба ҳузури ҷамоат барои мурофиа биистад.


text:
Се шаҳр аз ин тарафи Урдун бидиҳед, ва се шаҳр дар замини Канъон бидиҳед; онҳо бояд шаҳрҳои гурезгоҳ бошад.


text:
Барои банӣ Исроил, ва барои ғариб, ва барои сокини доимие ки дар миёни онҳост, ин шаш шаҳр гурезгоҳ хоҳад буд, то ҳар кӣ саҳван касеро куштааст, ба он ҷо бигрезад.


text:
Агар шахсе касеро бо олати оҳанин бизанад, ва он кас бимирад, вай қотил аст; ин қотил бояд ба қатл расонида шавад.


text:
Ва агар вай ба дасти худ санге гирифта бизанад, – санге ки кас аз зарбаи он метавонад кушта шавад, – ва он кас бимирад, вай қотил аст; ин қотил бояд ба қатл расонида шавад.


text:
Ё ки агар вай ба дасти худ олати чӯбине гирифта бизанад, – олати чӯбине ки кас аз зарбаи он метавонад кушта шавад, – ва он кас бимирад, вай қотил аст; ин қотил бояд ба қатл расонида шавад.


text:
Хунхоҳ худаш метавонад қотилро ба қатл расонад; ҳар гоҳ ба вай дучор ояд, худаш метавонад вайро ба қатл расонад.


text:
ё аз рӯи душманӣ бо дасти худ ӯро бизанад, ва он кас бимирад, – он зананда бояд ба қатл расонида шавад; вай одамкуш қотил аст; хунхоҳ метавонад қотилро ба қатл расонад, вақте ки ба вай дучор ояд.


text:
ё ҳар сангеро, ки кас аз зарбаи он метавонад кушта шавад, нодида бар ӯ биғалтонад, ва он кас бимирад, ва ҳол он ки вай душмани ӯ набуд ва намехост ба ӯ осебе бирасонад, –


text:
Ва ҷамоат бояд қотилро аз дасти хунхоҳ халос кунанд, ва ҷамоат бояд вайро ба шаҳри гурезгоҳи вай, ки ба он ҷо гурехта буд, баргардонанд, то ки вай дар он ҷо то вақти вафот ёфтани саркоҳине ки бо равғани пок тадҳин карда шудааст, сокин бошад.


text:
ва хунхоҳ вайро берун аз ҳудуди шаҳри гурезгоҳи вай биёбад, ва хунхоҳ қотилро бикушад, – айби хунрезӣ ба гардани ӯ нахоҳад буд;


text:
Зеро ки вай мебоист то вақти вафот ёфтани саркоҳин дар шаҳри гурезгоҳи худ мемонд; фақат баъд аз вафоти саркоҳин қотил метавонад ба замини мулки худ баргардад.


text:
Ҳар кӣ касеро бикушад, қотил бояд дар асоси гувоҳии шоҳидон кушта шавад; вале як шоҳид наметавонад барои куштани касе гувоҳӣ диҳад.


text:
Ва дар ивази ҷони қотил, ки вай бадкори сазовори мурдан аст, фидия нагиред, балки вай бояд ҳатман ба қатл расонида шавад.


text:
Ва аз касе ки ба шаҳри гурезгоҳи худ гурехтааст, фидия нагиред, то ки вай тавонад пеш аз вафоти саркоҳин баргашта, дар замини худ сокин шавад.


text:
Ва заминеро, ки шумо дар он сокин ҳастед, палид накунед, зеро ки хун заминро палид мекунад; ва замин барои хуне ки дар он рехта шудааст, кафорат намеёбад, магар бо хуни касе ки онро рехтааст.


text:
Ва заминеро, ки шумо дар он сокин ҳастед, ва Ман дар он сокин ҳастам, нопок нагардонед; зеро Ман, ки Парвардигор ҳастам, дар миёни банӣ Исроил сокин ҳастам».


text:
Ва сардорони хонаводаҳои қабилаи банӣ Ҷилъод ибни Мокир ибни Менашше, ки аз қабилаҳои банӣ Юсуф буданд, наздик омада, ба ҳузури Мусо ва ба ҳузури раисон, сардорони хонаводаҳои банӣ Исроил сухан ронданд,


text:
Ва гуфтанд: «Парвардигор ба хоҷаи мо фармудааст, ки заминро бо қуръа тақсим карда, ба тасарруфи банӣ Исроил бидиҳад; ва ба хоҷаи мо аз ҷониби Парвардигор фармуда шудааст, ки мулки бародарамон Салофҳодро ба духтарони вай бидиҳад.


text:
Ва агар онҳо ба яке аз писарони сибтҳои дигари банӣ Исроил завҷа шаванд, мулки онҳо аз мулки падарони мо бурида гирифта мешавад, ва ба мулки сибте ки онҳо ба он дохил хоҳанд шуд, илова мегардад, ва мулки мо, ки аз рӯи қуръа гирифтаем, кам мемонад.


text:
Ва ҳатто вақте ки юбили банӣ Исроил фаро расад, мулки онҳо ба мулки сибте ки онҳо ба он дохил хоҳанд шуд, илова мегардад; ва аз мулки сибти падарони мо мулки онҳо бурида гирифта мешавад».


text:
Ин аст он чи Парвардигор дар ҳаққи духтарони Салофҳод фармуда гуфтааст: 'Онҳо метавонанд ба ҳар марде ки ба назарашон писанд ояд, завҷа шаванд, аммо фақат дар қабилаи сибти падари худ бояд завҷа шаванд,


text:
то ки мулки банӣ Исроил аз сибте ба сибте нагузарад; зеро ки ҳар яке аз банӣ Исроил бояд бо мулки сибти падарони худ вобаста бошанд.


text:
Ва ҳар духтаре ки мулкеро аз сибтҳои банӣ Исроил мерос мегирад, бояд ба яке аз қабилаи сибти падарони худ завҷа шавад, то ки ҳар яке аз банӣ Исроил мулки падарони худро мерос гиранд,


text:
ва мулк аз як сибт ба сибти дигар нагузарад, балки ҳар яке аз сибтҳои банӣ Исроил ба мулки худ вобаста бошанд'».


text:
Дар қабилаҳои банӣ Менашше ибни Юсуф онҳо завҷа шуданд; ва мулки онҳо дар сибти қабилаи падарашон боқӣ монд.


text:
Ин аст аҳком ва дастуроте ки Парвардигор ба воситаи Мусо дар даштҳои Мӯоб, назди Урдун, дар рӯ ба рӯи Ериҳӯ ба банӣ Исроил фармудааст.


text:
Ин аст суханоне ки Мусо дар он тарафи Урдун, дар биёбон, дар саҳро, дар рӯ ба рӯи Суф, дар миёни Форон ва Тӯфал ва Лобон ва Ҳасирӯт ва Дӣ-Заҳаб ба тамоми Исроил гуфт.


text:
Ва чунин воқеъ шуд, ки дар соли чилум, дар моҳи ёздаҳум, дар рӯзи якуми моҳ, Мусо ба банӣ Исроил мувофиқи ҳар он чи Парвардигор ба ӯ дар бораи онҳо фармуда буд, сухан ронд.


text:
Баъд аз он ки ӯ Сиҳӯн, подшоҳи амӯриёнро, ки дар Ҳешбӯн сокин буд, ва Ӯҷ, подшоҳи Бошонро, ки дар Ашторӯт, дар Эдрей сокин буд, торумор кард,


text:
рӯй ниҳода, кӯч кунед, ва ба кӯҳистони амӯриён ва ҳамаи ҳамсоягони онҳо, ки дар саҳро ва дар кӯҳсор ва дар пастӣ ва дар ҷануб ва дар соҳили баҳр, яъне дар Канъон ва Лубнон мебошанд, то дарёи бузург, ки дарёи Фурот аст, дохил шавед.


text:
Инак, заминро ба шумо пешниҳод кардаам, пас дохил шуда, заминеро, ки Парвардигор ба падарони шумо, ба Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқуб қасам хӯрдааст, ки ба онҳо ва ба наслашон баъд аз онҳо бидиҳад, соҳибӣ намоед'.


text:
Парвардигор Худои падарони шумо бигзор шуморо ҳазор чандони он ки ҳастед, афзун намояд, ва шуморо баракат диҳад, чунон ки ба шумо гуфтааст.


text:
Шумо барои худ, дар сибтҳои худ, мардони ҳаким ва хирадманд ва номдорро интихоб кунед, то ки онҳоро бар шумо сардор таъин намоям'.


text:
Ва ман сардорони сибтҳои шуморо, ки мардони ҳаким ва номдор буданд, гирифтам, ва онҳоро бар шумо таъин намудам, то ки мириҳазорҳо ва мирисадҳо ва мирипанҷоҳҳо ва миридаҳҳо ва нозирони сибтҳои шумо бошанд.


text:
Ва ба доварони шумо дар он замон фармуда, гуфтам: 'Арзу доди бародарони худро бишнавед, ва дар миёни ҳар кас ва бародари вай ва ғарибе ки назди вай бошад, аз рӯи адлу инсоф доварӣ намоед;


text:
дар доварӣ рӯбинӣ накунед, арзи хурдро мисли бузург бишнавед, аз ҳеҷ кас натарсед, зеро ки доварӣ аз они Худо аст; ва даъвое ки барои шумо мушкил бошад, назди ман биёред, то ки онро бишнавам'.


text:
Ва мо аз Ҳӯриб кӯч карда, тамоми ин биёбони бузург ва даҳшатангезро, ки шумо дидед, ба самти кӯҳистони амӯриён тай намудем, чунон ки Парвардигор Худои мо ба мо фармуда буд, ва ба Қодеш-Барнеа расидем.


text:
Инак, Парвардигор Худои падарони ту ин заминро пеши ту ниҳодааст; баромада, онро соҳибӣ намо, чунон ки Парвардигор Худои падаронат ба ту гуфтааст; натарс ва ҳаросон нашав'.


text:
Валекин ҳамаи шумо назди ман омада, гуфтед: 'Мардонро пешопеши худ бифиристем, то ки заминро барои мо ҷосусӣ намоянд, ва моро аз роҳе ки бо он бояд биравем, ва аз шаҳрҳое ки ба онҳо дохил хоҳем шуд, хабардор кунанд'.


text:
Ва ин сухан ба назари ман писанд омад, ва ман аз миёни шумо дувоздаҳ мардро, як нафар аз ҳар сибт, гирифтам.


text:
Ва аз меваҷоти он замин ба дасти худ гирифта, назди мо фуруд оварданд, ва ба мо хабар расонида, гуфтанд: 'Замине ки Парвардигор Худои мо ба мо медиҳад, замини хуб аст'.


text:
Ва дар хаймаҳои худ шиква карда, гуфтед: 'Азбаски Парвардигор ба мо душманӣ дошт, моро аз замини Миср берун овард, то ки моро ба дасти амӯриён супурда, несту нобуд кунад.


text:
Мо куҷо метавонем биравем, дар сурате ки бародарони мо дили моро хиҷил карда, гуфтанд: он қавм аз мо бузургтар ва қадбаландтаранд, шаҳрҳои онҳо бузург аст, ва ҳисорҳои онҳо сар ба фалак кашидааст; ва банӣ Аноқро низ дар он ҷо дидем'.


text:
Парвардигор Худои шумо, ки пешопеши шумо меравад, барои шумо ҷанг хоҳад кард, чунон ки бо шумо дар Миср пеши назари шумо амал кард;


text:
Ва дар биёбон, чунон ки дидед, Парвардигор Худои шумо, мисли касе ки писари худро мебардорад, шуморо дар тамоми роҳе ки мерафтед, бардошта бурд, то даме ки ба ин ҷо расидед'.


text:
Ки Ӯ дар роҳ пешопеши шумо мерафт, то ки маконе барои шумо аз баҳри ӯрду заданатон пайдо кунад, ба тавре ки шабона дар оташ мерафт, то роҳеро, ки бо он бояд биравед, ба шумо нишон диҳад, ва рӯзона дар абр мерафт.


text:
'Ҳеҷ кадоме аз ин одамон, аз ин насли бадкор он замини некӯро, ки Ман қасам хӯрдаам ба падаронатон бидиҳам, нахоҳанд дид;


text:
Фақат Колеб ибни Ефунне онро хоҳад дид: заминеро, ки ӯ тай кардааст, ба ӯ ва писаронаш хоҳам дод, чунки ӯ Парвардигорро комилан пайравӣ намуд'.


text:
Еҳушаъ ибни Нун, ки пеши ту истодааст, ба он ҷо дохил хоҳад шуд; ӯро пурқувват намо, зеро ки ӯ онро барои соҳибии Исроил тақсим хоҳад кард;


text:
Ва кӯдакони шумо, ки дар бораи онҳо гуфтед: 'Ба асирӣ бурда хоҳанд шуд', ва писарони шумо, ки имрӯз фарқи неку бадро намедонанд, – онҳо ба он ҷо дохил хоҳанд шуд; ва онро ба онҳо хоҳам дод, то ки онро соҳибӣ намоянд;


text:
Ва шумо ҷавоб гардонда, ба ман гуфтед: 'Мо ба ҳузури Парвардигор гуноҳ кардем; пас, мо баромада, ҷанг хоҳем кард, мувофиқи ҳар он чи Парвардигор Худои мо ба мо фармудааст'. Ва ҳар яке аслиҳаи ҷангии худро ба камар баста, азми кӯҳбароӣ намудед.


text:
Ва Парвардигор ба ман гуфт: 'Ба онҳо бигӯ: набароед ва ҷанг накунед, зеро ки Ман дар миёни шумо нестам, мабодо пеши душманони худ ба мағлубият дучор шавед'.


text:
Ва ман ба шумо сухан рондам, вале шумо гӯш надодед, ва ба фармони Парвардигор муқобилат кардед, ва густохӣ намуда, бар кӯҳ баромадед.


text:
Ва амӯриёне ки дар он кӯҳ сокин буданд, ба муқобили шумо берун омада, шуморо таъқиб карданд, чунон ки занбӯрҳои асал мекунанд; ва ба шумо аз Сеир то Ҳормо шикаст расониданд.


text:
Ва шумо баргашта, ба ҳузури Парвардигор гиря кардед, вале Парвардигор овози шуморо нашнид ва ба шумо гӯш надод.


text:
«Ва мо рӯй ниҳода, бо роҳи баҳри Қулзум сӯи биёбон кӯч кардем, чунон ки Парвардигор ба ман гуфта буд; ва кӯҳи Сеирро айёми зиёде давр задем.


text:
Ва ту ба қавм фармуда, бигӯ: шумо бояд аз ҳудуди бародарони худ, банӣ Эсов, ки дар Сеир сокинанд, гузаред, ва онҳо аз шумо хоҳанд тарсид; вале шумо бағоят эҳтиёт бошед.


text:
Бо онҳо низоъ накунед, зеро ки аз замини онҳо ба андозаи як кафи пой ҳам ба шумо нахоҳам дод, чунки кӯҳи Сеирро ба соҳибии Эсов додаам.


text:
Зеро ки Парвардигор Худоят туро дар тамоми амали дастат баракат додааст; дар ин биёбони бузург роҳ паймуданатро медонист – ин чил сол аст, ки Парвардигор Худоят бо туст, ва ту аз ҳеҷ чиз камӣ надоштӣ'.


text:
Ва мо аз пеши бародарони худ, банӣ Эсов, ки дар Сеир сокин ҳастанд, қафо гашта, аз роҳи саҳро, аз Эйлат ва аз Эсйӯн-Ҷобар гузаштем, ва тоб хӯрда, аз роҳи биёбони Мӯоб гузаштем.


text:
Ва Парвардигор ба ман гуфт: 'Бо Мӯоб душманӣ нанамо ва ба зидди онҳо ҷанг накун, зеро ки аз замини онҳо чизе ба соҳибии ту нахоҳам дод, чунки Орро ба соҳибии банӣ Лут додаам.


text:
Ва дар Сеир пештар ҳӯриён сокин буданд, ва банӣ Эсов онҳоро аз пеши худ бадар ронданд ва дар ҷои онҳо сокин шуданд, чунон ки Исроил дар замини мероси худ, ки Парвардигор ба онҳо дода буд, амал карданд.


text:
Ва айёме ки аз Қодеш-Барнеа роҳ паймудем, то даме ки аз дарёи Зорад гузаштем, сию ҳашт сол буд, яъне то вақте ки тамоми он мардуми ҷангӣ аз миёни ӯрду тамом шуданд, чунон ки Парвардигор ба онҳо қасам хӯрда буд.


text:
Ва дасти Парвардигор низ бар онҳо буд, то ки онҳоро аз миёни ӯрду несту нобуд кунад, то вақте ки тамом шаванд.


text:
Ва ба ҳудуди банӣ Аммӯн наздик мешавӣ; ба онҳо душманӣ нанамо ва бо онҳо ҷидол накун, зеро ки аз замини банӣ Аммӯн чизе ба соҳибии ту нахоҳам дод, чунки онро ба соҳибии банӣ Лут додаам'.


text:
Он низ замини рафоим ҳисоб меёфт: дар он ҷо пештар рафоим сокин буданд, ва аммӯниён онҳоро замзуммиён меномиданд.


text:
Онҳо қавми бузург ва сершумор ва мисли аноқиён қадбаланд буданд; ва Парвардигор онҳоро аз пешашон несту нобуд кард, ва онҳоро бадар ронда, дар ҷояшон сокин шуданд,


text:
Чунон ки Ӯ барои банӣ Эсов, ки дар Сеир сокин ҳастанд, амал кард, яъне ҳӯриёнро аз пешашон несту нобуд кард, ва онҳоро бадар ронданд ва дар ҷояшон то имрӯз сокин ҳастанд.


text:
Ва аввиёнро, ки дар деҳот то Ғазза сокин буданд, кафтӯриён, ки аз Кафтӯр берун омаданд, несту нобуд карда, дар ҷояшон сокин шуданд.


text:
'Бархоста, кӯч кунед ва аз дарёи Арнӯн гузаред! Инак, Сиҳӯн, подшоҳи Ҳешбӯнро, ки подшоҳи амӯриён аст, бо замини вай ба дасти ту месупорам; ба соҳибии он шурӯъ намуда, ба зидди ӯ ҷанг кун.


text:
Аз имрӯз эътиборан тарсу ваҳми туро дар миёни қавмҳои зери тамоми осмон паҳн мекунам, то ки онҳо овозаи туро шунида, дар изтироб афтанд ва пеши ту ба ларза оянд'.


text:
Ва ман қосидонро аз биёбони Қадимӯт бо суханони сулҳҷӯёна назди Сиҳӯн, подшоҳи Ҳешбӯн, фиристодам, то ки бигӯянд:


text:
'Иҷозат бидеҳ, ки аз замини ту гузарам; фақат бо шоҳроҳ хоҳам рафт, ба тарафи рост ё чап тоб нахоҳам хӯрд.


text:
Хӯрокро ба нуқра ба ман бифрӯш, то ки бихӯрам, ва обро ба нуқра ба ман бидеҳ, то ки бинӯшам; фақат бо поҳои худ хоҳам гузашт, –


text:
Чунон ки банӣ Эсов, ки дар Сеир сокин ҳастанд, ва мӯобиён, ки дар Ор сокин ҳастанд, бо ман рафтор карданд, – то даме ки аз Урдун ба замине ки Парвардигор Худои падарони мо ба мо медиҳад, гузарам'.


text:
Валекин Сиҳӯн, подшоҳи Ҳешбӯн, розӣ нашуд, ки барои гузаштани мо аз замини худ роҳ диҳад, зеро ки Парвардигор Худои ту рӯҳи вайро бемурувват ва дили вайро сахт гардонид, то ки вайро ба дасти ту бисупорад, чунон ки имрӯз воқеъ шудааст.


text:
Ва Парвардигор ба ман гуфт: 'Инак, Ман ба он оғоз менамоям, ки Сиҳӯн ва замини вайро ба дасти ту бисупорам; пас, ба соҳибӣ кардани замини вай шурӯъ намо'.


text:
Ва Парвардигор Худои мо вайро ба дасти мо супурд, ва мо вайро бо писаронаш ва тамоми қавмаш торумор кардем.


text:
Ва ҳамаи шаҳрҳои вайро дар он вақт забт намудем, ва мардону занону кӯдакони ҳар шаҳрро несту нобуд кардем, ҳеҷ якеро зинда нагузоштем.


text:
Аз Арӯэр, ки дар соҳили дарёи Арнӯн аст, ва шаҳре ки дар водӣ воқеъ аст, то Ҷилъод ҳеҷ шаҳри ҳисордоре набуд, ки аз мо зӯртар бошад; Парвардигор Худои мо ҳамаро ба дасти мо супурд.


text:
Фақат ба замини банӣ Аммӯн: ба тамоми соҳили дарёи Яббӯқ ва шаҳрҳои кӯҳистон, ва ба ҳар ҷое ки Парвардигор Худои мо манъ карда буд, ту наздик нашудӣ».


text:
«Ва мо тоб хӯрда, ба роҳи Бошон баромадем; ва Ӯҷ, подшоҳи Бошон, бо тамоми қавми худ ба муқобили мо берун омад, то ки назди Эдрей ҷанг кунад.


text:
Ва Парвардигор ба ман гуфт: 'Аз вай натарс, зеро ки вайро бо тамоми қавми вай ва замини вай ба дасти ту супурдам, ва ту бо вай ончунон амал хоҳӣ кард, чунон ки бо Сиҳӯн, подшоҳи амуриён, ки дар Ҳешбун сокин буд, амал кардӣ'.


text:
Ва Парвардигор Худои мо Ӯҷ, подшоҳи Бошонро низ бо тамоми қавми вай ба дасти мо супурд, ва мо вайро торумор кардем, ба тавре ки аз ӯ ҳеҷ яке зинда намонд.


text:
Ва ҳамаи шаҳрҳои вайро дар он вақт забт намудем; ҳеҷ як шаҳри ҳисордоре набуд, ки аз дасти онҳо нагирифта бошем: шаст шаҳр, тамоми музофоти Арҷуб, ки ин мамлакати Ӯҷ дар Бошон буд.


text:
Ҳамаи инҳо шаҳрҳои ҳисордор буда, деворҳои баланд, дарвозаҳо ва пуштбандҳо доштанд, ғайр аз шаҳрҳои беҳисор, ки бағоят бисёр буданд.


text:
Ва онҳоро несту нобуд кардем, чунон ки бо Сиҳӯн, подшоҳи Ҳешбӯн, амал карда будем: мардону занону кӯдакони ҳар шаҳрро несту нобуд кардем.


text:
Ва мо дар он вақт заминро аз дасти ду подшоҳи амӯриён, ки дар он тарафи Урдун буданд, аз дарёи Арнӯн то кӯҳи Ҳермӯн, –


text:
Ҳамаи шаҳрҳои даштрӯя ва тамоми Ҷилъод ва тамоми Бошонро то Салко ва Эдрей, ки шаҳрҳои мамлакати Уҷ дар Бошон буданд, гирифтем.


text:
Зеро ки фақат Ӯҷ, подшоҳи Бошон, аз рафоиён боқӣ монда буд; инак, бистари марги ӯ, ки бистари оҳанин аст, дар Раббаи банӣ Аммӯн мебошад, ва мувофиқи араши одамӣ нӯҳ араш дарозӣ ва чор араш фарохӣ дорад.


text:
Ва ин заминро дар он вақт соҳибӣ намудем; Арӯэр, ки назди дарёи Арнӯн аст, ва нисфи кӯҳистони Ҷилъод ва шаҳрҳояшро ба реубениён ва ҷодиён додам;


text:
Ва бақияи Ҷилъод ва тамоми Бошонро, ки мамлакати Ӯҷ буд, ба нисфи сибти Менашше додам, яъне тамоми музофоти Арҷубро бо тамоми он Бошон, ки замини рафоиён ном дошт.


text:
Ёир ибни Менашше тамоми музофоти Арҷубро то ҳудуди ҷашуриён ва маъхотиён гирифт, ва онҳоро, яъне деҳоти Бошонро, ба номи худаш деҳоти Ёир ном ниҳод, ки то имрӯз чунин аст.


text:
Ва ба реубениён ва ҷодиён аз Ҷилъод то дарёи Арнӯн, яъне то миёнаи дарё, ки сарҳад бошад, ва то дарёи Яббӯқ, ки сарҳади банӣ Аммӯн бошад, додам,


text:
Ва саҳроро низ то Урдун, ки сарҳад бошад, аз Кинерет то баҳри саҳро, ки баҳри Намак бошад, дар домани Фисҷа ба тарафи шарқ.


text:
Ва дар он вақт ба шумо фармуда, гуфтам: 'Парвардигор Худои шумо ин заминро ба шумо додааст, то ки онро соҳибӣ намоед; пас, ҳамаи ҷасурон мусаллаҳ гардида, пешопеши бародарони худ, банӣ Исроил гузаред;


text:
Фақат занони шумо ва кӯдакони шумо ва чорвои шумо, – медонам, ки шумо чорвои зиёде доред, – дар шаҳрҳое ки ба шумо додаам, бимонанд,


text:
То даме ки Парвардигор ба бародарони шумо, мисли шумо, оромӣ бибахшад, ва онҳо низ заминеро, ки Парвардигор Худои шумо ба онҳо дар он тарафи Урдун медиҳад, соҳибӣ намоянд, ва он гоҳ ҳар яке аз шумо ба мулки худ, ки ба шумо додаам, хоҳед баргашт'.


text:
Ва ба Еҳушаъ дар он вақт фармуда, гуфтам: 'Ҳар он чиро, ки Парвардигор Худои шумо ба ин ду подшоҳ кардааст, чашмони ту дид; пас, Парвардигор ба ҳамаи мамлакатҳое ки ту аз онҳо мегузарӣ, чунин хоҳад кард.


text:
'Худовандо Парвардигоро! Ту ба нишон додани бузургии Худ ва дасти пурзӯри Худ ба бандаат шурӯъ намудаӣ, зеро кадом худост дар осмон ё дар замин, ки битавонад чизе мисли аъмол ва корнамоиҳои Ту ба амал оварад?


text:
Лутфан, ба ман иҷозат бидеҳ, ки гузарам ва замини некӯро, ки дар он тарафи Урдун аст, ин кӯҳистони некӯ ва Лубнонро бубинам'.


text:
Вале Парвардигор аз боиси шумо ба ман ғазаб намуда, маро иҷобат накард; ва Парвардигор ба ман гуфт: 'Бас кун! Дар ин хусус дигар сухане ба Ман нагӯй.


text:
Ба қуллаи Фисҷа баро ва чашмонатро ба ҷониби ғарб ва шимол ва ҷануб ва шарқ баланд кун, ва бо чашмонат бубин, зеро ки ту аз ин Урдун нахоҳӣ гузашт.


text:
Ва ба Еҳушаъ фармуда, ӯро пурзӯр устувор ва далер гардон, зеро ки ӯ пешопеши ин қавм гузашта, заминеро, ки ту хоҳӣ дид, барои соҳибии онҳо тақсим хоҳад кард'.


text:
«Ва алҳол, эй Исроил, фароиз ва аҳкомеро бишнавед, ки ба ҷо овардани онҳоро ман ба шумо таълим медиҳам, то ки шумо зинда монед, ва рафта, заминеро, ки Парвардигор Худои падаронатон ба шумо медиҳад, соҳибӣ намоед.


text:
Ба он чи ман ба шумо мефармоям, чизе илова нанамоед, ва чизе аз он кам накунед, балки фақат аҳкоми Парвардигор Худои худро, ки ман ба шумо мефармоям, риоя намоед.


text:
Он чиро, ки Парвардигор дар Баал-Фаӯр кард, чашмони шумо дидааст: ҳар касеро, ки пайрави Баал-Фаӯр буд, Парвардигор Худои шумо аз миёни шумо нобуд намуд.


text:
Инак, чунон ки Парвардигор Худои ман ба ман фармудааст, фароиз ва аҳкомро ба шумо таълим додам, то ки шумо дар замине ки барои соҳибӣ кардани он ба он дохил мешавед, чунин амал намоед.


text:
Пас, онҳоро риоя намуда, ба амал оваред, зеро ки ин ҳикмат ва хиради шумо пеши назари қавмҳост, ки онҳо тамоми ин фароизро шунида, хоҳанд гуфт: 'Ба яқин, ин халқи бузург қавми ҳаким ва хирадманданд!'


text:
Зеро кадом халқи бузурге ҳаст, ки худоён ба вай наздик бошанд, чунон ки Парвардигор Худои мост, дар ҳар вақте ки мо сӯи Ӯ мехонем?


text:
Ва кадом халқи бузурге ҳаст, ки фароиз ва аҳкоми одилонае мисли тамоми ин шариат дошта бошад, ки онро ман имрӯз ба шумо пешниҳод мекунам?


text:
Фақат эҳтиёт шав, ва ҷони худро бағоят эҳтиёт намо, мабодо чизҳоеро, ки чашмонат дидааст, фаромӯш кунӣ, ва мабодо онҳо дар тамоми айёми умри ту аз дилат дур шавад; ва дар бораи онҳо ба писаронат ва ба писарони писаронат маълумот бирасон, –


text:
Дар бораи он рӯзе ки ту ба ҳузури Парвардигор Худои худ дар Ҳӯриб истода будӣ, ва Парвардигор ба ман гуфт: 'Қавмро назди Ман ҷамъ кун, ва Ман суханонамро ба онҳо бишнавонам, то таълим гиранд, ки дар тамоми айёме ки онҳо дар рӯи замин зинда бошанд, бояд аз Ман битарсанд, ва писарони худро таълим диҳанд'.


text:
Ва шумо наздик омада, зери кӯҳ истодед; ва кӯҳ то миёнаи осмон дар оташ месӯхт, дар сурате ки аз абр ва меғ* ҳама ҷо торик буд.


text:
Ва Парвардигор ба шумо аз миёни оташ сухан ронд; садои суханонро шумо шунидед, вале сурате надидед, фақат садо буд.


text:
Ва Ӯ паймони Худро ба шумо эълон намуда, ба амал овардани онро ба шумо фармуд, ки он аз даҳ аҳком иборат аст; ва онҳоро бар ду лавҳи сангин навишт.


text:
Ва Парвардигор дар он вақт ба ман фармуд, ки он фароиз ва аҳкомро ба шумо таълим диҳам, то ки дар замине ки барои соҳибӣ кардани он ба он мегузаред, онҳоро ба амал оваред.


text:
Пас, ҷонҳои худро бағоят эҳтиёт кунед, зеро дар рӯзе ки Парвардигор ба шумо дар Ҳӯриб аз миёни оташ сухан ронд, ҳеҷ сурате надидед, –


text:
Ё шакли ҳар чорпое ки дар рӯи замин аст, ё шакли ҳар паррандаи болдоре ки зери осмон парвоз мекунад,


text:
Ва мабодо чашмонатро сӯи осмон баланд кунӣ, ва офтоб ва моҳ ва ситорагонро, яъне тамоми лашкари осмонро дида, фирефта шавӣ ва ба онҳо саҷда бурда, онҳоро парастиш намоӣ, ва ҳол он ки онҳоро Парвардигор Худои ту насибаи ҳамаи қавмҳое ки зери тамоми осмонанд, гардонидааст, –


text:
Валекин шуморо Парвардигор гирифта, аз кӯраи оҳан, яъне аз Миср берун овард, то ки барои Ӯ қавми мулк мерос бошед, чунон ки имрӯз ҳастед.


text:
Ва Парвардигор аз боиси шумо ба ман ғазаб намуда, қасам хӯрд, ки ман аз Урдун нагузарам ва ба замини некӯе ки Парвардигор Худои ту ба ту барои соҳибӣ кардан медиҳад, дохил нашавам;


text:
Зеро ки ман дар ин замин хоҳам мурд, аз Урдун нахоҳам гузашт, вале шумо гузашта, он замини некӯро соҳибӣ хоҳед кард.


text:
Пас, эҳтиёт шавед, мабодо паймони Парвардигор Худои худро, ки бо шумо бастааст, фаромӯш карда, ҳайкале, сурати ҳар чизе барои худ бисозед, ки насохтани онро Парвардигор Худои ту ба ту фармудааст;


text:
Вақте ки шумо писарон ва писарони писаронро ба дунё оварда, муддати зиёде дар ин замин сокин шавед, ва фосид шуда, ҳайкале, сурати ҳар чизе бисозед, ва он чи дар назари Парвардигор Худои шумо бад аст, ба амал оваред, то ки Ӯро ба хашм оваред, –


text:
Ман имрӯз бар шумо осмон ва заминро ба шоҳидӣ даъват менамоям, ки шумо аз замине ки барои соҳибӣ кардани он аз Урдун мегузаред, ба зудӣ нобуд хоҳед шуд; айёми зиёде бар он иқомат нахоҳед кард, балки несту нобуд хоҳед шуд,


text:
Ва Парвардигор шуморо дар миёни қавмҳо пароканда хоҳад кард, ва шумо дар миёни халқҳое ки Парвардигор шуморо ба он ҷо мебарад, камшумор хоҳед монд;


text:
Ва дар он ҷо худоёнеро, ки бо дасти одамизод аз чӯб ва санг сохта шудаанд, парастиш хоҳед кард, ки онҳо намебинанд, ва намешунаванд, ва намехӯранд, ва бӯй намекунанд.


text:
Ва чун аз он ҷо Парвардигор Худои худро ҷӯё шавӣ, Ӯро хоҳӣ ёфт, агар Ӯро бо тамоми дили худ ва бо тамоми ҷони худ биҷӯӣ.


text:
Вақте ки ба тангӣ афтӣ, ва тамоми ин ҳодисот ба сарат ояд, дар охири айём, сӯи Парвардигор Худои худ баргашта, ба овози Ӯ гӯш хоҳӣ дод,


text:
Зеро ки Парвардигор Худои ту Худои раҳим аст; Ӯ туро тарк нахоҳад кард ва туро ба ҳалокат нахоҳад расонид, ва паймони падаронатро, ки ба онҳо қасам хӯрдааст, фаромӯш нахоҳад кард.


text:
Зеро дар бораи айёми пешина, ки пеш аз ту будааст, аз рӯзе ки Худо одамро бар замин офарид, аз як канори осмон то канори дигари осмон, бипурс, ки оё мисли ин кори бузурге ба вуқӯъ омадааст, ё мисли ин шунида шудааст?


text:
Оё қавме овози Худоро, ки аз миёни оташ сухан ронда бошад, шунидааст, – ва зинда мондааст, – чунон ки ту шунидаӣ?


text:
Оё худое кӯшидааст, ки омада, халқеро аз миёни халқе бо озмоишҳо, аломатҳо ва мӯъҷизаҳо, ва ҷанг ва дасти пурзӯр ва бозуи тӯлонӣ ва даҳшатҳои азим барои худ бигирад, мисли ҳар он чи Парвардигор Худои шумо барои шумо дар Миср пеши назари шумо ба амал овард?


text:
Аз осмон овози Худро ба ту шунавонид, то ки туро адаб омӯзад, ва бар замин оташи бузурги Худро ба ту нишон дод, ва сухани Ӯро ту аз миёни оташ шунидӣ.


text:
Ва азбаски Ӯ падарони туро дӯст дошта, насли онҳоро баъд аз онҳо баргузид, Худаш туро бо қувваи бузурги Худ аз Миср берун овард,


text:
То ки халқҳои аз ту бузургтар ва азимтарро аз пеши ту бадар ронад, ва туро дохил карда, замини онҳоро ба ту ҳамчун мулк бидиҳад, чунон ки имрӯз воқеъ шудааст.


text:
Пас, имрӯз бидон ва дар дили худ ҷойгир кун, ки Парвардигор Худост дар осмон аз боло ва бар замин аз поён, ва дигаре нест.


text:
Ва фароизу аҳкоми Ӯро, ки ман имрӯз ба ту мефармоям, риоя намо, то ки барои ту ва барои писаронат баъд аз ту некӯ бошад, ва ту дар замине ки Парвардигор Худоят ба ту ба сурати абадӣ медиҳад, умр гузаронӣ».


text:
То қотиле ки ёри худро нодониста кушта бошад, дар сурате ки пештар бо вай душмание надошта бошад, ба он ҷо бигрезад, яъне ба яке аз ин шаҳрҳо гурехта, зинда бимонад:


text:
Босар дар биёбон, дар кишвари даштрӯя, барои реубениён; ва Ромӯт дар Ҷилъод барои ҷодиён; ва Ҷӯлон дар Бошон барои менашшеиён.


text:
Ин аст шаҳодот ва фароиз ва аҳкоме ки Мусо ба банӣ Исроил гуфт, вақте ки онҳо аз Миср берун омаданд,


text:
Дар он тарафи Урдун, дар дараи рӯ ба рӯи Байт-Фаӯр, дар замини Сиҳӯн, подшоҳи амӯриён, ки дар Ҳешбӯн сокин буд, ва Мусо ва банӣ Исроил, вақте ки аз Миср берун омаданд, вайро торумор карданд,


text:
Ва замини вай ва замини Уҷ, подшоҳи Бошонро, – ин ду подшоҳи амӯриёнро, ки дар он тарафи Урдун, дар ҷониби шарқии офтоббаро буданд, – соҳибӣ карданд,


text:
Ва Мусо тамоми Исроилро хонда, ба онҳо гуфт: «Эй Исроил, фароиз ва аҳкомеро, ки ман имрӯз ба самъи шумо мерасонам, бишнавед, ва онҳоро биомӯзед, ва саъю кушиш намоед, ки онҳоро ба ҷо оваред.


text:
На бо падарони мо Парвардигор ин паймонро баст, балки бо мо, ки дар ин ҷо имрӯз ҳамаамон зинда ҳастем.


text:
Дар сурате ки ман дар он вақт дар миёни Парвардигор ва шумо истода будам, то ки каломи Парвардигорро ба шумо баён намоям, зеро ки шумо аз оташ тарсида, ба болои кӯҳ набаромадед, – ва гуфт:


text:
Буте, ҳар сурате аз он чи дар осмон аз болост, ва аз он чи дар замин аз поён аст, ва аз он чи дар об аз зери замин аст, барои худ насоз.


text:
Ба онҳо саҷда набар ва онҳоро парастиш накун; зеро ки Ман Парвардигор Худои ту ҳастам, Худои рашкноке ҳастам, ки барои гуноҳи падарон аз писарон, то насли сеюм ва чорум, аз онҳое ки аз Ман нафрат дошта бошанд, қасос интиқом мегирам,


text:
Вале рӯзи ҳафтум шанбеи Парвардигор Худои туст; дар он ҳеҷ кор накун, – худат ва писарат, ва духтарат, ва ғуломат, ва канизат, ва говат ва харат, ва тамоми чорпоят, ва ғарибат, ки андаруни шаҳри туст, то ки ғуломат ва канизат мисли ту ором гиранд.


text:
Ва дар хотир нигоҳ дор, ки ту дар замини Миср ғулом будӣ, ва туро Парвардигор Худои ту аз он ҷо бо дасти пурзӯр ва бозуи тӯлонӣ берун овард; бинобар ин Парвардигор Худоят ба ту фармудааст, ки рӯзи шанберо ба ҷо оварӣ.


text:
Падари худ ва модари худро иззат намо, чунон ки Парвардигор Худоят ба ту фармудааст, то ки умри ту дароз шавад, ва дар замине ки Парвардигор Худоят ба ту медиҳад, барои ту некӯ бошад.


text:
Зани ёри худро оз тамаъ накун, ва хонаи ёрат, киштзораш ва ғуломаш ва канизаш, говаш ва хараш, ва ҳар чизеро, ки аз они ёрат бошад, тамаъ накун'.


text:
Ин суханонро Парвардигор ба тамоми ҷамоати шумо дар кӯҳ аз миёни оташ, абр ва меғ бо овози баланд гуфт ва чизе илова нанамуд; ва онҳоро бар ду лавҳи сангин навишта, ба ман дод.


text:
Ва ҳангоме ки шумо он овозро аз миёни торикӣ шунидед, дар сурате ки кӯҳ дар оташ месӯхт, шумо, яъне ҳамаи сардорони сибтҳои шумо ва пирони шумо, ба ман наздик омадед,


text:
Ва гуфтед: 'Инак, Парвардигор Худои мо ҷалол ва бузургии Худро ба мо нишон дод, ва овози Ӯро мо аз миёни оташ шунидем; имрӯз мо дидем, ки Худо ба одам сухан меронад, – ва вай зинда мондааст.


text:
Вале алҳол чаро бимирем? Зеро ки ин оташи бузург моро хоҳад сӯзонид: агар мо боз овози Парвардигор Худои худро бишнавем, хоҳем мурд.


text:
Зеро кист аз тамоми башар, ки овози Худои зиндаро, ки аз миёни оташ сухан рондааст, мисли мо бишнавад, – ва зинда бимонад?


text:
Ту наздик шуда, ҳар он чи Парвардигор Худои мо бигӯяд, бишнав, ва ту ҳар он чиро, ки Парвардигор Худои мо ба ту бигӯяд, ба мо баён намо, ва мо шунида, ба амал хоҳем овард'.


text:
Ва Парвардигор суханони шуморо, ки ба ман гуфтед, шунид, ва Парвардигор ба ман гуфт: 'Суханони ин қавмро, ки ба ту гуфтанд, шунидам; ҳар он чи онҳо гуфтанд, дуруст аст.


text:
Кошки дили онҳо чунин мебуд, ки аз Ман тарсида, тамоми аҳкоми Маро тамоми айём риоя мекарданд, то ки барои онҳо ва барои писарони онҳо ба сурати абадӣ некӯ бошад!


text:
Ва ту дар ин ҷо назди Ман бимон, ва Ман тамоми аҳком ва фароиз ва дастуротро, ки бояд ба онҳо таълим диҳӣ, ба ту хоҳам гуфт, то ки онҳо дар замине ки Ман барои соҳибӣ кардан ба онҳо медиҳам, ба амал оваранд'.


text:
Пас, саъю кӯшиш намуда, ончунон ки Парвардигор Худои шумо ба шумо фармудааст, ба амал оваред, ба тарафи рост ё чап майл накунед;


text:
Бо тамоми роҳе ки Парвардигор Худои шумо ба шумо фармудааст, равона шавед, то ки зинда бимонед, ва барои шумо некӯ бошад, ва умри шумо дар замине ки соҳибӣ менамоед, дароз шавад».


text:
«Ва ин ин аст аҳком, фароиз ва дастуроте ки Парвардигор Худои шумо фармуд, ки ба шумо таълим диҳам, то онҳоро дар замине ки барои соҳибӣ кардани он ба он ҷо мегузаред, ба амал оваред,


text:
То ки аз Парвардигор Худои худ тарсида, тамоми фароиз ва аҳкоми Ӯро, ки ман ба ту мефармоям, риоя намоӣ, – ту ва писарат ва писари писарат, дар тамоми айёми умрат, то ки айёми ту дароз шавад.


text:
Пас, эй Исроил, бишнав ва саъю кӯшиш намо, ки онҳоро ба амал оварӣ, то ки барои ту некӯ бошад, ва шумо бисёр афзун шавед дар замине ки шир ва асал дар он ҷорист, чунон ки Парвардигор Худои падаронат ба ту гуфтааст.


text:
Ва ту Парвардигор Худои худро бо тамоми дили худ, ва бо тамоми ҷони худ, ва бо тамоми қуввати худ дӯст бидор.


text:
Ва онҳоро ба писаронат талқин бикун, ва ҳангоми нишастанат дар хонаи худ, ва ҳангоми роҳ рафтанат, хобиданат ва бархостанат дар бораи онҳо гуфтугӯ намо,


text:
Ва ҳангоме ки Парвардигор Худоят туро ба замине дароварад, ки ба падаронат – ба Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқуб – қасам хӯрдааст, ки онро ба ту бидиҳад, бо шаҳрҳои бузург ва хубе ки ту бино накардаӣ,


text:
Ва бо хонаҳои пур аз ҳар неъмат, ки ту пур накардаӣ, ва бо ҳавзҳои дар санг кандашуда, ки ту накандаӣ, ва бо токҳо ва дарахтони зайтун, ки ту нашинондаӣ, ва ту аз меваи онҳо хӯрда сер хоҳӣ шуд, –


text:
Он гоҳ эҳтиёт бош, мабодо Парвардигорро, ки туро аз замини Миср, аз хонаи ғуломӣ берун овард, фаромӯш кунӣ.


text:
Зеро Парвардигор Худои ту, ки дар миёни туст, Худои рашкнок аст; мабодо ғазаби Парвардигор Худоят бар ту аланга занад, ва Ӯ туро аз рӯи замин нобуд кунад.


text:
Аҳкоми Парвардигор Худои худро, ва шаҳодот ва фароизи Ӯро, ки ба шумо фармудааст, боэҳтиёт риоя намоед.


text:
Ва он чи дар назари Парвардигор дуруст ва некӯст, ба амал овар, то ки барои ту некӯ бошад, ва ту омада, он замини некӯро, ки Парвардигор дар бораи он ба падаронат қасам хӯрдааст, соҳибӣ намоӣ,


text:
Ва ҳангоме ки писарат дар оянда аз ту пурсида, гӯяд: 'Он шаҳодот ва фароиз ва аҳкоме ки Парвардигор Худои мо ба шумо фармудааст, чӣ маъно дорад?' –


text:
Пас, ба писарат бигӯ: 'Мо дар Миср ғуломони фиръавн будем, ва Парвардигор моро аз Миср бо дасти пурзӯр берун овард.


text:
Ва Парвардигор аломот ва мӯъҷизоти азим ва марговар бар Миср, бар фиръавн ва тамоми аҳли хонаи вай, дар пеши назари мо зоҳир сохт.


text:
Ва моро аз он ҷо берун овард, то ки моро оварда, заминеро, ки дар бораи он ба падарони мо қасам хӯрдааст, ба мо бидиҳад.


text:
Ва Парвардигор ба мо фармуд, ки тамоми ин фароизро ба амал оварда, аз Парвардигор Худои худ битарсем, то ки тамоми айём барои мо некӯ бошад, ва Ӯ моро зинда нигоҳ дорад, чунон ки имрӯз воқеъ шудааст.


text:
Ва ин барои мо адолат ҳисоб хоҳад ёфт, агар саъю кӯшиш намоем, ки тамоми ин аҳкомро ба ҳузури Парвардигор Худои худ ба амал оварем, чунон ки Ӯ ба мо фармудааст'».


text:
«Ҳангоме ки Парвардигор Худоят туро ба замине ки барои соҳибӣ кардани он ба он ҷо меравӣ, дароварад, ва халқҳои бисёрро, яъне ҳиттиён, ва ҷирҷошиён, ва амӯриён, ва канъониён, ва фариззиён, ва ҳиввиён, ва ябусиёнро, ки ҳафт халқи аз ту сершумортар ва пурзӯртаранд, аз пеши ту бадар ронад,


text:
Ва онҳоро Парвардигор Худоят ба дасти ту бисупорад, ва ту онҳоро зарба занӣ, – он гоҳ онҳоро тамоман торумор намо, бо онҳо паймон набанд, ва ба онҳо раҳм накун,


text:
Ва бо онҳо хешу табор нашав: духтаратро ба писари онҳо надеҳ, ва духтари онҳоро барои писарат нагир;


text:
Зеро ки онҳо писаратро аз Ман дур хоҳанд кард, то ки худоёни дигарро парастиш намояд, – ва он гоҳ ғазаби Парвардигор бар шумо аланга зада, шуморо ба зудӣ нобуд хоҳад кард;


text:
Балки ба онҳо чунин амал намо: қурбонгоҳҳои онҳоро хароб кунед, ва сутунҳои онҳоро бишканед, ва Ашераҳои онҳоро бурида партоед, ва бутҳои онҳоро дар оташ бисӯзонед;


text:
Зеро ки ту барои Парвардигор Худои худ қавми пок ҳастӣ; Парвардигор Худоят туро баргузидааст, то аз миёни ҳамаи қавмҳое ки дар рӯи замин ҳастанд, қавми хуҷистае барои Худи Ӯ бошӣ.


text:
На аз он сабаб Парвардигор ба шумо дил бастааст ва шуморо баргузидааст, ки шумо аз ҳамаи қавмҳо сершумортар бошед, – зеро ки шумо аз ҳамаи қавмҳо камшумортар будед, –


text:
Балки аз он сабаб ки Парвардигор шуморо дӯст медошт, ва аз он сабаб ки мехост қасамеро, ки ба падарони шумо хӯрда буд, риоя намояд, Парвардигор шуморо бо дасти пурзӯр берун овард, ва туро аз хонаи ғуломӣ, аз дасти фиръавн, подшоҳи Миср, раҳо кард.


text:
Пас бидон, ки Парвардигор Худои ту Худост, Худои амин аст, ки паймон ва марҳамати Худро ба онҳое ки Ӯро дӯст медоранд ва аҳкомашро риоя менамоянд, то ҳазор насл нигоҳ медорад,


text:
Ва онҳоеро, ки ба Ӯ душманӣ доранд, шахсан сазо дода, ба ҳалокат мерасонад, ба додани мукофоти касе ки ба Ӯ душманӣ дорад, даранг намекунад: сазои вайро шахсан медиҳад.


text:
Ва агар ба ин дастурот гӯш андозед, ва онҳоро риоя намуда, ба амал оваред, Парвардигор Худои ту паймон ва марҳаматеро, ки дар бораи он ба падаронат қасам хӯрдааст, барои ту нигоҳ хоҳад дошт.


text:
Ва туро дӯст дошта, баракат хоҳад дод ва афзун хоҳад кард, ва меваи батни ту ва ҳосили замини туро, ғаллаи ту ва шираи ангури ту ва равғани зайтуни туро, зоиши говони ту ва афзоиши гӯсфандони туро бар замине ки дар бораи он ба падаронат қасам хӯрдааст, ки ба ту бидиҳад, баракат хоҳад дод.


text:
Ту бештар аз ҳамаи қавмҳо бобаракот хоҳӣ буд; дар миёни шумо ва дар миёни чорвои шумо нар ё модаи бенасл нахоҳад буд.


text:
Ва Парвардигор ҳар бемориро аз ту дур хоҳад кард; ва ҳеҷ яке аз дардҳои сахти Мисрро, ки ту медонӣ, ба сари ту нахоҳад овард, балки ба сари ҳамаи бадхоҳони ту хоҳад овард.


text:
Ва ту ҳамаи қавмҳоеро, ки Парвардигор ба дастат месупорад, несту нобуд хоҳӣ кард; бигзор чашми ту ба онҳо раҳм накунад; ва худоёни онҳоро парастиш нанамо, зеро ки ин барои ту дом аст.


text:
Мабодо дар дили худ бигӯӣ: 'Ин халқҳо аз ман сершумортаранд; чӣ гуна ман метавонам онҳоро бадар ронам?'


text:
Аз онҳо натарс! Он чиро, ки Парвардигор Худои ту ба фиръавн ва ба тамоми Миср кард, нағз дар хотир нигоҳ дор,


text:
Яъне озмоишҳои бузургро, ки чашмонат дидааст, ва аломот ва мӯъҷизот ва дасти пурзӯр ва бозуи тӯлониро, ки Парвардигор Худои ту ба воситаи онҳо туро берун овард; Парвардигор Худои ту ба ҳамаи қавмҳое ки ту аз онҳо метарсӣ, чунин хоҳад кард.


text:
Ва занбӯрҳоро низ Парвардигор Худои ту бар онҳо хоҳад фиристод, то ки боқимондагон ва пинҳоншудагони онҳо аз пеши ту нобуд шаванд.


text:
Ва Парвардигор Худои ту ин қавмҳоро аз пеши ту кам-кам бадар хоҳад ронд; ту онҳоро наметавонӣ ба зудӣ нобуд намоӣ, мабодо даррандагони саҳро бар ту афзун шаванд.


text:
Ва Парвардигор Худои ту онҳоро ба дасти ту хоҳад супурд, ва онҳоро ба изтироби азиме хоҳад афканд, ба тавре ки несту нобуд хоҳанд шуд;


text:
Ва подшоҳони онҳоро ба дасти ту хоҳад супурд, ва ту номи онҳоро аз зери осмон нест хоҳӣ кард: касе пеши ту истодагӣ нахоҳад кард, то даме ки онҳоро нобуд намоӣ.


text:
Ҳайкалҳои худоёни онҳоро дар оташ бисӯзонед; нуқра ва тиллоеро, ки бар онҳост, тамаъ накун, то ки барои худ бигирӣ, мабодо ба доми он гирифтор шавӣ; зеро ки он барои Парвардигор Худои ту зишт аст.


text:
Ва чизи зиштро ба хонаи худ дохил накун, то ки мисли он ба ҳалокат нарасӣ; аз он нафрат намо ва худро аз он канор гир, зеро ки он сазовори ҳалокат аст».


text:
«Тамоми аҳкомеро, ки ман имрӯз ба шумо мефармоям, саъю кӯшиш намуда ба амал оваред, то ки зинда монда, афзун шавед, ва омада, заминеро, ки Парвардигор дар бораи он ба падаронатон қасам хӯрдааст, соҳибӣ намоед.


text:
Ва дар хотир нигоҳ дор тамоми роҳеро, ки Парвардигор Худои ту ин чил сол туро бо он дар биёбон бурд, то ки туро азият дода, биозмояд, ва он чиро, ки дар дили туст, бидонад, ки оё аҳкоми Ӯро риоят хоҳӣ кард ё не?


text:
Ва Ӯ туро азият дод, ва туро гурусна мононид, ва туро манн хӯронид, – ки на ту онро медонистӣ ва на падаронат медонистанд, – то ба ту бифаҳмонад, ки одамизод на танҳо бо нон зиндагӣ мекунад, балки бо ҳар калимае ки аз даҳони Парвардигор барояд, одамизод зиндагӣ мекунад.


text:
Пас, андар дили худ дарк намо, ки чунон ки падар писари худро тарбия мекунад, Парвардигор Худои ту ончунон туро тарбия кард.


text:
Зеро ки Парвардигор Худоят туро ба замини некӯ мебарад, ба замини пур аз дарёҳои об, чашмаҳо ва ҷӯйҳо, ки дар водиҳо ва кӯҳҳо ҷорӣ мешаванд;


text:
Ба замине ки дар он ба танқисӣ нон нахоҳӣ хӯрд, ва дар он ба ҳеҷ чиз мӯҳтоҷ нахоҳӣ буд; ба замине ки сангҳояш оҳан аст, ва аз кӯҳҳояш мис хоҳӣ канд.


text:
Ва ҳангоме ки хӯрда сер шавӣ, Парвардигор Худои худро барои замини некӯе ки ба ту додааст, муборак бихон.


text:
Эҳтиёт бош, мабодо Худои худро фаромӯш карда, аҳком ва дастурот ва фароизи Ӯро, ки ман имрӯз ба ту мефармоям, риоят нанамоӣ;


text:
Ва говон ва гусфандони ту афзун шавад, ва нуқра ва тиллои ту зиёд шавад, ва ҳар дороии ту зиёд шавад,


text:
Ва дили ту мағрур шуда, Парвардигор Худои худро фаромӯш кунӣ, ки Ӯ туро аз замини Миср, аз хонаи ғуломӣ берун овард,


text:
Ва туро аз биёбони бузург ва хавфноки пур аз мор, аждаҳо ва каждум, аз ҷойҳои хушки беоб гузаронид, ва барои ту аз санги хоро об баровард,


text:
Ва туро дар биёбон манн хӯронид, – ки падаронат онро намедонистанд, – то ки туро азият дода, биозмояд, ва оқибат бар ту марҳамат намояд, –


text:
Ва дар он сурат ту дар дили худ бигӯй: 'Қувватам ва қудрати дастам ин сарватро барои ман пайдо кардааст',


text:
Ва ҳол он ки ту бояд Парвардигор Худои худро дар хотир нигоҳ дорӣ, ки Ӯ ба ту қуввати пайдо кардани сарватро медиҳад, то паймонеро, ки дар бораи он ба падаронат қасам хӯрдааст, ба ҷо оварад, чунон ки имрӯз воқеъ шудааст.


text:
Валекин агар ту Парвардигор Худои худро фаромӯш кунӣ, ва пайрави худоёни дигар гардида, онҳоро парастиш намоӣ ва ба онҳо саҷда барӣ, – имрӯз ба шумо шаҳодат медиҳам, ки албатта несту нобуд хоҳед шуд.


text:
Мисли халқҳое ки Парвардигор онҳоро аз пеши шумо нобуд мекунад, шумо низ нобуд хоҳед шуд, аз боиси он ки ба овози Парвардигор гӯш наандохтаед».


text:
«Бишнав, эй Исроил! Ту имрӯз аз Урдун мегузарӣ , то ки омада, халқҳоеро, ки аз ту бузургтар ва пурзӯртаранд, шаҳрҳои бузургро, ки ҳисорҳояш сар ба осмон кашидааст, соҳибӣ намоӣ,


text:
Яъне қавми бузург ва қадбаланд, банӣ Аноқро, ки дар бораи онҳо ту медонӣ ва шунидаӣ, ки гуфтаанд: 'Кист, ки пеши банӣ Аноқ битавонад истодагӣ намояд?'


text:
Пас, имрӯз бидон, ки Парвардигор Худои ту пешопеши ту мисли оташи сӯзанда мегузарад; Ӯ онҳоро несту нобуд хоҳад кард, ва Ӯ онҳоро пеши ту мағлуб хоҳад сохт, ва ту онҳоро ба зудӣ бадар ронда, нобуд хоҳӣ кард, чунон ки Парвардигор ба ту гуфтааст.


text:
Ҳангоме ки Парвардигор Худои ту онҳоро аз пеши ту бадар ронад, ту дар дили худ нагӯй, ки 'ба сабаби адолати ман Парвардигор маро овард, то ки ин заминро соҳибӣ намоям', ва ҳол он ки аз боиси бадии он халқҳо Парвардигор онҳоро аз пеши ту бадар меронад.


text:
На аз боиси адолати худ ва ростии дили худ ту меравӣ, то ки замини онҳоро соҳибӣ намоӣ, балки ба сабаби бадии ин халқҳо Парвардигор Худои ту онҳоро аз пеши ту бадар меронад, то қавлеро, ки Парвардигор ба падаронат – ба Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқуб – дода қасам хӯрдааст, ба ҷо оварад.


text:
Пас, бидон, ки на аз боиси адолати ту Парвардигор Худои ту ин замини некӯро ба ту медиҳад, то ки онро соҳибӣ намоӣ, зеро ки ту қавми гарданшах ҳастӣ.


text:
Дар хотир нигоҳ дор ва фаромӯш накун, ки чӣ гуна ту Парвардигор Худои худро дар биёбон ба хашм овардӣ: аз рӯзе ки шумо аз замини Миср берун омадед, то даме ки ба ин макон расидед, шумо ба Парвардигор муқобилат кардед.


text:
Ва назди Ҳӯриб шумо Парвардигорро ба хашм овардед, ва Парвардигор ба шумо ғазаб намуда, мехост шуморо несту нобуд кунад:


text:
Ҳангоме ки ман ба кӯҳ баромадам, то ки лавҳаҳои сангин, яъне лавҳаҳои паймонеро, ки Парвардигор бо шумо баста буд, бигирам, ва дар кӯҳ чил рӯз ва чил шаб истода, нон нахӯрдам ва об нанӯшидам;


text:
Ва Парвардигор ду лавҳи сангро, ки бо ангушти Худо навишта шуда буд, ба ман дод, ва бар онҳо ҳамаи суханоне буд, ки Парвардигор дар кӯҳ, аз миёни оташ, дар рӯзи ҷамъомад ба шумо гуфта буд;


text:
Ва чунин воқеъ шуд, ки дар анҷоми чил рӯз ва чил шаб Парвардигор ду лавҳи санг, яъне лавҳаҳои паймонро ба ман дод;


text:
Ва Парвардигор ба ман гуфт: 'Бархоста, зуд аз ин ҷо фуруд ой, зеро қавми ту, ки онҳоро аз Миср берун овардӣ, фосид шудаанд; аз роҳе ки ба онҳо фармудам, зуд дур шуда, бути рехтае барои худ сохтаанд'.


text:
Ва Парвардигор ба ман сухан ронда, гуфт: 'Ин қавмро Ман дидам, ва инак, онҳо қавми гарданшах ҳастанд;


text:
Маро бигзор, то ки онҳоро несту нобуд карда, номашонро аз зери осмон нобуд намоям, ва туро халқе гардонам, ки аз онҳо пурзӯртар ва сершумортар бошад'.


text:
Ва ман тоб хӯрда, аз кӯҳ фуруд омадам, дар сурате ки кӯҳ дар оташ месӯхт, ва ду лавҳи паймон дар ду дастам буд.


text:
Ва дидам, ки инак, шумо пеши Парвардигор Худои худ гуноҳкор гардидаед: гӯсолаи рехтае барои худ сохта, аз роҳе ки Парвардигор ба шумо фармуда буд, зуд дур шудаед.


text:
Ва ба ҳузури Парвардигор мисли аввала бар рӯи худ афтодам: чил рӯз ва чил шаб нон нахӯрдам ва об нанӯшидам, аз боиси ҳамаи гуноҳҳое ки шумо карда, он чи дар назари Парвардигор бад аст, ба амал овардед, то ки Ӯро ба хашм оваред.


text:
Зеро ки ман аз хашм ва ғазаби Парвардигор, ки бар шумо аланга зада буд, то ки шуморо нобуд созад, тарсидам; ва Парвардигор ҳамин дафъа ҳам маро иҷобат намуд.


text:
Ва Парвардигор бар Ҳорун бағоят ғазаб намуда буд, то ки ӯро нобуд созад, вале ман барои Ҳорун низ он вақт дуо гуфтам.


text:
Ва гуноҳи шумо, яъне гӯсоларо ки сохта будед, ман гирифтам, ва онро дар оташ сӯзонидам, ва онро пора-пора карда, дурустакак соидам, то ба дараҷае ки мисли ғубор гард-гард шуд, ва ғубори онро ба дарёе ки аз кӯҳ ҷорӣ буд, партофтам.


text:
Ва ҳангоме ки Парвардигор шуморо аз Қодеш-Барнеа фиристода, гуфт: 'Рафта, заминеро, ки ба шумо медиҳам, соҳибӣ намоед', – шумо ба амри Парвардигор Худои худ муқобилат кардед, ва ба Ӯ имон наовардед, ва ба овози Ӯ гӯш наандохтед.


text:
Ва ман ба ҳузури Парвардигор бар рӯи худ афтодам дар он чил рӯз ва чил шаб, ки афтода будам, зеро ки Парвардигор мехост шуморо нобуд созад.


text:
Ва сӯи Парвардигор дуо хонда, гуфтам: 'Худовандо Парвардигоро! Қавми Худ ва мулки мероси Худро, ки бо бузургии Худ раҳо кардаӣ ва бо дасти пурзӯр аз Миср берун овардаӣ, ба ҳалокат нарасон.


text:
Бандагони Худ – Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқубро ба ёд овар! Ба гарданшахии ин қавм, ба бадӣ ва гуноҳи онҳо назар накун;


text:
Мабодо сокинони замине ки моро аз он ҷо берун овардӣ, бигӯянд: азбаски Парвардигор натавонист онҳоро ба замине ки ба онҳо ваъда дода буд, дохил кунад, ва азбаски Ӯ аз онҳо нафрат дошт, бинобар ин онҳоро берун овард, то ки дар биёбон онҳоро ба ҳалокат расонад.


text:
Ва ҳол он ки онҳо қавми Ту ва мероси Ту ҳастанд, ки онҳоро бо қуввати бузурги Худ ва бо бозуи тӯлонии Худ берун овардаӣ'».


text:
«Дар он вақт Парвардигор ба ман гуфт: 'Ду лавҳи санг мисли аввала барои худ битарош, ва назди Ман ба кӯҳ баро, ва сандуқе аз чӯб барои худ бисоз;


text:
Ва Ман бар ин лавҳаҳо суханонеро, ки бар лавҳаҳои аввалаи шикастаи ту буд, хоҳам навишт, ва ту онҳоро дар сандуқ бимон'.


text:
Ва ман сандуқе аз чӯби ақоқиё сохтам, ва ду лавҳи санг мисли аввала тарошидам, ва ба кӯҳ баромадам, ва он ду лавҳ дар дастам буд.


text:
Ва Ӯ бар лавҳаҳо мисли китобати аввала даҳ аҳкомеро, ки Парвардигор ба шумо дар кӯҳ, аз миёни оташ, дар рӯзи ҷамъомад гуфта буд, навишт, ва Парвардигор онҳоро ба ман дод,


text:
Ва ман тоб хӯрда, аз кӯҳ фуруд омадам, ва лавҳаҳоро дар сандуқе ки сохта будам, гузоштам; ва онҳо дар он ҷо мебошад, чунон ки Парвардигор ба ман фармуда буд.


text:
Ва банӣ Исроил аз Беэрӯт-Банӣ-Яъқон ба Мӯсера кӯч карданд; дар он ҷо Ҳорун мурд ва дар он ҷо дафн карда шуд, ва писараш Элъозор ба ҷои ӯ саркоҳин гардид.


text:
Дар он вақт Парвардигор сибти Левиро ҷудо кард, то ки сандуқи паймони Парвардигорро бардоранд, ба ҳузури Парвардигор истода, хизмати Ӯро ба ҷо оваранд ва ба номи Ӯ баракат диҳанд, ки то имрӯз чунин аст.


text:
Бинобар ин Левӣ дар миёни бародарони худ ҳисса ва меросе надорад: Парвардигор Худаш мероси вай аст, чунон ки Парвардигор Худои ту ба вай гуфтааст.


text:
Ва ман дар кӯҳ, мисли айёми аввала, чил рӯз ва чил шаб истодам, ва Парвардигор ин дафъа низ маро иҷобат намуд, ва Парвардигор нахост туро ба ҳалокат расонад.


text:
Ва Парвардигор ба ман гуфт: 'Бархоста, пешопеши қавм равона шав; бигзор онҳо рафта, заминеро, ки дар бораи он ба падаронашон қасам хӯрдаам, ки ба онҳо бидиҳам, соҳибӣ намоянд'.


text:
Ва алҳол, эй Исроил, Парвардигор Худоят аз ту чӣ талаб дорад? Талабаш фақат ин аст, ки аз Парвардигор Худои худ битарсӣ, бо ҳамаи роҳҳои Ӯ равона шавӣ, ва Ӯро дӯст бидорӣ, ва Парвардигор Худои худро бо тамоми дили худ ва бо тамоми ҷони худ парастиш намоӣ,


text:
Аммо фақат ба падарони ту Парвардигор таваҷҷӯҳ намуда, онҳоро дӯст дошт, ва насли онҳо, яъне шуморо баъд аз онҳо аз ҳамаи қавмҳо баргузид, чунон ки имрӯз воқеъ шудааст.


text:
Зеро ки Парвардигор Худои шумо Худои худоён ва Худованди худовандон аст, Худои бузург, ҷаббор ва саҳмгин аст, ки рӯбинӣ намекунад, ва ришва намегирад;


text:
Ӯ ифтихори туст ва Ӯ Худои туст, ки барои ту ин корҳои бузург ва аҷоибро, ки чашмонат дидааст, ба ҷо овард.


text:
Падарони ту бо ҳафтод нафар ба Миср омада буданд, ва алҳол Парвардигор Худоят туро мисли ситорагони осмон сершумор гардонидааст».


text:
«Пас, Парвардигор Худои худро дӯст бидор, ва фармони Ӯ ва фароизи Ӯ ва дастуроти Ӯ ва аҳкоми Ӯро тамоми айём риоят намо.


text:
Ва имрӯз бидонед, – зеро ки на бо писарони шумо сухан меронам, ки тарбияи Парвардигор Худои шуморо надонистаанд ва надидаанд, яъне бузургии Ӯ ва дасти пурзӯри Ӯ ва бозуи тӯлонии Ӯро,


text:
Ва аломот ва аъмоли Ӯро, ки андаруни Миср ба фиръавн, подшоҳи Миср, ва ба тамоми замини вай зоҳир сохт;


text:
Ва он чиро, ки Ӯ ба лашкари мисриён, ба аспҳо ва аробаҳои онҳо кард, яъне обҳои баҳри Қулзумро бар онҳо ҷорӣ намуд, вақте ки шуморо таъқиб мекарданд, ва Парвардигор онҳоро то имрӯз ба ҳалокат расонид;


text:
Ва он чиро, ки Ӯ бо Дотон ва Абиром, писарони Элиоб ибни Реубен кард, яъне замин даҳони худро кушода, онҳо ва аҳли хонаи онҳо ва хаймаҳои онҳо ва тамоми дороии онҳоро, ки наздашон буд, дар миёни тамоми Исроил фурӯ бурд, –


text:
Балки бо шумо сухан меронам, ки чашмонатон тамоми аъмоли бузурги Парвардигорро, ки карда буд, дидааст.


text:
Пас, тамоми аҳкомеро, ки ман имрӯз ба шумо мефармоям, риоя намоед, то ки пурзӯр шавед, ва рафта, заминеро, ки барои соҳибӣ кардани он ба он ҷо мегузаред, соҳибӣ кунед,


text:
Ва дар он замин, ки Парвардигор ба падаронатон қасам хӯрда буд, ки онро ба онҳо ва ба насли онҳо бидиҳад, – замине ки шир ва асал дар он ҷорист, – шумо умри дароз дошта бошед.


text:
Зеро замине ки ту барои соҳибӣ кардани он ба он ҷо меравӣ, ба замини Миср, ки аз он ҷо берун омадӣ, монанд нест, ки тухмии худро кошта, онро мисли полиз бо пои худ* об медодӣ;


text:
Вале замине ки шумо барои соҳибӣ кардани он ба он ҷо мегузаред, замини кӯҳҳо ва водиҳост, ки аз боришҳои осмон об мехӯрад;


text:
Заминест, ки Парвардигор Худои ту ба он ғамхорӣ менамояд, чашмони Парвардигор Худои ту ҳамеша, аз аввали сол то охири сол бар он аст.


text:
Ва чунин воқеъ хоҳад шуд, ки агар ба аҳкоми Ман, ки имрӯз Ман ба шумо мефармоям, гӯш андозед, то ки Парвардигор Худои худро дӯст бидоред ва бо тамоми дили худ ва бо тамоми ҷони худ Ӯро парастиш намоед,


text:
Дар он сурат борони замини шуморо, борони аввалин ва охиринро дар сари вақт хоҳам дод, ва ту ғаллаи худ ва шираи ангури худ ва равғани зайтуни худро ҷамъ хоҳӣ кард.


text:
Эҳтиёт бошед, мабодо дилатон фирефта шавад, ва шумо гумроҳ гардида, худоёни дигарро парастиш намоед ва ба онҳо саҷда баред;


text:
Ва хашми Парвардигор бар шумо аланга занад, ва Ӯ осмонро бандад, ва борон наборад, ва замин ҳосили худро надиҳад, ва шумо аз замини некӯе ки Парвардигор ба шумо медиҳад, ба зудӣ нобуд шавед.


text:
Пас, ин суханони Маро дар дили худ ва дар ҷони худ ҷо диҳед, ва онҳоро ҳамчун аломат бар дасти худ бибандед, ва онҳо ҳамчун нишона дар миёни чашмони шумо бошад.


text:
Ва онҳоро ба писарони худ таълим диҳед, ва ҳангоми нишастанатон дар хонаи худ, ва ҳангоми роҳ рафтанатон, хобиданатон ва бархостанатон дар бораи онҳо гуфтугӯ намоед.


text:
То ки айёми шумо ва айёми писарони шумо дар замине ки Парвардигор дар бораи он ба падаронатон қасам хӯрда буд, ки ба онҳо бидиҳад, ончунон афзун шавад, чунон ки айёми осмон бар болои замин аст.


text:
Зеро, агар тамоми ин аҳкомро, ки ба ҷо оварданашро ман ба шумо мефармоям, дуруст риоя намоед, то ки Парвардигор Худои худро дӯст бидоред, бо роҳҳои Ӯ равона шавед ва ба Ӯ бичаспед,


text:
Дар он сурат Парвардигор ҳамаи ин халқҳоро аз пеши шумо бадар хоҳад ронд, ва шумо халқҳоеро, ки аз шумо бузургтар ва пурзӯртаранд, мағлуб хоҳед кард.


text:
Ҳар ҷое ки кафи пои шумо бар он гузошта шавад, аз они шумо хоҳад буд; аз биёбон ва Лубнон, аз дарё, яъне дарёи Фурот, то баҳри ғарбӣ ҳудуди шумо хоҳад буд.


text:
Ҳеҷ кас пеши шумо ёрои истодагӣ нахоҳад дошт: тарсу воҳимаи шуморо Парвардигор Худои шумо дар рӯи тамоми замине ки дар он қадамгузор шавед, паҳн хоҳад кард, чунон ки Ӯ ба шумо гуфтааст.


text:
Вале лаънатро – агар шумо ба аҳкоми Парвардигор Худои худ гӯш накунед, ва аз роҳе ки ман имрӯз ба шумо мефармоям, дур шуда, худоёни дигарро, ки намешиносед, пайравӣ намоед.


text:
Ва ҳангоме ки Парвардигор Худоят туро ба замине ки барои соҳибӣ кардани он меравӣ, дохил намояд, ту баракатро бар кӯҳи Ҷаризим ба забон хоҳӣ ронд, ва лаънатро бар кӯҳи Эбол.


text:
Ин кӯҳҳо, охир, дар он тарафи Урдун воқеъ аст, аз қафои роҳи ғуруби офтоб, дар замини канъониёне ки дар саҳро сокинанд, дар рӯ ба рӯи Ҷилҷол, назди булутзори Мӯре.


text:
Зеро ки шумо аз Урдун мегузаред, то ки рафта, заминеро, ки Парвардигор Худои шумо ба шумо медиҳад, соҳибӣ намоед, ва шумо онро соҳибӣ намуда, дар он сокин хоҳед шуд.


text:
«Ин аст фароиз ва дастуроте ки шумо бояд риоя намуда, дар замине ки Парвардигор Худои падаронатон барои соҳибӣ кардани шумо додааст, ба амал оваред, дар тамоми айёме ки шумо дар он замин зиндагӣ хоҳед кард.


text:
Ҳамаи маконҳоеро, ки халқҳое ки шумо бадар меронед, дар он ҷо худоёни худро парастиш мекарданд, тамоман несту нобуд кунед, хоҳ бар кӯҳҳои баланд бошад, хоҳ бар талҳо, хоҳ зери ҳар дарахти сабз.


text:
Қурбонгоҳҳои онҳоро бишканед, ва сутунҳои онҳоро пора-пора кунед, ва Ашераҳои онҳоро дар оташ бисӯзонед, ва ҳайкалҳои худоёни онҳоро нест кунед, ва номҳои онҳоро аз он макон нобуд созед.


text:
Балки ба маконе ки Парвардигор Худои шумо аз ҳамаи сибтҳои шумо баргузинад, то ки номи Худро дар он ҷо сокин гардонад, яъне ба манзили Ӯ рӯй оваред, ва ба он ҷо биёед,


text:
Ва қурбониҳои сӯхтанӣ ва забҳҳои худ, ва даҳякҳои худ, ва ҳадияҳои афроштании дастҳои худ, ва назрҳои худ, ва хайроти худ, ва нахустзодаҳои говон ва гӯсфандони худро ба он ҷо биёред.


text:
Ва дар он ҷо ба ҳузури Парвардигор Худои худ бихӯред, ва худатон ва аҳли хонаатон барои ҳар шуғли дасти худ, ки Парвардигор Худои шумо дар он шуморо баракат додааст, хурсандӣ кунед.


text:
Ҳар он чиро, ки мо имрӯз дар ин ҷо мекунем, яъне ҳар он чи ба назари ҳар кас дуруст намояд, накунед.


text:
Вале ҳангоме ки аз Урдун гузашта, дар замине ки Парвардигор Худои шумо ба шумо ҳамчун мулк медиҳад, сокин шавед, ва Ӯ шуморо аз ҳамаи душманонатон аз гирду пеш оромӣ диҳад, ва шумо дар амният бехатарӣ зиндагӣ кунед, –


text:
Он гоҳ кадом маконе ки Парвардигор Худои шумо баргузинад, то ки номи Худро дар он сокин гардонад, ба он ҷо ҳар он чиро, ки ман ба шумо фармоям, биёред, яъне қурбониҳои сӯхтанӣ ва забҳҳои худ, даҳякҳо ва ҳадияҳои афроштании дастҳои худ, ва ҳар баргузидаи назрҳои худро, ки барои Парвардигор назр намоед;


text:
Ва ба ҳузури Парвардигор Худои худ хурсандӣ кунед, – худатон ва писаронатон ва духтаронатон, ва ғуломатон ва канизатон, ва левизодагоне ки дар шаҳри шумо бошанд, зеро ки онҳо бо шумо ҳиссае ва мулке надоранд.


text:
Балки фақат дар маконе ки Парвардигор дар яке аз сибтҳои ту баргузинад, қурбониҳои сӯхтании худро тақдим намо, ва ҳар он чи ман ба ту фармоям, дар он ҷо ба амал овар.


text:
Аммо гӯштро, мувофиқи тамоми ҳаваси дили худ, аз руи баракате ки Парвардигор Худоят ба ту бидиҳад, дар ҳамаи шаҳрҳои худ забҳ намуда, бихӯр; шахсони нопок ва пок метавонанд аз он бихӯранд, чунон ки аз гӯшти ғизол ва оҳу мехӯранд.


text:
Ту наметавонӣ дар шаҳрҳои худ даҳяки ғалла ва шираи ангур ва равғани зайтуни худро, ва нахустзодаҳои говон ва гӯсфандони худро, ва ҳар назреро, ки назр карда бошӣ, ва хайроти худ ва ҳадияҳои афроштании дастҳои худро бихӯрӣ;


text:
Балки онҳоро ба ҳузури Парвардигор Худои худ дар маконе ки Парвардигор Худои ту баргузинад, бихӯр, – худат ва писарат ва духтарат, ва ғуломат ва канизат, ва левизодагоне ки дар шаҳрҳои ту бошанд; ва ба ҳузури Парвардигор Худои худ барои ҳар шуғли дасти худ хурсандӣ намо.


text:
Ҳангоме ки Парвардигор Худоят ҳудуди туро, чунон ки ба ту гуфтааст, васеъ кунад, ва ту бигӯӣ: 'Гӯшт хоҳам хӯрд', зеро ки дили ту ҳаваси гӯшт хӯрдан дорад, – пас, мувофиқи тамоми ҳаваси дили худ гӯшт бихӯр.


text:
Агар маконе ки Парвардигор Худои ту барои сокин гардонидани номи Худ баргузинад, аз ту дур бошад, ту аз говон ва гӯсфандони худ, ки Парвардигор ба ту бидиҳад, чунон ки ба ту фармудаам, забҳ намуда, дар шаҳрҳои худ мувофиқи тамоми ҳаваси дили худ бихӯр.


text:
Аммо, чунон ки гӯшти ғизол ва оҳуро мехӯранд, ончунон аз он бихӯр; шахсони нопок ва пок метавонанд аз он бихӯранд.


text:
Онро нахӯр, то ки барои ту ва баъд аз ту барои писаронат некӯ бошад, вақте ки ту он чиро, ки дар назари Парвардигор дуруст аст, ба амал оварӣ.


text:
Фақат қурбониҳои поки худро, ки дошта бошӣ, ва назрҳои худро бардошта, ба маконе ки Парвардигор баргузинад, биё.


text:
Ва қурбониҳои сӯхтании худро, яъне гӯшт ва хуни онҳоро, бар қурбонгоҳи Парвардигор Худои худ тақдим намо; ва хуни забҳҳои худро бар қурбонгоҳи Парвардигор Худои худ бирез, ва гӯшти онҳоро бихӯр.


text:
Ҳамаи ин суханонро, ки ман ба ту мефармоям, шунида риоя намо, то ки барои ту ва баъд аз ту барои писаронат то абад некӯ бошад, вақте ки ту он чиро, ки дар назари Парвардигор Худои ту некӯ ва дуруст аст, ба амал оварӣ.


text:
Ҳангоме ки Парвардигор Худои ту халқҳоеро, ки барои забт кардани онҳо ба он ҷо меравӣ, аз пеши ту нобуд намояд, ва ту онҳоро бадар ронда, дар замини онҳо сокин шавӣ, –


text:
Эҳтиёт бош, ки баъд аз он ки онҳо аз пеши ту нобуд шуда бошанд, онҳоро пайравӣ намуда, ба дом наафтӣ, ва ҷӯёи худоёни онҳо шуда, нагӯӣ: 'Чӣ гунае ки ин халқҳо худоёни худро парастиш мекарданд, ман низ чунин амал хоҳам кард'.


text:
Бо Парвардигор Худои худ чунин амал накун! Зеро ки ҳар он чи дар назари Парвардигор зишт аст, ва аз он Ӯ нафрат дорад, онҳо бо худоёни худ мекарданд; онҳо ҳатто писарон ва духтарони худро барои худоёни худ дар оташ месӯзониданд.


text:
Ҳар он чи ман ба шумо мефармоям, саъю кӯшиш намуда онро ба амал оваред; чизе бар он илова нанамоед ва чизе аз он кам накунед».


text:
«Агар дар миёни шумо пайғамбаре набие ё бинандаи хобҳо пайдо шуда, аломате ё мӯъҷизае ба ту нишон диҳад,


text:
Ва он аломат ё мӯъҷиза, ки дар бораи он ба ту сухан ронда буд, ба амал ояд, ва ӯ бигӯяд: 'Биё, то худоёни дигарро, ки намешинохтӣ, пайравӣ намоем, ва онҳоро парастиш кунем', –


text:
Ту ба суханони он набӣ ё он бинандаи хобҳо гӯш надеҳ, зеро ки Парвардигор Худои шумо шуморо имтиҳон мекунад, то бидонад, ки оё Парвардигор Худои худро бо тамоми дили худ ва бо тамоми ҷони худ дӯст медоред?


text:
Парвардигор Худои худро пайравӣ кунед, ва аз Ӯ битарсед, ва аҳкоми Ӯро риоя намоед, ва ба овози Ӯ гӯш диҳед, ва Ӯро парастиш кунед, ва ба Ӯ бичаспед.


text:
Ва он набӣ ё он бинандаи хобҳо бояд ба қатл расонида шавад, зеро ки вай дар бораи Парвардигор Худои ту, ки туро аз замини Миср берун овард, ва туро аз хонаи ғуломӣ раҳо кард, суханони фитнаангез гуфтааст, то туро аз роҳе ки Парвардигор Худоят ба ту фармуд, ки бо он равона шавӣ, гумроҳ созад; ва бадиро аз миёни худ барҳам хоҳӣ дод.


text:
Агар бародарат, ки писари модарат бошад, ё писарат, ё духтарат, ё завҷаи ҳамоғӯшат, ё дӯсти ҷоният туро пинҳонӣ иғво намуда, гӯяд: 'Биё, то худоёни дигарро, ки ту ва падаронат намешинохтед, парастиш кунем',


text:
Аз миёни худоёни қавмҳое ки дар гирду пеши шумо мебошанд, хоҳ ба ту наздик, хоҳ аз ту дур бошанд, аз як канори замин то канори дигари он, –


text:
Ту ба сухани вай розӣ нашав ва ба вай гӯш надеҳ, ва бигзор чашми ту ба вай раҳм накунад, ва ту ба вай шафқат намуда, вайро пинҳон накун,


text:
Балки ҳатман вайро ба қатл бирасон; бигзор аввал дасти ту барои қатли вай дароз карда шавад, ва баъд дасти тамоми қавм.


text:
Вайро сангсор кун, то ки бимирад, зеро ки вай мехост туро аз Парвардигор Худоят, ки туро аз замини Миср, аз хонаи ғуломӣ берун овард, дур созад.


text:
Ва тамоми Исроил инро шунида, хоҳанд тарсид, ва минбаъд чунин бадиро дар миёни шумо ба амал нахоҳанд овард.


text:
Шахсони нобакоре аз миёни ту пайдо шудаанд, ва сокинони шаҳри худро ба васваса андохта, гуфтаанд: 'Биравем ва худоёни дигарро, ки намешинохтед, парастиш кунем',


text:
Ту дурустакак ҷустуҷӯ ва тафтиш ва пурсиш намо, ва инак, агар ин ҳодиса рост ва аниқ барояд, яъне дар миёни ту ин амали зишт рӯй дода бошад, –


text:
Сокинони он шаҳрро бо дами шамшер сахт зарба бизан; онро бо ҳар чизе ки дар он аст, ва чорпоёнашро бо дами шамшер несту нобуд бикун.


text:
Ва тамоми ғанимати онро андаруни майдони он ҷамъ кун, ва шаҳрро бо тамоми ғаниматаш ба номи Парвардигор Худои худ дар оташ комилан бисӯзон; ва он то абад харобазор хоҳад монд, бори дигар бино нахоҳад ёфт.


text:
Ва аз он чи несту нобуд карда мешавад, чизе ба дастат начаспад, то ки Парвардигор оташи хашми Худро хомӯш карда, ба ту марҳамат намояд, ва ба ҳоли ту раҳмаш омада, туро афзун гардонад, чунон ки ба падаронат қасам хӯрдааст,


text:
Агар ту овози Парвардигор Худои худро гӯш карда, тамоми аҳкоми Ӯро, ки ман имрӯз ба ту мефармоям, риоя намоӣ, яъне он чи дар назари Парвардигор Худои ту дуруст аст, ба амал оварӣ».


text:
«Шумо писарони Парвардигор Худои худ ҳастед; барои мурдагон бадани худро нахарошед харош накунед, ва мӯйҳои пешонии худро, ки аз болои чашмон аст, натарошед.


text:
Зеро ки ту барои Парвардигор Худои худ қавми пок ҳастӣ, ва Парвардигор туро баргузидааст, то аз ҳамаи қавмҳое ки дар рӯи замин мебошанд, қавми баргузидае барои Ӯ бошӣ.


text:
Аммо инҳоро аз кавшакунандагон ва сумдорон нахӯред: шутур ва харгӯш ва заргӯшро, зеро ки онҳо кавшакунандаанд, валекин сумашон ҷуфтсум нест, – онҳо барои шумо нопоканд;


text:
Ва хукро, зеро ки он сумдор аст, валекин кавша намекунад, – он барои шумо нопок аст; аз гӯшти онҳо нахӯред, ва ба лошаи онҳо нарасед.


text:
Аз ҳар чи дар об аст, инҳоро метавонед бихӯред: ҳар он чи пар ва пулакча дорад, – метавонед бихӯред;


text:
Ҳеҷ лошаро нахӯред; ба ғарибе ки дар шаҳри туст, бидеҳ, то ки бихӯрад, ё ба аҷнабие бифрӯш; зеро ки ту барои Парвардигор Худои худ қавми пок ҳастӣ. Бузғоларо дар шири модари он напаз.


text:
Ва ба ҳузури Парвардигор Худои худ дар маконе ки Ӯ баргузинад, то ки номи Худро дар он ҷо сокин гардонад, даҳяки ғалла, шираи ангур ва равғани зайтуни худ, ва нахустзодаҳои говон ва гӯсфандони худро бихӯр, то таълим гирӣ, ки аз Парвардигор Худои худ тамоми айём бояд битарсӣ.


text:
Вале агар роҳ барои ту дур бошад, ба тавре ки натавонӣ онро бардошта барӣ, яъне агар маконе ки Парвардигор Худои ту баргузинад, то номи Худро дар он ҷо сокин гардонад, аз ту дур бошад, ва Парвардигор Худоят туро баракат дода бошад, –


text:
Пас, онро ба нуқра иваз намо, ва нуқраро ба дасти худ гирифта, ба маконе ки Парвардигор Худои ту баргузинад, бирав;


text:
Ва он нуқраро барои ҳар чизе ки дилат ҳавас дошта бошад: барои гов ва гӯсфанд, ва май ва шароб, ва ҳар чизе ки дилат аз ту талаб кунад, бидеҳ; ва дар он ҷо ба ҳузури Парвардигор Худои худ бихӯр, ва худат бо аҳли хонаат хурсандӣ бикун.


text:
Баъд аз гузаштани се сол тамоми даҳяки ҳосилоти худро дар он сол берун оварда, назди дарвозаи шаҳри худ бимон;


text:
Ва левизодае ки бо ту ҳисса ва мулке надорад, ва ғариб ва ятим ва бевае ки дар шаҳри ту мебошанд, омада, бихӯранд ва сер шаванд, то ки Парвардигор Худоят туро дар ҳар амали дастат, ки мекунӣ, баракат диҳад».


text:
Масъалаи бахшидан озод кардан чунин аст: ҳар қарзхоҳе ки ба ёри худ қарз дода бошад, бояд бубахшад ва аз ёр ва бародари худ адои қарзро талаб накунад, зеро ки барои Парвардигор бахшиш озодӣ эълон карда шудааст.


text:
Набояд назди ту эҳтиёҷманде бошад, зеро ки Парвардигор туро дар замине ки Парвардигор Худои ту ҳамчун мулк барои соҳибӣ карданат медиҳад, ҳатман баракат хоҳад дод,


text:
Агар овози Парвардигор Худои худро бодиққат гӯш карда, саъю кӯшиш намоӣ, ки тамоми ин аҳкомро, ки ман имрӯз ба ту мефармоям, ба амал оварӣ,


text:
Зеро Парвардигор Худоят туро, чунон ки ба ту гуфтааст, баракат хоҳад дод; ва ту ба халқҳои бисёр қарз хоҳӣ дод, вале худат қарз нахоҳӣ гирифт; ва ту бар халқҳои бисёр ҳукмронӣ хоҳӣ кард, вале бар ту ҳукмронӣ нахоҳанд кард.


text:
Агар назди ту, дар яке аз шаҳрҳои ту, дар замине ки Парвардигор Худоят ба ту медиҳад, яке аз бародарони ту эҳтиёҷманд бошад, дили худро сахт накун ва дасти худро аз бародари эҳтиёҷманди худ набанд,


text:
Эҳтиёт бош, ки фикри баде дар дилат пайдо шуда, ту нагӯӣ: 'Соли ҳафтум, яъне соли бахшидан озод кардан, наздик меояд', ва назари ту ба бародари эҳтиёҷманди ту бад шуда, ба вай қарз надиҳӣ, – вай аз дасти ту сӯи Парвардигор фиғон хоҳад кард, ва ин барои ту гуноҳ хоҳад буд.


text:
Ҳатман ба вай қарз бидеҳ, ва ҳангоме ки ба вай медиҳӣ, дилат озурдахотир нашавад; зеро ки дар ивази он Парвардигор Худоят туро дар тамоми аъмолат ва дар ҳар шуғли дастат баракат хоҳад дод.


text:
Зеро ки эҳтиёҷманд дар рӯи замин ҳамеша хоҳад буд, бинобар ин ман ба ту фармуда, мегӯям: дасти худро барои бародари камбағал ва эҳтиёҷманди худ дар замини худ ҳатман бикшо.


text:
Агар бародари ту, мард ё зани ибронӣ, ба ту фурӯхта шавад, вай бояд шаш сол назди ту ғулом бошад, ва дар соли ҳафтум ту вайро аз пеши худ озод карда бифирист.


text:
Балки вайро аз рамаи худ ва аз хирмани худ ва аз чархушти худ таъмин намо: ба андозае ки Парвардигор Худоят туро баракат дода бошад, ба вай бидеҳ.


text:
Ва дар хотир нигоҳ дор, ки ту дар замини Миср ғулом будӣ, ва туро Парвардигор Худои ту фидия дода раҳо кард; бинобар ин ман имрӯз инро ба ту мефармоям.


text:
Валекин агар вай ба ту гӯяд: 'Аз пеши ту намеравам', зеро ки вай туро ва хонадони туро дӯст доштааст, ва аҳволаш назди ту некӯст, –


text:
Дар он сурат бигизе бигир ва гӯши вайро ба дар часпонида, сӯрох кун, ва вай ғуломи якумрии ту хоҳад буд; ва бо канизи худ низ чунин амал намо.


text:
Бигзор ба назари ту сахт нанамояд, ки вайро озод карда мефиристӣ, зеро ки вай дар зарфи шаш сол ду баробари муздури кироя барои ту хизмат кардааст; ва Парвардигор Худои ту дар ҳар коре ки мекунӣ, туро баракат хоҳад дод.


text:
Ҳамаи нахустзодаҳои наринаро, ки аз говон ва гӯсфандони ту зоида мешавад, барои Парвардигор Худои худ тақдис намо; бо нахустзодаи наргови худ кор накун, ва аз нахустзодаи гӯсфанди худ пашм натарош.


text:
Ба ҳузури Парвардигор Худои худ онро сол ба сол, дар маконе ки Парвардигор баргузинад, ту ва аҳли хонаи ту бихӯред.


text:
Вале агар он ягон айбе дошта бошад, яъне ланг ё кӯр бошад, ё ҳар гуна нуқсони дигараш бошад, онро барои Парвардигор Худои худ забҳ накун.


text:
«Моҳи абибро риоя намо, ва фисҳро барои Парвардигор Худои худ ба ҷо овар; зеро ки дар моҳи абиб туро Парвардигор Худои ту аз Миср шабона берун овард.


text:
Ва фисҳро аз гӯсфандон ва говон барои Парвардигор Худои худ забҳ намо, дар маконе ки Парвардигор баргузинад, то ки номи Худро дар он ҷо сокин гардонад.


text:
Бо он хамиртуруш нахӯр, ҳафт рӯз фатир, яъне нони хорӣ, бо он бихӯр, – зеро ки шитобкорона аз замини Миср берун омадӣ, – то ки рӯзи берун омаданатро аз замини Миср тамоми айёми зиндагии худ дар хотир нигоҳ дорӣ.


text:
Ва дар тамоми худуди ту набояд ҳафт рӯз хамиртуруш дида шавад; ва аз гӯште ки ту бегоҳии рӯзи якум забҳ мекунӣ, набояд чизе то субҳ боқӣ бимонад.


text:
Балки фақат дар маконе ки Парвардигор Худои ту баргузинад, то ки номи Худро дар он ҷо сокин гардонад, – дар он макон фисҳро бегоҳирӯзӣ, ҳангоми ғуруб кардани офтоб, ки вақти берун омаданат аз Миср аст, забҳ намо.


text:
Ва онро дар маконе ки Парвардигор Худои ту баргузинад, бирён бикун ва бихӯр, ва бомдодон тоб хӯрда, ба хаймаҳои худ бирав.


text:
Ҳафт ҳафта барои худ бишумор; аз вақте ки дос ба дарав шурӯъ кунад, ба шумурдани ҳафт ҳафта оғоз намо.


text:
Ва иди ҳафтаҳоро барои Парвардигор Худои худ бо ҳадияи дасти босаховати худ ба ҷо овар, ки онро аз рӯи баракате ки Парвардигор Худоят ба ту бидиҳад, тақдим хоҳӣ кард.


text:
Ва ба ҳузури Парвардигор Худои худ хурсандӣ бикун, – ту ва писарат ва духтарат, ва ғуломат ва канизат, ва левизодае ки дар шаҳри туст, ва ғариб ва ятим ва бевае ки дар миёни туст, – дар маконе ки Парвардигор Худои ту баргузинад, то ки номи Худро дар он ҷо сокин гардонад.


text:
Ва дар иди худ хурсандӣ бикун, – ту ва писарат ва духтарат, ва ғуломат ва канизат, ва левизода ва ғариб ва ятим ва бевае ки дар шаҳри туст.


text:
Ҳафт рӯз барои Парвардигор Худои худ дар маконе ки Парвардигор баргузинад, ид бикун, зеро ки Парвардигор Худои ту дар тамоми ҳосилоти ту ва дар тамоми аъмоли дасти ту баракат хоҳад дод, ва ту бағоят хурсанд хоҳӣ шуд.


text:
Се бор дар як сол ҳамаи мардони ту бояд ба ҳузури Парвардигор дар маконе ки Ӯ баргузинад, ҳозир шаванд: дар иди фатир ва дар иди ҳафтаҳо ва дар иди хаймаҳо; ва ба ҳузури Парвардигор набояд дастхолӣ ҳозир шаванд,


text:
Балки ҳар кас бояд бо пешкаши дасти худ ҳозир шавад, аз рӯи баракате ки Парвардигор Худоят ба ту бидиҳад.


text:
Доварон ва нозиронро дар ҳамаи шаҳрҳое ки Парвардигор Худоят ба ту медиҳад, барои худ аз рӯи сибтҳои худ таъин намо, то ки қавмро бо адлу инсоф доварӣ кунанд.


text:
Дар доварӣ каҷкорӣ нанамо, рӯйбинӣ накун, ва ришва нагир, зеро ки ришва чашмони ҳакимонро кӯр ва суханони росткоронро таҳриф мекунад.


text:
Адолатро, адолатро ҷӯё бош, то ки зинда бимонӣ ва заминеро, ки Парвардигор Худоят ба ту медиҳад, соҳибӣ намоӣ.


text:
Барои худ чакалаке аз ягон навъи дарахтон назди қурбонгоҳи Парвардигор Худои худ, ки месозӣ, нашинон;


text:
«Гов ва гӯсфандеро, ки айбе ё нуқсони дигаре дошта бошад, барои Парвардигор Худои худ забҳ накун, зеро ки он дар назари Парвардигор Худои ту зишт аст.


text:
Агар дар миёни ту, дар яке аз шаҳрҳои ту, ки Парвардигор Худоят ба ту медиҳад, марде ё зане пайдо шавад, ки дар назари Парвардигор Худои ту кори баде карда, паймони Ӯро поймол намояд,


text:
Ва рафта, худоёни дигарро парастиш кунад, ва ба онҳо саҷда барад, ё ба офтоб, ё ба моҳ, ё ба ҳар яке аз лашкари осмон, ки ман нафармудаам;


text:
Ва ту хабар ёфта, бишнавӣ, пас дурустакак тафтиш намо, ва инак, агар ҳақиқатан рост бошад, ки ин кори зишт дар Исроил ба амал оварда шудааст, –


text:
Дар он сурат ту он мард ё он занро, ки чунин кори бад кардаанд, назди яке аз дарвозаҳоят берун овар, ва он мард ё занро сангсор кун, то ки бимиранд.


text:
Мувофиқи гувоҳии ду шоҳид ё се шоҳид он шахси сазовори қатл бояд кушта шавад; мувофиқи гувоҳии як шоҳид набояд кушта шавад.


text:
Бигзор аввал дасти шоҳидон бар ӯ барои куштани ӯ бардошта шавад, ва баъд аз он – дасти тамоми қавм; ва бадиро аз миёни худ барҳам хоҳӣ дод.


text:
Агар чизе барои ту нофаҳмо бошад дар муайян кардани фарқ дар миёни хун ва хун, дар миёни даъво ва даъво ва дар миёни осеб ва осеб, аз мурофиаҳое ки назди дарвозаҳои ту ба вуқӯъ меояд, – ту бархоста, ба маконе ки Парвардигор Худои ту баргузинад, бирав,


text:
Ва назди коҳинони левизода ва назди доваре ки дар он рӯзҳо бошад, омада, бипурс, ва онҳо фатвои қонунро ба ту баён хоҳанд кард.


text:
Ва ту мувофиқи ҳукме ки онҳо аз он макони баргузидаи Парвардигор ба ту баён мекунанд, амал намо, ва ҳар он чиро, ки ба ту таълим диҳанд, боэҳтиёт ба ҷо овар.


text:
Мувофиқи қонуне ки онҳо ба ту таълим диҳанд, ва мувофиқи фатвое ки онҳо ба ту баён кунанд, амал намо; аз сухане ки онҳо ба ту бигӯянд, ба тарафи рост ё чап майл накун.


text:
Ва касе ки бадқасдона амал карда, ба коҳине ки барои хизмати Парвардигор Худои ту дар он ҷо меистад, ё ба довар гӯш надиҳад, – он кас бояд ба қатл расонида шавад; ва бадиро аз миёни худ барҳам хоҳӣ дод.


text:
Ҳангоме ки ту ба замине ки Парвардигор Худоят ба ту медиҳад, биёӣ, ва онро соҳибӣ намуда, дар он сокин шавӣ, ва бигӯӣ: 'Мисли ҳамаи халқҳое ки дар гирду пеши ман ҳастанд, подшоҳе бар худ таъин хоҳам намуд' –


text:
Ҳатман подшоҳеро, ки Парвардигор Худои ту баргузинад, бар худ таъин намо; аз миёни бародарони худ подшоҳеро бар худ таъин намо; шахси аҷнабиро, ки аз бародарони ту набошад, наметавонӣ бар худ таъин намоӣ.


text:
Аммо бигзор вай аспҳоро барои худ афзун накунад, ва қавмро ба Миср барнагардонад, то ки аспҳоро афзун намояд; ва ҳол он ки Парвардигор ба шумо гуфтааст: 'Бори дигар бо ин роҳ барнагардед'.


text:
Ва бигзор вай занонро барои худ афзун нанамояд, то ки дилаш фосид нашавад; ва бигзор нуқра ва тиллоро барои худ бисёр афзун накунад.


text:
Ва ҳангоме ки вай бар тахти мамлакати худ биншинад, бигзор нусхаи ин қонунро аз китобе ки назди коҳинони левизода аст, барои худ бинависад.


text:
Ва он назди вай бошад, ва онро вай тамоми айёми зиндагии худ бихонад, то таълим гирад, ки вай бояд аз Парвардигор Худои худ битарсад, ва саъю кӯшиш кунад, ки ҳамаи суханони ин қонун ва ин фароизро ба ҷо оварад,


text:
Бе он ки дили вай бар бародарони вай мағрур гардад, ва бе он ки вай аз ин амр ба тарафи рост ё чап майл кунад, то ки вай ва писаронаш айёми зиёде бар мамлакати худ дошта бошанд».


text:
«Коҳинони левизода, тамоми сибти Левӣ ҳиссае ва мулке бо Исроил нахоҳанд дошт; онҳо бояд қурбониҳои оташини Парвардигор ва ҳиссаи Ӯро бихӯранд.


text:
Пас, вай мулке дар миёни бародарони худ нахоҳад дошт: Парвардигор мулки вай аст, чунон ки Ӯ ба вай гуфтааст.


text:
Ва ин аст ҳаққи коҳинон аз ҷониби қавм, аз ҷониби онҳое ки гов ё гӯсфандро забҳ мекунанд: онҳо бояд соқи пеш ва ҷоғҳо ва ишкамбаро ба коҳин бидиҳанд.


text:
Навбари ғалла, шираи ангур ва равғани зайтуни худро, ва навбари пашми гӯсфандони худро ба вай бидеҳ.


text:
Зеро Парвардигор Худои ту вайро аз ҳамаи сибтҳо баргузидааст, то ки вай ва писаронаш тамоми айём истода, ба номи Парвардигор хизмат кунанд.


text:
Ва агар левизодае аз яке аз шаҳрҳои ту, аз тамоми Исроил, ки дар он ҷо сокин бошад, биёяд, бигзор вай мувофиқи тамоми орзуи дили худ ба маконе ки Парвардигор баргузинад, биёяд,


text:
Ва ба номи Парвардигор Худои худ мисли ҳамаи бародарони левизодаи худ, ки дар он ҷо ба ҳузури Парвардигор меистанд, хизмат кунад;


text:
Бигзор онҳо ҳиссаҳои баробар бихӯранд, ғайр аз он чи вай аз фурӯхтани молу мулки худ пайдо карда бошад.


text:
Ҳангоме ки ту ба замине ки Парвардигор Худоят ба ту медиҳад, биёӣ, таълим нагир, ки мувофиқи корҳои зишти он халқҳо амал намоӣ.


text:
Бигзор дар миёни ту на касе ёфт шавад, ки писараш ё духтарашро аз оташ мегузаронда бошад, на ҷодугаре, на чашмбанде, на фолбине, на афсунгаре, –


text:
Зеро ҳар касе ки ин корҳоро мекунад, дар назари Парвардигор зишт аст, ва маҳз аз боиси ҳамин корҳои зишт Парвардигор Худои ту онҳоро аз пеши ту бадар меронад.


text:
Зеро ин халқҳое ки ту онҳоро бадар меронӣ, ба чашмбандон ва ҷодугарон гӯш медиҳанд, валекин туро Парвардигор Худои ту намегузорад, ки чунин рафтор намоӣ.


text:
Пайғамбаре мисли ман аз миёни ту, аз бародарони ту Парвардигор Худоят барои ту ба майдон хоҳад овард; ба Вай гӯш диҳед.


text:
Мувофиқи ҳар он чи ту дар Ҳӯриб, дар рӯзи ҷамъомад, аз Парвардигор Худои худ пурсида, гуфтӣ: 'Овози Парвардигор Худои худро дигар нашнавам, ва ин оташи азимро дигар набинам, мабодо бимирам', –


text:
Набие, мисли ту, Ман барои онҳо аз миёни бародарони онҳо ба майдон хоҳам овард, ва суханони Худро ба даҳони Вай хоҳам гузошт, ва ҳар он чи ба Вай амр фармоям, ба онҳо хоҳад гуфт;


text:
Аммо набие ки қасдан ба номи Ман сухане гӯяд, ки ба гуфтанаш амр нафармудаам, ё ба номи худоёни дигар сухан гӯяд, – он набӣ бояд ба қатл расонида шавад'.


text:
Пас, сухане ки набӣ ба номи Парвардигор гӯяд, вале он ба амал наояд ва иҷро нашавад, он суханест, ки Парвардигор нагуфтааст, балки набӣ бо қасди бад гуфтааст, – аз ӯ натарс».


text:
«Ҳангоме ки Парвардигор Худои ту халқҳоеро, ки Парвардигор Худои ту заминашонро ба ту медиҳад, нобуд намояд, ва ту вориси онҳо гардида, дар шаҳрҳо ва хонаҳои онҳо сокин шавӣ, –


text:
Се шаҳрро барои худ андаруни замини худ, ки Парвардигор Худоят онро барои соҳибӣ кардан ба ту медиҳад, ҷудо кун.


text:
Роҳе барои худ бисоз, ва ҳудуди замини худро, ки Парвардигор Худоят онро ҳамчун мулк ба ту медиҳад, ба се қисм тақсим намо, то ки ҳар қотил ба он ҷо бигрезад.


text:
Ва ин аст қонун барои қотиле ки метавонад ба он ҷо гурехта, зинда бимонад: касе ки ёри худро нодониста куштааст, дар сурате ки пештар ба вай душман набуд;


text:
Масалан, касе ки бо ёри худ барои дарахтбурӣ ба ҷангал омадааст, ва дасташ табарро барои буридани дарахт бардоштааст баланд кардааст, вале оҳан аз табардаста баромада, ба ёри вай хӯрдааст задааст, ва ӯ кушта шудааст, – бигзор вай ба яке аз ин шаҳрҳо бигрезад, то ки зинда бимонад;


text:
Мабодо хунхоҳ дар вақти гармии дили худ қотилро таъқиб кунад, ва бо вуҷуди дурии роҳ, ба ӯ расида гирифта, ӯро бикушад, ва ҳол он ки ӯ сазовори қатл нест, зеро ки пештар ба вай душман набуд.


text:
Ва ҳангоме ки Парвардигор Худоят ҳудуди туро, чунон ки ба падаронат қасам хӯрдааст, васеъ кунад, ва тамоми заминеро, ки ба падаронат додани онро ваъда кардааст, ба ту бидиҳад, –


text:
Ва ту тамоми ин аҳкомро, ки ман имрӯз ба ту мефармоям, риоя намуда ба амал оварӣ, то ки Парвардигор Худои худро дӯст дошта, тамоми айём бо роҳҳои Ӯ биравӣ, – он гоҳ бар ин се шаҳр барои худ се шаҳри дигар илова намо,


text:
Ва бигзор андаруни замини ту, ки Парвардигор Худоят ҳамчун мулк ба ту медиҳад, хуни ноҳақ рехта нашавад: гуноҳи он хун бар гардани ту хоҳад буд.


text:
Валекин агар касе ба ёри худ душман шуда, бар вай камин гирад, ва ба зидди вай бархоста, вайро зарба зада бикушад, ва ба яке аз ин шаҳрҳо бигрезад, –


text:
Он гоҳ пирони шаҳри вай бояд фиристода, вайро аз он ҷо бигиранд, ва ба дасти хунхоҳ вайро бисупоранд, то ки ба қатл расонида шавад.


text:
Бигзор чашми ту ба онҳо раҳм накунад, то ки хуни ноҳақро аз Исроил барҳам диҳӣ, ва барои ту некӯ бошад.


text:
Марзаи* ёри худро, ки аҷдод дар мулки ту кашидаанд, вайрон накун, – дар мулке ки ба даст хоҳӣ овард дар замине ки Парвардигор Худоят барои соҳибӣ кардани он ба ту медиҳад.


text:
Бигзор ба муқобили касе дар бобати ҳар хато ва ҳар ҷиноят, дар бобати ҳар гуноҳе ки вай карда бошад, як шоҳид баромад накунад, балки бо гувоҳии ду шоҳид, ё бо гувоҳии се шоҳид мурофиа ба амал ояд.


text:
Бигзор он ду касе ки дар миёнашон даъвое мавҷуд аст, ба ҳузури Парвардигор, ба ҳузури коҳинон ва довароне ки дар он рӯзҳо бошанд, ҳозир шаванд;


text:
Ва доварон дурустакак тафтиш кунанд, ва инак, маълум шудааст шавад, ки он шоҳид шоҳиди дурӯғгӯй аст, яъне дар ҳаққи бародари худ шаҳодати бардурӯғ додааст, –


text:
Пас, дар ҳаққи вай ончунон амал кунед, чунон ки вай қасди бад дошт, ки дар ҳаққи бародари худ амал кунад; ва ту бадиро аз миёни худ барҳам хоҳӣ дод.


text:
Бигзор чашми ту раҳм накунад: ҷон дар ивази ҷон, чашм дар ивази чашм, дандон дар ивази дандон, даст дар ивази даст, пой дар ивази пой».


text:
«Ҳангоме ки ба ҷанги зидди душмани худ берун равӣ, ва аспон ва аробаҳо ва қавмеро, ки аз ту сершумортар бошанд, бубинӣ, – аз онҳо натарс, зеро Парвардигор Худоят, ки туро аз Миср берун овард, бо туст.


text:
Ва ба онҳо гӯяд: 'Бишнав, эй Исроил! Шумо имрӯз ба ҷанги зидди душманони худ шурӯъ менамоед; бигзор дили шумо суст нашавад, натарсед ва воҳима накунед ва аз онҳо ба ҳарос наафтед;


text:
Зеро ки Парвардигор Худои шумо бо шумо меравад, то ки барои шумо бо душманонатон ҷанг карда, шуморо наҷот диҳад'.


text:
Ва бигзор нозирон ба қавм сухан ронда, гӯянд: 'Касе ки хонаи нав сохта, аз он ҳанӯз истифода набурда бошад, бигзор рафта, ба хонаи худ баргардад, мабодо дар ҷанг бимирад, ва шахси дигаре аз он истифода барад;


text:
Ва касе ки ток шинонда, аз меваи он ҳанӯз нахӯрда бошад, бигзор рафта, ба хонаи худ баргардад, мабодо дар ҷанг бимирад, ва шахси дигаре аз меваи он бихӯрад;


text:
Ва касе ки занеро номзад карда, ҳанӯз вайро нагирифта бошад, бигзор рафта, ба хонаи худ баргардад, мабодо дар ҷанг бимирад, ва шахси дигаре вайро бигирад'.


text:
Ва бигзор нозирон боз ба қавм сухан ронда, гӯянд: 'Касе ки тарсончак ва буздил бошад, бигзор рафта, ба хонаи худ баргардад, то ки дили бародарони худро мисли дили худаш тарсончак нагардонад'.


text:
Ва ҳангоме ки нозирон суханрониро бо қавм ба анҷом расонанд, бигзор сардорони лашкар сипаҳдорон бар сари қавм таъин карда шаванд.


text:
Ва агар он бо ту сулҳ намуда, дарвозаҳояшро барои ту бикшояд, бигзор тамоми қавме ки дар он бошанд, хироҷгузори ту гардида, хизмати туро ба ҷо оваранд.


text:
Ва ҳангоме ки Парвардигор Худои ту онро ба дасти ту бисупорад, ҳамаи мардони онро бо дами шамшер зарба бизан;


text:
Фақат занон ва кӯдакон ва чорпоён, ва ҳар он чи дар шаҳр бошад, яъне тамоми ғанимати онро барои худ тороҷ намо; ва аз ғанимати душманони худ, ки Парвардигор Худоят онро ба ту додааст, истифода бикун.


text:
Аммо аз шаҳрҳои ин қавмҳо, ки Парвардигор Худоят ҳамчун мулк ба ту медиҳад, ҳеҷ як ҷонро зинда нагузор,


text:
Балки онҳоро – ҳиттиён ва амӯриён, канъониён ва фариззиён, ҳиввиён ва ябусиёнро, – чунон ки Парвардигор Худоят ба ту фармудааст, тамоман несту нобуд бикун,


text:
То шуморо таълим надиҳанд, ки мисли ҳамаи корҳои зиште ки онҳо бо худоёни худ мекарданд, амал намуда, пеши Парвардигор Худои худ гуноҳкор шавед.


text:
Агар шаҳреро айёми зиёде муҳосира намоӣ, то ки бо он ҷангида онро забт кунӣ, табаре бар дарахташ бардошта, онро нобуд накун, чунки аз меваи он мехӯрӣ, бинобар ин онро набур; зеро, оё дарахти саҳро одамизод аст, то онро муҳосира намоӣ ки аз пеши ту ба истеҳкоме дохил шавад?


text:
Фақат дарахте ки дар бораи он ту медонӣ, ки дарахти ғизодор нест, – онро нобуд бикун ва онро бибур, то ба зидди шаҳре ки бо ту меҷангад, истеҳкоме бисозӣ, то даме ки он мағлуб шавад».


text:
«Агар дар замине ки Парвардигор Худоят барои соҳибӣ кардаш он ба ту медиҳад, кушташудаи дар саҳро хобидае ёфт шавад, ва маълум набошад, ки қотили вай кист, –


text:
Бигзор пирон ва доварони ту берун омада, масофаи шаҳрҳоеро, ки дар гирду пеши кушташуда аст, чен кунанд;


text:
Ва шаҳре ки ба кушташуда аз ҳама наздиктар бошад, – бигзор пирони он шаҳр гӯсолаи модае бигиранд, ки онро ҳанӯз кор нафармудаанд ва юғе ба гарданаш набастаанд,


text:
Ва бигзор пирони он шаҳр он гӯсоларо ба водии санглохе ки шудгор ва кишт карда намешавад ва дарёи оби ҷорӣ дорад, фуруд оваранд, ва дар он ҷо, дар водӣ гардани гӯсоларо бишкананд.


text:
Ва коҳинон, писарони Левӣ, наздик меоянд, чунки онҳоро Парвардигор Худои ту баргузидааст, то ки хизмати Ӯро ба ҷо оваранд ва ба номи Парвардигор баракат диҳанд, ва мувофиқи сухани онҳо ҳар низоъ ва ҳар осеб бояд яктарафа карда щавад.


text:
Ва ҳамаи пирони он шаҳре ки ба кушташуда аз ҳама наздиктар аст, бигзор дастҳои худро бар гӯсолае ки дар водӣ гарданаш шикаста шудааст, бишӯянд,


text:
Қавми Худ – Исроилро, ки Ту, эй Парвардигор, фидия дода раҳо кардаӣ, кафорат намо, ва намон, ки хуни ноҳақ дар миёни қавми Ту – Исроил рехта шавад'. Пас, он хун барои онҳо кафорат карда хоҳад шуд.


text:
Ва ту хуни ноҳақро аз миёни худ барҳам хоҳӣ дод, агар он чиро, ки дар назари Парвардигор дуруст аст, ба амал оварӣ.


text:
Ҳангоме ки барои ҷанг кардан ба муқобили душманони худ берун равӣ, ва Парвардигор Худоят онҳоро ба дасти ту бисупорад, ва ту онҳоро асир кунӣ,


text:
Ва либоси асирии худро аз тани худ дур кунад, ва дар хонаи ту нишаста, барои падар ва модари худ як моҳ мотам гирад; ва баъд аз он ту назди вай даромада, шавҳари вай бишав, ва вай зани ту хоҳад буд.


text:
Ва агар ту вайро дигар нахоҳӣ, метавонӣ вайро мувофиқи дилхоҳаш бифиристӣ, вале набояд вайро ба нуқра бифрӯшӣ; ба вай сахтгирӣ накун, чунки вайро бо зӯрӣ тобеъ намудаӣ.


text:
Агар марде ду зан дошта бошад, – яке маҳбуба ва дигаре манфура*, – ва ҳар ду – маҳбуба ва манфура – барои ӯ писарон зоянд, ва писари манфура нахустзода бошад,


text:
Пас, дар рӯзе ки ӯ дороии худро ба писаронаш тақсим кунад, наметавонад ба писари маҳбуба бар писари манфура, ки нахустзода аст, ҳуқуқи нахустзодагӣ диҳад,


text:
Балки бояд нахустзодагии писари манфураро эътироф намуда, аз ҳар дороии худ ба вай ҳиссаи дучанд диҳад, зеро ки вай ибтидои қуввати ӯст, ва ҳуқуқи нахустзодагӣ ба вай тааллуқ дорад.


text:
Агар касе писари саркаш ва беитоате дошта бошад, ки сухани падар ва модари худро нашнавад, ва ҳар чанд вайро ҷазо диҳанд, ба онҳо гӯш наандозад, –


text:
Ва ба пирони шаҳраш гӯянд: 'Ин писари мо саркаш ва беитоат аст, сухани моро гӯш намекунад, пурхӯр ва майзада аст'.


text:
Ва бигзор вайро тамоми мардуми шаҳраш сангсор кунанд, то ки бимирад, – ва бадиро аз миёни худ барҳам хоҳӣ дод; ва тамоми Исроил инро шунида, ҳаросон хоҳанд шуд.


text:
Ва агар касе гуноҳи сазовори қатл карда бошад, ва ба қатл расонида шавад, ва ту вайро ба дор овехта бошӣ, –


text:
Набояд ҷасади мурдаи вайро шабона бар дор бимонӣ, балки ҳатман вайро дар ҳамон рӯз дафн намо, зеро касе ки ба дор кашида шудааст, ба лаънати Худо гирифтор аст, ва ту замини худро, ки Парвардигор Худоят онро ҳамчун мулк ба ту медиҳад, нопок нагардон».


text:
«Вақте ки гови бародари худ ё гӯсфанди ӯро бубинӣ, ки роҳро гум кардааст, набояд аз онҳо рӯй гардонӣ; онҳоро ҳатман ба бародари худ баргардон.


text:
Ва агар бародари ту дар наздикии ту набошад, ё ӯро нашносӣ, онҳоро ба хонаи худ биёр, ва бигзор онҳо назди ту бошанд, то даме ки бародарат онҳоро талаб кунад, ва он гоҳ ба ӯ баргардон.


text:
Ва бо хари ӯ чунин амал намо, ва бо либоси ӯ чунин амал намо, ва бо ҳар чизи гумшудаи бародари худ, ки вай онро гум карда бошад, ва ту онро ёфта бошӣ, чунин амал намо; ту наметавонӣ аз он рӯй гардонӣ.


text:
Агар хари бародари худ ё гови ӯро бубинӣ, ки дар роҳ афтодааст, аз онҳо рӯй нагардон, балки ҳатман онҳоро бо ӯ бархезон.


text:
Либоси мард бар зан набояд бошад, ва мард набояд либоси занро дар бар кунад, зеро ҳар кӣ ин корҳоро мекунад, дар назари Парвардигор Худои ту зишт аст.


text:
Агар тасодуфан дар роҳ, бар дарахте ё бар замин, лонаи паррандае аз пешат барояд, ки чӯҷаҳо ё тухмҳо дар он бошад, ва модар бар чӯҷаҳо ё бар тухмҳо нишаста бошад, – модарро бо бачаҳояш нагир:


text:
Модарро албатта раҳо намо, ва бачаҳоро барои худ бигир, то ки барои ту некӯ бошад, ва умри дароз бинӣ.


text:
Ҳангоме ки хонаи нав бино кунӣ, панҷарае бар боми худ бисоз, то ки хуне бар хонаи худ наоварӣ, вақте ки касе аз болои он биафтад.


text:
Токзори худро бо ду навъ тухмӣ кишт накун, мабодо тамоми ҳосилот, ҳам тухмие ки коштаӣ, ва ҳам ҳосили токзор ҳаром гардад.


text:
Ва дар ҳаққи вай маломат бароварад, ва вайро бадном карда, гӯяд: 'Ин занро гирифтам, ва бо вай наздикӣ кардам, вале вайро бокира наёфтам', –


text:
Пас, бигзор падари он духтар ва модари вай аломати бакорати духтарро гирифта, пеши пирони шаҳр, назди дарвоза бароранд,


text:
Ва падари духтар ба пирон бигӯяд: 'Духтари худро ба ин одам ба занӣ додаам, ва ӯ алҳол аз вай нафрат кардааст,


text:
Ва инак, ӯ маломат бароварда, мегӯяд: духтари туро бокира наёфтам. Вале ин аст аломати бакорати духтари ман'. Пас, ҷойпӯшро пеши пирони шаҳр паҳн мекунанд.


text:
Ва бар ӯ ба қадри сад сиқл нуқра ҷарима андохта, онро ба падари духтар бидиҳанд, зеро ки ӯ бокираи Исроилро бадном кардааст; ва бигзор вай зани ӯ бошад, ба тавре ки ӯ наметавонад тамоми умри худ ба вай талоқ диҳад.


text:
Бигзор духтарро назди дари хонаи падари вай берун оваранд, ва мардуми шаҳри вай вайро сангсор кунанд, то ки бимирад, зеро ки вай дар хонаи падараш зино карда, дар Исроил рафтори зиште ба амал овардааст. Ва бадиро аз миёни худ барҳам хоҳӣ дод.


text:
Агар марде ёфт шавад, ки бо зани шавҳардоре хобида бошад, бигзор ҳар дуяшон ба қатл расонида шаванд: ҳам марде ки бо он зан хобидааст, ва ҳам он зан. Ва бадиро аз Исроил барҳам хоҳӣ дод.


text:
Агар духтари бокирае ба марде номзад шуда бошад, ва марди дигаре вайро дар шаҳр ёфта, бо вай бихобад,


text:
Ҳар дуяшонро назди дарвозаи он шаҳр бароред, ва онҳоро сангсор кунед, то ки бимиранд: духтарро барои он ки дар шаҳр доду фарёд накардааст, ва мардро барои он ки ба номӯси зани ёри худ таҷовуз намудааст. Ва бадиро аз миёни худ барҳам хоҳӣ дод.


text:
Ва агар марде дар саҳро духтари номзадшударо биёбад, ва он мард вайро бо зӯрӣ дошта, бо вай бихобад, бигзор он марде ки бо вай хобидааст, танҳо ба қатл расонида шавад,


text:
Вале бо духтар ҳеҷ кор накун: ба гардани духтар гуноҳи сазовори қатл нест, зеро ки монанди он аст, ки шахсе бар ёри худ бархоста, ӯро кушта бошад;


text:
Зеро ки вайро дар саҳро ёфтааст: мумкин аст, ки он духтари номзадшуда доду фарёд карда бошад, валекин касе набудааст, ки вайро раҳо кунад.


text:
Агар марде духтари бокираро, ки номзад нашуда бошад, биёбад, ва бо зӯрӣ вайро дошта, бо вай бихобад, ва онҳо ба даст афтанд,


text:
Бигзор он марде ки бо вай хобидааст, ба падари духтар панҷоҳ сиқл нуқра бидиҳад, ва бигзор вай зани ӯ бошад, чунки ӯ ба номӯси вай таҷовуз намудааст; ӯ наметавонад тамоми умри худ ба вай талоқ диҳад.


text:
«Касе ки хояҳояш байзаҳояш кӯфта маҷақ шудааст, ё узви насловариаш олати таносулаш бурида шудааст, наметавонад ба ҷамоати Парвардигор дохил шавад.


text:
Ҳаромзода наметавонад ба ҷамоати Парвардигор дохил шавад: ҳатто насли даҳуми вай наметавонад ба ҷамоати Парвардигор дохил шавад.


text:
Аммӯнӣ ва мӯобӣ наметавонад ба ҷамоати Парвардигор дохил шавад; ҳатто насли даҳуми онҳо наметавонад ба ҷамоати Парвардигор дохил шавад,


text:
Аз он сабаб ки онҳо шуморо, вақте ки аз Миср берун омадед, дар роҳ бо нон ва об пешвоз нагирифтанд, ва аз он сабаб ки вай Билъом ибни Баӯрро аз Фатӯри Байнаннаҳрайн ба муқобили ту киро кард, то ки туро лаънат гӯяд,


text:
Вале Парвардигор Худои ту нахост Билъомро гӯш кунад, ва Парвардигор Худои ту он лаънатро барои ту ба баракат табдил дод, зеро ки Парвардигор Худоят туро дӯст медорад.


text:
Аз адӯмӣ нафрат накун, зеро ки вай бародари туст; аз мисрӣ нафрат накун, зеро ки ту дар замини вай ғариб будӣ;


text:
Фарзандоне ки аз онҳо таваллуд меёбанд, дар насли сеюм метавонанд ба ҷамоати Парвардигор дохил шаванд.


text:
Агар дар миёни ту касе бошад, ки аз эҳтиломи* шаб нопок шуда бошад, бигзор вай аз бошишгоҳ берун равад, андаруни бошишгоҳ дохил нашавад;


text:
Ва ба замми яроқи худ ту бояд белчае дошта бошӣ, ва ҳангоме ки дар берун менишинӣ, чуқурчае бо он биканӣ, ва бархоста, пасафканди худро ба воситаи он бипӯшонӣ.


text:
Зеро ки Парвардигор Худои ту андаруни бошишгоҳи ту қадамгузор аст, то ки туро раҳо намояд ва душманонатро ба дасти ту бисупорад; пас, бигзор бошишгоҳи ту пок бошад, то ки Ӯ чизи палиде дар миёни ту дида, аз ту рӯй нагардонад.


text:
Бигзор вай дар миёни ту, дар маконе ки баргузинад, дар яке аз шаҳрҳои ту, ки барои вай некӯ бошад, сокин шавад; вайро ба танг наовар.


text:
Музди фоҳиша ва қимати сагро* барои ҳеҷ назре ба хонаи Парвардигор Худои худ наовар, зеро ки ин ҳар ду дар назари Парвардигор Худои ту зишт аст.


text:
Ба бародари худ бо суд қарз надеҳ, – на бо суди нуқра, на бо суди хӯрокворӣ, на бо суди ҳар чизе ки бо суд қарз дода мешавад.


text:
Ба аҷнабӣ метавонӣ бо суд қарз диҳӣ, вале ба бародари худ бо суд қарз надеҳ, то ки Парвардигор Худои ту дар замине ки барои соҳибӣ кардани он ба он ҷо меравӣ, дар ҳар шуғли дастат ба ту баракат диҳад.


text:
Агар барои Парвардигор Худои худ назр намоӣ, дар адои он даранг накун, зеро ки Парвардигор Худои ту ҳатман онро аз ту талаб хоҳад кард, ва бар гардани ту гуноҳе хоҳад буд.


text:
Он чиро, ки аз даҳонат баромадааст, риоя намуда, ба ҷо овар, ончунон ки барои Парвардигор Худои худ назр карда, ба забон рондаӣ.


text:
Ҳангоме ки ба токзори ёри худ биёӣ, аз ангури он ҳар қадар ки дилат бихоҳад, то сер шудани худ бихӯр, вале дар зарфи худ наандоз.


text:
Ҳангоме ки ба ғаллазори ёри худ биёӣ, аз хӯшаҳои он бо дасти худ бичин, вале досро дар ғаллазори ёри худ ба кор набар».


text:
«Агар касе зан гирифта, бо вай бихобад, ва агар вай ба назари ӯ писанд наояд, чунки ӯ чизи нафратоваре дар вай пайдо кардааст, – ва ӯ талоқномае навишта ба дасти вай диҳад, ва аз хонаи худ вайро бифиристад,


text:
Ва он шавҳари дигар низ аз вай нафрат намояд, ва талоқномае барои вай навишта, ба дасти вай диҳад, ва аз хонаи худ вайро бифиристад, ё он шавҳари дигар, ки вайро барои худ ба занӣ гирифта буд, бимирад, –


text:
Шавҳари аввалаш, ки вайро фиристода буд, наметавонад аз нав вайро барои худ ба занӣ бигирад, баъд аз он ки вай нопок гардидааст, зеро ки ин ба ҳузури Парвардигор зишт аст; пас, ба замине ки Парвардигор Худои ту ҳамчун мулк ба ту медиҳад, гуноҳ наовар.


text:
Агар касе ба қарибӣ зан гирифта бошад, бигзор ба лашкар наравад, ва ҳеҷ маҷбурияти дигаре ба зиммаи вай гузошта нашавад, то ки як сол дар хонаи худ озод бошад, ва бо зани худ вақтхушӣ хушҳолӣ шодӣ кунад.


text:
Агар шахсе ёфт шавад, ки аз бародарони худ, яъне аз банӣ Исроил, ягон касро дуздидааст, ва ба вай сахтгирӣ карда, вайро фурӯхтааст, – бигзор он дузд ба қатл расонида шавад. Ва бадиро аз миёни худ барҳам хоҳӣ дод.


text:
Дар хусуси балои захми доғи махав эҳтиёт намоед, то ҳар он чиро, ки коҳинони левизода ба шумо таълим медиҳанд, бағоят риоя намуда, ба ҷо оваред; он чиро, ки ман ба онҳо фармудаам, риоя намуда, ба ҷо оваред.


text:
Дар хотир нигоҳ дор, ки Парвардигор Худои ту дар роҳ бо Марям чӣ карда буд, вақте ки аз Миср берун омадед.


text:
Балки баробари ғуруб кардани офтоб гарави вайро ҳатман баргардон, то ки вай дар либоси худ бихобад ва туро баракат диҳад, ва ин барои ту ба ҳузури Парвардигор Худои ту адолат ҳисоб хоҳад ёфт.


text:
Муздур, бенаво ва камбағалро аз бародарони худ ё аз ғарибоне ки дар миёни ту, дар шаҳрҳои ту мебошанд, озор надеҳ.


text:
Дар ҳамон рӯз музди вайро бидеҳ, ба тавре ки офтоб пеш аз доданат ғуруб накунад, зеро ки вай камбағал аст, ва ҷонаш ҳаваси онро дорад; мабодо вай аз дасти ту сӯи Парвардигор фиғон кунад, ва ин барои ту гуноҳ ҳисоб ёбад.


text:
Бигзор падарон барои гуноҳи писарон ба қатл расонида нашаванд, ва писарон барои гуноҳи падарон ба қатл расонида нашаванд: ҳар кас бояд барои гуноҳи худаш ба қатл расонида шавад.


text:
Дар хотир нигоҳ дор, ки ту дар Миср ғулом будӣ, ва Парвардигор Худоят туро аз он ҷо фидия дода раҳо кард; бинобар ин ман ба ту мефармоям, ки ин корро ба ҷо оварӣ.


text:
Вақте ки ҳосилоти худро дар саҳрои худ дарав намоӣ, ва бандеро дар саҳро фаромӯш кунӣ, барои гирифтани он барнагард: бигзор он барои ғарибе, ятиме ва бевае бошад, то ки Парвардигор Худоят туро дар ҳар амали дастат баракат диҳад.


text:
Вақте ки зайтуни худро зада афшонӣ, дуюмбора шохаҳоро тафтиш накун: бигзор он барои ғарибе, ятиме ва бевае бошад.


text:
Вақте ки ангури токзори худро ғунучин намоӣ, дуюмбора боқимондаи онро начин: бигзор он барои ғарибе, ятиме ва бевае бошад.


text:
Ва дар хотир нигоҳ дор, ки ту дар замини Миср ғулом будӣ; бинобар ин ман ба ту мефармоям, ки ин корро ба ҷо оварӣ».


text:
«Агар дар миёни одамон муноқишае ба вуҷуд ояд, ва онҳо ба маҳкама биёянд, ва доварон онҳоро доварӣ намуда, росткорро сафед ва бадкорро маҳкум кунанд,


text:
Ва агар бадкор сазовори шаллоқ бошад, – бигзор довар фармояд, ки вайро бихобонанд, ва ба ҳузури ӯ вайро мувофиқи бадияш шумурда шаллоқ зананд;


text:
Вайро фақат чил тозиёна задан мумкин аст, на зиёд, зеро ки агар бар ин илова намуда вайро шаллоқи зиёде зананд, бародари ту пеши назари ту ба хорӣ хоҳад афтод.


text:
Агар бародарон бо ҳамдигар сокин бошанд, ва яке аз онҳо бимирад, ва фарзанде надошта бошад, зани он мурда набояд берун аз оила, ба марди бегонае бирасад, балки бародари шавҳараш бояд назди вай даромада, вайро барои худ ба занӣ бигирад ва вазифаи додаршӯйро нисбат ба вай ба ҷо оварад.


text:
Ва нахустзодае ки вай мезояд, фарзанди бародари мурдаи ӯ ҳисоб хоҳад ёфт, то ки номаш аз миёни Исроил нобуд нашавад.


text:
Ва агар ин шахс ба гирифтани зани бародараш розӣ нашавад, бигзор зани бародараш ба пеши дарвоза, назди пирон баромада, гӯяд: 'Додаршӯи ман намехоҳад номи бародари худро дар Исроил аз нав барқарор намояд, аз иҷрои вазифаи додаршӯии худ нисбат ба ман сар метобад'.


text:
Ва ӯро пирони шаҳраш хонда, ба ӯ сухан меронанд, ва агар ӯ исрор намуда, гӯяд: 'Намехоҳам вайро ба занӣ бигирам', –


text:
Он гоҳ бигзор зани бародараш пеши назари пирон ба ӯ наздик омада, кафши ӯро аз пояш бикашад, ва пеши ӯ туф карда, нидокунон гӯяд: 'Бо касе ки хонаи бародари худро бино намекунад, чунин рафтор карда мешавад'.


text:
Агар ду мард бо ҳамдигар дастбагиребон шаванд, ва зани яке аз онҳо пеш ояд, то ки шавҳари худро аз дасти занандаи ӯ халос кунад, ва дасти худро дароз карда, ба шармгоҳаш даст расонад, –


text:
Ту бояд санги мукаммал ва дуруст дошта бошӣ, то ки умри ту дар замине ки Парвардигор Худоят ба ту медиҳад, дароз шавад.


text:
Ки ӯ дар роҳ туро пешвоз гирифта, ҳамаи аз ҳол рафтагонро дар ақиби ту несту нобуд карда буд, дар сурате ки ту хаста ва беҳол будӣ; ва ӯ аз Худо натарсида буд.


text:
Пас, вақте ки Парвардигор Худои ту дар замине ки Парвардигор Худои ту барои соҳибӣ кардани он ҳамчун мулк ба ту медиҳад, аз ҳамаи душманони гирду пеш ба ту оромӣ бахшад, ту зикри Амолеқро аз зери осмон нобуд намо; фаромӯш накун».


text:
«Ва ҳангоме ки ба замине ки Парвардигор Худоят ҳамчун мулк ба ту медиҳад, дохил шавӣ, ва онро ба соҳибии худ дароварда, дар он сокин гардӣ –


text:
Он гоҳ аз навбарҳои ҳар маҳсули замин, ки аз замине ки Парвардигор Худоят ба ту медиҳад, ғундошта бошӣ, гирифта, дар сабаде бимон, ва ба маконе ки Парвардигор Худоят баргузинад, то ки номи Худро дар он ҷо сокин гардонад, бирав.


text:
Ва назди коҳине ки дар он айём бошад, омада, ба вай бигӯ: 'Имрӯз ба Парвардигор Худои ту изҳор менамоям, ки ба замине ки Парвардигор ба падарони мо қасам хӯрда буд, ки ба мо бидиҳад, дохил шудаам'.


text:
Ва ту ба ҳузури Парвардигор Худои худ нидокунон бигу: 'Падарам арамии оворагарде буд, ва ба Миср фуруд омад, ва дар он ҷо бо одамони каме сокин буд, ва дар он ҷо ба халқи бузурги пурзӯр ва сершуморе табдил ёфт;


text:
Вале мисриён ба мо рафтори бад намуда, моро ба танг оварданд, ва меҳнати сахте ба гардани мо бор карданд;


text:
Ва мо сӯи Парвардигор Худои падарони мо додхоҳӣ кардем, ва Парвардигор овози моро шунид, ва мусибат ва меҳнат ва тангии моро дид;


text:
Ва Парвардигор моро аз Миср бо дасти пурзӯр ва бозуи тӯлонӣ, бо даҳшати азим, ва бо аломот ва мӯъҷизот берун овард;


text:
Ва алҳол, инак, ман навбарҳои маҳсули заминро, ки Ту, эй Парвардигор, ба ман додӣ, овардаам'. Ва онро ба ҳузури Парвардигор Худои худ бимон, ва ба ҳузури Парвардигор Худои худ саҷда бибар.


text:
Ва ту аз тамоми неъмате ки Парвардигор Худоят ба ту ва ба хонадони ту бахшидааст, бо левизода ва ғарибе ки дар миёни туст, хурсандӣ бикун.


text:
Ҳангоме ки ту дар соли сеюм, ки соли даҳякҳост, додани тамоми даҳяки ҳосилоти худро ба анҷом бирасонӣ, ва онро ба левизода, ғариб, ятим ва бева бидиҳӣ, то ки дар шаҳрҳои ту хӯрда сер шаванд,


text:
Он гоҳ ба ҳузури Парвардигор Худои худ бигӯ: 'Вақфҳоро аз хона баровардам, ва онҳоро ба левизода, ғариб, ятим ва бева низ, мувофиқи амре ки Ту ба ман фармудаӣ, додам; аз аҳкоми Ту сар натофтам ва онҳоро фаромӯш накардам;


text:
Дар мотами худ аз онҳо нахӯрдам, ва дар нопокӣ аз онҳо набаровардам, ва барои мурда аз онҳо надодам; ба овози Парвардигор Худои худ гӯш андохтам, мувофиқи ҳар он чи ба ман фармудаӣ, амал кардам;


text:
Аз макони поки Худ, аз осмон назар бикун, ва ба қавми Худ – Исроил, ва ба замине ки ба мо додаӣ, чунон ки ба падарони мо қасам хӯрдаӣ, ба замине ки шир ва асал дар он ҷорист, баракат бидеҳ'.


text:
Имрӯз Парвардигор Худоят ба ту мефармояд, ки ин фароиз ва ин дастуротро ба амал оварӣ; ва ту онҳоро бо тамоми дили худ ва бо тамоми ҷони худ риоя намуда, ба амал овар.


text:
Парвардигорро ту имрӯз эътироф намудӣ, то ки Ӯ Худои ту бошад, ва ту бо роҳҳои Ӯ равона шавӣ, ва фароизу аҳкому дастуроти Ӯро риоя намоӣ, ва ба овози Ӯ гӯш андозӣ.


text:
Ва Парвардигор имрӯз туро эътироф намуд, то ки ту қавми баргузидаи Ӯ бошӣ, чунон ки Ӯ ба ту гуфтааст, ва тамоми аҳкоми Ӯро риоя намоӣ,


text:
Ва Ӯ туро дар ҷалол, шӯҳрат ва шавкат бар ҳамаи халқҳое ки Ӯ офаридааст, баланд гардонад, ва ту барои Парвардигор Худои худ қавми пок бошӣ, чунон ки Ӯ гуфтааст».


text:
Ва Мусо ва пирони Исроил ба қавм фармуда, гуфтанд: «Тамоми аҳкомеро, ки ман имрӯз ба шумо мефармоям, риоя намоед.


text:
Ва дар рӯзе ки аз Урдун ба замине ки Парвардигор Худоят ба ту медиҳад, гузаред, барои худ сангҳои бузург бигузор, ва бар онҳо оҳак бимол;


text:
Ва бар онҳо, ҳамин ки гузаштӣ, ҳамаи суханони ин шариатро бинавис, то ба замине ки Парвардигор Худоят ба ту медиҳад, дохил шавӣ, – ба замине ки шир ва асал дар он ҷорист, чунон ки Парвардигор Худои падаронат ба ту гуфтааст.


text:
Ва ҳангоме ки аз Урдун гузаред, ин сангҳоро, ки ман имрӯз ба шумо мефармоям, бар кӯҳи Эбол бигузоред, ва бар онҳо оҳак бимол.


text:
Ва дар он ҷо қурбонгоҳе барои Парвардигор Худои худ бино намо, ки қурбонгоҳи сангин бошад; асбоби олати оҳанин бар онҳо кор нафармо;


text:
Аз сангҳои яклухт қурбонгоҳи Парвардигор Худои худро бино намо, ва бар он барои Парвардигор Худои худ қурбониҳои сӯхтанӣ тақдим кун.


text:
Ва қурбониҳои саломатӣ забҳ намуда, дар он ҷо бихӯр ва ба ҳузури Парвардигор Худои худ хурсандӣ бикун.


text:
Ва Мусо ва коҳинони левизода ба тамоми Исроил сухан ронда, гуфтанд: «Хомӯш бош Сукут намо ва бишнав, эй Исроил! Имрӯз ту қавми Парвардигор Худои худ гардидаӣ.


text:
Пас, овози Парвардигор Худои худро бишнав, ва аҳкому фароизи Ӯро, ки ман имрӯз ба ту мефармоям, ба амал овар».


text:
«Ҳамин ки аз Урдун гузаред, инҳо бояд бар кӯҳи Ҷаризим биистанд, то даме ки қавмро баракат диҳанд: Шимъӯн, Левӣ, Яҳудо, Иссокор, Юсуф ва Бинёмин.


text:
Ва инҳо бояд бар кӯҳи Эбол биистанд, то даме ки лаънат хонанд: Реубен, Ҷод, Ошер, Забулун, Дон ва Нафтолӣ.


text:
'Лаънатӣ Малъун бод касе ки сурати тарошида ё рехташудае ё буте аз бо саънати дасти ҳунарманд, ки он дар назари Парвардигор зишт аст, бисозад, ва онро пинҳон дорад!' Ва тамоми қавм нидокунон хоҳанд гуфт: 'Омин!'


text:
'Малъун бод касе ки дар доварии ғариб, ятим ва бева каҷкорӣ кунад!' Ва тамоми қавм хоҳанд гуфт: 'Омин!'


text:
'Малъун бод касе ки бо зани падари худ бихобад, чунки домани падари худро ошкор кардааст!' Ва тамоми қавм хоҳанд гуфт: 'Омин!'


text:
'Малъун бод касе ки бо хоҳари худ, яъне бо духтари падари худ ё бо духтари модари худ, бихобад!' Ва тамоми қавм хоҳанд гуфт: 'Омин!'


text:
'Малъун бод касе ки ришва гирад, то ки ҷоне нобуд гардида, хунаш ба ноҳақ рехта шавад!' Ва тамоми қавм хоҳанд гуфт: 'Омин!'


text:
'Малъун бод касе ки суханони ин шариатро ба ҷо наоварад ва мувофиқи онҳо амал накунад!' Ва тамоми қавм хоҳанд гуфт: 'Омин!'»


text:
«Ва агар ту ба овози Парвардигор Худои худ бо диққат гӯш андозӣ, то ки тамоми аҳкоми Ӯро, ки имрӯз ман ба ту мефармоям, риоя намуда, ба амал оварӣ, он гоҳ Парвардигор Худоят туро бар ҳамаи халқҳои замин баланд хоҳад гардонид,


text:
Ва ҳамаи ин баракатҳо ба ту хоҳад расид ва барои ту ба амал хоҳад омад, агар ту ба овози Парвардигор Худои худ гӯш андозӣ:


text:
Меваи батни ту ва ҳосили замини ту ва самараи чорпоёни ту, зоиши говони ту ва афзоиши гӯсфандони ту бобаракот хоҳад буд.


text:
Парвардигор душманони туро, ки ба зидди ту бармехезанд, пеши ту мағлуб хоҳад кард; бо як роҳ ба зидди ту хоҳанд омад, ва бо ҳафт роҳ аз пеши ту хоҳанд гурехт.


text:
Парвардигор ба ту дар анборҳоят ва дар ҳар шуғли дастат баракат хоҳад фиристод, ва туро дар замине ки Парвардигор ба ту медиҳад, бобаракот хоҳад кард.


text:
Парвардигор туро барои Худ қавми пок хоҳад гардонид, чунон ки ба ту қасам хӯрдааст, агар аҳкоми Парвардигор Худои худро риоя намуда, бо роҳҳои Ӯ равона шавӣ.


text:
Ва ҳамаи қавмҳои замин хоҳанд дид, ки номи Парвардигор бар ту хонда шудааст, ва аз ту хоҳанд тарсид.


text:
Ва Парвардигор ба ту дар меваи батнат, ва дар самараи чорпоёнат, ва дар ҳосили заминат, дар замине ки Парвардигор ба падаронат қасам хӯрдааст, ки ба ту бидиҳад, фаровонии зиёде хоҳад бахшид.


text:
Парвардигор барои ту ганҷинаи некӯи Худ, яъне осмонро воз хоҳад кард, то ки борони замини туро дар сари вақт биборонад ва ба ҳар шуғли дасти ту баракат диҳад, ва ту ба халқҳои бисёр қарз хоҳӣ дод, вале худат қарз нахоҳӣ гирифт.


text:
Ва Парвардигор туро сар хоҳад кард, на дум; ва фақат баланд хоҳӣ буд, на паст, – агар ту ба аҳкоми Парвардигор Худои худ, ки ман имрӯз ба ту мефармоям, гӯш андозӣ, ва онҳоро риоя намуда, ба ҷо оварӣ,


text:
Ва аз ҳамаи суханоне ки ман имрӯз ба шумо мефармоям, ба тарафи рост ё чап майл накунӣ, то ки худоёни дигарро пайравӣ ва парастиш намоӣ.


text:
Валекин агар ба овози Парвардигор Худои худ гӯш наандозӣ, то ки тамоми аҳкому фароизи Ӯро, ки ман имрӯз ба ту мефармоям, риоя намуда ба амал оварӣ, – он гоҳ ҳамаи ин лаънатҳо ба ту хоҳад расид ва барои ту ба амал хоҳад омад:


text:
Парвардигор ба ту дар ҳар шуғли дастат, ки ба амал меоварӣ, лаънат, изтироб ва мусибат хоҳад фиристод, то даме ки нобуд шавӣ, ва то даме ки ба зудӣ нест шавӣ, аз боиси бадии аъмолат, аз боиси он ки Маро тарк кардаӣ.


text:
Парвардигор ваборо ба ту хоҳад часпонид, то даме ки туро аз замине ки барои соҳибӣ кардани он ба он дохил мешавӣ, нобуд кунад.


text:
Парвардигор туро ба сил, таб, илтиҳоб, окила*, хушксолӣ, боди самум* ва ярақон* гирифтор хоҳад кард; ва онҳо туро таъқиб хоҳад кард, то даме ки нобуд шавӣ.


text:
Ва осмони ту, ки болои сари туст, монанди мис хоҳад гардид, ва замине ки зери пои туст, – монанди оҳан.


text:
Парвардигор борони заминатро ғубор ва хок хоҳад гардонид, ва он аз осмон бар ту фуруд хоҳад омад, то даме ки несту нобуд шавӣ.


text:
Парвардигор туро пеши душманонат мағлуб хоҳад кард; бо як роҳ ба зидди онҳо берун хоҳӣ рафт, ва бо ҳафт роҳ аз пеши онҳо хоҳӣ гурехт, ва барои ҳамаи мамлакатҳои замин ба даҳшате табдил хоҳӣ ёфт.


text:
Ва лошаи ту барои ҳар мурғи ҳаво ва ҳайвони замин хӯрок хоҳад шуд, ва ҳеҷ кас онҳоро нахоҳад рамонид.


text:
Парвардигор туро ба обилаи Миср, захми думбалдор, ҷараб* ва хоришак гирифтор хоҳад кард, ки аз онҳо наметавонӣ шифо ёбӣ.


text:
Ва мисли кӯре ки дар торикӣ даст-даст карда роҳ меравад, ту дар нимирӯзӣ даст-дасткунон роҳ хоҳӣ рафт, ва дар роҳҳои худ муваффақият нахоҳӣ ёфт, ва тамоми айём туро ба танг хоҳанд овард ва тороҷ хоҳанд кард, – ва наҷотдиҳандае нахоҳад буд.


text:
Занеро номзад хоҳӣ кард, вале марди дигаре бо вай хоҳад хобид; хонае бино хоҳӣ кард, вале дар он сокин нахоҳӣ шуд; токзоре хоҳӣ шинонид, вале аз ангураш нахоҳӣ хӯрд.


text:
Говатро дар пеши назарат хоҳанд кушт, вале аз гӯшти он нахоҳӣ хӯрд; харатро аз пеши ту ба тороҷ хоҳанд бурд, ва он назди ту нахоҳад баргашт; гӯсфандонат ба душманони ту дода хоҳанд шуд, – ва наҷотдиҳандае барои ту нахоҳад буд.


text:
Писаронат ва духтаронат ба қавми дигаре дода хоҳанд шуд, ва чашмонат инро хоҳад дид, ва тамоми айём ба раҳи онҳо чор хоҳад шуд, вале дидорашон барои ту дастрас нахоҳад буд.


text:
Ҳосили заминат ва тамоми меҳнататро қавме ки ту намешинохтӣ, хоҳанд хӯрд; ва ту тамоми айём фақат мазлум ва ситамкаш хоҳӣ буд.


text:
Парвардигор зонуҳо ва соқҳои туро ба обилаи бад гирифтор хоҳад кард, ки аз он, аз кафи пой то фарқи сари худ, шифо нахоҳӣ ёфт.


text:
Парвардигор туро, ва подшоҳатро, ки бар худ таъин менамоӣ, сӯи халқе хоҳад бурд, ки вайро ту ва падаронат намешинохтед; ва дар он ҷо ту худоёни дигарро, ки аз чӯб ва санг иборатанд, парастиш хоҳӣ кард.


text:
Ва дар миёни қавмҳое ки Парвардигор туро ба он ҷо хоҳад бурд, ту василаи ҳайрат, масал ва тамасхур хоҳӣ гардид.


text:
Токзорҳо шинонида, парвариш хоҳӣ кард, вале май нахоҳӣ нӯшид ва ангур нахоҳӣ чид, зеро ки онро кирм хоҳад хӯрд.


text:
Дарахтони зайтун дар тамоми ҳудуди ту хоҳад буд, вале равған ба баданат нахоҳӣ молид, зеро ки зайтуни ту норасида хоҳад рехт.


text:
Писарон ва духтарон ба дунё хоҳӣ овард, вале онҳо аз они ту нахоҳанд буд, зеро ки ба асирӣ хоҳанд рафт.


text:
Ва ҳамаи ин лаънатҳо бар ту хоҳад омад, ва туро таъқиб намуда, ба ту хоҳад расид, то даме ки нобуд шавӣ, зеро ки ту ба овози Парвардигор Худои худ гӯш надодӣ, то ки аҳкому фароизи Ӯро, ки ба ту фармуда буд, риоя намоӣ;


text:
Бинобар ин ту ба душмани худ, ки Парвардигор вайро бар ту хоҳад фиристод, ба сабаби гуруснагӣ ва ташнагӣ ва бараҳнагӣ ва камии ҳар чиз хизмат хоҳӣ кард, дар сурате ки вай юғи оҳанин бар гардани ту хоҳад гузошт, то даме ки туро несту нобуд кунад.


text:
Парвардигор аз дурдаст, аз канори ақсои замин халқеро, ки мисли уқоб мепарад, бар ту хоҳад овард, – халқе ки забонашро ту нахоҳӣ фаҳмид,


text:
Ва самараи чорпоёнат ва ҳосили заминатро хоҳад хӯрд, то даме ки хонавайрон шавӣ, ба тавре ки ғалла, шираи ангур, равғани зайтун, зоиши говонат ва афзоиши гӯсфандонатро барои ту боқӣ нахоҳад гузошт, то даме ки туро нобуд созад;


text:
Ва туро дар ҳамаи шаҳрҳоят муҳосира хоҳад кард, то даме ки деворҳои баланд ва мустаҳками туро, ки ба онҳо таваккал менамоӣ, дар тамоми заминат хароб кунад; ва туро дар тамоми шаҳрҳоят, дар тамоми заминат, ки онро Парвардигор Худоят ба ту медиҳад, муҳосира хоҳад кард.


text:
Ва ту меваи батни худро, яъне гӯшти писаронат ва духтаронатро, ки Парвардигор Худоят ба ту додааст, дар муҳосира ва тангие ки душманат бар ту оварад, хоҳӣ хӯрд.


text:
Марди нозпарварде ки дар миёни ту ба айшу ишрат одат карда буд, чашмаш ба бародараш ва зани ҳамоғӯшаш ва бақияи фарзандонаш, ки боқӣ мемонанд, бад хоҳад шуд,


text:
Ба тавре ки вай ба ҳеҷ яке аз онҳо аз гӯшти фарзандони худ, ки мехӯрад, нахоҳад дод, зеро дар муҳосира ва тангие ки душманат дар ҳамаи шаҳрҳоят бар ту оварад, чизе барои вай боқӣ нахоҳад монд.


text:
Зани нозпарварде ки дар миёни ту ба айшу ишрат одат карда буд, ва ба сабаби айшу ишрат ва нозпарвардагӣ ҷуръат надошт кафи пояшро ба замин монад, чашмаш ба шавҳари ҳамоғӯшаш ва писараш ва духтараш бад хоҳад шуд,


text:
Ва низ ба ҳамроҳаке ки аз миёни пойҳояш берун меояд, ва ба писароне ки мезояд; зеро ки вай онҳоро, ба сабаби камии ҳар чиз, дар муҳосира ва тангие ки душманат дар шаҳрҳои ту бар ту оварад, ба таври пинҳонӣ хоҳад хӯрд.


text:
Агар ҳамаи суханони ин шариатро, ки дар ин китоб навишта шудааст, риоя намуда ба амал наоварӣ, ва аз ин номи арҷманд ва саҳмгин, яъне аз Парвардигор Худои худ натарсӣ, –


text:
Парвардигор ба ту ва ба насли ту зарбаҳои даҳшатангез хоҳад расонид, зарбаҳои азим ва давомдор, ва бемориҳои сахт ва давомдор;


text:
Низ ҳар беморӣ ва зарбаеро, ки дар ин китоби шариат навишта нашудааст, Парвардигор ба сари ту хоҳад овард, то даме ки нобуд шавӣ.


text:
Ва аз шумо шумораи каме боқӣ хоҳанд монд, ва ҳол он ки шумо мисли ситорагони осмон сершумор будед; зеро ки ту ба овози Парвардигор Худои худ гӯш надодӣ.


text:
Ва чунин воқеъ хоҳад шуд, ки чӣ тавре ки Парвардигор шодикунон ба шумо эҳсон намуда, шуморо афзун гардонида буд, ҳамон тавр Парвардигор шодикунон шуморо несту нобуд хоҳад кард, ва шумо аз замине ки барои соҳибӣ кардани он ба он дохил мешавед, ронда хоҳед шуд.


text:
Ва Парвардигор туро дар миёни ҳамаи қавмҳо, аз як канори замин то канори дигари замин, пароканда хоҳад кард; ва дар он ҷо ту худоёни дигарро, ки аз чӯб ва санг иборатанд, ва онҳоро ту ва падаронат намешинохтед, парастиш хоҳӣ кард.


text:
Ва дар миёни он халқҳо ту фароғат нахоҳӣ ёфт, ва барои кафи поят оромӣ нахоҳад буд, ва дар он ҷо Парвардигор ба ту дили беқарор ва чашмони чор ва ҷони пурозор хоҳад дод.


text:
Ва ҳаёти ту пеши назари ту ба мӯе овезон хоҳад буд, ва ту рӯзонаю шабона ҳаросон шуда, ба ҳаёти худ дилпурӣ нахоҳӣ дошт.


text:
Субҳгоҳон хоҳӣ гуфт: 'Кошки шом мебуд!', ва шомгоҳон хоҳӣ гуфт: 'Кошки субҳ мебуд!' – ба сабаби тарси дили худ, ки туро фаро хоҳад гирифт, ва ба сабаби рӯъёи чашмони худ, ки ту хоҳӣ дид.


text:
Ва туро Парвардигор дар киштиҳо бо роҳе ки дар бораи он ба ту гуфта будам: 'Дигар ҳаргиз нахоҳед дид', ба Миср хоҳад баргардонид; ва шумо дар он ҷо худро ба душманони худ барои ғуломӣ ва канизӣ хоҳед фурӯхт, вале харидоре нахоҳад буд».


text:
Ин аст суханони паймоне ки Парвардигор ба Мусо фармуд, ки бо банӣ Исроил дар замини Мӯоб бибандад, ғайр аз он паймоне ки бо онҳо дар Ҳӯриб баста буд.


text:
Ва Мусо тамоми Исроилро хонда, ба онҳо гуфт: «Ҳар он чиро, ки Парвардигор пеши назари шумо дар замини Миср ба фиръавн ва ҳамаи бандагонаш ва тамоми заминаш ба амал овард, шумо дидаед:


text:
Валекин Парвардигор диле барои донистан ва чашмон барои дидан ва гӯшҳо барои шунидан то имрӯз ба шумо надодааст.


text:
Ва ман шуморо чил сол дар биёбон бурдам; либоси шумо бар танатон ҷиғда-ҷиғда нашуд, ва кафшатон бар поятон пора нашуд.


text:
Ва ба ин макон расидед, ва Сиҳӯн, подшоҳи Ҳешбӯн, ва Ӯҷ, подшоҳи Бошон, ба пешвози мо барои ҷанг берун омаданд, ва мо онҳоро торумор кардем.


text:
Пас, суханони ин паймонро риоя намоед ва онҳоро ба ҷо оваред, то ки дар ҳар чи мекунед, муваффақият ба даст оваред.


text:
Имрӯз ҳамаи шумо ба ҳузури Парвардигор Худои худ истодаед, яъне сардорони шумо, сибтҳои шумо, пирони шумо ва нозирони шумо, ҳамаи мардони Исроил,


text:
Кӯдакони шумо, занони шумо, ва ғарибе ки андаруни бошишгоҳи шумост, аз ҳезумкафони ту то машкоби ту, –


text:
То ки ба паймони Парвардигор Худои худ ва ба савгандномаи Ӯ, ки Парвардигор Худоят имрӯз бо ту мебандад, дохил шавӣ,


text:
То ки Ӯ туро имрӯз қавми Худ таъин намояд, ва Ӯ Худои ту бошад, чунон ки Ӯ ба ту гуфтааст, ва чунон ки ба падаронат Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқуб қасам хӯрдааст.


text:
Балки ҳам бо онҳое ки имрӯз ҳамроҳи мо ба ҳузури Парвардигор Худои мо истодаанд, ва ҳам бо онҳое ки имрӯз дар ин ҷо хамроҳи мо нестанд.


text:
Зеро шумо медонед, ки чӣ гуна мо дар замини Миср умр ба сар мебурдем, ва чӣ гуна мо аз миёни халқҳое ки шумо гузаштед, гузаштем.


text:
Ва шумо қабоҳатҳо ва бутҳои онҳоро дидед, ки иборат аз чӯб ва санг, ва нуқра ва тилло дар миёни онҳо буданд.


text:
Мабодо дар миёни шумо мард ё зан, ё қабила ё сибте бошад, ки дилаш имрӯз аз Парвардигор Худои мо гардад, то ки рафта, худоёни он халқҳоро парастиш намояд; мабодо дар миёни шумо решае бошад, ки заҳр ва явшон* ба вуҷуд оварад, –


text:
Ва ҳангоме ки вай суханони ин савгандномаро бишнавад, дар дили худ худро баракат дода, гӯяд: 'Бо вуҷуди он ки дар сахтии дили худ рафтор менамоям, то ки сероб ва ташнаро якҷоя нобуд кунам, ман саломат хоҳам монд', –


text:
Парвардигор вайро нахоҳад омурзид, балки он вақт ғазаби Парвардигор ва рашки Ӯ бар он кас аланга хоҳад зад, ва тамоми лаънате ки дар ин китоб навишта шудааст, ба сари вай хоҳад омад, ва Парвардигор номи вайро аз зери осмон нобуд хоҳад кард;


text:
Ва Парвардигор вайро аз ҳамаи сибтҳои Исроил барои ҳалокат ҷудо хоҳад кард, мувофиқи ҳамаи лаънатҳои паймоне ки дар ин китоби шариат навишта шудааст.


text:
Ва насли баъдина, яъне фарзандони шумо, ки баъд аз шумо пайдо хоҳанд шуд, ва аҷнабиёне ки аз замини дурдаст хоҳанд омад, ҳангоме ки мусибатҳои ин замин ва вабоҳоеро, ки Парвардигор ба сари он меоварад, бубинанд, хоҳанд гуфт:


text:
'Тамоми замин сӯхта, ба кибрит ва шӯра табдил ёфтааст, кишт карда намешавад, ва ҳосиле намерӯёнад, ва ҳеҷ як алафе дар он намесабзад, монанди вожгуншавии Садӯм ва Амӯро, Адмо ва Сабӯим, ки онҳоро Парвардигор дар хашм ва ғазаби худ вожгун карда буд'.


text:
Ва ҳамаи халқҳо хоҳанд гуфт: 'Аз чӣ сабаб Парвардигор ба ин замин чунин амал кардааст? Шиддати ин ғазаби азим аз чӣ сабаб аст?'


text:
Ва хоҳанд гуфт: 'Аз он сабаб аст, ки онҳо паймони Парвардигор Худои падарони худро, ки дар вақти берун овардани онҳо аз замини Миср бо онҳо баста буд, тарк карданд,


text:
Ва рафта, худоёни дигарро парастиш карданд ва ба онҳо саҷда бурданд, – худоёнеро, ки намешинохтанд, ва Ӯ насибаи онҳо нагардонида буд;


text:
Бинобар ин хашми Парвардигор бар ин замин аланга зад, ва Ӯ тамоми лаънатеро, ки дар ин китоб навишта шудаст, бар он овард;


text:
Ва Парвардигор онҳоро бо ғазаб ва хашм ва қаҳри азим аз заминашон решакан карда, ба замини дигаре партофт, чунон ки имрӯз воқеъ шудааст'.


text:
Чизҳои ниҳонӣ аз они Парвардигор Худои мост, ва чизҳои ошкор то абад аз они мо ва фарзандони мост, то ки ҳамаи суханони ин шариатро ба амал оварем».


text:
«Вa ҳангоме ки ҳамаи ин суханон, яъне баракат ва лаънате ки ба ту пешниҳод намудам, ба сари ту ояд, ва ту онҳоро дар миёни ҳамаи халқҳое ки туро Парвардигор Худоят ба он ҷо пароканда созад, дар дили худ ҷой диҳӣ,


text:
Ва сӯи Парвардигор Худои худ руҷӯъ намоӣ, ва ту ҳамроҳи фарзандонат, мувофиқи ҳар он чи ман имрӯз ба ту мефармоям, бо тамоми дили худ ва бо тамоми ҷони худ ба овози Ӯ гӯш андозӣ, –


text:
Он гоҳ Парвардигор Худоят асирони туро хоҳад баргардонид, ва ба ту раҳм хоҳад намуд, ва аз нав туро аз миёни ҳамаи қавмҳое ки Парвардигор Худоят туро ба он ҷо пароканда созад, ҷамъ хоҳад кард.


text:
Ҳатто агар парокандагии ту то ақсои осмон бошад, аз он ҷо туро Парвардигор Худоят ҷамъ хоҳад кард ва аз он ҷо туро хоҳад гирифт,


text:
Ва туро Парвардигор Худоят ба замине ки падаронат соҳибӣ карда буданд, хоҳад овард, ва ту онро соҳибӣ хоҳӣ кард, ва Ӯ ба ту марҳамат намуда, туро бештар аз падаронат афзун хоҳад гардонид.


text:
Ва Парвардигор Худоят дили ту ва дили насли туро хатна хоҳад кард, то ки Парвардигор Худои худро бо тамоми дили худ ва бо тамоми ҷони худ дӯст дошта, зинда бимонӣ.


text:
Ва Парвардигор Худоят ҳамаи ин лаънатҳоро бар сари душманон ва бадхоҳони ту, ки туро таъқиб мекарданд, хоҳад овард.


text:
Ва ту баргашта, ба овози Парвардигор гӯш хоҳӣ дод, ва тамоми аҳкоми Ӯро, ки ман имрӯз ба ту мефармоям, ба амал хоҳӣ овард.


text:
Ва Парвардигор Худоят ба ту дар ҳар амали дастат, дар меваи батнат, ва дар зоиши чорпоёнат, ва дар ҳосили заминат ба некӯӣ комёбии зиёде хоҳад бахшид, зеро Парвардигор аз нав дар бораи ту ба некӯӣ шодӣ хоҳад кард, чунон ки дар бораи падаронат шодӣ мекард,


text:
Агар ту ба овози Парвардигор Худои худ гӯш андохта, аҳком ва фароизи Ӯро, ки дар ин китоби шариат навишта шудааст, риоя намоӣ, ва агар ту бо тамоми дили худ ва бо тамоми ҷони худ сӯи Парвардигор Худои худ баргардӣ.


text:
Он дар осмон нест, ки бигӯӣ: 'Кист, ки барои мо ба осмон сууд намуда, онро барои мо бигирад, ва онро ба мо бишнавонад, то ки онро ба амал оварем?'


text:
Ва он дар он тарафи баҳр нест, ки бигӯӣ: 'Кист, ки барои мо ба он тарафи баҳр гузашта, онро барои мо бигирад, ва онро ба мо бишнавонад, то ки онро ба амал оварем?'


text:
Ва ман имрӯз ба ту мефармоям, ки Парвардигор Худои худро дӯст бидорӣ, бо роҳҳои Ӯ равона шавӣ, ва аҳком ва фароиз ва дастуроти Ӯро риоя намоӣ, то ки зинда монда афзун шавӣ, ва туро Парвардигор Худоят дар замине ки барои соҳибӣ кардани он ба он дохил мешавӣ, баракат диҳад.


text:
Валекин агар дили ту гардад, ва ту гӯш надиҳӣ, ва гумроҳ шуда, ба худоёни дигар саҷда барӣ ва онҳоро парастиш намоӣ, –


text:
Пас, имрӯз ман шуморо огоҳ мекунам, ки ҳатман талаф хоҳед шуд, ва дар замине ки аз Урдун гузашта, ба он дохил мешавед, то ки онро соҳибӣ намоед, умри дароз нахоҳед дид.


text:
Имрӯз осмон ва заминро ман пеши шумо ба шоҳидӣ даъват менамоям, ки ҳаёт ва мамотро, яъне баракат ва лаънатро ба шумо пешниҳод кардам; пас, ҳаётро ихтиёр намо, то ки ту бо насли худ зинда бимонӣ,


text:
Парвардигор Худои худро дӯст бидорӣ, ба овози Ӯ гӯш диҳӣ ва ба Ӯ бичаспӣ, ки Ӯ ҳаёти ту ва дарозии умри туст, то ки ту дар замине ки Парвардигор ба падаронат Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқуб қасам хӯрдааст, ки онро ба онҳо бидиҳад, сокин шавӣ».


text:
Ва ба онҳо гуфт: «Ман имрӯз саду бистсола шудаам, дигар ёрои баромадан ва даромадан надорам, ва Парвардигор ба ман гуфтааст: 'Ту аз ин Урдун нахоҳӣ гузашт'.


text:
Парвардигор Худоят Худаш пешопеши ту хоҳад гузашт, Худаш ин халқҳоро аз пеши ту нобуд хоҳад кард, то ки ту онҳоро зердаст намоӣ; Еҳушаъ пешопеши ту хоҳад гузашт, чунон ки Парвардигор гуфтааст.


text:
Ва Парвардигор ба онҳо ончунон амал хоҳад кард, чунон ки ба Сиҳӯн ва Ӯҷ, подшоҳони амӯриён, ва ба замини онҳо амал карда, онҳоро нобуд намуд.


text:
Ва Парвардигор онҳоро ба дасти шумо хоҳад супурд, ва шумо ба онҳо мувофиқи тамоми аҳкоме ки ман ба шумо фармудаам, амал намоед.


text:
Пурзӯр ва далер бошед, аз онҳо натарсед ва ҳаросон нашавед, зеро ки Парвардигор Худоят Худаш бо ту меравад; Ӯ аз ту даст нахоҳад кашид ва туро тарк нахоҳад кард».


text:
Ва Мусо Еҳушаъро хонда, пеши назари тамоми Исроил ба вай гуфт: «Пурзӯр ва далер бош, зеро ки ту бо ин қавм ба замине ки Парвардигор ба падаронашон қасам хӯрдааст, ки ба онҳо бидиҳад, дохил хоҳӣ шуд, ва ту онро ба онҳо ҳамчун мулк тақсим хоҳӣ кард.


text:
Ва Парвардигор Худаш пешопеши ту меравад, Ӯ бо ту хоҳад буд, аз ту даст нахоҳад кашид ва туро тарк нахоҳад кард; натарс ва ҳаросон нашав».


text:
Ва Мусо ин шариатро навишт, ва онро ба коҳинони банӣ Левӣ, ки сандуқи паймони Парвардигорро мебардоштанд, ва ба пирони Исроил дод.


text:
Ҳангоме ки тамоми Исроил биёянд, то ки ба ҳузури Парвардигор Худои ту дар маконе ки Ӯ баргузинад, ҳозир шаванд, ин шариатро пеши тамоми Исроил хонда, ба самъи онҳо бирасон.


text:
Қавмро – мардон ва занон ва кӯдакон, ва ғарибонеро, ки дар шаҳрҳои ту мебошанд, – ҷамъ кун, то ки бишнаванд ва таълим гиранд ва аз Парвардигор Худои шумо битарсанд, ва ҳамаи суханони ин шариатро риоя намуда, ба амал оваранд.


text:
Ва писарони онҳо, ки инро намедонанд, бишнаванд ва таълим гиранд, то ки аз Парвардигор Худои шумо битарсанд, дар тамоми айёме ки шумо дар замине ки барои соҳибӣ кардани он аз Урдун мегузаред, умр ба сар хоҳед бурд».


text:
Ва Парвардигор ба Мусо гуфт: «Инак, айёми мурдани ту наздик аст; Еҳушаъро бихон, ва дар хаймаи ҷомеъ ҳозир шавед, то ки ба вай дастурот диҳам». Ва Мусо ва Еҳушаъ рафта, дар хаймаи ҷомеъ ҳозир шуданд.


text:
Ва Парвардигор ба Мусо гуфт: «Инак, ту бо падаронат мехобӣ*, ва ин қавм бархоста, худоёни бегонаи заминеро, ки ба он ҷо дар миёни онҳо мераванд, зинокорона пайравӣ хоҳанд намуд, ва Маро тарк карда, паймонеро ки бо онҳо бастаам, хоҳанд шикаст;


text:
Ва ғазаби Ман бар онҳо дар он рӯз аланга зада, онҳоро тарк хоҳам кард, ва рӯи Худро аз онҳо пинҳон хоҳам дошт, ва онҳо талаф хоҳанд шуд, ва бадиҳо ва кулфатҳои зиёде ба сари онҳо хоҳад омад; ва дар он рӯз онҳо хоҳанд гуфт: 'Азбаски Худои мо дар миёни мо нест, ин бадиҳо ба сари мо омадааст'.


text:
Вале Ман рӯи Худро дар он рӯз албатта пинҳон хоҳам дошт, ба сабаби тамоми бадие ки онҳо ба амал оварданд, вақте ки ба худоёни дигар рӯ оварданд.


text:
Ва алҳол ин сурудро барои худ бинависед, ва ту онро ба банӣ Исроил таълим дода, дар даҳонашон бимон, то ки ин суруд барои Ман шаҳодате бар банӣ Исроил бошад,


text:
Зеро ки Ман онҳоро, чунон ки ба падаронашон қасам хӯрдаам, ба замине дохил мекунам, ки шир ва асал дар он ҷорист, ва онҳо хӯрда, сер ва фарбеҳ хоҳанд шуд, ва ба худоёни дигар рӯ оварда, онҳоро парастиш хоҳанд кард, ва Маро ба хашм оварда, паймони Маро хоҳанд шикаст.


text:
Ва ҳангоме ки бадиҳо ва кулфатҳои тангиҳои зиёд ба сари онҳо биёяд, ин суруд мисли шаҳодате бар онҳо гувоҳӣ хоҳад дод, зеро ки он аз даҳони насли онҳо фаромӯш нахоҳад шуд; чунки Ман хаёлҳои онҳо, ва он чиро, ки онҳо имрӯз мекунанд, медонам, пеш аз он ки онҳоро ба замине ки дар бораи он қасам хӯрдаам, дохил кунам».


text:
Ва Парвардигор ба Еҳушаъ ибни Нун фармуда, гуфт: «Пурзӯр ва далер бош, зеро ки ту банӣ Исроилро ба замине ки дар бораи он ба онҳо қасам хӯрдаам, дохил хоҳӣ кард, ва Ман бо ту хоҳам буд».


text:
«Ин китоби шариатро бигиред, ва онро дар паҳлуи сандуқи паймони Парвардигор Худои худ бимонед, то ки он дар он ҷо шаҳодате бар ту бошад.


text:
Зеро ки ман балвогарӣ ва гарданшахии туро медонам; инак, имрӯз, ки ман ҳанӯз бо шумо зинда ҳастам, шумо ба Парвардигор балво мебардоштед; хусусан баъд аз мурдани ман!


text:
Ҳамаи пирони сибтҳои худ ва нозирони худро назди ман ҷамъ кунед, то ки ин суханонро ба самъи онҳо бирасонам, ва осмону заминро бар онҳо барои шоҳидӣ даъват намоям.


text:
Зеро медонам, ки шумо, баъд аз мурдани ман тамоман фосид гардида, аз роҳе ки ба шумо фармудаам, дур хоҳед шуд, ва дар охири айём бадӣ бар шумо хоҳад омад, зеро ки он чи дар назари Парвардигор бад аст, ба амал хоҳед овард, то ки Ӯро бо аъмоли дасти худ ба хашм оваред».


text:
Сабақи ман мисли борон хоҳад борид, нутқи ман мисли шабнам хоҳад рехт, мисли қатраҳои борони маҳин бар майсазор, ва мисли борони сел бар алафзор.


text:
Ӯ Сахра аст, амалиёти Ӯ комил аст, зеро ки ҳамаи роҳҳои Ӯ росткорона аст; Ӯ Худои амин аст ва ноинсофӣ надорад, Ӯ одил ва ҳаққонист.


text:
Оё подоши шумо барои Парвардигор ҳамин аст, эй қавми аҳмақ ва беақл? Ӯ, охир, падари туст, молики туст, Ӯ туро офарид ва туро устувор кард.


text:
Айёми қадимро ба ёд овар, дар бораи солҳои наслҳои пешина мулоҳиза намо; аз падари худ бипурс, ва ӯ ба ту ҳикоят хоҳад кард; аз пирони худ бипурс, ва онҳо ба ту хоҳанд гуфт.


text:
Ҳангоме ки Ҳақ Таоло ба халқҳо мулк дод, ҳангоме ки Ӯ банӣ Одамро пароканда кард, Ӯ ҳудуди қавмҳоро мувофиқи шумораи банӣ Исроил муқаррар намуд.


text:
Вайро дар биёбон ёфт, дар замини холии пур аз уллос; вайро пуштибонӣ намуд, ба вай назорат кард, вайро ҳамчун гавҳараки чашми Худ нигоҳ дошт.


text:
Чунон ки уқоб аҳли лонаи худро бедор карда, бар чӯҷаҳои худ мепарад, ва болҳои худро паҳн карда, онҳоро мегирад, ва бар болу пари худ бардошта мебарад,


text:
Вайро Ӯ бар баландиҳои замин баровард, то ки аз маҳсулоти саҳроҳо бихӯрад, вайро асал аз сахра хӯронид, ва равған аз санги хоро,


text:
Ва маскаи гов, ва шири гӯсфанд, ва равғани барраҳо ва қӯчқорҳои бошонӣ ва бузҳо, ва гандуми баргузида; ва ту хуни ангур, ки майи фашшосӣ буд, нӯшидӣ.


text:
Вале Ешурун* фарбеҳ шуда, ба лагад задан даромад; ту фарбеҳ, ғафс ва тануманд шудаӣ; – ва Худоро, ки Офаринандаи вай аст, тарк кард, ва Сахраи наҷоти худро хорӣ дод.


text:
Ба девҳо, на ин ки ба Худо, қурбонӣ карданд, ба худоёне ки намешинохтанд, ба худоёни наве ки ба қарибӣ пайдо шуда буданд, ва падаронатон аз онҳо наметарсиданд.


text:
Ва гуфт: 'Рӯи Худро аз онҳо пинҳон хоҳам дошт, то бубинам, ки оқибати онҳо чӣ хоҳад буд; зеро ки онҳо насли ҳардамхаёланд, фарзандонеанд, ки амин нестанд.


text:
Онҳо бо он чи худо нест, рашки Маро оварданд, бо чизҳои ҳеҷу пучи худ Маро хашмгин карданд; пас, Ман бо он чи қавм нест, рашки онҳоро хоҳам овард, бо халқи ахмақе разиле онҳоро хашмгин хоҳам кард.


text:
Зеро ки оташи ғазаби Ман аланга задааст, ва то асфалуссофилин* фурӯзон шудааст, ва заминро бо ҳосили он фурӯ мебарад, ва асоси кӯҳҳоро месӯзонад.


text:
Аз гуруснагӣ беҳол, ва аз таб ва тоуни сахт нобуд хоҳанд шуд; дандони даррандагон ва заҳри хазандагони рӯи заминро бар онҳо хоҳам фиристод.


text:
Аз берун онҳоро шамшер талаф хоҳад кард, ва аз даруни хонаҳо – даҳшат: ҳам ҷавонон, ҳам дӯшизагон, ҳам, ширхорагон ва ҳам мӯйсафедонро.


text:
Агар аз хашми душман хавотир намедоштам, ки мабодо бадхоҳони онҳо ғалат таъбир карда, бигӯянд: дасти мо боло шуд, ва Парвардигор ҳамаи инро накардааст'.


text:
Чӣ гуна як нафар ҳазор нафарро таъқиб менамуд, ва ду нафар даҳ ҳазорро мегурезонид, агар Сахраашон онҳоро таслим намекард, ва Парвардигор онҳоро намесупурд?


text:
Зеро ки токи онҳо аз токҳои Садӯм аст, ва аз саҳроҳои Амӯро; ангури онҳо ангури заҳрдор аст, хӯшаҳояш талх аст;


text:
Интиқом ва подош назди Ман аст, вақте ки пои онҳо билағжад; зеро ки рӯзи ҳалокати онҳо наздик аст, ва шикасти ояндаи онҳо ба зудӣ фаро хоҳад расид.


text:
Зеро ки Парвардигор доди қавми Худро хоҳад ситонид, ва бар бандагони Худ шафқат хоҳад кард, чун бубинад, ки онҳо аз ҳол рафтаанд, ва ҳеҷ кас – на ғуломе, на озоде – боқӣ намондааст.


text:
Яъне худоёне ки чарбуи қурбониҳои онҳоро мехӯрданд, ва майи ҳадияҳои рехтании онҳоро менӯшиданд? Бигзор онҳо бархоста, ба шумо мадад расонанд, бигзор онҳо барои шумо паноҳгоҳ шаванд!


text:
Пас, алҳол бубинед, ки Ӯ – Ман ҳастам, Ман; ва ғайр аз Ман худое нест; Ман мемиронам ва зинда мекунам, Ман маҷрӯҳ менамоям ва шифо медиҳам, ва касе наметавонад аз дасти Ман раҳо кунад.


text:
Вақте ки шамшери барқосои Худро тез кунам, ва дасти Ман ба доварӣ шурӯъ намояд, он гоҳ аз душманони Худ қасос интиқом хоҳам гирифт, ва ба бадхоҳони Худ подош хоҳам дод.


text:
Тирҳои Худро аз хун маст хоҳам кард, ва шамшери Ман гӯшт хоҳад хӯрд, – аз хуни кушташудагон ва асирон, аз каллаҳои кафидаи душманон'.


text:
Эй халқҳо, бо қавми Ӯ хушнуд шавед! Зеро ки Ӯ барои хуни бандагони Худ интиқом хоҳад гирифт, ва бо интиқом ба душманони Худ подош хоҳад дод, ва замини Худ ва қавми Худро кафорат хоҳад кард».


text:
Ба онҳо гуфт: «Ба ҳамаи суханоне ки ман имрӯз ба шумо талқин менамоям, диққат диҳед, то ба фарзандони худ фармоед, ки ҳамаи суханони ин шариатро риоя намуда, ба амал оваранд.


text:
Зеро ки ин барои шумо як чизи хушкухолӣ нест, зеро ки ин ҳаёти шумост, ва ба воситаи он шумо умри худро дар замине ки барои соҳибӣ кардани он аз Урдун мегузаред, дароз хоҳед кард».


text:
«Ба ин кӯҳи Аборим, яъне кӯҳи Набӯ, ки дар замини Мӯоб, дар рӯ ба рӯи Ериҳӯ воқеъ аст, баро, ва ба замини Канъон, ки Ман онро ба банӣ Исроил ҳамчун мулк медиҳам, назар андоз.


text:
Ва ту дар кӯҳе ки ба он мебароӣ, бимир, ва ба қавми худ пайваст шав, чунон ки бародарат Ҳорун дар кӯҳи Ҳӯр мурда, ба қавми худ пайваст шуд,


text:
Аз боиси он ки шумо андаруни банӣ Исроил, назди обҳои Мерибо, дар биёбони Син ба Ман имон наовардед; аз боиси он ки шумо Маро андаруни банӣ Исроил тақдис накардед.


text:
Пас, ту аз дур ин заминро хоҳӣ дид, вале ба он ҷо, ба замине ки Ман ба банӣ Исроил медиҳам, дохил нахоҳӣ шуд».


text:
Ва гуфт: «Парвардигор аз Сино омад, ва аз Сеир бар онҳо тулӯъ кард, аз кӯҳи Форон зоҳир шуд, ва аз миёни даҳҳо ҳазор покон падид омад; аз дасти рости Ӯ оташи шариат барои онҳо фурӯзон буд.


text:
Ба яқин Ту қавмҳоро дӯст медорӣ; ҳамаи поконашон дар дасти Ту ҳастанд, ва онҳо назди қадамгоҳи Ту ӯрду заданд, ва суханони Туро қабул карданд, –


text:
Ва ин аст дар бораи Яҳудо; ва ӯ гуфт: «Парвардигоро, овози Яҳудоро бишнав, ва назди қавмаш вайро бирасон; бигзор дастҳояш вайро ҳимоят кунад, ва Ту ба зидди душманони вай мададгор бош».


text:
Ва дар бораи Левӣ гуфт: «Туммим ва урими Ту бар марди порсои Туст, ки вайро Ту дар Массо санҷидаӣ имтиҳон кардаӣ, ва бо вай назди обҳои Мерибо низоъ намудаӣ;


text:
Вай дар бораи падар ва модари худ мегӯяд: 'Ман онҳоро надидаам', ва бародарони худро намешиносад, ва писарони худро намедонад; зеро ки онҳо сухани Туро риоя мекунанд, ва паймони Туро ба ҷо меоваранд,


text:
Дастуроти Туро ба Яъқуб таълим медиҳанд, ва шариати Туро ба Исроил; дар ҳузури Ту бухур мегузоранд, ва қурбонии сӯхтанӣ бар қурбонгоҳи Ту.


text:
Парвардигоро, қуввати вайро баракат бидеҳ, ва ба амали дастҳои вай таваҷҷӯҳ намо; камари мухолифони вайро бишкан, то ки бадхоҳони вай натавонанд бихезанд».


text:
Дар бораи Бинёмин гуфт: «Ин маҳбуби Парвардигор дар паноҳи Ӯ дар бехатарӣ амният умр ба сар мебарад; тамоми рӯз Ӯ вайро пуштибонӣ намуда, дар миёни китфҳои вай сокин мешавад».


text:
Ва дар бораи Юсуф гуфт: «Бигзор замини вай аз ҷониби Парвардигор бобаракот бошад, аз неъмати осмон, аз шабнам, ва аз вартае ки дар таҳти замин воқеъ аст,


text:
Ва аз неъмати замин ва ҳар чи дар он аст, ва аз ҳусни таваҷҷӯҳи Сокини хорбутта. Бигзор ин баракат бар сари Юсуф ояд, ва бар фарқи сари он ки аз миёни бародарони худ беҳтарин мумтоз буд.


text:
Наргови нахустзодаи вай шавкати вай аст, ва шохҳои он мисли шохҳои бузи ваҳшии дарозшох аст; бо онҳо қавмҳоро якҷоя то ақсои замин шох мезанад; ва инҳоянд даҳҳо ҳазори Эфроим, ва инҳоянд ҳазорҳои Менашше».


text:
Ва дар бораи Забулун гуфт: «Эй Забулун, дар берун омадани худ шодӣ кун, ва ту, эй Иссокор, – дар хаймаҳои худ.


text:
Онҳо қавмҳоро ба кӯҳ даъват менамоянд, дар он ҷо қурбониҳои ҳаққонӣ тақдим мекунанд; зеро ки аз сарвати баҳрҳо истифода мебаранд, ва аз ганҷҳое ки дар рег ниҳон аст».


text:
Ва дар бораи Ҷод гуфт: «Муборак аст Он ки Ҷодро вусъат додааст; вай мисли шери мода дароз кашидааст, ва бозу ва фарқи сарро медарронад.


text:
Вай қитъаи беҳтаринро барои худ ихтиёр намудааст, ки дар он ҷо ҳиссаи Қонунгузор мавҷуд аст; ва бо сардорони қавм омада, адолати Парвардигор ва дастуроти Ӯро бо Исроил ба амал меоварад».


text:
Ва дар бораи Нафтолӣ гуфт: «Ту, эй Нафтолӣ, аз таваҷҷӯҳи Парвардигор сер шав, ва аз баракати Ӯ пур бош; ғарб ва ҷанубро соҳибӣ намо».


text:
Ва дар бораи Ошер гуфт: «Аз писарон Ошер бобаракот аст, дар миёни бародарони худ маҳбуб мешавад, ва пои худро дар равған меғӯтонад.


text:
Худо мисл надорад, эй Ешурун! Ӯ, ки осмонсавор аст, дар бузургии Худ бар абрҳо нишаста, ба мадади ту мешитобад.


text:
Худои азалӣ паноҳгоҳ аст, ва дар поён то абад ҳимоятгар аст; ва душманро аз пеши ту бадар меронад, ва мегӯяд: 'Нобуд намо!'


text:
Ва Исроил дар амният сокин мешавад, чашмаи Яъқуб – ба танҳоӣ, дар замине ки ғалла ва шираи ангураш фаровон аст, ва аз осмонаш шабнам меборад.


text:
Хушо ту, эй Исроил! Кист монанди ту, эй қавме ки наҷотбахши ту Парвардигор аст, ки Ӯ сипари нигаҳбони ту ва шамшери ҷалоли туст! Ва душманонат ба ту хушомад мегӯянд, ва ту баландиҳои онҳоро поймол мекунӣ».


text:
Ва Мусо аз саҳрои Мӯоб ба кӯҳи Набӯ, бар қуллаи Фисҷа, ки дар рӯ ба рӯи Ериҳӯ воқеъ аст, баромад, ва Парвардигор тамоми заминро ба ӯ нишон дод: Ҷилъодро то Дон;


text:
Ва Парвардигор ба ӯ гуфт: «Ин аст замине ки Ман дар бораи он ба Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқуб қасам хӯрда, гуфтаам: 'Ба насли ту онро хоҳам дод'. Ман ба ту имконият додам, ки онро бо чашмони худ бубинӣ, валекин ба он ҷо нахоҳӣ гузашт».


text:
Ва ӯ дар замини Мӯоб, дар рӯ ба рӯи Байт-Фаӯр, дар дара дафн карда шуд; ва касе ҷои қабри ӯро то имрӯз намедонад.


text:
Ва банӣ Исроил дар саҳрои Мӯоб сӣ рӯз барои Мусо мотам гирифтанд; ва рӯзҳои навҳаи мотами Мусо ба анҷом расид.


text:
Ва Еҳушаъ ибни Нун аз рӯҳи ҳикмат пур шуд, чунки Мусо дастҳои худро бар ӯ гузошта буд; ва банӣ Исроил ба ӯ итоат намуданд, ва мувофиқи он чи Парвардигор ба Мусо фармуда буд, амал карданд.


text:
Дар бобати тамоми аломот ва мӯъҷизоте ки Парвардигор ӯро ба замини Миср фиристод, то ки онҳоро бар фиръавн ва бар ҳамаи бандагони вай ва бар тамоми замини вай ба амал оварад;


text:
Ва дар бобати тамоми корнамоиҳои дасти пурзӯр, ва дар бобати тамоми аҷоиботи бузурге ки Мусо пеши назари тамоми Исроил ба амал овард.


text:
Ва баъд аз вафоти Мусо, бандаи Парвардигор, чунин воқеъ шуд, ки Парвардигор ба Еҳушаъ ибни Нун, хизматгузори Мусо, сухан ронда, гуфт:


text:
«Мусо, бандаи Ман, вафот ёфт; ва алҳол бархоста, аз ин рӯди Урдун гузар, ту ва тамоми ин қавм, ба замине ки Ман ба онҳо, ба банӣ Исроил, медиҳам.


text:
Аз биёбон ва ин Лубнон то дарёи бузург, ки дарёи Фурот бошад, тамоми замини ҳиттиён то баҳри Бузург, ки ғурубгоҳи офтоб аст, ҳудуди шумо хоҳад буд.


text:
Ҳеҷ кас дар тамоми айёми умрат қодир нахоҳад буд, ки пеши ту истодагӣ намояд; чунон ки бо Мусо будам, бо ту низ хоҳам буд; туро бемаҷол нахоҳам гардонид ва тарк нахоҳам кард.


text:
Қавӣ Устувор ва далер бош, зеро ки ту ба соҳибии ин қавм заминеро хоҳӣ даровард, ки дар бораи он ба падаронашон қасам хӯрдаам, ки ба онҳо бидиҳам.


text:
Фақат қавӣ ва далер бош, то ки бо риояи дурусти тамоми шариате ки Мусо, бандаи Ман, ба ту фармудааст, амал намоӣ; аз он ба тарафи рост ё чап дур нашав, то ба ҳар ҷое ки меравӣ, муваффақият ба даст оварӣ.


text:
Бигзор ин китоби шариат аз даҳони ту дур нашавад, ва онро ту рӯзу шаб биомӯз, то бо риояи ҳар он чи дар он навишта шудааст, амал намоӣ, зеро ки он гоҳ дар роҳҳои худ комёб гардида, муваффақият ба даст хоҳӣ овард.


text:
Ман, охир, ба ту чунин фармудаам: қавӣ ва далер бош, натарс ва ҳаросон нашав, зеро ба ҳар ҷое ки биравӣ, Парвардигор Худои ту бо туст».


text:
«Андаруни бошишгоҳ давр занед, ва ба қавм фармуда, бигӯед: 'Барои худ тӯша муҳайё кунед, зеро ки баъд аз се рӯз шумо аз ин Урдун хоҳед гузашт, то ки рафта, заминеро ба соҳибии худ дароваред, ки Парвардигор Худои шумо ба шумо барои соҳибӣ намудан медиҳад'».


text:
«Ба ёд оваред он суханро, ки Мусо, бандаи Парвардигор, ба шумо фармуда, гуфтааст: 'Парвардигор Худои шумо ба шумо оромӣ бахшид, ва ин заминро ба шумо дод'.


text:
Занони шумо, кӯдакони шумо ва чорвои шумо бигзор дар замине ки Мусо ба шумо дар ин тарафи Урдун додааст, бимонанд, валекин шумо, ҳамаи мардони ҷангӣ, мусаллаҳ гардида, пешопеши бародарони худ гузаред ва ба онҳо кӯмак расонед,


text:
То даме ки Парвардигор ба бародарони шумо низ, мисли шумо, оромӣ бахшад, ва онҳо низ заминеро, ки Парвардигор Худои шумо ба онҳо медиҳад, соҳибӣ намоянд; ва он гоҳ шумо ба мулки худ, ба замине ки Мусо, бандаи Парвардигор, дар ин тарафи Урдун аз тулӯъгоҳи офтоб ба шумо додааст, баргашта, онро соҳибӣ хоҳед кард».


text:
Ва онҳо ба Еҳушаъ ҷавоб дода, гуфтанд: «Ҳар амре ки ба мо бифармоӣ, ба ҷо хоҳем овард, ва ба ҳар куҷо, ки моро бифиристӣ, равона хоҳем шуд;


text:
Чунон ки дар ҳар бобат ба Мусо гӯш додаем, ончунон ба ту гӯш хоҳем дод, фақат Парвардигор Худои ту бигзор бо ту бошад, чунон ки бо Мусо буд;


text:
Ҳар касе ки ба фармони ту муқобилият намояд ва ба суханони ту дар ҳар чизе ки фармоӣ, гӯш надиҳад, кушта хоҳад шуд; фақат қавӣ ва далер бош».


text:
Ва Еҳушаъ ибни Нун аз Шиттим ду марди ҷосусро пинҳонӣ фиристода, гуфт: «Рафта, он замин ва Ериҳӯро бубинед». Онҳо рафта, ба хонаи фоҳишае ки Роҳоб ном дошт, даромаданд ва дар он ҷо хоб карданд.


text:
Ва ба подшоҳи Ериҳӯ чунин хабар расид: «Инак, имшаб ба ин ҷо мардон аз банӣ Исроил омадаанд, то ки заминро ҷосусӣ кунанд».


text:
Ва подшоҳи Ериҳӯ назди Роҳоб фиристода, гуфт: «Мардонеро, ки назди ту омада, ба хонаи ту даромадаанд, берун овар, зеро онҳо омадаанд, то ки тамоми ин заминро ҷосусӣ кунанд».


text:
Валекин зан он ду мардро гирифта, пинҳон кард, ва гуфт: «Оре, он мардон назди ман омада буданд, вале ман надонистам, ки онҳо аз куҷоянд;


text:
Ва чун ҳаво торик шуда, вақти бастани дарвоза расид, он мардон берун рафтанд; намедонам, ки онҳо куҷо рафтанд; зуд онҳоро таъқиб намоед, ки ба онҳо хоҳед расид».


text:
Ва ҳол он ки ӯ онҳоро болои бом бароварда, дар миёни зағирпояҳо, ки болои бом чида буд, пинҳон кард.


text:
Пас он касон онҳоро дар роҳе ки сӯи Урдун мебурд, то худи гузаргоҳҳо таъқиб карданд; ва баъд аз он ки таъқибкунандагони онҳо берун рафтанд, дарвозаро бастанд.


text:
Ва ба он мардон гуфт: «Ман медонам, ки Парвардигор ин заминро ба шумо додааст, ва тарси шумо моро фаро гирифтааст, ва ҳамаи сокинони ин замин пеши шумо беҷуръат шудаанд;


text:
Зеро шунидаем, ки чӣ гуна Парвардигор обҳои баҳри Қулзумро пеши шумо хушк кардааст, вақте ки аз Миср берун омадед, ва чӣ гуна шумо бо ду подшоҳи амӯрӣ, ки дар он тарафи Урдун буданд, яъне бо Сиҳӯн ва Ӯҷ амал намуда, онҳоро нобуд кардаед;


text:
Ва ҳангоме ки инро шунидем, дилҳои мо бемаҷол гардид, ва дар ҳеҷ кас дигар рӯҳи муқовимат пеши шумо боқӣ намонд, зеро ки Парвардигор Худои шумо ҳам дар осмон ва ҳам бар замин Худо мебошад.


text:
Ва алҳол барои ман ба Парвардигор қасам ёд кунед, ки ба хотири меҳрубоние ки ман ба шумо кардам, шумо низ ба хонадони падари ман меҳрубонӣ хоҳед кард; ва нишони мӯътабаре ба ман бидиҳед,


text:
Ки шумо падарам ва модарам ва бародаронам ва хоҳаронам ва ҳар киро, ки онҳо доранд, зинда хоҳед гузошт, ва ҷонҳои моро аз марг раҳо хоҳед кард».


text:
Ва он мардон ба ӯ гуфтанд: «Бигзор ҷонҳои мо ба ҷои шумо бимирад, агар шумо ин кори моро ошкор накунед; ва ҳангоме ки Парвардигор ин заминро ба мо бидиҳад, мо ба ту ба ростӣ меҳрубонӣ хоҳем кард».


text:
Ва ӯ онҳоро бо танобе аз тиреза фуровард, зеро ки хонаи ӯ дар девори шаҳр буд, ва ӯ дар ҳисор сокин буд.


text:
Ва ба онҳо гуфт: «Ҷониби кӯҳ биравед, мабодо таъқибкунандагон ба шумо осебе расонанд; ва дар он ҷо се рӯз пинҳон шавед, то даме ки таъқибкунандагон баргарданд; ва баъд ба роҳи худ хоҳед рафт».


text:
Инак, мо ба ин замин меоем; ту ин арғамчини дорои риштаи қирмизиро ба тирезае ки моро аз он фуровардӣ, бибанд; ва падарат ва модарат ва бародаронат ва тамоми аҳли хонаи падаратро назди худ ба хонаат ҷамъ кун;


text:
Ва ҳар касе ки аз дари хонаи ту берун равад, хунаш ба гарданаш хоҳад буд, ва мо озод хоҳем буд; ва ҳар касе ки бо ту дар хона бошад, агар дасти душманӣ ба вай бирасад, хуни вай ба гардани мо хоҳад буд;


text:
Ва ӯ гуфт: «Бигзор аз рӯи гуфтаи шумо бишавад!» Ва онҳоро фиристод, ва онҳо рафтанд; ва арғамчини қирмизиро ба тиреза баст.


text:
Ва онҳо рафта, ба кӯҳ расиданд, ва дар он ҷо се рӯз монданд, то даме ки таъқибкунандагон баргаштанд; ва таъқибкунандагон тамоми роҳро чустуҷӯ карданд, вале наёфтанд.


text:
Ва он ду мард гашта аз кӯҳ фуромаданд, ва аз дарё гузашта, назди Еҳушаъ ибни Нун омаданд, ва ҳар чиро, ки ба онҳо рӯй дода буд, ба ӯ ҳикоя карданд.


text:
Ва ба Еҳушаъ гуфтанд: «Ба ростӣ, Парвардигор тамоми он заминро ба дасти мо супурдааст, ва ҳамаи сокинони он замин пеши мо беҷуръат шудаанд».


text:
Ва Еҳушаъ бомдодон бармаҳал бархост, ва ӯ ва тамоми банӣ Исроил аз Шиттим равона шуда, ба Урдун омада расиданд, ва пеш аз он ки гузаранд, шабро дар он ҷо гузарониданд.


text:
Ва ба қавм фармуда, гуфтанд: «Вақте ки сандуқи паймони Парвардигор Худои худро бубинед, ки коҳинон ва левизодагон онро бардошта мебаранд, шумо низ аз ҷои худ равона шавед, ва аз ақиби он биравед.


text:
Аммо дар миёни шумо ва он то ду ҳазор араш масофа бояд бошад; ба он наздик нашавед, то роҳеро, ки бо он хоҳед рафт, бидонед, зеро ки шумо ҳаргиз бо ин роҳ нагузаштаед».


text:
Ва Еҳушаъ ба қавм гуфт: «Худро пок намоед, зеро ки фардо Парвардигор дар миёни шумо корҳои аҷоиб хоҳад кард».


text:
Ва Еҳушаъ ба коҳинон сухан ронда, гуфт: «Сандуқи паймонро бардошта, пеши қавм гузаред». Ва онҳо сандуқи паймонро бардошта, пеши қавм равона шуданд.


text:
Ва Парвардигор ба Еҳушаъ гуфт: «Имрӯз Ман ба бузург гардонидани ту дар назари тамоми Исроил шурӯъ менамоям, то бидонанд, ки чунон ки бо Мусо будам, ончунон бо ту хоҳам буд;


text:
Ва ту ба коҳинони бардорандаи сандуқи паймон фармуда, бигӯй: 'Ҳамин ки ба канори обҳои Урдун бирасед, дар Урдун биистед'».


text:
Ва Еҳушаъ гуфт: «Бо ин хоҳед донист, ки Худои зинда дар миёни шумост, ва Ӯ канъониён ва ҳиттиён ва ҳиввиён ва фариззиён ва ҷирҷошиён ва амӯриён ва ябусиёнро аз пеши шумо нобуд хоҳад кард;


text:
Ва ҳамин ки кафи пойҳои коҳинони бардорандаи сандуқи паймони Парвардигори Молики тамоми ҷаҳон ба обҳои Урдун дохил шавад, обҳои Урдун, обҳое ки аз боло фуруд меояд, қатъ гардида, мисли деворе хоҳад бозистод».


text:
Ва ҳангоме ки қавм аз хаймаҳои худ равона шуданд, то аз Урдун гузаранд, ва коҳинони бардорандаи сандуқи паймон пешопеши қавм буданд,


text:
Ҳамин ки бардорандагони сандуқ ба Урдун расиданд, ва пойҳои коҳинони бардорандаи сандуқ ба канори об ғӯтид, – дар сурате ки Урдун тамоми айёми дарав бар ҳамаи соҳилҳояш лабрез мешавад, –


text:
Обҳое ки аз боло фуруд меомад, ба масофаи бисёр дур аз шаҳри Одом, ки дар ҷониби Сортон аст, мисли деворе бозистод, ва обҳое ки сӯи баҳри биёбон, яъне баҳри Намак, фуруд меомад, тамоман қатъ гардид, ва қавм дар рӯ ба рӯи Ериҳӯ гузаштанд.


text:
Ва коҳинони бардорандаи сандуқи паймони Парвардигор андаруни Урдун дар хушкӣ маҳкам меистоданд, ва тамоми Исроил дар хушкӣ мегузаштанд, то даме ки аз Урдун гузаштани тамоми халқ анҷом ёфт.


text:
Ва ба онҳо фармуда, бигӯед: 'Аз ин ҷо, аз даруни Урдун, аз ҷое ки пойҳои коҳинон маҳкам истода буд, дувоздаҳ санг барои худ бардоред, ва онҳоро бо худ бурда, дар манзилгоҳе ки имшабро мегузаронед, бигузоред'».


text:
Ва Еҳушаъ дувоздаҳ мардеро, ки аз банӣ Исроил, аз ҳар сибт як нафар, интихоб карда буд, даъват намуд;


text:
Ва Еҳушаъ ба онҳо гуфт: «Пеши сандуқи Парвардигор Худои худ ба даруни Урдун баргардед, ва ҳар яке аз шумо як сангро, мувофиқи шумораи сибтҳои банӣ Исроил, бар китфи худ бардоред,


text:
То ки ин дар миёни шумо аломате бошад; вақте ки писарони шумо фардо пурсида, гӯянд: 'Ин сангҳо дар шумо барои чист?' –


text:
Он гоҳ ба онҳо хоҳед гуфт: 'Барои ёдгории он аст, ки обҳои Урдун пеши сандуқи паймони Парвардигор қатъ гардид, яъне вақте ки он аз Урдун мегузашт, обҳои Урдун қатъ гардид'. Ва ин сангҳо барои банӣ Исроил ёдгории абадӣ хоҳад буд».


text:
Ва банӣ Исроил чунон ки Еҳушаъ фармуд, амал карданд: дувоздаҳ сангро аз даруни Урдун, чунон ки Парвардигор ба Ёҳушаъ гуфта буд, мувофиқи шумораи сибтҳои банӣ Исроил, бардоштанд, ва онҳоро ба манзилгоҳи худ бурда, дар он ҷо гузоштанд.


text:
Ва Еҳушаъ ҳамчунин андаруни Урдун, дар ҷое ки пойҳои коҳинони бардорандаи сандуқи паймон истода буд, дувоздаҳ санг гузошт, ва онҳо то имрӯз дар он ҷост.


text:
Ва коҳинони бардорандаи сандуқ андаруни Урдун истоданд, то вақти анҷом ёфтани ҳар чизе ки Парвардигор ба Еҳушаъ фармуда буд, ки ба қавм бигӯяд, мувофиқи ҳар чизе ки Мусо ба Еҳушаъ фармуда буд; ва қавм шитобон мегузаштанд.


text:
Ва ҳангоме ки гузаштани тамоми қавм анҷом ёфт, сандуқи Парвардигор ва коҳинон низ пеши қавм гузаштанд.


text:
Ва банӣ Реубен ва банӣ Ҷод ва нисфи сибти Менашше мусаллаҳ шуда, пешопеши банӣ Исроил гузаштанд, чунон ки Мусо ба онҳо гуфта буд.


text:
Қариб чил ҳазор нафар ба ҷанг мусаллаҳшудагон муҳайёшудаи корзор пеши Парвардигор ба саҳроҳои Ериҳӯ барои ҷанг гузаштанд.


text:
Дар он рӯз Парвардигор Еҳушаъро дар назари тамоми Исроил бузург гардонид, ва онҳо дар тамоми айёми умраш аз ӯ метарсиданд, чунон ки: аз Мусо метарсиданд.


text:
Ва ҳангоме ки коҳинони бардорандаи сандуқи паймони Парвардигор аз даруни Урдун баромаданд, ва кафи пойҳои коҳинон бар хушкӣ гузошта шуд, обҳои Урдун ба ҷои худ баргашта, мисли он ки қабл аз ин буд, бар ҳамаи соҳилҳои он ҷорӣ шуд.


text:
Ва қавм аз Урдун дар рӯзи даҳуми моҳи якум баромаданд, ва дар Ҷилҷол, дар канори шарқии Ериҳӯ урду заданд.


text:
Ва ба банӣ Исроил сухан ронда, гуфт: «Вақте ки писарони шумо фардо аз падарони худ пурсида, гӯянд: 'Ин сангҳо барои чист?' –


text:
Зеро ки Парвардигор Худои шумо обҳои Урдунро пеши шумо хушконид, то даме ки шумо аз он гузаштед, чунон ки Парвардигор Худои шумо ба баҳри Қулзум кард, ки онро пеши мо хушконид, то даме ки мо аз он гузаштем,


text:
То ки ҳамаи қавмҳои замин дасти Парвардигорро бидонанд, ки он пурзӯр аст, ва шумо аз Парвардигор Худои худ дар тамоми айёми худ битарсед».


text:
Ва ҳамаи подшоҳони амӯрӣ, ки дар он тарафи Урдун ба самти ғарб буданд, ва ҳамаи подшоҳони канъонӣ, ки дар соҳили баҳр буданд, чун шуниданд, ки Парвардигор обҳои Урдунро пеши банӣ Исроил хушконидааст, то даме ки онҳо гузаштаанд, – дилҳошон бемаҷол гардид, ва дар онҳо дигар рӯҳи муқовимат пеши банӣ Исроил боқӣ намонд.


text:
Дар он вақт Парвардигор ба Еҳушаъ гуфт: «Кордҳо аз санги оташзана чақмоқ барои худ бисоз, ва аз нав, бори дуюм банӣ Исроилро хатна намо».


text:
Ва ин аст сабаби хатна кардани Еҳушаъ: тамоми наринаи қавме ки аз Миср берун омада бӯданд, ҳамаи мардони ҷангӣ, баъд аз он ки аз Миср берун омаданд, дар роҳи биёбон мурданд,


text:
Дар сурате ки тамоми ин қавмӣ беруномада хатнашуда буданд, вале тамоми қавме ки дар роҳи биёбон, баъд аз берун омадан аз Миср, таваллуд шуда буданд, хатна нашуда буданд.


text:
Зеро ки банӣ Исроил чил сол дар биёбон роҳ рафтанд, то вақти фано шудани тамоми он халқ, яъне ҳамаи мардони ҷангие ки аз Миср берун омада буданд, зеро ки онҳо ба овози Парвардигор гӯш надоданд, ва Парвардигор ба онҳо қасам хӯрд, ки онҳо он заминро нахоҳанд дид, ки Парвардигор ба падаронашон қасам хӯрда буд, ки онро ба мо бидиҳад, замине ки шир ва асал дар он ҷорист;


text:
Ва писарони онҳоро ба ҷои онҳо барпо намуд; ана ҳаминҳоро Еҳушаъ хатна кард, зеро ки ғилофакдор буданд, чунки онҳоро дар роҳ хатна накарда буданд.


text:
Ва ҳангоме ки хатнаи тамоми ин халқ анҷом ёфт, онҳо дар ҷойҳои худ дар бошишгоҳ монданд, то даме ки сиҳат ёфтанд.


text:
Ва Парвардигор ба Еҳушаъ гуфт: «Имрӯз Ман нанги Мисрро аз шумо дур кардам». Аз ин рӯ номи ин макон то имрӯз Ҷилҷол хонда мешавад.


text:
Ва банӣ Исроил дар Ҷилҷол урду заданд, ва иди Фисҳро дар рӯзи чордаҳуми моҳ, бегоҳирӯзӣ, дар саҳроҳои Ериҳӯ ба ҷо оварданд.


text:
Ва аз фардояш, вақте ки аз ҳосили замин хӯрданд, боридани манн қатъ шуд, ва банӣ Исроил дигар манн надоштанд, балки дар он сол онҳо аз ҳосилоти замини Канъон мехӯрданд.


text:
Ва ҳангоме ки Еҳушаъ назди Ериҳӯ буд, ӯ чашмонашро боло бардошта, нигарист, ва инак, марде дар рӯ ба рӯи ӯ истодааст, ва шамшери бараҳна дар дасти вай аст; ва Еҳушаъ назди вай омада, ба вай гуфт: «Оё ту аз мо ҳастӣ ё аз душманони мо?»


text:
Вай гуфт: «Не, балки ман пешвои лашкари Парвардигор ҳастам, ки алҳол омадам». Ва Еҳушаъ рӯ ба замин афтода, саҷда бурд ва ба вай гуфт: «Хоҷаам ба бандаи худ чӣ мегӯяд?»


text:
Ва пешвои лашкари Парвардигор ба Еҳушаъ гуфт: «Пойафзолатро аз пойҳоят бикаш, зеро ҷое ки ту истодаӣ, пок аст». Ва Еҳушаъ чунин кард.


text:
Ва Ериҳӯ пеши банӣ Исроил маҳкам баста шуда буд: касе аз он берун намерафт ва касе ба он дохил намешуд.


text:
Ва Парвардигор ба Еҳушаъ гуфт: «Инак, Ман Ериҳӯ ва подшоҳи он ва мардони ҷангии онро ба дасти ту месупорам.


text:
Ва шумо, ҳамаи ҷанговарон, дар гирди шаҳр гардиш намоед, яъне шаҳрро як бор давр занед; шаш рӯз чунин амал намо.


text:
Ва ҳафт коҳин бигзор ҳафт карнайи юбилро пешопеши сандуқ бардошта гарданд, ва дар рӯзи ҳафтум ҳафт бор дар гирди шаҳр гардиш намоед, ва коҳинон карнайҳоро бинавозанд.


text:
Ва чун карнайи юбил дуру дароз навохта шавад, ва шумо садои карнайро бишнавед, бигзор тамоми қавм бо овози баланд фарёд зананд, ва ҳисори шаҳр дар ҷои худ фурӯ хоҳад ғалтид, ва қавм, ҳар яке аз рахнаи рӯ ба рӯи худ, ба шаҳр дохил хоҳанд шуд».


text:
Ва Еҳушаъ ибни Нун коҳинонро даъват намуда, ба онҳо гуфт: «Сандуқи паймонро бардоред; ва ҳафт коҳин бигзор ҳафт карнайи юбилро пешопеши сандуқи Парвардигор бардоранд».


text:
Ва ба қавм гуфт: «Равона шавед ва дар гирди шаҳр гардиш намоед, ва мардони мусаллаҳ бигзор пешопеши сандуқи Парвардигор равона шаванд».


text:
Ва чун Еҳушаъ ба қавм ин суханонро гуфт, ҳафт коҳин, ки ҳафт карнайи юбилро пеши Парвардигор бардошта буданд, равона шуда, карнайҳоро навохтанд; ва сандуқи паймони Парвардигор аз ақиби онҳо мерафт.


text:
Ва мардони мусаллаҳ пешопеши коҳинони навозандаи карнайҳо мерафтанд, ва соқаи лашкар аз ақиби сандуқ мерафтанд; қадам мезаданду карнайҳоро менавохтанд.


text:
Ва Еҳушаъ ба қавм фармуда, гуфт: «Фарёд назанед ва овози худро нашунавонед, ва сухане аз даҳонатон набарояд, то рӯзе ки ба шумо бигӯям: 'Фарёд занед!' – ва он гоҳ фарёд хоҳед зад».


text:
Ва сандуқи Парвардигор дар гирди шаҳр гардиш намуда, як бор онро давр зад, ва онҳо ба бошишгоҳ омаданд, ва шабро дар бошишгоҳ гузарониданд.


text:
Ва ҳафт коҳин, ки ҳафт карнайи юбилро пешопеши сандуқи Парвардигор бардошта мерафтанд, қадам зада мерафтанду карнайҳоро менавохтанд, ва мардони мусаллаҳ пешопеши онҳо равона буданд, ва соқаи лашкар аз ақиби сандуқи Парвардигор мерафтанд; қадам мезаданду карнайҳоро менавохтанд.


text:
Ва дар гирди шаҳр дар рӯзи дуюм як бор гардиш намуда, ба бошишгоҳ баргаштанд; шаш рӯз чунин амал карданд.


text:
Ва дар рӯзи ҳафтум баробари дамидани субҳ бармаҳал бархоста, дар гирди шаҳр ба ҳамин тариқ ҳафт бор гардиш карданд; фақат дар ин рӯз дар гирди шаҳр ҳафт бор гардиш карданд.


text:
Ва ҳангоме ки дафъаи ҳафтум коҳинон карнайҳоро навохтанд, Еҳушаъ ба қавм гуфт: «Фарёд занед, зеро ки Парвардигор шаҳрро ба шумо супурдааст!


text:
Ва ин шаҳр, ва ҳар чи дар он аст, барои Парвардигор ҳаром хоҳад буд; фақат Роҳоби фоҳиша бо ҳар касе ки дар хонаи вай аст, зинда хоҳад монд, зеро вай қосидонеро, ки фиристодем, пинҳон кард.


text:
Валекин шумо аз чизи ҳаром эҳтиёт кунед, мабодо бо даст задан ба чизи ҳаром шумо нобуд шавед, ва бошишгоҳи Исроилро гирифтори ҳалокат карда, фалокате ба сари он биёред.


text:
Ва тамоми нуқра ва тилло ва зарфҳои мисин ва оҳанин вақф барои Парвардигор буда, ба ганҷинаи Парвардигор дохил хоҳад шуд».


text:
Ва қавм фарёд заданд, ва карнайҳоро навохтанд; ва ҳангоме ки қавм садои карнайро шуниданд, қавм бо овози баланд фарёд заданд, ва ҳисор дар ҷои худ фурӯ ғалтид, ва қавм, ҳар яке аз рахнаи рӯ ба рӯи худ, ба шаҳр дохил шуданд, ва шаҳрро забт карданд.


text:
Ва ҳар чиро, ки дар шаҳр буд, – аз мард то зан, аз ҷавон то пир ва то гов ва гӯсфанд ва хар, – ба дами шамшер нобуд карданд.


text:
Ва Еҳушаъ ба он ду мард, ки ин заминро ҷосусӣ карда буданд, гуфт: «Ба хонаи он фоҳиша биравед, ва он занро бо ҳамаи онҳое ки назди вай ҳастанд, берун оваред, чунон ки ба вай қасам хӯрдаед».


text:
Ва он ду ҷавони ҷосус рафта, Роҳоб ва падараш ва модараш ва бародаронаш ва ҳамаи онҳоеро, ки назди вай буданд, ва тамоми аҳли оилаи вайро бароварданд, ва онҳоро берун аз бошишгоҳи Исроил ҷо доданд.


text:
Ва шаҳрро бо ҳар чи дар он буд, ба оташ сӯзониданд; фақат нуқра ва тилло ва зарфҳои мисин ва оҳанинро ба ганҷинаи хонаи Парвардигор супурданд.


text:
Ва Роҳоби фоҳиша ва хонадони падари вай ва ҳамаи онҳоеро, ки назди вай буданд, Еҳушаъ зинда нигоҳ дошт, ва вай то имрӯз дар миёни Исроил сокин аст, зеро вай қосидонеро, ки Еҳушаъ барои ҷосусии Ериҳӯ фиристода буд, пинҳон кард.


text:
Ва Еҳушаъ дар он вақт қасам дода, гуфт: «Лаънатӣ Малъун бод ба ҳузури Парвардигор касе ки бархоста, ин шаҳри Ериҳӯро бино кунад: бар писари нахустзодаи худ бунёди онро хоҳад ниҳод ва бар писари хурдии худ дарвозаҳои онро хоҳад шинонид».


text:
Вале банӣ Исроил дар ҳаққи ғанимате ки ҳаром дониста шуда буд, хиёнат карданд; ва Охон ибни Кармӣ ибни Забдӣ ибни Зораҳ, ки аз сибти Яҳудо буд, аз он ғанимати ҳаром гирифт, ва хашми Парвардигор бар банӣ Исроил аланга зад.


text:
Ва Еҳушаъ аз Ериҳӯ ба Ой, ки дар наздикии Байт-Овин, ба тарафи шарқии Байт-Ил воқеъ аст, одамонро фиристод, ва ба онҳо сухан ронда, гуфт: «Биравед ва он заминро ҷосусӣ кунед». Ва он одамон рафта, Ойро ҷосусӣ карданд.


text:
Ва назди Еҳушаъ баргашта, ба ӯ гуфтанд: «Набояд тамоми қавм бароянд, балки тақрибан ду ҳазор нафар, ё тақрибан се ҳазор нафар бароянд, ва онҳо Ойро торумор хоҳанд кард; тамоми қавмро ба он ҷо бурда заҳмат надеҳ, зеро ки онҳо кам ҳастанд».


text:
Ва аз қавм ба он ҷо тақрибан се ҳазор нафар равона шуданд, ва аз пеши мардуми Ой рӯ ба гурез оварданд.


text:
Ва аз онҳо мардуми Ой тақрибан сиву шаш нафарро куштанд, ва аз пеши дарвоза то Шеборим онҳоро таъқиб карданд, ва дар нишебӣ ба онҳо зарба расониданд; ва дили қавм гудохта гардида, об шуд.


text:
Ва Еҳушаъ либосҳояшро чок зад, ва пеши сандуқи Парвардигор то шом рӯ ба замин афтод, – ӯ ва пирони Исроил, – ва хок бар сари худ пошиданд.


text:
Ва Еҳушаъ гуфт: «Ё Худовандо Парвардигоро! Чаро ин қавмро аз Урдун гузарондӣ, то ки моро ба дасти амӯриён супурда, ба ҳалокат бирасонӣ? Кошки мо розӣ шуда, дар он тарафи Урдун мемондем! <br/>Кошки мо дар он тарафи Урдун мемондем ва зиндагӣ мекардем!


text:
Лутфан, эй Парвардигор! Ман чӣ гӯям баъд аз он ки Исроил аз пеши душманони худ гурехта ақиб рафтаанд?


text:
Ва акнун канъониён ва ҳамаи сокинони ин замин инро шунида, дар гирди мо ҷамъ хоҳанд шуд ва номи моро аз замин нобуд хоҳанд намуд; ва ту ба номи бузурги Худ чӣ хоҳӣ кард?»


text:
Исроил гуноҳкор шуданд, ва ҳам паймонеро, ки ба онҳо фармудаам, поймол карданд, ва ҳам ғанимати ҳаромро гирифтанд, ва ҳам дуздиданд, ва ҳам пинҳон карданд, ва ҳам дар ашёи худ гузоштанд.


text:
Ба ин сабаб Исроил наметавонанд пеши душманони худ истодагӣ намоянд, ва аз пеши душманони худ гурехта ақиб мераванд, зеро ки худро ҳаром гардониданд; агар шумо ғанимати ҳаромро аз миёни худ нест накунед, Ман дигар бо шумо нахоҳам буд.


text:
Бархоста, қавмро пок намо ва бигӯй: 'Барои покшавии фардо ҳозир шавед; зеро ки Парвардигор Худои Исроил чунин мегӯяд: ғанимати ҳаром дар миёни шумост, эй Исроил! То он ҳаромро аз миёни худ дур накунед, пеши душманони худ наметавонед истодагӣ намоед'.


text:
Ва бомдодон пагоҳӣ саҳарӣ шумо мувофиқи сибтҳои худ наздик оед; ва сибте ки Парвардигор бар он ишорат диҳад, бигзор мувофиқи қабилаҳои худ наздик ояд; ва қабилае ки Парвардигор бар он ишорат диҳад, бигзор мувофиқи хонадонҳои худ наздик ояд; ва хонадоне ки Парвардигор бар он ишорат диҳад, бигзор ҳар марди он наздик ояд.


text:
Ва ҳар кас, ки ғанимати ҳаром назди вай барояд, бигзор худаш ва ҳар чизе ки дорад, ба оташ сӯзонида шавад, зеро ки вай паймони Парвардигорро поймол карда, расвоие қабоҳате дар Исроил ба амал овардааст».


text:
Ва Еҳушаъ бомдодон бархоста, Исроилро мувофиқи сибтҳошон наздик овард, ва ишорат бар сибти Яҳудо афтод;


text:
Ва қабилаҳои Яҳудоро наздик овард, ишорат бар қабилаи Зораҳ афтод; ва қабилаи Зораҳро мувофиқи мардҳои он наздик овард, ишорат бар Забдӣ афтод;


text:
Ва хонадони ӯро мувофиқи мардҳои он наздик овард, ишорат бар Охон ибни Кармӣ ибни Забдӣ ибни Зораҳ, ки аз хонадони Яҳудо буд, афтод.


text:
Ва Еҳушаъ ба Охон гуфт: «Писарам, лутфан Парвардигор Худои Исроилро ҷалол деҳ, ва пеши Ӯ иқрор шав, ва ба ман маълум намо, ки чӣ кардӣ; аз ман пинҳон надор».


text:
Ва Охон ба Еҳушаъ ҷавоб гардонида, гуфт: «Ман ҳақиқатан пеши Парвардигор Худои Исроил гуноҳ карда, чунин коре ба амал овардам:


text:
Вақте ки дар миёни ғанимат як ҷомаи зебои шинъорӣ, ва дусад сиқл нуқра, ва як сихи тиллоро, ки вазнаш панҷоҳ сиқл буд, дидам, онҳоро тамаъ намуда, гирифтам; ва инак, он андаруни хаймаи ман дар замин пинҳон карда шудааст, ва нуқра дар таги он мебошад».


text:
Ва Еҳушаъ қосидонро фиристод, ва онҳо сӯи он хайма давиданд; ва инак, он дар хаймаи ӯ пинҳон карда шуда буд, ва нуқра дар таги он буд.


text:
Ва онро аз даруни хайма гирифта, назди Еҳушаъ ва тамоми банӣ Исроил оварданд, ва ба ҳузури Парвардигор гузоштанд.


text:
Ва Еҳушаъ, ва тамоми Исроил ҳамроҳи ӯ, Охон ибни Зораҳ ва нуқра ва ҷома ва сихи тилло, ва писаронаш ва духтаронаш, ва говонаш ва харонаш, ва бузу гӯсфандонаш ва хаймааш ва ҳар чиро, ки дошт, гирифтанд, ва онҳоро ба водии Охӯр бароварданд.


text:
Ва Еҳушаъ гуфт: «Чӣ фалокатест, ки ту ба сари мо овардӣ? Парвардигор имрӯз ба сари ту фалокат хоҳад овард». Ва тамоми Исроил ӯро сангсор карданд, ва онҳоро ба оташ сӯзонидан ва онҳоро сангборон карданд.


text:
Ва сангтӯдаи бузурге бар ӯ барпо карданд, ки он то имрӯз боқист, ва оташи хашми Парвардигор фурӯ нишаст. Бинобар ин номи он мавзеъ то имрӯз водии Охӯр хонда мешавад.


text:
Ва Парвардигор ба Еҳушаъ Юшаъ гуфт: «Натарс ва ҳаросон нашав, ҳамаи мардони ҷангиро ҳамроҳи худ бигир ва бархоста, сӯи Ой бирав; инак, Ман подшоҳи Ой ва қавмаш ва шаҳраш ва заминашро ба дасти ту месупорам.


text:
Ва бо Ой ва подшоҳаш тавре амал намо, ки бо Ериҳӯ ва подшоҳаш амал намудӣ, фақат ғаниматаш ва чорпоёнашро барои худ тороҷ кунед; дар пушти шаҳр барои худ камин бисоз».


text:
Ва Еҳушаъ ва ҳамаи мардони ҷангӣ бархостанд, то ки сӯи Ой бираванд; ва Еҳушаъ сӣ ҳазор нафар ҷанговарони ҷасурро баргузид, ва шабона онҳоро фиристод.


text:
Ва ба онҳо фармуда, гуфт: «Инак, шумо назди шаҳр аз пушти шаҳр камин хоҳед кард; аз шаҳр бисёр дур наравед, ва ҳамаатон тайёр бошед.


text:
Ва ман ва тамоми қавме ки бо мананд, ба шаҳр наздик хоҳем шуд; ва ҳамин ки онҳо, мисли дафъаи аввал, ба пешвози мо берун оянд, мо аз пеши онҳо хоҳем гурехт.


text:
Ва онҳо моро дунболагирӣ хоҳанд кард, то даме ки онҳоро аз шаҳр дур созем, ба тавре ки онҳо хоҳанд гуфт: 'Мисли дафъаи аввал аз пеши мо мегурезанд'. Ва мо аз пеши онҳо хоҳем гурехт.


text:
Он гоҳ шумо аз камингоҳи худ бархоста, шаҳрро забт намоед; ва Парвардигор Худои шумо онро ба дасти шумо хоҳад супурд.


text:
Ва ҳамин ки шаҳрро гирифтед, шаҳрро ба оташ бисӯзонед, мувофиқи сухани Парвардигор амал намоед; инак, ман ба шумо мефармоям».


text:
Ва Еҳушаъ онҳоро фиристод, ва онҳо сӯи камингоҳ рафта, дар миёни Байт-Ил ва Ой, аз тарафи ғарбии Ой ҷойгир шуданд; ва Еҳушаъ он шабро дар миёни қавм гузаронид.


text:
Ва Еҳушаъ бомдодон бархоста, лашкарашро аз назар гузаронид; ва ӯ бо якҷоягии пирони Исроил пешопеши лашкар сӯи Ой равона шуд.


text:
Ва ҳамаи мардони ҷангӣ, ки бо ӯ буданд, раҳсипор гардида, наздик омаданд ва ба маконе ки дар рӯ ба рӯи шаҳр буд, расиданд, ва аз тарафи шимолии Ой урду заданд, дар сурате ки дар миёни онҳо ва Ой дарае буд.


text:
Ва ӯ қариб панҷ ҳазор нафарро гирифта, дар миёни Байт-Ил ва Ой, аз тарафи ғарбии Ой дар камин гузошт.


text:
Ва қавмро, яъне тамоми бошишгоҳеро урдуеро, ки буданд, ба тарафи шимолии шаҳр, ва каминваронро ба тарафи ғарбии шаҳр ҷойгир карданд; ва Еҳушаъ он шаб ба миёни водӣ рафт.


text:
Ва ҳангоме ки подшоҳи Ой инро дид, ӯ ва тамоми қавмаш, яъне мардуми шаҳр, шитоб намуда, бармаҳал бархостанд ва ба пешвози Исроил ба мавзеи муайяни пеши саҳро барои ҷанг баромаданд; вале ӯ намедонист, ки дар пушти шаҳр ба муқобили ӯ камин сохтаанд.


text:
Ва ҳамаи мардоне ки дар Ой буданд, ҷамъ омаданд, то ки онҳоро таъқиб намоянд, ва Еҳушаъро таъқиб намуда, аз шаҳр дур шуданд.


text:
Ва дар Ой ва Байт-Ил марде намонд, ки барои таъқиб кардани Исроил берун нарафта бошад; ва онҳо шаҳрро воз гузошта, Исроилро таъқиб карданд.


text:
Ва Парвардигор ба Еҳушаъ гуфт: «Найзаеро, ки дар дасти туст, сӯи Ой дароз кун, зеро ки онро ба дасти ту месупорам». Ва Еҳушаъ найзаеро, ки дар дасташ буд, сӯи шаҳр дароз кард.


text:
Ва каминварон зуд аз ҷои худ бархостанд ва, ҳамин ки ӯ дасташро дароз кард, давида ба шаҳр дохил шуданд ва онро забт карданд ва дарҳол шаҳрро оташ зада сӯзониданд.


text:
Ва мардуми Ой ба ақиби худ назар андохта диданд, ки инак, дуди шаҳр ба осмон мебарояд; ва онҳоро маҷоли он набуд, ки ба ин тараф ё он тараф бигрезанд; ва қавме ки сӯи биёбон мегурехтанд, бар таъқибкунандагони худ баргаштанд.


text:
Ва чун Еҳушаъ ва тамоми Исроил диданд, ки каминварон шаҳрро забт карданд, ва дуди шаҳр баланд шуд, онҳо баргашта, мардуми Ойро зарба задан гирифтанд.


text:
Ва дигарон аз шаҳр ба пешвозашон баромаданд, ба тавре ки онҳо дар миёни исроилиён афтоданд: баъзе аз ин тараф ва баъзе аз он тараф буданд. Ва онҳоро зарба мезаданд, ба дараҷае ки як нафар ҳам аз онҳо боқӣ намонд ва натавонист бигрезад.


text:
Ва ҳангоме ки исроилиён куштани ҳамаи сокинони Ойро дар саҳро ва дар биёбоне ки онҳоро дар он таъқиб мекарданд, ба охир расониданд, ба тавре ки ҳамаашон то ба охир ба дами шамшер афтоданд, он гоҳ тамоми Исроил ба Ой баргашта, аҳолии онро ба дами шамшер нобуд карданд.


text:
Ва Еҳушаъ дасти худро, ки бо найза дароз карда шуда буд, ақиб накашид, то даме ки ҳамаи сокинони Ойро нобуд намуд.


text:
Фақат чорпоён ва ғанимати ин шаҳрро исроилиён барои худ тороҷ карданд, мувофиқи сухани Парвардигор, ки ба Еҳушаъ фармуда буд.


text:
Ва подшоҳи Ойро ба дор овехта, то вақти шом боқӣ гузошт, ва баробари ғуруби офтоб Еҳушаъ фармуд, ва лошаи вайро аз дор фуроварда, дар даҳани дарвозаи шаҳр партофтанд, ва сангтӯдаи бузурге бар он барпо карданд, ки то имрӯз боқист.


text:
Чунон ки Мусо, бандаи Парвардигор, ба банӣ Исроил фармуда буд, ҳамон тавре ки дар китоби шариати Мусо навишта шудааст, яъне қурбонгоҳе аз сангҳои яклухт, ки бар онҳо олоти оҳанин бардошта нашуда буд; ва қурбониҳои сӯхтанӣ барои Парвардигор бар он бароварданд, ва қурбониҳои саломатӣ забҳ карданд.


text:
Ва тамоми Исроил, ва пиронашон, ва нозиронашон, ва доваронашон аз ҳар ду тарафи сандуқ, дар рӯ ба рӯи коҳинони левизодаи бардорандаи сандуқи паймони Парвардигор рост истоданд, – ҳам ғарибон ва ҳам таҳҷоиён, – нисфашон назди кӯҳи Ҷаризим ва нисфашон назди кӯҳи Эбол, чунон ки Мусо, бандаи Парвардигор, фармуда буд, то ки қавми Исроилро дафъаи аввал баракат диҳад.


text:
Ва пас аз он ҳамаи суханони шариат, яъне баракат ва лаънатро, чунон ки ҳамааш дар китоби шариат навишта шудааст, хонд.


text:
Аз ҳар чи Мусо фармуда буд, сухане набуд, ки Еҳушаъ пеши тамоми ҷамоати Исроил, пеши занон ва кӯдакон ва ғарибоне ҳам, ки дар миёни онҳо буданд, нахонда бошад.


text:
Ва чун ҳамаи подшоҳони он тарафи Урдун, ки дар кӯҳ ва пастӣ ва тамоми соҳили баҳри Бузург то рӯ ба рӯи Лубнон буданд, яъне подшоҳони ҳиттиён ва амӯриён, канъониён, фариззиён, ҳиввиён ва ябусиён инро шуниданд,


text:
Айёрона рафтор карданд: рафта, худро мисли қосидон вонамуд сохтанд, ва хӯрҷинҳои кӯҳна фарсуда бар харони худ ва машкҳои шароб, ки фарсуда гардида ва дарида ва бо риштаҳо баста шуда буд, гирифтанд;


text:
Ва бар пойҳошон кафшҳои фарсудаи дарбеҳ поргӣ, ва бар танҳошон ҷомаҳои фарсуда, ва тамоми нони тӯшаашон хушк ва пӯпанак бастагӣ буд.


text:
Ва онҳо назди Еҳушаъ ба бошишгоҳи Ҷилҷол омада, ба ӯ ва ба исроилиён гуфтанд: «Мо аз кишвари дурдасте омадаем, ва алҳол бо мо паймон бибандед».


text:
Ва исроилиён ба ин ҳиввиён гуфтанд: «Шояд, шумо дар миёни мо сокин бошед, пас чӣ гуна мо метавонем бо шумо паймон бибандем?»


text:
Ва онҳо ба Еҳушаъ гуфтанд: «Мо бандагони ту ҳастем». Ва Еҳушаъ ба онҳо гуфт: «Шумо кистед ва аз куҷо омадаед?»


text:
Ва онҳо ба ӯ гуфтанд: «Мо, бандагонат, аз кишвари дурдасте ба сабаби номи Парвардигор Худои ту омадаем, зеро овозаи Ӯ ва ҳар он чиро, ки Ӯ дар Миср кардааст, шунидаем,


text:
Ва низ он чиро, ки Ӯ ба ду подшоҳи амӯриён, ки дар он тарафи Урдун буданд, яъне ба Сиҳӯн подшоҳи Ҳешбӯн ва Ӯҷ подшоҳи Бошон, ки дар Ашторӯт буд, кардааст;


text:
Ва пирони мо ва ҳамаи сокинони кишвари мо ба мо сухан ронда, гуфтанд: 'Тӯшаи роҳ ба дасти худ бигиред ва ба пешвози онҳо биравед, ва ба онҳо бигӯед, ки мо бандагони шумо ҳастем, ва алҳол бо мо паймон бибандед';


text:
Ин нони мост, ки онро аз хонаҳои худ ҳамчун тӯшаи роҳ гарм гирифта будем дар он рӯзе ки баромадем, то ки назди шумо биёем, ва инак, ҳоло он хушк шуда, пӯпанак бастааст;


text:
Ва ин машкҳои шароб, ки пур карда будем, нав буд, ва инак, даридааст; ва ин ҷомаҳо ва кафшҳои мо аз боиси он ки роҳ бағоят дур буд, фарсуда гардидааст».


text:
Ва мардум аз тӯшаи онҳо гирифта хӯрданд, вале фикри раъйи Парвардигорро напурсиданд. Ва мардум аз тӯшаи онҳо гирифта хӯрданд, вале аз Парвардигор напурсиданд.


text:
Ва Еҳушаъ бо онҳо сулҳ кард, ва бо онҳо паймон баст, ки онҳоро зинда нигоҳ дорад; ва раисони ҷамоат ба онҳо қасам хӯрданд.


text:
Ва баъд аз гузаштани се рӯз, ки бо онҳо паймон баста буданд, шуниданд, ки онҳо аз мавзеи наздиканд ва дар миёнашон сокин мебошанд.


text:
Ва банӣ Исроил равона шуда, дар рӯзи сеюм ба шаҳрҳои онҳо расиданд, ки ин шаҳрҳо буд: Ҷибъӯн, Кафира, Беэрӯт ва Қирят-Еорим.


text:
Вале банӣ Исроил онҳоро накуштанд, зеро ки раисони ҷамоат барои онҳо ба Парвардигор Худои Исроил қасам хӯрда буданд; ва тамоми ҷамоат аз раисон норизогӣ карданд.


text:
Ва ҳамаи раисон ба тамоми ҷамоат гуфтанд: «Мо барои онҳо ба Парвардигор Худои Исроил қасам хӯрдем, ва алҳол наметавонем ба онҳо осеб расонем;


text:
Ба онҳо чунин рафтор хоҳем кард ва онҳоро зинда нигоҳ хоҳем дошт, ва бар мо барои қасаме ки барои онҳо хӯрдаем, ғазабе нахоҳад шуд».


text:
Ва раисон ба онҳо гуфтанд: «Бигзор зинда монанд!» Ва онҳо барои тамоми ҷамоат ҳезумшикан ва обкаш гардиданд, чунон ки раисон ба онҳо гуфта буданд.


text:
Ва Еҳушаъ онҳоро даъват намуд, ва ба онҳо сухан ронда, гуфт: «Чаро моро фиреб дода, гуфтед, ки 'мо аз шумо бисёр дур ҳастем', ва ҳол он ки шумо дар миёни мо сокин мебошед?


text:
Ва акнун шумо малъун ҳастед, ва аз миёни шумо ҳамеша ғуломон ва ҳезумкашон ва обкашон барои хонаи Худои ман хоҳанд буд».


text:
Ва онҳо ба Еҳушаъ ҷавоб гардонида, гуфтанд: «Зеро ба бандагонат хабар расид, ки Парвардигор Худои ту ба бандаи Худ Мусо фармудааст, ки тамоми ин заминро ба шумо бидиҳад ва ҳамаи сокинони ин заминро аз пеши шумо нобуд намояд; ва аз ин рӯ мо аз шумо барои ҷонҳои худ бисёр тарсидем, ва ин корро кардем.


text:
Ва алҳол мо дар дасти ту ҳастем; ҳар гунае ки дар назари ту дуруст ва одилона бошад, ки ба мо амал намоӣ, он гуна амал намо».


text:
Ва Еҳушаъ онҳоро дар он рӯз таъин намуд, ки барои ҷамоат ва барои қурбонгоҳи Парвардигор дар ҳар ҷое ки Ӯ ихтиёр кунад, ҳезумшикан ва обкаш бошанд, ва то имрӯз чунин ҳастанд.


text:
Ва чун Адӯнӣ-Содақ, подшоҳи Ерусалим, шунид, ки Еҳушаъ Ойро забт намуда, торумор кардааст, яъне чӣ гунае ки бо Ериҳӯ ва подшоҳаш амал намуда буд, бо Ой ва подшоҳаш низ он гуна амал намудааст, ва сокинони Ҷибъӯн бо исроилиён сулҳ баста, дар миёни онҳо мондаанд, –


text:
Онҳо бисёр ҳаросон шуданд, зеро ки Ҷибъӯн, чун яке аз шаҳрҳои подшоҳнишин, бузург буд, ва аз Ой ҳам бузургтар буд, ва тамоми мардумаш далер буданд.


text:
Пас Адӯнӣ-Содақ, подшоҳи Ерусалим, назди Ҳӯҳом, подшоҳи Ҳебрӯн, ва Фиръом, подшоҳи Ярмут, ва Ёфиа, подшоҳи Лохиш, ва Дабир, подшоҳи Эҷлӯн, фиристода, гуфт:


text:
«Назди ман омада, ба ман ёрӣ мадад диҳед, то ки Ҷибъӯнро зарба занем, зеро ки вай бо Еҳушаъ ва банӣ Исроил сулҳ бастааст».


text:
Ва панҷ подшоҳи амӯриён: подшоҳи Ерусалим, подшоҳи Ҳебрӯн, подшоҳи Ярмут, подшоҳи Лохиш ва подшоҳи Эҷлӯн ҷамъ шуда, баромаданд, яъне худашон ва тамоми лашкарашон назди Ҷибъӯн урду заданд, то ки бар зидди вай ҷанг кунанд.


text:
Ва мардуми Ҷибъӯн назди Еҳушаъ ба бошишгоҳи Ҷилҷол фиристода, гуфтанд: «Дасти худро аз бандагонат боз надор, балки зуд назди мо омада, моро наҷот деҳ ва ба мо мадад кун, зеро ки ҳамаи подшоҳони амӯриёни кӯҳнишин бар зидди мо ҷамъ шудаанд».


text:
Ва Парвардигор ба Еҳушаъ гуфт: «Аз онҳо натарс, зеро ки онҳоро ба дасти ту супурдаам: ҳеҷ яке аз онҳо наметавонад пеши ту истодагӣ намояд».


text:
Ва Парвардигор онҳоро пеши Исроил ошуфта кард, ва ба онҳо дар Ҷибъӯн зарбаи азим расониданд, ва онҳоро дар роҳи фарози Байт-Ҳӯрӯн таъқиб карданд, ва то Азеқо ва Маққедо онҳоро торумор сохтанд.


text:
Ва ҳангоме ки онҳо аз пеши Исроил мегурехтанд, дар сурате ки дар нишебии Байт-Хӯрӯн буданд, – Парвардигор бар онҳо аз осмон то Азеқо сангҳои бузург мепартофт, ва онҳо мемурданд; онҳое ки аз сангҳои жола мурданд, зиёдтар буданд аз онҳое ки банӣ Исроил ба шамшер куштанд.


text:
Он гоҳ Еҳушаъ, дар рӯзе ки Парвардигор амӯриёнро ба дасти банӣ Исроил супурд, ба номи Парвардигор сухан ронда, дар пеши исроилиён гуфт: «Эй офтоб, бар Ҷибъӯн биист, ва эй моҳ, – бар водии Аёлӯн!»


text:
Ва офтоб истод, ва моҳ низ ист кард, то даме ки халқ аз душманони худ қасос интиқом гирифтанд; ин, охир, дар китоби Ёшор навишта шудааст; ва офтоб дар миёнҷои осмон истод, ва қариб рӯзи дароз ба ғуруб кардан нашитофт.


text:
Ва на пеш аз он ва на баъд аз он рӯзе мисли ин воқеъ нашудааст, ки Парвардигор овози одамизодро шунида бошад, зеро ки Парвардигор барои Исроил меҷангид.


text:
Ва ба Еҳушаъ хабар расонида, гуфта шуд: «Он панҷ подшоҳ ёфт шуданд, дар ҳолате ки дар мағораи назди Маққедо пинҳон мебошанд».


text:
Ва Еҳушаъ гуфт: «Сангҳои бузурге ба даҳани мағора биғелонед ва одамонро назди он таъин намоед, то ки посбонӣ кунанд;


text:
Вале шумо беист наистода душманони худро таъқиб намоед ва касони дар қафои онҳо бударо нобуд созед; онҳоро нагузоред, ки ба шаҳрҳои худ дохил шаванд, зеро ки Парвардигор Худои шумо онҳоро ба дасти шумо супурдааст».


text:
Ва чун Еҳушаъ ва банӣ Исроил ба онҳо зарбаи бағоят бузурге расонида, онҳоро тамоман несту нобуд карданд, ва растагороне халосшудагоне ки аз онҳо боқӣ монда буданд, ба шаҳрҳои ҳисордор девордор дохил шуданд,


text:
Он гоҳ тамоми қавм ба бошишгоҳ назди Еҳушаъ, ки дар Маққедо буд, ба саломатӣ баргаштанд, ва касе забонашро бароварда, ба муқобили ҳеҷ яке аз банӣ Исроил сухане наронд.


text:
Ва чунин карданд, ва он панҷ подшоҳ: подшоҳи Ерусалим, подшоҳи Ҳебрӯн, подшоҳи Ярмут, подшоҳи Лохиш ва подшоҳи Эҷлӯнро аз мағора назди ӯ берун оварданд.


text:
Ва ҳангоме ки он подшоҳонро назди Еҳушаъ берун оварданд, Еҳушаъ ҳамаи исроилиёнро хонд, ва ба саркардагони мардони ҷангӣ, ки бо ӯ мерафтанд, гуфт: «Наздик омада, пойҳои худро бар гардани ин подшоҳон бимонед». Ва наздик омада, пойҳои худро бар гардани онҳо монданд.


text:
Ва Еҳушаъ ба онҳо гуфт: «Натарсед ва ҳаросон нашавед; қавӣ ва далер бошед, зеро Парвардигор ба ҳамаи душманонатон, ки шумо бо онҳо меҷангед, чунин хоҳад кард».


text:
Ва дар вақти ғуруби офтоб Еҳушаъ фармуд, ва онҳоро аз дорҳо фуроварда, ба мағорае ки дар он пинҳон шуда буданд, партофтанд, ва дар даҳани мағора сангҳои калон гузоштанд, ки ин то имрӯз боқист.


text:
Ва дар он рӯз Еҳушаъ Маққедоро забт намуда, аҳолии он ва подшоҳи онро ба дами шамшер кушт, – он ва ҳар ҷондореро, ки дар он буд, несту нобуд карда, растагореро боқӣ нагузошт; ва ба подшоҳи Маққедо ончунон амал кард, ки ба подшоҳи Ериҳӯ карда буд.


text:
Ва Еҳушаъ, дар сурате ки тамоми Исроил бо ӯ буданд, аз Маққедо ба Либно гузашта, бо Либно ҷанг кард.


text:
Ва Парвардигор онро низ бо якҷоягии подшоҳи он ба дасти Исроил супурд; ва он ва ҳар ҷондореро, ки дар он буд, ба дами шамшер кушт, ва растагореро дар он боқӣ нагузошт; ва ба подшоҳаш ончунон амал кард, ки ба подшоҳи Ериҳӯ карда буд.


text:
Ва Еҳушаъ, дар сурате ки тамоми Исроил бо ӯ буданд, аз Либно ба Лохиш гузашт, ва назди он урду зада, бо он ҷанг кард.


text:
Ва Парвардигор Лохишро ба дасти Исроил супурд, ва онро дар рӯзи дуюм забт намуда, он ва ҳар ҷондореро, ки дар он буд, торумор кард, чунон ки ба Либно амал карда буд.


text:
Он гоҳ Ҳӯром подшоҳи Ҷозар ба мадади Лохиш баромад, вале Еҳушаъ ӯ ва қавми ӯро торумор кард, ба дараҷае ки растагореро дар ӯ боқӣ нагузошт.


text:
Ва Еҳушаъ, дар сурате ки тамоми Исроил бо ӯ буданд, аз Лохиш ба Эҷлӯн гузашт, ва назди он урду зада, бар зидди он ҷанг карданд.


text:
Ва дар он рӯз онро забт карда, аҳолии онро ба дами шамшер куштанд, ва ҳар ҷондореро, ки дар он буд, дар он рӯз несту нобуд кард, чунон ки ба Лохиш карда буд.


text:
Ва Еҳушаъ, дар сурате ки тамоми Исроил бо ӯ буданд, аз Эҷлӯн ба Ҳебрӯн гузашт, ва бар зидди он ҷанг карданд.


text:
Ва онро забт намуда, он ва подшоҳи он, ва ҳамаи шаҳрҳои он ва ҳар ҷондореро, ки дар он буд, ба дами шамшер куштанд; растагореро боқӣ нагузошт, чунон ки ба Эҷлӯн карда буд; ва он ва ҳар ҷондореро, ки дар он буд, несту нобуд кард.


text:
Ва он ва подшоҳи он ва ҳамаи шаҳрҳои онро забт намуд; ва онҳоро ба дами шамшер куштанд, ва ҳар ҷондореро, ки дар он буд, несту нобуд карданд; растагореро боқӣ нагузошт; ба Дабир ва подшоҳи он ончунон амал кард, чунон ки ба Ҳебрӯн карда буд, ва чунон ки ба Либно ва подшоҳи он карда буд.


text:
Ва Еҳушаъ тамоми он заминро: қӯҳистон ва ҷануб ва пастӣ ва нишебиҳо, ва ҳамаи подшоҳони онҳоро торумор карда, растагореро боқӣ нагузошт; ва ҳар ҷондорро несту нобуд кард, чунон ки Парвардигор Худои Исроил фармуда буд.


text:
Ва ҳамаи ин подшоҳон ва заминашонро Еҳушаъ якбора забт намуд, зеро ки Парвардигор Худои Исроил барои Исроил меҷангид.


text:
Ва ҳангоме ки Ёбин, подшоҳи Ҳосӯр, инро шунид, назди Юбоб, подшоҳи Модӯн, ва назди подшоҳи Шимрӯн, ва назди подшоҳи Акшоф фиристод,


text:
Ва назди подшоҳоне ки ба тарафи шимол дар кӯҳистон ва дар саҳрои ҷануби Кинерӯт, ва дар пастӣ, ва дар Нофӯт-Дӯр ба тарафи ғарб буданд;


text:
Ва назди канъониён, ки ба тарафи шарқ ва ғарб буданд, ва назди амӯриён ва ҳиттиён ва фариззиён ва ябусиён, ки дар кӯҳистон буданд, ва назди ҳиввиён, ки ба зери Ҳермӯн дар замини Мисфо буданд.


text:
Ва онҳо, ва бо онҳо ҳамаи лашкарҳошон, ки қавми сершумор буданд, ва дар сершуморӣ мисли реги лаби дарё буданд, ва аспу аробаҳои бағоят бисёр доштанд, берун омаданд.


text:
Ва ҳамаи ин подшоҳон ҷамъ шуданд, ва омада, назди обҳои Мерӯм якҷоя урду заданд, то ки бо Исроил ҷанг кунанд.


text:
Ва Парвардигор ба Еҳушаъ гуфт: «Аз онҳо натарс, зеро ки фардо дар чунин вақт, Ман ҳамаи онҳоро барои торумор кардан ба Исроил хоҳам супурд; аспҳои онҳоро пай бикун*, ва аробаҳои онҳоро ба оташ бисӯзон».


text:
Ва Еҳушаъ, дар сурате ки тамоми қавми ҷанговар бо ӯ буданд, ногаҳон назди обҳои Мерӯм дар рӯ ба рӯи онҳо пайдо шуд, ва бар онҳо ҳуҷум карданд.


text:
Ва Парвардигор онҳоро ба дасти Исроил супурд, ва онҳоро зарба заданд, ва онҳоро то Сидӯн-Рабба ва то Мисрефӯт-Маим ва то водии Мисфо ба тарафи шарқ таъқиб карданд, ва онҳоро торумор сохтанд, ба дараҷае ки растагоре аз онҳо боқӣ намонд.


text:
Ва Еҳушаъ ба онҳо ончунон амал намуд, ки Парвардигор ба ӯ гуфта буд: аспҳошонро пай кард ва аробаҳошонро ба оташ сӯзонид.


text:
Ва Еҳушаъ дар айни замон баргашта, Ҳосӯрро забт намуд, ва подшоҳи онро бо шамшер кушт, зеро ки Ҳосӯр пештар сари ҳамаи ин мамлакатҳо буд.


text:
Ва ҳар ҷондореро, ки дар он буд, ба дами шамшер кушта, несту нобуд карданд; як нафар ҳам аз онҳо боқӣ намонд; ва Ҳосӯрро ба оташ сӯзонид.


text:
Ва ҳамаи шаҳрҳои ин подшоҳонро Еҳушаъ забт намуд, ва ҳамаи подшоҳони онҳоро ба дами шамшер кушта, несту нобуд кард, чунон ки Мусо, бандаи Парвардигор, фармуда буд.


text:
Аммо ҳамаи шаҳрҳои бар талҳо истодаро исроилиён насӯзониданд, ғайр аз Ҳосӯр, ки фақат онро Еҳушаъ сӯзонид.


text:
Ва тамоми ғанимати ин шаҳрҳо ва чорпоёнро банӣ Исроил барои худ тороҷ карданд; фақат ҳамаи одамонро ба дами шамшер куштанд, то ба дараҷае ки онҳоро тамоман несту нобуд карда, як нафар ҳам боқӣ нагузоштанд.


text:
Чунон ки Парвардигор ба бандаи Худ Мусо фармуда буд, ончунон Мусо ба Еҳушаъ фармуд, ва Еҳушаъ ончунон амал намуд: аз ҳар амре ки Парвардигор ба Мусо фармуда буд, чизеро бекор ботил нанамуд.


text:
Ва Еҳушаъ тамоми ин заминро: кӯҳистон ва тамоми ҷануб ва тамоми замини Ҷӯшан, ва пастӣ, ва саҳро, ва кӯҳи Исроил ва пастии онро гирифт:


text:
Аз кӯҳи Ҳолоқ, ки сӯи Сеир баланд шуда меравад, то Баал-Ҷод, ки дар водии Лубнон, зери кӯҳи Ҳермӯн аст; ва ҳамаи подшоҳони онҳоро дастгир намуда, зарба зад ва кушт.


text:
Шаҳре набуд, ки бо банӣ Исроил сулҳ баста бошад, ҷуз аз ҳиввиёне ки дар Ҷибъӯн сокин буданд; ҳамаро бо ҷанг гирифтанд.


text:
Зеро аз ҷониби Парвардигор буд, ки дили онҳоро сахт кунад, то ки онҳо Исроилро бо ҷанг пешвоз гирифта, худашон несту нобуд шаванд, бе он ки нисбат ба онҳо шафқат нишон дода шавад, балки онҳоро тамоман нобуд созанд, чунон ки Парвардигор ба Мусо фармуда буд.


text:
Ва Еҳушаъ дар айни замон омада, аноқиёнро аз кӯҳистон: аз Ҳебрӯн, Дабир ва Аноб, ва аз ҳамаи кӯҳҳои Яҳудо, ва аз ҳамаи кӯҳҳои Исроил нобуд намуд; онҳоро Еҳушаъ бо якҷоягии шаҳрҳошон несту нобуд кард.


text:
Ва Еҳушаъ тамоми заминро мувофиқи ҳар он чи Парвардигор ба Мусо гуфта буд, гирифт, ва Еҳушаъ онро ба исроилиён мувофиқи тақсимоти сибтҳошон ба моликият бахшид; ва замин аз ҷанг ором ёфт.


text:
Ва инҳоянд подшоҳони он замин, ки банӣ Исроил торумор карда, заминашонро дар он тарафи Урдун ба самти тулӯи офтоб, аз водии Арнӯн то кӯҳи Ҳермӯн ва тамоми саҳрои шарқӣ ба соҳибии худ дароварданд:


text:
Сиҳӯн, подшоҳи амӯриён, ки дар Ҳешбӯн сокин буд, ва аз Арӯэр, ки дар канори водии Арнӯн аст, ва андаруни водӣ ва нисфи Ҷилъод то водии Яббӯқ, ки дар сарҳади банӣ Аммӯн аст, ҳукмронӣ мекунад,


text:
Ва дар саҳро низ то баҳри Кинерӯт ба тарафи шарқ, ва то баҳри биёбон, яъне баҳри Намак, ба тарафи шарқ ба роҳи Байт-Ешимӯт, ва аз ҷануб – зери нишебиҳои Фисҷа,


text:
Ва дар кӯҳи Ҳермӯн ва Салхо ва тамоми Бошон, то сарҳади ҷашуриён ва маъхогиён, ва дар нисфи Ҷилъод, то сарҳади Сиҳӯн, подшоҳи Ҳешбӯн, ҳукмронӣ мекард.


text:
Мусо, бандаи Парвардигор, ва банӣ Исроил онҳоро зарба заданд; ва онро Мусо, бандаи Парвардигор, ба реубениён ва ҷодиён ва нисфи сибти Менашше ба моликият бахшид.


text:
Ва инҳоянд подшоҳони он замин, ки Еҳушаъ ва банӣ Исроил онҳоро дар он тарафи Урдун ба самти ғарб, аз Баал-Ҷод дар водии Лубнон то кӯҳи Ҳолоқ, ки сӯи Сеир баланд шуда меравад, торумор карданд, ва Еҳушаъ онро ба сибтҳои Исроил мувофиқи тақсимоташон ба моликият бахшид, –


text:
Дар кӯҳистон ва пастӣ ва саҳро ва нишебиҳо ва биёбон ва дар ҷануб – ҳиттиён, амӯриён ва канъониён, фариззиён, ҳиввиён ва ябусиён:


text:
Ва Еҳушаъ пир ва солхӯрда шуд, ва Парвардигор ба ӯ гуфт: «Ту пир ва солхӯрда шудаӣ, ва ҳанӯз замини бағоят бисёр барои соҳибӣ кардан боқист.


text:
Аз Шиҳӯр, ки дар рӯ ба рӯи Миср аст, то сарҳади Эқрӯн ба самти шимол, ки аз они Канъон ба шумор меравад; панҷ ҳокими фалиштиён: аз они Ғазза, аз они Ашдӯд, аз они Ашқалӯн, аз они Ҷат, аз они Эқрӯн ва аз они аввиён;


text:
Ва кишвари Ҷабал, ва тамоми Лубнон ба самти тулӯи офтоб, аз Баал-Ҷод, ки дар домани кӯҳи Ҳермӯн аст, то даромадгоҳи Ҳамот.


text:
Ҳамаи сокинони кӯҳистонро аз Лубнон то Мисрефӯт-Маим, яъне ҳамаи сидӯниёнро Ман аз пеши банӣ Исроил бадар хоҳам ронд; лекин ту онро ба исроилиён қуръа партофта барои моликият тақсим намо, чунон ки ба ту фармудаам.


text:
Бо нисфи дигари ин сибт сибтҳои Реубен ва Ҷод моликияти худро гирифтаанд: онро Мусо ба онҳо дар он тарафи Урдун, ба самти шарқ, додааст, чунон ки Мусо, бандаи Парвардигор, онро ба онҳо бахшида буд,


text:
Аз Арӯэр, ки дар канори водии Арнӯн аст, ва шаҳре ки андаруни водӣ мебошад, ва тамоми дашт аз Мидбо то Дибӯн,


text:
Тамоми мамлакати Ӯҷи бошонӣ, ки дар Ашторӯт ва Эдрей подшоҳӣ мекард, – ӯ аз бақияи рафоиён буд, ва онҳоро Мусо зарба зада, бадар ронда буд.


text:
Валекин банӣ Исроил ҷашуриён ва маъхогиёнро бадар наронданд; ва ҷашуриён ва маъхогиён то имрӯз дар миёни исроилиён сокин ҳастанд.


text:
Фақат ба сибти Левӣ ӯ моликияте набахшид: қурбониҳои Парвардигор Худои Исроил моликияти ӯст, чунон ки ба ӯ гуфта буд.


text:
Ва ҳудуди онҳо аз Арӯэр буд, ки дар канори водии Арнӯн аст, ва шаҳре ки андаруни водӣ мебошад, ва тамоми дашт то Мидбо,


text:
Ва ҳамаи шаҳрҳои дашт ва тамоми мамлакати Сиҳӯн, подшоҳи амӯриён, ки дар Ҳешбӯн подшоҳӣ мекард, ва Мусо ӯ ва раисони Мидёнро: Эвӣ ва Роқам ва Сур ва Ҳур ва Робаъро, ки ин мирони Сиҳӯн дар он замин сокин буданд, нобуд намуда буд;


text:
Ва сарҳади банӣ Реубен Урдун ва ҳудуди он буд; ҳамин аст моликияти банӣ Реубен мувофиқи қабилаҳои онҳо, яъне шаҳрҳо бо деҳоти онҳо.


text:
Ва ҳудуди онҳо чунин буд: Яъзир ва ҳамаи шаҳрҳои Ҷилъод ва нисфи замини банӣ Аммӯн то Арӯэр, ки дар рӯ ба рӯи Рабба мебошад;


text:
Ва дар водӣ: Байт-Ҳором ва Байт-Нимро ва Суккӯт ва Софӯн, бақияи мамлакати Сиҳӯн, подшоҳи Ҳешбӯн, Урдун ва ҳудуди он, то канори баҳри Кинерет, дар он тарафи Урдун ба самти шарқ;


text:
Ва Мусо ба нисфи сибти Менашше бахшид, ва ин барои нисфи хонадони банӣ Менашше мувофиқи қабилаҳои онҳо буд,


text:
Ва ҳудуди онҳо чунин буд: аз Маҳаноим тамоми Бошон, тамоми мамлакати Ӯҷ, подшоҳи Бошон, ва тамоми деҳоти Ёир, ки дар Бошон аст, шаст шаҳр.


text:
Ва нисфи Ҷилъод, ва Ашторӯт ва Эдрей, шаҳрҳои мамлакати Ӯҷ дар Бошон, барои писарони Мокир ибни Менашше, барои нисфи банӣ Мокир мувофиқи қабилаҳои онҳо буд.


text:
Ҳамин аст моликияте ки Мусо дар саҳрои Мӯоб, аз он тарафи Урдун назди Ериҳӯ ба самти шарқ бахшида буд.


text:
Вале ба сибти Левӣ Мусо ҳеҷ мулке надодааст: Парвардигор Худои Исроил мулки онҳост, чунон ки Ӯ ба онҳо гуфтааст.


text:
Ва инҳост моликияте ки банӣ Исроил дар замини Канъон гирифтанд, ки онро ба онҳо Элъозори коҳин ва Еҳушаъ ибни Нун ва раисони хонадонҳои банӣ Исроил тақсим карданд.


text:
Моликияти онҳо барои нӯҳ хонадон ва нисфи хонадон мувофиқи қуръа тақсим карда шуд, чунон ки Парвардигор ба воситаи Мусо фармуда буд.


text:
Зеро ки Мусо моликияти ду хонадон ва нисфи хонадонро аз он тарафи Урдун дода буд, вале ба левизодагон дар миёни онҳо моликият надода буд;


text:
Зеро ки банӣ Юсуф ду хонадон буданд: Менашше ва Эфроим; ва онҳо ба левизодагон дар замин ҳеҷ ҳиссае надоданд, балки фақат шаҳрҳоро барои сокин шуданашон ва атрофи онҳоро барои чорво ва молашон.


text:
Ва банӣ Яҳудо дар Ҷилҷол назди Еҳушаъ омаданд, ва Колеб ибни Ефуннеи қеназзӣ ба ӯ гуфт: «Суханеро, ки Парвардигор ба Мусо, марди Худо, дар бораи ман ва дар бораи ту дар Қодеш-Барнеа гуфта буд, ту медонӣ;


text:
Ман чилсола будам, вақте ки Мусо, бандаи Парвардигор, маро аз Қодеш-Барнеа барои ҷосусии замин фиристод, ва ман ба ӯ ҷавобе гардондам, чунон ки дар дилам буд;


text:
Вале бародаронам, ки бо ман рафта буданд, дар дили қавм воҳима андохтанд, ва ҳол он ки ман Парвардигор Худои худро ба куллӣ пайравӣ намудам;


text:
Ва дар он рӯз Мусо қасам хӯрда, гуфт: 'Ҳатман замине ки қадамат ба он расидааст, барои ту ва фарзандонат моликияти абадӣ хоҳад шуд, зеро ки ту Парвардигор Худои худро ба куллӣ пайравӣ намудаӣ';


text:
Ва алҳол, инак Парвардигор, чунон ки гуфта буд, ин чилу панҷ сол боз маро зинда нигоҳ доштааст, аз он замоне ки Парвардигор ин суханро ба Мусо гуфта буд, яъне аз замоне ки исроилиён дар биёбон роҳ мепаймуданд, ва алҳол инак ман имрӯз ҳаштоду панҷсола ҳастам;


text:
Имрӯз ман ҳанӯз бақувват ҳастам, мисли он рӯзе ки Мусо маро фиристода буд; чунон ки қувватам он вақт буд, ончунон алҳол қувватам ҳаст, хоҳ барои ҷанг кардан ва хоҳ барои берун рафтан ва омадан;


text:
Ва алҳол ту ин кӯҳистонро ба ман бидеҳ, ки дар он рӯз Парвардигор дар бораи он гуфта буд; зеро ту дар он рӯз шунидӣ, ки аноқиён он ҷо ҳастанд, ва шаҳрҳояш бузург ва ҳисордор аст; шояд, Парвардигор бо ман бошад, ва ман онҳоро бадар ронам, чунон ки Парвардигор гуфтааст».


text:
Бинобар ин Ҳебрӯн то имрӯз моликияти Колеб ибни Ефуннеи қеназзӣ шудааст, чунки ӯ Парвардигор Худои Исроилро ба куллӣ пайравӣ намудааст.


text:
Ва номи Ҳебрӯн пештар Қирят-Арбаъ буд, ки ӯ одами бузургтарин дар миёни аноқиён буд. Ва замин аз ҷанг ором ёфт.


text:
Ва қуръа барои хонадони банӣ Яҳудо, мувофиқи қабилаҳои онҳо, назди сарҳади Адӯм, яъне биёбони Син, ба тарафи ҷануб, аз охири ҷануб афтод.


text:
Ва дар ҷануб он сӯи баландии Ақрабим берун омада, ба Син мегузашт, ва аз тарафи ҷанубӣ ба Қодеш-Барнеа баромада, аз Ҳефӯн мегузашт, ва ба Аддоро баромада, ба самти Қарқоъ мегашт.


text:
Ва аз Асмӯн гузашта, ба водии Миср берун меомад, ва интиҳои охири ин ҳудуд баҳр буд; ин сарҳади ҷанубии шумо хоҳад буд.


text:
Ва сарҳади шарқӣ баҳри Намак то охири Урдун буд; ва сарҳади тарафи шимол аз халиҷи баҳр, аз резишгоҳи Урдун буд.


text:
Ва сарҳад сӯи Байт-Ҳоҷло баромада, аз шимоли Байт-Аробо мегузашт; ва сарҳад сӯи санги Бӯҳан, писари Реубен, мебаромад.


text:
Ва сарҳад аз водии Охӯр сӯи Дабир мебаромад, ва дар шимол ба тарафи Ҷилҷол мегашт, ки он дар рӯ ба рӯи Маале-Адумим, дар ҷануби водӣ воқеъ буд; ва сарҳад аз пеши обҳои Эйн-Шемеш мегузашт, ва интиҳои он назди Эйн-Рӯҷил буд.


text:
Ва сарҳад сӯи дараи Бен-Ҳиннӯм, аз ҷануби барҷастагии Ябусӣ, ки Ерусалим бошад, мебаромад; ва сарҳад сӯи қуллаи кӯҳ мебаромад, ки он ба самти ғарб дар рӯ ба рӯи дараи Ҳиннӯм ва ба самти шимол дар охири водии Рафоим воқеъ буд.


text:
Ва сарҳад аз қуллаи кӯҳ сӯи чашмаи обҳои Нефтӯҳа гашта, назди шаҳрҳои кӯҳи Эфрӯн берун меомад; ва сарҳад сӯи Баал, ки Қирят-Еорим бошад, мегашт.


text:
Ва сарҳад аз Баал ба самти ғарб сӯи кӯҳи Сеир мегашт, ва аз тарафи шимол сӯи барҷастагии кӯҳи Еорим, ки Касолӯн бошад, мегузашт, ва сӯи Байт-Шемеш фуруд омада, аз Тимно мегузашт.


text:
Ва сарҳад ба тарафи шимол сӯи барҷастагии Эқрӯн берун меомад; ва сарҳад ба самти Шикрӯн мегашт, ва аз кӯҳи Баал гузашта, назди Ябнаил берун меомад; ва интиҳои сарҳад баҳр буд.


text:
Ва сарҳади ғарбӣ баҳри Бузург буд; ва ин аст ҳудуди банӣ Яҳудо аз ҳар тараф мувофиқи қабилаҳои онҳо.


text:
Ва ба Колеб ибни Ефунне, мувофиқи он чи Парвардигор ба Еҳушаъ гуфта буд, ӯ дар миёни банӣ Яҳудо ҳиссае дод, яъне шаҳри Қирят-Арбаъ падари аноқиёнро, ки Ҳебрӯн бошад.


text:
Ва Колеб гуфт: «Касе ки ба Қирят-Сефер шикаст расонад ва онро бигирад, духтари худ Аксоро ба вай ба занӣ хоҳам дод».


text:
Ва чун духтар назди вай омад, вайро моил намуд, ки ӯ аз падари худ киштзоре биталабад, ва ӯ аз болои хар фуруд омад; ва Колеб ба ӯ гуфт: «Ту чӣ мехоҳӣ?»


text:
Ва ӯ гуфт: «Ба ман баракате бидеҳ, зеро ки замини ҷанубиро ту ба ман додаӣ, пас чашмаҳои обро ҳам ба ман бидеҳ». Ва Колеб чашмаҳои боло ва чашмаҳои поёнро ба ӯ дод.


text:
Ва шаҳрҳои интиҳоии хонадони банӣ Яҳудо назди сарҳади Адӯм дар ҷануб инҳо буданд: Қабсаил, Эдер ва Ёҷур,


text:
Ашдӯд, қасабаҳо ва деҳоти он, Ғазза, қасабаҳо ва деҳоти он, то водии Миср ва баҳри Бузург ва соҳили он.


text:
Вале ябусиёнро, ки сокинони Ерусалим буданд, банӣ Яҳудо натавонистанд бадар ронанд; ва ябусиён бо банӣ Яҳудо то имрӯз дар Ерусалим сокинанд.


text:
Ва қуръа барои банӣ Юсуф аз Урдуни назди Ериҳӯ, ба тарафи шарқии обҳои Ериҳӯ, ба самти биёбоне ки аз Ериҳӯ сӯи кӯҳи Байт-Ил мебарояд, афтод.


text:
Ва ба самти ғарб ба ҳудуди Яфлетӣ, то сарҳадӣ Байт-Ҳӯрӯни поён ва то Ҷозар фуруд меомад, ва интиҳои он баҳр буд.


text:
Ва ҳудуди банӣ Эфроим мувофиқи қабилаҳои онҳо чунин буд, ва сарҳади мулки онҳо ба тарафи шарқ Атрӯт-Аддор то Байт-Ҳӯрӯни боло буд.


text:
Ва сарҳад ба самти ғарб аз шимоли Михматот берун меомад, ва сарҳад ба тарафи шарқии Таанат-Шилӯ мегашт, ва аз ҷониби шарқии Ёнӯҳо аз он мегузашт.


text:
Ва сарҳад ба тарафи ғарб аз Тапуҳа ба водии Қоно мерафт, ва интиҳои он баҳр буд; ин аст мулки хонадони банӣ Эфроим мувофиқи қабилаҳои онҳо;


text:
Илова бар шаҳрҳое ки барои банӣ Эфроим андаруни мулки банӣ Менашше ҷудо карда шуда буд; ҳамаи шаҳрҳо бо деҳоти онҳо буд.


text:
Валекин канъониёнеро, ки дар Ҷозар сокин буданд, бадар наронданд; ва канъониён то имрӯз дар миёни эфроимиён сокинанд ва хироҷгузори меҳнатӣ мебошанд.


text:
Ва қуръа барои хонадони Менашше чунин афтод, зеро ки ӯ нахустзодаи Юсуф буд; ба Мокир, нахустзодаи Менашше, падари Ҷилъод, азбаски марди ҷангӣ буд, Ҷилъод ва Бошон расид.


text:
Ва ба писарони дигари Менашше мувофиқи қабилаҳои онҳо ҳиссае расид, чунончи: ба писарони Абиэзер, ба писарони Ҳелеқ, ба писарони Асриил, ба писарони Шекем, ба писарони Ҳефер ва ба писарони Шамидоъ; инҳо писарони Менашше ибни Юсуф, яъне ҷинси мардони онҳо, мувофиқи қабилаҳошон мебошанд.


text:
Вале Селофҳод ибни Ҳефер ибни Ҷилъод ибни Мокир ибни Менашше писар не, балки духтар дошт, ва инҳост номҳои духтаронаш: Маҳло, Нӯо, Ҳоҷло, Милко ва Тирсо.


text:
Ва онҳо пеши Элъозори коҳин ва пеши Еҳушаъ ибни Нун ва пеши раисон наздик омада, гуфтанд: «Парвардигор ба Мусо фармудааст, ки ба мо мулке дар миёни бародаронамон бидиҳад». Ва ба онҳо мувофиқи амри Парвардигор мулке дар миёни бародарони падарашон дода шуд.


text:
Зеро ки духтарони Менашше мулке дар миёни писарони ӯ гирифтанд, ва замини Ҷилъод ба писарони дигари Менашше расид.


text:
Ва сарҳади Менашше аз Ошер сӯи Михматот мерафт, ки он дар рӯ ба рӯи Шакем аст; ва сарҳад ба тарафи рост сӯи сокинони Эйн-Тапуҳа мерафт.


text:
Замини атрофи Тапуҳа аз они Менашше буд, вале худи Тапуҳа, ки назди сарҳади Менашше буд, ба банӣ Эфроим расид.


text:
Ва сарҳад сӯи водии Қоно, ба тарафи ҷанубии водӣ фуруд меомад; ин шаҳрҳо дар миёни шаҳрҳои Менашше ба эфроимиён расид; ва сарҳади Менашше аз шимоли водӣ буд, ва интиҳои он баҳр буд.


text:
Тарафи ҷанубӣ аз они Эфроим ва тарафи шимолӣ аз они Менашше буда, баҳр сарҳади онҳо буд; ва онҳо аз шимол ба Ошер, ва аз шарқ ба Иссокор ҳамҳудуд буданд.


text:
Ва ба Менашше дар мулкҳои Иссокор ва Ошер инҳо тааллуқ дошт: Байт-Шаон ва қасабаҳояш, Иблеом ва қасабаҳояш, сокинони Дӯр ва қасабаҳояш, сокинони Эйн-Дӯр ва қасабаҳояш, сокинони Таънок ва қасабаҳояш, сокинони Маҷиддӯ ва қасабаҳояш, – ин се ноҳияи кӯҳӣ.


text:
Вале банӣ Менашше сокинони ин шаҳрҳоро натавонистанд бадар ронанд, ва канъониён азм карданд ки дар ин замин сокин бошанд.


text:
Ва чун банӣ Исроил қувват гирифтанд, он гоҳ канъониёнро хироҷгузор гардониданд, валекин онҳоро бадар наронданд.


text:
Ва банӣ Юсуф ба Еҳушаъ сухан ронда, гуфтанд: «Чаро мувофиқи як қуръа мулкеро бо як қитъае ба ман додаӣ, ва ҳол он ки ман қавми сершумор ҳастам, чунки Парвардигор маро то ин дараҷа баракат додааст».


text:
Ва Еҳушаъ ба онҳо гуфт: «Агар ту қавми сершумор бошӣ, ба ҷангал баро ва дар он ҷо, дар замини фариззиён ва рафоиён барои худ маконе тоза намо, зеро ки кӯҳи Эфроим барои ту танг аст».


text:
Ва банӣ Юсуф гуфтанд: «Кӯҳистон барои мо кифоят намекунад; ва ҳамаи канъониёне ки дар замини водӣ сокинанд, аробаҳои оҳанин доранд, чи онҳое ки дар Байт-Шаон ва қасабаҳояш, ва чи онҳое ки дар водии Изреъил мебошанд».


text:
Ва Еҳушаъ ба хонадони Юсуф, ба Эфроим ва Менашше сухан ронда, гуфт: «Ту қавми сершумор ҳастӣ, ва қуввати бузурге дорӣ, пас мулки ту мувофиқи як қуръа нахоҳад буд,


text:
Балки кӯҳистон аз они ту хоҳад буд, ҷангалро низ ту барои худ тоза хоҳӣ кард, ва он то ақсояш аз они ту хоҳад буд, зеро ки канъониёнро бадар хоҳӣ ронд, агарчи аробаҳои оҳанин доранд, агарчи зӯроваранд».


text:
Ва тамоми ҷамоати банӣ Исроил дар Шилӯ ҷамъ шуда, дар он ҷо хаймаи ҷомеъро барқарор карданд; ва кишварро онҳо тобеъ карда буданд.


text:
Ва Еҳушаъ ба банӣ Исроил гуфт: «То ба кай шумо бепарвогӣ мекунед дар он ки рафта заминеро, ки Парвардигор Худои падаронатон ба шумо додааст, соҳибӣ намоед?


text:
Аз ҷониби худ се нафарро аз ҳар сибт бидиҳед, то ки ман онҳоро бифиристам, ва онҳо бархоста, дар замин гардиш кунанд, ва расми онро мувофиқи тақсимоти мулкҳо кашанд, ва назди ман биёянд.


text:
Бигзор онро ба ҳафт ҳисса тақсим кунанд; Яҳудо дар ҳудуди худ аз ҷануб хоҳад монд, ва хонадони Юсуф дар ҳудуди худ аз шимол хоҳанд монд.


text:
Ва шумо расми ҳафт ҳиссаи заминро кашида, назди ман ба ин ҷо биёред, ва ман дар ин ҷо ба ҳузури Парвардигор Худои мо барои шумо қуръа хоҳам партофт.


text:
Зеро ки левизодагон дар миёни шумо ҳиссае надоранд, чунки каҳонати Парвардигор насибаи онҳост; ва Ҷод ва Реубен ва нисфи сибти Менашше мулки худро аз он тарафи Урдун, яъне аз ҷониби шарқии он гирифтаанд, ки онро Мусо, бандаи Парвардигор, ба онҳо дода буд».


text:
Ва он одамон бархоста рафтанд; ва Еҳушаъ ба онҳое ки барои кашидани расми замин мерафтанд, фармуда, гуфт: «Рафта дар замин гардиш кунед ва расми онро кашида, назди ман баргардед, ва ман дар ин ҷо ба ҳузури Парвардигор, дар Шилӯ, барои шумо қуръа хоҳам партофт».


text:
Ва он одамон рафта, заминро тай карданд ва расми онро мувофиқи шаҳрҳо ба ҳафт ҳисса дар дафтаре сабт карданд, ва назди Еҳушаъ ба бошишгоҳи Шилӯ омаданд.


text:
Ва Еҳушаъ барои онҳо дар Шилӯ ба ҳузури Парвардигор қуръа партофт, ва дар он ҷо Еҳушаъ заминро ба банӣ Исроил мувофиқи тақсимоташон тақсим кард.


text:
Ва қуръа барои хонадони банӣ Бинёмин мувофиқи қабилаҳои онҳо афтод, ва ҳудуди онҳо аз рӯи қуръа дар мобайни банӣ Яҳудо ва банӣ Юсуф баромад.


text:
Ва сарҳади онҳо дар тарафи шимол аз Урдун буд, ва сарҳад аз шимол сӯи барҷастагии Ериҳӯ мебаромад, ва дар ғарб сӯи кӯҳистон боло мерафт, ва интиҳояш биёбони Байт-Овин буд.


text:
Ва аз он ҷо сарҳад сӯи Луз, яъне ба тарафи барҷастагии ҷанубии Луз, ки Байт-Ил бошад, гузашта мерафт, ва сарҳад сӯи Атрӯт-Аддор, ба тарафи кӯҳе ки аз ҷануби Байт-Ҳӯрӯни поён воқеъ аст, фуруд меомад.


text:
Ва сарҳад дар тарафи ғарб аз кӯҳе ки дар рӯ ба рӯи Байт-Ҳӯрӯни ҷанубӣ воқеъ аст, давр зада мегашт, ва интиҳояш назди Қирят-Баал буд, ки Қирят-Еорим, шаҳри банӣ Яҳудо бошад; ин тарафи ғарбист.


text:
Ва тарафи ҷанубӣ аз канори Қирят-Еорим буд; ва сарҳад ба самти ғарб мерафт, ва ба чашмаи обҳои Нефтӯҳа мерасид.


text:
Ва сарҳад ба домани кӯҳе ки дар рӯ ба рӯи дараи Бен-Хиннӯм, дар шимоли водии Рафоим воқеъ аст, фуруд меомад, ва ба дараи Ҳиннӯм сӯи барҷастагии ҷанубии ябусиён мерафт, ва ба Эйн-Рӯҷил фуруд меомад.


text:
Ва аз шимол гашта, ба Эйн-Шемеш мебаромад, ва сӯи Ҷалилӯт, ки дар рӯ ба рӯи Маале-Адумим аст, мерафт, ва ба санги Бӯҳан, писари Реубен, фуруд меомад.


text:
Ва сарҳад аз барҷастагаи Байт-Ҳоҷло ба тарафи шимол мегузашт, ва интиҳои сарҳад халиҷи шимолии баҳри Намак, дар интиҳои ҷанубии Урдун буд; ин сарҳади ҷанубист.


text:
Ва ба тарафи шарқ Урдун сарҳади он буд; мулки банӣ Бинёмин бо сарҳадҳои он аз ҳар тараф, мувофиқи қабилаҳои онҳо, ҳамин буд.


text:
Ва шаҳрҳои хонадони банӣ Бинёмин, мувофиқи қабилаҳои онҳо, инҳо буданд: Ериҳӯ, Байт-Ҳоҷло ва Эмеқ-Қасис,


text:
Селаъ, Олаф, Ябусӣ, ки Ерусалим бошад, Ҷибъат ва Қирят, – чордаҳ шаҳр бо деҳоташон; ин аст мулки банӣ Бинёмин мувофиқӣ қабилаҳои онҳо.


text:
Ва қуръаи дуюм барои Шимъӯн, яъне барои хонадони банӣ Шимъӯн мувофиқи қабилаҳои онҳо баромад; ва мулки онҳо андаруни мулки банӣ Яҳудо буд.


text:
Ва тамоми деҳоте ки дар атрофи ин шаҳрҳо то Баалат-Беэр ва Ромат-Наҷаб буд; мулки хонадони банӣ Шимъӯн мувофиқи қабилаҳои онҳо ҳамин буд.


text:
Мулки банӣ Шимъӯн аз миёни ҳиссаи банӣ Яҳудо буд, зеро ки ҳиссаи банӣ Яҳудо барои онҳо бағоят бузург буд, ва банӣ Шимъӯн аз миёни мулки онҳо мулк гирифтанд.


text:
Ва қуръаи сеюм барои банӣ Забулун мувофиқи қабилаҳои онҳо баромад, ва сарҳади мулки онҳо то Сорид мерасид.


text:
Ва ҳудуди онҳо ба самти ғарб ва Маръало рафта, то Дабошет мерасид, ва ба водие ки дар рӯ ба рӯи Ёқнеом аст, мерасид;


text:
Ва аз Сорид ба самти шарқ, ба тарафи тулӯи офтоб то сарҳади Кислӯт-Тобӯр бармегашт, ва назди Добрат баромада, ба Ёфиа мерасид.


text:
Ва аз он ҷо ба самти шарқ, ба Ҷитто-Ҳефер ва Итто-Қосин гузашта, назди Риммӯн мебаромад ва ба тарафи Нео мегашт.


text:
Ва сарҳад ба Тобӯр, Шаҳасимо ва Байт-Шемеш мерасид, ва интиҳои сарҳадашон назди Урдун буд, – шонздаҳ шаҳр бо деҳоташон.


text:
Ва ба самти тулӯи офтоб ба Байт-Доҷӯн баргашта, ба Забулун ва дараи Йифтаҳ-Ил дар шимол ва ба Байт-Эмеқ ва Наиил мерасид, ва аз тарафи чап назди Кабул мебаромад;


text:
Ва сарҳад ба Ромо баргашта, то шаҳри ҳисордори Сур мерафт; ва сарҳад сӯи Ҳусо бармегашт, ва интиҳояш назди баҳр дар мавзеи Акзиб буд;


text:
Ва сарҳади онҳо аз Ҳелаф, аз булутзоре ки дар Саананним буд, ба Адомӣ, Ноқаб ва Ябнаил то Лаққум мерафт, ва интиҳояш назди Урдун буд.


text:
Ва сарҳад ба самти ғарб сӯи Азнӯт-Тобӯр баргашта, аз он ҷо ба Ҳуққӯқо мебаромад, аз ҷануб ба Забулун мерасид, аз ғарб ба Ошер мерасид ва аз тулӯи офтоб – ба Яҳудо назди Урдун.


text:
Ва ҳудуди банӣ Дон аз ихтиёрашон баромад, ва банӣ Дон берун рафта, бо Лошам ҷанг карданд, ва онро забт намуда, ба дами шамшер заданд, ва онро ба соҳибии худ дароварда, дар он сокин шуданд, ва Лошамро Дон номиданд, мувофиқи номи Дон, ки падарашон буд.


text:
Ва ҳангоме ки ба ҳудудҳо тақсим кардани заминро ба анҷом расониданд, банӣ Исроил ба Еҳушаъ ибни Нун мулке дар миёни худ доданд,


text:
Мувофиқи амри Парвардигор шаҳреро, ки ӯ хост, яъне Тимнат-Сораҳро дар кӯҳи Эфроим ба ӯ доданд, ва ӯ ин шаҳрро бино карда, дар он сокин шуд.


text:
Ҳамин аст мулкҳое ки Элъозори коҳин ва Еҳушаъ ибни Нун ва раисони хонадонҳои банӣ Исроил бо қуръа дар Шилӯ ба ҳузури Парвардигор назди дари хаймаи ҷомеъ тақсим карданд; ва тақсимоти заминро ба анҷом расониданд.


text:
«Ба банӣ Исроил сухан ронда, бигӯй: 'Шаҳрҳои гурезгоҳро, ки дар бораи онҳо ба шумо ба воситаи Мусо сухан рондаам, барои худ муайян намоед,


text:
То қотиле ки касеро саҳван, нодониста кушта бошад, ба он ҷо бигрезад; ва ин шаҳрҳо барои шумо гурезгоҳе аз хунхоҳ бошад.


text:
Ва касе ки ба яке аз ин шаҳрҳо мегурезад, бигзор ба даҳани дарвозаи шаҳр истода, ба гӯши пирони он шаҳр суханони худро бигӯяд, ва онҳо ӯро назди худ ба шаҳр дароварда, маконе ба ӯ хоҳанд дод, то ки бо онҳо сокин шавад.


text:
Ва ҳангоме ки хунхоҳ ӯро таъқиб намояд, онҳо набояд қотилро ба дасти вай супоранд, зеро ки ӯ ёри худро надониста куштааст, ва пеш аз он бо вай душмание надоштааст.


text:
Ва ӯ бигзор дар ин шаҳр сокин бошад, то вақте ки ба ҳузури ҷамоат барои доварӣ ҳозир шавад, ва то вақти вафоти саркоҳине ки дар он айём бошад. Он гоҳ қотил метавонад баргашта, ба шаҳри худ ва ба хонаи худ, яъне ба шаҳре ки аз он гурехта буд, биёяд'».


text:
Ва Қодешро дар Ҷалил дар кӯҳи Нафтолӣ, ва Шакемро дар кӯҳи Эфроим, ва Қират-Арбаъро, ки Ҳебрӯн бошад, дар кӯҳи Яҳудо тақдис пок ҷудо карданд.


text:
Ва аз он тарафи Урдун, дар рӯ ба рӯи Ериҳӯ, ба самти шарқ, Босарро дар биёбон, дар дашт, аз хонадони Реубен, ва Ромӯтро дар Ҷилъод, аз хонадони Ҷод, ва Ҷӯлонро дар Бошон, аз хонадони Менашше, муайян карданд.


text:
Ҳаминҳо буд шаҳрҳое ки барои тамоми банӣ Исроил ва барои ғарибе ки дар миёни онҳо сокин аст, муайян гардида буд, то ҳар одаме ки касеро саҳван кушта бошад, ба он ҷо бигрезад, ва аз дасти хунхоҳ намирад, то вақте ки ба ҳузури ҷамоат барои доварӣ ҳозир шавад.


text:
Ва раисони левизодагон назди Элъозори коҳин ва назди Еҳушаъ ибни Нун ва назди раисони хонадонҳои банӣ Исроил омаданд,


text:
Ва ба онҳо дар Шилӯ, дар замини Канъон, сухан ронда, гуфтанд: «Парвардигор ба воситаи Мусо фармудааст, ки ба мо шаҳрҳо барои истиқомат, ва атрофи онҳо барои чорпоёни мо дода шавад».


text:
Ва банӣ Исроил, мувофиқи амри Парвардигор, аз мулки худ ин шаҳрҳоро бо атрофи чарогоҳҳои онҳо ба левизодагон доданд.


text:
Ва қуръа барои қабилаҳои қаҳотиён баромад; ва барои писарони Ҳоруни коҳин, ки аз левизодагон буданд, аз хонадони Яҳудо ва аз хонадони Шимъӯн ва аз хонадони Бинёмин, мувофиқи қуръа, сездаҳ шаҳр расид.


text:
Ва барои бақияи писарони Қаҳот аз қабилаҳои хонадони Эфроим ва аз хонадони Дон ва аз нисфи хонадони Менашше, мувофиқи қуръа, даҳ шаҳр расид.


text:
Ва барои писарони Ҷершӯн аз қабилаҳои хонадони Иссокор ва аз хонадони Ошер ва аз хонадони Нафтолӣ ва аз нисфи хонадони Менашше дар Бошон, мувофиқи қуръа, сездаҳ шаҳр расид.


text:
Барои писарони Марорӣ, мувофиқи қабилаҳои онҳо, аз хонадони Реубен ва аз хонадони Ҷод ва аз хонадони Забулун дувоздаҳ шаҳр расид.


text:
Ва банӣ Исроил ба левизодагон ин шаҳрҳоро бо атрофи онҳо мувофиқи қуръа доданд, чунон ки Парвардигор ба воситаи Мусо фармуда буд.


text:
Ва инҳо ба писарони Ҳорун, ки аз қабилаҳои қаҳотиён, аз банӣ Левӣ буданд, расид, зеро ки қуръаи аввалин аз они онҳо шуд;


text:
Ва шаҳри Қирят-Арбаъ, падари аноқиёнро, ки Ҳебрӯн бошад, дар кӯҳи Яҳудо бо атрофи гирду пеши он ба онҳо доданд.


text:
Ва ба писарони Ҳоруни коҳин шаҳри гурезгоҳи қотил – Ҳебрӯнро бо атрофи он, ва Либноро бо атрофи он доданд,


text:
Ва Айинро бо атрофи он, ва Ютторо бо атрофи он, ва Байт-Шемешро бо атрофи он, яъне нӯҳ шаҳрро аз ин ду сибт доданд.


text:
Ва барои қабилаҳои банӣ Қаҳот, яъне левизодагони дигаре ки аз банӣ Қаҳот буданд, шаҳрҳо мувофиқи қуръаи онҳо аз хонадони Эфроим буд.


text:
Ба онҳо шаҳри гурезгоҳи қотил – Шакемро бо атрофи он дар кӯҳи Эфроим доданд; ва Ҷозарро бо атрофи он,


text:
Ва аз нисфи хонадони Менашше – Таънокро бо атрофи он, ва Ҷат-Риммӯнро бо атрофи он, яъне ду шаҳрро доданд.


text:
Ва ба писарони Ҷершӯн, ки аз қабилаҳои левизодагон буданд, аз нисфи хонадони Менашше шаҳри гурезгоҳи қотил – Ҷӯлонро, ки дар Бошон буд, бо атрофи он, ва Беэштароро бо атрофи он, яъне ду шаҳрро доданд.


text:
Ва аз хонадони Нафтолӣ – шаҳри гурезгоҳи қотил Қодешро дар Ҷалил бо атрофи он, ва Ҳаммӯт-Дӯрро бо атрофи он, ва Қартонро бо атрофи он, яъне се шаҳрро доданд.


text:
Ва барои қабилаҳои банӣ Марорӣ, ки аз левизодагони боқимонда буданд, аз хонадони Забулун Ёқнеомро бо атрофи он, Қарторо бо атрофи он,


text:
Ва аз хонадони Реубен шаҳри гурезгоҳи қотил Босарро дар биёбон бо атрофи он, ва Яҳсоро бо атрофи он,


text:
Ва аз хонадони Ҷод шаҳри гурезгоҳи қотил Ромӯтро дар Ҷилъод бо атрофи он, ва Маҳаноимро бо атрофи он,


text:
Ҳамаи ин шаҳрҳо барои банӣ Марорӣ мувофиқи қабилаҳои онҳо, яъне барои онҳое буд, ки аз қабилаҳои левизодагон боқӣ монда буданд; ва аз рӯи қуръаи онҳо дувоздаҳ шаҳр баромад.


text:
Ва Парвардигор ба Исроил тамоми заминеро, ки қасам хӯрда буд ба падаронашон бидиҳад, дод, ва онҳо онро ба соҳибии худ дароварда, дар он сокин шуданд.


text:
Ва Парвардигор ба онҳо аз ҳар тараф оромӣ дод, чунон ки ба падаронашон қасам хӯрда буд; ва касе аз ҳамаи душманонашон натавонист пеши онҳо истодагӣ кунад: ҳамаи душманони онҳоро Парвардигор ба дасташон супурд.


text:
Аз ҳамаи қавлу ваъдаҳое ки Парвардигор ба хонадони Исроил дода буд, сухане барбод нарафт: ҳамааш ба амал омад.


text:
Ва ба онҳо гуфт: «Шумо ҳар он чиро, ки Мусо, бандаи Парвардигор, ба шумо фармуда буд, ба ҷо овардед, ва ба овози ман дар ҳар чи ба шумо фармудам, гӯш додед.


text:
Бародарони худро дар ин айёми дуру дароз то имрӯз тарк накардед, ва иҷрои фармони Парвардигор Худои худро риоя намудед.


text:
Ва алҳол Парвардигор Худои шумо ба бародарони шумо оромӣ бахшидааст, чунон ки ба онҳо гуфта буд; ва алҳол сӯи хаймаҳои худ ба замини моликияти худ, ки Мусо, бандаи Парвардигор, дар он тарафи Урдун ба шумо додааст, рӯй оварда, биравед.


text:
Фақат саъю кӯшиш намоед, ки аҳком ва шариатеро, ки Мусо, бандаи Худо, ба шумо фармудааст, ба амал оваред, то ки Парвардигор Худои худро дӯст дошта, ба ҳамаи роҳҳои Ӯ рафтор кунед ва аҳкоми Ӯро ба ҷо оварда, ба Ӯ бичаспед, ва Ӯро бо тамоми дили худ ва бо тамоми ҷони худ парастиш намоед».


text:
Ба нисфи сибти Менашше Мусо дар Бошон мулк дода буд, ва ба нисфи дигари он Еҳушаъ бо бародаронашон дар ин тарафи Урдун ба самти ғарб мулк дод; ва ҳангоме ки Еҳушаъ онҳоро сӯи хаймаҳошон равона мекард, онҳоро баракат дод,


text:
Ва ба онҳо сухан ронда, гуфт: «Бо сарвати бисёр ва бо чорвои сершумор, бо нуқра ва тилло ва мис ва оҳан ва либоси бағоят зиёде ба хаймаҳои худ бармегардед; пас, ғанимати душманони худро бо бародарони худ тақсим кунед».


text:
Ва банӣ Реубен ва банӣ Ҷод ва нисфи сибти Менашше аз пеши банӣ Исроил, аз Шилӯ, ки дар замини Канъон аст, баргашта, равона шуданд, то сӯи замини Ҷилъод, ба замини моликияти худ, ки онро мувофиқи амри Парвардигор ба воситаи Мусо ба соҳибии худ даровардаанд, бираванд.


text:
Ва ба ноҳияи Урдун, ки дар замини Канъон аст, расида, банӣ Реубен ва банӣ Ҷод ва нисфи сибти Менашше дар он ҷо назди Урдун қурбонгоҳ бино карданд, – қурбонгоҳи бузурге ки аз дурдаст ба назар намоён мешуд.


text:
Ва банӣ Исроил овозаи онро шуниданд, ки инак, банӣ Реубен ва банӣ Ҷод ва нисфи сибти Менашше дар рӯ ба рӯи замини Канъон дар ноҳияи Урдун, дар соҳиле ки аз они банӣ Исроил аст, қурбонгоҳ бино кардаанд.


text:
Ва ҳангоме ки банӣ Исроил инро шуниданд, тамоми ҷамоати банӣ Исроил дар Шилӯ ҷамъ шуданд, то ки бар зидди онҳо ба ҷанг бароянд.


text:
Ва банӣ Исроил Финҳос ибни Элъозори коҳинро назди банӣ Реубен ва банӣ Ҷод ва нисфи сибти Менашше ба замини Ҷилъод фиристоданд.


text:
Ва бо ӯ даҳ раис: як раис аз ҳар хонадон, аз ҳамаи сибтҳои Исроил буданд, ки ҳар яке раиси хонадони қабилаҳои Исроил буд.


text:
Ва онҳо назди банӣ Реубен ва банӣ Ҷод ва нисфи сибти Менашше ба замини Ҷилъод омаданд, ва ба онҳо сухан ронда, гуфтанд:


text:
«Тамоми ҷамоати Парвардигор чунин мегӯянд: 'Ин чӣ хиёнат аст, ки дар хаққи Худои Исроил кардаед, ки имрӯз аз Парвардигор гашта, барои худ қурбонгоҳе сохтаед, яъне имрӯз бар зидди Парвардигор исён бардоштаед?


text:
Оё гуноҳи Фаӯр барои мо кам аст, ки то имрӯз аз он пок нашудаем, ва он вақт вабое ба сари ҷамоати Парвардигор омада буд?


text:
Ва шумо имрӯз аз Парвардигор гаштаед! Ва чунин воқеъ хоҳад шуд, ки шумо имрӯз бар зидди Парвардигор исён мебардоред, ва Ӯ фардо бар тамоми ҷамоати Исроил ғазаб мекунад.


text:
Вале агар замини моликияти шумо дар назаратон палид бошад, пас ба замини моликияти Парвардигор, ки хаймаи Парвардигор дар он сокин аст, бигзаред, ва дар миёни мо мулке барои худ бигиред, валекин бар зидди Парвардигор исён набардоред ва, ғайр аз қурбонгоҳи Парвардигор Худои мо, барои худ қурбонгоҳ сохта, моро ба исёни худ шарик нагардонед.


text:
Охир, танҳо Охон ибни Зораҳ аз чизи ҳаром гирифта хиёнат карда буд, валекин ғазаб бар сари тамоми ҷамоати Исроил омад, ва он шахс барои гуноҳи худ танҳо ба ҳалокат нарасид'».


text:
Ва банӣ Реубен ва банӣ Ҷод ва нисфи сибти Менашше ҷавоб гардонида, ба раисони хонадонҳои Исроил гуфтанд:


text:
«Парвардигор Худои худоён аст, Парвардигор Худои худоён аст, Ӯ медонад, ва Исроил хоҳанд донист! Агар мо дар ҳаққи Парвардигор исён ё хиёнат карда бошем, Ту моро имрӯз наҷот надеҳ!


text:
Агар мо қурбонгоҳро барои он сохта бошем, ки аз Парвардигор гардем, ва ё барои он ки қурбонии сӯхтанӣ ва ҳадияи ордӣ бар он барорем ва ё қурбониҳои саломатӣ бар он забҳ кунем, бигзор Парвардигор Худаш бозхост намояд!


text:
Балки ин корро мо аз хавфи он кардаем, ки шояд фардо писарони шумо ба писарони мо бигӯянд: 'Шуморо бо Парвардигор Худои Исроил чӣ кор аст?


text:
Охир, Парвардигор дар миёни мо ва шумо, эй банӣ Реубен ва банӣ Ҷод, Урдунро чун ҳадде гузоштааст, ва шуморо дар Парвардигор ҳиссае нест!' Ва писарони шумо писарони моро ба парастиши Парвардигор роҳ нахоҳанд дод.


text:
Бинобар ин мо гуфтем: барои худ ғамхорӣ намуда, қурбонгоҳе бисозем, аммо на барои қурбонии сӯхтанӣ ва на барои забҳ кардан,


text:
Балки барои он ки ин дар миёни мо ва шумо ва дар миёни наслҳои мо баъд аз мо шоҳиде бошад, то ки мо парастиши Парвардигорро ба ҳузури Ӯ бо қурбониҳои сӯхтанӣ ва забҳҳо ва қурбониҳои саломатии худ ба ҷо оварем, ва писарони шумо фардо ба писарони мо нагӯянд: 'Шуморо дар Парвардигор ҳиссае нест!'


text:
Ва мо гуфтем: агар ба мо ва ба наслҳои мо фардо чунин бигӯянд, мо хоҳем гуфт: 'Ин намунаи қурбонгоҳи Парвардигорро бубинед, ки падарони мо на барои қурбонии сӯхтанӣ ва на барои забҳ сохтаанд, балки барои он ки дар миёни мо ва шумо шоҳид бошад'.


text:
Ҳошо ва калло, ки мо бар зидди Парвардигор исён бардошта, имрӯз аз Парвардигор гардем, ва ғайр аз қурбонгоҳи Парвардигор Худои мо, ки ба ҳузури хаймаи Ӯст, қурбонгоҳе барои қурбонии сӯхтанӣ, ҳадияи ордӣ ва забҳ бисозем!»


text:
Ва ҳангоме ки Финҳоси коҳин ва раисони ҷамоат ва сарварони Исроил, ки бо ӯ буданд, суханонеро, ки банӣ Реубен ва банӣ Ҷод ва банӣ Менашше гуфта буданд, шуниданд, ин дар назарашон писанд омад.


text:
Ва Финҳос ибни Элъозори коҳин ба банӣ Реубен ва банӣ Ҷод ва банӣ Менашше гуфт: «Имрӯз мо донистем, ки Парвардигор дар миёни мост, чунки шумо ин хиёнатро дар ҳаққи Парвардигор накардаед; акнун шумо банӣ Исроилро аз дасти Парвардигор раҳо кардед».


text:
Ва Финҳос ибни Элъозори коҳин ва раисон аз пеши банӣ Реубен ва банӣ Ҷод аз замини Ҷилъод ба замини Канъон назди банӣ Исроил баргашта, инро ба онҳо хабар доданд.


text:
Ин дар назари банӣ Исроил писанд омад, ва банӣ Исроил Худоро муборак хонданд; ва аз нияти худ дар бораи он ки бар зидди онҳо ба ҷанг бароянд ва заминеро, ки банӣ Реубен ва банӣ Ҷод дар он сокинанд, хароб кунанд, даст кашиданд.


text:
Ва банӣ Реубен ва банӣ Ҷод дар бораи қурбонгоҳ гуфтанд, ки «он дар миёни мо шоҳид аст, ки Парвардигор Худост».


text:
Ва бо гузашти айёми зиёд, баъд аз он ки Парвардигор ба Исроил аз ҳамаи душманони гирду пешашон оромӣ бахшид, Еҳушаъ пир ва солхӯрда гардид.


text:
Ва Еҳушаъ тамоми Исроилро, яъне пирон, раисон, доварон ва нозирони онҳоро даъват намуда, ба онҳо гуфт: «Ман пир ва солхӯрда шудаам.


text:
Ва шумо ҳар он чиро, ки Парвардигор Худои шумо ба ҳамаи ин халқҳо пеши шумо кардааст, дидаед, зеро ки Парвардигор Худои шумо Худаш барои шумо ҷангидааст.


text:
Бубинед, ин халқҳоеро, ки боқӣ мондаанд, ва халқҳоеро, ки аз Урдун то баҳри бузург ба самти ғуруби офтоб нобуд намудаам, ман барои шумо бо қуръа тақсим кардам, то ки мулки сибтҳои шумо бошанд.


text:
Ва Парвардигор Худои шумо Худаш онҳоро пеши шумо ба танг оварда, аз пеши шумо бадар хоҳад ронд, ва шумо замини онҳоро ба соҳибии худ хоҳед даровард, чунон ки Парвардигор Худои шумо ба шумо гуфтааст.


text:
Пас, бағоят қавӣ бошед, то ҳар он чиро, ки дар китоби шариати Мусо навишта шудааст, риоя намуда ба амал оваред, бе он ки аз он ба тарафи рост ё чап дур шавед,


text:
То бо ин халқҳое ки дар миёни шумо боқӣ мондаанд, омезиш наёбед, ва номи худоёни онҳоро зикр карда қасам нахӯред, ва онҳоро парастиш нанамоед ва ба онҳо саҷда набаред,


text:
Ва Парвардигор халқҳои бузург ва зӯроварро аз пеши шумо бадар рондааст, ва пеши шумо касе то имрӯз натавонистааст истодагӣ намояд.


text:
Як нафар аз шумо ҳазор нафарро таъқиб менамояд, зеро ки Парвардигор Худои шумо Худаш барои шумо меҷангад, чунон ки ба шумо гуфтааст.


text:
Аммо агар рӯй тофта, ба бақияи ин халқҳое ки дар миёни шумо мондаанд, бичаспед, ва бо онҳо хешовандӣ пайдо кунед, ва назди онҳо биёед, ва онҳо назди шумо биёянд, –


text:
Яқинан бидонед, ки Парвардигор Худои шумо ин халқҳоро дигар аз пеши шумо бадар нахоҳад ронд, ва онҳо барои шумо дом ва тӯр, ва барои қабурғаҳои шумо тозиёна*, ва барои чашмони шумо хор хоҳанд буд, то даме ки аз ин замини хуб, ки Парвардигор Худои шумо ба шумо додааст, нобуд гардед.


text:
Ва инак, ман ба қарибӣ ба тариқи тамоми аҳли замин меравам, ва шумо бо тамоми дили худ ва бо тамоми ҷони худ дарк намоед, ки як сухан ҳам аз ҳамаи қавлу ваъдаҳое ки Парвардигор Худои шумо дар ҳаққи шумо додааст, ба замин наафтодааст барбод нарафтааст; ҳамааш барои шумо ба амал омадааст, як сухан ҳам аз онҳо ба замин наафтодааст.


text:
Валекин, чунон ки ҳар қавлу ваъдае ки Парвардигор Худои шумо ба шумо дода буд, барои шумо ба амал омадааст, ончунон Парвардигор ҳар таҳдидро бар шумо иҷро хоҳад кард, то даме ки шуморо аз ин замини хубе ки Парвардигор Худои шумо ба шумо додааст, нобуд намояд.


text:
Агар шумо паймони Парвардигор Худои худро, ки ба шумо фармудааст, поймол кунед, ва рафта худоёни дигарро парастиш намоед ва ба онҳо саҷда баред, дар он сурат хашми Парвардигор бар шумо аланга хоҳад гирифт, ва шумо аз замини хубе ки Ӯ ба шумо додааст, ба зудӣ нобуд хоҳед шуд».


text:
Ва Еҳушаъ ҳамаи сибтҳои Исроилро дар Шакем ҷамъ кард, ва пирони Исроил, раисон, доварон ва нозирони онҳоро даъват намуд, ва онҳо ба ҳузури Худо истоданд.


text:
Ва Еҳушаъ ба тамоми қавм гуфт: «Парвардигор Худои Исроил чунин мегӯяд: 'Падарони шумо, яъне Тораҳ падари Иброҳим ва падари Ноҳӯр, аз қадимулайём дар он тарафи дарё сокин буданд ва худоёни дигарро парастиш мекарданд.


text:
Вале Ман падаратон Иброҳимро аз он тарафи дарё гарифтам, ва ӯро дар тамоми замини Канъон гардонидам, ва насли ӯро афзун кардам, ва Исҳоқро ба ӯ додам.


text:
Ва Яъқуб ва Эсовро ба Исҳоқ додам; ва кӯҳи Сеирро ба Эсов додам, то ки онро ба соҳибии худ дароварад; ва Яъқуб ва писаронаш ба Миср фуруд омаданд.


text:
Ва Мусо ва Ҳорунро фиристода, Мисрро бо он чи андаруни вай ба амал овардам, зарба задам, ва баъд аз он шуморо берун овардам.


text:
Ва падарони шуморо аз Миср берун овардам, ва шумо сӯи баҳр омадед; ва мисриён бо аробаҳо ва саворон падарони шуморо то баҳри Қулзум таъқиб карданд.


text:
Ва сӯи Парвардигор додхоҳи кардед, Ӯ дар миёни шумо ва мисриён торикӣ гузошт, ва баҳрро бар онҳо равона карда, онҳоро пӯшонид, ва чашмони шумо он чиро, ки дар Миср кардам, дидааст; ва айёми зиёде дар биёбон сокин будед.


text:
Ва шуморо ба замини амӯриён, ки дар он тарафи Урдун сокин буданд, овардам, ва онҳо бо шумо ҷанг карданд; вале Ман онҳоро ба дасти шумо супурдам, ва шумо замини онҳоро ба соҳибии худ даровардед, ва Ман онҳоро аз пеши шумо нобуд намудам.


text:
Ва Болоқ ибни Сиффӯр, подшоҳи Мӯоб, бархоста, бо Исроил ҷанг кард, ва фиристода, Билъом ибни Баӯрро даъват намуд, то ки ба шумо лаънат гӯяд.


text:
Ва шумо аз Урдун гузашта, назди Ериҳӯ омадед, ва сокинони Ериҳӯ, амӯриён, фариззиён, канъониён, ҳиттиён, ҷирҷошиён, ҳиввиён ва ябусиён бо шумо ҷанг карданд, вале Ман онҳоро ба дасти шумо супурдам.


text:
Ва занбӯрҳоро пешопеши шумо фиристода, онҳоро, яъне ду подшоҳи амӯриро аз пеши шумо бадар рондам, – на бо шамшери шумо ва на бо камони шумо.


text:
Ва заминеро, ки дар он меҳнат накардаед, ва шаҳрҳоеро, ки бино нанамудаед, ба шумо додам, ва шумо дар онҳо сокин мебошед; аз токҳо ва дарахтони зайтуне ки шумо нашинондаед, мева мехӯред'.


text:
Ва алҳол аз Парвардигор битарсед ва Ӯро бо самимият ва ростӣ парастиш намоед ва худоёнеро, ки падаронатон дар он тарафи дарё ва дар Миср парастиш намудаанд, аз худ дур карда, Парвардигорро парастиш намоед.


text:
Ва агар дар назари шумо писанд наояд, ки Парвардигорро парастиш намоед, пас имрӯз барои худ интихоб кунед, ки киро парастиш хоҳед намуд: оё худоёнеро, ки падарони шумо дар он тарафи дарё парастиш мекарданд, ё худоёни амӯриёнро, ки дар заминашон сокин ҳастед; валекин ман ва хонадони ман Парвардигорро парастиш хоҳем кард».


text:
Ва қавм ҷавоб гардонида, гуфтанд: «Ҳошо, ки мо Парвардигорро тарк карда, худоёни дигарро парастиш намоем!


text:
Зеро ки Парвардигор Худои мост, ки Ӯ мо ва падарони моро аз замини Миср, аз хонаи ғуломӣ берун овард, ва ин аломати бузургро дар пеши назари мо нишон дод, ва моро дар тамоми роҳе ки рафтем, ва андаруни ҳамаи қавмҳое ки аз миёнашон гузаштем, нигаҳбонӣ намуд.


text:
Ва Парвардигор ҳамаи қавмҳо ва амӯриёнро, ки дар ин замин сокин буданд, аз пеши мо бадар ронд; мо низ Парвардигорро парастиш хоҳем кард, зеро ки Ӯ Худои мост».


text:
Ва Еҳушаъ ба қавм гуфт: «Шумо наметавонед Парвардигорро парастиш намоед, зеро ки Ӯ Худои пок аст, ва Ӯ Худои ғаюр аст, ки ба исёнҳо ва гуноҳҳои шумо тоқат нахоҳад кард.


text:
Агар шумо Парвардигорро тарк карда, худоёни бегонаро парастиш намоед, Ӯ гашт карда ва ба шумо осеб расонида, агарчи пеш аз ин ба шумо некӣ кардааст, шуморо ба ҳалокат хоҳад расонид».


text:
Ва Еҳушаъ ба қавм гуфт: «Шумо бар худ шоҳид ҳастед, ки Парвардигорро барои худ интихоб кардаед, то ки Ӯро парастиш намоед». Ва онҳо гуфтанд: «Шоҳид ҳастем».


text:
«Ва алҳол худоёни бегонаро, ки дар миёни шумо ҳастанд, дур кунед ва дили худро ба Парвардигор Худои Исроил моил гардонед».


text:
Ва Еҳушаъ ин суханонро дар китоби шариати Худо навишт; ва санги бузурге гирифта, онро дар он ҷо зери булуте ки назди покгоҳи Парвардигор буд, гузошт.


text:
Ва Еҳушаъ ба тамоми қавм гуфт: «Инак, ин санг барои мо шоҳид хоҳад буд, зеро ки он ҳамаи суханони Парвардигорро, ки ба мо гуфт, шунидааст; ва он ба муқобили шумо шоҳид хоҳад буд, агар Худои худро инкор намоед».


text:
Ва ӯро дар ҳудуди мулкаш, дар Тимнат-Сораҳ, ки дар кӯҳи Эфроим, ба тарафи шимолии кӯҳи Ҷоаш мебошад, дафн карданд.


text:
Ва Исроил дар тамоми айёми Еҳушаъ ва дар тамоми айёми пироне ки баъд аз Еҳушаъ зинда буданд ва ҳамаи корҳои Парвардигорро, ки барои Исроил карда буд, медонистанд, Парвардигорро парастиш намуданд.


text:
Ва устухонҳои Юсуфро, ки банӣ Исроил аз Миср бароварда буданд, дар Шакем дар қитъаи замине ки Яъқуб аз банӣ Ҳамӯр падари Шакем ба сад сикка харида буд, дафн карданд; ва он мулки банӣ Юсуф гардид.


text:
Ва Элъозор ибни Ҳорун вафот ёфт, ва ӯро бар тали писараш Финҳос, ки дар кӯҳи Эфроим ба ӯ дода шуда буд, дафн карданд.


text:
Ва баъд аз вафоти Еҳушаъ чунин воқеъ шуд, ки банӣ Исроил аз Парвардигор пурсида, гуфтанд: «Кист, ки барои мо бар зидди канъониён аввал баромада, бо онҳо ҷанг кунад?»


text:
Ва банӣ Яҳудо ба бародаронашон банӣ Шимъӯн гуфтанд: «Бо мо дар он чи насибаи мост, бароед, ва мо бо канъониён ҷанг кунем. Мо низ бо шумо дар он чи насибаи шумост, хоҳем рафт». Ва банӣ Шимъӯн бо онҳо рафтанд.


text:
Вақте ки банӣ Яҳудо баромаданд, Парвардигор канъониён ва фариззиёнро ба дасти онҳо таслим кард; ва даҳ ҳазор нафарро аз онҳо дар Бозақ куштанд.


text:
Ва Адӯнӣ-Бозақ рӯй ба гурез овард, вале ӯро таъқиб намуда, дастгир карданд ва сарангуштҳои дастҳо ва пойҳояшро буриданд.


text:
Ва Адӯнӣ-Бозақ гуфт: «Ҳафтод подшоҳ, ки сарангуштҳои дастҳо ва пойҳошон бурида шуда буд, дар таги мизи ман нонреза мечиданд; чунон ки ман кардаам, ончунон Худо ба ман подош додааст». Ва ӯро ба Ерусалим оварданд, ва дар он ҷо ӯ мурд.


text:
Ва банӣ Яҳудо бар зидди Ерусалим ҷанг карда, онро гирифтанд, ва онро аз дами шамшер гузарониданд; ва шаҳрро оташ зада сӯзониданд.


text:
Ва баъд аз он банӣ Яҳудо фуруд омаданд, то ки бо канъониён, ки дар кӯҳсор ва дар ҷануб ва дар пастхамӣ сокин буданд, ҷанг кунанд.


text:
Ва банӣ Яҳудо ба муқобили канъониёне ки дар Ҳебрӯн сокин буданд, баромаданд; ва номи Ҳебрӯн пештар Қирят-Арбаъ буд; ва ба Шешай ва Аҳиман ва Талмой шикаст расониданд.


text:
Ва Колеб гуфт: «Касе ки ба Қирят-Сефер шикаст расонад ва онро бигарад, духтари худ Аксоро ба вай ба занӣ хоҳам дод».


text:
Ва чун духтар назди вай омад, вай ӯро моил намуд, ки аз падари худ киштзоре биталабад, ва ӯ аз болои хар фуруд омад; ва Колеб ба ӯ гуфт: «Ту чӣ мехоҳӣ?»


text:
Ва ӯ ба падараш гуфт: «Ба ман баракате бидеҳ, зеро ки замини ҷанубиро ту ба ман додаӣ, пас чашмаҳои обро ҳам ба ман бидеҳ». Ва Колеб чашмаҳои боло ва чашмаҳои поёнро ба ӯ дод.


text:
Ва банӣ Қенӣ, хешовандони падарарӯси Мусо, аз шаҳри Хурмозор Нахлистон бо банӣ Яҳудо баромада, сӯи биёбони Яҳудо, ки дар ҷануби Арод аст, равона шуданд ва дар миёни ин қавм сокин шуданд.


text:
Ва банӣ Яҳудо бо бародаронашон банӣ Шимъӯн равона шуданд, ва онҳо ба канониёне ки дар Сефат сокин буданд, шикаст расониданд; ва онро валангор карда, номи ин шаҳрро Ҳормо хонданд.


text:
Ва банӣ Яҳудо Ғаззаро бо ҳудуди ноҳияҳои он, ва Ашқалӯнро бо ҳудуди он, ва Эқрӯнро бо ҳудуди он гирифтанд.


text:
Ва Парвардигор бо банӣ Яҳудо буд, ва онҳо кӯҳсорро соҳибӣ намуданд; аммо сокинони водиро натавонистанд бадар ронанд, зеро ки онҳо аробаҳои оҳанин доштанд.


text:
Вале ябусиёнро, ки дар Ерусалим сокин буданд, банӣ Бинёмин натавонистанд бадар ронанд; ва ябусиён то имрӯз бо банӣ Бинёмин дар Ерусалим сокин ҳастанд.


text:
Ва посбонон мардеро, ки аз шаҳр берун омада буд, дида, ба ӯ гуфтанд: «Даромадгоҳи шаҳрро ба мо нишон деҳ, ва мо ба ту меҳрубонӣ хоҳем кард».


text:
Ва ӯ даромадгоҳи шаҳрро ба онҳо нишон дод, ва онҳо аҳли шаҳрро аз дами шамшер гузарониданд; ва он мардро бо тамоми хонаводааш раҳо карданд.


text:
Ва он мард ба замини ҳиттиён рафт, ва шаҳре бино намуда, онро Луз номид; то имрӯз номи он ҳамин аст.


text:
Ва банӣ Менашше аҳли Байт-Шеон ва деҳоти онро, ва аҳли Таънак ва деҳоти онро, ва сокинони Дӯр ва деҳоти онро, ва сокинони Иблеом ва деҳоти онро, ва сокинони Маҷиддӯ ва деҳоти онро натавонистанд бадар ронанд, ва канъониён азм карданд, ки дар ин замин бимонанд.


text:
Ва чун Исроил қувват гирифт, канъониёнро хироҷгузори худ гардонид, вале натавонист онҳоро бадар ронад.


text:
Ва банӣ Эфроим канъониёнро, ки дар Ҷозар сокин буданд, натавонистанд бадар ронанд; ва канъониён дар миёни онҳо дар Ҷозар сокин буданд.


text:
Банӣ Забулун сокинони Қитрӯн ва сокинони Наҳалӯлро натавонистанд бадар ронанд; ва канъониён дар миёни онҳо сокин буданд, ва хироҷгузор буданд.


text:
Бани-Ошер сокинони Акку ва сокинони Сидӯн ва Аҳлоб ва Акзиб ва Ҳалбо ва Афиқ ва Раҳӯбро натавонистанд бадар ронанд.


text:
Ва ошериён дар миёни канъониёне ки сокини он замин буданд, зиндагӣ истиқомат доштанд, зеро ки онҳоро натавонистанд бадар ронанд.


text:
Банӣ Нафтолӣ сокинони Байт-Шемеш ва сокинони Байт -Анотро натавонистанд бадар ронанд, ва дар миёни канъониёне ки сокини он замин буданд, истиқомат доштанд; ва сокинони Байт-Шемеш ва Байт-Анот хироҷгузори онҳо буданд.


text:
Ва амӯриён азм карданд, ки дар кӯҳи Ҳорас, дар Аёлӯн ва Шаалбим сокин бошанд; вале дасти хонадони Юсуф бар онҳо гарон омад, ва хироҷгузор гардиданд.


text:
Ва фариштаи Парвардигор аз Ҷилҷол ба Бӯким омада, гуфт: «Ман шуморо аз Миср берун овардам, ва шуморо ба замине ки дар бораи он ба падаронатон қасам хӯрда будам, овардам, ва Ман гуфтам: 'Паймони Худро бо шумо то абад нахоҳам шикаст;


text:
Ва шумо бо сокинони ин замин паймон набандед, қурбонгоҳҳои онҳоро бишканед'. Вале шумо овози Маро нашнидед. Ин чӣ кор аст, ки кардед?


text:
Ва низ гуфтам: 'Онҳоро аз пеши шумо бадар нахоҳам ронд, ва онҳо барои шумо садди роҳ хоҳанд буд, ва худоҳои онҳо барои шумо дом хоҳанд буд'».


text:
Ва ҳангоме ки фариштаи Парвардигор ин суханонро ба тамоми банӣ Исроил гуфт, қавм овози худро баланд карда, гиристанд.


text:
Баъд аз он ки Еҳушаъ қавмро равона кард, банӣ Исроил ҳар яке ба мулки худ рафтанд, то ки заминро соҳибӣ намоянд.


text:
Ва дар тамоми айёми Еҳушаъ ва дар тамоми айёми пироне ки баъд аз Еҳушаъ дар қайди ҳаёт буда, ҳамаи корҳои бузурги Парвардигорро, ки барои Исроил кардааст, дида буданд, қавм Парвардигорро парастиш менамуданд.


text:
Ва ӯро дар ҳудуди мулкаш, дар Тимнат-Ҳорас, дар кӯҳи Эфроим, ба тарафи шимолии кӯҳи Ҷоаш дафн карданд.


text:
Ва тамоми он насл низ назди падарони худ рафтанд, ва баъд аз онҳо насли дигаре бархостанд, ки Парвардигорро намедонистанд, ва корҳоеро низ, ки Ӯ барои Исроил кардааст.


text:
Ва банӣ Исроил он чи дар назари Парвардигор бад буд, ба амал оварданд, ва Баалҳоро парастиш карданд;


text:
Ва Парвардигор Худои падарони худро, ки онҳоро аз замини Миср берун оварда буд, тарк карданд, ва худоёни дигарро аз байни худоёни қавмҳое ки дар гирду пешашон буданд, пайравӣ намуда, ба онҳо саҷда бурданд, ва Парвардигорро ба ғазаб оварданд.


text:
Ва хашми Парвардигор бар Исроил аланга гирифт, ва Ӯ онҳоро ба дасти тороҷгарон супурд, ва онҳоро тороҷ карданд; ва онҳоро ба дасти душманони онҳо, ки дар гирду пешашон буданд, супурд, ва онҳо дигар натавонистанд пеши душманони худ истодагӣ намоянд.


text:
Ҳар бор, ки ба ҷанг мебаромаданд, дасти Парвардигор бар онҳо ба бадӣ буд, чунон ки Парвардигор гуфта буд ва чунон ки Парвардигор ба онҳо қасам хӯрда буд; ва онҳо бисёр ба танг омаданд.


text:
Вале онҳо ба доварони худ низ итоат надоштанд, зеро ки гумроҳ шуда, худоёни дигарро пайравӣ мекарданд ва ба онҳо саҷда мебурданд; аз роҳе ки падаронашон бо он рафтор намуда, ба аҳкоми Парвардигор итоат мекарданд, бо зудӣ дур шуданд, ва мисли онҳо амал накарданд.


text:
Ва ҳангоме ки Парвардигор барои онҳо доваронро ба майдон овард, Парвардигор бо довар буд ва онҳоро дар тамоми айёми довар аз дасти душманонашон наҷот медод, зеро ки Парвардигор ба сабаби оҳу нолаи онҳо, ки аз дасти золимон ва ситамгарони худ мекарданд, ба онҳо дилсӯзӣ менамуд.


text:
Ва ҳамин ки довар вафот меёфт, онҳо аз нав, аз падарони худ зиёдтар фосид гардида, худоёни дигарро пайравӣ мекарданд, онҳоро парастиш намуда, саҷда мебурданд, аз корҳои зишт ва роҳи бади худ ҳеҷ даст намекашиданд.


text:
Ва хашми Парвардигор бар Исроил аланга гирифт, ва Ӯ гуфт: «Азбаски ин халқ паймони Маро, ки ба падаронашон фармудаам, поймол карда, ба овози ман гӯш намедиҳанд,


text:
Ман низ ҳеҷ яке аз он ҳалқҳоро, ки Еҳушаъ боқӣ гузошта вафот ёфтааст, дигар аз пеши онҳо бадар нахоҳам ронд,


text:
То ки ба воситаи онҳо Исроилро биозмоям: оё онҳо роҳи Парвардигорро мисли он ки падаронашон риоя мекарданд, риоя намуда, бо он рафтор мекунанд ё не?»


text:
Ва Парвардигор он халқҳоро боқӣ гузошт, бе он ки онҳоро бо зудӣ бадар ронад; ва онҳоро ба дасти Еҳушаъ таслим накард.


text:
Ва инҳоянд халқҳое ки Парвардигор боқӣ гузошт, то ки ба воситаи онҳо Исроилро биозмояд, яъне ҳамаи онҳоеро, ки ҳамаи ҷангҳои Канъонро намедонистанд,


text:
То ки наслҳои банӣ Исроил дониш пайдо карда, бурдани ҷангро таълим гиранд, яъне онҳое ки пештар онро намедонистанд:


text:
Панҷ ҳокими фалиштиён ва ҳамаи канъониён, сидӯниён ва ҳиввиён, ки дар кӯҳсори Лубнон аз кӯҳи Баал-Ҳермӯн то даромадгоҳи Ҳамот сокин буданд.


text:
Ва онҳо барои он боқӣ гузошта шуда буданд, ки ба воситаи онҳо исроилиён озмуда шаванд, то маълум гардад, ки оё ба аҳкоми Парвардигор, ки Ӯ ба падаронашон ба воситаи Мусо фармудааст, итоат менамоянд ё не.


text:
Ва банӣ Исроил дар миёни канъониён, ҳиттиён ва амӯриён ва фариззиён ва ҳиввиён ва ябусиён сокин буданд;


text:
Ва духтарони онҳоро барои худ ба занӣ мегирифтанд, ва духтарони худро ба писарони онҳо медоданд, ва худоёни онҳоро парастиш мекарданд.


text:
Ва банӣ Исроил он чи дар назари Парвардигор бад буд, ба амал оварданд, ва Парвардигор Худои худро фаромӯш намуда, Баалҳо ва бутҳои Ашераро парастиш карданд.


text:
Ва хашми Парвардигор бар Исроил аланга гирифт, ва онҳоро ба дасти Кушан-Ришъотаим, ки подшоҳи Арам-наҳрайн буд, супурд, ва банӣ Исроил ҳашт сол ба Кушан-Ришъотаим хизмат карданд.


text:
Ва банӣ Исроил сӯи Парвардигор зорӣ додхоҳӣ карданд, ва Парвардигор барои банӣ Исроил наҷотдиҳандае ба майдон овард, ки ӯ онҳоро наҷот дод: ӯ Отниил ибни Қеназ, додари хурдии Колеб буд.


text:
Ва Рӯҳи Парвардигор бар ӯ буд, ва Исроилро доварӣ менамуд; ва барои ҷанг берун омад, ва Парвардигор Кушан-Ришъотаимро, ки подшоҳи Арам-наҳрайн буд, ба дасти ӯ таслим кард, ва ӯ бар Кушан-Ришъотаим дастболо шуд.


text:
Ва аз нав банӣ Исроил он чи дар назари Парвардигор бад буд, ба амал оварданд; ва Парвардигор Аҷлӯнро, ки подшоҳи Мӯоб буд, бар Исроил ғолиб сохт, чунки онҳо он чи дар назари Парвардигор бад буд, ба амал оварданд.


text:
Ва ӯ банӣ Аммӯн ва Амолеқро назди худ ҷамъ кард, ва омада, ба Исроил зарба расонид, ва онҳо шаҳри Нахлистонро Хурмозорро гарифтанд.


text:
Ва банӣ Исроил сӯи Парвардигор додхоҳӣ карданд, ва Парвардигор барои онҳо наҷотдиҳандае, яъне Эҳуд ибни Ҷерои бинёминиро, ки марди чапдасте буд, ба майдон овард; ва банӣ Исроил ба воситаи ӯ ба Аҷлӯн – подшоҳи Мӯоб – ҳадия фиристоданд.


text:
Ва Эҳуд барои худ шамшери дудамае ки дарозияш як араш буд, сохт, ва онро дар таги ҷомаи худ, бар рони росташ овехт.


text:
Ва худаш аз пеши бутҳое ки назди Ҷилҷол буд, баргашта, гуфт: «Сухани пинҳоние махфие барои ту дорам, эй подшоҳ». Вай гуфт: «Хомӯш!» Ва ҳамаи ҳозирон аз пеши вай баромаданд.


text:
Ва Эҳуд ба вай наздик омад, дар сурате ки вай дар болохонаи салқин танҳо нишаста буд; ва Эҳуд гуфт: «Каломе аз ҷониби Худо барои ту дорам». Вай аз курсӣ бархост.


text:
Ва Эҳуд дасти чапи худро дароз карда, шамшерро аз болои рони рости худ гирифт, ва онро ба шиками вай халонид,


text:
Ба тавре ки дастаи он низ бо теғаш фурӯ рафт, ва чарбу теғро пӯшонид, зеро ки шамшерро аз шиками вай кашида набаровард; ва он аз пушташ баромад.


text:
Ва чун ӯ берун рафт, навкарони вай омада диданд, ки инак, дарҳои болохона қуфл аст; ва дар дили худ гуфтанд: «Яқинан, вай дар хонаи салқин ба ҳоҷат бархостааст».


text:
Ва хеле вақт маътал монданд, ва инак, вай дарҳоро намекушояд; ва онҳо калидро гирифта, кушоданд, ва инак, хоҷаашон бар замин мурда хобидааст.


text:
Ва Эҳуд дар замоне ки онҳо интизор меистоданд, нопадид гашт, ва аз пеши бутҳо гузашта, ба сӯи Саиро гурехт.


text:
Ва ҳамин ки ба он ҷо расид, бар кӯҳи Эфроим карнай навохт; ва банӣ Исроил бо ӯ аз кӯҳ фуруд омаданд, ва ӯ пешопеши онҳо буд.


text:
Ва ба онҳо гуфт: «Аз ақиби ман битозед, зеро ки Парвардигор душмани шуморо ба дасти шумо супурдааст». Ва онҳо аз ақиби ӯ фуруд омаданд, ва гузаргоҳҳои Урдунро, ки ҷониби Мӯоб буд, гирифтанд, ва ҳеҷ якеро нагузоштанд, ки аз онҳо гузарад.


text:
Ва дар он вақт тақрибан даҳ ҳазор нафарро аз мӯобиён, яъне ҳар паҳлавон ва ҷанговарро куштанд, ва ҳеҷ кас натавонист бигрезад.


text:
Ва баъд аз ӯ Шамҷар ибни Анот буд, ва шашсад нафарро аз фалиштиён бо чӯби говронӣ зада кушт; ва ӯ низ Исроилро наҷот дод.


text:
Ва Парвардигор онҳоро ба дасти Ёбин подшоҳи Канъон, ки дар Ҳосӯр подшоҳӣ мекард, супурд; ва сарлашкари вай Сисро буд, ки дар Ҳарӯшет-Ҳаҷӯим истиқомат дошт сокин буд.


text:
Ва банӣ Исроил сӯи Парвардигор додхоҳӣ карданд; зеро ки вай нӯҳсад аробаи оҳанин дошт, ва банӣ Исроилро бист сол сахт ба танг овард.


text:
Ва ӯ дар таги дарахти хурмои Дебӯро, ки дар байни Ромо ва Байт-Ил дар кӯҳи Эфроим буд, менишаст, ва банӣ Исроил назди ӯ барои доварӣ меомаданд.


text:
Ва кас фиристода, Бороқ ибни Абинӯамро аз Қодеш-Нафтолӣ даъват намуд, ва ба вай гуфт: «Инак, Парвардигор Худои Исроил фармуд: 'Бирав ва бар кӯҳи Тобӯр одамонро сафарбарӣ намо, ва аз банӣ Нафтолӣ ва банӣ Забулун даҳ ҳазор нафар бо худ бигир.


text:
Ва Ман сарлашкари Ёбин – Сисроро бо аробаҳо ва лашкари сершумораш назди ту сӯи дарёи Қишӯн кашида оварда, ба дасти ту хоҳам супурд'».


text:
Ва ӯ гуфт: «Албатта бо ту меравам, аммо дар ин роҳе ки ту меравӣ, ҷалол аз они ту нахоҳад буд, зеро ки Парвардигор Сисроро ба дасти зане хоҳад супурд». Ва Дебӯро бархоста, бо Бороқ ба Қодеш равона шуд.


text:
Ва Бороқ сибтҳои Забулун ва Нафтолиро ба Қодеш даъват кард, ва даҳ ҳазор нафарро аз ақиби худ баровард; ва Дебӯро бо ӯ баромад.


text:
Ва Ҳобари Қенӣ аз қениён, яъне аз банӣ Ҳубоби хешовандони падарарӯси Мусо ҷудо шуда, хаймаи худро то Элӯн-Бесаананим, ки назди Қодеш воқеъ аст, барафрошта буд.


text:
Ва Сисро ҳамаи аробаҳои худ, яъне нӯҳсад аробаи оҳанин, ва тамоми қавмеро, ки бо ӯ буданд, аз Ҳарӯшет-Ҳаҷӯим сӯи дарёи Қишӯн даъват кард.


text:
Ва Дебӯро ба Бороқ гуфт: «Бархез, зеро имрӯз рӯзест, ки Парвардигор Сисроро ба дасти ту таслим хоҳад кард; инак, Парвардигор пешопеши ту берун омадааст». Ва Бороқ аз кӯҳи Тобӯр фуруд омад, ва даҳ ҳазор нафар аз ақиби ӯ.


text:
Ва Парвардигор Сисро ва ҳамаи аробаҳо ва тамоми бошишгоҳи ӯро пеши Бороқ ошуфта гардонида, ба дами шамшери ӯ гирифтор кард, ва Сисро аз болои ароба фуруд омада, пои пиёда рӯ ба гурез овард.


text:
Ва Бороқ аробаҳо ва бошишгоҳро то Ҳарӯшет-Ҳаҷӯим таъқиб намуд; ва тамоми бошишгоҳи Сисро ба дами шамшер фурӯ ғалтиданд, як нафар ҳам аз онҳо боқӣ намонд.


text:
Ва Сисро пои пиёда сӯи хаймаи Ёил, ки зани Ҳобари Қенӣ буд, гурехт; зеро ки дар байни Ёбин подшоҳи Ҳосӯр ва хонадони Ҳобари Қенӣ сулҳ буд.


text:
Ва Ёил ба пешвози Сисро баромада, ба вай гуфт: «Биё, эй хоҷаам, назди ман биё, натарс». Вай назди ӯ ба хайма даромад, ва ӯ вайро бо палосе пӯшонид.


text:
Вай ба ӯ гуфт: «Маро каме об бинӯшон, зеро ки ташна мондаам». Ӯ машки ширро кушода, вайро нӯшонид, ва аз нав вайро пӯшонид.


text:
Вай ба ӯ гуфт: «Назди дари хайма биист, ва агар касе биёяд ва аз ту пурсида, бигӯяд: 'Оё касе дар ин ҷо ҳаст?' – бигӯй: 'Не'».


text:
Ва Ёил, зани Ҳобар, мехи хаймаро кашида гирифт, ва болғаро ба дасти худ гирифта, оҳиста назди вай омад, ва мехро ба чаккааш канори пешониаш кӯфт, ба тавре ки неши он ба замин фурӯ рафт; вай, ки ба сабаби мондагии худ дар хоби сахт буд, мурд.


text:
Ва инак, Бороқ Сисроро таъқиб менамуд, ва Ёил ба пешвози ӯ баромада, ба ӯ гуфт: «Биё, касеро, ки ту меҷӯӣ, ба ту нишон диҳам». Ва ӯ назди вай даромад, ва инак, Сисро мурда афтодааст, ва мех дар чаккаи ӯст.


text:
Ва дасти банӣ Исроил бар Ёбин подшоҳи Канъон торафт бештар сахт мешуд, то даме ки Ёбин подшоҳи Канъонро нобуд карданд.


text:
«Вақте ки ҳарҷумарҷ дар Исроил ба амал омад, қавм ба ихтиёр ғайрат карданд. Парвардигорро ҷалол диҳед!


text:
Бишнавед, эй подшоҳон! Гӯш диҳед, эй ҳокимон! Ман барои Парвардигор, ман хоҳам сароид, ман барои Парвардигор Худои Исроил суруд хоҳам хонд!


text:
Парвардигоро, вақте ки Ту аз Сеир берун омадӣ, вақте ки Ту аз дашти Адӯм қадамгузор шудӣ, замин ба ларза омад, осмон низ қатра боронид; абрҳо низ об боронид.


text:
Дар айёми Шамҷар ибни Анот, дар айёми Ёил шоҳроҳҳо холӣ гардида буд, ва роҳсипорон бо роҳҳои давродавр равона мешуданд.


text:
Саркардагон дар Исроил аз миён рафта, боқӣ намонда буданд, то даме ки ман, Дебӯро, бархостам, ман дар Исроил ҳамчун модар бархостам.


text:
Худоёни навро ихтиёр карданд, аз ин рӯ ҷанг ба дарвозаҳо расид; дар миёни чил ҳазор нафар дар Исроил сипаре ва найзае дида нашудааст.


text:
Дили ман бо сарварони Исроил аст, ва бо онҳое низ, ки аз миёни қавм ба ихтиёр ғайрат кардаанд. Парвардигорро ҷалол диҳед!


text:
Эй онҳое ки бар харони сафед савор шуда мегардед, ва онҳое ки бар кӯрпачаҳо менишинед, ва онҳое ки дар роҳ равона мешавед, сито гӯед!


text:
Дар зери садои тирандозони назди обхӯраҳо, дар он ҷо аъмоли наҷотбахши Парвардигорро наҷотеро, ки Ӯ ба саркардагони Исроил бахшидааст, ситоиш мекунанд. Он гоҳ қавми Парвардигор назди дарвозаҳо фуруд омаданд.


text:
Бедор шав, бедор шав, эй Дебӯро! Бедор шав, бедор шав, суруде бигӯй! Бархез, эй Бороқ, ва асирони худро ба асирӣ бибар, эй ибни Абинӯам!


text:
Он гоҳ Ӯ бақияи камшуморро бар нерумандони қавм ҳукмфармо сохт; Парвардигор маро бар паҳлавонон баҳодурон ҳукмфармо сохт.


text:
Аз ҷониби Эфроим онҳое омаданд, ки решаашон дар кӯҳи Амолеқ аст; аз қафои ту – Бинёмин бо мардуми сершумори ту; аз ҷониби Мокир фармондеҳон фуруд омаданд, ва аз ҷониби Забулун – онҳое ки қалами мирзо асои роҳбар дар дасташон буд.


text:
Ва сарварони Иссокор бо Дебӯро буданд; ва мардуми Иссокор, мисли Бороқ, аз қафои ӯ ба водӣ шитофтанд; дар ҳиссаҳои сибти Реубен андешаҳои дил бисёр буд.


text:
Чаро дар миёни қӯраҳо нишастаӣ, то ки найҳои рамабононро бишнавӣ? Дар ҳиссаҳои Реубен фикру андешаҳои дил бисёр буд.


text:
Ҷилъод дар он тарафи Урдун сокин буд, ва Дон чаро назди киштиҳо истод? Ошер дар соҳили баҳр нишаст, ва назди халиҷҳои худ сокин буд.


text:
Забулун қавме буданд, ки ҷони худро дар хатари мурдан гузоштанд, ва Нафтолӣ низ дар баландиҳои саҳро.


text:
Подшоҳон омада, ҷанг карданд; он вақт подшоҳони Канъон дар Таънақ назди обҳои Маҷиддӯ ҷанг карданд, лекин ҳеҷ музде бо нуқра нагирифтанд.


text:
Дарёи Қишӯн онҳоро ғарқ кард, – дарёи қадимӣ, дарёи Қишӯн. Бо тамоми қувват, эй ҷони ман, душманро поймол кардӣ!


text:
Мерӯзро лаънат кунед! – мегӯяд фариштаи Парвардигор, – сокинони онро сахт лаънат кунед, зеро ки ба мадади Парвардигор наомаданд, то ки Парвардигорро дар миёни баҳодурон дастгирӣ намоянд.


text:
Бигзор Ёил, зани Ҳобари Қенӣ, бештар аз занони дигар муборак бод, бештар аз ҳамаи занони хайманишин муборак бод!


text:
Дасти худро ба мех дароз кард, ва дасти росташро – ба путки коргарон; ва Сисроро зарба зад, сари вайро кафонид, чаккаашро шикофта, ба замин дӯхт.


text:
Вай пеши пойҳои ӯ калла хам кард ва афтода, хобид; пеши пойҳои ӯ калла хам карда, афтод; дар ҷое ки калла хам кард, ҷон дода, афтод.


text:
Модари Сисро аз тиреза нигоҳ мекунад ва аз пушти панҷара фиғон мекашад: 'Чаро аробаи ӯ дар омадан дер мекунад? Чаро чархҳои аробаҳояш даранг мекунад?'


text:
«Яқин аст, ки онҳо ғаниматеро ёфта, тақсим мекунанд: як духтар, ду духтар барои ҳар мард, ғанимати либосҳои рангоранг барои Сисро, – ғанимати либосҳои рангоранге ки гулдӯзӣ карда шудааст; матои гаронбаҳои дорои гулдӯзии дурӯя, ки аз гардани асирон ба ғанимат гирифта шудааст».


text:
Бигзор ҳамин тавр ҳамаи душманонат нобуд шаванд, эй Парвардигор! Вале дӯстдорони Ӯ бигзор мисли офтобе бошанд, ки бо тамоми қувваташ тулӯъ мекунад!» Ва замин чил сол ором ёфт.


text:
Ва банӣ Исроил он чи дар назари Парвардигор бад буд, ба амал оварданд, ва Парвардигор онҳоро ҳафт сол ба дасти Мидён таслим кард.


text:
Ва дасти Мидён бар Исроил чунон гарон омад, ки банӣ Исроил, барои паноҳ шудан аз Мидён, барои худ гузаргоҳҳои зерикӯҳӣ, мағораҳо ва истеҳкомҳо сохтанд.


text:
Ва ҳангоме ки банӣ Исроил кишт мекарданд, мардуми Мидён ва Амолеқ ва аҳли машриқ пайдо шуда, бар онҳо ҳуҷум меоварданд.


text:
Ва назди онҳо ҷойгир шуда, тамоми ҳосили заминро то худди Ғазза несту нобуд мекарданд, ва барои зиндагии Исроил ҳеҷ хӯрокворӣ ва гӯсфанд ва гов ва хар боқӣ намегузоштанд.


text:
Зеро ки онҳо бо чорвои худ ва бо хаймаҳои худ меомаданд, ва мисли малах бисёр буданд, ба тавре ки худашон ва шутурҳошон сону шумор ҳисоб надоштанд; ва ба ин замин меомаданд, то ки онро валангор кунанд.


text:
Ва банӣ Исроил аз дасти Мидён бағоят бенаво гардиданд, ва банӣ Исроил сӯи Парвардигор додхоҳӣ карданд.


text:
Парвардигор марди набие назди банӣ Исроил фиристод, ва ӯ ба онҳо гуфт: «Парвардигор Худои Исроил чунин мегӯяд: Ман шуморо аз Миср берун овардам, ва шуморо аз хонаи ғуломӣ берун овардам;


text:
Ва шуморо аз дасти мисриён ва аз дасти ҳамаи онҳое ки ба шумо ситам мекарданд, раҳо намудам; ва онҳоро аз пеши шумо бадар ронда, заминашонро ба шумо додам.


text:
Ва ба шумо гуфтам: Ман Парвардигор Худои шумо ҳастам. Аз худоёни амӯриён, ки дар заминашон манзил гирифтаед, натарсед; вале шумо овози Маро нашнидед».


text:
Ва фариштаи Парвардигор омада, зери дарахти пистае ки дар Ӯфро аз они Юоши Абиэзрӣ буд, нишаст, ва писараш Ҷидъӯн гандумро дар чархушт мекӯфт, то ки онро аз Мидён пинҳон кунад.


text:
Ҷидъӯн ба вай гуфт: «Эй хоҷаи ман, агар Парвардигор бо мо бошад, чаро ин ҳама ба сари мо омадааст? Ва куҷост ҳамаи корҳои аҷоиби Ӯ, ки падарони мо ба мо ҳикоят карда, гуфтанд, ки Парвардигор моро аз Миср берун овард? Ва алҳол Парвардигор моро тарк карда, ба дасти Мидён таслим намудааст».


text:
Ва Парвардигор ба ӯ рӯй оварда, гуфт: «Бо ин қуввати худ бирав, ва Исроилро аз дасти Мидён наҷот деҳ; Ман туро мефиристам».


text:
Ва дар ҷавоби Ӯ гуфт: «Парвардигоро, ман Исроилро чӣ гуна метавонам наҷот диҳам? Инак, хонаводаи ман дар сибти Менашше аз ҳама бенавотар аст, ва ман дар хонаи падарам аз ҳама ҷавонтарам».


text:
Ва дар ҷавоби Ӯ гуфт: «Агар ман дар назарат илтифот ёфта бошам, аломате ба ман бинамо, ки Ту бо ман сухан меронӣ;


text:
Лутфан, аз ин ҷо нарав, то даме ки назди Ту баргардам ва ҳадияи худро оварда, пеши Ту бимонам». Ва Ӯ гуфт: «То вақти баргаштани ту Ман интизор хоҳам истод».


text:
Ва Ҷидъӯн рафта, таом аз гӯшти бузғола ва фатир аз як эфа орд тайёр кард, гӯштро дар сабад ва шӯрборо дар коса андохт, ва зери дарахти писта оварда, пеши Ӯ монд.


text:
Ва фариштаи Худо ба ӯ гуфт: «Гӯшт ва фатирҳоро гирифта, бар ин сахра харсанг бимон, ва шӯрборо бирез». Ӯ чунин кард.


text:
Ва фариштаи Парвардигор нӯги асоеро, ки дар дасташ буд, дароз карда, ба гӯшт ва фатирҳо расонид; ва оташе аз сахра харсанг баромада, гӯшт ва фатирҳоро фурӯ бурд; ва фариштаи Парвардигор аз пеши назари ӯ нопадид шуд.


text:
Ва Ҷидъӯн фаҳмид, ки ин фариштаи Парвардигор аст, ва Ҷидъӯн гуфт: «Эй вой ба ман, Худовандо Парвардигоро! Чунки фариштаи Парвардигорро рӯ ба рӯ дидаам».


text:
Ва Ҷидъӯн дар он ҷо қурбонгоҳе барои Парвардигор сохт, ва онро Парвардигор-Осоиштагӣ номид; он то имрӯз дар Ӯфрои Абиэзрӣ мавҷуд аст.


text:
Ва дар он шаб чунин воқеъ шуд, ки Парвардигор ба ӯ гуфт: «Нарговеро, ки аз они падари туст, ва наргови дуюми ҳафтсоларо бигир; ва қурбонгоҳи Баалро, ки аз они падари туст, вайрон кун, ва бути чӯбини Ашераро, ки бар он аст, бишкан.


text:
Ва барои Парвардигор Худои худ бар сари ин сахра қурбонгоҳе мувофиқи тартиб қоида бисоз; ва наргови дуюмро гирифта, бар чӯбҳои бути Ашера, ки шикастаӣ, ҳамчун қурбонии сӯхтанӣ биёр».


text:
Ва Ҷидъӯн даҳ нафар аз ғуломонаш гирифт, ва он чи Парвардигор ба ӯ гуфта буд, ба ҷо овард; ва азбаски аз хонадони падараш ва аз мардуми шаҳр метарсид, ки ин корро рӯзона ба ҷо оварад, ӯ онро шабона ба ҷо овард.


text:
Ва бомдодон мардуми шаҳр бархостанд, ва инак, қурбонгоҳи Баал вайрон, ва бути Ашера, ки бар он буд, шикаста шудааст; ва наргови дуюм бар қурбонгоҳи навобод ҳамчун қурбонии сӯхтанӣ оварда шудааст.


text:
Ва ба якдигар гуфтанд: «Кист, ки ин корро кардааст?» Ва пурсупос ва тафтиш намуда, гуфтанд: «Ҷидъӯн ибни Юош ин корро кардааст».


text:
Ва мардуми шаҳр ба Юош гуфтанд: «Писаратро берун барор, то бимирад, зеро ки қурбонгоҳи Баалро вайрон кардааст ва Ашераро, ки бар он буд, шикастааст».


text:
Ва Юош ба ҳамаи онҳое ки дар пеши ӯ истода буданд, гуфт: «Оё шумо Баалро тарафгирӣ менамоед? Оё шумо вайро раҳо мекунед раҳоӣ медиҳед? Ҳар кӣ вайро тарафгирӣ намояд, то субҳидам кушта хоҳад шуд! Агар вай Худо бошад, бигзор худро тарафгирӣ намояд, зеро ки қурбонгоҳи вайро ӯ вайрон кардааст».


text:
Ва дар он рӯз ӯро Ерубаал номида, гуфт: «Бигзор Баал бо ӯ талош намояд, зеро ки қурбонгоҳи вайро вайрон кардааст».


text:
Ва тамоми Мидён ва Амолеқ ва аҳли машриқ якҷоя ҷамъ шуданд, ва аз дарё гузашта, дар водии Изреъил урду заданд.


text:
Ва Рӯҳи Парвардигор Ҷидъӯнро фаро гирифт; ва ӯ карнай навохт, ва аҳли Абиэзер дар ақиби ӯ ҷамъ шуданд.


text:
Ва ба тамоми сибти Менашше қосидон фиристод, ва онҳо низ дар ақиби ӯ ҷамъ шуданд; ба сибтҳои Ошер, Забулун ва Нафтолӣ низ қосидон фиристод, ва онҳо ба пешвозашон баромаданд.


text:
Инак, ман дар хирмангоҳ як миқдор пашми тарошидашударо паҳн карда мемонам: агар шабнам фақат бар пашм буда, тамоми замин хушк бошад, хоҳам донист, ки Ту Исроилро бо дасти ман наҷот медиҳӣ, чунон ки гуфтаӣ».


text:
Ва ҳамин тавр ба амал омад: бомдодон ӯ бархоста, пашмро пахш кард, ва як коса аз оби шабнам пур шуд.


text:
Ва Ҷидъӯн ба Худо гуфт: «Хашми Ту бар ман аланга нагирад, агар боз бигӯям, ки ман як бори дигар пашмро хоҳам озмуд: бигзор фақат пашм хушк монад, вале бар тамоми замин шабнам бошад».


text:
Ва Ерубаал, ки Ҷидъӯн бошад, ва тамоми қавме ки бо ӯ буданд, субҳидам бархоста, назди чашмаи Ҳарӯд урду заданд; ва бошишгоҳи Мидён ба тарафи шимолии Ҷибъои Мӯре, дар водӣ буд.


text:
Ва Худо ба Ҷидъӯн гуфт: «Қавме ки бо ту ҳастанд, бештар аз онанд, ки Мидёнро ба дасти онҳо таслим намоям, мабодо Исроил ба ҳузури Ман фахр карда, гӯянд, ки 'дасти мо моро наҷот дод'.


text:
Ва акнун ба гӯши қавм хитоб намуда, бигӯй: 'Ҳар кӣ тарсончак ва беҷуръат бошад, бигзор аз кӯҳи Ҷилъод гашта равад'». Ва бисту ду ҳазор нафар аз қавм гашта рафтанд, ва даҳ ҳазор нафар боқӣ монданд.


text:
Ва Парвардигор ба Ҷидъӯн гуфт: «Қавм ҳанӯз бисёранд; онҳоро назди об фуруд ор, то ки дар он ҷо Ман барои ту аз онҳо интихоб намоям; ва ҳангоме ки дар бораи касе ба ту бигӯям: 'Ин бо ту биравад', – вай бо ту хоҳад рафт, ва дар бораи касе ба ту бигӯям: 'Ин бо ту наравад', – вай нахоҳад рафт».


text:
Ва қавмро назди об фуруд овард. Ва Парвардигор ба Ҷидъӯн гуфт: «Ҳар кӣ обро бо забони худ бинӯшад, чунон ки саг менӯшад, вайро алоҳида ҷудо бигузор, ва ҳар киро низ, ки ба зонуи худ хам шуда бинӯшад».


text:
Ва шумораи онҳое ки даст ба даҳон оварда нӯшиданд, сесад нафар буд; ва тамоми бақияи қавм ба зонуи худ хам шуда, об нӯшиданд.


text:
Ва Парвардигор ба Ҷидъӯн гуфт: «Бо ин сесад нафар, ки даст ба даҳон оварда нӯшиданд, Ман шуморо наҷот хоҳам дод, ва Мидёнро ба дасти ту таслим хоҳам намуд, ва тамоми қавм бигзор ҳар яке ба макони худ бираванд».


text:
Ва он мардон тӯшаи қавм ва карнайҳои худро ба дасти худ гирифтанд, ва бақияи исроилиёнро ӯ ба хаймаҳошон фиристода, сесад нафарро нигоҳ дошт; ва бошишгоҳи Мидён дар поёни ӯ, дар водӣ буданд.


text:
Ва дар ҳамон шаб Парвардигор ба ӯ гуфт: «Бархоста, ба бошишгоҳ фуруд ой, зеро ки онро ба дасти ту таслим намудаам.


text:
Ва чун бишнавӣ, ки онҳо чӣ мегӯянд, баъд аз он дастҳои ту қавӣ хоҳад гардид, ва ба бошишгоҳ фуруд хоҳӣ омад». Ва ӯ бо ҳамроҳии навкараш Фуро ба назди худи салоҳдорон, ки дар бошишгоҳ буданд, фуруд омад.


text:
Ва Мидён ва Амолеқ ва тамоми аҳли машриқ, ки дар водӣ урду зада буданд, мисли малах сершумор буданд; ва шутурони онҳо сону шумор ҳисоб надоштанд, мисли реге ки дар соҳили баҳр аст, бисёр буд.


text:
Ва Ҷидъӯн омад. Ва инак, касе ба рафиқаш хоби худро ҳикоят карда, мегӯяд: «Ман хоб дидам, ки як қурси нони ҷавин дар бошишгоҳи Мидён ғелида омада, ба хаймае расид, ва онро зада чаппаву роста кард, ва хайма фурӯ ғалтид».


text:
Ва рафиқаш дар ҷавоб гуфт: «Ин ҷуз шамшери Ҷидъӯн ибни Юош, марди исроилӣ, чизи дигаре нест. Мидён ва тамоми бошишгоҳро Худо ба дасти вай таслим кардааст».


text:
Ва ҳамин ки Ҷидъӯн ҳикояти хоб ва таъбири онро шунид, саҷда бурда, ба бошишгоҳи Исроил баргашт, ва гуфт: «Бархезед! Зеро ки Парвардигор бошишгоҳи Мидёнро ба дасти шумо таслим кардааст».


text:
Ва сесад нафарро ба се фавҷ тақсим намуд, ва ба дасти ҳамаи онҳо карнайҳо ва кӯзаҳои холӣ дод, ва андаруни кузаҳо машъалҳо буд.


text:
Ва ба онҳо гуфт: «Ба ман нигоҳ карда, мисли ман амал намоед. Инак, ман ба канори бошишгоҳ мерасам, ва ҳар чи ман бикунам, шумо ончунон бикунед.


text:
Ва ҳангоме ки ман ва ҳамаи онҳое ки бо ман ҳастанд, карнай навозем, шумо низ гирдогирди тамоми бошишгоҳ карнайҳоро бинавозед ва фарёд зада, бигӯед: 'Барои Парвардигор ва барои Ҷидъӯн!'»


text:
Ва Ҷидъӯн ва сад нафаре ки бо ӯ буданд, ба канори бошишгоҳ дар ибтидои поси миёна, вақте ки посбонон навакак иваз шуда буданд, расида, карнайҳоро навохтанд ва кӯзаҳоро, ки дар дасташон буд, шикастанд.


text:
Ва ҳар се фавҷ карнайҳоро навохтанд, ва кӯзаҳоро шикастанд, ва машъалҳоро дар дасти чапашон ва карнайҳоро дар дасти росташон нигоҳ дошта, менавохтанд ва фарёд мезаданд: «Шамшер барои Парвардигор ва барои Ҷидъӯн!»


text:
Ва ҳар яке дар ҷои худ гирдогирди бошишгоҳ истоданд; ва тамоми бошишгоҳ давида ва фарёд зада, рӯ ба гурез ниҳоданд.


text:
Ва сесад карнай як зайл менавохт, ва Парвардигор шамшери ҳар якеро сӯи рафиқаш нигаронид, ва дар тамоми бошишгоҳ вазъият чунин буд, ва бошишгоҳ то Байт-Ҳашитто ба сӯи Сареро ва то канори Обил-Маҳӯло, ки назди Таббот аст, гурехтанд.


text:
Ва Ҷидъӯн ба тамоми кӯҳи Эфроин қосидон фиристода, гуфт: «Ба пешвози Мидён фуруд оед ва онҳоро аз манбаъҳои об то Байт-Боро ва аз гузаргоҳҳои Урдун маҳрум созед». Ва тамоми мардуми Эфроим ҷамъ шуда, манбаъҳои обро то Байт-Боро, ва гузаргоҳҳои Урдунро ишғол карданд.


text:
Ва ду мири Мидён – Ӯриб ва Заибро дастгир карда, Ӯрибро дар Сур-Ӯриб, ва Заибро дар Еқеб-Заиб куштанд, ва Мидёнро таъқиб карданд; ва каллаи Ӯриб ва Заибро аз он тарафи Урдун назди Ҷидъӯн оварданд.


text:
Ва мардуми Эфроим ба ӯ гуфтанд: «Ин чӣ кор аст, ки ба мо кардӣ, яъне вақте ки бар зидди Мидён ба ҷанг рафтӣ, моро даъват нанамудӣ?» Ва ба ӯ сахт хархаша карданд.


text:
Вале ӯ ба онҳо гуфт: «Алҳол ман чӣ коре мисли шумо кардаам? Оё шингилҳои охирине ки Эфроим чидааст, аз тамоми ангурчинии Абиэзер беҳтар нест?


text:
Мирони Мидён, Ӯриб ва Заибро Худо ба дасти шумо таслим намуд, ва ман чӣ коре мисли шумо метавонистам бикунам?» Вақте ки ӯ ин суханонро гуфт, хашмашон аз ӯ фурӯ нишаст.


text:
Ва Ҷидъӯн ба Урдун расид; ӯ ва сесад нафаре ки ҳамроҳаш буданд, гузаштанд. Онҳо монда шуда буданд, вале ҳанӯз таъқиб менамуданд.


text:
Ва ӯ ба мардуми Суккӯт гуфт: «Лутфан, ба қавме ки дар ақиби ман равонанд, нон бидиҳед, зеро ки онҳо монда шудаанд, ва ҳол он ки ман подшоҳони Мидён, Забаҳ ва Салмуноъро таъқиб менамоям».


text:
Вале мирони Суккӯт гуфтанд: «Магар кафи Забаҳ ва Салмуноъ аллакай дар дасти туст, то ки ба лашкари ту нон диҳем?»


text:
Ва Ҷидъӯн гуфт: «Ба ин сабаб, вақте ки Парвардигор Забаҳ ва Салмуноъро ба дасти ман таслим намояд, ман гӯшти бадани шуморо бо хорҳои биёбон ва бо ғаллакӯби дандондор шутурхор хоҳам кӯфт».


text:
Ва аз он ҷо ӯ ба Фануил рафта, ба мардумаш айни ҳамон суханро гуфт, ва онҳо ба ӯ он гуна ҷавоб доданд, ки мардуми Суккӯт ҷавоб дода буданд.


text:
Ва Забаҳ ва Салмуноъ дар Қарқӯр буданд, ва бошишгоҳи онҳо тақрибан аз понздаҳ ҳазор нафар иборат буд, ки инҳо аз тамоми бошишгоҳи аҳли машриқ боқӣ монда буданд, чунки саду бист ҳазор нафар мардони ҷангӣ несту нобуд шуда буданд.


text:
Ва Ҷидъӯн бо роҳи хайманишинон ба тарафи шарқии Нӯвоҳ ва Ёҷбеҳо баромада, бошишгоҳро зарба зад, дар сурате ки бошишгоҳ бепарво мезистанд буданд.


text:
Забаҳ ва Салмуноъ рӯ ба гурез оварданд, ва ӯ онҳоро таъқиб менамуд, ва ду подшоҳи Мидён, Забаҳ ва Салмуноъро дастгир кард, ва тамоми бошишгоҳ ба ҳарос афтоданд.


text:
Ва ҷавонеро аз мардуми Суккӯт дастгир карда, аз вай пурсупос намуд, ва вай барои ӯ номҳои мирони Суккӯт ва пирони онро, ки ҳафтоду ҳафт нафар буданд, навишт.


text:
Ва ӯ назди мардуми Суккӯт омада, гуфт: «Инак Забаҳ ва Салмуноъ, ки дар бораи онҳо шумо масхара тамасхур намуда, гуфтед: 'Магар кафи Забаҳ ва Салмуноъ аллакай дар дасти туст, то ки ба одамони хастаи ту нон диҳем?'»


text:
Ва ба Забаҳ ва Салмуноъ гуфт: «Онҳое ки шумо дар Тобӯр куштед, чӣ гуна одамон буданд?»Ва гуфтанд: «Онҳо мисли ту буданд, ҳар яке намуди шоҳзодаро дошт».


text:
Ва ӯ гуфт: «Онҳо бародарони ман, писарони модари ман буданд. Ба Парвардигори зинда қасам, ки агар онҳоро зинда нигоҳ медоштед, ман шуморо намекуштам».


text:
Ва ба нахустзодаи худ Етер гуфт: «Бархез ва онҳоро бикуш!» Лекин ҷавон шамшери худро накашид, зеро ки метарсид, чунки ҳанӯз ҷавон буд.


text:
Ва Забаҳ ва Салмуноъ гуфтанд: «Бархез ва моро бикуш, зеро ки мардро мардонагӣ месазад». Ва Ҷидъӯн бархоста, Забаҳ ва Салмуноъро кушт, ва ҳилолҳои* зарринро, ки бар гардани шутурҳошон буд, гирифт.


text:
Ва исроилиён ба Ҷидъӯн гуфтанд: «Бар мо салтанат бирон, ҳам худат, ҳам писарат, ҳам писари писарат; зеро ки ту моро аз дасти Мидён раҳо кардӣ».


text:
Вале Ҷидъӯн ба онҳо гуфт: «Ман бар шумо ҳукмронӣ нахоҳам кард, писарам низ бар шумо ҳукмронӣ нахоҳад кард; Парвардигор бар шумо ҳукмронӣ хоҳад кард».


text:
Ва Ҷидъӯн ба онҳо гуфт: «Аз шумо хоҳише дорам, ки ҳар яке аз шумо гӯшворае аз ғанимати худ ба ман бидиҳад». Зеро ки исмоилиён гӯшвораҳои тилло доштанд.


text:
Ва гуфтанд: «Албатта хоҳем дод». Ва пероҳане паҳн карда, ҳар яке гӯшвораеро аз ғанимати худ дар он андохтанд.


text:
Ва вазни гӯшвораҳои тиллое ки ӯ талабид, ҳазору ҳафтсад сиқли тилло буд, ғайр аз ҳилолҳо ва ҳалқаҳо ва либосҳои арғувоне ки бар подшоҳони Мидён буд, ва ғайр аз гарданбандҳое ки бар гардани шутурҳошон буд.


text:
Ва Ҷидъӯн аз он тилло эфӯд сохта, онро дар шаҳри худ Ӯфро гузошт; ва ҳамаи исроилиён аз пушти он дар он ҷо ба бутпарастӣ дода шуданд, ва он барои Ҷидъӯн ва хонадони ӯ доме гардид.


text:
Ва аҳли Мидён пеши банӣ Исроил итоат карданд, ва дигар сари худро набардоштанд; ва замин дар айёми Ҷидъӯн чил сол ором ёфт.


text:
Ва Ҷидъӯн ибни Юош дар пирии некӯ вафот ёфт, ва дар мақбараи падараш Юош дар Ӯфрои Абиэзрӣ дафн карда шуд.


text:
Ва чунин воқеъ шуд, ки чун Ҷидъӯн вафот ёфт, банӣ Исроил аз нав ба парастиши Баалҳо дода шуданд, ва Баал-Бритро худои худ донистанд.


text:
Ва банӣ Исроил Парвардигор Худои худро ба ёд наоварданд, ки Ӯ онҳоро аз дасти ҳамаи душманоне ки дар гирду пеши худ доштанд, раҳо карда буд.


text:
Ва ба хонадони Ерубаал, ки Ҷидъӯн бошад, ба хотири тамоми некие ки ӯ ба Исроил карда буд, меҳрубонӣ нанамуданд..


text:
Ва Абималик ибни Ерубаал назди бародарони модараш ба Шакем рафт; ва ба онҳо ва ба тамоми қабилаи хонадони падари модараш сухан ронда, гуфт:


text:
«Лутфан, дар гӯшҳои ҳамаи сокинони Шакем бигӯед: 'Барои шумо кадомаш беҳтар аст: оё бар шумо ҳафтод нафар, яъне ҳамаи писарони Ерубаал ҳукмронӣ кунанд, ё ки бар шумо як нафар ҳукмронӣ кунад?' Ва ба ёд оваред, ки ман устухон ва гӯшти шумо ҳастам».


text:
Ва бародарони модараш дар бораи ӯ дар гӯшҳои ҳамаи сокинони Шакем ҳамаи ин суханонро гуфтанд; ва дили онҳо ба тарафдории Абималик моил шуд, зеро ки гуфтанд: «Ӯ бародари мост».


text:
Ва аз хонаи Баал-Берит ҳафтод сиқл нуқра ба ӯ доданд; ва Абималик одамони бемулоҳиза ва худсарро худхоҳро ба он нуқра киро кард, ва онҳо аз ақиби ӯ рафтанд.


text:
Ва ӯ ба хонаи падараш ба Ӯфро омада, бародарони худ, писарони Ерубаалро, ки ҳафтод нафар буданд, бар як санг кушт; вале Ютом, писари хурдии Ерубаал, зинда монд, чунки пинҳон шуд.


text:
Ва ҳамаи сокинони Шакем ва тамоми аҳли Байт-Миллӯ ҷамъ шуда рафтанд ва Абималикро назди булути сутун, ки дар Шакем буд, подшоҳ карданд.


text:
Ва ҳангоме ки инро ба Ютом хабар доданд, ӯ рафта, бар сари кӯҳи Ҷаризим истод, ва овози худро баланд карда, фарёд зад ва ба онҳо гуфт: «Маро бишнавед, эй сокинони Шакем, то ки Худо шуморо бишнавад!


text:
Як замоне дарахтон рафтанд, то ки подшоҳеро бар худ тадҳин намоянд; ва ба дарахти зайтун гуфтанд: 'Бар мо подшоҳӣ бикун'.


text:
Вале дарахти зайтун ба онҳо гуфт: 'Оё равғани худро, ки бо он Худо ва одамонро ҷалол медиҳанд, ман тарк кунам, ва рафта овора шавам, то ки бар дарахтон нигаҳбонӣ намоям?'


text:
Вале дарахти анҷир ба онҳо гуфт: 'Оё ширинӣ ва меваи хуби худро ман тарк кунам, ва рафта овора шавам, то ки бар дарахтон нигаҳбонӣ намоям?'


text:
Вале токи ангур ба онҳо гуфт: 'Оё шираи худро, ки Худо ва одамонро дилшод мегардонад, ман тарк кунам ва рафта овора шавам, то ки бар дарахтон нигаҳбонӣ намоям?'


text:
Ва хори муғелон ба дарахтон гуфт: 'Агар ҳақиқатан шумо маро бар худ ба подшоҳӣ тадҳин мекарда бошед, пас биёед ва дар сояи ман паноҳ баред; вагарна, оташе аз хори муғелон берун омада, арзҳои Лубнонро фурӯ хоҳад бурд'.


text:
Ва акнун, агар шумо ҳақиқатан ва аз рӯи адолат амал намуда, Абималикро подшоҳ карда бошед, ва агар ба Ерубаал ва хонадонаш некӣ карда бошед, ва агар ба ӯ мувофиқи амали дастҳояш муносибат карда бошед, –


text:
Дар сурате ки падарам барои шумо ҷангида ва ҷони худро дар хатар гузошта, шуморо аз дасти Мидён раҳо кард,


text:
Вале шумо имрӯз бар хонадони падарам бархоста, ҳафтод нафар писарони ӯро бар як санг куштед, ва писари канизи ӯ – Абималикро бар сокинони Шакем подшоҳ кардед, зеро ки вай бародари шумост!


text:
Ва агар ҳақиқатан ва аз рӯи адолат имрӯз ба Ерубаал ва хонадонаш чунин амал карда бошед, – пас шумо аз Абималик шод бошед, ва ӯ низ аз шумо шод бошад.


text:
Вагарна, оташе аз Абималик берун омада, сокинони Шакем ва аҳли Байт-Миллӯро фурӯ хоҳад бурд, ва оташе аз сокинони Шакем ва аҳли Байт-Миллӯ берун омада, Абималикро фурӯ хоҳад бурд».


text:
Ва Ютом давида, рӯ ба гурез ниҳод ва ба Баир расида, аз дасти бародараш Абималик дар он ҷо сокин шуд.


text:
Ва Худо рӯҳи баде дар миёни Абималик ва сокинони Шакем фиристод, ва сокинони Шакем дар ҳаққи Абималик хиёнат карданд,


text:
То интиқоми ситаме ки дар ҳаққи ҳафтод писари Ерубаал ба амал омад, гирифта шавад, ва хуни онҳо бар гардани бародарашон Абималик, ки онҳоро кушт, ва бар гардани сокинони Шакем афтад, ки онҳо дастҳои ӯро дар куштани бародаронаш қувват доданд.


text:
Ва сокинони Шакем ба муқобили ӯ бар қуллаҳои кӯҳҳо каминваронро гузоштанд, ва онҳо ҳар касро, ки дар роҳ аз пешашон мегузашт, тороҷ мекарданд; дар ин бора ба Абималик хабар дода шуд.


text:
Ва Ҷуал ибни Обид бо бародаронаш омад, ва онҳо дар Шакем мегаштанд; ва сокинони Шакем ба ӯ умед бастанд.


text:
Ва ба саҳро баромада, ҳосили токҳои худро чиданд, ва онро дар чархуштҳо фишурда, базмҳо барпо карданд, ва ба хонаи худои худ омада, хӯрданд ва нӯшиданд ва Абималикро лаънат гуфтанд.


text:
Ва Ҷуал ибни Обид гуфт: «Абималик кист ва Шакем кист, ки ба вай бандагӣ кунем? Вай, охир, писари Ерубаал мебошад, ва Забул фақат амалдори ӯст! Беҳтар аст, ки ба одамони Ҳамӯр падари Шакем бандагӣ кунед! Чаро мо ба вай бандагӣ мекардаем?


text:
Кошки ин қавм зери дасти ман мебуданд, ва ман Абималикро дур мекардам!» Ва ба Абималик гуфт: «Лашкарӣ худро биафзо ва берун ой!»


text:
Ва пинҳонӣ қосидонро назди Абималик фиристода, гуфт: «Инак, Ҷуал ибни Обид ва бародаронаш ба Шакем омадаанд, ва инак онҳо аҳли шаҳрро ба муқобили ту ба шӯр меоваранд.


text:
Ва субҳидам, баробари баромадани офтоб, бархоста, ба шаҳр ҳуҷум намо; ва инак, ӯ ва қавме ки бо ӯ ҳастанд, сӯи ту берун хоҳанд омад, ва он гоҳ ба онҳо ҳар он чи аз дастат ояд, хоҳӣ кард».


text:
Ва Абималик ва тамоми қавме ки бо ӯ буданд, шабона бархостанд, ва чор даста шуда, бар Шакем камин гирифтанд.


text:
Ва Ҷуал ибни Обид берун омада дар даҳани дарвозаи шаҳр истод; ва Абималик бо қавме ки ҳамроҳи ӯ буданд, аз камин бархост;


text:
Ва Ҷуал қавмро дида, ба Забул гуфт: «Инак, қавм аз қуллаҳои кӯҳҳо фуруд меоянд». Ва Забул ба ӯ гуфт: «Сояи кӯҳҳоро ту мисли одамон мебинӣ».


text:
Ва Ҷуал боз сухан ронда, гуфт: «Инак, қавм аз баландӣ фуруд меоянд; ва як даста аз роҳи Элӯн-Меӯненим меоянд».


text:
Ва Забул ба ӯ гуфт: «Даҳони ту куҷост, ки мегуфтӣ: 'Абималик кист, ки ба вай бандагӣ кунем?' Инҳо, охир, ҳамон қавме ҳастанд, ки ту ба онҳо беписандӣ беэътиноӣ намудӣ. Акнун берун рафта, бо онҳо ҳарбу зарб кун».


text:
Ва Абималик ӯро таъқиб намуд, ва ӯ аз пеши вай гурехт; ва кушташудагони зиёде то даҳани дарвоза фурӯ ғалтиданд.


text:
Ва Абималик дар Орумо сокин шуд; ва Забул Ҷуал ва бародаронашро бадар ронд, то ки дар Шакем сокин набошанд.


text:
Ва ӯ қавми худро гирифта, ба се даста тақсим кард, ва дар саҳро камин гирифт; ва дид, ки инак, қавм аз шаҳр берун меоянд, ва ӯ бархоста, онҳоро зарба зад.


text:
Ва Абималик ва дастае ки бо ӯ буданд, ҳамла оварда, дар даҳани дарвозаи шаҳр истоданд, ва ду дастаи дигар бар ҳамаи онҳое ки дар саҳро буданд, ҳуҷум карда, онҳоро зарба заданд.


text:
Ва Абималик тамоми он рӯз бо аҳли шаҳр ҷанг карда, шаҳрро забт намуд, ва қавмеро, ки дар он буданд, кушт; ва шаҳрро валангор карда, намак бар он пошид.


text:
Ва Абималик ва тамоми қавме ки бо ӯ буданд, ба кӯҳи Салмӯн баромаданд; ва Абималик табаре ба дасти худ гирифта, шохаи калоне аз дарахт бурид, ва онро бардошта, бар китфи худ гузошт, ва ба қавме ки бо ӯ буданд, гуфт: «Он чи ман кардам, дидед; пас шитоб намуда, мисли ман амал кунед».


text:
Ва тамоми қавм низ, ҳар яке шохаи худро бурида аз ақиби Абималик рафтанд, ва онҳоро дар гирди бурҷ гузошта, ба воситаи онҳо бурҷро оташ доданд; ва ҳамаи одамони бурҷи Шакем низ, ки тақрибан ҳазор мард ва зан буданд, мурданд.


text:
Ва андаруни шаҳр бурҷи мустаҳкаме буд; ва ҳамаи мардон ва занон, ва ҳамаи сокинони шаҳр, дар он ҷо гурехта ва аз пушти худ дарҳоро баста, болои боми бурҷ баромаданд.


text:
Ва ӯ зуд навкари силоҳбардори худро хонда, ба вай гуфт: «Шамшератро кашида, маро бикуш, мабодо гӯянд, ки 'зане ӯро кушт'». Ва навкараш ӯро шамшер зад, ва ӯ мурд.


text:
Ва Худо бадкирдории Абималикро, ки дар ҳаққи падараш бо куштани ҳафтод бародари худ карда буд, бар сараш баргардонид; ва тамоми бадкирдории мардуми Шакемро Худо бар сарашон баргардонид; ва лаънати Ютом ибни Ерубаал бар онҳо омад.


text:
Ва баъд аз Абималик Тӯлоъ ибни Фуоҳ ибни Дӯдӯ, марде аз сибти Иссокор бархост, то ки Исроилро наҷот диҳад; ва ӯ дар Шомир, дар кӯҳи Эфроим сокин буд.


text:
Ва ӯ сӣ писар дошт, ки бар сӣ харкурра савор мешуданд, ва онҳо сӣ шаҳр доштанд; онҳо то имрӯз деҳоти Ёир номида мешаванд, ки дар замини Ҷилъод воқеанд.


text:
Ва аз нав банӣ Исроил он чи дар назари Парвардигор бад буд, ба амал оварданд, ва Баалҳо, ва Аштораҳо, ва худоёни Арам, ва худоёни Сидӯн, ва худоёни Мӯоб, ва худоёни банӣ Аммӯн, ва худоёни фалиштиёнро парастиш мекарданд; ва Парвардигорро тарк намуданд, ва Ӯро парастиш намекарданд.


text:
Ва хашми Парвардигор бар Исроил аланга гирифт, ва Ӯ онҳоро ба дасти фалиштиён ва ба дасти банӣ Аммӯн таслим намуд.


text:
Ва онҳо банӣ Исроилро дар он сол ба танг оварданд ва азият доданд; ҳаждаҳ сол дар ҳаққи тамоми банӣ Исроил, ки дар он тарафи Урдун, дар замини амӯриён, дар Ҷилъод буданд, зулм карданд.


text:
Ва банӣ Аммӯн аз Урдун гузаштанд, то ки ба Яҳудо ва Бинёмин ва хонадони Эфроим низ ҷанг кунанд: ва исроилиён бағоят ба танг омаданд.


text:
Ва банӣ Исроил сӯи Парвардигор додхоҳӣ карда, гуфтанд: «Мо пеши Ту гуноҳкор шудаем, зеро ки Худои худро тарк намуда, Баалҳоро парастиш кардаем».


text:
Ва Парвардигор ба банӣ Исроил гуфт: «Ман, охир, шуморо аз мисриён, ва аз амӯриён, ва аз банӣ Аммӯн, ва аз фалиштиён наҷот додам;


text:
Ва аҳли Сидӯн, ва Амолеқ, ва Моӯн шуморо ба танг оварданд, ва шумо сӯи Ман истиғоса бурдед, ва Ман шуморо аз дасти онҳо наҷот додам.


text:
Ва шумо Маро тарк карда, худоёни дигарро парастиш намудед, бинобар ин Ман шуморо дигар наҷот нахоҳам дод.


text:
Биравед ва сӯи худоёне ки баргузидаед, истиғоса баред; бигзор онҳо шуморо дар вақти тангии шумо наҷот диҳанд».


text:
Ва банӣ Исроил ба Парвардигор гуфтанд: «Мо гуноҳкор шудаем; ҳар он чи дар назари ту писанд ояд, ба мо бикун, фақат имрӯз моро раҳоӣ деҳ».


text:
Ва онҳо худоёни бегонаро аз даруни худ дур карданд, ва Парвардигорро парастиш намуданд; ва дили Ӯ аз боиси азиятҳои Исроил ғамгин шуд.


text:
Ва қавм, сарварони Ҷилъод, ба якдигар гуфтанд: «Он касе ки бар зидди банӣ Аммӯн ба ҷанг шурӯъ намояд, сардори ҳамаи сокинони Ҷилъод хоҳад буд».


text:
Ва Йифтоҳи ҷилъодӣ баҳодури ҷасуре буд; ва ӯ писари зани зинокоре буд; ва Йифтоҳро Ҷилъод ба дунё оварда буд.


text:
Ва зани Ҷилъод писарон барои ӯ зоид; ва ҳангоме ки писарони занаш калон шуданд, Йифтоҳро бадар ронда, ба ӯ гуфтанд: «Ту дар хонаи падари мо мерос нахоҳӣ гирифт, зеро ки ту писари зани дигаре ҳастӣ».


text:
Ва Йифтоҳ аз пеши бародаронаш гурехта, дар замини Туб сокин шуд; ва мардуми бенаво назди Йифтоҳ ҷамъ шуда, бо ӯ тохтутоз мекарданд.


text:
Ва ҳангоме ки банӣ Аммӯн бо Исроил ҷанг мекарданд, пирони Ҷилъод рафтанд, то ки Йифтоҳро аз замини Туб даъват намоянд.


text:
Ва Йифтоҳ ба пирони Ҷилъод гуфт: «Шумо, охир, аз ман нафрат доштед, ва маро аз хонаи падарам бадар рондед; ва чаро акнун, дар вақти тангии худ, назди ман омадаед?»


text:
Ва пирони Ҷилъод ба Йифтоҳ гуфтанд: «Аз он сабаб акнун назди ту баргаштаем, ки ту бо мо рафта, ба муқобили банӣ Аммӯн ҷанг кунӣ, ва барои мо ва ҳамаи сокинони Ҷилъод пешво бошӣ».


text:
Ва Йифтоҳ ба пирони Ҷилъод гуфт: «Агар шумо маро барои ҷангидан бар зидди банӣ Аммӯн баргардонед, ва Парвардигор онҳоро ба ман таслим намояд, пас ман пешвои шумо хоҳам буд».


text:
Ва пирони Ҷилъод ба Йифтоҳ гуфтанд: «Парвардигор дар миёни мо шоҳид бошад, ки мо яқинан мувофиқи сухани ту амал хоҳем кард».


text:
Ва Йифтоҳ бо пирони Ҷилъод равона шуд, ва қавм ӯро бар худ пешво ва саркарда таъин намуданд; ва Йифтоҳ ҳамаи суханонашро ба ҳузури Парвардигор дар Мисфо ба забон ронд.


text:
Ва Йифтоҳ назди подшоҳи банӣ Аммӯн қосидон фиристода, гуфт: «Туро бо ман чӣ кор аст, ки назди ман омадаӣ, то ки бо замини ман ҷанг кунӣ?»


text:
Ва подшоҳи банӣ Аммӯн ба қосидони Йифтоҳ гуфт: «Зеро ки исроилиён, вақте ки аз Миср берун омаданд, замини маро аз Арнӯн то Яббӯқ ва то Урдун гирифтанд; ва акнун онҳоро ба саломатӣ баргардон».


text:
То ки ба ӯ бигӯянд: «Йифтоҳ чунин мегӯяд: исроилиён замини Мӯоб ва замини банӣ Аммӯнро нагирифтаанд;


text:
Зеро исроилиён, вақте ки аз Миср берун омаданд, дар биёбон то баҳри Қулзум роҳ гашта, ба Қодеш расиданд;


text:
Ва Исроил қосидон назди подшоҳи Адӯм фиристоданд, то бигӯянд: 'Лутфан, мо аз замини ту бигзарем', вале подшоҳи Адӯм гӯш накард; ва назди подшоҳи Мӯоб фиристоданд, ва ӯ розӣ нашуд; ва Исроил дар Қодеш монданд.


text:
Ва дар биёбон роҳ гашта, замини Адӯм ва замини Мӯобро давр заданд, ва ба ҷониби шарқии замини Мӯоб расида, дар он тарафи Арнӯн урду заданд; вале ба ҳудуди Мӯоб надаромаданд, зеро ки Арнӯн ҳудуди Мӯоб аст.


text:
Ва Исроил қосидон назди Сиҳӯн подшоҳи амӯриён, подшоҳи Ҳешбӯн фиристоданд, ва Исроил ба вай гуфтанд: 'Лутфан, мо аз замини ту ба макони худ бигзарем'.


text:
Вале Сиҳӯн ба Исроил эътимод накард, ки аз ҳудуди вай бигзаранд; ва Сиҳӯн тамоми қавми худро ҷамъ овард, ва онҳо дар Яҳас урду заданд; ва ӯ бо Исроил ҳарбу зарб намуд.


text:
Ва Парвардигор Худои Исроил Сиҳӯн ва тамоми қавми вайро ба дасти Исроил супурд, ва ба онҳо шикаст расониданд; ва Исроил тамоми замини амӯриёнро, ки дар он замин сокин буданд, соҳибӣ карданд.


text:
Ва алҳол Парвардигор Худои Исроил амӯриёнро аз пеши қавми Худ Исроил бадар рондааст, ва ту мехоҳӣ он заминро соҳибӣ намоӣ?


text:
Ту, охир, он чиро, ки худоят Камуш барои соҳибии ту додааст, соҳибӣ намо; вале ҳар киро, ки Парвардигор Худои мо аз пешӣ мо бадар рондааст, замини вайро мо соҳибӣ хоҳем кард.


text:
Ва алҳол оё ту аз Болоқ ибни Сиффӯр, подшоҳи Мӯоб, беҳтар ҳастӣ? Оё вай бо Исроил низоъ намуд, ё бо онҳо ҷанг кард?


text:
Дар сурате ки Исроил дар Ҳешбун ва деҳоташ, ва дар Аръӯр ва деҳоташ, ва дар ҳамаи шаҳрҳои атрофи Арнӯн сесад сол боз сокин аст, чаро дар ни муддат онҳоро кашида нагирифтаед?


text:
Ман пеши ту гуноҳе накардаам, вале ту ба ман бадӣ карда, бо ҷанг ба сари ман омадаӣ; пас бигзор Парвардигори Довар имрӯз дар миёни банӣ Исроил ва банӣ Аммӯн доварӣ намояд!»


text:
Ва Рӯҳи Парвардигор бар Йифтоҳ буд, ва ӯ аз Ҷилъод ва Менашше гузашт, ва аз Мисфои Ҷилъод гузашт, ва аз Мисфои Ҷилъод ба ҳудуди банӣ Аммӯн гузашт.


text:
Он гоҳ бигзор чунин шавад: ҳангоме ки аз банӣ Аммӯн ба саломатӣ баргардам, ҳар кӣ аз дари хонаи ман ба пешвози ман берун ояд, бигзор аз они Парвардигор бошад, ва ман вайро ҳамчун қурбонии сӯхтанӣ хоҳам овард».


text:
Ва Йифтоҳ ба ҳудуди банӣ Аммӯн гузашт, то ки бо онҳо ҷанг кунад; ва Парвардигор онҳоро ба дасти ӯ супурд.


text:
Ва ӯ ба онҳо аз Арӯэр то даромадгоҳи Минит, ки бист шаҳр воқеъ буд, ва то Обил-Каромим шикасти бағоят бузурге расонид; ва банӣ Аммӯн пеши банӣ Исроил сар фуроварданд.


text:
Ва Йифтоҳ ба Мисфо ба хонаи худ омад, ва инак, духтараш ба пешвози ӯ бо дойра ва рақс берун омад; вай фарзанди ягонаи ӯ буд; ғайр аз вай ӯ писаре ё духтаре надошт.


text:
Ва ҳамин ки ӯ вайро дид, либоси худро дарронида, гуфт: «Оҳ, духтарам! Ту маро дар хорӣ андохтӣ ва яке аз ғамоварони ман гаштӣ: ман даҳони худро ба ҳузури Парвардигор кушодаам, ва наметавонам баргардам».


text:
Вай ба ӯ гуфт: «Эй падарам! Ту даҳони худро ба ҳузури Парвардигор кушодаӣ, пас чунон ки аз даҳонат берун омадааст, бо ман амал намо, дар сурате ки Парвардигор барои ту аз душманонат, аз банӣ Аммӯн қасос интиқом гирифтааст».


text:
Ва ба падари худ гуфт: «Фақат барои ман чунин бикун: ду моҳ маро ба ҳолам вогузор, то ки ба кӯҳҳо фуруд омада, барои бакорати худ бо дугонаҳоям навҳа кунам».


text:
Ва ӯ гуфт: «Бирав». Ва ба мӯҳлати ду моҳ вайро фиристод. Вай бо дугонаҳояш рафта, бар кӯҳҳо барои бакорати худ навҳа кард.


text:
Ва чунин воқеъ шуд, ки баъд аз гузаштани ду моҳ вай назди падари худ баргашт, ва ӯ назреро, ки дода буд, бар вай ба амал овард; ва вай рӯи мардро надид; ва дар Исроил чунин одат шуд,


text:
Ки духтарони Исроил сол ба сол ҳар сол мерафтанд, то ки барои духтари Йифтоҳи ҷилъодӣ соле чор рӯз навҳагарӣ кунанд.


text:
Ва аҳли Эфроим ҷамъ шуда, ба тарафи шимол гузаштанд ва ба Йифтоҳ гуфтанд: «Чаро барои ҷангидан бо банӣ Аммӯн рафтӣ, вале моро даъват накардӣ нахондӣ, то ки ҳамроҳи ту биравем? Мо хонаи туро оташ дода, бар сари ту хоҳем сӯзонид».


text:
Вале Йифтоҳ ба онҳо гуфт: «Ман ва қавми ман бо банӣ Аммӯн низои сахте доштем; ва ман шуморо хондам, вале маро аз дасти онҳо наҷот надодед.


text:
Ва чун дидам, ки ту наҷот намедиҳӣ, ҷони худро ба кафи даст гирифта, ба ҳудуди банӣ Аммӯн гузаштам, ва Парвардигор онҳоро ба дасти ман супурд; пас чаро шумо имрӯз назди ман баромадаед, то ки бо ман ҷанг кунед?»


text:
Ва Йифтоҳ тамоми мардуми Ҷилъодро ҷамъ оварда, бо Эфроим ҷанг кард; ва мардуми Ҷилъод ба эфроимиён зарба расониданд, чунки гуфта буданд: «Эй аҳли Ҷилъод, шумо гурезаҳои Эфроим андаруни Эфроим ва андаруни Менашше ҳастед».


text:
Ва аҳли Ҷилъод гузаргоҳҳои Урдунро аз Эфроим гирифтанд, ва ҳангоме ки касе аз гурезаҳои Эфроим мегуфт: «Бимон, ки бигзарам», мардуми Ҷилъод ба вай мегуфтанд: «Оё ту эфроимӣ нестӣ ҳастӣ?» Вай мегуфт: «Не».


text:
Онҳо ба вай мегуфтанд: «Бигӯй: 'Шиббӯлет'», вале вай мегуфт: «Сиббӯлет», ва наметавонист дуруст талаффуз намояд; ва онҳо вайро дастгир карда, назди гузаргоҳҳои Урдун мекуштанд; ва дар он вақт чилу ду ҳазор нафар эфроимиён кушта шуданд.


text:
Ва Йифтоҳ бар Исроил шаш сол доварӣ намуд; ва Йифтоҳи ҷилъодӣ вафот ёфта, дар яке аз шаҳрҳои Ҷилъод дафн карда шуд.


text:
Ва ӯ сӣ писар дошт, ва сӣ духтарашро берун бароварда, аз берун барои писаронаш сӣ духтар гирифта буд; ва ӯ ҳафт сол бар Исроил доварӣ намуд.


text:
Ва Элӯни забулунӣ вафот ёфта, дар Аёлӯн, ки дар замини Забулун аст, дафн карда шуд.<br/>Абдӯн – довари дувоздаҳум.


text:
Ва ӯ чил писар ва сӣ набера дошт, ки бар ҳафтод харкурра савор мешуданд; ва ӯ ҳашт сол бар Исроил доварӣ намуд.


text:
Ва Абдӯн ибни Ҳиллели фиръотунӣ вафот ёфта, дар Фиръотӯн, ки дар замини Эфроим бар кӯҳи Амолеқ аст, дафн карда шуд.


text:
Ва банӣ Исроил аз нав он чи дар назари Парвардигор бад буд, ба амал оварданд, ва Парвардигор онҳоро чил сол ба дасти фалиштиён супурд.


text:
Ва фариштаи Парвардигор ба он зан зоҳир шуда, гуфт: «Инак, ту безуриёт ҳастӣ ва намезоӣ; вале ҳомила шуда, писаре хоҳӣ зоид.


text:
Зеро инак, ту ҳомила шуда, писаре хоҳӣ зоид, ва поку ба сараш нахоҳад расид, зеро ки он кӯдак аз батни модар барои Худо назир хоҳад буд; ва ӯ ба наҷот додани Исроил аз дасти фалиштиён шурӯъ хоҳад намуд».


text:
Ва он зан омада, ба шавҳари худ гуфт: «Марди Худо назди ман омад, ва намудаш мисли намуди фариштаи Худо бағоят саҳмгин буд; ва ман аз ӯ напурсидам, ки у аз куҷост, ва ӯ номи худро ба ман нагуфт.


text:
Ва ӯ ба ман гуфт: 'Инак, ту ҳомила шуда, писаре хоҳӣ зоид; ва алҳол май ва шароб нанӯш, ва ҳеҷ чизи палид нахӯр, зеро ки он кӯдак аз батни модар то рӯзи мурданаш барои Худо назир хоҳад буд'».


text:
Ва Монӯаҳ пеши Парвардигор зорию илтиҷо карда, гуфт: «Лутфан, эй Парвардигор! Бигзор он марди Худо, ки фиристодӣ, бори дигар назди мо омада, моро таълим диҳад, ки бо кӯдаке ки бояд таваллуд ёбад, чӣ гуна рафтор намоем».


text:
Ва Худо овози Монӯаҳро шунид, ва фариштаи Худо боз назди зан омад, дар сурате ки вай дар саҳро нишаста буд, вале шавҳараш Монӯаҳ бо вай набуд.


text:
Ва зан зуд давида, ба шавҳараш хабар дод, ва ба ӯ гуфт: «Инак, бар ман он мард зоҳир шуд, ки он рӯз назди ман омада буд».


text:
Ва Монӯаҳ бархоста, аз ақиби занаш равона шуд, ва назди он мард омада, ба вай гуфт: «Оё ту ҳамон мард ҳастӣ, ки бо ин зан сухан рондӣ?» Гуфт: «Ман ҳастам».


text:
Ва Монӯаҳ гуфт: «Пас, вақте ки суханонат ба амал ояд, тарбияти он кӯдак чӣ гуна хоҳад буд, ва бо ӯ чӣ бояд кард?»


text:
Бигзор ҳар чиро, ки аз токи ангур ҳосил мешавад, нахӯрад, ва май ва шароб нанӯшад, ва ҳеҷ чизи палид нахӯрад; ҳар чиро, ки ба вай фармудаам, риоя намояд».


text:
Ва Монӯаҳ ба фариштаи Парвардигор гуфт: «Лутфан, туро мо каме нигоҳ дорем, то ки барои ту бузғолае тайёр кунем».


text:
Вале фариштаи Парвардигор ба Монӯаҳ гуфт: «Ҳарчанд маро нигоҳ дорӣ, аз нони ту нахоҳам хӯрд; ва агар бихоҳӣ қурбонии сӯхтанӣ оварӣ, онро барои Парвардигор биёр». Зеро Монӯаҳ намедонист, ки вай фариштаи Парвардигор аст.


text:
Ва Монӯаҳ ба фариштаи Парвардигор гуфт: «Номи ту чист? Вақте ки суханат ба амал ояд, туро иззату икром намоем».


text:
Ва Монӯаҳ бузғола ва ҳадияи ордиро гирифта, бар харсанг сахра барои Парвардигор қурбонӣ овард, ва инак, фаришта кори аҷоибе кард, ва Монӯаҳ ва занаш медиданд.


text:
Ва ҳангоме ки аланга аз қурбонгоҳ сӯи осмон баромад, фариштаи Парвардигор дар он алангаи қурбонгоҳ боло рафт сууд намуд; ва Монӯаҳ ва занаш инро дида, рӯй ба замин афтоданд.


text:
Ва фариштаи Парвардигор ба Монӯаҳ ва занаш дигар аён нашуд; он гоҳ Монӯаҳ донист, ки вай фариштаи Парвардигор будааст.


text:
Вале занаш ба ӯ гуфт: «Агар Парвардигор мехост моро бикушад, қурбонии сӯхтанӣ ва ҳадияи ордиро аз дасти мо қабул намекард, ва ҳамаи ин чизҳоро ба мо нишон намедод; ва дар ин вақт чунин хабарро ба самъи мо намерасонид».


text:
Ва он зан писаре зоид, ва ӯро Шимшӯн ном ниҳод; ва кӯдак калон мешуд, ва Парвардигор ӯро баракат медод.


text:
Ва омада, ба падару модари худ хабар дод ва гуфт: «Дар Тимно занеро аз духтарони фалиштиён дидам; ва акнун вайро барои ман ба занӣ бигиред».


text:
Ва падару модараш ба ӯ гуфтанд: «Магар дар миёни духтарони бародаронат ва дар тамоми қавми мо зане нест, ки ту мехоҳӣ рафта, аз фалиштиёни бехатна зан бигирӣ?» Вале Шимшӯн ба падари худ гуфт: «Вайро барои ман бигир, зеро ки вай дар чашми ман писанд омад».


text:
Валекин падару модараш намедонистанд, ки ин аз ҷониби Парвардигор аст, зеро ки Ӯ мехост баҳонае бар фалиштиён биҷӯяд; ва дар он вақт фалиштиён бар Исроил ҳукмрон буданд.


text:
Ва Шимшӯн бо падару модари худ ба Тимно фуруд омад; ва ҳангоме ки ба токзори Тимно расиданд, инак, шери ҷавоне ба пешвози ӯ наъра зад.


text:
Ва Рӯҳи Парвардигор бар ӯ нозил шуда, онро дупора кард, чунон ки бузғоларо дупора мекунанд, агарчи дар дасташ чизе набуд; ва ба падару модараш он чиро, ки карда буд, хабар надод.


text:
Ва баъд аз муддате, вақте ки ӯ барои гирифтани вай бармегашт, аз роҳ ба каноре рафт, то лошаи шерро бубинад; ва инак, дар лошаи шер тӯдаи занбӯрҳо ва асал буд.


text:
Ва онро ба кафҳои дасташ гирифта, равона шуд ва дар роҳ мехӯрд; ва чун ба падару модараш расид, ба онҳо низ дод, ва онҳо хӯрданд; вале ба онҳо нагуфт, ки асалро аз лошаи шер гирифтааст.


text:
Ва падараш назди он зан фуруд омад; ва Шимшӯн дар он ҷо базм кард, зеро ки расму одати ҷавонон чунин буд.


text:
Ва Шимшӯн ба онҳо гуфт: «Чистоне Муаммое барои шумо мегӯям; агар шумо онро барои ман дар ҳафт рӯзи базм ҳал намоед ва ҳалли дурусташро биёбед, ман ба шумо сӣ яктаки катон ва сӣ даста либос хоҳам дод;


text:
Вале агар онро барои ман натавонед ҳал намоед, шумо бояд сӣ ҷомаи катон ва сӣ даста либос ба ман бидиҳед». Ба ӯ гуфтанд: «Муаммои худро бигӯй, то ки онро бишнавем».


text:
Ва ӯ ба онҳо гуфт: «Аз хӯранда хӯрок берун омад, ва аз зӯровар ширинӣ берун омад». Ва онҳо дар се рӯз натавонистанд муамморо ҳал кунанд.


text:
Ва чунин воқеъ шуд, ки дар рӯзи ҳафтум онҳо ба зани Шимшӯн гуфтанд: «Шавҳаратро розӣ намо, то ки ҳалли муамморо ба мо бигӯяд, вагарна туро ва хонаи падаратро оташ дода, бисӯзонем: магар моро барои он таклиф намудаед, ки моро тороҷ кунед?»


text:
Ва зани Шимшӯн пеши ӯ гиря карда, гуфт: «Яқин аст, ки ту аз ман нафрат дорӣ ва маро дӯст намедорӣ; ба писарони қавми ман муаммое гуфтаӣ, вале ҳалли онро ба ман маълум накардаӣ». Ва ӯ ба вай гуфт: «Инак, ба падару модари худ онро маълум накардаам, оё ба ту маълум кунам?»


text:
Ва ҳафт рӯзе ки базми онҳо давом мекард, вай пеши ӯ мегирист; ва дар рӯзи ҳафтум ӯ ба вай маълум кард, зеро ки вай аз ӯ сахт хоҳиш мекард; ва баъд аз ин вай ҳалли муамморо ба писарони қавми худ маълум кард.


text:
Ва дар рӯзи ҳафтум, пеш аз ғуруби офтоб, мардуми он шаҳр ба ӯ гуфтанд: «Чист ширинтар аз асал, ва чист зӯровартар аз шер?» Ва ӯ ба онҳо гуфт: «Агар бо ғуноҷини ман шудгор намекардед, ҳалли муаммои маро намеёфтед».


text:
Ва Рӯҳи Парвардигор ба ӯ нозил шуда, ӯ ба Ашқалӯн фуруд омад, ва аз онҳо сӣ нафарро кушта, либосашонро кашида гирифт, ва дастаҳои либосро ба онҳое ки муамморо ҳал карда буданд, дод. Ва хашмаш аланга гирифта, ӯ ба хонаи падари худ баргашт.


text:
Ва баъд аз муддате, дар айёми дарави гандум, чунин воқеъ шуд, ки Шимшӯн барои дидани зани худ бо бузғолае омад ва гуфт: «Назди зани худ ба хонаи хоби вай медароям». Вале падари вай ӯро намонд, ки дарояд.


text:
Ва падари вай гуфт: «Ман гумон кардам, ки ту аз вай нафрат дорӣ, бинобар ин вайро ба ёри ту додам; инак, хоҳари вай, ки аз вай хушрӯйтар аст, бигзор барои ту дар ивази вай бошад».


text:
Вале Шимшӯн ба онҳо гуфт: «Ман акнун пеши фалиштиён аз гуноҳ фориғ хоҳам буд, агар ба онҳо бадӣ бикунам».


text:
Ва Шимшӯн рафта, сесадто рӯбоҳ қапид даст гирифт; ва машъалҳо гирифт, ва думро бо дум баста, якто машъалро дар миёнаи ҳар ду дум гузошт.


text:
Ва машъалҳоро даргиронида, ба киштзорҳои фалиштиён фиристод; ва аз хирман сар карда, то ҳосили даравнашуда ва то боғҳои зайтун сӯзонид.


text:
Ва фалиштиён гуфтанд: «Кист, ки ин корро кардааст?» Ва гуфтанд: «Шимшӯн, домоди он сокини Тимно, ки зани ӯро гирифта, ба ёри ӯ дода буд». Ва фалиштиён омада, он занро бо якҷоягии падараш ба оташ сӯзониданд.


text:
Ва Шимшӯн ба онҳо гуфт: «Модоме ки шумо чунин амал кардед, яқинан аз шумо интиқом хоҳам гирифт, ва баъд аз он ором хоҳам шуд».


text:
Ва ба онҳо сар то по зарбаи сахт расонид, бисёреро кушт, ва рафта, дар ғори сахраи харсанг Этом сокин шуд.


text:
Ва мардуми Яҳудо гуфтанд: «Барои чӣ бар зидди мо баромадаед?» Дар ҷавоб гуфтанд: «Барои он ки Шимшӯнро бибандем, ва чунон ки ӯ ба мо амал кард, ончунон ба ӯ амал кунем».


text:
Ва се ҳазор нафар аз мардуми Яҳудо сӯи ғори сахраи Этом рафта, ба Шимшӯн гуфтанд: «Ту, охир, медонӣ, ки фалиштиён бар мо ҳукмрон мебошанд; пас, ин чӣ кор аст, ки ту ба мо кардӣ?» Ба онҳо гуфт: «Чунон ки онҳо ба ман амал карданд, ончунон ман ба онҳо амал кардам».


text:
Ба ӯ гуфтанд: «Мо фуруд омадаем, то ки туро баста, ба дасти фалиштиён бисупорем». Шимшӯн ба онҳо гуфт: «Ба ман қасам ёд кунед, ки худатон ба ман осебе нахоҳед расонид».


text:
Онҳо ба ӯ гуфтанд: «Не, мо туро фақат баста, ба дасти онҳо хоҳем супурд, вале ба ҳеҷ ваҷҳ ҳаргиз туро нахоҳем кушт». Ва ӯро бо ду таноби нав баста, аз сахра бароварданд.


text:
Вақте ки ӯ ба Леҳӣ расид, фалиштиён ба пешвози ӯ ғавғо бардоштанд. Ва Рӯҳи Парвардигор бар ӯ нозил шуда, танобҳое ки бар бозуҳояш буд, мисли нахҳои катон, ки дар оташ сӯхта бошад, канда гардид, ва бандҳо аз дастҳояш фуромад.


text:
Ва ӯ ҷоғи хари навмурдаро ёфт, ва дасти худро дароз карда, онро гирифт, ва ҳазор нафарро бо он зада, кушт.


text:
Ва бағоят ташна монд, ва сӯи Парвардигор хонда, гуфт: «Ту ба дасти бандаи Худ ин наҷоти бузургро додӣ; ва алҳол ман аз ташнагӣ мемирам ва ба дасти бехатнагон меафтам».


text:
Ва Худо чуқуриеро, ки дар Леҳӣ буд, рахна кард, ва об аз он ҷорӣ шуд, ва ӯ нӯшида, ба худ омад, ва ҷон гирифт; бинобар ин номаш Эйн-Ҳақӯре хонда шуд, ки он то имрӯз дар Леҳӣ воқеъ аст.


text:
Ба аҳли Ғазза хабар расид, ки Шимшӯн ба ин ҷо омадааст. Ва тамоми шаб давр зада гаштанд ва назди дарвозаи шаҳр ба муқобили ӯ камин гирифтанд, ва тамоми шаб хомӯшона рафтор намуда, мегуфтанд: «То субҳидам мунтазир истода, ӯро мекушем».


text:
Вале Шимшӯн то нисфи шаб хобид, ва нисфи шаб бархост, ва табақаҳои дарвозаи шаҳр ва ду паҳлудариро гирифта, бо якҷоягии ғалақа барканд, ва бар китфи худ гузошта, бар қуллаи кӯҳе ки дар рӯ ба рӯи Ҳебрӯн аст, баровард.


text:
Ва сарварони фалиштиён назди вай омада, гуфтанд: «Ӯро фирефта намуда, бифаҳм, ки қуввати бузургаш дар чист, ва чӣ гуна мо бар ӯ метавонем ғолиб оем, то ки ӯро баста, мутеъ намоем; ва ҳар яке аз мо ба ту ҳазору сад сиқл нуқра хоҳем дод».


text:
Ва Далило ба Шимшӯн гуфт: «Лутфан, ба ман бигӯй, ки қуввати бузурги ту дар чист, ва чӣ гуна туро баста, мутеъ кардан мумкин аст?»


text:
Шимшӯн ба вай гуфт: «Агар маро бо ҳафт зеҳи* тар, ки хушк нашуда бошад, бибанданд, ман суст шуда, мисли ҳар каси дигар хоҳам гардид».


text:
Ва каминварон дар ҳуҷраи вай нишаста буданд, ва Далило ба ӯ гуфт: «Фалиштиён бар ту омаданд, эй Шимшӯн!» Ва ӯ зеҳҳоро барканд, чунон ки риштаи катон канда мешавад, ҳамин ки бӯи оташ ба он бирасад. Ва чашмаи қуввати ӯ ошкор нашуд.


text:
Ва Далило ба Шимшӯн гуфт: «Инак, ту маро масхара карда, суханони дурӯғ гуфтӣ; акнун, лутфан, ба ман бигӯй, ки туро бо чӣ бастан мумкин аст?»


text:
Ӯ ба вай гуфт: «Агар маро бо танобҳои нав, ки ҳеҷ истифода нашуда бошад, бибанданд, ман суст шуда, мисли ҳар каси дигар хоҳам гардид».


text:
Ва Далило танобҳои нав гирифта, ӯро бо онҳо баст, ва ба ӯ гуфт: «Фалиштиён бар ту омаданд, эй Шимшӯн!» Ва каминварон дар ҳуҷраи вай нишаста буданд. Ва ӯ танобҳоро аз бозуҳои худ мисли риштае барканд.


text:
Ва Далило ба Шимшӯн гуфт: «То ҳол ту маро масхара карда, ба ман суханони дурӯғ гуфтӣ; ба ман бигӯй, ки туро бо чӣ бастан мумкин аст?» Ва ӯ ба вай гуфт: «Агар ҳафт гесуи сари маро бо дастгоҳи бофандагӣ бибофӣ».


text:
Вай онҳоро ба моку маҳкам баст, ва ба ӯ гуфт: «Фалиштиён бар ту омаданд, эй Шимшӯн!» Ва ӯ аз хоби худ бедор шуда, моку ва дастгоҳи бофандагиро барканд.


text:
Вай ба ӯ гуфт: «Чӣ гуна ту мегӯӣ: 'Ман туро дӯст медорам', ва ҳол он ки дили ту бо ман нест? Инак, се дафъа ту маро масхара кардӣ ва ба ман маълум нанамудӣ, ки қуввати бузурги ту дар чист».


text:
Ва ҳар чиро, ки дар дил дошт, ба вай ошкор карда, гуфт: «Поку ба сари ман нарасидааст, зеро ки ман аз батни модари худ барои Худо назир ҳастам; агар мӯйсарам тарошида шавад, қувватам аз ман дур хоҳад шуд, ва ман суст шуда, мисли ҳар каси дигар хоҳам гардид».


text:
Ва Далило дид, ки ӯ ҳар чиро, ки дар дилаш буд, ба вай маълум кард, барои хондани сарварони фалиштиён кас фиристода, гуфт: «Ҳамин дафъа биёед, ки ӯ ҳар чиро, ки дар дил дошт, ба ман маълум кард». Ва сарварони фалиштиён назди вай омаданд, ва нуқраро ба дасти худ оварданд.


text:
Ва ӯро вай бар зонуҳои худ хобонид, ва касеро хонд, ва ҳафт гесуи сари ӯро тарошонид, ва ба шиканҷа кардани ӯ шурӯъ намуд, ва қувваташ аз ӯ дур шуд. Ва ӯ ба суст шудан сар кард ва қувваташ аз ӯ дур шуд.


text:
Ва гуфт: «Фалиштиён бар ту омаданд, эй Шимшӯн!» Ва ӯ аз хобаш бедор шуда, дар дили худ гуфт: «Мисли пештара берун рафта, ба худ меоям». Вале ӯ надонист, ки Парвардигор аз ӯ дур шудааст.


text:
Ва фалиштиён ӯро дастгир карда, чашмонашро канданд, ва ӯро ба Ғазза оварда, бо занҷири дуқабатаи мисин бастанд, ва ӯ дар зиндон дастос орд мекард.


text:
Ва сарварони фалиштиён ҷамъ шуданд, то ки барои худои худ Доҷӯн қурбонии бузурге оварда, базм кунанд, ва гуфтанд: «Худои мо душмани мо Шимшӯнро ба дасти мо таслим намуд».


text:
Ва чун қавм ӯро диданд, худои худро ситоиш карданд, зеро ки гуфтанд: «Худои мо душмани моро, ки харобкунандаи замини мо буда, бисёреро аз мо куштааст, ба дасти мо таслим намуд».


text:
Ва чун дилашон шод шуд, гуфтанд: «Шимшӯнро бихонед, то ки бозӣ карда, моро дилхуш гардонад». Ва Шимшӯнро аз зиндон оварданд, ва ӯ онҳоро дилхуш гардонид, ва ӯро дар миёни ду сутун гузоштанд.


text:
Ва Шимшӯн ба ҷавоне ки дасти ӯро нигоҳ медошт, гуфт: «Маро вогузор, то сутунҳоеро, ки хона бар онҳо пойдор аст, даст расонам ва бар онҳо такя кунам».


text:
Ва хона аз мардон ва занон пур буд, ва ҳамаи сарварони фалиштиён дар он ҷо буданд; ва бар боми он тақрибан се ҳазор мард ва зан буданд, ки бозии Шимшӯнро тамошо мекарданд.


text:
Ва Шимшӯн сӯи Парвардигор хонда, гуфт: «Худовандо Парвардигоро! Лутфан, маро ба ёд овар ва фақат ҳамин дафъа қувват деҳ, эй Худо, то ки ман якбора барои ду чашми худ аз фалиштиён интиқом қасос гирам».


text:
Ва Шимшӯн ду сутуни миёнаро, ки хона бар онҳо пойдор буд, – якеро бо дасти росташ ва дигареро бо дасти чапаш, – дар оғӯш гирифта, бар онҳо такя кард.


text:
Ва Шимшӯн гуфт: «Бигзор ҷони ман бо фалиштиён бимирад!» Ва бо тамоми қувваташ фишор дод, ва хона бар сарварон ва бар тамоми қавме ки дар он буданд, фурӯ рафт; ва мурдагоне ки ӯ ҳангоми мурданаш кушт, аз мурдагоне ки дар ҳаёти худ кушта буд, бештар буданд.


text:
Ва бародарони ӯ ва тамоми хонадони падари ӯ фуруд омаданд, ва ӯро бардошта бурданд, ва дар миёни Соръо ва Эштоӯл, дар мақбараи падараш Монӯаҳ дафн карданд. Ва ӯ бист сол бар Исроил доварӣ намуд.


text:
Ва ӯ ба модари худ гуфт: «Ҳазору сад сиқл нуқрае ки аз ту рабуда шуд, ва дар бораи он ту лаънат хондӣ ва дар гӯшҳои ман низ гуфтӣ, – инак, он нуқра дар дасти ман аст: ман онро гирифта будам». Ва модараш гуфт: «Парвардигор писарамро баракат диҳад!»


text:
Ва он ҳазору сад сиқл нуқраро ба модараш баргардонид. Ва модараш гуфт: «Ман ин нуқраро комилан ба Парвардигор аз дасти худ барои писарам вақф намудаам, то ки бути тарошидае ва бути рехтае бисозад; ва акнун онро ба ту бармегардонам».


text:
Вале ӯ нуқраро ба модараш баргардонид. Ва модараш дусад сиқл нуқраро гирифта, ба заргар дод, ки вай санам ва бут сохт, ва онҳо дар хонаи Михойҳу буд.


text:
Ва ин шахс, яъне Михо, хонае барои парастиши худо дошт; ва ӯ эфӯд ва тарофим* сохт, ва яке аз писарони худро баргумошт, то ки коҳини ӯ бошад.


text:
Ва ҷавоне аз Байт-Лаҳми Яҳудо буд, ки дар миёни қабилаи Яҳудо зиндагӣ мекард; вале ӯ левизода буда, дар он ҷо сокин буд.


text:
Ва ин шахс аз шаҳр, аз Байт-Лаҳми Яҳудо, равона шуд, то ҳар ҷое ки биёбад дар он манзил гирад; ва ба кӯҳи Эфроим то хонаи Михо расид, то ки аз он ҷо сафарашро давом диҳад.


text:
Ва Михо ба ӯ гуфт: «Аз куҷо омадаӣ?» Ва ӯ дар ҷавоб гуфт: «Ман левизодае аз Байт-Лаҳми Яҳудо ҳастам, ва меравам, то ҷое ки биёбад дар он манзил гирам».


text:
Ва Михо ба ӯ гуфт: «Назди ман манзил гир, ва бароям падар ва коҳин бош, ва ман ба ту ҳар сол даҳ сиқл нуқра, ва як даста либос ва ризқу рӯзӣ медиҳам». Ва левизода омад,


text:
Ва левизода розӣ шуд, ки назди ин мард манзил гирад; ва он ҷавон назди вай мисли яке аз писаронаш буд.


text:
Ва Михо гуфт: «Акнун донистам, ки Парвардигор ба ман меҳрубонӣ хоҳад кард, зеро ки левизода коҳини ман шудааст».


text:
Дар он айём подшоҳе дар Исроил набуд; ва дар он айём сибти Дон барои худ мулке аз баҳри сокин шудан меҷустанд, зеро ки то он вақт ба онҳо мулке андаруни сибтҳои Исроил нарасида буд.


text:
Ва банӣ Дон аз қабилаи худ, аз миёни тамоми ҷамоати худ, панҷ нафарро, ки мардони ҷангии далер буданд, аз Соръо ва Эштоӯл фиристоданд, то ки заминро ҷосусӣ ва тафтиш кунанд; ва ба онҳо гуфтанд: «Рафта, заминро тафтиш намоед!» Ва онҳо ба кӯҳи Эфроим то хонаи Михо расида, дар он ҷо шабро гузарониданд.


text:
Ҳангоме ки онҳо назди хонаи Михо буданд, овози он ҷавони левизодаро шинохтанд, ва ба он ҷо дохил шуда, ба ӯ гуфтанд: «Кист, ки туро ба ин ҷо овардааст? Ва дар ин макон ту чӣ мекунӣ? Ва дар ин ҷо чӣ кор дорӣ?»


text:
Ва ӯ ба онҳо гуфт: «Михо ба ман чунин ва чунин рафтор намуд, ва маро киро кард, ва ман коҳини ӯ шудаам».


text:
Ва ба ӯ гуфтанд: «Лутфан, аз Худо бипурс, то бидонем, ки оё роҳи мо, ки ба он меравем, бомуваффақият хоҳад буд?»


text:
Ва он панҷ нафар рафта, ба Лаиш расиданд, ва қавмеро, ки дар он ҷо буданд, диданд, ки онҳо дар амният, мувофиқи расму одати сидӯниёни ором ва бепарво умр ба сар мебурданд, ва дар ин замин ҳокиме набуд, ки осебе расонад, ва онҳо аз сидӯниён дур буда, бо касе коре надоштанд.


text:
Ва назди бародарони худ ба Соръо ва Эштоӯл омаданд, ва бародаронашон ба онҳо гуфтанд: «Чӣ хабаре овардед?»


text:
Ва онҳо гуфтанд: «Бархезем ва бар онҳо битозем, зеро замине дидем, ки бағоят хуб аст. Вале шумо хомӯш нишастаед? Танбалӣ накунед, балки рафта дохил шавед ва он заминро соҳибӣ намоед.


text:
Чун биравед, назди қавми бепарвое хоҳед омад, ва он замин паҳновар аст, ва Худо онро ба дасти шумо супурдааст, – чунон мавзеест, ки аз ҳеҷ чизи рӯи замин камӣ надорад».


text:
Ва баромада, дар Қирят-Еорим, дар Яҳудо урду заданд; бинобар ин то имрӯз он маконро бошишгоҳи Дон меноманд; он дар ақиби Қирят-Еорим воқеъ аст.


text:
Ва он панҷ нафар, ки барои ҷосусӣ ба замини Лаиш рафта буданд, ба бародарони худ сухан ронда, гуфтанд: «Оё медонед, ки дар ин хонаҳо эфӯд ва трофим ва санам ва бут ҳаст? Ва акнун фаҳм намоед, ки чӣ кор бояд бикунед».


text:
Ва ба он ҷо рафта, ба хонаи ҷавони левизода, яъне ба хонаи Михо даромаданд, ва аз ӯ аҳволпурсӣ карданд.


text:
Ва он панҷ нафар, ки барои ҷосусии замин рафта буданд, баромада, ба он ҷо дохил шуданд, ва санам ва эфӯд ва трофим ва бутро гирифтанд, дар сурате ки коҳин бо он шашсад одами дорои асбоби ҷангӣ дар даҳани дарвоза истода буд.


text:
Ва ҳангоме ки инҳо ба хонаи Михо дохил шуда, санам ва эфӯд ва трофим ва бутро гирифтанд, коҳин ба онҳо гуфт: «Чӣ мекунед?»


text:
Онҳо ба ӯ гуфтанд: «Хомӯш шуда, дастатро бар даҳонат бимон, ва бо мо омада, барои мо падар ва коҳин бош. Кадомаш барои ту беҳтар аст: коҳини хонаи як шахс бошӣ, ё ки коҳини сибт ва қабилае дар Исроил бошӣ?»


text:
Вақте ки онҳо аз хонаи Михо дур шуданд, мардуме ки дар хонаҳои гирду пеши хонаи Михо буданд, ҷамъ шуда, банӣ Донро таъқиб карданд,


text:
Ва банӣ Донро фарёд карданд, ва инҳо рӯи худро гардонида, ба Михо гуфтанд: «Туро чӣ шудааст, ки инҳоро ҷамъ карда омадаӣ?»


text:
Ва ӯ гуфт: «Худоёни маро, ки сохтаам, бо коҳин гирифта рафтаед. Барои ман боз чӣ чизе боқӣ мондааст? Пас, чӣ гуна ҷуръат намуда, мегӯед, ки 'туро чӣ шудааст?'»


text:
Ва банӣ Дон ба ӯ гуфтанд: «Овозатро дар миёни мо баланд накун, мабодо одамони тундмизоҷ бар шумо ҳуҷум оваранд, ва ту ҷони худ ва ҷони аҳли хонаи худро ба ҳалокат расонӣ».


text:
Ва банӣ Дон ба роҳи худ рафтанд; ва чун Михо дид, ки онҳо аз ӯ пурзӯртаранд, тоб хӯрда, ба хонаи худ баргашт.


text:
Ва онҳо он чиро, ки Михо сохта буд, ва коҳинеро, ки ӯ дошт, гирифта, бар Лаиш, бар зидди қавме ки ором ва бепарво буданд, тохтутоз карданд, ва онҳоро ба дами шамшер куштанд, ва шаҳрро оташ дода сӯзониданд.


text:
Ва касе набуд, ки раҳоӣ диҳад, зеро ки он аз Сидӯн дур буд, ва онҳо ба касе робитае надоштанд, ва он дар водие ки назди Байт-Реҳӯб аст, воқеъ буд. Ва шаҳрро бино карда, дар он сокин шуданд.


text:
Ва шаҳрро ба номи падари худ Дон, ки барои Исроил таваллуд шуда буд, Дон номиданд; валекин номи шаҳр аввал Лаиш буд.


text:
Ва банӣ Дон он бутро барои худ барқарор карданд; ва Ехӯнотон ибни Ҷершӯн ибни Менашше, худаш ва писаронаш, то рӯзи асир шудани аҳли ин замин коҳинони сибти Дон буданд.


text:
Ва дар он айёме ки подшоҳе дар Исроил набуд, марди левизодае дар пушти кӯҳистони Эфроим сокин буд, ва зани суррияе аз Байт-Лаҳми Яҳудо барои худ гирифта буд.


text:
Ва суррияи ӯ аз ӯ қаҳр карда, аз пеши ӯ ба хонаи падари худ, ба Байт-Лаҳми Яҳудо рафт, ва дар он ҷо чор моҳ бимонд.


text:
Ва шавҳараш бархоста, аз паси вай рафт, то ки дили вайро ёфта, вайро назди худ баргардонад; ва навкараш ва як ҷуфт хараш ҳамроҳи ӯ буд. Вай ӯро ба хонаи падари худ овард, ва падари занак ӯро дида, бо хурсандӣ ӯро пешвоз гирифт.


text:
Ва падарарӯсаш, яъне падари занак, ӯро нигоҳ дошт, ва ӯ се рӯз назди вай истод; ва хӯрданд ва нӯшиданд ва дар он ҷо шабро гузарониданд.


text:
Ва дар рӯзи чорум онҳо бомдодон бармаҳал бедор шуданд, ва ӯ бархост, то ки равона шавад; ва падари занак ба домодаш гуфт: «Дили худро бо луқмаи нон боқувват намо, ва баъд равона шавед».


text:
Ва ҳар ду нишаста, якҷоя хӯрок хӯрданд ва нӯшиданд; ва падари занак ба он мард гуфт: «Лутфан, имшаб дар ҳамин ҷо бимон, то дилат шод гардад».


text:
Ва он мард бархост, то ки равона шавад, валекин падарарӯсаш аз ӯ бисёр хоҳиш намуд, ва ӯ монда, шабро дар он ҷо гузаронид.


text:
Ва дар рӯзи панҷум ӯ бомдодон бармаҳал бедор шуд, то ки равона шавад, ва падари занак ба ӯ гуфт: «Лутфан, дили худро боқувват намо, ва то гашти пешин бимонед». Ва ҳар ду хӯрок хӯрданд.


text:
Ва он мард бархост, то ки равона шавад, – худаш ва суррияаш ва навкараш. Ва падарарӯси ӯ, падари занак, ба ӯ гуфт: «Инак, рӯз ба ғуруб наздик мешавад; лутфан, имшаб бимонед; инак, рӯз тамом мешавад; шабро дар ин ҷо бигзарон, то дилат шод гардад; ва фардо бармаҳал бедор шуда, роҳи худро давом хоҳед дод, ва ту ба хаймаи худ хоҳӣ расид».


text:
Вале он мард ба шабгузаронӣ розӣ нашуд, ва бархоста, равона шуд ва то рӯ ба рӯи Ябус, ки Ерусалим бошад, расид, ва ҷуфти харони полондор ҳамроҳи ӯ буд, ва суррияи ӯ бо ӯ буд.


text:
Вақте ки онҳо ба Ябус расиданд, рӯз бағоят ба ғуруб наздик буд, ва навкар ба хоҷааш гуфт: «Биёед, ба ин шаҳри ябусиён дохил шуда, шабро дар он ҷо бигзаронем».


text:
Хоҷааш ба вай гуфт: «Ба шаҳри бегона, ки сокинонаш аз банӣ Исроил нестанд, дохил намешавем, балки ба Ҷибъо мегузарем».


text:
Ва ба навкари худ гуфт: «Рафта, ба яке аз маконҳо мерасем, ва шабро дар Ҷибъо ё дар Ромо мегузаронем».


text:
Ва ба он ҷо тоб хӯрданд, то ки омада, шабро дар Ҷибъо бигзаронанд; ва ӯ омада, дар кӯчаи шаҳр нишаст, ва касе набуд, ки онҳоро ба хонаи худ бурда, барои шабгузаронӣ ҷой диҳад.


text:
Ва инак, пирамарде бегоҳирузӣ аз кори худ аз саҳро бармегашт; ва ин мард аз кӯҳистони Эфроим буда, дар Ҷибъо сокин буд, вале мардуми ин макон аз сибти Бинёмин буданд.


text:
Ва ӯ назар андохта дид, ки роҳгузаре дар кӯчаи шаҳр нишастааст; ва пирамард гуфт: «Куҷо меравӣ? Ва аз куҷо омадаӣ?»


text:
Дар ҷавоби ӯ гуфт: «Мо аз Байт-Лаҳми Яҳудо то пушти кӯҳистони Эфроим меравем, ки ман аз он ҷо ҳастам; ба Байт-Лаҳми Яҳудо рафта будам, ва алҳол сӯи хонаи Парвардигор меравам; ва касе нест, ки маро ба хонаи худ бибарад.


text:
Ва коҳу беда барои харони мо ҳаст, ва нону шароб низ барои ман ва барои канизи ту ва барои навкаре ки ҳамроҳи бандагони туст; аз ҳеҷ чиз камӣ надорем».


text:
Ва ӯро ба хонаи худ овард, ва ба харон хӯрок дод; ва онҳо пойҳои худро шустанд, ва хӯрданд, ва нӯшиданд.


text:
Ҳангоме ки онҳо дили худро шод мекарданд, инак, мардуми шаҳр, шахсони бадахлоқ пастфитрат, хонаро иҳота намуда, дари онро сахт кӯфтанд, ва ба он пирамарди соҳибхона сухан ронда, гуфтанд: «Он мардро, ки ба хонаи ту даромадааст, берун ор, то ки бо ӯ бихобем».


text:
Ва марди соҳибхона назди онҳо баромада, ба онҳо гуфт: «Не, бародаронам, лутфан, бадкорӣ накунед; модоме ки ин мард ба хонаи ман даромадааст, ин кори зиштро накунед.


text:
Инак, духтари бокираи ман ва суррияи ӯ, – ман онҳоро берун меоварам, ва шумо ба номӯси онҳо таҷовуз намоед, ва ҳар чи дар назаратон писанд ояд, ба онҳо бикунед, вале ба ин мард ин кори зиштро накунед».


text:
Валекин он шахсон нахостанд сухани ӯро бишнаванд. Ва он мард суррияи худро гирифта, назди онҳо берун овард; ва онҳо бо вай хобиданд, ва тамоми шаб то субҳ азият доданд, ва баробари дамидани саҳар вайро вогузоштанд.


text:
Ва занак субҳидам омада, назди дари он мард, ки хоҷааш дар он ҷо буд, беҳуш шуда афтод, ва то равшан шудани рӯз дар он ҷо хобид.


text:
Бомдодон хоҷаи вай бархоста, дари хонаро воз кард, ва берун омад, то ки ба роҳи худ равона шавад; ва инак, зани суррияи ӯ дар даҳани дари хона афтодааст, ва дастҳояш бар остона буд.


text:
Ва ӯ ба вай гуфт: «Бархез, то ки биравем!» Вале касе ҷавоб надод. Пас вайро гирифта, бар хар гузошт, ва он мард бархоста, ба макони худ рафт.


text:
Ва ҳангоме ки ба хонаи худ расид, корде гирифт, ва суррияи худро гирифта, бадани вайро узв ба узв ба дувоздаҳ қисм пора кард, ва онҳоро ба тамоми ҳудуди Исроил фиристод.


text:
Ва ҳар кӣ инро медид, мегуфт: «Аз рузе ки банӣ Исроил аз замини Миср баромадаанд, то имрӯз чунин коре карда ва дида нашудааст; ба ин диққат диҳед, машварат намоед ва бигӯед».


text:
Ва тамоми банӣ Исроил берун омаданд, ва ҷамоат мисли як тан, аз Дон то Беэр-Шобаъ ва замини Ҷилъод, ба ҳузури Парвардигор дар Мисфо ҷамъ шуданд.


text:
Ва сардорони тамоми қавм, ҳамаи сибтҳои Исроил, дар ҷамъомади қавми Худо, ки аз чорсад ҳазор нафар пиёдаи шамшерзан иборат буданд, ҳозир шуданд.


text:
Ва банӣ Бинёмин шуниданд, ки банӣ Исроил ба Мисфо омадаанд. Ва банӣ Исроил гуфтанд: «Бигӯед, ки ин бадӣ чӣ гуна рӯй додааст»?


text:
Ва он марди левизода, шавҳари занаке ки кушта шуда буд, ҷавоб гардонида, гуфт: «Ман бо суррияи худ ба Ҷибъо, ки мулки Бинёмин аст, омадам, то ки шабро бигзаронам.


text:
Ва сокинони Ҷибъо бар ман бархостанд, ва хонаеро, ки дар он будам, шабона иҳота намуданд. Маро мехостанд бикушанд, ва суррияи маро он қадар азият доданд, ки вай мурд.


text:
Ва ман суррияи худро гирифта, пора-пора кардам, ва онро ба ҳамаи шаҳрҳои мулки Исроил фиристодам, зеро ки онҳо кори қабеҳ ва зиште дар Исроил ба амал оварданд.


text:
Ва тамоми қавм, чун як тан, бархоста, гуфтанд: «Ҳеҷ яке аз мо ба хаймаи худ нахоҳем рафт, ва ҳеҷ яке аз мо ба хонаи худ нахоҳем шитофт.


text:
Ва даҳ нафар аз сад аз ҳамаи сибтҳои Исроил, ва сад нафар аз ҳазор, ва ҳазор нафар аз даҳ ҳазор бигирем, то ки тӯша барои қавм биёранд; ва ҳамин ки онҳо баргарданд, мо ба Ҷибъои Бинёмин мувофиқи тамоми расвоие ки вай дар ҳаққи Исроил ба амал овардааст, амал намоем».


text:
Ва сибтҳои Исроил ба тамоми сибти Бинёмин одам фиристода, гуфтанд: «Ин чӣ бадиест, ки дар миёни шумо рӯй додааст?


text:
Ва акнун он шахсони бадахлоқро, ки дар Ҷибъо ҳастанд, таслим намоед, то ки онҳоро ба қатл расонида, бадиро аз Исроил нест кунем». Валекин банӣ Бинёмин нахостанд, ки овози бародарони худ банӣ Исроилро бишнаванд.


text:
Ва аз банӣ Бинёмин дар он рӯз аз шаҳрҳо бисту шаш ҳазор марди шамшерзан саф кашиданд; ғайр аз ин, аз сокинони Ҷибъо ҳафтсад нафар баргузидагон саф кашиданд.


text:
Аз тамоми ин қавм ҳафтсад марди баргузидаи чапдаст буданд, ва ҳамаи инҳо ба мӯе санг меандохтанд, ва хато намекарданд.


text:
Ва аз исроилиён, ғайр аз Бинёмин, чорсад ҳазор нафар шамшерзан саф кашиданд, ки ҳамаашон мардони ҷангӣ буданд.


text:
Ва бархоста, ба Байт-Ил рафтанд, ва аз Худо пурсиданд, ва банӣ Исроил гуфтанд: «Кист, ки аз миёни мо аввал бар зидди банӣ Бинъёмин ба ҷанг барояд?» Ва Парвардигор гуфт: «Яҳудо аввал барояд».


text:
Ва исроилиён берун омаданд, то ки бо Бинёмин ҷанг кунанд, ва исроилиён назди Ҷибъо ба муқобили онҳо барои ҷанг саф бастанд.


text:
Ва банӣ Бинёмин аз Ҷибъо берун омада, дар он рӯз бисту ду ҳазор нафарро аз исроилиён кушта бар замин ғалтониданд.


text:
Вале қавм, яъне исроилиён, қувват ёфта, дар ҳамон ҷое ки рӯзи якум саф баста буданд, аз нав барои ҷанг саф бастанд.


text:
Ва банӣ Исроил баромада, ба ҳузури Парвардигор то шом гиристанд, ва аз Парвардигор пурсида, гуфтанд: «Оё боз бар зидди бародарони худ банӣ Бинёмин барои ҷанг наздик оем?» Ва Парвардигор гуфт: «Бар зидди онҳо бароед»,


text:
Ва бинёминиён дар рӯзи дуюм ба пешвози онҳо аз Ҷибъо берун омаданд ва аз банӣ Исроил боз ҳаждаҳ ҳазор нафарро кушта бар замин ғалтониданд, ки ҳамаашон шамшерзан буданд.


text:
Ва тамоми банӣ Исроил, тамоми қавм баромада, ба Байт-Ил омаданд, ва гириста, дар он ҷо ба ҳузури Парвардигор нишастанд, ва дар он рӯз то шом рӯза доштанд, ва қурбониҳои сӯхтанӣ ва қурбониҳои саломатӣ ба ҳузури Парвардигор оварданд.


text:
Ва Финҳос ибни Элъозор ибни Ҳорун дар он айём пеши он меистод, – ва гуфтанд: «Оё боз бар зидди бародарони худ банӣ Бинёмин ба ҷанг бароям, ё даст кашам?» Ва Парвардигор гуфт: «Бароед, зеро ки фардо онҳоро ба дасти шумо хоҳам супурд».


text:
Ва банӣ Исроил дар рӯзи сеюм ба муқобили банӣ Бинёмин баромаданд, ва мисли дафъаҳои пеш назди Ҷибъо саф бастанд.


text:
Ва банӣ Бинёмин ба пешвози қавм берун омада, аз шаҳр дур шуданд, ва дар роҳҳо, ки яке сӯи Байт-Ил ва дигаре сӯи Ҷибъо мебурд, мисли дафъаҳои пеш ба куштани қавм шурӯъ карданд, ва қариб сӣ нафар аз исроилиён дар саҳро кушта шуданд.


text:
Ва банӣ Бинёмин гуфтанд: «Онҳо пеши мо, мисли пештара, фурӯ меғалтанд». Вале банӣ Исроил гуфтанд: «Бигрезем, то ки ӯро аз шаҳр ба сӯи роҳҳо дур кунем».


text:
Ва ҳамаи исроилиён аз ҷои худ бархоста, дар Баал-Томор саф бастанд; ва каминварони Исроил аз камингоҳи худ, аз майдони назди Ҷибъо ҷаста баромаданд.


text:
Ва даҳ ҳазор марди баргузида, ки аз тамоми Исроил буданд, аз пеши Ҷибъо наздик омаданд, ва ҳарбу зарби сахте рӯй дод, ва бинёминиён надонистанд, ки фалокате ба сарашон меояд.


text:
Ва Парвардигор ба Бинёмин пеши Исроил шикаст расонид, ва банӣ Исроил дар он рӯз бисту панҷ ҳазору сад нафарро аз Бинёмин куштанд, ки ҳамаашон шамшерзан буданд.


text:
Ба назари банӣ Бинёмин чунин намуд, ки шикаст расонидаанд; вале исроилиён барои Бинёмин ҷой холӣ карда буданд, зеро умедашон ба он камине буд, ки назди Ҷибъо гузошта буданд.


text:
Ва каминварон шитофта, ба Ҷибъо ҳуҷум карданд; ва каминварон паҳн шуда рафта, тамоми аҳли шаҳрро ба дами шамшер куштанд.


text:
Ва аломате дар миёни исроилиён ва каминварон қарор дода шуда буд, ки онҳо бояд аз даруни шаҳр сутунҳои ғафси дудро баланд кунанд.


text:
Ва ҳангоме ки исроилиён дар ҷанг қафо гаштанд, ва Бинёмин ба заданн исроилиён шурӯъ намуда, тақрибан сӣ нафарро аз онҳо куштанд, ва гуфтанд: «Онҳо пеши мо мисли ҷанги якум фурӯ меғалтанд», –


text:
Дар ҳамин вақт аз шаҳр сутуни ғафси дуд баланд шудан гирифт, ва бинёминиён ба ақиби худ назар андохтанд, ва инак, дуд аз тамоми шаҳр сӯи осмон мебарояд,


text:
Ва исроилиён баргаштанд, ва бинёминиён ба воҳима афтоданд, зеро диданд, ки фалокат бар сарашон омадааст.


text:
Ва онҳо аз пеши исроилиён ба тарафи роҳи биёбон рӯй тофтанд, вале ҳарбу зарб онҳоро дар он ҷо низ таъқиб мекард, ва касонеро, ки аз шаҳрҳо мебаромаданд, андаруни он мекуштанд.


text:
Бинёминиёнро иҳота намуда, гирифтори таъқиб карданд, ва дар Менуҳо, ки дар рӯ ба рӯи тарафи шарқии Ҷибъо воқеъ аст, онҳоро торумор сохтанд.


text:
Ва онҳо тоб хӯрда, ба биёбон, сӯи сахраи Риммӯн гурехтанд, вале аз онҳо панҷ ҳазор нафарро дар роҳҳо ба ҳалокат расониданд; ва онҳоро то Ҷидъӯм таъқиб карда, аз онҳо ду ҳазор нафарро куштанд.


text:
Ҳамаи касоне ки аз Бинёмин дар он рӯз талаф шуданд, бисту панҷ ҳазор нафар шамшерзан буданд, ки ҳамаашон мардони ҷангӣ буданд.


text:
Ва шашсад нафар тоб хӯрда, ба биёбон, сӯи сахраи Риммӯн гурехтанд, ва чор моҳ дар сахраи Риммӯн истоданд.


text:
Ва исроилиён назди банӣ Бинёмин баргашта, онҳоро ба дами шамшер куштанд: тамоми аҳли шаҳр ва чорпоён ва ҳар чиро, ки ёфтанд; низ ҳамаи шаҳрҳоеро, ки ёфтанд, оташ дода сӯзониданд.


text:
Ва исроилиён дар Мисфо қасам хӯрда, гуфтанд: «Касе аз мо духтарашро ба бинёминӣ ба занӣ нахоҳад дод».


text:
Ва қавм ба Байт-Ил омада, то шом дар он ҷо ба ҳузури Худо нишастанд, ва овози худро баланд карда, зор-зор гиристанд.


text:
Ва гуфтанд: «Чаро, эй Парвардигор Худои Исроил, чунин воқеа дар Исроил рӯй дод, ки имрӯз як сибт аз Исроил кам мешавад?»


text:
Ва фардояш қавм субҳидам бархоста, дар он ҷо қурбонгоҳ бино карданд, ва қурбониҳои сӯхтанӣ ва қурбониҳои саломатӣ оварданд.


text:
Ва банӣ Исроил гуфтанд: «Кист аз ҳамаи сибтҳои Исроил, ки ба ҷамъомади назди Парвардигор наомадааст?» Зеро қасами сахт хӯрда гуфта буданд, ки ҳар кӣ назди Парвардигор ба Мисфо наомада бошад, бояд ҳатман кушта шавад.


text:
Ва банӣ Исроил дар хусуси бародари худ Бинёмин пушаймон шуда, гуфтанд: «Имрӯз як сибт аз Исроил нобуд шуд.


text:
Пас, бо бақияи онҳо дар бобати занон чӣ бояд бикунем? Мо, охир, ба Парвардигор қасам хӯрдаем, ки духтарони худро ба онҳо ба занӣ надиҳем».


text:
Ва гуфтанд: «Оё ягон сибти Исроил ҳаст, ки ба Мисфо назди Парвардигор наомада бошад?» Ва инак, аз Ёбиш-Ҷилъод касе ба ҷамъомади бошишгоҳ наомадааст.


text:
Ва ҷамоат дувоздаҳ ҳазор нафар ҷанговарони далерро ба он ҷо фиристоданд, ва ба онҳо фармуда, гуфтанд: «Биравед ва сокинони Ёбиш-Ҷилъодро бо занон ва кӯдаконашон ба дами шамшер бикушед.


text:
Ва аз миёни сокинони Ёбиш-Ҷилъод чорсад духтари бокираи бо мард нахобидаро ёфтанд, ва онҳоро ба бошишгоҳи Шилӯ, ки дар замини Канъон аст, оварданд.


text:
Ва тамоми ҷамоат назди банӣ Бинёмин, ки дар сахраи Риммӯн буданд, барои гуфтугӯ кас фиристода, онҳоро ба сулҳ даъват карданд.


text:
Дар он вақт бинёминиён баргаштанд, ва духтаронеро, ки аз занони Ёбиш-Ҷилъод зинда нигоҳ дошта буданд, ба онҳо доданд, вале ин адад барояшон кифоят накард.


text:
Валекин қавм дар хусуси Бинёмин пушаймон буданд, зеро ки Парвардигор дар сибтҳои Исроил рахнае ба амал оварда буд.


text:
Ва пирони ҷамоат гуфтанд: «Бо бақияи онҳо дар бобати занон чӣ бояд бикунем? Зеро ки занон аз байни Бинёмин нобуд шудаанд».


text:
Ва гуфтанд: «Бигзор мулки Бинёмин мероси халосшудагони растагорони вай гардад, то сибте аз Исроил нобуд нашавад.


text:
Вале мо наметавонем духтарони худро ба онҳо ба занӣ диҳем, зеро ки банӣ Исроил қасам хӯрда, гуфтаанд: «Малъун бод касе ки ба Бинёмин зан диҳад!»


text:
Ва гуфтанд: «Инак, дар Шилӯ, ки ба тарафи шимолии Байт-Ил ва ба тарафи шарқии роҳе ки аз Байт-Ил ба Шакем мебарад, ва ба тарафи ҷанубии Лабӯно воқеъ аст, ҳар сол иди Парвардигор гузаронида мешавад».


text:
Ва чун дидед, ки инак, духтарони Шилӯ барои рақсидан ба майдони рақсу суруд баромадаанд, шумо аз токзорҳо берун омада, ҳар яке барои худ аз духтарони Шилӯ зане бирабоед ва ба замини Бинёмин биравед.


text:
Ва ҳангоме ки падарон ё бародарони онҳо назди мо омада шикоят кунанд, мо ба онҳо хоҳем гуфт: 'Онҳоро бибахшед, зеро ки ҳар яке зани худро дар ҷанг ба даст наовардаанд, ва шумо низ ба онҳо надодаед, ки алҳол айбдор шавед'».


text:
Пас, банӣ Бинёмин ҳамин тавр амал карданд, ва аз рӯи шумораи худ духтаронро аз миёни раққосагон рабуда, ба занӣ гирифтанд, ва рафта ба мулки худ баргаштанд, ва шаҳрҳо бино карда, дар онҳо сокин шуданд.


text:
Ва аз он ҷо банӣ Исроил дар он вақт ҳар яке ба сибти худ ва ба қабилаи худ равона шуданд, ва аз он ҷо ҳар яке ба мулки худ берун омаданд.


text:
Ва воқеъ шуд дар айёми ҳокимияти доварон, ки бар замин гуруснагӣ хушкӣ падид омад. Ва марде аз Байт-Лаҳми Яҳудо рафт, то ки дар замини Мӯоб сокин шавад, – ӯ ва занаш, ва ду писараш.


text:
Номи он мард Элимелех буд, ва номи занаш – Ноомӣ, ва номи ду писараш – Маҳлӯн ва Килйӯн. Онҳо эфротиёни Байт-Лаҳми Яҳудо буданд, ва ба замини Мӯоб омада, дар он сокин шуданд.


text:
Онҳо барои худ занони мӯобӣ мӯобия гирифтанд, ки номи яке Орфо ва номи дигаре Рут буд; ва дар он ҷо қариб даҳ сол иқомат карданд.


text:
Ва ӯ бо арусҳои келинҳои худ бархост, то ки аз замини Мӯоб баргардад, зеро дар замини Мӯоб шунид, ки Парвардигор қавми Худро бозҷӯӣ намуда, ба онҳо нон додааст;


text:
Ва аз маконе ки дар он иқомат дошт, берун омад, ва ду келинаш ҳамроҳи ӯ буданд; ва роҳсипор шуданд, то ки ба замини Яҳудо баргарданд.


text:
Ноомӣ ба ду келини худ гуфт: «Биравед, ва ҳар яке ба хонаи модари худ баргардед. Бигзор Парвардигор ба шумо меҳрубонӣ кунад, чунон ки шумо ба мурдагон ва ба ман кардед!


text:
Бигзор Парвардигор ба шумо ато кунад, ки ҳар кадоматон дар хонаи шавҳари худ фароғат оромӣ роҳат ёбед!» Ва онҳоро бӯса кард. Вале онҳо овози худро баланд карда, гиристанд,


text:
Валекин Ноомӣ гуфт: «Баргардед, духтаронам! Чаро ҳамроҳи ман меоед? Оё ҳанӯз дар батни ман писарон ҳастанд, ки барои шумо шавҳар шаванд?


text:
Баргардед, духтаронам, биравед! Зеро ки ман пир шудаам ва наметавонам шавҳар кунам. Ҳатто агар мегуфтам, ки 'ҳанӯз умеде дорам', ва худи ҳамин шаб шавҳар мекардам ва писарон низ мезоидам, –


text:
Оё ба онҳо то дами калон шуданашон интизорӣ хоҳед кашид? Оё аз барои онҳо худро аз шавҳар кардан хоҳед боздошт? Не, духтаронам! Ман барои шумо хеле ғамгинам; дар асл, дасти Парвардигор ба ман шикаст расондааст».


text:
Онҳо боз овози худро баланд карда, гиристанд. Ва Орфо модаршӯи худро бӯсида, падруд видоъ кард, вале Рут бо ӯ монд;


text:
Ва ӯ гуфт: «Инак, дағечат назди қавми худ ва назди худоёни худ баргашт; ту низ аз паси дағечат баргард».


text:
Вале Рут гуфт: «Маро водор накун, ки туро тарк намоям ва аз пеши ту баргардам, зеро ба ҳар ҷое ки ту биравӣ, хоҳам рафт, ва дар ҳар ҷое ки ту иқомат кунӣ, иқомат хоҳам кард: қавми ту қавми ман ва Худои ту Худои ман хоҳад буд;


text:
Дар ҳар ҷое ки ту бимирӣ, хоҳам мурд ва дар он ҷо дафн хоҳам шуд. Бигзор Парвардигор дар ҳаққи ман чунин ва чунин кунад ва зиёда аз он кунад, агар чизе ғайр аз марг маро аз ту ҷудо кунад!»


text:
Ва ҳар дуяшон равона шуданд, то даме ки ба Байт-Лаҳм расиданд. Ва ҳангоме ки ба Байт-Лаҳм ворид шуданд, тамоми аҳли шаҳр аз онҳо ба ҳаяҷон омаданд, ва занон гуфтанд: «Оё ин Ноомист?»


text:
Ба онҳо гуфт: «Маро Ноомӣ* нахонед, балки Марро** бихонед, зеро ки Тавоно Зӯрофарин талхии зиёде бар сарам овард:


text:
Ман пурганҷ рафта будам, ва Парвардигор маро дастхолӣ баргардонд. Пас, чаро маро Ноомӣ мехонед, дар сурате ки Парвардигор маро ба азобу уқубат гирифтор кардааст, ва Тавоно бадбахтӣ бар сарам овардааст?»


text:
Ва Ноомӣ чунин баргашт, ва келинаш – Рути мӯобия, ки аз замини Мӯоб баргашта буд, ҳамроҳи ӯ буд; ва онҳо дар аввали дарави ҷав ба Байт-Лаҳм ворид шуданд.


text:
Ноомӣ хешованде аз тарафи шавҳари худ дошт, ки марди паҳлавони сарватдоре аз хонаводаи Элимелех буд, ва номаш – Бӯаз.


text:
Ва Рути мӯобия ба Ноомӣ гуфт: «Мехоҳам ба киштзор равам ва аз қафои касе ки дар назараш илтифот ёбам, хӯшачинӣ кунам». Ба вай гуфт: «Бирав, духтарам».


text:
Вай рафт ва ба киштзоре даромада, аз қафои даравгарон хӯшачинӣ кард. Ва чунин тасодуф шуд, ки он қитъаи киштзор ба Бӯаз, ки аз хонаводаи Элимелех буд, тааллуқ дошт.


text:
Ва инак, Бӯаз аз Байт-Лаҳм омад ва ба даравгарон гуфт: «Парвардигор бо шумо бод!» Ба ӯ гуфтанд: «Парвардигор туро баракат диҳад!»


text:
Навкаре ки назди даравгарон буд, ҷавоб дода, гуфт: «Вай ҷавонзани мӯобия аст, ки бо Ноомӣ аз замини Мӯоб баргаштааст;


text:
Вай ба ман гуфт, ки 'мехоҳам аз қафои даравгарон дар миёни бандҳо хӯшаҳоро чида ҷамъ кунам'. Ва омада, аз худи саҳарӣ то алҳол ба по истод; вай кам дар хона мешавад фақат акнун андаке дар хона нишастааст».


text:
Ва Бӯаз ба Рут гуфт: «Бишнав, духтарам, барои хӯша чидан ба киштзори дигар нагузар ва аз ин ҷо низ нарав, балки ҳамроҳи канизони ман дар ин ҷо бош.


text:
Бигзор чашмонат ба киштзоре бошад, ки медараванд, ва аз қафояшон бирав. Ман ба навкарон фармудам, ки ба ту дастдарозӣ накунанд. Ҳар гоҳ ташна монӣ, назди зарфҳо бирав ва аз обе ки навкарон мекашанд, бинӯш».


text:
Вай бар рӯи худ афтода, то ба замин таъзим кард ва ба ӯ гуфт: «Чаро дар назарат илтифот ёфтаам, ки маро бишиносӣ, ва ҳол он ки ман аҷнабизане ҳастам?»


text:
Бӯаз ба вай ҷавоб дода, гуфт: «Ҳар он чи ту пас аз вафоти шавҳарат барои модаршӯи худ кардаӣ, ба ман ҳикоя карда шуд, яъне ту падари худ ва модари худ ва замини зодгоҳи худро тарк кардаӣ ва назди қавме омадаӣ, ки дирӯз ва парирӯз онро намешинохтӣ.


text:
Бигзор Парвардигор аъмоли туро подош диҳад, ва музди ту аз ҷониби Парвардигор Худои Исроил комил бошад, ки ту омадаӣ, то дар таҳти болҳои Ӯ паноҳ барӣ!»


text:
Вай гуфт: «Бигзор дар назари ту ман илтифот ёбам, хоҷаи ман! Ту маро тасаллӣ додӣ, ва бо суханонат дили канизи худро бардоштӣ, агарчи ман сазовори он нестам, ки мисли яке аз канизони ту бошам».


text:
Ва чун вақти хӯрок расид, Бӯаз ба вай гуфт: «Ин ҷо биё ва нон бихӯр ва луқмаи худро дар сирко биғӯтон». Вай назди даравгарон нишаст, ва ӯ хӯшаҳои бирён ба вай дароз кард; вай хӯрда сер шуд, ва боз боқӣ монд.


text:
Ва барои хӯша чидан бархост. Ва Бӯаз ба навкарони худ фармуда, гуфт: «Бигзор вай дар миёни бандҳо низ бичинад, ва осебе ба вай нарасонед;


text:
Онро бардошта, ба шаҳр омад, ва он чи чида буд, модаршӯяш дид. Ва он чи пас аз сер шуданаш боқӣ монда буд, бароварда ба ӯ дод.


text:
Ва модаршӯяш ба вай гуфт: «Имрӯз дар куҷо чидӣ ва дар куҷо кор кардӣ? Бигзор он валинеъмати ту баракат ёбад!» Вай ба модаршӯяш аз касе ки наздаш кор карда буд, хабар дода, гуфт: «Номи касе ки наздаш имрӯз кор кардам, Бӯаз аст».


text:
Ва Ноомӣ ба келини худ гуфт: «Бигзор ӯ баракат ёбад аз ҷониби Парвардигор, ки меҳрубонии худро ба зиндагон ва мурдагон бас накардааст!» Ва Ноомӣ ба вай гуфт: «Он мард ба мо наздик аст; ӯ аз фидиягузорони мост».


text:
Рути мӯобия гуфт: «Ӯ ҳатто ба ман гуфт, ки 'ҳамроҳи канизони ман бош, то вақте ки тамоми дарави маро ба итмом охир сомон расонанд'».


text:
Ва Ноомӣ ба келини худ – Рут гуфт: «Хуб аст, духтарам, ки ҳамроҳи канизони ӯ берун оӣ, ва дар киштзори дигар ба ту дастдарозӣ накунанд».


text:
Вай ба канизони Бӯаз ҳамроҳ шуда, хӯшачинӣ кард, то вақте ки дарави ҷав ва дарави гандум ба итмом расид; ва бо модаршӯи худ иқомат дошт.


text:
Ва модаршӯяш – Ноомӣ ба вай гуфт: «Эй духтарам, оё маро лозим нест, ки бароят ҷои фароғат биҷӯям, то ки барои ту хуб бошад?


text:
Инак оё Бӯаз, ки ҳамроҳи канизони ӯ будӣ, хешованди мо нест? Инак, ӯ имшаб дар хирмангоҳ ҷавро бод мекунад;


text:
Ту шустушӯ бикун, ва равған бимол, ва пероҳани худро бипӯш, ва ба хирмангоҳ фуруд ой, лекин худро ба он мард нишон надеҳ, то вақте ки хӯрдан ва нӯшиданашро тамом кунад.


text:
Ва ҳангоме ки бихобад, ҷоеро, ки ӯ хобид, дар хотир бидор, ва омада, пеши тарафи пойҳои ӯро бикушо ва дароз каш бихоб. Ӯ ба ту хоҳад гуфт, ки чӣ кор бояд бикунӣ».


text:
Бӯаз хӯрок хӯрд, ва нӯшид, ва дилшод шуд, ва дар канори хирман омада хобид. Пас вай оҳиста омада, пеши тарафи пойҳои ӯро кушод ва хобид.


text:
Ва гуфт: «Ту кистӣ?» Гуфт: «Ман канизи ту – Рут ҳастам; боли худро бар канизи худ паҳн намо, зеро ки ту фидиягузор ҳастӣ».


text:
Гуфт: «Эй духтарам! Ту аз ҷониби Парвардигор баракат хоҳӣ ёфт, зеро ки ин меҳрубонии охирини худро назар ба аввала хубтар ба ҷо овардӣ, бе он ки аз қафои ҷавонони хоҳ бенаво ва хоҳ сарватдор биравӣ.


text:
Ва акнун, духтарам, натарс: ҳар он чи гуфтӣ, барои ту хоҳам кард, зеро ки назди ҳар дарвоза қавми ман медонанд, ки ту зани солеҳа ҳастӣ.


text:
Имшаб дар ҳамин ҷо бимон, ва пагоҳӣ, агар ӯ барои ту фидия диҳад, хуб мешавад, – бигзор фидия диҳад: ва агар ӯ нахоҳад, ки барои ту фидия диҳад, қасам ба Парвардигор, ки ман барои ту фидия хоҳам дод! То пагоҳӣ бихоб».


text:
Ва то субҳ пеши пойҳои ӯ хобид, ва пеш аз он ки касе бубинад, бархост. Ва ӯ дар дили худ гуфт: 'Зинҳор мардум нафаҳманд, ки ин зан ба хирмангоҳ омада буд'.


text:
Ва ба вай гуфт: «Сарандозеро, ки бар туст, гирифта, нигоҳ дор». Вай онро нигоҳ дошт, ва ӯ шаш андоза ҷавро чен карда, бар китфи вай гузошт, ва ба шаҳр равона шуд.


text:
Вақте ки вай назди модаршӯи худ омад, ӯ гуфт: «Корҳоят чӣ тавр аст, духтарам?» Вай ҳар он чи он мард барояш кард, ба ӯ хабар дод,


text:
Гуфт: «Ором бинишин, духтарам, то бидонӣ, ки кор чӣ гуна анҷом хоҳад ёфт; зеро ки он мард то ин корро имрӯз буд накунад, ором нахоҳад шуд».


text:
Бӯаз назди дарвоза омад, ва он ҷо нишаст. Ва инак, он фидиягузор, ки Бӯаз дар бораи ӯ сухан ронда буд, гузашт. Гуфт: «Эй фалону беҳмадон фалони фалонӣ, баргашта, ин ҷо бинишин». Ӯ баргашта, нишаст.


text:
Ба он фидиягузор гуфт: «Ноомӣ, ки аз замини Мӯоб баргаштааст, қитъаи заминеро, ки аз они бародарамон Элимелех буд, мефурӯшад.


text:
Ман салоҳ донистам, ки ба самъи ту расонда, бигӯям: онро ба ҳузури нишастагон, яъне ба ҳузури ин пирони қавми ман бихар. Агар фидия медиҳӣ – бидеҳ, ва агар фидия намедиҳӣ – ба ман бигӯй, то бидонам, зеро ғайр аз ту касе нест, ки фидия диҳад; ва навбати ман баъд аз туст». Ӯ гуфт: «Ман фидия хоҳам дод».


text:
Бӯаз гуфт: «Дар рӯзе ки заминро аз дасти Ноомӣ бихарӣ, Рути мӯобӣ мӯобия – зани он вафотёфтаро марҳумро низ харида бошӣ, то ки номи он вафотёфтаро марҳумро бар мероси ӯ барқарор намоӣ».


text:
Он фидиягузор гуфт: «Наметавонам фидия дода барои худ бигирам: мабодо мероси худро фосид намоям. Пас, фидиягузории маро ту ба зиммаи худ гирифта, фидия бидеҳ, зеро ки наметавонам фидиягузор бошам».


text:
Дар замони қадим дар Исроил дар соҳаи фидия ва мубодила барои тасдиқи ҳар муомила чунин одате буд, ки яке кафши худро кашида ба дигаре медод, ва ин дар Исроил ҳуҷҷат ҳисоб меёфт.


text:
Ва Бӯаз ба пирон ва ба тамоми қавм гуфт: «Шумо имрӯз шоҳид ҳастед, ки ҳар он чи аз они Элимелех буд ва ҳар он чи аз они Килйӯн ва Маҳлӯн буд, аз дасти Ноомӣ харидам;


text:
Ва низ Рути мӯобия – зани Маҳлӯнро барои худ ба занӣ харидам, то ки номи он марҳумро бар мероси ӯ барқарор намоям, ва номи он марҳум аз миёни бародаронаш ва аз дарвозаи иқоматгоҳаш нест нашавад; шумо имрӯз шоҳид ҳастед».


text:
Тамоми қавме ки назди дарвоза буданд, ва пирон низ гуфтанд: «Шоҳид ҳастем! Бигзор Парвардигор занеро, ки ба хонаи ту медарояд, мисли Роҳел ва Леё гардонад, ки ҳар дуи онҳо хонаи Исроилро бино кардаанд; ва ту дар Эфрот комёб шав ва дар Байт-Лаҳм ном барор.


text:
Ва бигзор хонаи ту мисли хонаи Форас бошад, – ки ӯро Томор барои Яҳудо зоида буд, – аз он насле ки Парвардигор ба ту аз ин ҷавонзан хоҳад бахшид».


text:
Ва Буаз Рутро гирифт: вай зани ӯ шуд, ва ӯ назди вай даромад. Ва Парвардигор ба вай ҳомилагӣ бахшид: вай писаре зоид.


text:
Ва занон ба Ноомӣ гуфтанд: «Муборак аст Парвардигор, ки туро имрӯз аз фидиягузор маҳрум накард! Бигзор номи ӯ дар Исроил пуршараф бошад!


text:
Ӯ барои ту ҷонбахш ва асои пирии ту хоҳад буд, зеро келинат, ки туро дӯст медорад ва бароят аз ҳафт писар хубтар аст, ӯро зоид».


text:
Занони ҳамсоя ӯро ном ниҳода, гуфтанд: «Барои Ноомӣ писаре таваллуд шуд», ва ӯро Убид ном ниҳоданд. Ӯ падари Йисой падари Довуд аст.


text:
Ва марде аз Ромотаим-Сӯфим, аз кӯҳистони Эфроим буд; ва номаш Элқоно ибни Ерӯҳом, ибни Элиҳу, ибни Тӯҳу, ибни Суф буд, – ва ӯ эфротӣ буд.


text:
Ва ӯ ду зан дошт: номи яке Ҳанно ва номи дигаре Фанинно буд: ва Фанинно бача дошт, вале Ҳанно бача надошт.


text:
Ва он мард ҳар сол аз шаҳри худ мерафт, то ки Парвардигори лашкарҳоро дар Шилӯ парастиш намояд ва барои Ӯ қурбонӣ кунад; ва дар он ҷо ду писари Элӣ, Ҳофнӣ ва Финҳос, коҳинони Парвардигор буданд.


text:
Ва дар он рӯзе ки Элқоно қурбонӣ мекард, ба зани худ Фанинно ва ба ҳамаи писарон ва духтарони вай ҳиссаҳо медод;


text:
Валекин ба Ҳанно ҳиссаи дучанд медод, зеро ки Ҳанноро дӯст медошт, агарчи Парвардигор батни вайро баста буд.


text:
Ва палонҷаш вайро сахт ранҷонида, бисёр ба хашм меовард, барои он ки Парвардигор батнашро баста буд.


text:
Ва ин тавр ҳар сол воқеъ мешуд: ҳар боре ки вай ба хонаи Парвардигор меомад, палонҷаш чунон вайро меранҷонид, ки вай гиря мекард ва чизе намехӯрд.


text:
Ва шавҳараш Элқоно ба вай мегуфт: «Эй Ҳанно! Чаро гиря мекунӣ, ва чаро чизе намехӯрӣ, ва чаро дилат ғамгин аст? Ман, охир, барои ту аз даҳ писар беҳтар ҳастам».


text:
Ва Ҳанно, баъд аз хӯрдан ва нӯшидан дар Шилӯ, бархост; ва Элии коҳин назди паҳлударии маъбади Парвардигор бар курсӣ нишаста буд.


text:
Ва назр намуда, гуфт: «Эй Парвардигори лашкарҳо! Агар ба азияти канизи Худ назар андозӣ, ва маро ба ёд оварӣ, ва канизи Худро фаромӯш накунӣ, ва фарзанди наринае ба канизи Худ ато фармоӣ, ман ӯро тамоми айёми умраш ба Парвардигор хоҳам дод, ва поку ба сари ӯ нахоҳад расид».


text:
Ва Ҳанно дар дили худ сухан мегуфт: лабҳояш фақат меҷунбид, вале овозаш шунида намешуд; бинобар ин Элӣ гумон кард, ки вай маст аст.


text:
Вале Ҳанно ҷавоб гардонида, гуфт: «Не, хоҷаам; ман зани дилшикастае ҳастам, ва маю шароб наменӯшам, балки дили худро ба ҳузури Парвардигор холӣ кардам.


text:
Канизи худро зани нобакоре ҳисоб накун; зеро ки аз бисёрии андӯҳ ва кулфати худ то ҳол сухан рондаам».


text:
Ва Элӣ ҷавоб гардонида, гуфт: «Ба саломатӣ бирав, ва Худои Исроил хоҳиши туро, ки аз Ӯ илтимос кардаӣ, ба амал хоҳад овард».


text:
Ва вай гуфт: «Кошки канизи ту дар назарат илтифот ёбад!» Ва зан ба роҳи худ рафт; ва хӯрок мехӯрд, ва чеҳрааш дигар ғамгин набуд.


text:
Ва онҳо бомдодон бархоста, ба ҳузури Парвардигор парастиш карданд, ва баргашта, ба хонаи худ ба Ромо омаданд; ва Элқоно бо зани худ Ҳанно хобид, ва Парвардигор вайро ба ёд овард.


text:
Ва баъд аз муддате Ҳанно ҳомила гардида, писаре зоид, ва номи ӯро Самуил хонд, зеро ки ӯро аз Парвардигор талабидаам, гуфт вай.


text:
Ва шавҳараш Элқоно бо тамоми аҳли хонааш рафт, то ки қурбонии солона ва назри худро барои Парвардигор тақдим намояд.


text:
Вале Ҳанно нарафт, зеро ки ба шавҳараш гуфта буд: «Вақте ки писар аз сина ҷудо шавад, ӯро хоҳам бурд, ва ӯ назди Парвардигор ҳозир шуда, дар он ҷо ба таври доимӣ хоҳад монд».


text:
Ва шавҳараш Элқоно ба вай гуфт: «Он чи дар назарат писанд ояд, бикун; то вақте ки ӯро аз сина ҷудо кунӣ, бимон; кошки Парвардигор суханашро ба амал оварад!» Ва зан монд, ва писарашро маконид, то вақте ки ӯро аз сина ҷудо кард.


text:
Ва ҳангоме ки ӯро аз сина ҷудо кард, як наргови сесола, як эфа орд ва як машк шароб гирифта, бо ӯ баромад, ва ӯро ба хонаи Парвардигор ба Шилӯ овард; ва писар ҳанӯз хурд буд.


text:
Ва Ҳанно гуфт: «Лутфан, эй хоҷаам! Ба ҳаётат қасам мехӯрам, эй хоҷаам! Ман ҳамон зан ҳастам, ки дар ин ҷо назди ту истода, сӯи Парвардигор дуо гуфта будам.


text:
Барои ҳамин писар дуо гуфта будам, ва Парвардигор хоҳиши маро, ки аз Ӯ илтимос карда будам, ба ман ато фармуд.


text:
Ва ман ӯро барои Парвардигор вақф намудам: ӯ тамоми айёми умри худ вақф барои Парвардигор хоҳад буд». Ва дар он ҷо Парвардигорро парастиш карданд.


text:
Ва Ҳанно дуо хонда, гуфт: 'Дили ман дар Парвардигор хурсанд шудааст, шохи ман дар Парвардигор баланд шудааст*; даҳони ман бар душманонам яла кушода шудааст, зеро ки аз наҷоти Ту шод ҳастам.


text:
Суханони ҳавобаландонаро афзун накунед; нутқи густохона аз даҳонат набарояд; зеро ки Парвардигор Худои ҳамадон аст, ва тамоми аъмол назди Ӯ санҷида мешавад.


text:
Серон барои як лаб нон муздур мешаванд, вале гуруснагон фароғат оромӣ роҳат меёбанд; ҳатто зани нозой ҳафт бача мезояд, вале зани серфарзанд аз ҳол меравад беҳол мешавад.


text:
Бенавоёнро аз хок бармехезонад, мискинро аз даруни ахлот мебардорад, то ки бо мирон ҳамнишин созад, ва курсии ҷалолро насибашон гардонад; зеро ки сутунҳои замин аз они Парвардигор аст, ва ҷаҳонро ӯ бар онҳо устувор намудааст.


text:
Қадамҳои покони Худро нигаҳдорӣ мекунад, ва бадкорон дар торикӣ нобуд мешаванд; зеро ки одамизод бо қувваташ зӯр намебарояд.


text:
Онҳое ки ба Парвардигор зиддият нишон медиҳанд, несту нобуд мешаванд: бар онҳо Ӯ аз осмон раъду барқ мефиристад. Парвардигор ақсои заминро доварӣ менамояд, ва ба подшоҳи Худ қувват мебахшад, ва шохи масеҳи Худро баланд мебардорад».


text:
Ва рафтори ин коҳинон нисбат ба қавм чунин буд: чун касе қурбонӣ мекард, хизматгузори коҳин дар вақти пухтани гӯшти он меомад, дар ҳолате ки сихи сешохае дар дасташ буд;


text:
Ва онро ба лаган, ё дег, ё тоба, ё тос фурӯ мефиристод, ва ҳар чиро, ки он сих мебаровард, коҳин барои худ мегирифт. Бо ҳамаи исроилиёне ки ба он ҷо, ба Шилӯ меомаданд, онҳо ҳамин тавр рафтор мекарданд.


text:
Валекин пеш аз сӯзонидани чарбу, хизматгузори коҳин омада, ба касе ки қурбонӣ кардааст, мегуфт: «Гӯшт барои кабоби коҳин бидеҳ; ӯ аз ту гӯшти пухта намегирад, балки фақат гӯшти хом».


text:
Ва агар он шахс ба вай мегуфт: «Аввал чарбуро бисӯзонанд, ва он гоҳ ҳар чи дилат хоҳад, барои худ бигир», – вай мегуфт: «Не, худи ҳозир бидеҳ, вагарна, бо зӯрӣ мегирам».


text:
Ва гуноҳи он ҷавонон ба ҳузури Парвардигор бағоят азим буд, зеро ки ин одамон қурбонии Парвардигорро хор медоштанд.


text:
Ва ҷомаи хурде модараш барои ӯ дӯхта, ҳар сол ба ӯ меовард, вақте ки вай бо шавҳари худ меомад, то ки қурбонии солонаро тақдим намояд.


text:
Ва Элӣ Элқоно ва зани ӯро баракат дода, гуфт: «Бигзор Парвардигор ба ту аз ин зан дар ивази вақфе ки барои Парвардигор додаӣ, насл ато фармояд!» Ва онҳо ба макони худ рафтанд.


text:
Ҳақиқатан Парвардигор Ҳанноро бозҷӯӣ намуд, ва ӯ ҳомила шуда, се писар ва ду духтар зоид; ва Самуили ҷавон ба ҳузури Парвардигор калон мешуд.


text:
Ва Элӣ бағоят пир шуда буд; ва ҳар амалеро, ки писаронаш дар ҳаққи тамоми Исроил мекарданд, мешунид, ва онро низ, ки чӣ гуна онҳо бо заноне ки назди даромадгоҳи хаймаи ҷомеъ ҷамъ мешуданд, хуфтухоб менамуданд.


text:
Ва ба онҳо гуфт: «Чаро шумо чунин амал мекунед? Ман, охир, ин аъмоли бади шуморо аз тамоми қавм мешунавам.


text:
Чунин амал накунед, эй писаронам! Зеро овозае ки ман мешунавам, хуб нест: шумо боиси гуноҳи қавми Парвардигор мегардед.


text:
Агар касе бар зидди касе гуноҳ кунад, ӯро Худо доварӣ менамояд, вале агар касе бар зидди Парвардигор гуноҳ кунад, кист, ки барои вай шафоат намояд?» Вале онҳо ба овози падарашон гӯш надоданд, зеро Парвардигор қарор дода буд, ки онҳо бимиранд.


text:
Валекин Самуили ҷавон торафт калон шуда, ҳам дар назари Парвардигор ва ҳам дар назари мардум илтифот меёфт.


text:
Ва марди Худо назди Элӣ омада, ба ӯ гуфт: «Парвардигор чунин мегӯяд: 'Оё Ман бар хонадони падарат, вақте ки онҳо дар Миср, дар хонаи фиръавн буданд, Худро зоҳир насохтам?


text:
Ва оё ӯро аз ҳамаи сибтҳои Исроил барои Худ ба коҳинӣ интихоб нанамудам, то ки бар қурбонгоҳи Ман баромада, бухур бисӯзонад ва ба ҳузури Ман эфӯд бипӯшад? Ва оё ҳамаи ҳадияҳоро аз қурбониҳои сӯхтании банӣ Исроил ба хонадони падарат набахшидам?


text:
Чаро шумо қурбониҳо ва ҳадияҳои ордии Маро, ки барои манзили Худ фармудаам, поймол мекунед? Ва чаро ту писарони худро назар ба Ман бештар мӯҳтарам медорӣ, то ки худро аз қисми беҳтарини ҳамаи ҳадияҳои қавми Ман – Исроил фарбеҳ гардонӣ?'


text:
Бинобар ин Парвардигор, Худои Исроил, чунин мегӯяд: 'Ман гуфта будам, ки хонадони ту ва хонадони падарат ба ҳузури Ман то абад роҳ хоҳанд рафт. Вале алҳол, мегӯяд Парвардигор, ҳошо ки Ман инро раво бинам, зеро ки Ман эҳтиромкунандагони Худро эҳтиром хоҳам кард, валекин пасткунандагони Ман расво хоҳанд шуд.


text:
Инак, айёме фаро мерасад, ки Ман бозуи ту ва бозуи хонадони падаратро қатъ хоҳам кард, ба тавре ки пире дар хонадони ту нахоҳад буд.


text:
Ва ту душманро дар манзили Ман хоҳӣ дид, дар ҳар кори неке ки вай барои Исроил бикунад; ва пире дар хонадони ту ҳаргиз нахоҳад буд.


text:
Ва аҳли хонаи туро аз қурбонгоҳи Худ тамоман нахоҳам дур кард, ки ин барои коҳонидани чашмони ту ва ранҷонидани дили азоби ҷони ту бошад; вале тамоми насли ту ҷавонмарг хоҳанд шуд.


text:
Ва он чи ба ду писарат, ба Ҳофнӣ ва Финҳос, рӯй медиҳад, аломате барои ту хоҳад буд: ҳар дуи онҳо дар як рӯз хоҳанд мурд.


text:
Ва коҳини аминеро барои Худ таъин хоҳам намуд, ки вай мувофиқи дили Ман ва мувофиқи ҷони Ман амал хоҳад кард; ва барои вай хонадони амине барпо хоҳам намуд, ки он ба ҳузури масеҳи Ман ҳамеша роҳ хоҳад рафт.


text:
Ва тавре воқеъ хоҳад шуд, ки ҳар касе ки аз хонадони ту боқӣ монда бошад, омада, барои як тангаи нуқра ва як порча нон пеши вай саҷда барад ва бигӯяд: лутфан, маро ба ягон вазифаи каҳонат таъин намо, то ки як лаб нон бихӯрам'».


text:
Ва Самуили ҷавон пеши Элӣ хизматгузори Парвардигор буд; ва сухани Парвардигор дар он айём камёфт буд, ва рӯъё ҳанӯз маъмул* набуд.


text:
Ва рӯзе аз рӯзҳо чунин воқеъ шуд, ки Элӣ дар ҷояш хобида буд; ва чашмонаш хира гардида буд, ба тавре ки ӯ наметавонист бубинад.


text:
Ва чароғи Худо ҳанӯз хомӯш нашуда буд; ва Самуил дар маъбади Парвардигор мехобид, ки дар он ҷо сандуқи Худо буд.


text:
Ва шитобон сӯи Элӣ рафта, гуфт: «Лаббай! Ту маро хондӣ». Вале вай гуфт: «Ман туро нахондаам; баргашта, бихоб». Ва ӯ рафта, хобид.


text:
Валекин Парвардигор бори дигар хонд: «Эй Самуил!» Ва Самуил бархоста, назди Элӣ рафт, ва гуфт: «Лаббай! Ту маро хондӣ». Вале вай гуфт: «Ман туро нахондаам, писарам; баргашта, бихоб».


text:
Ва Парвардигор бори сеюм Самуилро хонд; ва ӯ бархоста, назди Элӣ рафт, ва гуфт: «Лаббай! Ту маро хондӣ». Ва Элӣ фаҳмид, ки Парвардигор ҷавонро хондааст.


text:
Ва Элӣ ба Самуил гуфт: «Рафта, бихоб, ва ҳангоме ки туро бихонад, бигӯй: 'Эй Парвардигор, бигӯй, зеро ки бандаат мешунавад'». Ва Самуил рафта, дар ҷояш хобид.


text:
Ва Парвардигор омада, биистод ва, мисли дафъаҳои пеш, хонд: «Эй Самуил, Самуил!» Ва Самуил гуфт: «Бигӯй, зеро ки бандаат мешунавад».


text:
Ва Парвардигор ба Самуил гуфт: «Инак, Ман коре дар Исроил мекунам, ва ҳар касе ки дар бораи он бишнавад, ҳар ду гӯшаш садо хоҳад дод.


text:
Дар он руз Ман бар Элӣ ҳар он чиро, ки дар бораи хонадонаш гуфтаам, иҷро хоҳам кард; ба ин кор шурӯъ намуда, онро ба анҷом хоҳам расонид.


text:
Ва Ман ба ӯ хабар дода будам, ки хонадони ӯро ба сурати абадӣ доварӣ хоҳам намуд, барои он гуноҳи ӯ, ки ӯ медонист, ки писаронаш бар худ лаънат меоваранд, вале ӯ онҳоро ҷилавгирӣ накард.


text:
Бинобар ин Ман дар ҳаққи хонадони Элӣ қасам хӯрдаам, ки гуноҳи хонадони Элӣ бо қурбонӣ ва ҳадия то абад кафорат нахоҳад шуд».


text:
Ва Самуил то субҳ хобид, ва дарҳои хонаи Парвардигорро воз кард; ва Самуил тарсид, ки ин рӯъёро ба Элӣ хабар диҳад.


text:
Ва гуфт: «Чӣ суханест, ки ба ту бигуфтааст? Лутфан, аз ман пинҳон надор! Худо ба ту чунин ва зиёда аз ин бикунад, агар аз ҳар чизе ки ба ту гуфтааст, чизеро аз ман пинҳон дорӣ».


