# verses

text:
Ва Самуил ҳамаи суханонро ба ӯ баён намуд, ва аз ӯ пинҳон надошт. Ва ӯ гуфт: «Ӯ Парвардигор аст, ва он чи дар назараш писанд ояд, ба амал хоҳад овард».


text:
Ва Самуил калон мешуд; ва Парвардигор бо ӯ буд, ва аз ҳамаи суханонаш чизе ба замин намеафтод барбод намерафт.


text:
Ва Парвардигор боз дар Шилӯ зоҳир шудан гирифт, чунон ки Парвардигор дар Шилӯ бо сухани Парвардигор бар Самуил зоҳир шуд.


text:
Ва сухани Самуил ба тамоми Исроил расид. Ва Исроил ба муқобили фалиштиён ба ҷанг баромаданд, ва назди Эбен-Эзер урду заданд; ва фалиштиён дар Афеқ ҷойгир шуданд.


text:
Ва фалиштиён ба муқобили Исроил саф кашиданд, ва ҳарбу зарб ба амал омад, ва исроилиен аз фалиштиён шикаст хӯрданд, ки онҳо дар майдони корзор тақрибан чор ҳазор нафарро куштанд.


text:
Ва қавм ба бошишгоҳ омаданд; ва пирони Исроил гуфтанд: «Чаро Парвардигор имрӯз моро пеши фалиштиён шикаст дод? Пас, сандуқи паймони Парвардигорро назди худ биёрем, ва он андаруни мо дохил шуда, моро аз дасти душманонамон наҷот хоҳад дод».


text:
Ва қавм ба Шилӯ фиристоданд, ва сандуқи паймони Парвардигори лашкарҳоро, ки дар миёни каррубиён сокин аст, аз он ҷо бардошта оварданд; ва ду писари Элӣ – Ҳофнӣ ва Финҳос – дар он ҷо бо сандуқи паймони Худо буданд.


text:
Ва ҳангоме ки сандуқи паймони Худо ба бошишгоҳ дохил шуд, тамоми Исроил бо овози баланд бонг заданд, ва замин ба ларза омад.


text:
Ва фалиштиён садои бонгро шунида, гуфтанд: «Ин садои бонги азим дар бошишгоҳи ибриён чист?» Ва фаҳмиданд, ки сандуқи Парвардигор ба бошишгоҳ дохил шудааст.


text:
Ва фалиштиён тарсиданд, зеро ки гуфтанд: «Худо ба бошишгоҳ дохил шудаааст». Ва гуфтанд: «Вой ба ҳоли мо! Зеро ки чунин чиз на дирӯз ва на парирӯз воқеъ нашудааст.


text:
Вой ба ҳоли мо! Кист, ки моро аз дасти ин Худои пуриқтидор халосӣ диҳад? Ин ҳамон Худоест, ки мисриёнро дар биёбон ба ҳар гуна балоҳо гирифтор кардааст.


text:
Қавӣ бошед ва мардвор рафтор кунед, эй фалиштиён! Мабодо ба ибриён бандагӣ кунед, чунон ки онҳо ба шумо бандагӣ мекарданд! Мардвор рафтор намуда, ҳарбу зарб кунед!»


text:
Ва фалиштиён ҳарбу зарб карданд, ва исроилиён шикаст хӯрда, ҳар яке ба хаймаи худ гурехтанд; ва шикастӣ онҳо бағоят азим буд, ва аз исроилиён сӣ ҳазор сарбози пиёда кушта шуданд.


text:
Ва як марди бинёминӣ аз майдони корзор давида, дар ҳамон рӯз ба Шилӯ омад, дар ҳолате ки либосаш дарида ва хок ба сараш пошида буд.


text:
Ва ҳангоме ки ӯ омад, инак Элӣ дар сари роҳ бар курсӣ, мунтазири хабаре нишаста буд, зеро ки дилаш барои сандуқи Худо парешон хавотир буд; ва он мард ба шаҳр дохил шуда, хабар дод, ва тамоми аҳли шаҳр доду фарёд бардоштанд.


text:
Ва Элӣ доду фарёдро шунида, гуфт: «Ин садои ғулғула чист?» Ва он мард шитобон омада, ба Элӣ хабар дод.


text:
Ва он мард ба Элӣ гуфт: «Ман аз майдони корзор омадам, ва ман имрӯз аз майдони корзор гурехтаам». Ва ӯ гуфт: «Пас, чӣ воқеа рӯй додааст, писарам?»


text:
Ва он хабаррасон ҷавоб гардонида, гуфт: «Исроил аз пеши фалиштиён гурехтанд, ва низ торумори азиме дар миёни қавм ба вуқӯъ омад, ва низ ду писарат – Ҳофнӣ ва Финҳос – талаф шуданд, ва сандуқи Худо забт карда шуд».


text:
Ва ҳамин ки вай сандуқи Худоро зикр кард, ӯ аз болои курсӣ назди дарвоза пуштнокӣ афтод, ва гарданаш шикаста, мурд, зеро ки марди пир ва гарон буд; ва ӯ чил сол бар Исроил доварӣ намуд.


text:
Ва келини ӯ, зани Финҳос, ки ҳомила ва моҳу рӯзаш пур буд, чун хабари забти сандуқи Худо ва марги падаршӯ ва шавҳари худро шунид, ба зону афтода, зоид, зеро ки баногоҳ ӯро дард фаро гирифт.


text:
Ва дар вақти мурданаш заноне ки назди вай истода буданд, гуфтанд: «Натарс, зеро ки писар зоидӣ». Вале вай ҷавоб нагардонид ва диққат надод.


text:
Ва писарро Ихобӯд* ном монда, гуфт: «Шараф Исроилро тарк кард!» Чунки сандуқи Худо забт гардида, падаршӯву шавҳари вай талаф шуда буданд.


text:
Ва фалиштиён сандуқи Худоро гирифтанд, ва онро ба хонаи Доҷӯн* оварданд; ва онро назди Доҷӯн гузоштанд.


text:
Ва фардои он ашдӯдиён бармаҳал бархостанд, ва инак, Доҷӯн пеши сандуқи Парвардигор рӯ ба замин ғалтидааст; ва онҳо Доҷӯнро бардоштанд, ва онро аз нав дар ҷояш гузоштанд.


text:
Ва фардои он бомдодон онҳо бархостанд, ва инак, Доҷӯн пеши сандуқи Парвардигор рӯ ба замин ғалтидааст; ва каллаи Доҷӯн ва ду кафи дасташ шикаста кандагӣ қатъ гардида, бар остона хобидааст; фақат тани Доҷӯн дар ҷояш мондааст.


text:
Бинобар ин коҳинони Доҷӯн, ва ҳамаи онҳое ки ба хонаи Доҷӯн меоянд, то имрӯз бар остонаи Доҷӯн дар Ашдӯд пой намемонанд.


text:
Ва дасти Парвардигор бар ашдӯдиён гарон омад, ва Ӯ ҳоли онҳоро хароб намуда, дар Ашдӯд ва ноҳияҳои он ба обилаҳо гирифтор кард.


text:
Ва чун мардуми Ашдӯд диданд, ки аҳвол чунин аст, гуфтанд: «Сандуқи Худои Исроил бо мо нахоҳад монд, зеро ки дасти Ӯ бар мо ва бар худои мо Доҷӯн гарон омад».


text:
Ва фиристода, ҳамаи сарварони фалиштиёнро назди худ ҷамъ карда, гуфтанд: «Бо сандуқи Худои Исроил чӣ кунем?» Ва гуфтанд: «Бигзор сандуқи Худои Исроил ба Ҷат гузаронида шавад». Ва сандуқи Худои Исроилро гузарониданд.


text:
Ва чунин воқеъ шуд, ки баъд аз гузаронидани он, дасти Парвардигор дар ин шаҳр боиси даҳшати бузурге гардид, ва мардуми шаҳрро аз хурд то калон зарба зад, ва бар танашон обилаҳо пайдо шуд.


text:
Ва сандуқи Худоро ба Эқрӯн фиристоданд, ва ҳангоме ки сандуқи Худо ба Эқрӯн расид, эқрӯниён фарёд зада, гуфтанд: «Сандуқи Худои Исроилро назди мо гузаронидаанд, то ки мо ва қавми моро бикушанд!»


text:
Ва фиристода, ҳамаи сарварони фалиштиёнро ҷамъ карда, гуфтанд: «Сандуқи Худои Исроилро равона кунед, то ки он ба макони худ баргардад, ва мо ва қавми моро накушад». Зеро ки дар тамоми шаҳр даҳшати ҳалокатоваре ҳукмфармо буд: дасти Худо дар он ҷо бағоят гарон омада буд.


text:
Ва касоне ки намурда буданд, ба обилаҳо гирифтор гардиданд, ва фарёди аҳли шаҳр то ба осмон баланд шуд.


text:
Ва фалиштиён коҳинон ва ҷодугаронро даъват намуда, гуфтанд: «Бо сандуқи Парвардигор чӣ кунем? Ба мо бигӯед, ки онро ба маконаш чӣ гуна равона намоем?»


text:
Онҳо гуфтанд: «Агар сандуқи Худои Исроилро равона мекарда бошед, онро холӣ равона накунед, балки қурбонии ҷурм барои Ӯ биёред; он гоҳ шифо хоҳед ёфт ва хоҳед донист, ки чаро дасти Ӯ аз шумо дур нашудааст».


text:
Гуфтанд: «Чӣ гуна қурбонии ҷурм мо бояд барои Ӯ биёрем?» Онҳо гуфтанд: «Мувофиқи шумораи сарварони фалиштиён, панҷ обилаи тилло ва панҷ муши тилло биёред, зеро ки бар ҳамаи шумо ва бар сарварони шумо ҳамон як вабост.


text:
Пас, суратҳои обилаҳои худ ва суратҳои мушҳои худро, ки заминро валангор мекунанд, бисозед, ва Худои Исроилро ҷалол диҳед; шояд Ӯ дасти Худро бар шумо ва бар худоёни шумо ва бар замини шумо нарм созад.


text:
Чаро шумо дили худро сахт мекунед, чунон ки мисриён ва фиръавн дили худро сахт карданд? Охир, вақте ки Ӯ онҳоро ба балоҳо гирифтор кард, маҷбур шуда онҳоро ҷавоб доданд, ва онҳо рафтанд.


text:
Ва алҳол зуд аробаи наве бисозед, ва ду модагови навзойро, ки юғ бар гарданашон монда нашуда бошад, бигиред, ва он модаговҳоро ба ароба бибандед, ва гӯсолаҳошонро аз онҳо ҷудо карда, ба хона баред.


text:
Ва сандуқи Парвардигорро гирифта, бар ароба бимонед, ва колои тиллоро, ки ҳамчун қурбонии ҷурм барои Ӯ овардед, дар қуттие ба паҳлуи он бигузоред, ва онро равона кунед, то ки биравад.


text:
Ва нигоҳ кунед: агар он бо роҳи ҳудуди худ сӯи Байт-Шемеш равона шавад, бидонед, ки он ин балои азимро ба сари мо овардааст; вагарна, хоҳем донист, ки дасти Ӯ моро зарба назадааст, балки он чи ба мо рӯй дод, тасодуфӣ будааст».


text:
Ва он мардум чунин карданд: ду модагови навзойро гирифта, ба ароба бастанд, ва гӯсолаҳошонро дар хона нигоҳ доштанд.


text:
Ва модаговҳо рост, бо роҳи Байт-Шемеш равона шуданд, бо ҳамин як роҳ мерафтанду маос мезаданд, вале ба тарафи рост ё чап майл намекарданд; ва сарварони фалиштиён аз ақиби онҳо то ҳудуди Байт-Шемеш рафтанд.


text:
Ва аҳли Байт-Шемеш дар водӣ гандум дарав мекарданд, ва чашмони худро баланд карда, сандуқро диданд, ва аз диданаш шод гаштанд.


text:
Ва ароба ба киштзори Еҳушаи байтшемешӣ расида бозистод, ва дар он ҷо санги калоне буд; ва чӯбҳои аробаро шикастанд, ва модаговҳоро қурбонии сӯхтанӣ барои Парвардигор бароварданд.


text:
Ва левизодагон сандуқи Парвардигор ва қуттиеро, ки бо он буда, андарунаш колои тилло буд, фуруд оварданд, ва бар санги калон гузоштанд; ва мардуми Байт-Шемеш дар он рӯз барои Парвардигор қурбониҳои сӯхтанӣ бароварданд ва қурбониҳои саломатӣ забҳ карданд.


text:
Ва ин аст обилаҳои тилло, ки фалиштиён ҳамчун қурбонии ҷурм барои Парвардигор оварда буданд: барои Ашдӯд якто, барои Ғазза якто, барои Ашқалӯн якто, барои Ҷат якто, барои Эқрӯн якто.


text:
Ва мушҳои тилло мувофиқи шумораи ҳамаи шаҳрҳои фалиштиён, ки ба он панҷ сарвар тааллуқ доштанд, буд, чи аз шаҳрҳои ҳисордор ва чи аз деҳоти беҳисор; ва он санги калон, ки сандуқи Парвардигорро бар он гузошта буданд, то имрӯз дар киштзори Еҳушаи байтшемешӣ боқист.


text:
Ва мардуми Байт-Шемешро, ки ба даруни сандуқи Парвардигор назар андохта буданд, зарба зад, ва аз миёни қавм ҳафтод нафарро зарба зад; ва қавм мотам, гирифтанд, зеро ки Парвардигор қавмро зарбаи азиме зада буд.


text:
Ва мардуми Байт-Шемеш гуфтанд: «Кист, ки ба ҳузури Парвардигор, ба ҳузури ин Худои пок, битавонад истад? Ва Ӯ аз пеши мо назди кӣ хоҳад рафт?»


text:
Ва қосидонро назди сокинони Қирят-Еорим фиристода, гуфтанд: «Фалиштиён сандуқи Парвардигорро баргардониданд; омада, онро назди худ бибаред».


text:
Ва мардуми Қирят-Еорим омада, сандуқи Парвардигорро бардошта бурданд, ва онро ба хонаи Аминодоб, ки дар Ҷибъо буд, дароварданд; ва писари ӯ Элъозорро тақдис карданд, то ки сандуқи Парвардигорро нигаҳбонӣ намояд.


text:
Ва аз рӯзе ки сандуқ дар Қирят-Еорим сокин шуд, айёми зиёде сипарӣ шуда, бист сол гузашт, ва тамоми хонадони Исроил Парвардигорро ёд карданд.


text:
Ва Самуил ба тамоми хонадони Исроил сухан ронда, гуфт: «Агар шумо бо тамоми дили худ сӯи Парвардигор руҷӯъ намуда, худоёни бегона ва Аштораҳоро аз миёни худ дур созед, ва дилҳои худро сӯи Парвардигор моил гардонида, танҳо Ӯро парастиш намоед, Ӯ шуморо аз дасти фалиштиён раҳо хоҳад кард».


text:
Ва Самуил гуфт: «Ҳамаи исроилиёнро дар Мисфо ҷамъ кунед, то ки дар бораи шумо назди Парвардигор дуо гӯям».


text:
Ва онҳо дар Мисфо ҷамъ шуданд, ва об кашида, ба ҳузури Парвардигор рехтанд, ва дар он рӯз рӯза доштанд, ва дар он ҷо гуфтанд: «Мо ба ҳузури Парвардигор гуноҳ кардаем». Ва Самуил банӣ Исроилро дар Мисфо доварӣ намуд.


text:
Ва чун фалиштиён шуниданд, ки банӣ Исроил дар Мисфо ҷамъ шудаанд, сарварони фалиштиён ба муқобили Исроил баромаданд; ва банӣ Исроил инро шунида, аз фалиштиён тарсиданд.


text:
Ва банӣ Исроил ба Самуил гуфтанд: «Аз додхоҳӣ кардан дар ҳаққи мо сӯи Парвардигор Худои мо хомӯш набош, то ки Ӯ моро аз дасти фалиштиён наҷот диҳад».


text:
Ва Самуил як барраи ширхорро гирифт, ва онро барои Парвардигор комилан қурбонии сӯхтанӣ баровард, ва Самуил барои Исроил сӯи Парвардигор истиғоса бурд, ва Парвардигор ӯро иҷобат намуд.


text:
Ва ҳангоме ки Самуил қурбонии сӯхтанӣ мебаровард, фалиштиён омаданд, то ки бо Исроил ҷанг кунанд; ва дар он рӯз Парвардигор бо садои азиме бар фалиштиён гулдуррос зада, онҳоро ба даҳшат овард, ва онҳо пеши Исроил шикаст хӯрданд.


text:
Ва мардуми Исроил аз Мисфо берун омада, фалиштиёнро таъқиб карданд, ва то даме ки ба Байт-Кор расиданд, онҳоро зарба заданд.


text:
Ва Самуил як сангро гирифта, дар миёни Мисфо ва Шен гузошт, ва онро Эбен-Эзер* номида, гуфт: «То ин ҷо Парвардигор ба мо мадад кард».


text:
Ва фалиштиён мағлуб гардиданд, ва дигар ба ҳудуди Исроил надаромаданд; ва дар тамоми айёми Самуил дасти Парвардигор бар фалиштиён боло буд.


text:
Ва шаҳрҳое ки фалиштиён аз Исроил гирифта буданд, аз Эқрӯн то Ҷат, ба Исроил баргардонида шуд, ва ҳудуди онҳоро Исроил аз дасти фалиштиён раҳо кард, ва дар байни Исроил ва амӯриён сулҳ шуд.


text:
Ва ӯ ҳар сол рафта, Байт-Ил ва Ҷилҷол ва Мисфоро давр мезад, ва бар Исроил дар ҳамаи ин ҷойҳо доварӣ менамуд.


text:
Ва ба Ромо бармегашт, зеро ки дар он ҷо хонаи ӯ буд, ва дар он ҷо бар Исроил доварӣ менамуд, ва дар он ҷо барои Парвардигор қурбонгоҳ бино кард.


text:
Вале писарони ӯ бо роҳи ӯ рафтор нанамуданд, балки ба тамаъ моил гардида, ришва мехӯрданд ва дар доварӣ каҷкорӣ мекарданд.


text:
Ва ба ӯ гуфтанд: «Инак, ту пир шудаӣ, ва писаронат бо роҳи ту рафтор намекунанд; акнун бар мо подшоҳе таъин намо, то ки бар мо, мисли халқҳои дигар, доварӣ кунад».


text:
Ва ин гап ба назари Самуил бад намуд, вақте ки гуфтанд: «Ба мо подшоҳе бидеҳ, то ки бар мо подшоҳӣ кунад». Ва Самуил сӯи Парвардигор дуо гуфт.


text:
Ва Парвардигор ба Самуил гуфт: «Овози қавмро дар ҳар чи ба ту мегӯянд, бишнав, зеро ки онҳо туро рад накардаанд, балки Маро рад кардаанд, то ки бар онҳо подшоҳӣ накунам.


text:
Мисли тамоми аъмоле ки онҳо аз рӯзи берун оварданам аз Миср то имрӯз ба ҷо оварданд, ва Маро тарк намуда, худоёни дигарро парастиш карданд, ончунон онҳо бо ту низ рафтор менамоянд.


text:
Ва алҳол овози онҳоро бишнав; аммо ба таври қатъӣ онҳоро таъкид намо, ва аз одати таомули подшоҳе ки бар онҳо подшоҳӣ хоҳад кард, онҳоро огоҳӣ бидеҳ».


text:
Ва гуфт: «Таомули Одати подшоҳе ки бар шумо подшоҳӣ хоҳад кард, чунин аст: ӯ писарони шуморо гирифта, барои худ ба хизмати аробаҳо ва аҳли рикоби* худ таъин хоҳад намуд, ва онҳо пешопеши аробаҳояш хоҳанд давид;


text:
Ва аз онҳо барои худ мириҳазорҳо ва мирипанҷоҳҳо таъин хоҳад намуд; ва баъзеро ба шудгори киштзораш, ба даравидани ҳосилоташ ва ба сохтани олоти асбоби ҷангаш ва асбоби аробаҳояш хоҳад баргумошт.


text:
Ва беҳтарин киштзорҳо, токистонҳо ва боғҳои зайтуни шуморо гирифта, ба хизматгузорони худ хоҳад дод.


text:
Ва аз ҳосили киштзорҳо ва токистонҳои шумо даҳяк гирифта, ба хоҷасароён ва хизматгузорони худ хоҳад дод.


text:
Ва навкарони шуморо, ва канизони шуморо, ва беҳтарин ҷавонони шуморо, ва харони шуморо гирифта, барои корҳои худ истифода хоҳад бурд.


text:
Ва дар он рӯз аз дасти подшоҳи худ, ки барои худ интихоб намудаед, ба дод хоҳед омад; ва Парвардигор шуморо дар он рӯз иҷобат нахоҳад кард».


text:
Ва мо низ мисли ҳамаи халқҳо хоҳем буд, ва подшоҳамон бар мо доварӣ хоҳад намуд, ва пешопеши мо баромада, ҷангҳои моро хоҳад бурд».


text:
Ва Парвардигор ба Самуил гуфт: «Овози онҳоро бишнав ва подшоҳе бар онҳо таъин намо». Ва Самуил ба мардуми Исроил гуфт: «Ҳар яке ба шаҳри худ биравед».


text:
Ва марде аз мулки Бинёмин буд, ва номаш Қиш ибни Абиил, ибни Сарур, ибни Бакурат, ибни Афиҳа буда, писари як шахси бинёминӣ ва ҷанговари далере буд.


text:
Ва ӯ писаре дошт, ки номаш Шоул буд, ва ҷавони ба назар намоён ва хубсимое буд, ва дар миёни банӣ Исроил касе аз ӯ хубсимотар набуд; ӯ хушқаду қомат буда, аз тамоми қавм як сару гардан баланд буд.


text:
Ва модахарҳои Қиш, падари Шоул, гум шуданд, ва Қиш ба писараш Шоул гуфт: «Лутфан, яке аз навкаронро ҳамроҳи худ бигир ва бархоста, барои ҷустуҷӯи модахарҳо бирав».


text:
Ва кӯҳистони Эфроимро тай намуда, ва замини Шолишоро тай намуда, онҳоро наёфтанд; ва замини Шаалимро тай карданд, вале набуданд, ва замини Бинёминро тай намуда, онҳоро наёфтанд.


text:
Вақте ки онҳо ба замини Суф расиданд, Шоул ба навкараш, ки бо ӯ буд, гуфт: «Биё, баргардем, мабодо падарам аз баҳри модахарҳо гузашта, ғами моро бихӯрад».


text:
Вале вай ба ӯ гуфт: «Инак, лутфан, марди Худо дар ин шаҳр ҳаст, ва ӯ марди мӯҳтарам аст; ҳар чи ӯ бигӯяд, ҳамеша ба амал меояд; алҳол ба он ҷо биравем; ӯ, шояд, роҳеро, ки бояд бо он биравем, ба мо нишон диҳад».


text:
Ва Шоул ба навкараш гуфт: «Инак, агар биравем, ба он мард чӣ чизе бибарем? Зеро ки ноне дар халтаҳои мо боқӣ намондааст, ва тӯҳфае армуғоне нест, ки ба марди Худо биёрем; пас, чӣ чизе дорем?»


text:
Ва он навкар боз ба Шоул ҷавоб гардонида, гуфт: «Инак, дар дастам чоряк сиқл нуқра ҳаст; ва онро ба марди Худо медиҳам, то ки роҳи моро ба мо нишон диҳад».


text:
Дар замони қадим агар касе дар Исроил барои пурсидан аз Худо мерафт, чунин мегуфт: «Биёед, назди пешбин биравем». Зеро ки набии имрӯза дар замони қадим пешбин номида мешуд.


text:
Ва Шоул ба навкараш гуфт: «Суханат хуб аст, биё, биравем». Ва онҳо ба шаҳре ки дар он ҷо марди Худо буд, рафтанд.


text:
Ҳангоме ки онҳо ба фарози шаҳр боло мебаромаданд, ба духтароне вохӯрданд, ки барои об кашидан берун мерафтанд; ва ба онҳо гуфтанд: «Оё пешбин дар ин ҷост?»


text:
Дар ҷавоб онҳо гуфтанд: «Оре, инак ӯ пеши туст дар ин ҷост; алҳол шитоб намо, зеро ки ӯ имрӯз ба шаҳр омадааст, чунки қавм имрӯз бар баландӣ қурбонӣ мекунанд.


text:
Ҳамин ки ба шаҳр даромадед, пеш аз он ки ӯ барои хӯрок хӯрдан ба баландӣ барояд, ӯро биёбед, зеро ки қавм то омадани ӯ хӯрок намехӯранд, чунки ӯ қурбониро баракат медиҳад, ва баъд аз он даъватшудагон хӯрок мехӯранд; ва алҳол бароед, зеро ки ҳоло ӯро метавонед биёбед».


text:
Ва онҳо сӯи шаҳр баромаданд; ҳангоме ки онҳо ба даруни шаҳр дохил мешуданд, инак Самуил ба пешвози онҳо берун омад, то ки ба баландӣ барояд.


text:
«Фардо дар ҳамин вақт Ман шахсеро аз замини Бинёмин назди ту мефиристам, ва ту ӯро тадҳин намо, то ки бар қавми Ман Исроил раис бошад ва қавми Маро аз дасти фалиштиён наҷот диҳад; зеро ки ба қавми Худ назар кардаам, чунки зории онҳо ба Ман расидааст».


text:
Ва ҳангоме ки Самуил Шоулро дид, Парвардигор ба ӯ гуфт: «Ин аст шахсе ки дар борааш ба ту гуфтам: ӯ қавми Маро идора хоҳад кард».


text:
Ва Шоул андаруни дарвоза ба Самуил наздик омада, гуфт: «Лутфан, ба ман бигӯ, ки хонаи пешбин куҷост?»


text:
Ва Самуил ба Шоул ҷавоб гардонида, гуфт: «Ман пешбин ҳастам, пешопеши ман ба баландӣ баро, ва шумо имрӯз бо ман хӯрок хоҳед хӯрд; ва бомдодон туро равона намуда, ҳар он чи дар дилат ҳаст, ба ту хоҳам гуфт;


text:
Ва дар бораи модахарҳоят, ки се рӯз пеш аз ин гум шудаанд, ғам нахӯр, зеро ки ёфт шудаанд; ва тамоми нозу неъмати Исроил барои кист? Он, охир, барои туст ва барои тамоми хонадони падари туст».


text:
Ва Шоул ҷавоб гардонида, гуфт: «Ман, охир, бинёминӣ, яъне аз хурдтарини сибтҳои Исроил ҳастам, ва қабилаи ман аз ҳамаи қабилаҳои сибти Бинёмин хурдтар аст; пас чаро чунин сухане ба ман мегӯӣ?»


text:
Ва Самуил Шоул ва навкари ӯро гирифта, ба хона даровард, ва ба онҳо дар сари даъватшудагон, ки қариб сӣ нафар буданд, ҷо дод.


text:
Ва Самуил ба ошпаз гуфт: «Ҳиссаеро, ки ба ту додаам ва дар бораи он ба ту гуфтаам, ки пеши худ нигоҳ дорӣ, биёр».


text:
Ва ошпаз ронро бо ҳар чи бар он буд, бардошта пеши Шоул гузошт ва гуфт: «Инак, он чи нигоҳ дошта шуда буд, пеши ту гузошта шуд; бихӯр, зеро ки он барои ту то ҳамин дам нигоҳ дошта шудааст, аз вақте ки гуфтам: 'Қавмро даъват намудаам'». Ва Шоул дар он рӯз бо Самуил хӯрок хӯрд.


text:
Ва онҳо бармаҳал бархостанд, ва баробари дамидани шафақи субҳ Самуил Шоулро ба болои бом даъват намуда, гуфт: «Бархез, то ки туро равона кунам». Ва Шоул бархост, ва ҳар дуяшон, ӯ ва Самуил, берун рафтанд.


text:
Ҳангоме ки онҳо ба канори шаҳр фуруд омаданд, Самуил ба Шоул гуфт: «Ба навкар бигӯ, ки аз мо пеш гузарад. – Вай пеш гузашт. – Ва алҳол ту биист, то ки сухани Худоро ба ту бишнавонам».


text:
Ва Самуил зарфи равғанро гирифта, бар сари ӯ рехт ва ӯро бӯсида, гуфт: «Инак, Парвардигор туро бар мероси Худ тадҳин намуд, то ки раиси он бошӣ.


text:
Имрӯз, вақте ки аз пеши ман меравӣ, назди қабри Роҳел, дар ҳудуди Бинёмин, дар Селсаҳ, ба ду одам дучор хоҳӣ омад, ва онҳо ба ту хоҳанд гуфт: 'Модахарҳо, ки барои ҷустуҷӯяшон рафта будӣ, ёфт шудаанд, ва инак падарат масъалаи модахарҳоро аз хотир бароварда, ғами шуморо мехӯраду мегӯяд: «Дар хусуси писарам чӣ кунам?»


text:
Ва аз он ҷо зуд гузашта рафта, ба булути Тобӯр хоҳӣ расид, ва дар он ҷо ба ту се мард дучор хоҳанд омад, ки сӯи Худо ба Байт-Ил мераванд; яке аз онҳо се бузғоларо бардошта мебарад, дигаре се қурси нонро бардошта мебарад, ва сеюмӣ машки шаробро бардошта мебарад.


text:
Пас аз он ту ба Ҷибъои Худо хоҳӣ омад, ки дар он ҷо фавҷи фалиштиён ҳастанд; ва ҳангоме ки дар он ҷо ба шаҳр дароӣ, ба дастаи анбиё гурӯҳи пайғамбарон дучор хоҳӣ омад, ки аз баландӣ фуруд меоянд, ва пешопеши онҳо уд ва даф ва най ва барбат ҳаст, ва онҳо нубувват мекунанд.


text:
Ва пеш аз ман ба Ҷилҷол фуруд ой, ва инак ман назди ту фуруд хоҳам омад, то ки қурбониҳои сӯхтанӣ биёрам, ва қурбониҳои саломатӣ забҳ намоям; ҳафт рӯз мунтазир бош, то ки назди ту биёям, ва он гоҳ туро огоҳ хоҳам намуд, ки чӣ бояд бикунӣ».


text:
Ва чун ӯ пушти худро гардонид, то ки аз пеши Самуил биравад, Худо ба ӯ дили дигаре бахшид; ва ҳамаи он аломатҳо дар он рӯз ба амал омад.


text:
Ва ҳангоме ки онҳо ба тал расиданд, инак гурӯҳи пайғамбарон дастаи анбиё ба пешвози ӯ пайдо шуданд; ва Рӯҳи Худо бар ӯ нозил шуд, ва ӯ дар миёни онҳо нубувват намуд.


text:
Ва ҳамаи онҳое ки пеш аз ин ӯро мешинохтанд, чун диданд, ки инак ӯ бо пайғамбарон анбиё нубувват менамояд, дар миёни қавм ба ҳамдигар гуфтанд: «Ба писари Қиш чӣ ҳодиса рӯй додааст? Оё Шоул низ аз ҷумлаи анбиёст?»


text:
Ва яке аз касони он ҷо ҷавоб гардонида, гуфт: «Пас, падари онҳо кист?» Бинобар ин мақоле пайдо шуд: «Оё Шоул низ аз ҷумлаи анбиёст пайғамбарон аст?»


text:
Ва амаки Шоул ба ӯ ва навкари ӯ гуфт: «Куҷо рафта будед?» Ӯ гуфт: «Барои кофта ёфтани модахарҳо, вале чун дидем, ки нестанд, пеши Самуил даромадем».


text:
Ва Шоул ба амаки худ гуфт: «Ӯ ба мо хабар дод, ки модахарҳо ёфт шудаанд». Вале дар бораи масъалаи подшоҳӣ, ки Самуил гуфта буд, ба вай хабар надод.


text:
Ва ба банӣ Исроил гуфт: «Парвардигор Худои Исроил чунин мегӯяд: 'Ман Исроилро аз Миср берун овардам; ва шуморо аз дасти мисриён ва аз дасти ҳамаи мамлакатҳое ки шуморо ба танг меоварданд, раҳо кардам'.


text:
Ва шумо имрӯз Худои худро, ки шуморо аз ҳамаи тангиҳо ва мусибатҳои шумо наҷот медиҳад, рад намуда, ба Ӯ гуфтед: 'Подшоҳе бар мо таъин намо'. Ва алҳол мувофиқи сибтҳо ва қабилаҳои худ ба ҳузури Парвардигор ҳозир шавед».


text:
Ва сибти Бинёминро мувофиқи қабилаҳои он наздик овард, ва қуръа ба қабилаи Матрӣ афтод; ва қуръа ба Шоул ибни Қиш афтод; ва ӯро ҷустуҷӯ карданд, вале наёфтанд.


text:
Ва бори дигар аз Парвардигор пурсиданд: «Оё боз марде ба ин ҷо хоҳад омад?» Ва Парвардигор гуфт: «Инак, ӯ андаруни ашё пинҳон шудааст».


text:
Ва онҳо давида, ӯро аз он ҷо гирифтанд, ва ӯ дар миёни қавм биистод, ва аз тамоми қавм як сару гардан баланд буд.


text:
Ва Самуил ба тамоми қавм гуфт: «Оё шумо мебинед, ки Парвардигор киро интихоб намудааст? Зеро ки дар тамоми қавм касе мисли ӯ нест». Ва тамоми қавм нидо карда, гуфтанд: «Зинда бод подшоҳ!»


text:
Ва Самуил одати таомули подшоҳиро ба қавм баён намуда, дар китобе навишт, ва онро пеши Парвардигор гузошт; ва Самуил тамоми қавмро равона кард, то ки ҳар яке ба хонаи худ биравад.


text:
Ва Шоул низ ба хонаи худ ба Ҷибъо рафт; ва мардуми адолатпеша, ки тарси Худо дар дилашон ҷойгир буд, ҳамроҳи ӯ рафтанд.


text:
Валекин мардуми сафил пастфитрат гуфтанд: «Оё ин одам метавонад моро наҷот диҳад?» Ва ӯро хор дида, ҳадияе барояш наоварданд; вале ӯ худро ба нофаҳмӣ зад.


text:
Ва Ноҳоши аммӯнӣ баромада, назди Ёбиш-Ҷилъод урду зад; ва тамоми мардуми Ёбиш ба Ноҳош гуфтанд: «Бо мо паймон бибанд, ва мо хизмати туро ба ҷо хоҳем овард».


text:
Ва Ноҳоши аммӯнӣ ба онҳо гуфт: «Бо чунин шарт бо шумо паймон хоҳам баст, ки чашми рости ҳар яке аз шумо канда шавад; ва шуморо нанге бар тамоми Исроил хоҳам гардонид».


text:
Ва пирони Ёбиш ба ӯ гуфтанд: «Ба мо ҳафт рӯз мӯҳлат бидеҳ, то ки ба тамоми ҳудуди Исроил қосидон бифиристем, ва агар наҷотдиҳандае барои мо ёфт нашавад, пеши ту берун хоҳем омад».


text:
Ва қосидон ба Ҷибъои Шоул омада, ин суханонро ба гӯши қавм расониданд; ва тамоми қавм овози худро баланд карда, гиристанд.


text:
Ва инак, Шоул дар ақиби говон аз саҳро омад, ва Шоул гуфт: «Қавмро чӣ шудааст, ки мегирянд?» Ва суханони мардуми Ёбишро ба ӯ ҳикоят карданд.


text:
Ва ҷуфти говонро гирифта, пора-пора кард, ва ба воситаи қосидон ба тамоми ҳудуди Исроил фиристода, гуфт: «Касе ки аз пайи Шоул ва аз пайи Самуил берун наояд, ба говонаш ҳамин тавр карда хоҳад шуд». Ва тарси Парвардигор бар қавм афтод, ва ҳама мисли як тан берун омаданд.


text:
Ва ба қосидоне ки омада буданд, гуфтанд: «Ба мардуми Ёбиш-Ҷилъод чунин бигӯед: 'Фардо, дар вақти гармии офтоб, барои шумо наҷот хоҳад омад'» Ва қосидон омада, ба мардуми Ёбиш хабар доданд, ва онҳо шодӣ карданд.


text:
Ва мардуми Ёбиш гуфтанд: «Фардо пеши шумо берун хоҳем омад, ва ҳар чи дар назаратон писанд ояд, бо мо бикунед».


text:
Ва фардояш чунин воқеъ шуд, ки Шоул қавмро ба се фавҷ тақсим намуд, ва онҳо дар поси саҳарӣ ба даруни бошишгоҳ омаданд, ва то вақти гармии офтоб аммӯниёнро торумор карданд; ва бақияи онҳо пароканда шуданд, ба тавре ки ду нафар аз онҳо дар як ҷо намонданд.


text:
Ва қавм ба Самуил гуфтанд: «Кист, ки гуфтааст: 'Наход ки Шоул бар мо подшоҳӣ кунад?' Он касонро бидиҳед, ва мо онҳоро хоҳем кушт».


text:
Вале Шоул гуфт: «Касе имрӯз кушта нахоҳад шуд, зеро ки имрӯз Парвардигор барои Исроил наҷот ба амал овард».


text:
Ва тамоми қавм ба Ҷилҷол рафтанд, ва дар он ҷо Шоулро ба ҳузури Парвардигор дар Ҷилҷол подшоҳ таъин намуданд, ва дар он ҷо ба ҳузури Парвардигор қурбониҳои саломатӣ забҳ карданд, ва дар он ҷо Шоул ва тамоми мардуми Исроил ниҳоятдараҷа шод гардиданд.


text:
Ва Самуил ба тамоми Исроил гуфт: «Инак, ман овози шуморо дар ҳар чи ба ман гуфтед, шунидам, ва подшоҳе бар шумо таъин намудам.


text:
Ва алҳол, инак подшоҳ пешопеши шумо роҳ меравад. Ва ман пир ва мӯйсафед шудаам, ва писарони ман бо шумо мебошанд. Ва ман аз ҷавонии худ то имрӯз пешопеши шумо роҳ мерафтам.


text:
Инак ман ҳозирам; пас ба ҳузури Парвардигор ва пеши масеҳи Ӯ дар ҳаққи ман шаҳодат диҳед, ки гови киро гирифтаам, ва хари киро гирифтаам, ва киро ранҷонидаам, ва киро ба танг овардаам, ва аз дасти кӣ ришва гирифта, аз вай чашм пӯшидаам, – ва ман ба шумо товон хоҳам дод».


text:
Ва ӯ ба онҳо гуфт: «Парвардигор бар шумо шоҳид аст, ва масеҳи Ӯ имрӯз шоҳид аст, ки шумо чизе дар дасти ман наёфтаед». Ва онҳо гуфтанд: «Шоҳид аст».


text:
Ва Самуил ба қавм гуфт: «Парвардигор аст, ки Мусо ва Ҳорунро баргузид, ва падарони шуморо аз замини Миср баровард.


text:
Ва акнун ҳозир шавед, то ки бо шумо ба ҳузури Парвардигор дар бораи ҳамаи некиҳое ки Парвардигор ба шумо ва ба падарони шумо кардааст, муҳокима намоям.


text:
Вақте ки Яъқуб ба Миср омад, ва падарони шумо сӯи Парвардигор фарёд карданд, Парвардигор Мусо ва Ҳорунро фиристод, ва онҳо падарони шуморо аз Миср берун оварда, дар ин макон онҳоро ҷойгир карданд.


text:
Валекин онҳо Парвардигор Худои худро фаромӯш карданд, ва Ӯ онҳоро ба дасти Сисро, сарлашкари Ҳосӯр, ва ба дасти фалиштиён, ва ба дасти подшоҳи Мӯоб супурд, ки ба муқобили онҳо ҷанг карданд.


text:
Ва онҳо сӯи Парвардигор фарёд зада, гуфтанд: 'Гуноҳ кардаем, зеро ки Парвардигорро тарк карда, Баалҳо ва Аштораҳоро парастиш намудаем, ва алҳол моро аз дасти душманони мо раҳоӣ деҳ, ва мо Туро парастиш хоҳем намуд'.


text:
Ва Парвардигор Ерубаал ва Бадон ва Йифтоҳ ва Самуилро фиристод, ва шуморо аз дасти душманонатон, ки дар гирду пешатон буданд, раҳо кард, ва шумо дар амният сокин будед.


text:
Ва чун дидед, ки Ноҳош, подшоҳи банӣ Аммӯн, ба муқобили шумо меояд, ба ман гуфтед: 'Не, бигзор подшоҳе бар мо подшоҳӣ кунад', ва ҳол он ки Парвардигор Худои шумо подшоҳи шумост.


text:
Ва алҳол, инак подшоҳе ки интихоб намудед ва ӯро талабидед; ва инак Парвардигор бар шумо подшоҳе таъин намудааст.


text:
Агар аз Парвардигор тарсида, Ӯро парастиш намоед ва овозашро бишнавед, ва ба фармони Парвардигор зиддият нншон надиҳед, он гоҳ ҳам худатон ва ҳам подшоҳатон, ки бар шумо подшоҳӣ мекунад, дар паноҳи Парвардигор Худои худ хоҳед буд.


text:
Валекин агар овози Парвардигорро нашнавед ва ба фармони Парвардигор зиддият нишон диҳед, он гоҳ Парвардигор бар зидди шумо хоҳад буд, чунон ки бар зидди падарони шумо буд.


text:
Имрӯз, охир, мавсими даравидани гандум аст, вале ман сӯи Парвардигор хоҳам хонд, ва Ӯ раъд ва борон хоҳад фиристод, то шумо бидонед ва бубинед, ки чӣ гуна гуноҳи азиме пеши назари Парвардигор ба амал овардаед, вақте ки барои худ подшоҳ талабидаед».


text:
Ва Самуил сӯи Парвардигор хонд, ва Парвардигор дар он рӯз раъд ва борон фиристод, ва тамоми қавм аз Парвардигор ва аз Самуил бағоят тарсиданд.


text:
Ва тамоми қавм ба Самуил гуфтанд: «Барои бандагонат сӯи Парвардигор Худои худ дуо бигӯй, то ки намирем, зеро ки мо бар ҳамаи гуноҳҳои худ боз бадие зам намудаем, вақте ки барои худ подшоҳ талабидаем».


text:
Ва Самуил ба қавм гуфт: «Натарсед, агарчи шумо ин бадиро ба амал овардаед, лекин аз пайравии Парвардигор дур нашавед, балки бо тамоми дили худ Парвардигорро парастиш намоед.


text:
Ба ҳеҷ ваҷҳ Ҳаргиз дур нашавед, вагарна, чизҳои ҳеҷу пучро пайравӣ хоҳед намуд, ки онҳо бефоидаанд ва раҳо нахоҳанд кард, чунки онҳо ҳеҷу пучанд.


text:
Аммо Парвардигор ба хотири номи бузурги Худ қавми Худро тарк нахоҳад кард, зеро Парвардигор азм намудааст, ки шуморо барои худ қавм гардонад.


text:
Худи ман низ, ҳошо ки ман ба ҳузури Парвардигор чунин гуноҳро ба худ раво бинам, ки барои шумо дуо гуфтанро тарк намоям, балки шуморо ба роҳи нек ва рост ҳидоят хоҳам кард.


text:
Фақат аз Парвардигор битарсед, ва Ӯро ба ростӣ бо тамоми дили худ парастиш намоед, зеро бубинед, ки чӣ гуна корҳои бузург Ӯ барои шумо кардааст.


text:
Шоул барои худ се ҳазор нафар аз исроилиён интихоб намуд, ки ду ҳазор нафари онҳо бо Шоул дар Михмос ва дар кӯҳи Байт-Ил буданд, ва ҳазор нафарашон бо Йӯнотон дар Ҷибъои Бинёмин буданд; ва бақияи қавмро ӯ фиристод, то ки ҳар яке ба хаймаи худ биравад.


text:
Ва Йӯнотон ба фавҷи фалиштиёне ки дар Ҷибъо буданд, шикаст расонид, ва фалиштиён инро шуниданд; ва Шоул дар тамоми замин карнай навохта, гуфт: «Эй ибриён, бишнавед!»


text:
Ва чун тамоми Исроил шуниданд, ки Шоул ба фавҷи фалиштиён зарба расонидааст, ва Исроил дар назари фалиштиён нафратангез гардидаанд, – қавм назди Шоул дар Ҷилҷол ҷамъ омаданд.


text:
Ва фалиштиён барои ҷанг кардан ба муқобили Исроил ҷамъ шуданд, ки сӣ ҳазор ароба, ва шаш ҳазор савора, ва қавми сершуморе мисли реги соҳили баҳр доштанд; ва онҳо омада, дар Михмос, ба тарафи шарқии Байт-Овин урду заданд.


text:
Ва мардуми Исроил диданд, ки аҳволашон хароб шудааст, зеро ки қавм ба танг омадаанд. Ва қавм дар мағораҳо, ва дар бешаҳо, ва дар миёни сахраҳо, ва дар бурҷҳо, ва дар чоҳҳо пинҳон шуданд;


text:
Ва баъзе аз ибриён аз Урдун гузашта, ба замини Ҷод ва Ҷилъод омаданд; ва Шоул ҳанӯз дар Ҷилҷол буд, ва тамоми қавм бо тарсу ларз назди ӯ шитофтанд.


text:
Ва ҳафт рӯз, то мӯҳлате ки Самуил таъин намуда буд, интизорӣ кашиданд, вале Самуил ба Ҷилҷол наомад; ва қавм аз пеши Шоул пароканда мешуданд.


text:
Ва Шоул гуфт: «Қурбонии сӯхтанӣ ва қурбониҳои саломатиро назди ман биёред!» Ва қурбонии сӯхтаниро баровард.


text:
Ва ҳамин ки баровардани қурбонии сӯхтаниро анҷом дод, инак, Самуил омад; ва Шоул ба пешвози ӯ баромад, то ки ӯро шодбодӣ муборакбод намояд шодбош гӯяд.


text:
Ва Самуил гуфт: «Чӣ кардӣ?» Ва Шоул гуфт: «Чун дидам, ки қавм аз пеши ман пароканда мешаванд, ва ту дар мӯҳлати таъиншуда наомадӣ, ва фалиштиён дар Михмос ҷамъ шудаанд, –


text:
Ба дили худ гуфтам, ки алҳол фалиштиён ба муқобили ман дар Ҷилҷол фуруд хоҳанд омад, дар сурате ки ман ҳанӯз ба ҳузури Парвардигор илтиҷо набурдаам, бинобар ин ман ҷуръат намуда, қурбонии сӯхтаниро баровардам».


text:
Ва Самуил ба Шоул гуфт: «Беақлона амал кардаӣ! Ҳукми Парвардигор Худои худро, ки Ӯ ба ту фармудааст, ба ҷо наовардаӣ, ва ҳол он ки алҳол Парвардигор подшоҳии туро бар Исроил то абад устувор мегардонид;


text:
Вале алҳол подшоҳии ту устувор нахоҳад гардид: Парвардигор барои Худ шахси дигарро ба муддаои табъи Худ хоҳад талабид, ва ӯро Парвардигор бар қавми Худ раис таъин хоҳад кард, зеро ки ту он чиро, ки Парвардигор ба ту фармуда буд, ба ҷо наовардаӣ».


text:
Ва Самуил бархоста, аз Ҷилҷол ба Ҷибъои Бинёмин омад; ва Шоул қавмеро, ки ҳамроҳаш буданд, шумурд, ки тақрибан шашсад нафар боқӣ монда буданд.


text:
Ва Шоул ва писараш Йӯнотон, ва қавме ки бо онҳо буданд, дар Ҷибъои Бинёмин ҷойгир шуданд; ва фалиштиён дар Михмос урду заданд.


text:
Ва харобкунандагон аз бошишгоҳи фалиштиён се фавҷ берун омаданд: як фавҷ ба роҳи Офро, сӯи замини Шоул равона шуданд;


text:
Ва фавҷи дигар ба роҳи Байт-Ҳӯрӯн равона шуданд; ва як фавҷ ба роҳи сарҳад, ки бар дараи Сабӯим сӯи биёбон намудор буд, равона шуданд.


text:
Ва дар тамоми замини Исроил оҳангаре ёфт намешуд, зеро ки фалиштиён мегуфтанд: «Мабодо ибриён шамшере ё найзае бисозанд».


text:
Ва ҳамаи исроилиён назди фалиштиён фуруд меомаданд. то ки ҳар яке говоҳани худ ва каланди худ ва табари худ ва зоғнӯли худро тез кунанд.


text:
Ва дар рӯзи ҷанг дар дасти тамоми қавме ки бо Шоул ва Йӯнотон буданд, шамшер ва найзае ёфт нашуд; фақат дар дасти Шоул ва писараш Йӯнотон ёфт шуд.


text:
Ва рӯзе Йӯнотон ибни Шоул ба навкари силоҳбардори худ гуфт: «Биё, сӯи дастаи посбонони фалиштӣ, ки дар он тараф ҳастанд, гузарем». Валекин ба падари худ хабар надод.


text:
Ва Шоул дар канори Ҷибъо, зери дарахти аноре ки дар Мигрӯн буд, ҷой гирифта буд; ва қавме ки бо ӯ буданд, тақрибан шашсад нафар буданд.


text:
Ва Аҳиё ибни Аҳитуб, бародари Ихобӯд ибни Финҳос, ибни Элӣ, ки коҳини Парвардигор дар Шилӯ буд, эфӯд дар бар карда буд; ва қавм намедонистанд, ки Йӯнотон рафтааст.


text:
Ва дар миёни гузаргоҳҳое ки Йӯнотон мехост аз онҳо сӯи дастаи посбонони фалиштӣ гузарад, як сахраи нӯгтез аз ин тараф ва як сахраи нӯгтез аз он тараф буд, ва номи яке Бӯсес ва номи дигаре Сене буд.


text:
Як сахраи нӯгтез аз шимол дар рӯ ба рӯи Михмос қомат рост карда буд, ва сахраи дигар – аз ҷануб дар рӯ ба рӯи Ҷибъо.


text:
Ва Йӯнотон ба навкари силоҳбардори худ гуфт: «Биё, сӯи дастаи посбонони ин бехатнагон гузарем, шояд Парвардигор ба мо ёварӣ кунад, зеро ки барои Парвардигор ҳеҷ монеае нест, ки ба воситаи касони бисёр ё ба воситаи касони кам наҷот бахшад».


text:
Ва силоҳбардораш ба ӯ гуфт: «Ҳар он чи дар дилат ҳаст, бикун; ба ҳар ҷо, ки майл дорӣ, бирав; инак ман мувофиқи дилхоҳи ту бо ту ҳастам».


text:
Агар онҳо чунин гӯянд: 'Биистед, то ки назди шумо бирасем', – он гоҳ мо дар ҷои худ истода, пеши онҳо нахоҳем баромад.


text:
Валекин агар чунин гӯянд: 'Пеши мо бароед', – он гоҳ мо хоҳем баромад, зеро ки Парвардигор онҳоро ба дасти мо супурдааст; ва ин барои мо аломат хоҳад буд».


text:
Ва ҳар дуяшон худро ба дастаи посбонони фалиштӣ нишон доданд, ва фалиштиён гуфтанд: «Инак, ибриён аз сӯрохҳое ки дар онҳо пинҳон шудаанд, берун меоянд».


text:
Ва баъзе аз дастаи посбонон ба Йӯнотон ва силоҳбардораш гуфтанд: «Пеши мо бароед, то ки чизе ба шумо нишон диҳем». Ва Йӯнотон ба силоҳбардори худ гуфт: «Аз ақибам баро, зеро ки Парвардигор онҳоро ба дасти Исроил супурдааст».


text:
Ва Йӯнотон бо дастҳо ва поҳояш андармон шуда боло баромад, ва силоҳбардораш аз ақибаш. Ва онҳо пеши Йунотон афтодан гирифтанд, ва силоҳбардори ӯ онҳоро аз пайи ӯ мекушт.


text:
Ва аз ин зарбаи аввалине ки Йӯнотон ва силоҳбардораш расониданд, қариб бист нафар талаф шуданд, дар нисфи майдоне ки як ҷуфт гов дар як рӯз шудгор мекунад.


text:
Ва дар бошишгоҳ ва саҳро, ва дар миёни тамоми қавм даҳшат ҳукмфармо шуд: дастаи посбонон ва фавҷҳои харобкунандагон низ дар даҳшат афтоданд, ва замин ба ларза омад, ва даҳшати азиме аз ҷониби Худо ҳамаро фаро гирифт.


text:
Ва Шоул ба қавме ки бо ӯ буданд, гуфт: «Саршуморӣ карда, бубинед, ки аз миёни мо кӣ берун рафтааст?» Ва саршуморӣ карданд, ва инак Йӯнотон ва силоҳбардораш нестанд.


text:
Ва Шоул ба Аҳиё гуфт: «Сандуқи Худоро наздик биёр». Зеро ки сандуқи Худо дар он рӯз ҳамроҳи банӣ Исроил буд.


text:
Ва ҳангоме ки Шоул ба коҳин сухан меронд, шӯру ғавғо дар бошишгоҳи фалиштиён торафт меафзуд, ва Шоул ба коҳин гуфт: «Дастатро нигоҳ дор».


text:
Ва Шоул ва тамоми қавме ки бо ӯ буданд, ҷамъ шуда, ба майдони корзор омаданд; ва инак, шамшери ҳар яке ба зидди дигаре кашида шуда буд: шӯру ғавғо бағоят бузург буд.


text:
Ва ибриёне ки дирӯз ва парирӯз дар сафи фалиштиён буда ва бо онҳо баромада, дар ҳар тарафи бошишгоҳи онҳо меистоданд, – онҳо низ ба исроилиёне ки бо Шоул ва Йӯнотон буданд, ҳамроҳ шуданд.


text:
Ва ҳамаи исроилиёне ки дар кӯҳи Эфроим пинҳон шуда буданд, чун шуниданд, ки фалиштиён рӯ ба гурез овардаанд, – онҳо низ ба ҷанг даромада, душманро дунболагирӣ карданд.


text:
Ва мардуми Исроил дар он рӯз бемаҷол гардида буданд, зеро ки Шоул қавмро қасам дода гуфта буд: «Лаънатӣ Малъун бод касе ки то шом, то даме ки ман аз душманонам интиқом қасос гирам, хӯроке бихӯрад!» Ва тамоми қавм чизе нахӯрданд.


text:
Ва қавм ба ҷангал даромаданд, ва инак асал ҷорист, валекин ҳеҷ кас дасташро ба даҳонаш набурд, зеро ки қавм аз қасам метарсиданд.


text:
Вале Йӯнотон бехабар буд аз он ки падараш қасам дода буд, ва ӯ нӯги асоеро, ки дар дасташ буд, дароз карда, дар шони асал ғӯтонид, ва дасташро ба даҳонаш бурд, ва чашмонаш равшан шуд.


text:
Ва касе аз миёни қавм хитоб намуда, гуфт: «Падарат қавмро қасам дода, гуфтааст: 'Малъун Лаънатӣ бод касе ки имрӯз хӯроке бихӯрад!' Бинобар ин қавм бемаҷол шудаанд».


text:
Ва Йӯнотон гуфт: «Падарам заминро ба изтироб андохтааст! Бубинед, чӣ гуна чашмони ман равшан шуд, зеро ки андаке аз ин асал чашидам.


text:
Хусусан, агар қавм имруз аз ғанимати душманони худ, ки пайдо кардаанд, чизе мехӯрданд, оё шикасти фалиштиён боз ҳам зиёдтар намешуд?»


text:
Ва қавм ба ғанимат дарафтоданд, ва бузу гӯсфандон ва гову гӯсолаҳоро гирифта, бар замин куштанд, ва қавм гӯштро бо хуни он хӯрданд.


text:
Ва ба Шоул хабар дода, гуфтанд: «Инак, қавм пеши Парвардигор гуноҳ карда, гӯштро бо хунаш мехӯранд». Ва ӯ гуфт: «Шумо хиёнат кардаед! Алҳол пеши ман санги калоне биғелонед».


text:
Ва Шоул гуфт: «Дар миёни қавм пароканда шуда, ба онҳо бигӯед: 'Ҳар кас гови худро ва ҳар кас барраи худро назди ман биёред, ва дар ин ҷо кушта, бихӯред, ва пеши Парвардигор гуноҳ карда, гӯштро бо хуни он нахӯред'». Ва тамоми қавм, ҳар кас бо дасти худ, говашро дар он шаб оварда, дар он ҷо куштанд.


text:
Ва Шоул қурбонгоҳе барои Парвардигор бино кард: ин аввалин қурбонгоҳе буд, ки ӯ барои Парвардигор бино кард.


text:
Ва Шоул гуфт: «Имшаб аз ақиби фалиштиён биравем, ва онҳоро то рӯшноии субҳ ғорат карда, касеро аз онҳо боқӣ нагузорем». Ва гуфтанд: «Ҳар чи дар назарат писанд ояд, бикун». Ва коҳин гуфт: «Дар ин ҷо ба Худо муроҷиат намоем».


text:
Ва Шоул аз Худо пурсид: «Оё аз ақиби фалиштиён фуруд оям? Оё онҳоро ба дасти Исроил хоҳӣ супурд?» Вале дар он рӯз Ӯ ба вай ҷавоб надод.


text:
Ва Шоул гуфт: «Эй ҳамаи сарварони қавм, ба ин ҷо наздик оед, ва бидонед ва бубинед, ки имрӯз ин гуноҳ дар чист?


text:
Зеро қасам ба ҳаёти Парвардигори наҷотдиҳандаи Исроил, ки агар дар писарам Йӯнотон бошад, вай низ ҳатман хоҳад мурд». Вале аз миёни тамоми қавм касе ба ӯ ҷавоб надод.


text:
Ва ӯ ба тамоми Исроил гуфт: «Шумо ба як тараф истед, ва ман бо писарам Йӯнотон ба тарафи дигар меистем». Ва қавм ба Шоул гуфтанд: «Ҳар чи дар назарат писанд ояд, бикун».


text:
Ва Шоул ба Парвардигор гуфт: «Эй Худои Исроил, ҳақиқатро бикшой!» Ва қуръа ба Йӯнотон ва Шоул афтод, ва қавм беайб баромаданд.


text:
Ва Шоул ба Йӯнотон гуфт: «Ба ман бигӯ, ки чӣ кардӣ?» Ва Йӯнотон ба ӯ ҳикоят карда, гуфт: «Бо нӯги асое ки дар даст дорам, андаке асал чашидам; инак, ман барои мурдан ҳозирам».


text:
Валекин қавм ба Шоул гуфтанд: «Оё Йӯнотон, ки ин наҷоти бузургро барои Исроил ба амал овардааст, бимирад? Ҳошо! Қасам ба ҳаёти Парвардигор, ки мӯе аз сари ӯ ба замин нахоҳад афтод, зеро ки ӯ имрӯз бо Худо амал кардааст». Ва қавм барои Йӯнотон фидия доданд, ва ӯ намурд.


text:
Ва Шоул подшоҳии худро ба Исроил пойдор гардонид, ва бо ҳамаи душманони худ, ки дар гирду пеш буданд: бо Мӯоб, ва банӣ Аммӯн, ва Адӯм, ва подшоҳони Сӯбо, ва фалиштиён ҷанг кард, ва ба зидди ҳар кас, ки рӯй меовард, дастболо мешуд.


text:
Ва писарони Шоул инҳо буданд: Йӯнотон, Йишвӣ ва Малкишуа. Ва номи ду духтараш чунин буд: номи калонӣ – Мераб, ва номи хурдӣ – Микал.


text:
Ва дар тамоми айёми Шоул ба муқобили фалиштиён ҷанги сахт бурда мешуд; ва ҳар марди зӯровар ва далерро, ки Шоул медид, назди худ ҷамъ мекард.


text:
Ва Самуил ба Шоул гуфт: «Парвардигор маро фиристода буд, ки туро ба подшоҳӣ бар қавми Ӯ, бар Исроил тадҳин намоям; ва акнун ту овози суханони Парвардигорро бишнав.


text:
Парвардигори лашкарҳо чунин мегӯяд: 'Он чиро, ки Амолеқ дар ҳаққи Исроил карда буд, дар хотир дорам, ки вай дар сари роҳи онҳо, вақте ки онҳо аз Миср баромаданд, камин ниҳода буд.


text:
Акнун ту рафта, ба Амолеқ шикаст расон; ва ҳар он чи вай дорад, несту нобуд кунед; ва ба ӯ раҳм накун, балки аз мард то зан, аз кӯдак то тифли ширмак, аз гов то гӯсфанд, аз шутур то хар бикуш'».


text:
Ва Шоул қавмро даъват намуд, ва аз онҳо дусад ҳазор пиёда дар Талоим шумурд; ва даҳ ҳазор мард аз сибти Яҳудо буданд.


text:
Ва Шоул ба қениён гуфт: «Биравед, фуруд оед, аз миёни амолеқиён дур шавед, мабодо шуморо бо онҳо несту нобуд намоям, ва ҳол он ки шумо ба тамоми банӣ Исроил, вақте ки онҳо аз Миср баромаданд, хайрхоҳӣ кардаед». Ва қениён аз миёни Амолеқ дур шуданд.


text:
Вале Шоул ва қавм Аҷаҷро, ва беҳтарин бузу гӯсфандон ва говон ва парвориён ва қӯчқорони фарбеҳ ва ҳар чизи хубро дареғ дошта, нахостанд талаф намоянд, ва фақат ҳар моли хароб ва камарзишро несту нобуд карданд.


text:
«Пушаймонам, ки Шоулро подшоҳ кардам, зеро ки ӯ аз пайравии Ман рӯй тофта, суханони Маро ба ҷо наовард». Ва Самуил ба хашм омада, тамоми шаб сӯи Парвардигор фарёд зорӣ кард.


text:
Ва бомдодон Самуил бармаҳал бархоста, ба пешвози Шоул рафт; ва ба Самуил хабар дода, гуфтанд, ки Шоул ба Кармил ворид шуд, ва инак, барои худ сутуне барпо кард, ва давр зада гузашту ба Ҷилҷол фуруд омад.


text:
Ва Самуил назди Шоул омад, ва Шоул ба ӯ гуфт: «Туро Парвардигор баракат диҳад! Ман сухани Парвардигорро ба ҷо овардам».


text:
Ва Самуил гуфт: «Пас, ин баъ-баи гӯсфандон, ки ба гӯшам мерасад, ва маоси говон, ки мешунавам, чист?»


text:
Ва Шоул гуфт: «Инҳоро аз Амолеқ оварданд, зеро ки қавм беҳтарин бузу гӯсфандон ва говонро дареғ доштанд, то ки барои Парвардигор Худои ту қурбонӣ кунанд; вале боқии онро мо несту нобуд сохтем».


text:
Ва Самуил ба Шоул гуфт: «Сабр кун, то он чиро, ки Парвардигор имшаб ба ман гуфт, ба ту баён намоям». Ва ӯ ба вай гуфт: «Бигӯ».


text:
Ва Самуил гуфт: «Оё ту дар назари худ хурд набудӣ, вақте ки сардори сибтҳои Исроил шудӣ, ва Парвардигор туро бар Исроил ба подшоҳӣ тадҳин намуд?


text:
Ва Парвардигор туро ба роҳе равона намуда, гуфта буд: 'Рафта, ин амолеқиёни гуноҳкорро торумор намо, ва бо онҳо ҷанг кун, то даме ки онҳоро тамоман несту нобуд созӣ'.


text:
Пас, чаро овози Парвардигорро нашунидӣ, балки ба ғанимат дарафтода, он чиро, ки дар назари Парвардигор бад аст, ба амал овардӣ?»


text:
Ва Шоул ба Самуил гуфт: «Ман, охир, овози Парвардигорро шунидам, ва ба роҳе ки Парвардигор маро равона кард, рафтам, ва подшоҳи Амолеқ – Аҷаҷро овардам, ва Амолеқро торумор сохтам.


text:
Валекин қавм аз ғанимати бузу гӯсфандон ва говон, яъне беҳтарини он чиро, ки ҳаром шуда буд, гирифтанд, то ки барои Парвардигор Худои ту дар Ҷилҷол қурбонӣ кунанд».


text:
Ва Самуил гуфт: «Оё барои Парвардигор қурбониҳои сӯхтанӣ ва забҳҳо ончунон матлуб дилхоҳ аст, чунон ки шунидани овози Парвардигор? Шунидан, охир, аз забҳ хубтар аст, ва гӯш андохтан – аз чарбуи кӯчқорон.


text:
Зеро ки беитоатӣ мисли гуноҳи ҷодугарист, ва муқобилият – мисли бутпарастӣ. Азбаски ту сухани Парвардигорро рад кардӣ, Ӯ низ туро аз подшоҳӣ рад кард».


text:
Ва Шоул ба Самуил гуфт: «Ман гуноҳ кардам, зеро ки аз фармони Парвардигор ва аз суханони ту берун баромадам, чунки аз қавм тарсида, овози онҳоро шунидам.


text:
Ва Самуил ба Шоул гуфт: «Бо ту нахоҳам баргашт, зеро ки ту сухани Парвардигорро рад кардаӣ, Парвардигор низ туро рад кард, то ки бар Исроил подшоҳ набошӣ».


text:
Ва Самуил ба вай гуфт: «Парвардигор имрӯз подшоҳии Исроилро аз ту пора кард, ва онро ба ёри ту, ки аз ту беҳтар бошад, медиҳад.


text:
Ва низ Ҷалоли Исроил дурӯғ намегӯяд ва аз қавли Худ намегардад, зеро ки Ӯ одамизод нест, ки аз қавлаш гардад».


text:
Ва вай гуфт: «Гуноҳ кардам; алҳол, лутфан, маро ба ҳузури пирони қавмам ва ба ҳузури Исроил иззат намо, ва бо ман баргард, то ки Парвардигор Худои туро парастиш кунам».


text:
Ва Самуил гуфт: «Подшоҳи Амолеқ – Аҷаҷро назди ман биёред». Ва Аҷаҷ назди ӯ омад, дар ҳолате ки занҷирбанд буд; ва Аҷаҷ гуфт: «Яқин аст, ки талхии марг пеш меояд».


text:
Ва Самуил гуфт: «Чунон ки шамшери ту занонро аз фарзандонашон маҳрум кардааст, ончунон модари ту аз миёни занон аз фарзанди худ маҳрум хоҳад шуд». Ва Самуил Аҷаҷро ба ҳузури Парвардигор дар Ҷилҷол пора-пора кард.


text:
Ва Самуил то рӯзи мурданаш Шоулро дигар надид, зеро ки барои Шоул мотам гирифта буд; ва Парвардигор афсӯс хӯрд, ки Шоулро бар Исроил подшоҳ кард.


text:
Ва Парвардигор ба Самуил гуфт: «То ба кай ту барои Шоул мотам мегирӣ? Ман, охир, ӯро аз подшоҳӣ кардан бар Исроил рад намудаам. Шохи худро аз равған пур карда, бирав: Ман туро назди Йисойи байтлаҳмӣ мефиристам, зеро ки аз миёни писаронаш барои Худ подшоҳ пайдо кардаам».


text:
Ва Самуил гуфт: «Чӣ гуна биравам? Агар Шоул бишнавад, маро хоҳад кушт». Парвардигор гуфт: «Гӯсолае бо худ бигир, ва бигӯй: 'Омадаам, то ки барои Парвардигор қурбонӣ кунам'.


text:
Ва Йисойро ба қурбонӣ даъват намо, ва Ман ба ту маълум хоҳам кард, ки чӣ бояд бикунӣ, ва ту касеро, ки ба ту бигӯям, барои Ман тадҳин хоҳӣ намуд».


text:
Ва Самуил он чиро, ки Парвардигор гуфта буд, ба амал оварда, ба Байт-Лаҳм омад; ва пирони шаҳр ба пешвози ӯ шитофта, гуфтанд: «Хайра мақдам!» «Оё бо осоиштагӣ меоӣ?»


text:
Гуфт: «Бо осоиштагӣ омадаам, то ки барои Парвардигор қурбонӣ кунам. Худро тақдис намуда, бо ман ба қурбонӣ биёед». Ва ӯ Йисой ва писаронашро тақдис кунонид, ва онҳоро ба қурбонӣ даъват намуд.


text:
Ва ҳангоме ки онҳо омаданд, ӯ Элиобро дида, дар дили худ гуфт: «Яқинан, масеҳи Парвардигор ба ҳузури ӯст».


text:
Вале Парвардигор ба Самуил гуфт: «Ба қиёфааш ва қомати баландаш назар наандоз, чунки Ман ӯро хуш накардаам; он чи одам мебинад, ҳеҷ аст, зеро одам фақат он чиро, ки ба чашм намоён аст, мебинад, вале Парвардигор он чиро, ки дар дил аст, мебинад».


text:
Ва Йисой Абинодобро хонда, аз пеши Самуил гузаронид, вале ӯ гуфт: «Инро низ Парвардигор интихоб накардааст».


text:
Ва Йисой ҳафт писарашро аз пеши Самуил гузаронид; вале Самуил ба Йисой гуфт: «Парвардигор инҳоро интихоб накардааст».


text:
Ва Самуил ба Йисой гуфт: «Оё дигар писар надорӣ?» Вай гуфт: «Боз писари хурдӣ ҳаст, ки ӯ рамаро мечаронад». Ва Самуил ба Йисой гуфт: «Фиристода, ӯро биёр, зеро ки то ӯ ба ин ҷо набиёяд, ба сари дастархон нахоҳем нишаст».


text:
Ва фиристода, ӯро оваронид. Ва ӯ малламӯй сурхрӯ буда, чашмони зебо ва чеҳраи некӯ дошт. Ва Парвардигор гуфт: «Бархоста, ӯро тадҳин намо, зеро ки ҳамин аст».


text:
Ва Самуил шохи равғанро гирифта, ӯро дар миёни бародаронаш тадҳин намуд, ва Рӯҳи Парвардигор аз он рӯз ва баъд аз он бар Довуд нозил шуд. Ва Самуил бархоста, ба Ромо рафт.


text:
Валекин Рӯҳи Парвардигор аз Шоул дур шуд; ва рӯҳи баде аз ҷониби Парвардигор ӯро ба изтироб меандохт.


text:
Бигзор хоҷаи мо ба навкарони худ, ки ба ҳузури ту мебошанд, бифармояд, ки барбатнавози моҳиреро пайдо кунанд; ва ҳар гоҳ бар ту рӯҳи баде аз ҷониби Худо биёяд, вай бо дасташ бинавозад, ва аҳволат беҳтар хоҳад шуд».


text:
Ва Шоул ба навкаронаш гуфт: «Касеро, ки ба навохтан моҳир бошад, барои ман пайдо карда, назди ман биёред».


text:
Ва яке аз навкарон ба ӯ ҷавоб гардонида, гуфт: «Инак, ман писари Йисойи байтлаҳмиро дидаам, ки ба навохтан моҳир, ва шердил, ва марди ҷангӣ, ва хушзабон, ва зеботалъат мебошад, ва Парвардигор бо ӯст».


text:
Ва Шоул қосидонро назди Йисой фиристода, гуфт: «Писарат Довудро, ки бо рама аст, назди ман бифирист».


text:
Ва Йисой бар харе нон, ва машки шароб, ва як бузғола бор карда, ба воситаи писараш Довуд назди Шоул фиристод.


text:
Ва Довуд назди Шоул омада, ба ҳузури ӯ биистод; ва Шоул вайро бағоят дӯст дошт, ва Довуд силоҳбардори ӯ гардид.


text:
Ва Шоул назди Йисой фиристода, гуфт: «Бигзор Довуд ба ҳузури ман бимонад, зеро ки вай ба назари ман писанд омад».


text:
Ва чун рӯҳ аз ҷониби Худо бар Шоул меомад, Довуд барбатро гирифта, бо дасташ менавохт; ва Шоул роҳат карда, аҳволаш беҳтар мешуд, ва рӯҳи бад ӯро тарк мекард.


text:
Ва фалиштиён лашкари худро барои ҷанг фароҳам оварда, дар Сӯхӯ, ки дар кишвари Яҳудо воқеъ аст, ҷамъ шуданд, ва дар миёни Сӯхӯ ва Азеқо дар Эфес-Дамим урду заданд.


text:
Ва Шоул ва исроилиён ҷамъ шуда, дар водии Эло урду заданд, ва барои ҷанг ба муқобили фалиштиён тайёр шуданд.


text:
Ва фалиштиён бар куҳ аз ин тараф меистоданд, ва исроилиён бар кӯҳ аз тарафи дигар меистоданд, ва дарае дар миёни онҳо буд.


text:
Ва аз бошишгоҳи фалиштиён Ҷолёт ном марди паҳлавон, ки аз Ҷат буд, берун омад; қоматаш шаш араш ва як ваҷаб буд.


text:
Ва хӯди мисин ба сараш дошт, ва зиреҳи пулакчадоре ӯ дар бар карда буд; ва вазни зиреҳи ӯ панҷ ҳазор сиқл мис буд.


text:
Ва дастаи чӯби найзаи калонаш мисли наварди бофандагӣ, ва теғи найзааш шашсад сиқл оҳан буд; ва сипарбардораш пешопеши ӯ мерафт.


text:
Ва ӯ истода, ба фавҷҳои Исроил хитоб намуд, ва ба онҳо гуфт: «Чаро барои ҷанг саф ороста берун омадаед? Ман, охир, фалиштӣ ҳастам, ва шумо – навкарони Шоул. Барои худ касеро интихоб кунед, то ки назди ман фуруд ояд.


text:
Агар вай тавонад бо ман ҷангида, маро бикушад, мо бандагони шумо хоҳем шуд; вале агар ман бар вай ғолиб омада, вайро бикушам, шумо бандагони мо шуда, хизмати моро ба ҷо хоҳед овард».


text:
Ва фалиштӣ гуфт: «Ман имрӯз фавҷҳои Исроилро таҳқир намудам; пас, касеро ба ман бидиҳед, то ки бо ҳам ҷанг кунем».


text:
Ва Довуд писари он марди эфротӣ, аз Байт-Лаҳми Яҳудо буд, ки номаш Йисой буда, ҳашт писар дошт; ва он мард дар айёми Шоул дар миёни мардум пир ва солхӯрда буд.


text:
Ва се писари калонии Йисой равона шуда, аз ақиби Шоул ба ҷанг рафтанд; ва номи се писари вай, ки ба ҷанг рафта буданд, чунин буд: нахустзодааш Элиоб, ва дуюмаш Абинодоб ва сеюмаш Шаммо.


text:
Ва Довуд аз пеши Шоул баргашт, Ва Довуд ба пеши Шоул мерафт ва бармегашт, то ки рамаи падарашро дар Байт-Лаҳм бичаронад.


text:
Ва Йисой ба писараш Довуд гуфт: «Лутфан, барои бародаронат як эфа аз ин гандумбирён ва даҳто аз ин нон бигир, ва ба бошишгоҳ назди бародаронат шитоб намо.


text:
Ва ин даҳ гирда қурс панирро барои мириҳазор бибар; ва саломатии бародаронатро бипурс, ва аз онҳо нишонае бигир».


text:
Ва Довуд бомдодон бархоста, рамаро ба қаровуле вогузошт, ва борашро гирифта, чунон ки Йисой фармуда буд, равона шуд; ва ба сангари гирди урду вақте расид, ки лашкар берун омада саф мебастанд ва барои ҷанг наъра мезаданд.


text:
Ва Довуд ашёеро, ки дошт, назди посбони ашё гузошта, сӯи сафҳои лашкар давида омад, ва саломатии бародаронашро пурсид.


text:
Ва ҳангоме ки ӯ бо онҳо гуфтугӯ мекард, инак, он марди паҳлавон, ки Ҷолёти фалиштӣ ном дошта, аз аҳли Ҷат буд, аз миёни сафҳои фалиштиён баромада, ҳамон суханонро гуфт, ва Довуд шунид.


text:
Ва мардони Исроил мегуфтанд: «Оё ин мардро, ки мебарояд, дидед? Вай мебарояд, ки Исроилро таҳқир намояд. Ва агар ягон кас вайро бикушад, подшоҳ ӯро бо сарвати бисёр сарватманд хоҳад гардонид, ва духтари худро ба ӯ ба занӣ хоҳад дод, ва хонадони падари ӯро дар Исроил озод хоҳад кард».


text:
Ва Довуд ба касоне ки назди ӯ истода буданд, гуфт: «Ба шахсе ки ин фалиштиро бикушад ва нангро аз Исроил дур созад, чӣ хоҳад шуд? Зеро ин фалиштии бехатна кист, ки лашкарҳои Худои зиндаро таҳқир намояд?»


text:
Ва ҳангоме ки ӯ бо мардум гуфтугӯ мекард, бародари калонии ӯ Элиоб шунид, ва хашми Элиоб бар Довуд аланга зада, гуфт: «Чаро ба ин ҷо фуруд омадӣ? Ва он рамаи камеро дар биёбон назди кӣ гузоштӣ? Ман густохӣ ва бадии дили туро медонам: ту барои тамошои ин ҷанг фуруд омадаӣ».


text:
Ва аз пеши вай ба тарафи шахси дигаре тоб хӯрда, ҳамон суханро гуфт; ва қавм ба ӯ ҷавоб гардонида, ҳамон сухани авваларо гуфтанд.


text:
Ва Довуд ба Шоул гуфт: «Бигзор касе аз боиси вай аз рӯҳ наафтад! Бандаат рафта, бо он фалиштӣ ҷанг мекунад».


text:
Ва Шоул ба Довуд гуфт: «Ту наметавонӣ ба муқобили он фалиштӣ биравӣ, то ки бо вай ҷанг кунӣ, зеро ки ту ҷавон ҳастӣ, ва ҳол он ки вай аз ҷавониаш марди ҷангӣ будааст».


text:
Ва Довуд ба Шоул гуфт: «Бандаат рамаи падари худро мечаронид, ва ҳангоме ки шер ё хирсе омада, барраеро аз рама мерабуд,


text:
Ман аз ақиби он берун омада, онро мекуштам ва аз даҳонаш раҳо мекардам, ва агар он ба ман ҳуҷум меовард, ман мӯи жӯлидаашро дошта, онро мезадам ва мекуштам.


text:
Бандаат ҳам шер ва ҳам хирсро куштааст, ва ин фалиштии бехатна мисли яке аз онҳо хоҳад шуд, зеро ки лашкарҳои Худои зиндаро таҳқир кардааст».


text:
Ва Довуд гуфт: «Парвардигор, ки маро аз чанголи шер ва аз чанголи хирс раҳоӣ додааст, аз дасти ин фалиштӣ низ раҳоӣ хоҳад дод». Ва Шоул ба Довуд гуфт: «Бирав, ва Парвардигор бо ту бод».


text:
Ва Довуд шамшери вайро аз болои либоси худ баст, ва хост каме роҳ равад, зеро ки одат накарда буд. Ва Довуд ба Шоул гуфт: «Бо ин чизҳо наметавонам роҳ равам, зеро ки одат накардаам». Ва Довуд онҳоро аз тани худ кашид баровард.


text:
Ва чӯбдасташро ба дасташ гирифта, ва барои худ аз даруни ҷӯй панҷ санги суфтаро хуш кард, ва онҳоро дар кӯлборе халтае ки дошт, яъне дар анбони* худ гузошт, ва фалахмонаш дар дасташ буд; ва ба фалиштӣ наздик шудан гирифт.


text:
Ва фалиштӣ назар андохта, Довудро дид, ва аз ӯ нафрат кард, зеро ки ҷавони сурхрӯ буда, чеҳраи некӯ дошт.


text:
Ва фалиштӣ ба Довуд гуфт: «Оё ман саг ҳастам, ки бо чӯбдасте назди ман меоӣ?» Ва фалиштӣ Довудро бо худоёни худ лаънат кард.


text:
Ва фалиштӣ ба Довуд гуфт: «Назди ман биё, то гӯшти баданатро ба мурғони ҳаво ва даррандагони саҳро бидиҳам».


text:
Ва Довуд ба фалиштӣ гуфт: «Ту бо шамшер ва найза ва найзаи хурд бар ман меоӣ, валекин ман бо номи Парвардигори лашкарҳо, Худои фавҷҳои Исроил, ки Ӯро таҳқир намудаӣ, бар ту меоям.


text:
Имрӯз Парвардигор туро ба дасти ман хоҳад супурд, ва ман туро кушта, каллаатро аз танат ҷудо хоҳам кард, ва лошаҳои бошишгоҳи фалиштиёнро имрӯз ба мурғони ҳаво ва даррандагони замин хоҳам дод, то тамоми аҳли замин бидонанд, ки дар Исроил Худо ҳаст.


text:
Ва тамоми ин ҷамоат хоҳанд донист, ки Парвардигор на бо шамшер ва найза наҷот медиҳад, балки ин ҷанги Парвардигор аст, ва Ӯ шуморо ба дасти мо хоҳад супурд».


text:
Ва ҳангоме ки фалиштӣ бархост ва равона шуда, ба Довуд наздик омадан гирифт, Довуд шитоб намуда, сӯи лашкар ба пешвози фалиштӣ давид.


text:
Ва Довуд дасташро ба кӯлбор халта бурд, ва аз он ҷо санге гирифта, бо фалахмон андохт, ва ба пешонии фалиштӣ зад; ва санг ба пешонии вай ғӯтида, вай рӯй бар замин фурӯ ғалтид.


text:
Ва Довуд, ки бо фалахмон ва санг мусаллаҳ буд, аз фалиштӣ зӯр баромад, ва фалиштиро зада кушт; ва дар дасти Довуд шамшер набуд.


text:
Ва Довуд давида, назди фалиштӣ биистод, ва шамшери вайро гирифта, аз ғилофаш кашид, ва ӯро кушта, каллаашро аз танаш ҷудо кард; ва фалиштиён мурдани паҳлавонашонро дида, рӯй ба гурез оварданд.


text:
Ва мардони Исроил ва Яҳудо бархостанд, ва наъра зада, фалиштиёнро то даромадгоҳи дара ва то дарвозаи Эқрӯн дунболагирӣ карданд; ва кушташудагони фалиштиён дар роҳи Шаароим то Ҷат ва Эқрӯн фурӯ меғалтиданд.


text:
Ва ҳангоме ки Шоул Довудро дид, ки ба муқобили фалиштӣ берун меояд, ба сардори лашкараш Абнир гуфт: «Эй Абнир, ин ҷавон писари кист?» Ва Абнир гуфт: «Эй подшоҳ, ба ҳаёти ту қасам, ки намедонам».


text:
Ва чун Довуд баъд аз куштани фалиштӣ баргашт, Абнир ӯро гирифта, назди Шоул овард, дар сурате ки каллаи фалиштӣ дар дасташ буд.


text:
Ва Шоул ба ӯ гуфт: «Эй ҷавон, ту писари кистӣ?» Ва Довуд гуфт: «Писари бандаат Йисойи байтлаҳмӣ ҳастам».


text:
Ва ҳангоме ки гуфтугӯи ӯ бо Шоул ба анҷом расид, ҷони Йӯнотон бо ҷони Довуд пайваста шуд, ва Йӯнотон ӯро мисли ҷони худ дӯст дошт.


text:
Ва Йӯнотон ҷомаеро, ки бар танаш буд, кашида ба Довуд дод, ва либоси ҳарбияш ва ҳатто шамшераш ва камонаш ва камарбандашро низ.


text:
Ва Довуд берун омада, дар ҳар ҷое ки Шоул ӯро мефиристод, комёб мегардид; ва Шоул ӯро бар ҷанговарон сардор таъин намуд, ва ин дар назари тамоми қавм ва дар назари фармонбарони Шоул низ писанд омад.


text:
Ва ҳангоме ки онҳо меомаданд, яъне вақте ки Довуд аз куштани фалиштӣ бармегашт, занон аз ҳамаи шаҳрҳои Исроил бо дафҳо, бо садоҳои шодӣ ва бо сеторҳо, сурудхонон ва рақскунон, ба пешвози подшоҳ Шоул берун меомаданд.


text:
Ва занон шодӣ намуда, месуруданду мегуфтанд: «Шоул ҳазорҳоро мағлуб кард, вале Довуд – даҳҳо ҳазорро!*»


text:
Ва Шоул бағоят хашмгин шуд, ва ин сухан ба назараш бад намуда, гуфт: «Ба Довуд даҳҳо ҳазорро нисбат додаанд, вале ба ман ҳазорҳоро нисбат додаанд; ӯро акнун фақат подшоҳӣ кам аст».


text:
Ва фардои он рӯҳи баде аз ҷониби Худо бар Шоул ҷорӣ гардида, ӯ андаруни хона ба ҷӯшу хурӯш омад, ва Довуд мисли ҳаррӯза бо дасташ менавохт; ва найзае дар дасти Шоул буд.


text:
Ва Шоул найзаро андохта, ба дилаш гуфт: «Довудро зада, ба девор медӯзам». Вале Довуд ду бор худро аз пеши ӯ канор кашид.


text:
Ва Шоул ба Довуд гуфт: «Инак духтари калонии худ Мерабро ба ту ба занӣ медиҳам, фақат ин ки барои ман ҷанговари далер бош, ва ҷангҳои Парвардигорро бибар». Ва Шоул ба дили худ гуфт: «Бигзор дасти ман бар ӯ набошад, балки дасти фалиштиён бошад».


text:
Ва Довуд ба Шоул гуфт: «Ман кистам, ва ҳаёти ман ва хонадони падари ман дар Исроил чист, ки домоди подшоҳ бошам?»


text:
Вале вақте ки духтари Шоул Мераб мебоист ба Довуд дода мешуд, вай ба Адриили меҳӯлотӣ ба занӣ дода шуд.


text:
Ва духтари Шоул Микал Довудро дӯст дошт; ва ҳангоме ки инро ба Шоул хабар доданд, ин ба назари ӯ писанд омад.


text:
Ва Шоул ба дили худ гуфт: «Вайро ба ӯ медиҳам, ва барои ӯ вай дом хоҳад шуд, ва дасти фалиштиён бар ӯ хоҳад буд». Ва Шоул ба Довуд гуфт: «Ба воситаи дуюмаш ту имрӯз домоди ман хоҳӣ шуд».


text:
Ва Шоул ба навкарони худ фармуд: «Ба Довуд пинҳонӣ сухан ронда, бигӯед: 'Инак, ҳусни таваҷҷӯҳи подшоҳ бар туст, ва ҳамаи навкаронаш туро дӯст медоранд; ва алҳол домоди подшоҳ шав'.


text:
Ва навкарони Шоул ин суханонро ба гӯши Довуд расониданд, ва Довуд гуфт: «Оё дар назари шумо домоди подшоҳ шудан осон аст? Ва ҳол он ки ман шахси бенаво ва ҳақирам».


text:
Ва Шоул гуфт: «Ба Довуд чунин бигӯед: 'Подшоҳ маҳрро талабгор нест, магар ки сад ғилофаки фалиштиёнро, то ки аз душманони подшоҳ интиқом ситонида шавад'». Ва Шоул дар чунин фикре буд, ки Довудро бо дастӣ фалиштиён ба ҳалокат бирасонад.


text:
Ва навкарони ӯ ин суханонро ба Довуд расониданд, ва ин дар назари Довуд писанд омад, ки домоди подшоҳ гардад. Ва мӯҳлати он ҳанӯз пур нашуда буд.


text:
Ва Довуд бархоста, бо одамонаш рафт, ва дусад нафарро аз фалиштиён кушт, ва ғилофакҳошонро Довуд овард, ва онҳоро ба миқдори пурра ба подшоҳ пешниҳод карданд, то ки домоди подшоҳ гардад; ва Шоул духтараш Микалро ба ӯ ба занӣ дод.


text:
Ва сарварони фалиштиён берун меомаданд; ва ҳар бор, ки онҳо берун меомаданд, Довуд аз ҳамаи фармонбарони Шоул бештар комёб мешуд, ва номи ӯ бағоят шӯҳрат пайдо кард.


text:
Ва Шоул ба писараш Йӯнотон ва ба ҳамаи навкаронаш гуфт, ки мехоҳад Довудро бикушад; вале Йӯнотон писари ибни Шоул Довудро бағоят дӯст медошт.


text:
Ва Йӯнотон ба Довуд хабар дода, гуфт: «Падарам Шоул мехоҳад туро бикушад; ва алҳол, лутфан, бомдодон барҳазар бош, ва дар ҷои махфие пинҳон шав.


text:
Ва ман берун омада, дар саҳрое ки ту дар он бошӣ, ба паҳлуи падарам хоҳам истод, ва дар бораи ту бо падарам гуфтугӯ хоҳам кард, ва он чи бубинам, ба ту хабар хоҳам дод».


text:
Ва Йунотон ба падараш Шоул дар бораи Довуд суханони некӯ ба забон ронда, ба вай гуфт: «Бигзор подшоҳ дар ҳаққи бандаи худ Довуд гуноҳ накунад, зеро ки ӯ пеши ту гуноҳе накардааст, балки аъмоли ӯ барои ту бағоят хуб аст;


text:
Ва ӯ ҷонашро ба кафи дасташ гирифта, он фалиштиро кушт, ва Парвардигор наҷоти бузурге барои тамоми Исроил ба амал овард, ва ту инро дида, шод гаштӣ; пас чаро ту мехоҳӣ дар ҳаққи хуни бегуноҳе гуноҳ карда, Довудро беҳуда бикушӣ?»


text:
Ва Шоул ба овози Йӯнотон гӯш андохт, ва Шоул қасам хӯрд: «Ба ҳаёти Парвардигор қасам, ки ӯ кушта нахоҳад шуд».


text:
Ва Иӯнотон Довудро хонд, ва Йӯнотон ҳамаи ин суханонро ба ӯ хабар дод; ва Йӯнотон Довудро назди Шоул овард, ва ӯ мисли дирӯз ва парирӯз дар ҳузури вай буд.


text:
Ва боз ҷанг рӯй дод, ва Довуд берун омада, бо фалиштиён ҷанг кард, ва ба онҳо шикасти бузурге расонид, ва онҳо аз пеши ӯ гурехтанд.


text:
Ва рӯҳи бад аз ҷониби Парвардигор бар Шоул нозил шуд, ва ӯ дар хонаи худ нишаста, найзаашро дар дасташ нигоҳ медошт; ва Довуд бо дасти худ барбат менавохт.


text:
Ва Шоул мехост, ки Довудро бо найза зада, ба девор бидӯзад, вале ӯ худро аз пеши Шоул канор кашид, ва найза ба девор бархӯрд, ва Довуд он шаб гурехта, раҳоӣ ёфт.


text:
Ва Шоул қосидонро ба хонаи Довуд фиристод, то ки камин гирифта, субҳидам ӯро бикушанд; ва занаш Микал ба Довуд сухан ронда, гуфт: «Агар ту имшаб ҷони худро халос накунӣ, фардо кушта хоҳӣ шуд».


text:
Ва Микал тарофимро гирифта, бар бистар гузошт, ва пӯсти бузро гирди каллаи он ниҳода, болои онро бо либосе пӯшонид.


text:
Ва Шоул қосидонро фиристод, то ки Довудро бубинанд, ва гуфт: «Ӯро бо бистараш назди ман биёред, то ки ӯро бикушам».


text:
Ва Шоул ба Микал гуфт: «Чаро маро чунин фиреб додӣ, ва душманамро раҳо кардӣ, то ки бигрезад?» Ва Микал ба Шоул гуфт: «Ӯ ба ман гуфт: 'Маро раҳо намо, вагарна, туро хоҳам кушт'».


text:
Ва Довуд гурехта, раҳо шуд, ва назди Самуил ба Ромо омада, ҳар он чиро, ки Шоул дар ҳаққи ӯ карда буд, ба вай ҳикоят намуд; ва ӯ ва Самуил рафта, дар Ноют сокин шуданд ҷой гирифтанд.


text:
Ва Шоул қосидонро фиристод, то ки Довудро бигиранд, ва чун онҳо тӯдаи пайғамбаронро анбиёро диданд, ки нубувват мекунанд, ва Самуил истода бар онҳо сарварӣ менамояд, – Рӯҳи Худо бар қосидони Шоул нозил шуда, онҳо низ нубувват кардан гирифтанд.


text:
Ва инро ба Шоул хабар доданд, ва ӯ қосидони дигарро фиристод, вале онҳо низ нубувват кардан гирифтанд. Ва Шоул боз қосидони сеюмро фиристод, вале онҳо низ нубувват кардан гирифтанд.


text:
Худаш низ ба Ромо равона шуд, ва чун ба чоҳи калон, ки дар Сеху мебошад, расид, савол дода, гуфт: «Самуил ва Довуд куҷоянд?» Ва касе гуфт: «Инак, дар Ноюти Ромо мебошанд».


text:
Ва дар он ҷо ӯ ба Ноюти Ромо рафт, ва Рӯҳи Худо бар ӯ низ нозил шуд, ва ӯ нубувваткунон мерафт, то даме ки ба Ноюти Ромо расид.


text:
Ва ӯ низ либосҳои худро кашид, ва ӯ низ ба ҳузури Самуил нубувват кардан гирифт, ва тамоми он рӯз ва тамоми шабаш бараҳна хобид; бинобар ин мегӯянд: «Оё Шоул низ аз ҷумлаи анбиёст пайғамбарон аст?».


text:
Ва Довуд аз Ноюти Ромо гурехт, ва пеши Йӯнотон омада, гуфт: «Чӣ кардаам? Айбам чист, ва пеши падарат чӣ гуноҳ кардаам, ки ӯ қасди ҷони ман дорад?»


text:
Вай ба ӯ гуфт: «Ҳошо, ту нахоҳӣ мурд! Инак, падарам ҳеҷ як кори бузурге ё хурде намекунад, бе он ки аввал гӯшраси ман гардонад. Пас чаро падарам ин корро аз ман пинҳон дорад? Ин тавр нахоҳад шуд».


text:
Ва Довуд боз қасам хӯрда, гуфт: «Падарат ба хубӣ медонад, ки ман дар назарат илтифот ёфтаам, бинобар ин ба дили худ мегӯяд: 'Бигзор инро Йӯнотон надонад, мабодо ғамгин шавад'. Валекин, қасам ба ҳаёти Парвардигор ва қасам ба ҷони ту, ки дар миёни ман ва марг як қадам мондааст!»


text:
Ва Довуд ба Йӯнотон гуфт: «Инак, фардо навмоҳ аст, ва ман бояд дар сари дастархони подшоҳ биншинам; вале ту маро иҷозат бидеҳ, ки то бегоҳии рӯзи сеюм дар саҳро пинҳон шавам;


text:
Агар падарат маро пурсуҷӯ пурсад пурсупос кунад, ту бигӯ: 'Довуд аз ман иҷозат пурсид, ки ба шаҳри худ Байт-Лаҳм шитоб намояд, зеро ки дар он ҷо барои тамоми хонадонаш қурбонии солона будааст';


text:
Агар вай бигӯяд: 'Хуб', – барои бандаат осоиштагӣ хоҳад буд; вале агар вай хашмгин шавад, бидон, ки вай ба кори баде азм намудааст;


text:
Пас ту ба бандаи худ меҳрубонӣ бикун, зеро ки бандаатро бо худат ба паймони Парвардигор дохил кардаӣ; ва агар гуноҳе дар ман бошад, худат маро бикуш: барои чӣ маро назди падари худ бибарӣ?»


text:
Ва Йӯнотон гуфт: «Ҳошо, ки ту чунин гумон кунӣ! Зеро, агар медонистам, ки бадие бо азми падарам бар ту омаданист, оё туро аз он хабардор намекардам?»


text:
Ва Довуд ба Йӯнотон гуфт: «Агар падарат бо дуруштӣ ба ту ҷавоб гардонад, кист, ки ба ман хабар бирасонад?»


text:
Ва Йӯнотон ба Довуд гуфт: «Қасам ба номи Парвардигор Худои Исроил, ки падарамро фардо ё пасфардо дар ҳамин вақт хоҳам озмуд, ва чун бубинам, ки назараш ба Довуд нек аст, наход ки ман назди ту фиристода, гӯшраси ту нагардонам?


text:
Парвардигор ба Йӯнотон ҷазо диҳад ва зиёда аз он чунин ва зиёда аз ин бикунад! Агар падарам барои худ салоҳ бинад, ки бадие ба сари ту биёрад, ман гӯшраси ту гардонида, туро раҳо хоҳам кард, ва ту ба саломатӣ хоҳӣ рафт; ва бигзор Парвардигор бо ту бошад, чунон ки бо падарам буд!


text:
Ва на танҳо дар замоне ки ҳанӯз зинда бошам, меҳрубонии Парвардигорро нисбат ба ман ба амал оварӣ, то ки намирам,


text:
Балки меҳрубонии худро аз хонадони ман то абад қатъ накунӣ, ҳатто дар замоне ки Парвардигор душманони Довудро саросар аз рӯи замин барҳам дода бошад».


text:
Ва Йӯнотон бо хонадони Довуд паймон баст, ва аз Парвардигор талабид, ки Довудро аз дасти душманонаш раҳоӣ диҳад.


text:
Ва Йӯнотон бори дигар ба Довуд дар бораи муҳаббате ки ба ӯ дошт, қасам ёд кард, зеро ки ӯро мисли ҷони худ дӯст медошт.


text:
Ва Йӯнотон ба ӯ гуфт: «Фардо навмоҳ аст; ва туро пурсуҷӯ хоҳанд пурсид кард, зеро ки ҷои нишасти ту холӣ хоҳад монд.


text:
Ва то рӯзи сеюм ту бештар фуруд омада, ба маконе бирас, ки дар рӯзи амал дар он ҷо пинҳон шуда будӣ; ва назди санги роҳнамо бинишин.


text:
Ва инак, навкари худро фиристода, хоҳам гуфт: 'Рафта, тирҳоро биёб'; агар ба навкар бигӯям: 'Инак, тирҳо аз ин тарафи туст', онҳоро бигир ва назди ман биё, зеро ки барои ту осоиштагист, ва қасам ба ҳаёти Парвардигор, ки ба ту зараре нахоҳад расид.


text:
Валекин агар ба ҷавон бигӯям: 'Инак, тирҳо аз он тарафи туст', – ту бирав, зеро ки Парвардигор туро раҳо кардааст.


text:
Ва дар хусуси он сухане ки ман ва ту ба забон рондем, инак Парвардигор дар миёни ман ва ту то абад шоҳид хоҳад буд».


text:
Ва подшоҳ, мисли ҳарвақта, бар нишемангоҳи назди девор нишаст; ва Йӯнотон бархост, ва Абнир дар паҳлуи Шоул нишаст; ва ҷои Довуд холӣ монд.


text:
Ва Шоул дар он рӯз чизе нагуфт, зеро ки ба дили худ гуфт: «Ин тасодуфист; шояд, вай нопок бошад, зеро ки худро пок нанамудааст».


text:
Ва рӯзи дуюми навмоҳ фаро расид, ва ҷои Довуд боз холӣ монд; ва Шоул ба писараш Йӯнотон гуфт: «Чаро писари Йисой ҳам дирӯз ва ҳам имрӯз ба сари дастархон наомад?»


text:
Ва ӯ ба ман гуфт: 'Лутфан, ба рафтанам иҷозат бидеҳ, зеро ки хонадони мо дар шаҳр қурбонӣ хоҳанд кард, ва бародарам ба ман фармудааст; ва алҳол, агар дар назарат илтифот ёфта бошам, ман меравам, то ки бо бародаронам дидорбинӣ намоям'. Бинобар ин ӯ ба сари дастархони подшоҳ наомадааст».


text:
Ва хашми Шоул бар Йӯнотон аланга зада, ба ӯ гуфт: «Эй фарзанди занаки саркаши исёнкор! Ман акнун донистам, ки ту писари Йисойро барои шармандагии худат ва шармандагии шармгоҳи модарат баргузидаӣ!


text:
Зеро дар тамоми айёме ки писари Йисой бар рӯи замин зинда бошад, ту пойдор нахоҳӣ буд, ва подшоҳии ту низ; ва алҳол бифирист ва ӯро дастгир карда назди ман биёр, зеро ки ӯ ба мурдан маҳкум аст».


text:
Ва Йӯнотон ба падараш Шоул ҷавоб гардонида, ба вай гуфт: «Чаро ӯ ба мурдан маҳкум будааст? Чӣ кардааст?»


text:
Ва Шоул найзаи худро бар ӯ андохт, то ки ӯро бизанад; ва Йӯнотон фаҳмид, ки падараш ба таври қатъӣ азм намудааст, ки Довудро бикушад.


text:
Ва Йӯнотон ба хашм омада аз сари дастархон бархост, ва дар рӯзи дуюми навмоҳ хӯрок нахӯрд, зеро ки барои Довуд ғамгин буд, ва ба он сабаб, ки падараш ӯро хиҷил карда буд.


text:
Ва бомдодон Йӯнотон дар мӯҳлате ки бо Довуд муайян намуда буд, ба саҳро баромад, ва ҷавони хурдсоле ҳамроҳаш буд.


text:
Ва ба он ҷавон гуфт: «Бирав ва тирҳоеро, ки ман меандозам, биёб». Ҳамин ки ҷавон давид, ӯ тирро тавре андохт, ки аз вай онсӯтар гузашта рафт.


text:
Ва чун ҷавон ба он ҷо, ки Йӯнотон тир андохт, медавид, Йӯнотон аз ақиби ҷавон фарёд зада, гуфт: «Тир, охир, дар он тарафи туст».


text:
Ва Йӯнотон аз ақиби ҷавон фарёд зад: «Шитоб намо! наист!» Ва ҷавони Йӯнотон тирҳоро ғундошта, назди хоҷаи худ омад.


text:
Вақте ки ҷавон рафт, Довуд аз тарафи ҷануб бархост, ва бар рӯи худ ба замин афтода, се бор саҷда бурд; ва онҳо якдигарро бӯсида, бо ҳамдигар гиря карданд, лекин Довуд бештар гирист.


text:
Ва Йӯнотон ба Довуд гуфт: «Ба саломатӣ бирав. Он чи ҳар дуи мо ба номи Парвардигор қасам хӯрда гуфтем, ки бигзор Парвардигор дар миёни ман ва ту ва дар миёни насли ман ва насли ту бошад, – то абад пойдор хоҳад буд».


text:
Ва Довуд ба Нуб назди Аҳималики коҳин омад; ва Аҳималик парешонхотир бо хотири парешон ба пешвози Довуд шитофта, ба ӯ гуфт: «Чаро ту танҳо омадаӣ, ва касе бо ту нест?»


text:
Ва Довуд ба Аҳималики коҳин гуфт: «Подшоҳ ба ман кореро супурда, ба ман гуфт: 'Аз ин кор, ки туро барояш мефиристам, ва аз он чи ба ту фармудаам, бигзор касе ҳеҷ хабардор нашавад'; ва навкаронро ман дар фалон ҷо гузоштам.


text:
Ва коҳин ба Довуд ҷавоб гардонида, гуфт: «Нони оддӣ дар дастам нест, балки нони пок ҳаст, ба шарте ки навкарон аз зан худдорӣ карда бошанд».


text:
Ва Довуд ба коҳин ҷавоб гардонида, ба вай гуфт: «Рости гап, дирӯз ва парирӯз, аз рӯзе ки берун омадаам, занон аз мо дур буданд, ва баданҳои зарфҳои навкарон пок мебошанд, ва (агарчи роҳ нопок бошад ҳам нон дар зарфҳо пок хоҳад монд) агарчи роҳи мо ба покӣ дахле надорад, бо вуҷуди он имрӯз зарфҳо баданҳо пок хоҳанд монд».


text:
Ва коҳин нони покро ба ӯ дод, зеро ки дар он ҷо ноне набуд, ҷуз нонҳои тақдим, ки аз пеши Парвардигор бардошта шуда буд, то ки дар рӯзи бардоштанаш нонҳои гарм бимонанд.


text:
Ва дар он ҷо дар он рӯз шахсе аз навкарони Шоул ба ҳузури Парвардигор истода буд, ва ӯ Дӯаги адӯмӣ ном дошта, мири рамабонони Шоул буд.


text:
Ва Довуд ба Аҳималик гуфт: «Оё ин ҷо дар дастат найзае ё шамшере ҳаст? Зеро ки ман шамшерам ва яроқи дигарамро низ бо худ наовардаам, чунки супориши подшоҳ таъҷилӣ буд».


text:
Ва коҳин гуфт: «Инак, шамшери Ҷолёти фалиштӣ, ки вайро ту дар дараи Эло куштӣ дар қафои эфӯд бо либосе печонида монда шудааст; агар мехоҳӣ онро барои худ бигирӣ, – бигир, зеро ки ғайр аз он дар ин ҷо дигаре нест». Ва Довуд гуфт: «Хубтар аз он нест, онро ба ман бидеҳ».


text:
Ва навкарони Окиш ба вай гуфтанд: «Ин, охир, Довуд, подшоҳи он замин аст; дар бораи ӯ, охир, рақскунон месуруданд: 'Шоул ҳазорҳоро мағлуб кард, вале Довуд – даҳҳо ҳазорро!'»


text:
Ва дар назари онҳо рафтори худро тағйир дода, назди онҳо худро ба девонагӣ зад, ва бар табақаҳои дарвоза нақш мекашид, ва оби даҳанашро бар ришаш мерехт.


text:
Ва Окиш ба навкарони худ гуфт: «Инак, шумо мебинед, ки ин шахс девона аст; пас, чаро вайро назди ман овардаед?


text:
Оё ман ба девонагон эҳтиёҷ дорам, ки вайро овардаед, то назди ман девонагӣ кунад? Оё лозим аст, ки ин шахс ба хонаи ман дохил шавад?»


text:
Ва Довуд аз он ҷо рафта, ба мағораи Адулом гурехт; ва бародаронаш ва тамоми хонадони падараш шунида, назди ӯ ба он ҷо фуруд омаданд.


text:
Ва ҳар кӣ дар аҳволи танг буд, ва ҳар кӣ қарзхоҳе дошт, ва ҳар кӣ зиндагии талх дошт талхайш буд, назди ӯ ҷамъ шуданд, ва ӯ саркардаи онҳо гардид; ва тақрибан чорсад нафар бо ӯ буданд.


text:
Ва Довуд аз он ҷо ба Мисфои Мӯоб рафт, ва ба подшоҳи Мӯоб гуфт: «Лутфан, падарам ва модарам назди шумо биёянд, то бидонам, ки Худо бо ман чӣ хоҳад кард».


text:
Ва онҳоро назди подшоҳи Мӯоб оварда монд, ва онҳо тамоми айёме ки Довуд дар он паноҳгоҳ буд, назди вай сокин буданд.


text:
Ва Ҷоди пайғамбар набӣ ба Довуд гуфт: «Дар ин паноҳгоҳ наист, балки раҳсипор шуда, ба замини Яҳудо бирав». Ва Довуд рафта, ба ҷангали Ҳорат расид.


text:
Ва Шоул шунид, ки Довуд ва одамоне ки бо ӯ ҳастанд, пайдо шудаанд; ва Шоул дар Ҷибъо, зери дарахти газ, ки бар тал буд, менишаст, ва найзааш дар дасташ буд, ва ҳамаи фармонбаронаш дар гирду пешаш меистоданд.


text:
Ва Шоул ба фармонбарони худ, ки дар гирду пешаш истода буданд, гуфт: «Бишнавед, эй банӣ Бинёмин! Оё писари Йисой низ ба ҳамаи шумо киштзорҳо ва токистонҳо хоҳад дод, ва оё ҳамаи шуморо мириҳазор ва мирисад таъин хоҳад кард,


text:
Ки ҳамаатон бар зидди ман забон як кардаед, ва касе гӯшраси ман накард, ки писарам бо писари Йисой паймон бастаааст, ва касе аз шумо ғами маро нахӯрд, ва гӯшраси ман накард, ки писарам бандаи маро барангехтааст, то ки бар ман камин гирад, чунон ки имрӯз воқеъ шудааст?»


text:
Ва Дӯаги адӯмӣ, ки бо фармонбарони Шоул истода буд, ҷавоб гардонида, гуфт: «Ман писари Йисойро дидам, ки ба Нуб назди Аҳималик ибни Аҳитуб омад,


text:
Ва ӯ дар бораи вай аз Парвардигор пурсид, ва тӯша ба вай дод, ва шамшери Ҷолёти фалиштиро ба вай дод».


text:
Ва подшоҳ фиристода, Аҳималик ибни Аҳитуби коҳин ва ҳамаи коҳинони хонадони падари вайро, ки дар Нуб буданд, даъват намуд; ва ҳамаи онҳо назди подшоҳ омаданд.


text:
Ва Шоул ба вай гуфт: «Чаро ту ва писари Йисой бар зидди ман забон як кардаед, ба тавре ки ту ба ӯ нон ва шамшер додаӣ, ва дар бораи ӯ аз Худо пурсидаӣ, то ки бар ман камин гирад, чунон ки имрӯз воқеъ шудааст?»


text:
Ва Аҳималик ба подшоҳ ҷавоб гардонида, гуфт: «Кист аз ҳамаи бандагонат, ки мисли Довуд амин бошад? Ва ӯ домоди подшоҳ аст, ва иҷрокунандаи фармонҳои туст, ва дар хонаи ту мӯҳтарам аст.


text:
Оё ба пурсидан аз Худо дар бораи ӯ ҳамон рӯз шурӯъ намудаам? Ҳошо! Бигзор подшоҳ ин гуноҳро ба бандаи худ ва ба тамоми хонадони падарам нисбат надиҳад, зеро ки бандаат аз тамоми ин кор ба андозаи андак ё зиёд огоҳ нашудааст хабар наёфтааст».


text:
Ва подшоҳ ба шотироне ки дар гирду пешаш истода буданд, гуфт: «Ҳамла оварда, коҳинони Парвардигорро бикушед, зеро дасти онҳо низ бо Довуд аст, чунки аз гурехтани ӯ огоҳ шуда хабар ёфта, гӯшраси ман накардаанд». Вале фармонбарони подшоҳ нахостанд дасти душманӣ дароз кунанд, то ки коҳинони Парвардигорро ба ҳалокат расонанд.


text:
Ва подшоҳ ба Дӯаг гуфт: «Ту ҳамла оварда, коҳинонро бикуш». Ва Дӯаги адӯмӣ ҳамла оварда, ба куштани коҳинон шурӯъ намуд, ва дар он рӯз вай ҳаштоду панҷ мардро, ки эфӯди катон мепӯшиданд, ба ҳалокат расонид.


text:
Ва аҳли Нубро, ки шаҳри коҳинон аст, ба дами шамшер кушт: мардон ва занон, ва кӯдакон ва ширмакон, ва говон ва харон ва гӯсфандонро ба дами шамшер кушт.


text:
Ва Довуд ба Абётор гуфт: «Ҳамон рӯз, ки Дӯаги адӯмӣ дар он ҷо буд, медонистам, ки вай ба Шоул ҳатман хабар хоҳад дод. Ман сабаби ҳалокати ҳамаи ҷонҳои хонадони падарат шудаам.


text:
Назди ман бимон, натарс, зеро ҳар кӣ қасди ҷони ту дорад, қасди ҷони ман низ хоҳад дошт; ту назди ман дар амният хоҳӣ буд».


text:
Ва ба Довуд хабар дода, гуфтанд: «Инак, фалиштиён ба аҳли Қаило ҷанг мекунанд, ва хирманҳоро толону тороҷ менамоянд».


text:
Ва Довуд аз Худо пурсида, гуфт: «Оё рафта, ин фалиштиёнро торумор намоям?» Ва Парвардигор ба Довуд гуфт: «Рафта, фалиштиёнро торумор намо ва аҳли Қаилоро наҷот деҳ».


text:
Вале одамони Довуд ба ӯ гуфтанд: «Инак, мо ин ҷо дар Яҳудо метарсем, пас хусусан агар бар зидди фавҷҳои фалиштиён ба Қаило биравем!»


text:
Ва Довуд бори дигар аз Парвардигор пурсид, ва Парвардигор ба ӯ ҷавоб гардонида, гуфт: «Бархоста, ба Қаило фуруд ой, зеро ки Ман фалиштиёнро ба дасти ту хоҳам супурд».


text:
Ва Довуд бо одамонаш ба Қаило рафт, ва бо фалиштиён ҷанг кард, ва чорвои онҳоро бурд, ва ба онҳо зарбаи бузурге расонид; ва Довуд сокинони Қаилоро наҷот дод.


text:
Ва ба Шоул хабар доданд, ки Довуд ба Қаило омадааст. Ва Шоул гуфт: «Худо ӯро ба дасти ман супурдааст, зеро ӯ ба шаҳре ки дарвоза ва ғалақаҳо дорад, даромада, худро банд кардааст».


text:
Ва Шоул тамоми қавмро ба ҷанг даъват намуд, то ки ба Қаило фуруд омада, Довуд ва одамони ӯро муҳосира намояд.


text:
Ва Довуд фаҳмид, ки Шоул ба муқобили ӯ нияти баде дорад; ва ӯ ба Абётори коҳин гуфт: «Эфӯдро наздик биёр».


text:
Ва Довуд гуфт: «Парвардигоро, Худои Исроил! Бандаат шунидааст, ки Шоул мехоҳад ба Қаило омада, аз боиси ман шаҳрро валангор кунад.


text:
Оё сокинони Қаило маро ба дасти вай хоҳанд супурд? Оё Шоул фуруд хоҳад омад, чунон ки бандаат шунидааст? Парвардигоро, Худои Исроил! Лутфан, бандаатро огоҳ намо». Ва Парвардигор гуфт: «Вай фуруд хоҳад омад».


text:
Ва Довуд гуфт: «Оё сокинони Қаило ман ва одамонамро ба дасти Шоул хоҳанд супурд?» Ва Парвардигор гуфт: «Хоҳанд супурд».


text:
Ва Довуд бо одамонаш, ки тақрибан шашсад нафар буданд, бархост, ва онҳо аз Қаило баромада, ба ҳар ҷое ки тавонистанд бираванд, рафтанд. Ва чун ба Шоул хабар расид, ки Довуд аз Қаило гурехтааст, аз лашкаркашӣ юриш даст кашид.


text:
Ва Довуд дар биёбон бар сахраҳои дастнорас сокин буд, ва бар кӯҳе дар биёбони Зиф иқомат менамуд. Ва Шоул ҳама вақт ӯро меҷуст, вале Худо ӯро ба дасташ намесупурд.


text:
Ва Довуд дид, ки Шоул барои ҷустани ҷони ӯ берун омадааст; ва Довуд дар биёбони Зиф, дар Ҳӯршо ном маконе сокин буд.


text:
Ва Йӯнотон писари Шоул бархоста, назди Довуд ба Ҳӯршо омад, ва қуввати дасти ӯро дар Худо афзун намуд. (ва ӯро бо умед бастан ба Худо қувват бахшид)


text:
Ва ба ӯ гуфт: «Натарс, зеро ки дасти падарам Шоул туро пайдо нахоҳад кард, ва ту бар Исроил подшоҳ хоҳӣ шуд, ва ман баъд аз ту дуюмин хоҳам буд, ва падарам Шоул низ инро медонад».


text:
Ва ҳар дуяшон ба ҳузури Парвардигор паймон бастанд; ва Довуд дар Ҳӯршо монд, ва Йӯнотон ба хонаи худ рафт.


text:
Ва зифиён назди Шоул ба Ҷибъо баромада, гуфтанд: «Довуд, охир, назди мо дар Ҳӯршо, бар сахраҳои дастнорас, бар тали Ҳакило, ки ба тарафи ҷанубии биёбон аст, пинҳон шудааст.


text:
Ва алҳол, эй подшоҳ, ҳар вақте ки дилат бихоҳад, фуруд ой, ва қарзи мо ин аст, ки ӯро ба дасти подшоҳ бисупорем».


text:
Пас биравед, боз тайёрӣ бинед, ва ҷоеро, ки қадамаш гузошта мешавад, ва касе ӯро дар он ҷо дидааст, тафтиш намуда зери чашм гиред, зеро ба ман мегӯянд, ки ӯ бағоят маккор аст.


text:
Ва ҳамаи паноҳгоҳҳоеро, ки ӯ дар онҳо пинҳон мешавад, тафтиш намуда, зери чашм гиред, ва бо маълумоти аниқ назди ман баргардед, ва он гоҳ ман бо шумо хоҳам рафт; ва агар ӯ дар ин замин бошад, ман ӯро дар миёни ҳамаи қабилаҳои Яҳудо ҷустуҷӯ хоҳам кард».


text:
Ва онҳо бархоста, аз пеши Шоул ба Зиф рафтанд. Ва Довуд бо одамонаш дар биёбони Моӯн, дар саҳро, ба тарафи ҷанубии биёбон буд.


text:
Ва Шоул бо одамонаш ба ҷустуҷӯи ӯ рафт, ва инро ба Довуд хабар доданд, ва ӯ аз сахра фуруд омада, дар биёбони Моӯн ҷойгир шуд. Ва Шоул инро шунида, Довудро дар биёбони Моӯн таъқиб кард.


text:
Ва Шоул ба як тарафи кӯҳ равона буд, ва Довуд бо одамонаш ба тарафи дигари кӯҳ. Ва Довуд мешитофт, то ки аз пеши Шоул бигрезад, ва Шоул ва одамонаш Довуд ва одамонашро иҳота мекарданд, то ки онҳоро дастгир намоянд.


text:
Ва Шоул аз таъқиб кардани Довуд баргашта, ба пешвози фалиштиён равона шуд. Бинобар ин он маконро Селаъ-Ҳамаҳлеқӯт номидаанд.


text:
Ва ҳангоме ки Шоул аз таъқиб кардани фалиштиён баргашт, ба ӯ хабар дода, гуфтанд: «Инак, Довуд дар биёбони Эйн-Ҷадӣ мебошад».


text:
Ва Шоул се ҳазор марди баргузидаро аз тамоми Исроил гирифта, ба ҷустуҷӯи Довуд ва одамонаш сӯи кӯҳҳои саҳроҳои бузҳои кӯҳӣ рафт.


text:
Ва ба қӯраи бузу гӯсфандон, ки дар сари роҳ буд, расид, ва дар он ҷо мағорае буд, ва Шоул барои қазои ҳоҷат ба он ҷо даромад; ва Довуд ва одамонаш дар ақсои дарунтари мағора нишаста буданд.


text:
Ва одамони Довуд ба ӯ гуфтанд: «Инак рӯзе ки Парвардигор дар бораи он ба ту гуфтааст: 'Инак, Ман душманатро ба дастат месупорам, ва ҳар чи дар назарат писанд ояд, ба вай хоҳӣ кард'». Ва Довуд бархоста, домани ҷомаи Шоулро оҳиста бурид.


text:
Ва ӯ ба одамони худ гуфт: «Ҳошо аз ҷониби Парвардигор, ки ман чунин амале ба хоҷаи худ, масеҳи Парвардигор, бикунам, яъне дасти душманӣ ситам ба вай дароз кунам, зеро ки вай масеҳи Парвардигор аст».


text:
Ва Довуд одамони худро бо ин суханон сарзаниш карда, нагузошт, ки онҳо бар (зидди) Шоул бархезанд. Ва Шоул бархоста, аз мағора баромада рафт.


text:
Ва баъд аз он Довуд бархоста, аз мағора баромад, ва аз ақиби Шоул фарёд зада, гуфт: «Эй хоҷаам, подшоҳ!» Ва Шоул ба ақиби худ нигарист, ва Довуд рӯ ба замин афтода, ба вай саҷда бурд.


text:
Ва Довуд ба Шоул гуфт: «Чаро суханони одамонро мешунавӣ, ки мегӯянд: 'Инак, Довуд ба ту қасди бад дорад'?


text:
Инак, имрӯз чашмонат дидааст, ки Парвардигор имрӯз туро дар мағора ба дасти ман супурда буд, ва баъзеҳо гуфтанд, ки туро бикушам, вале ман туро амон дода, гуфтам: 'Дасти худро бар хоҷаи худ дароз нахоҳам кард, зеро ки вай масеҳи Парвардигор аст'.


text:
Ва бингар, эй падарам, ва домани ҷомаи худро дар дасти ман бубин: модоме ки домани ҷомаи туро буридаам, вале туро накуштаам, бидон ва яқин бидор, ки бадӣ ва ҷинояте дар дасти ман нест, ва ман дар ҳаққи ту гуноҳе накардаам, ва ҳол он ки ту камин мегузорӣ, то ки ҷони маро бигирӣ.


text:
Бигзор Парвардигор дар миёни ману ту доварӣ намояд, ва бигзор Парвардигор интиқоми маро аз ту бигирад, валекин дасти ман бар ту нахоҳад буд.


text:
Чунон ки масали қадимӣ мегӯяд: 'Бадӣ аз бадкорон содир мешавад', валекин дасти ман бар ту нахоҳад буд.


text:
Ба муқобили кист, ки подшоҳи Исроил берун омадааст? Таъқиботи ту ба муқобили кист? Ба муқобили саги мурдаест, ба муқобили як кайкест.


text:
Пас бигзор Парвардигор довар бошад, ва дар миёни ману ту доварӣ намояд, ва даъвои маро бубинад ва бисанҷад, ва маро аз дасти ту бираҳонад».


text:
Ва ҳангоме ки Довуд гуфтани ин суханонро ба Шоул ба анҷом расонид, Шоул гуфт: «Оё ин овози туст, эй писарам Довуд?» Ва Шоул овози худро баланд карда, гирист,


text:
Ва ба Довуд гуфт: «Ту аз ман одилтар ҳастӣ, зеро ки ту ба ман бо некӣ подош додӣ, ва ҳол он ки ман ба ту бо бадӣ подош додаам.


text:
Ва ту имрӯз исбот намудӣ, ки чӣ гуна ба ман некӣ кардӣ, дар сурате ки Парвардигор маро ба дасти ту супурд, вале ту маро накуштӣ.


text:
Ва агар касе душмани худро ёфта бошад, оё вайро бо некӣ раҳо мекунад? Бигзор Парвардигор туро ба бадали он чи имрӯз барои ман кардӣ, бо некӣ подош диҳад.


text:
Ва инак алҳол медонам, ки ту ҳатман подшоҳ хоҳӣ шуд, ва мамлакати Исроил дар дасти ту устувор хоҳад гардид.


text:
Ва алҳол барои ман ба Парвардигор қасам бихӯр, ки баъд аз сари ман насли маро несту нобуд нахоҳӣ кард, ва номи маро аз хонадони падарам нобуд нахоҳӣ намуд».


text:
Ва Довуд ба Шоул қасам хӯрд. Ва Шоул ба хонаи худ рафт, ва Довуд ва одамонаш ба истеҳкоми кӯҳии худ баромаданд.


text:
Ва Самуил вафот кард; ва тамоми Исроил ҷамъ шуда, барои ӯ навҳагарӣ карданд, ва ӯро дар хонааш, дар Ромо дафн намуданд. Ва Довуд бархоста, ба биёбони Форон фуруд омад.


text:
Ва марде дар Моӯн буд, ки дороияш дар Кармил буд, ва ин мард бағоят сарватдор буда, се ҳазор гӯсфанд ва ҳазор буз дошт; ва ӯ дар мавсими пашмбурии пашмтарошии рамаҳояш дар Кармил буд.


text:
Ва номи ин мард Нобол, ва номи занаш Абиҷайл буд; ва ин зан доно аёнфаҳм ва хушҷамол буд, вале ин мард сахтгир сахтдил ва бадкор буда, аз хонадони Колеб буд.


text:
Ва Довуд даҳ ҷавонро фиристод; ва Довуд ба он ҷавонон гуфт: «Ба Кармил бароед, ва назди Нобол рафта, аз номи ман ба ӯ салом расонед.


text:
Ва бигӯед: 'Зинда бош! Осоиштагӣ бар ту бод, осоиштагӣ бар хонадони ту, осоиштагӣ бар ҳар чизе ки дорӣ!


text:
Ва алҳол шунидаам, ки назди ту пашмбурӣ мекунанд. Алҳол чӯпононе ки ту дорӣ, бо мо буданд, ва мо ба онҳо осебе нарасондаем, ва дар тамоми айёме ки онҳо дар Кармил буданд, ҳеҷ як чизашон талаф нашудааст.


text:
Аз навкарони худ бипурс, ва онҳо ба ту хоҳанд гуфт. Пас бигзор ин ҷавонон дар назари ту илтифот ёбанд, зеро ки мо дар рӯзи нек омадаем; лутфан, аз он чи зери дасти туст, барои бандагонат ва барои писарат Довуд бидеҳ'».


text:
Ва Нобол ба навкарони Довуд ҷавоб гардонида, гуфт: «Довуд кист, ва писари Йисой кист? Имрӯз ғуломони зиёде ҳастанд, ки ҳар яке аз пеши хоҷагони худ гурехта рафтаанд.


text:
Оё равост, ки ман нони худ ва оби худ ва гӯшти худро, ки барои пашмбурони худ муҳайё кардаам, бигирам ва ба касоне ки намедонам аз куҷо пайдо шудаанд, бидиҳам?»


text:
Ва ҷавонони Довуд тоб хӯрда, ба роҳи худ рафтанд; ва гашта омада, ҳамаи ин суханонро ба ӯ хабар доданд.


text:
Ва Довуд ба одамони худ гуфт: «Ҳар яке шамшери худро ба миён бандед!» Ва ҳар яке шамшери худро бастанд, ва Довуд низ шамшери худро баст. Ва тақрибан чорсад кас аз ақиби Довуд рафтанд, ва дусад кас назди ашё монданд.


text:
Валекин ба Абиҷайл, зани Нобол, яке аз навкаронаш хабар дода, гуфт: «Инак, Довуд қосидонро аз биёбон фиристод, то ки хоҷаи моро муборакбод шодбош гӯянд, вале ӯ ба онҳо дағалона муносибат намуд.


text:
Ва ҳол он ки ин одамон ба мо бағоят некӯ рафтор карданд, ва дар тамоми айёме ки мо дар саҳро буда, бо онҳо мегаштем, ба мо осебе нарасидааст, ва ҳеҷ чизи мо талаф нашудааст.


text:
Дар тамоми айёме ки мо бо онҳо гашта, рамаҳоро мечаронидем, ҳам рӯзона ва ҳам шабона, онҳо барои мо мисли ҳисоре буданд.


text:
Ва алҳол бидон ва бубин, ки чӣ бояд бикунӣ, зеро мусибате бар хоҷаи мо ва бар тамоми хонадонаш таҳдид менамояд; ва ӯ шахси нобакор аст, ба тавре ки бо ӯ гап задан мумкин нест».


text:
Ва Абиҷайл шитобон дусадто нон, ва ду машк шароб, ва панҷ гӯсфанди пухта, ва панҷ сео* гандумбирён, ва сад гирда қурс мавиз, ва дусад қурс анҷир гирифта, ба харҳо бор кард.


text:
Ва ба навкаронаш гуфт: «Пешопеши ман равона шавед; инак, ман аз қафои шумо меоям». Валекин ба шавҳараш Нобол хабар надод.


text:
Ва ҳангоме ки ӯ ба хар савор шуда, бо пайроҳаи ба назар ноаёни кӯҳ мерафт, инак, Довуд ва одамонаш ба пешвози вай фуруд омаданд, ва ӯ бо онҳо рӯ ба рӯ шуд.


text:
Ва Довуд мегуфт: «Ҳақиқатан, ман тамоми дороии ин шахсро дар биёбон беҳуда нигаҳбонӣ намудаам, ва аз тамоми дороии вай чизе талаф нашудааст; валекин вай ба бадали некӣ ба ман бо бадӣ подош додааст.


text:
Парвардигор ба душманони Довуд ҷазо диҳад ва зиёда аз он бикунад, агар ман то субҳидам аз тамоми дороии вай як наринае боқӣ бигузорам».


text:
Ва ҳангоме ки Абиҷайл Довудро дид, шитобон аз болои хар фуромад, ва пеши Довуд рӯ бар замин афтода, ба ӯ саҷда кард.


text:
Ва назди поҳои ӯ афтода, гуфт: «Ин гуноҳ бар ман аст, эй хоҷаам; лутфан, канизат дар гӯши ту сухан гӯяд, ва суханони канизи худро бишнав.


text:
Бигзор хоҷаам ба ин марди нобакор, яъне ба Нобол, диққат надиҳад, зеро, номи вай чӣ гуна бошад, худаш ҳамон гуна аст: номаш Нобол аст, ва зиштӣ бо ӯст. Вале ман, канизи ту, навкарони хоҷаамро, ки ту фиристодӣ, надидаам.


text:
Ва алҳол, эй хоҷаам, қасам ба ҳаёти Парвардигор ва қасам ба ҳаёти ту, ки Парвардигор туро аз хунрезӣ нигоҳ дошта, нагузоштааст, ки бо дасти худ интиқом гирӣ; ва алҳол душманонат, ва онҳое ки ба хоҷаам бадӣ мехоҳанд, бигзор мисли Нобол шаванд.


text:
Ва ин аст тӯҳфае ки канизат барои хоҷаам овардааст, ва он ба навкароне ки ҳамроҳи хоҷаам мераванд, дода мешавад.


text:
Лутфан, аз гуноҳи канизи худ бигзар; яқинан Парвардигор барои хоҷаам хонадони устуворе матине барқарор хоҳад кард, зеро ки хоҷаам ҷангҳои Парвардигорро мебарад, ва тамоми айёми умрат дар ту бадӣ ёфт нахоҳад шуд.


text:
Ва агар касе бархоста, туро таъқиб намояд ва қасди ҷони ту кунад, ҷони хоҷаам бо риштаи ҳаёт назди Парвардигор Худои ту баста хоҳад буд, вале ҷони душманонатро Ӯ мисли он ки аз даруни фалахмон бошад, дур хоҳад андохт.


text:
Ва ҳангоме ки Парвардигор ба хоҷаам, мувофиқи ҳар он чи дар бораи ту гуфтааст, некӣ бикунад, ва туро бар Исроил раис таъин намояд,


text:
Он гоҳ ин барои ту сабаби афсӯс таассуф ва барои хоҷаам азоби виҷдон нахоҳад шуд, ки хуни ноҳақ рехтааст, ва хоҷаам интиқомро ба дасти худ раво дидааст. Ва ҳангоме ки Парвардигор ба хоҷаам некӣ кунад, канизи худро ба ёд хоҳӣ овард».


text:
Ва Довуд ба Абиҷайл гуфт: «Муборак аст Парвардигор Худои Исроил, ки туро имрӯз ба пешвози ман фиристод.


text:
Ва хиради ту муборак аст, ва худат муборак ҳастӣ, ки имрӯз маро нагузоштӣ хун бирезам, ва бо дасти худ интиқом қасос гирам.


text:
Валекин, қасам ба ҳаёти Парвардигор Худои Исроил, ки маро аз бадӣ кардан ба ту нигоҳ дошт: агар ту шитобон ба пешвози ман намеомадӣ, албатта назди Нобол то субҳидам наринае боқӣ намемонд».


text:
Ва Довуд он чиро, ки барои ӯ оварда буд, аз дасти вай гирифта, ба вай гуфт: «Ба саломатӣ ба хонаат бирав; инак, ман ба овози ту гӯш андохта, туро рӯихотир кардам».


text:
Ва Абиҷайл назди Нобол омад, ва инак, базме дар хонаи ӯ мисли базми подшоҳ ороста шуда буд, ва дили Нобол шод гардида, ӯ бағоят маст буд; ва то субҳ вай ба ӯ чизе кам ё зиёд хабар надод.


text:
Ва бомдодон, вақте ки мастӣ аз Нобол берун рафт, занаш ин ҳодисаҳоро ба ӯ хабар дод; ва дили ӯ андаруни ӯ шах шуда монд, ва худаш мисли санг гардид.


text:
Ва чун Довуд шунид, ки Нобол мурдааст, гуфт: «Муборак аст Парвардигор, ки қасди интиқоми нанги маро аз Нобол ситонидааст, ва бандаи Худро аз бадӣ нигоҳ доштааст, ва Парвардигор бадии Ноболро ба сари вай баргардонидааст». Ва Довуд фиристод, то ба Абиҷайл бигӯянд, ки ӯ мехоҳад вайро барои худ ба занӣ бигирад.


text:
Ва навкарони Довуд назди Абиҷайл ба Кармил омаданд ва ба вай сухан ронда, гуфтанд: «Довуд моро назди ту фиристод, то ки туро барои худ ба занӣ бигирад».


text:
Вай бархост, ва рӯ ба замин саҷда бурда, гуфт: «Инак, канизи ту ҳозир аст канизе бишавад, то ки пойҳои навкарони хоҷаамро бишӯяд».


text:
Ва Абиҷайл шитобон бархоста, бар хар савор шуд, ва панҷ канизаш ба вай ҳамроҳӣ карданд; ва аз ақиби қосидони Довуд равона шуд, ва зани ӯ гардид.


text:
Ва зифиён назди Шоул ба Ҷибъо омада, гуфтанд: «Довуд, охир, дар тали Ҳакило, ки рӯ ба рӯи биёбон аст, пинҳон шудааст».


text:
Ва Шоул бархоста, ба биёбони Зиф фуруд омад, ва се ҳазор марди баргузидаи Исроил ҳамроҳи ӯ буданд, то ки Довудро дар биёбони Зиф ҷустуҷӯ намоянд.


text:
Ва Шоул дар Ҷибъои Ҳакило, ки рӯ ба рӯи биёбон, дар сари роҳ аст, урду зад; ва Довуд дар биёбон буд, ва дид, ки Шоул аз пайи ӯ омадааст.


text:
Ва Довуд бархоста, ба маконе ки Шоул урду зада буд, омад, ва Довуд ҷоеро, ки Шоул ва сарлашкараш Абнир писари Нир дар он хобида буданд, дид; ва Шоул андаруни давра мехобид, ва қавм гирдогирди ӯ ҷойгир шуда буданд.


text:
Ва Довуд ба Аҳималики ҳиттӣ ва Абишой ибни Саруё, бародари Юоб, муроҷиат намуда, гуфт: «Кист, ки бо ман назди Шоул ба бошишгоҳ фуруд ояд?» Ва Абишой гуфт: «Ман бо ту фуруд меоям».


text:
Ва Довуд ва Абишой шабона назди қавм омаданд, ва инак Шоул андаруни давра ёзида хобидааст, ва найзааш пеши сараш дар замин халонида шудааст; ва Абнир ва қавм гирдогирди ӯ хобидаанд.


text:
Ва Абишой ба Довуд гуфт: «Худо имрӯз душмани туро ба дасти ту супурдааст; ва алҳол ба ман иҷозат бидеҳ, то ки ӯро бо як зарбаи найза ба замин бидӯзам, ва барои зарбаи дуюм ҳоҷат нахоҳад буд».


text:
Вале Довуд ба Абишой гуфт: «Ӯро накуш, зеро кист, ки дасти худро ба масеҳи Парвардигор дароз карда, беҷазо монда бошад?»


text:
Ва Довуд гуфт: «Қасам ба ҳаёти Парвардигор, ки ӯро ё Парвардигор нобуд хоҳад кард, ё аҷалаш расида хоҳад мурд, ё ба ҷанг рафта, нобуд хоҳад шуд.


text:
Ҳошо аз тарси Парвардигор, ки ман дасти худро ба масеҳи Парвардигор дароз кунам! Ва алҳол, лутфан, найзаеро, ки пеши сараш мебошад, ва кӯзаи обро бигир, ва мо ба роҳи худ биравем».


text:
Ва Довуд найза ва кӯзаи обро аз пеши сари Шоул гирифт, ва онҳо ба роҳи худ рафтанд; ва касе надид, ва касе нафаҳмид, ва касе бедор нашуд, чунки ҳама ғарқи хоб буданд, зеро хоби сахте аз ҷониби Парвардигор бар онҳо ғолиб омада буд.


text:
Ва Довуд ба тарафи дигар гузашта, бар қуллаи кӯҳ аз дурдаст истод, ба тавре ки масофаи бузурге дар миёни онҳо буд.


text:
Ва Довуд ба қавм ва Абнир ибни Нир нидо карда, гуфт: «Эй Абнир, ҷавоб деҳ!» Ва Абнир ҷавоб гардонида, гуфт: «Ту кистӣ, ки ба подшоҳ нидо мекунӣ?»


text:
Ва Довуд ба Абнир гуфт: «Ту, охир, мард ҳастӣ, ва дар Исроил кист, ки мисли ту бошад? Пас чаро хоҷаи худ подшоҳро нигаҳбонӣ намекунӣ? Зеро яке аз миёни қавм омада буд, то ки хоҷаи ту подшоҳро ба ҳалокат бирасонад.


text:
Ин коре ки ту кардаӣ, хуб нест; қасам ба ҳаёти Парвардигор, ки ҳамаи шумо сазовори қатл ҳастед, чунки хоҷаи худ, масеҳи Парвардигорро нигаҳбонӣ накардаед. Ва алҳол бубин, ки найзаи подшоҳ ва кӯзаи об, ки пеши сараш буд, куҷост?»


text:
Ва Шоул овози Довудро шинохта, гуфт: «Оё ин овози туст, эй писарам Довуд?» Ва Довуд гуфт: «Овози ман аст, эй хоҷаам подшоҳ».


text:
Ва гуфт: «Ин аз чӣ сабаб аст, ки хоҷаам бандаи худро таъқиб мекунад? Ман чӣ кардаам, ва чӣ бадие дар дасти ман аст?


text:
Ва алҳол, лутфан, хоҷаам подшоҳ суханони бандаашро бишнавад: агар Парвардигор туро ба муқобили ман барангехта бошад, бигзор Ӯ ҳадияи маро қабул кунад; валекин агар банӣ одам барангехта бошанд, бигзор онҳо ба ҳузури Парвардигор малъун бошанд, зеро ки онҳо имрӯз маро аз тааллуқ доштан ба мулки Парвардигор бадар ронда, мегӯянд: 'Рафта худоёни дигарро парастиш намо'.


text:
Ва алҳол бигзор хуни ман дур аз ҳузури Парвардигор бар замин рехта нашавад, зеро ки подшоҳи Исроил барои ҷустуҷӯи як кайке берун омадааст, чунон ки кабкеро дар кӯҳҳо таъқиб мекунанд».


text:
Ва Шоул гуфт: «Ман хато кардам! Баргард, эй писарам Довуд, зеро ба ту дигар бадӣ нахоҳам кард, чунки имрӯз ҷони ман дар назари ту азиз буд; инак, аблаҳона рафтор карда, бағоят гумроҳ гардидам».


text:
Ва Парвардигор бигзор ба ҳар кас мувофиқӣ адолати вай ва садоқати вай подош диҳад, чунки Парвардигор туро имрӯз ба дастам супурд, вале ман нахостам дасти худро бар масеҳи Парвардигор дароз кунам.


text:
Ва инак, чунон ки имрӯз ҷони ту дар назари ман азиз буд, ончунон ҷони ман ҳам бигзор дар назари Парвардигор азиз бошад, ва Ӯ маро аз ҳар мусибат халосӣ диҳад».


text:
Ва Шоул ба Довуд гуфт: «Муборак ҳастӣ ту, эй писарам Довуд, ки ҳам корҳои бузург хоҳӣ кард ва ҳам комёб хоҳӣ шуд». Ва Довуд ба роҳи худ рафт, ва Шоул ба макони худ баргашт.


text:
Ва Довуд дар дили худ гуфт: «Алҳол ягон рӯз ба дасти Шоул афтода, талаф хоҳам шуд; барои ман чизе беҳтар аз он нест, ки ба замини фалиштиён бигрезам, ва Шоул аз умеди дастгир кардани ман дар тамоми ҳудуди Исроил ноумед хоҳад гардид, ва ман аз дасти ӯ раҳо хоҳам шуд».


text:
Ва Довуд назди Окиш дар Ҷат сокин шуд, – худаш ва одамонаш, ҳар яке бо аҳли хонааш, ва Довуд бо ду занаш: Аҳинӯами изреилӣ ва собиқ зани Нобол, Абиҷайли кармилӣ.


text:
Ва Довуд ба Окиш гуфт: «Лутфан, агар ман дар назари ту илтифот ёфта бошам, ба ман дар яке аз шаҳрҳои хурд маконе бидиҳанд, то ки дар он ҷо сокин шавам; чаро бандаат дар шаҳри подшоҳнишин бо ту сокин бошад?»


text:
Ва Довуд бо одамонаш мебаромад, ва онҳо бар ҷашуриён, ҷизриён ва амолеқиён тохтутоз мекарданд, зеро ки ин қабилаҳо аз қадимулайём дар он замин то роҳи Шур ва то замини Миср сокин буданд.


text:
Ва Довуд он заминро валангор карда, марде ва занеро зинда намегузошт, ва бузу гӯсфандон, ва говон, ва харон, ва шутурон ва либоси онҳоро мегирифт, ва баргашта, назди Окиш меомад.


text:
Ва Окиш мегуфт: «Имрӯз ба куҷо тохтутоз кардед?» Ва Довуд мегуфт: «Ба ҷануби Яҳудо, ва ҷануби ераҳмиэлиён, ва ҷануби қениён».


text:
Ва Довуд марде ва занеро зинда намегузошт, то ки ба Ҷат биёрад, зеро ки мегуфт: «Мабодо онҳо дар бораи мо хабар дода, гӯянд: 'Довуд чунин амал кард'». Дар тамоми айёме ки ӯ дар кишвари фалиштиён сокин буд, тарзи рафтораш чунин буд.


text:
Ва Окиш ба Довуд боварӣ пайдо карда бовар карда, ба дили худ мегуфт: «Вай дар назари қавми худ Исроил тамоман нафратангез гардидааст, ва ба сурати абадӣ бандаи ман хоҳад буд».


text:
Ва дар он айём чунин воқеъ шуд, ки фалиштиён сарбозони худро дар лашкаргоҳҳо ҷамъ оварданд, то ки бо Исроил ҷанг кунанд. Ва Окиш ба Довуд гуфт: «Яқинан бидон, ки ту ва одамонат ҳамроҳи ман баромада, ба лашкаргоҳ хоҳӣ омад».


text:
Ва Довуд ба Окиш гуфт: «Ин тавр бошад, ту хоҳӣ донист, ки бандаат чӣ хоҳад кард». Ва Окиш ба Довуд гуфт: «Пас, ман туро ба таври доимӣ посбони сари худ таъин хоҳам намуд».


text:
Ва Самуил вафот ёфт, ва тамоми Исроил барои ӯ навҳагарӣ карданд, ва ӯро дар шаҳраш Ромо дафн намуданд. Ва Шоул ҷодугарон ва азоимхононро аз мамлакат бадар ронд.


text:
Ва фалиштиён ҷамъ шуда омаданд ва дар Шунам урду заданд. Ва Шоул тамоми Исроилро ҷамъ кард, ва онҳо дар Ҷилбӯа урду заданд.


text:
Ва ҳангоме ки Шоул лашкаргоҳи фалиштиёнро дид, ба ҳарос афтод, ва дилаш ба изтироб афтод. (тарсид, ва дилаш сахт ларзид.)


text:
Ва Шоул аз Парвардигор пурсид, вале Парвардигор ба ӯ ҷавоб нагардонд, – на ба воситаи хобҳо, на ба воситаи урим ва на ба воситаи анбиё пайғамбарон.


text:
Ва Шоул ба навкаронаш гуфт: «Барои ман занаки ҷодугареро ҷустуҷӯ кунед, то наздаш рафта, аз вай пурсам». Ва навкаронаш ба ӯ гуфтанд: «Инак, занаки ҷодугар дар Эйн-Дӯр мебошад».


text:
Ва Шоул намуди зоҳирии худро дигаргун сохта, либоси дигаре дар бар кард, ва ду нафарро аз одамонаш ҳамроҳи худ гирифта, равона шуд, ва шабона онҳо назди занак омаданд. Ва ӯ гуфт: «Лутфан, ба воситаи ҷоду барои ман фол бикшо, ва касеро, ки ба ту бигӯям, аз бароям барор».


text:
Вале занак ба ӯ гуфт: «Инак, он чиро, ки Шоул кардааст, ту медонӣ, ки ӯ ҷодугарон ва азоимхононро аз мамлакат барҳам додааст; пас чаро ту ба муқобили ҷони ман дом мегузорӣ, то ки маро ба ҳалокат бирасонӣ?»


text:
Ва Шоул барои вай ба Парвардигор қасам хӯрда, гуфт: «Қасам ба ҳаёти Парвардигор, ки ту барои ин кор ҷазое нахоҳӣ кашид».


text:
Ва занак Самуилро дид, ва бо овози баланд дод зад; ва занак ба Шоул сухан ронда, гуфт: «Чаро маро фиреб додӣ? Ту, охир, Шоул ҳастӣ!»


text:
Ва подшоҳ ба вай гуфт: «Натарс; чӣ дидӣ?» Ва занак ба Шоул гуфт: «Худоеро дидам, ки аз замин мебарояд».


text:
Ва ӯ ба вай гуфт: «Намуди зоҳириаш чӣ гуна аст?» Ва вай гуфт: «Марди пире мебарояд, ва ӯ ҷомае дар бар кардааст». Ва Шоул донист, ки ин Самуил аст, ва рӯ ба замин афтода, саҷда бурд.


text:
Ва Самуил ба Шоул гуфт: «Чаро маро безобита намуда, баровардӣ?» Ва Шоул гуфт: «Ман бағоят ба танг омадаам, чунки фалиштиён бо ман ҷанг мекунанд, ва Худо аз ман дур шудааст, ва дигар ба ман на ба воситаи анбиё ҷавоб медиҳад, на ба воситаи хобҳо; бинобар ин туро хондам, то маро роҳнамо бошӣ, ки чӣ бояд бикунам».


text:
Ва Самуил гуфт: «Чаро аз ман мепурсӣ, дар сурате ки Парвардигор аз ту дур шуда, ба душмани ту табдил ёфтааст?


text:
Ва Парвардигор Худаш тавре амал намудааст, ки ба воситаи ман гуфта буд; ва Парвардигор подшоҳиро аз дасти ту кашида гирифта, ба ёри ту Довуд онро додааст.


text:
Азбаски ту ба овози Парвардигор гӯш надодӣ, ва оташи ғазаби Ӯро бар Амолеқ фурӯ нарехтӣ, бинобар ин Парвардигор имрӯз ин корро дар ҳаққи ту кардааст.


text:
Ва Парвардигор Исроилро низ бо ту ба дасти фалиштиён хоҳад супурд, ва фардо ту ва писаронат назди ман хоҳед буд; бошишгоҳи Исроилро низ Парвардигор ба дасти фалиштиён хоҳад супурд».


text:
Ва Шоул дарҳол бо тамоми қоматаш бар замин афтод, ва аз суханони Самуил бағоят тарсид; дар айни ҳол ӯ маҷол қувват ҳам надошт, зеро ки тамоми рӯз ва тамоми шаб хӯрок нахӯрда буд.


text:
Ва он занак наздики Шоул омада, дид, ки ӯ бағоят ба ҳарос афтодааст, ва ба ӯ гуфт: «Инак, канизи ту ба овозат гӯш дод, ва ман ҷони худро ба кафи даст гирифта, ба суханоне ки ба ман гуфтӣ, итоат кардам.


text:
Ва алҳол, лутфан, ту низ ба овози канизи худ гӯш деҳ: ман як порча нон пеши ту бимонам, то ки бихӯрӣ, ва қувват пайдо карда, ба роҳи худ биравӣ».


text:
Вале ӯ рад намуда, гуфт: «Намехӯрам!» Валекин навкаронаш ва он занак аз ӯ бисёр илтимос карданд, ва ӯ ба овози онҳо гӯш дода, розӣ шуд, ва аз замин бархоста, бар кӯрпача нишаст.


text:
Ва он занак гӯсолаи охурӣ дар хона дошт, ва бо зудӣ онро забҳ намуд сар зад; ва орд гирифта, хамир кард ва фатир пухт.


text:
Ва фалиштиён ҳамаи лашкарҳои худро дар Афеқ ҷамъ карданд; ва исроилиён назди чашмае ки дар Изреил аст, урду заданд.


text:
Ва сарварони фалиштиён бо фавҷҳои саднафарӣ ва ҳазорнафарӣ мегузаштанд, вале Довуд ва одамонаш бо Окиш аз ақиб равона буданд.


text:
Ва мирони фалиштиён гуфтанд: «Ин ибриён кистанд?» Ва Окиш ба мирони фалиштиён гуфт: «Ин, охир, Довуд – бандаи Шоул подшоҳи Исроил – аст, ки як-ду сол боз назди ман мебошад, ва аз рӯзи омаданаш то имрӯз аз ӯ айбе наёфтаам».


text:
Ва мирони фалиштиён бар ӯ хашмгин шуданд, ва мирони фалиштиён ба ӯ гуфтанд: «Ин мардро баргардон, то ба маконе ки барояш таъин намудаӣ, гашта равад, ва бо мо ба ҷанг набарояд, ва дар ҷанг ба мо душманӣ накунад, зеро вай бо чӣ чизе метавонад бо хоҷаи худ оштӣ шавад? Оё на бо каллаҳои ин одамон?


text:
Ин, охир, ҳамон Довуд аст, ки дар бораи вай рақскунон месуруданд: 'Шоул ҳазорҳоро мағлуб кард, вале Довуд – даҳҳо ҳазорро!'»


text:
Ва Окиш Довудро даъват намуда, ба ӯ гуфт: «Қасам ба Парвардигор, ки ту дилсоф ҳастӣ, ва бо ман дар бошишгоҳ даробаро карданат дар назари ман писанд меояд, зеро аз рӯзе ки назди ман омадаӣ, то имрӯз аз ту бадӣ надидаам; вале дар назари сарварон ту хуб нестӣ.


text:
Ва Довуд ба Окиш гуфт: «Ман чӣ кардаам, ва аз рӯзе ки назди ту омадаам, то имрӯз дар бандаат чӣ ёфтаӣ, ки ман наоям ва бо душманони хоҷаам подшоҳ ҷанг накунам?»


text:
Ва Окиш ба Довуд ҷавоб гардонда, гуфт: «Медонам, ки ту дар назарам мисли фариштаи Худо нек ҳастӣ, аммо мирони фалиштиён гуфтанд: 'Вай бо мо ба ҷанг набарояд'.


text:
Ва алҳол бомдодон бо навкарони хоҷаат, ки бо ту омадаанд, бармаҳал бархез; ва чун бомдодон бархостед, бароятон ҳаво равшан ки шуд, биравед».


text:
Ва Довуд бо одамонаш бомдодон бархост, то ки ба замини фалиштиён баргардад. Ва фалиштиён ба Изреил баромаданд.


text:
Ва ҳангоме ки Довуд ва одамонаш дар рӯзи сеюм ба Сиқлоҷ расиданд, маълум шуд, ки амолеқиён ба ҷануб ва ба Сиқлоҷ ҳуҷум кардаанд, ва Сиқлоҷро торумор намуда, онро ба оташ сӯзонидаанд.


text:
Ва занон ва ҳар каси дар он бударо, аз хурд то калон, асир кардаанд, ҳеҷ касро накуштаанд, балки ба асирӣ бурда, ба роҳи худ рафтаанд.


text:
Ва Довуд бо одамонаш ба шаҳр омад, ва инак, он ба оташ сӯхтааст, ва занон ва писарон ва духтаронашон асир гардидаанд.


text:
Ва Довуд ва қавме ки бо ӯ буданд, овози худро баланд карда, гиристанд, то ба дараҷае ки дигар маҷоли гиристан надоштанд.


text:
Ва Довуд бағоят ба танг омад, зеро ки қавм мехостанд ӯро сангсор кунанд, чунки тамоми қавм – ҳар яке барои писарону духтаронашон – талхком гардида буданд; вале Довуд ба Парвардигор Худои худ таваккал намуда, қувват меёфт.


text:
Ва Довуд ба Абётори коҳин, ибни Аҳималик, гуфт: «Лутфан, эфӯдро назди ман биёр». Ва Абётор эфӯдро назди Довуд овард.


text:
Ва Довуд аз Парвардигор пурсида, гуфт: «Оё ин фавҷро дунболагирӣ намоям? Оё ба онҳо метавонам бирасам?» Ва ба ӯ гуфт: «Дунболагирӣ намо! Зеро ки ҳатман ба онҳо хоҳӣ расид ва раҳо хоҳӣ кард».


text:
Ва Довуд бо шашсад нафаре ки ҳамроҳи ӯ буданд, равона шуд; ва онҳо ба рӯди Басӯр расиданд; ва онҳое ки хаста шуда буданд, дар он ҷо бозистоданд.


text:
Ва Довуд бо чорсад нафар дунболагириро давом дод, вале дусад нафаре ки хаста шуда, натавониста буданд аз рӯди Басӯр бигзаранд, бозистоданд.


text:
Ва дар саҳро шахси мисриро ёфта, ӯро назди Довуд оварданд; ва ба ӯ нон доданд, ки бихӯрад, ва ӯро об нӯшониданд.


text:
Ва ба ӯ порчае аз гирдаи қурси анҷир ва ду гирда мавиз доданд, ва ӯ хӯрда, ба худ омад, зеро ки се рӯз ва се шаб на нон хӯрда буд ва на об нӯшида буд.


text:
Ва Довуд ба ӯ гуфт: «Ту аз они кӣ ҳастӣ ва аз куҷо мебошӣ?» Ӯ гуфт: «Ман ҷавони мисрӣ ва ғуломи шахси амолеқӣ ҳастам, ва хоҷаам маро партофтааст, зеро се рӯз аст, ки ман беморам.


text:
Мо ба ҷануби каритиён, ва ба мулки Яҳудо, ва ба ҷануби Колеб тохтутоз кардем, ва Сиқлоҷро ба оташ сӯзондем.


text:
Ва Довуд ба ӯ гуфт: «Оё ту маро ба он фавҷ бурда мерасонӣ?» Ӯ гуфт: «Барои ман ба Худо қасам бихӯр, ки маро нахоҳӣ кушт, ва маро ба дасти хоҷаам нахоҳӣ супурд, ва ман туро ба он фавҷ хоҳам расонд».


text:
Ва ӯ вайро бурда расонд, ва инак, онҳо бар рӯи тамоми он замин паҳн шуда, мехӯрданд ва менӯшиданд ва шодӣ мекарданд ба муносибати тамоми он ғанимати бузурге ки аз замини фалиштиён ва аз замини Яҳудо гирифта буданд.


text:
Ва Довуд онҳоро аз сари шаб то бегоҳии рӯзи дигар зарба мезад; ва касе аз онҳо раҳо нашуд, ғайр аз чорсад нафар ҷавононе ки бар шутурҳо савор шуда, рӯ ба гурез оварданд.


text:
Ва онҳо аз ҳеҷ чизи хурд ва калон маҳрум нашуданд: на аз писарон ва духтарон, на аз ғанимат ва на аз ҳар чизе ки аз онҳо гирифта бурда буданд: ҳамаашро Довуд баргардонид.


text:
Ва Довуд ҳамаи бузу гӯсфандон ва говонро гирифт, ва онҳоро пешопеши чорвои худ ронда, мегуфтанд: «Ин ғанимати Довуд аст».


text:
Ва Довуд назди он дусад нафар омад, ки натавониста буданд аз ақиби Довуд бираванд, ва ӯ онҳоро пеши рӯди Басӯр монда буд; ва онҳо ба пешвози Довуд ва ба пешвози қавме ки бо ӯ буданд, баромаданд; ва Довуд ба ин қавм наздик омад ва аз саломатии онҳо пурсид.


text:
Вале ҳамаи шахсони бад ва нобакор аз миёни одамоне ки бо Довуд рафта буданд, сухан ронда, гуфтанд: «Азбаски онҳо бо мо нарафтанд, аз ғанимате ки ба даст овардем, ба онҳо чизе нахоҳем дод, балки бигзор ҳар кас фақат занаш ва бачагонашро гирифта, бо онҳо баромада равад».


text:
Вале Довуд гуфт: «Ин тавр амал накунед, эй бародаронам, дар сурате ки ин чизҳоро Парвардигор ба мо додааст, ва моро нигаҳбонӣ намудааст, ва он фавҷро, ки бар мо тохтутоз карда буд, ба дасти мо супурдааст.


text:
Ва кист, ки дар ин бобат ба шумо гӯш диҳад? Зеро ҳиссаи касе ки назди ашё мемонад, мисли ҳиссаи касе ки ба ҷанг меравад, хоҳад буд; бояд ба ҳама баробар тақсим карда шавад».


text:
Ва аз он рӯз эътиборан ҳамин тавр шуд, ва инро ӯ ҳамчун қонун ва қоида барои Исроил то имрӯз қарор додааст.


text:
Ва Довуд ба Сиқлоҷ омад, ва аз он ғанимат ба пирони Яҳудо, ки ёрони ӯ буданд, фиристода, гуфт: «Инак тӯҳфае аз ғанимати душманони Парвардигор барои шумо», –


text:
Ва фалиштиён бо Исроил ҷанг мекарданд, ва мардуми Исроил аз пеши фалиштиён гурехтанд, ва бар кӯҳи Ҷилбӯа кушта шуда афтоданд.


text:
Ва фалиштиён ба Шоул ва писаронаш омада расиданд; ва фалиштиён писарони Шоул Йӯнотон ва Абинодоб ва Малкишуаро куштанд.


text:
Ва ҷанг бар зидди Шоул сахт шуд; ва сарбозоне ки тир аз камон меандохтанд, ӯро ба зери тир гирифтанд; ва ӯ аз дасти тирандозон бағоят дилтанг шуд.


text:
Ва Шоул ба силоҳбардори худ гуфт: «Шамшери худро кашида, маро бо он бизан, мабодо ин бехатнаҳо омада, маро ба хорӣ бикушанд». Вале силоҳбардораш нахост, зеро ки бағоят тарсид; ва Шоул шамшери худро гирифта, бар он афтод.


text:
Ва мардуми Исроил, ки дар он тарафи водӣ ва дар он тарафи Урдун буданд, чун диданд, ки исроилиён рӯ ба гурез овардаанд, ва Шоул ва писаронаш мурдаанд, – шаҳрҳоро партофта, гурехтанд, ва фалиштиён омада, дар онҳо сокин шуданд.


text:
Ва фардояш фалиштиён барои луч кардани шаҳидон омаданд, ва Шоул ва се писарашро ёфтанд, ки бар кӯҳи Ҷилбӯа афтода буданд.


text:
Ва сари ӯро буриданд, ва аслиҳаи ӯро гирифтанд, ва ба ҳар тарафи замини фалиштиён фиристоданд, то ки ба бутхонаҳои худ ва ба қавм башорат мужда диҳанд.


text:
Ва ҳамаи мардони далер бархоста, тамоми шаб роҳ паймуданд, ва ҷасади Шоул ва ҷасади писаронашро аз ҳисори Байт-Шон гирифтанд, ва ба Ёбиш омада, онҳоро дар он ҷо сӯзониданд.


text:
Ва устухонҳои онҳоро гирифта, зери дарахти газ, ки дар Ёбиш аст, дафн карданд. Ва ҳафт рӯз рӯза доштанд.


text:
Ва баъд аз марги Шоул чунин воқеъ шуд, ки Довуд аз шикаст додани амолеқиён баргашт; ва Довуд ду рӯз дар Сиқлоҷ истод.


text:
Ва дар рӯзи сеюм чунин воқеъ шуд, ки инак шахсе аз лашкаргоҳи Шоул омад, дар ҳолате ки либосаш дарида ва хок бар сараш пошида буд; ва ҳамин ки вай назди Довуд омад, бар замин афтода, ба ӯ саҷда бурд.


text:
Ва Довуд ба вай гуфт: «Чӣ воқеа рӯй додааст? Лутфан, ба ман ҳикоя намо». Вай гуфт: «Қавм аз корзор ҷанг майдони ҷанг рӯ ба гурез оварданд, ва низ бисёре аз миёни қавм фурӯ ғалтиданд ва мурданд, ва низ Шоул ва писараш Йӯнотон мурданд».


text:
Ва Довуд ба ҷавоне ки ба ӯ ҳикоя мекард, гуфт: «Чӣ гуна донистӣ, ки Шоул ва писараш Йӯнотон мурдаанд?».


text:
Ва ҷавоне ки ба ӯ ҳикоя мекард, гуфт: «Тасодуфан аз кӯҳи Ҷилбӯа гузар мекардам, ва инак Шоул бар найзаи худ такя менамуд, ва инак аробаҳо ва саворон ба ӯ наздик меомаданд,


text:
Ва ӯ ба ман гуфт: 'Лутфан, назди ман омада, маро бикуш, зеро ларзаи раъшаи сахт вазнин маро фаро гирифтааст, чунки ҷонам ҳанӯз дар ман аст'.


text:
Ва ман назди ӯ омада, ӯро куштам, зеро донистам, ки ӯ баъд аз фурӯ ғалтиданаш зинда нахоҳад монд; ва тоҷеро, ки бар сараш буд, ва бозубандеро, ки бар бозуяш буд, гирифта, онҳоро ба ин ҷо назди хоҷаам овардам».


text:
Ва барои Шоул ва писараш Йӯнотон, ва барои қавми Парвардигор ва тамоми хонадони Исроил навҳагарӣ карданд ва гиристанд ва то шом рӯза доштанд, зеро ки ба дами шамшер афтода буданд.


text:
Ва Довуд ба ҷавоне ки ба ӯ ҳикоя кард, гуфт: «Ту аз куҷо ҳастӣ?» Вай гуфт: «Ман писари марди ғариби амолеқӣ ҳастам».


text:
Ва Довуд яке аз ҷавононро даъват намуда, гуфт: «Наздик омада, вайро зарба бизан». Ва ӯ вайро зарба зад, ва вай мурд.


text:
Ва Довуд ба вай гуфт: «Хунат бар гарданат, зеро ки даҳонат ба муқобили ту шаҳодат дода, гуфт, ки 'ман масеҳи Парвардигорро куштам'».


text:
Дар Ҷат ҳикоя накунед, дар кӯчаҳои Ашқалӯн мужда надиҳед, мабодо духтарони фалиштӣ шодӣ кунанд, мабодо духтарони бехатнаҳо ба ваҷд оянд.


text:
Эй кӯҳҳои Ҷилбӯа! Бигзор бар шумо на шабнам биборад ва на борон, ва на киштзоре барои ҳадияҳо бошад, зеро ки дар он ҷо сипари паҳлавонон, сипари Шоул палид гардидааст, бе он ки бо равған тадҳин карда шуда бошад.


text:
Камони Йӯнотон бе хуни шаҳидон, бе чарбуи паҳлавонон ақиб нарафтааст, ва шамшери Шоул холӣ барнагаштааст.


text:
Шоул ва Йӯнотон, ки дар ҳаёти худ маҳбуб ва меҳрубон буданд, дар марги худ низ аз якдигар ҷудо нашудаанд; аз уқобон чобуктар, аз шерон пурзӯртар буданд.


text:
Эй духтарони Исроил! Барои Шоул гиря кунед, ки ӯ шуморо куртаҳои арғувониранг ва асбоби зинат мепӯшонид, ва зевари тилло бар либосатон мегузошт.


text:
Ман барои ту андӯҳгинам, эй бародарам Йӯнотон! Ту бо ман бағоят меҳрубон будӣ; муҳаббати ту барои ман пурзӯртар аз муҳаббати занон буд.


text:
Ва баъд аз он чунин воқеъ шуд, ки Довуд аз Парвардигор пурсида, гуфт: «Оё ба яке аз шаҳрҳои Яҳудо бароям?» Ва Парвардигор ба ӯ гуфт: «Баро». Ва Довуд гуфт: «Ба куҷо бароям?» Гуфт: «Ба Ҳебрӯн».


text:
Ва Довуд одамонеро, ки бо ӯ буданд, бо аҳли хонаи ҳар яке баровард, ва онҳо дар шаҳрҳои Ҳебрӯн сокин шуданд.


text:
Ва мардони Яҳудо омада, дар он ҷо Довудро тадҳин намуданд, то ки бар хонадони Яҳудо подшоҳ бошад; ва ба Довуд хабар дода, гуфтанд: «Мардуми Ёбиш-Ҷилъод Шоулро дафн карданд».


text:
Ва Довуд қосидонро назди мардуми Ёбиш-Ҷилъод фиристода, ба онҳо гуфт: «Шумо аз ҷониби Парвардигор муборак бошед, барои он ки ба хоҷаи худ Шоул чунин меҳрубонӣ намуда, ӯро дафн кардаед.


text:
Ва алҳол бигзор Парвардигор ба шумо бо меҳрубонӣ ва садоқат подош диҳад; ва ман низ ба шумо чунин некӣ хоҳам намуд, барои он ки ин корро кардаед.


text:
Ва алҳол бигзор дастҳои шумо қавӣ бошад, ва шумо далер бошед, зеро ки хоҷаи шумо Шоул мурдааст; ва низ маро хонадони Яҳудо бар худ ба подшоҳӣ тадҳин карданд».


text:
Валекин Абнир писари Нир, ки сарлашкари Шоул буд, писари Шоул Ишбӯшетро гирифта, ӯро ба Маҳаноим гузаронид.


text:
Ва ӯро бар Ҷилъод, ва бар Ашурӣ, ва бар Изреил, ва бар Эфроим, ва бар Бинёмин, ва бар тамоми Исроил подшоҳ гардонид.


text:
Ишбӯшет писари Шоул, вақте ки бар Исроил подшоҳ гардид, чилсола буд, ва ду сол подшоҳӣ кард; фақат хонадони Яҳудо дар тобеияти Довуд буданд.


text:
Ва Юоб писари Саруё ва навкарони Довуд берун омада, назди ҳавзи Ҷибъӯн бо онҳо вохӯрданд; ва инҳо дар ин тарафи ҳавз, ва онҳо дар он тарафи ҳавз ҷойгир шуданд.


text:
Ва Абнир ба Юоб гуфт: «Бигзор ҷавонон бархезанд ва пеши мо қувваозмоӣ кунанд». Ва Юоб гуфт: «Бигзор бархезанд».


text:
Ва онҳо бархоста, мувофиқи шумора гузаштанд: дувоздаҳ нафар барои Бинёмин ва барои Ишбӯшет писари Шоул, ва дувоздаҳ нафар аз навкарони Довуд.


text:
Ва ҳар яке сари ҳарифашро дошта, шамшери худро ба биқини паҳлӯи вай зад, ва якҷоя фурӯ ғалтиданд. Ва ба ин сабаб он макон, ки дар Ҷибъӯн аст, Ҳелқат-Ҳасурим* номида шудааст.


text:
Ва дар он рӯз ҳарбу зарби бағоят сахте ба амал омад; ва Абнир ва мардони Исроил пеши навкарони Довуд мағлуб гардиданд.


text:
Ва Абнир ба ӯ гуфт: «Ба тарафи рост ё чапи худ майл карда, яке аз ин ҷавононро дастгир намо ва либосу аслиҳаи вайро барои худ бигир». Вале Асоил нахост, ки аз ақиби ӯ давиданашро бас кунад.


text:
Ва бори дигар Абнир ба Асоил гуфт: «Аз ақиби ман давиданатро бас кун, мабодо туро зада, ба замин ғалтонам; ва ман чӣ гуна рӯи худро ба бародарат Юоб нишон медиҳам?»


text:
Вале ӯ давиданро бас накард, ва Абнир найзаи худро гардонда ба шиками ӯ зад, ва найза аз пушташ зада баромад, ва ӯ дар он ҷо афтода, ҷо ба ҷо мурд. Ва ҳар кас, ки ба ҷои афтодану мурдани Асоил меомад, ҳайрон шуда меистод.


text:
Ва Юоб ва Абишой Абнирро таъқиб карданд, ва баробари фурӯ рафтани офтоб онҳо ба тали Аммо, ки рӯ ба рӯи Ҷиҳа мебошад, бо роҳи биёбони Ҷибъӯн расиданд.


text:
Ва Абнир Юобро даъват намуда, гуфт: «Оё шамшер то абад ба ҳалокат расонад? Оё намедонӣ, ки оқибати кор ба талхӣ хоҳад анҷомид? Ва то ба кай ба қавм намегӯӣ, ки бародарони худро дигар дунболагирӣ накунанд?»


text:
Ва Юоб гуфт: «Қасам ба ҳаёти Худо, ки агар ту он суханонро намегуфтӣ, аз худи субҳ қавм дунболагирии бародарони худро бас мекарданд».


text:
Ва Юоб карнай навохт, ва тамоми қавм биистоданд, ва исроилиёнро дигар таъқиб накарданд, ва ҷангро дигар давом надоданд.


text:
Ва Абнир ва одамонаш тамоми он шаб дар сахро роҳ рафта, аз Урдун гузаштанд ва тамоми Битрунро тай карда, ба Маҳаноим омаданд.


text:
Ва Юоб аз дунболагирии Абнир баргашта, тамоми қавмро ҷамъ кард, ва аз навкарони Довуд, ғайр аз Асоил, нуздаҳ нафар кам буданд.


text:
Ва навкарони Довуд бинёминиён ва одамони Абнирро зарба заданд, ки аз онҳо сесаду шаст нафар мурданд.


text:
Ва Асоилро бардошта бурданд, ва ӯро дар мақбараи падараш, ки дар Байт-Лаҳм аст, дафн карданд; ва Юоб ва одамонаш тамоми шаб роҳ паймуда, баробари дамидани субҳ ба Ҳебрӯн расиданд.


text:
Ва дар миёни хонадони Шоул ва хонадони Довуд ҷанг айёми зиёде давом кард; ва Довуд торафт қудрат меёфт, вале хонадони Шоул торафт суст мешуданд.


text:
Ва дуюмаш – Килъоб аз Абиҷайл, зани Ноболи кармилӣ; ва сеюмаш – Абшолӯм ибни Маъко, ки вай духтари Талмой, подшоҳи Ҷашур, буд.


text:
Ва ҳангоме ки ҷанг дар миёни хонадони Шоул ва хонадони Довуд давом мекард, таъсири Абнир дар хонадони Шоул зиёдтар мешуд.


text:
Ва Шоул суррияе дошт, ки номаш Рисфо духтари Айё буд; ва Ишбӯшет ба Абнир гуфт: «Чаро назди суррияи падарам даромадӣ?»


text:
Ва Абнир аз суханони Ишбӯшет бағоят хашмгин шуда, гуфт: «Оё ман каллаи саге дар Яҳудо ҳастам? Ман имрӯз ба хонадони падарат Шоул, ва ба бародарон ва дӯстонаш меҳрубонӣ намудаам ва туро ба дасти Довуд насупурдаам, ва ту имрӯз барои ин зан гуноҳе ба гардани ман бор мекунӣ?


text:
Худо ба Абнир ҷазо диҳад ва зиёда аз он бикунад, агар ман он чиро, ки Парвардигор барои Довуд қасам хӯрдааст, барояш ба амал наоварам,


text:
То ки подшоҳиро аз хонадони Шоул гузаронида, тахти Довудро бар Исроил ва бар Яҳудо, аз Дон то Беэр-Шобаъ, барқарор намоям».


text:
Ва Абнир дарҳол қосидонро назди Довуд фиристода, гуфт: «Ин замин аз они кист? Бинобар ин ту бо ман паймон бибанд, ва инак, дасти ман бо ту хоҳад буд, то ки тамоми Исроилро ба тарафи ту бигзаронам».


text:
Ва Довуд гуфт: «Хуб шудааст, ман бо ту паймон хоҳам баст, аммо як чизро ман аз ту металабам, яъне: ту рӯи маро нахоҳӣ дид, агар аввал, вақте ки барои дидани ман биёӣ, Микал духтари Шоулро бо худ наоварӣ».


text:
Ва Довуд қосидонро назди Ишбӯшет ибни Шоул фиристода, гуфт: «Зани ман Микалро, ки дар ивази сад ғилофаки фалиштиён барои худ гирифтаам, бидеҳ».


text:
Ва шавҳараш ҳамроҳаш рафта, дар ақибаш гирякунон то Баҳурим қадам зад; ва Абнир ба ӯ гуфт: «Гашта рав!» Ва ӯ баргашт.


text:
Ва Абнир ба пирони Исроил сухан ронда, гуфт: «Ҳам дирӯз ва ҳам парирӯз шумо талабгори он будед, ки Довуд бар шумо подшоҳ бошад.


text:
Ва алҳол инро ба амал оваред, зеро ки Парвардигор ба Довуд сухан ронда, гуфтааст: 'Ба воситаи бандаам Довуд қавми худ Исроилро аз дасти фалиштиён ва аз дасти ҳамаи душманонашон наҷот хоҳам дод'».


text:
Ва Абнир ба гӯши бинёминиён низ ин суханонро гуфт; ва Абнир ба Ҳебрӯн низ рафт, то он чиро, ки дар назари Исроил ва дар назари тамоми хонадони Бинёмин хуб аст, ба гӯши Довуд бигӯяд.


text:
Ва Абнир назди Довуд ба Ҳебрӯн омад, ва бист мард ҳамроҳи ӯ буданд, ва Довуд барои Абнир ва мардоне ки ҳамроҳаш буданд, зиёфате орост.


text:
Ва Абнир ба Довуд гуфт: «Бархоста, меравам ва тамоми Исроилро назди хоҷаам подшоҳ ҷамъ меоварам, ва онҳо бо ту паймон хоҳанд баст, ва ту ба муддаои табъи худ подшоҳӣ хоҳӣ кард». Ва Довуд Абнирро фиристод, ва ӯ ба саломатӣ бирафт.


text:
Ва инак, навкарони Довуд бо Юоб аз тохтутоз баргаштанд, ва ғанимати зиёде бо худ оварданд; ва Абнир назди Довуд дар Ҳебрӯн набуд, зеро ӯро фиристода буд, ва ӯ ба саломатӣ рафта буд.


text:
Ва ҳангоме ки Юоб ва тамоми лашкаре ки бо ӯ буданд, омаданд, ба Юоб хабар дода, гуфтанд: «Абнир писари Нир назди подшоҳ омада буд, ва ӯро фиристод, ва ӯ ба саломатӣ бирафт».


text:
Ва Юоб назди подшоҳ омада, гуфт: «Чӣ кардӣ? Инак, Абнир назди ту омадааст; чаро ӯро фиристодаӣ, ва ӯ рафтааст?


text:
Ту, охир, Абнир писари Нирро медонӣ, ки ӯ омадааст, то ки туро фиреб диҳад, ва аз даробарои ту огоҳ шавад, ва аз ҳар коре ки ту мекунӣ, хабардор шавад».


text:
Ва Юоб аз пеши Довуд баромада, қосидонро аз пайи Абнир фиристод, ва онҳо ӯро аз Бӯр-Сиро баргардониданд, дар сурате ки Довуд аз ин бехабар буд.


text:
Ва ҳангоме ки Абнир ба Ҳебрӯн баргашт, Юоб ӯро андаруни дарвоза ба каноре бурд, то ки бо ӯ махфиёна сухан ронад, ва дар он ҷо, барои хуни бародараш Асоил, ба шиками ӯ зарба зад, ва ӯ мурд.


text:
Ва Довуд баъд аз он шунида, гуфт: «Ман ва подшоҳии ман ба ҳузури Парвардигор аз хуни Абнир писари Нир то абад барӣ бегуноҳ ҳастем.


text:
Бигзор он бар сари Юоб ва тамоми хонадони падараш афтад; ва бигзор каси гирифтори ҷараён сӯзок, ва каси махавӣ, ва каси бар асо такякунанда, ва каси ба дами шамшер афтанда, ва каси мӯҳтоҷи нон аз хонадони Юоб ҳаргиз кам нашавад».


text:
Ва Юоб ва бародараш Абишой Абнирро барои он куштанд, ки ӯ бародарашон Асоилро дар ҷанги назди Ҷибъӯн кушта буд.


text:
Ва Довуд ба Юоб ва тамоми қавме ки бо ӯ буданд, гуфт: «Либоси худро дарронида ва палос пӯшида, барои Абнир навҳа намоед». Ва подшоҳ Довуд аз ақиби тобут равона шуд.


text:
Ва Абнирро дар Ҳебрӯн дафн карданд; ва подшоҳ овози худро баланд карда, назди қабри Абнир гирист, ва тамоми қавм гиристанд.


text:
Дастҳоят баста нашудааст, ва пойҳоят завлона зада нашудааст, ту мисли касе ки аз дасти бадкирдорон афтода бошад, афтодаӣ!» Ва тамоми қавм боз барои ӯ гиристанд.


text:
Ва тамоми қавм омаданд, то ки Довудро нон бихӯронанд, дар сурате ки ҳанӯз рӯз буд; вале Довуд қасам хӯрда, гуфт: «Худо ба ман ҷазо диҳад ва зиёда аз он бикунад, агар ман пеш аз фурӯ рафтани офтоб нон ё чизи дигаре бихӯрам».


text:
Ва тамоми қавм инро дарк карданд, ва ин ба назарашон писанд омад, чунон ки ҳар чи подшоҳ мекард, ба назари тамоми қавм писанд меомад.


text:
Ва тамоми қавм ва тамоми Исроил дар он рӯз донистанд, ки куштани Абнир писари Нир аз ҷониби Довуд набуд.


text:
Ва подшоҳ ба навкаронаш гуфт: «Шумо, охир, медонед, ки сарвар ва марди бузурге имрӯз дар Исроил фурӯ ғалтидааст.


text:
Вале ман имрӯз суст ҳастам, агарчи ба подшоҳӣ тадҳин карда шудаам, ва ҳол он ки ин одамон, писарони Саруё, аз ман қавитаранд; бигзор Парвардигор ба бадкор мувофиқи бадкирдории вай подош диҳад».


text:
Ва чун писари Шоул шунид, ки Абнир дар Ҳебрӯн мурдааст, дастҳояш суст шуд, ва тамоми Исроил ба изтироб омаданд.


text:
Ва писари Шоул ду марде дошт, ки сардорони фавҷҳо буданд; номи яке Баано ва номи дигаре Рекоб буда, онҳо писарони Риммӯни баэрӯтӣ, аз банӣ Бинёмин буданд, зеро ки Баэрӯт низ ба Бинёмин тааллуқ дошт.


text:
Ва Йӯнотон писари Шоул писари ланге дошт; ӯ панҷсола буд, ки хабари Шоул ва Йӯнотон аз Изреил расид, ва дояаш ӯро бардошта гурехт, ва ҳангоме ки вай ба гурехтан шитоб менамуд, ӯ афтода, ланг шуд; ва номаш Мефибӯшет буд.


text:
Ва писарони Риммӯни баэрӯтӣ, Рекоб ва Баано, рафта, дар вақти гармии рӯз ба хонаи Ишбӯшет расиданд; ва ӯ дар хоби пешинӣ буд.


text:
Ва онҳо бо баҳонаи гирифтани гандум ба даруни хона даромада, ба шиками ӯ зарба заданд; ва Рекоб ва бародараш Баано гурехтанд.


text:
Вақте ки ба хона даромаданд, ӯ дар хонаи хоб бар бистараш хобида буд, ва онҳо ӯро зарба зада, куштанд, ва сарашро аз танаш ҷудо карда, гирифтанд, ва тамоми шаб дар саҳро роҳ паймуданд.


text:
Ва сари Ишбӯшетро назди Довуд ба Ҳебрӯн оварда, ба подшоҳ гуфтанд: «Инак сари Ишбӯшет писари Шоули душманат, ки қасди ҷони ту дошт; ва имрӯз Парвардигор қасди хоҷаи мо подшоҳро аз Шоул ва насли вай гирифтааст».


text:
Ва Довуд ба Рекоб ва бародараш Баано, писарони Риммӯни баэрӯтӣ, ҷавоб гардонда, ба онҳо гуфт: «Қасам ба ҳаёти Парвардигор, ки ҷони маро аз ҳар тангӣ раҳонидааст!


text:
Ҳангоме ки шахсе ба ман хабар дода, гуфт: 'Инак, Шоул мурдааст', ва худро муждавар мепиндошт, ман вайро гирифта, дар Сиқлоҷ куштам, ва ҳол он ки вай умедвор буд, ки ман ба вай муждагонӣ хоҳам дод,


text:
Хусусан ҳоло, ки шахсони бадкор марди бегуноҳро дар хонааш бар бистараш куштаанд, наход ки ман хуни ӯро аз дасти шумо талаб накунам, ва шуморо аз рӯи замин нобуд нанамоям?»


text:
Ва Довуд ба навкаронаш фармуд, ва онҳоро кушта, дастҳо ва пойҳошонро буриданд, ҷасадҳошонро назди ҳавзи Ҳебрӯн овехтанд; ва сари Ишбӯшетро гирифта, дар қабри Абнир дар Ҳебрӯн дафн карданд.


text:
Ва ҳамаи сибтҳои Исроил назди Довуд ба Ҳебрӯн омаданд, ва сухан ронда, гуфтанд: «Инак, мо устухон ва гӯшти ту ҳастем.


text:
Дирӯз ва парирӯз низ, вақте ки Шоул бар мо подшоҳ буд, ту Исроилро берун мебурдӣ ва андарун меовардӣ; ва Парвардигор ба ту гуфта буд: 'Ту қавми Ман Исроилро хоҳӣ чаронид, ва ту бар Исроил раис хоҳӣ буд'».


text:
Ва ҳамаи пирони Исроил назди подшоҳ ба Ҳебрӯн омаданд, ва подшоҳ Довуд бо онҳо дар Ҳебрӯн ба ҳузури Парвардигор паймон баст; ва Довудро ба подшоҳӣ бар Исроил тадҳин карданд.


text:
Дар Ҳебрӯн ҳафт солу шаш моҳ бар Яҳудо подшоҳӣ кард, ва дар Ерусалим сию се сол бар тамоми Исроил ва Яҳудо подшоҳӣ кард.


text:
Ва подшоҳ бо одамонаш ба Ерусалим ба муқобили ябусиён, ки сокинони ин замин буданд, рафт, вале онҳо ба Довуд сухан ронда, гуфтанд: «Ба ин ҷо дохил нахоҳӣ шуд, магар ин ки аввал кӯрон ва лангонро дур созӣ», яъне: «Довуд ба ин ҷо дохил нахоҳад шуд».


text:
Ва Довуд дар он рӯз гуфт: «Ҳар кӣ ябусиёнро бизанад ва ба қубури обгузар бирасад, бигзор лангон ва кӯронро низ, ки барои ҷони Довуд нафратангез ҳастанд, бизанад». Бинобар ин мегӯянд: «Кӯр ва ланг ба хона дохил нахоҳанд шуд».


text:
Ва Довуд дар қалъа сокин шуд, ва онро шаҳри Довуд номид; ва Довуд гирдогирди он, аз Миллӯ гирифта то андаруни шаҳр, ҳисор бино кард.


text:
Ва Ҳиром, подшоҳи Сур, назди Довуд қосидон, ва дарахтони арз, ва дуредгарон ва сангтарошонро фиристод, ва онҳо барои Довуд хона бино карданд.


text:
Ва Довуд дарк намуд, ки Парвардигор ӯро ба подшоҳӣ бар Исроил устувор гардонидааст, ва подшоҳии ӯро ба хотири қавми Худ Исроил баланд бардоштааст.


text:
Ва Довуд, баъд аз он ки аз Ҳебрӯн омад, боз сурриягон ва занон аз Ерусалим гирифт; ва боз барои Довуд писарон ва духтарон таваллуд ёфтанд.


text:
Ва ин аст номҳои онҳое ки барои ӯ дар Ерусалим таваллуд ёфтанд: Шамуа, ва Шубоб, ва Нотон, ва Сулаймон,


text:
Ва чун фалиштиён шуниданд, ки Довудро ба подшоҳӣ бар Исроил тадҳин намудаанд, ҳамаи фалиштиён баромаданд, то ки Довудро биҷӯянд; ва Довуд инро шунида, ба қалъа фуруд омад.


text:
Ва Довуд аз Парвардигор пурсида, гуфт: «Оё ба муқобили фалиштиён бароям? Оё онҳоро ба дасти ман хоҳӣ супурд?» Ва Парвардигор ба Довуд гуфт: «Баро, зеро ки фалиштиёнро ҳатман ба дастат хоҳам супурд».


text:
Ва Довуд ба Баал-Фаросим омад, ва дар он ҷо Довуд ба онҳо шикаст расонда, гуфт: «Парвардигор душманонамро аз пешам нобуд намуд, чунон ки селоб нобуд менамояд». Бинобар ин номи он макон Баал-Фаросим хонда шудааст.


text:
Ва Довуд аз Парвардигор пурсид, ва Ӯ гуфт: «Набаро, балки аз ақибашон давр зада, аз ҷониби дарахтони тут ба онҳо наздик шав,


text:
Ва ҳамин ки акси садои қадамҳоро дар сари дарахтони тут бишнавӣ, дарҳол ба ҳуҷум шитоб намо, зеро ки он гоҳ Парвардигор пешопеши ту берун хоҳад омад, то ки ба лашкари фалиштиён шикаст расонад».


text:
Ва Довуд ончунон, ки Парвардигор ба ӯ фармуд, амал намуд, ва ба фалиштиён аз Ҷабъа то даромадгоҳи Ҷозар зарба расонид.


text:
Ва Довуд ва тамоми қавме ки ҳамроҳаш буданд, бархоста, аз Баалои Яҳудо равона шуданд, то ки сандуқи Худоро аз он ҷо биёранд, ки он ба номи Парвардигори лашкарҳо, ки бар каррубиён нишастааст, номида шуда буд.


text:
Ва сандуқи Худоро бар аробаи нав гузоштанд, ва онро аз хонаи Аминодоб, ки дар Ҷабъа мебошад, бароварданд, ва Уззо ва Аҳю, писарони Аминодоб, аробаи навро меронданд.


text:
Ва онро аз хонаи Аминодоб, ки дар Ҷабъа аст, бо сандуқи Худо бароварданд, ва Аҳю пешопеши сандуқ мерафт.


text:
Ва Довуд ва тамоми хонадони Исроил бо ҳар навъ асбоби чӯби сарв: бо барбат, ва уд, ва даф, ва дуҳул, ва шақшақаҳо ба ҳузури Парвардигор бозӣ мекарданд.


text:
Ва ҳангоме ки ба хирмангоҳи Нокӯн расиданд, Уззо дасташро ба сандуқи Худо дароз карда, онро нигоҳ дошт, зеро ки говон онро яктарафа гардонида, моил ба афтодан карда буданд.


text:
Ва хашми Парвардигор бар Уззо аланга зада, Худо ӯро дар он ҷо барои дастдарозияш зарба зад, ва ӯ дар он ҷо назди сандуқи Худо мурд.


text:
Ва Довуд ғамгин шуд, ки Парвардигор Уззоро зарба зад; ва он макон то имрӯз Форас-Уззо номида мешавад.


text:
Ва Довуд нахост, ки сандуқи Парвардигорро назди худ ба шаҳри Довуд бибарад; ва Довуд онро ба хонаи Убайд-Адӯми ҷаттӣ равона кард.


text:
Ва сандуқи Парвардигор дар хонаи Убайд-Адӯми ҷатти се моҳ монд; ва Парвардигор Убайд-Адӯм ва тамоми хонадони ӯро баракат дод.


text:
Ва ба подшоҳ Довуд хабар дода, гуфтанд: «Парвардигор хонадони Убайд-Адӯм ва тамоми дороии ӯро барои сандуқи Худо баракат додааст». Ва Довуд рафта, сандуқи Худоро аз хонаи Убайд-Адӯм бо шодӣ ба шаҳри Довуд овард.


text:
Ва ҳамин ки бардорандагони сандуқи Парвардигор шаш қадам роҳ рафтанд, ӯ гов ва қӯчқоре қурбонӣ кард.


text:
Ва Довуд ва тамоми хонадони Исроил сандуқи Парвардигорро бо нидои шодӣ ва садои карнай бардошта бурданд.


text:
Ва ҳангоме ки сандуқи Парвардигор ба шаҳри Довуд дохил мешуд, Микал духтари Шоул аз тиреза нигоҳ карда, подшоҳ Довудро дид, ки ба ҳузури Парвардигор ҷастухез ва рақс мекунад, ва дар дили худ аз ӯ нафрат намуд.


text:
Ва сандуқи Парвардигорро оварда, андаруни хаймае ки Довуд барои он барпо карда буд, онро дар маконаш гузоштанд; ва Довуд ба ҳузури Парвардигор қурбониҳои сӯхтанӣ ва қурбониҳои саломатӣ овард.


text:
Вақте ки Довуд овардани қурбониҳои сӯхтанӣ ва қурбониҳои саломатиро ба анҷом расонид, қавмро ба номи Парвардигори лашкарҳо баракат дод.


text:
Ва ба тамоми қавм, ба тамоми оммаи Исроил, аз мард то зан, ба ҳар кас якто нон, як гирда қурси анҷир ва як гирда қурси мавиз тақсим карда дод; ва тамоми қавм хона ба хона рафтанд.


text:
Ва Довуд баргашт, то ки аҳли хонаи худро баракат диҳад; ва Микал духтари Шоул ба пешвози Довуд баромада, гуфт: «Подшоҳи Исроил имрӯз чӣ қадар иззат ёфт, вақте ки худро пеши назари канизон ва навкаронаш бараҳна кард, чунон ки як шахси бемулоҳиза худро бараҳна мекунад».


text:
Ва Довуд ба Микал гуфт: «Ин ба ҳузури Парвардигор буд, ки Ӯ маро назар ба падарат ва тамоми хонадонаш бартарӣ дод, то ки маро бар қавми Парвардигор, бар Исроил раис гардонад; ва ман ба ҳузури Парвардигор рақсу бозӣ хоҳам кард.


text:
Ва аз ин ҳам зиёдтар худро ночиз хоҳам гардонид, ва дар назари худам паст сафил хоҳам шуд, вале пеши канизон, ки ту дар бораи онҳо сухан рондӣ, – пеши онҳо ман иззат хоҳам ёфт».


text:
Ва ҳангоме ки подшоҳ дар хонаи худ менишаст, ва Парвардигор ӯро аз душманони гирду пешаш ором карда буд,


text:
Подшоҳ ба Нотони пайғамбар набӣ гуфт: «Лутфан, бубин, ки ман дар хонаи арзӣ* сокин ҳастам, вале сандуқи Худо андаруни чодаре сокин аст».


text:
Ва Нотон ба подшоҳ гуфт: «Ҳар он чи дар дилат бошад, бирав, ба амал овар, зеро ки Парвардигор бо туст».


text:
«Рафта, ба бандаи Ман Довуд бигӯй: Парвардигор чунин мегӯяд: оё ту хонае барои сокиншавии Ман бино мекунӣ?


text:
Ман, охир, аз рӯзе ки банӣ Исроилро аз Миср берун овардаам, то имрӯз дар хонае сокин нашудаам, балки дар хайма ва манзиле гардиш кардаам.


text:
Дар ҳар ҷое ки бо тамоми банӣ Исроил гардиш кардаам, оё ба ягон пешвои Исроил, ки чаронидани қавми Худ Исроилро ба вай фармуда будам, сухане ба забон ронда, гуфтаам: чаро барои ман хонаи арзӣ бино накардаед?


text:
Ва алҳол ба бандаи Ман Довуд чунин бигӯй: Парвардигори лашкарҳо чунин мегӯяд: Ман туро аз чарогоҳ, аз ақиби гӯсфандон гирифтам, то ки бар қавми Ман Исроил раис бошӣ.


text:
Ва ба ҳар ҷое ки мерафтӣ, бо ту будам, ва ҳамаи душманонатро аз пеши ту нобуд намудам, ва барои ту номи бузурге, мисли номи бузургоне ки дар дунё ҳастанд, ба вуҷуд овардам.


text:
Ва барои қавми Худ Исроил маконе муқаррар намудам, ва онҳоро шинондам, то ки дар он сокин гардида, дигар безобита нашаванд, ва бадкорон дигар онҳоро ба танг наоваранд, мисли он ки дар замони пеш буд,


text:
Ва мисли айёме ки доваронро бар қавми Худ Исроил таъин карда будам; ва Ман ба ту аз ҳамаи душманонат оромӣ додаам; ва Парвардигор ба ту хабар медиҳад, ки Парвардигор барои ту хона бино хоҳад кард.


text:
Ва ҳангоме ки рӯзҳои ту анҷом ёфта, ту бо падарони худ бихобӣ, Ман насли туро, ки аз камари ту берун ояд, баъд аз ту пойдор гардонида, подшоҳии вайро мустаҳкам хоҳам намуд.


text:
Ман барои вай падар хоҳам буд, ва вай барои Ман писар хоҳад буд, ва агар вай гуноҳ кунад, Ман вайро бо калтаки мардон ва бо зарбаҳои банӣ одам ҷазо хоҳам дод,


text:
Вале марҳамати Ман аз вай дур нахоҳад шуд, чунон ки онро аз Шоул дур карда, ӯро барои ту рад намудам.


text:
Ва хонаи ту ва подшоҳии ту ба ҳузурат то абад устувор хоҳад буд; тахти ту то абад пойдор хоҳад буд».


text:
Ва подшоҳ Довуд омада, ба ҳузури Парвардигор нишаст, ва гуфт: «Эй Худованд, эй Парвардигор, ман кистам ва хонаи ман чист, ки маро ба ин мартаба расондаӣ?


text:
Ва ин боз дар назарат, эй Худованд, эй Парвардигор, кам намудааст, ва Ту дар бораи ояндаи дури хонадони бандаат низ сухан рондаӣ; оё ин мартабаи баланди одам нест, эй Худованд, эй Парвардигор?


text:
Ва Довуд дигар ба Ту чӣ метавонад бигӯяд? Ту, охир, бандаи Худро мешиносӣ, эй Худованд, эй Парвардигор!


text:
Ба хотири сухани Худ ва мувофиқи дили Худ тамоми ин бузургиро ба амал овардаӣ, то ки бандаи Худро огоҳ намоӣ.


text:
Бинобар ин Ту, эй Худованд, эй Парвардигор, бузург ҳастӣ, зеро мувофиқи ҳар он чи мо бо гӯшҳои худ шунидаем, чизе монанди Ту нест, ва ҷуз аз Ту Худое нест.


text:
Ва кист, ки мисли қавми Ту Исроил бошад, ки онҳо бар рӯи замин қавми ягонае ҳастанд, ки аз барояшон Худо омадааст, то ки онҳоро фидия дода гирифта, барои Худ қавм гардонад ва номе барои Худ пайдо кунад, ва корҳои бузурге барои онҳо ва корҳои саҳмгине барои замини Худ ба ҷо оварад, то ки Ту халқҳо ва худоёни онҳоро аз пеши қавми Худ, ки аз Миср барои Худ фидия дода гирифтаӣ, бадар биронӣ.


text:
Ва қавми Худ Исроилро барои Худ пойдор гардондӣ, то ки онҳо то абад қавми Ту бошанд, ва Ту, эй Парвардигор, Худои онҳо шудӣ.


text:
Ва алҳол, эй Парвардигор, эй Худо, суханеро, ки дар бораи бандаи Худ ва хонадони вай ба забон рондаӣ, то абад пойдор гардон, ва он чи гуфтаӣ, ба ҷо овар.


text:
Ва номи Ту бигзор то абад муаззам бузург бошад, то бигӯянд: 'Парвардигори лашкарҳо Худо бар Исроил аст'. Ва хонадони бандаат Довуд бигзор ба ҳузури ту пойдор бошад.


text:
Азбаски Ту, эй Парвардигори лашкарҳо, Худои Исроил, гӯшраси бандаи Худ намуда, гуфтаӣ: 'Барои ту хонае бино хоҳам кард', бинобар ин бандаат дар дили худ ҷуръат пайдо кард, ки ин дуоро назди Ту бигӯяд.


text:
Ва алҳол, эй Худованд, эй Парвардигор, Ту Худо ҳастӣ, ва суханонат рост аст, ва Ту дар бораи бандаи Худ ин некиро ба забон рондаӣ.


text:
Ва алҳол таваҷҷӯҳ намуда, хонадони бандаатро баракат бидеҳ, то ки он то абад дар ҳузури Ту бошад; зеро ки Ту, эй Худованд, эй Парвардигор, сухан рондаӣ, ва хонадони бандаат аз баракати Ту то абад муборак хоҳад буд».


text:
Ва баъд аз ин Довуд ба фалиштиён зарба расонида, онҳоро мағлуб кард, ва Довуд инони ихтиёри* пойтахти фалиштиёнро аз дасташон гирифт.


text:
Ва ба Мӯоб шикаст расонид, ва онҳоро ба замин хобонида, бо арғамчин чен кард, ва ду арғамчин барои куштан чен кард ва як арғамчин барои зинда нигоҳ доштан; ва мӯобиён бандагони хироҷгузори Довуд гардиданд.


text:
Ва Довуд ба Ҳададозар писари Раҳӯб, подшоҳи Сӯбо, вақте ки вай мерафт, то ҳукмронии худро назди дарёи Фурот аз нав барқарор намояд, шикаст расонид.


text:
Ва Довуд ҳазору ҳафтсад савора ва бист ҳазор пиёда аз вай гирифт; ва Довуд ҳамаи аспҳои аробаҳои вайро пай кард, вале аз онҳо барои сад ароба нигоҳ дошт.


text:
Ва арамиёни Димишқ ба мадади Ҳададозар подшоҳи Сӯбо омаданд; ва Довуд аз арамиён бисту ду ҳазор нафарро кушт.


text:
Ва Довуд дар Арами Димишқ волиёнро гузошт, ва арамиён бандагони хироҷгузори Довуд гардиданд. Ва Парвардигор Довудро ба ҳар ҷое ки мерафт, ёварӣ менамуд.


text:
Ва Тӯӣ писари худ Юромро назди подшоҳ Довуд фиристод, то ки ба ӯ салом расонад ва ӯро муборакбод гӯяд, ба муносибати он ки бо Ҳададозар ҷанг карда, вайро мағлуб намудааст, зеро ки Ҳададозар ба муқобили Тӯӣ бисёр меҷангид. Ва дар дасти Юром зарфҳои нуқра ва зарфҳои тилло ва зарфҳои мис буд.


text:
Ва подшоҳ Довуд онҳоро низ барои Парвардигор вақф намуд, бо якҷоягии нуқра ва тиллое ки аз ҳамаи халқҳои мағлубкардаи худ гирифта вақф намуда буд,


text:
Яъне аз Арам ва Мӯоб ва банӣ Аммӯн ва фалиштиён ва Амолеқ ва аз ғанимати Ҳададозар писари Раҳӯб, подшоҳи Сӯбо.


text:
Ва Довуд шӯҳрат пайдо кард, вақте ки аз шикаст додани ҳаждаҳ ҳазор арамиён дар водии Намак, бармегашт.


text:
Ва дар Адӯм волиёнро гузошт, дар тамоми Адӯм волиёнро гузошт, ва ҳамаи адӯмиён бандагони Довуд гардиданд. Ва Парвардигор Довудро ба ҳар ҷое ки мерафт, ёварӣ менамуд.


text:
Ва Довуд дар тамоми Исроил подшоҳӣ мекард; ва Довуд бар тамоми қавми худ доварӣ ва инсофро ба амал меовард.


text:
Ва Баноё писари Еҳӯёдоъ бар каритиён ва фалитиён* сардор буд; ва писарони Довуд садрнишин болонишин буданд.


text:
Ва Довуд гуфт: «Оё касе боз аз хонадони Шоул боқӣ мондааст, то ки ба хотири Йӯнотон ба вай меҳрубонӣ намоям?»


text:
Ва дар хонадони Шоул навкаре буд, ки Сибо ном дошт; ва ӯро назди Довуд хонданд, ва подшоҳ ба ӯ гуфт: «Оё ту Сибо ҳастӣ?» Гуфт: «Бандаи ту ҳастам».


text:
Ва подшоҳ гуфт: «Оё касе боз аз хонадони Шоул ҳаст, то ки ба вай меҳрубонии Худоро ба амал оварам?» Ва Сибо ба подшоҳ гуфт: «Боз писари Йӯнотон ҳаст, ки поҳояш ланг аст».


text:
Ва подшоҳ ба ӯ гуфт: «Вай куҷост?» Ва Сибо ба подшоҳ гуфт: «Инак, вай дар хонаи Мокир писари Амиил дар Лӯ-Дабор мебошад».


text:
Ва Мефибӯшет писари Йӯнотон писари Шоул назди Довуд омад, ва бар рӯи худ афтода, ба ӯ саҷда бурд; ва Довуд гуфт: «Эй Мефибӯшет!» Гуфт: «Инак бандаи ту».


text:
Ва Довуд ба вай гуфт: «Натарс, зеро ки ба хотири падарат Йӯнотон ба ту албатта меҳрубонӣ хоҳам намуд, ва тамоми замини падарат Шоулро ба ту хоҳам баргардонид; ва ту ҳамеша дар сари дастархони ман нон хоҳӣ хӯрд».


text:
Ва подшоҳ навкари Шоул Сиборо хонда, ба вай гуфт: «Ҳар он чиро, ки ба Шоул ва тамоми хонадонаш тааллуқ дошт, ба писари хоҷаат додам.


text:
Ва ту ва писаронат ва навкаронат заминро барои ӯ кор карда, ҳосили онро биёред, то ки писари хоҷаат нон барои хӯрданаш дошта бошад; вале Мефибӯшет, писари хоҷаат, ҳамеша дар сари дастархони ман нон хоҳад хӯрд». Ва Сибо понздаҳ писар ва бист навкар дошт.


text:
Ва Сибо ба подшоҳ гуфт: «Мувофиқи ҳар он чи хоҷаам подшоҳ фармудааст, бандаат ҳамон тавр амал хоҳад кард». Ва подшоҳ гуфт, ки «Мефибӯшет мисли яке аз писарони подшоҳ дар сари дастархони ман хоҳад хӯрд».


text:
Ва Мефибӯшет писари хурдсоле дошт, ки номаш Мико буд. Ва ҳамаи сокинони хонаи Сибо навкарони Мефибӯшет буданд.


text:
Ва Мефибӯшет дар Ерусалим сокин буд, зеро ки ҳамеша дар сари дастархони подшоҳ мехӯрд; ва ду пояш ланг буд.


text:
Ва Довуд гуфт: «Ба Ҳонун писари Ноҳош меҳрубонӣ хоҳам намуд, чунки падари вай ба ман меҳрубонӣ карда буд». Ва Довуд фиристод, то ки ба воситаи навкарони худ ба вай дар бораи падараш таъзия баён намояд; ва навкарони Довуд ба замини банӣ Аммӯн омаданд.


text:
Ва сарварони банӣ Аммӯн ба хоҷаи худ Ҳонун гуфтанд: «Оё ба гумони ту Довуд падаратро эҳтиром менамуд, ки навкаронашро барои баён кардани ҳамдардӣ таъзия назди ту фиристодааст? Довуд, охир, онҳоро барои он фиристодааст, ки шаҳрро тафтиш ва ҷосусӣ намуда, баъд онро вайрон валангор кунад».


text:
Ва Ҳонун бандагони Довудро гирифта, нисфи ришашонро тарошид, ва либосҳошонро то нисфаш, яъне аз поён то суринашон бурида партофт, ва онҳоро фиристод.


text:
Ва инро ба Довуд хабар доданд, ва ӯ ба пешвози онҳо фиристод, зеро ки ин одамон бағоят хиҷил буданд; ва подшоҳ гуфт: «Дар Ериҳӯ бимонед, то вақте ки ришҳотон калон шавад, ва баъд аз он хоҳед баргашт».


text:
Ва банӣ Аммӯн диданд, ки дар назари Довуд нафратангез гардиданд; ва банӣ Аммӯн фиристода, аз арамиёни Байт-Раҳӯб ва аз арамиёни Сӯбо бист ҳазор пиёда, ва подшоҳи Маъкоро бо ҳазор нафар, ва аз мардони Туб дувоздаҳ ҳазор нафар киро карданд.


text:
Ва банӣ Аммӯн берун омада, дар даҳани дарвоза барои ҷанг саф кашиданд; ва арамиёни Сӯбо ва Раҳӯб ва мардони Туб ва Маъко дар саҳро алоҳида мавқеъ гирифтанд.


text:
Ва Юоб дид, ки ба муқобили ӯ ҳам аз пеш ва ҳам аз ақиб барои ҷанг омода шудаанд; ва ӯ аз ҳамаи баргузидагони Исроил фавҷе интихоб намуда, бар зидди арамиён саф кашид.


text:
Ва гуфт: «Агар арамиён аз ман зӯр бароянд, ба мадади ман биё, ва агар банӣ Аммӯн аз ту зӯр бароянд, ман ба мадади ту хоҳам омад.


text:
Далер бош, ва мо барои қавми худ ва барои шаҳрҳои Худои худ далерона хоҳем ҷангид, ва Парвардигор он чиро, ки дар назараш писанд ояд, ба амал хоҳад овард».


text:
Ва Юоб ва қавме ки бо ӯ буданд, ба ҷанги зидди арамиён шурӯъ карданд; ва онҳо аз пеши ӯ рӯ ба гурез оварданд.


text:
Чун банӣ Аммӯн диданд, ки арамиён рӯ ба гурез оварданд, онҳо низ аз пеши Абишой гурехта, ба шаҳр дохил шуданд; ва Юоб аз ҷанги зидди банӣ Аммӯн баргашта, ба Ерусалим омад.


text:
Ва Ҳададозар фиристода, арамиёнеро, ки дар он тарафи дарё буданд, берун овард, ва онҳо ба Ҳелом омаданд; ва Шубак, сарлашкари Ҳададозар пешопеши онҳо мерафт.


text:
Ва ба Довуд хабари ин расид, ва ӯ тамоми Исроилро ҷамъ кард, ва аз Урдун гузашта, ба Ҳелом омад; ва арамиён ба муқобили Довуд саф кашида, бо ӯ ҷанг карданд.


text:
Ва арамиён аз пеши Исроил рӯ ба гурез оварданд; ва Довуд аз арамиён аспони ҳафтсад ароба ва чил ҳазор савораро кушт, ва сарлашкари онҳо Шубакро зарба зад, ки вай дар он ҷо мурд.


text:
Ва чун ҳамаи подшоҳони зердасти Ҳададозар диданд, ки пеши Исроил мағлуб гардиданд, бо исроилиён сулҳ баста, ба онҳо тобеъ шуданд; ва арамиён минбаъд аз дастгирӣ кардани банӣ Аммӯн тарсиданд.


text:
Ва баъд аз анҷоми сол, вақте ки подшоҳон берун мераванд, чунин воқеъ шуд, ки Довуд Юобро бо навкарони худ ва бо тамоми Исроил фиристод, ва онҳо банӣ Аммӯнро зарба зада, Раббаро муҳосира карданд; вале Довуд дар Ерусалим монд.


text:
Ва ҳангоми шом чунин воқеъ шуд, ки Довуд аз бистари худ бархоста, бар боми хонаи подшоҳ гардиш мекард, ва аз болои бом занеро дид, ки шустушӯй мекунад; ва ин зан бағоят зебоманзар хушрӯй зебочеҳра буд.


text:
Ва Довуд фиристод, ки дар бораи ин зан пурсуҷӯй кунанд; ва ба ӯ гуфтанд: «Вай, охир, Батшобаъ духтари Алиом, завҷаи Уриёи ҳиттӣ мебошад».


text:
Ва Довуд қосидон фиристод, то ки вайро бигиранд; ва вай назди ӯ омад, ва ӯ бо вай хобид, дар сурате ки вай аз нопокии худ пок шуда буд; ва вай ба хонаи худ баргашт.


text:
Ва Довуд назди Юоб фиристод: «Уриёи ҳиттиро назди ман бифирист». Ва Юоб Уриёро назди Довуд фиристод.


text:
Ва Довуд ба Уриё гуфт: «Ба хонаи худ рафта, пойҳоятро бишӯй». Ва Уриё аз хонаи подшоҳ берун рафт, ва аз қафояш тӯҳфа аз дастархони подшоҳ фиристода шуд.


text:
Ва ба Довуд хабар дода, гуфтанд: «Уриё ба хонаи худ нарафтааст». Ва Довуд ба Уриё гуфт: «Ту, охир, аз роҳ расидаӣ, пас чаро ба хонаи худ нарафтӣ?»


text:
Ва Уриё ба Довуд гуфт: «Сандуқ ва Исроил ва Яҳудо дар хаймаҳо сокинанд, ва хоҷаам Юоб ва навкарони хоҷаам бар рӯи саҳро урду задаанд, ва ман ба хонаи худ рафта, бихӯрам ва бинӯшам ва бо зани худ бихобам? Қасам ба ҳаёти ту ва ба ҳаёти ҷони ту, ки чунин нахоҳам кард!»


text:
Ва Довуд ба Уриё гуфт: «Имрӯз низ дар ин ҷо бимон, ва фардо туро хоҳам фиристод». Ва Уриё он рӯз ва фардояш дар Ерусалим монд.


text:
Ва Довуд ӯро даъват намуд, ва дар ҳузураш ӯ хӯрд ва нӯшид, ва ӯро маст гардонид; ва ҳангоми шом ӯ берун рафта, бар бистараш бо навкарони хоҷааш хобид, ва ба хонаи худ нарафт.


text:
Ва дар нома чунин навишта буд: «Уриёро дар мавқеи ҳарбу зарби сахт бигузоред, ва аз ақибаш худро канор кашед, то ки ӯ зарба хӯрда, бимирад».


text:
Ва ҳангоме ки Юоб шаҳрро муҳосира мекард, Уриёро дар ҷое гузошт, ки медонист, ки дар он ҷанговарони далер ҳастанд.


text:
Ва мардуми шаҳр берун омада, бо Юоб ҷанг карданд, ва чанде аз қавм, аз навкарони Довуд афтоданд; ва Уриён ҳиттӣ низ мурд.


text:
Ва подшоҳ хашмгин гардида, ба ту бигӯяд: 'Чаро барои ҷанг ба шаҳр наздик шудед? Шумо магар намедонистед, ки аз болои ҳисор тирандозӣ мекунанд?


text:
Кист, ки Абималик писари Ерубошатро кушт? Зане, охир, санги болоии осиёро бар ӯ аз болои ҳисор андохт, ва ӯ дар Тебес мурд. Пас, чаро шумо ба ҳисор наздик шудед?' – он гоҳ бигӯй: 'Навкарат Уриёи ҳиттӣ низ мурдааст'».


text:
Ва қосид ба Довуд гуфт: «Азбаски он одамон бар мо дастболо шуда, аз ақиби мо ба саҳро баромаданд, мо онҳоро то даҳани дарвоза дунболагирӣ кардем;


text:
Ва тирандозон бар навкаронат аз болои ҳисор тир андохтанд, ва баъзе аз навкарони подшоҳ мурданд; ва навкарат Уриёи ҳиттӣ низ мурд».


text:
Ва Довуд ба қосид гуфт: «Ба Юоб чунин бигӯй: 'Ин ҳодиса ба назари ту бад нанамояд, зеро ки шамшер гоҳе ин тавр, ва гоҳе ба таври дигар ба ҳалокат мерасонад; ҷанги худро ба муқобили шаҳр пурзӯр карда, онро валангор бикун'. Пас, ӯро далер намо».


text:
Ва ҳангоме ки мӯҳлати мотами вай анҷом ёфт, Довуд фиристода, вайро ба хонаи худ овард; ва вай завҷаи ӯ шуд, ва барои ӯ писаре зоид. Ва коре ки Довуд кард, ба назари Парвардигор бад намуд.


text:
Ва Парвардигор Нотонро назди Довуд фиристод, ва вай назди ӯ омада, ба ӯ гуфт: «Дар шаҳре ду мард буданд, яке сарватдор ва дигаре камбағал.


text:
Вале камбағал чизе ҷуз як барраи майдаяк надошт, ки онро харида парварида буд, ва он назди ӯ бо якҷоягии бачагонаш калон мешуд: аз нони ӯ мехӯрд ва аз косаи ӯ менӯшид ва дар бағали ӯ мехобид, ва барои ӯ мисли духтар буд.


text:
Ва мусофире назди марди сарватдор омад, ва ӯ дареғ дошт, ки аз гӯсфандон ва говони худ гирифта, барои меҳмоне ки назди ӯ омадааст, хӯроке тайёр кунад, балки барраи марди камбағалро гирифта, барои шахсе ки назди ӯ омада буд, хӯрок тайёр кард».


text:
Ва хашми Довуд бар он мард бағоят аланга зад, ва ӯ ба Нотон гуфт: «Қасам ба ҳаёти Парвардигор, ки марде ки чунин амал кардааст, сазовори қатл аст!


text:
Ва барои барра вай бояд чор баробар товон диҳад: аз барои он ки чунин амал кардааст, ва аз барои он ки раҳм нанамудааст».


text:
Ва Нотон ба Довуд гуфт: «Он мард ту ҳастӣ! Парвардигор Худои Исроил чунин мегӯяд: 'Ман туро ба подшоҳӣ бар Исроил тадҳин намудам, ва Ман туро аз дасти Шоул раҳоӣ додам;


text:
Ва хонаи хоҷаатро ба ту додам ва занони хоҷаатро ба оғӯши ту; ва хонадони Исроил ва Яҳудоро ба ту додам, ва агар ин кам бошад, ба ту боз ва боз илова менамудам.


text:
Пас чаро ту ба сухани Парвардигор беэътиноӣ намуда, он чиро, ки дар назари Ӯ бад аст, ба амал овардӣ? Уриёи ҳиттиро бо шамшер зарба зада, занашро барои худ ба занӣ гирифтӣ; ва ӯро бо шамшери банӣ Аммӯн куштӣ.


text:
Ва алҳол шамшер аз хонадони ту то абад дур нахоҳад шуд, ба он сабаб ки ба Ман беэътиноӣ намудӣ, ва зани Уриёи ҳиттиро гирифтӣ, то ки зани ту бошад'.


text:
Парвардигор чунин мегӯяд: 'Инак, Ман аз хонаи худат ба сари ту бадӣ хоҳам овард, ва занони туро пеши назари ту гирифта, ба ёри ту хоҳам дод, ва ӯ пеши назари ин офтоб бо занони ту хоҳад хобид.


text:
Дар сурате ки ту ин корро пинҳонӣ кардаӣ, Ман ин корро пеши назари тамоми Исроил ва пеши назари офтоб ба ҷо хоҳам овард'».


text:
Ва Довуд ба Нотон гуфт: «Ман пеши Парвардигор гуноҳ кардаам». Ва Нотон ба Довуд гуфт: «Парвардигор низ аз гуноҳат гузароӣ кардааст; ту нахоҳӣ мурд.


text:
Аммо азбаски ту бо ин кор сабаби куфр гуфтани душманони Парвардигор гардидаӣ, он писар низ, ки барои ту таваллуд ёфтааст, албатта хоҳад мурд».


text:
Ва Нотон ба хонаи худ рафт. Ва Парвардигор бачаеро, ки зани Уриё барои Довуд зоида буд, гирифтори беморӣ кард, ва бемории вай сахт буд.


text:
Ва Довуд аз Худо барои кӯдак илтимос намуд; ва Довуд рӯза дошт, ва омада, бар рӯи замин хобида шабро мегузаронид.


text:
Ва пирони хонааш назди ӯ омада, саъю кӯшиш мекарданд, ки ӯро аз замин бархезонанд, вале ӯ розӣ намешуд, ва ҳамроҳи онҳо нон намехӯрд.


text:
Ва дар рӯзи ҳафтум бача мурд; ва навкарони Довуд тарсиданд, ки мурдани бачаро ба ӯ хабар диҳанд, зеро ки ба ҳамдигар мегуфтанд: «Инак, вақте ки бача зинда буд, мо ба ӯ сухан рондем, ва ӯ ба овози мо гӯш надод; пас, чӣ гуна ба ӯ бигӯем, ки бача мурдааст? Шояд, ӯ кори баде бо худ бикунад».


text:
Ва Довуд дид, ки навкаронаш ба якдигар пичиррос мезананд, ва Довуд фаҳмид, ки бача мурдааст; ва Довуд ба навкаронаш гуфт: «Оё бача мурдааст?» Гуфтанд: «Мурдааст».


text:
Ва Довуд аз замин бархоста, шустушӯ кард, ва ба худ равған намуд, ва либосашро иваз кард, ва ба хонаи Парвардигор рафта, парастиш намуд, ва ба хонаи худ омада, хӯрок пурсид, ва пеши ӯ нон монданд, ва ӯ хӯрд.


text:
Ва навкаронаш ба ӯ гуфтанд: «Ин чӣ кор аст, ки кардӣ: вақте ки бача зинда буд, рӯза дошта гиря кардӣ, ва чун бача мурд, бархоста нон хӯрдӣ?»


text:
Ва ӯ гуфт: «То даме ки бача зинда буд, ман рӯза дошта гиря кардам, зеро ки ба дили худ гуфтам: 'Шояд, Парвардигор ба ман марҳамат намояд, ва бача зинда монад'.


text:
Ва алҳол вай мурдааст, пас чаро ман рӯза дорам? Оё ман метавонам вайро баргардонам? Ман назди вай хоҳам рафт, вале вай назди ман нахоҳад баргашт».


text:
Ва Довуд зани худ Батшобаъро тасаллӣ дод, ва назди вай даромада, бо вай хобид, ва вай писаре зоид, ва ӯро Сулаймон ном ниҳод, ва Парвардигор ӯро дӯст дошт.


text:
Ва ба воситаи Нотони набӣ пайғамбар хабар фиристод, ва вай ӯро ба хотири Парвардигор Едидё ном ниҳод.


text:
Ва алҳол бақияи қавмро ҷамъ намо, ва бар зидди шаҳр урду зада, онро бигир; мабодо ман шаҳрро бигирам, ва он ба номи ман хонда шавад».


text:
Ва тоҷи подшоҳи онҳоро аз сараш гирифт, ки вазнаш як киккар* буд ва санги гаронбаҳое дошт, ва онро бар сари Довуд гузоштанд; ва у ғанимати бағоят зиёде аз шаҳр берун овард.


text:
Ва қавмеро, ки дар он буданд, берун овард, ва онҳоро зери назди арраҳо ва ғаллакӯбакҳои оҳанин ва табарҳои оҳанин гузошт, ва онҳоро ба корҳои хумдони хиштпазӣ баргумошт; ва бо ҳамаи шаҳрҳои банӣ Аммӯн чунин амал кард; ва Довуд ва тамоми қавм ба Ерусалим баргаштанд.


text:
Ва баъд аз он чунин воқеъ шуд: Абшолӯм писари Довуд хоҳари хушрӯе дошт, ки номаш Томор буд; ва Амнӯн писари Довуд вайро дӯст дошт.


text:
Ва Амнӯн аз ишқи хоҳараш Томор чунон шайдо гашт, ки мисли беморе менамуд, зеро ки вай бокира буд, ва ба назари Амнӯн мушкил буд, ки бо вай коре тавонад бикунад.


text:
Ва Амнӯн ёре дошт, ки номаш Юнодоб буд, ва ӯ писари Шимъо бародари Довуд буд; ва Юнодоб шахси бағоят айёр буд.


text:
Ва ба ӯ гуфт: «Чаро ту, эй шоҳзода, рӯз ба рӯз чунин лоғар мешавӣ? Ба ман, охир, бигӯй». Ва Амнӯн ба ӯ гуфт: «Ман Томорро, ки хоҳари бародарам Абшолӯм аст, дӯст медорам».


text:
Ва Юнодоб ба ӯ гуфт: «Бар бистарат хобида, худро бемор вонамуд кун; ва ҳангоме ки падарат барои дидани ту биёяд, ба ӯ бигӯй: 'Бигзор хоҳарам Томор омада, маро хӯрок хӯронад, ва хӯрокро пеши назари ман тайёр кунад, то ки бубинам ва аз дасти вай бихӯрам'».


text:
Ва Амнӯн хобида, худро бемор вонамуд кард; ва подшоҳ барои дидани ӯ омад, ва Амнӯн ба подшоҳ гуфт: «Бигзор хоҳарам Томор омада, пеши назарам як-дуто чалпак пазад, ва ман аз дасташ бихӯрам».


text:
Ва Довуд назди Томор ба хонааш фиристода, гуфт: «Лутфан, ба хонаи бародарат Амнӯн рафта, барои ӯ хӯрок бипаз».


text:
Ва Томор ба хонаи бародараш Амнӯн рафт, ва ӯ хобида буд; ва орд гирифта, хамир кард, ва пеши назари ӯ гирдаҳо қурсҳо тайёр карда, чалпак пухт.


text:
Ва тобаро гирифта, пеши ӯ холӣ кард, вале ӯ майли хӯрдан накард. Ва Амнӯн гуфт: «Ҳамаи одамонро аз пеши ман бароред!» Ва ҳамаи одамон аз пеши ӯ баромаданд.


text:
Ва Амнӯн ба Томор гуфт: «Хӯрокро ба он ҳуҷра биёр, то ки аз дасти ту бихӯрам». Ва Томор чалпакҳоро, ки пухта буд, гирифта, назди бародари худ Амнӯн ба он ҳуҷра овард.


text:
Ва ҳамин ки назди ӯ монд, то ки бихӯрад, ӯ вайро дошта, ба вай гуфт: «Биё, бо ман бихоб, эй хоҳарам».


text:
Вале вай ба ӯ гуфт: «Не, эй бародарам, ба номӯси ман таҷовуз накун; зеро ки дар Исроил чунин рафтор намекунанд; ин кори бадро накун.


text:
Ва ман нанги худро ба куҷо барам? Ва ту мисли яке аз сафилон нокасон дар Исроил хоҳӣ шуд. Ва алҳол, лутфан, ту бо подшоҳ гуфтугӯ намо, зеро ки маро аз ту дареғ нахоҳад дошт».


text:
Ва Амнӯн бо нафрати бағоят азиме аз вай нафрат намуд, ба тавре ки нафрате ки аз вай пайдо кард, аз муҳаббате ки ба вай дошт, бузургтар буд; ва Амнӯн ба вай гуфт: «Бархоста, бирав».


text:
Ва вай ба ӯ гуфт: «Не, зеро ин бадие ки ту дар ҳаққи ман карда, маро бадар меронӣ, бузургтар аст аз бадии дигаре ки дар ҳаққи ман кардӣ». Вале ӯ нахост ба овози вай гӯш диҳад,


text:
Ва навкари хизматгузори худро хонда, гуфт: «Вайро аз пеши ман бадар бирон, ва дарро аз пушташ бибанд».


text:
Ва вай куртаи рангоранге дар бар дошт, зеро ки духтарони бокираи подшоҳ чунин либосе мепӯшиданд. Ва хизматгузори ӯ вайро берун бароварда, дарро аз пушташ баст.


text:
Ва Томор хокистар бар сари худ пошид, ва куртаи рангорангро, ки дар бар дошт, дарронид, ва дастҳояшро бар сараш гузошта, мерафту фарёд мезад.


text:
Ва бародараш Абшолӯм ба вай гуфт: «Оё бародарат Амнӯн бо ту буд? Ва алҳол, эй хоҳарам, хомӯш бош; ӯ бародари туст; аз ин кор дилафгор нашав». Ва Томор парешонҳол дар хонаи бародараш Абшолӯм монд.


text:
Ва Абшолӯм бо Амнӯн сухане бад ё нек нагуфт; зеро ки Абшолӯм аз Амнӯн нафрат дошт, барои он ки ба номӯси хоҳараш Томор таҷовуз карда буд.


text:
Ва чунин воқеъ шуд, ки баъд аз ду сол дар Баал-Ҳосӯр, ки назди Эфроим аст, барои Абшолӯм пашмбурӣ мекарданд, ва Абшолӯм ҳамаи писарони подшоҳро даъват намуд.


text:
Ва Абшолӯм назди подшоҳ омада, гуфт: «Инак, алҳол барои бандаат пашмбурӣ мекунанд; бигзор подшоҳ ва навкаронаш бо бандаат оянд».


text:
Ва подшоҳ ба Абшолӯм гуфт: «Не, писарам, ҳамаи мо нахоҳем омад, то ки ба ту гаронӣ накунем». Ва ҳарчанд аз ӯ илтимос намуд, ӯ нахост биёяд, ва вайро баракат дод.


text:
Ва Абшолӯм гуфт: «Ҳеҷ набошад, бародарам Амнӯн ҳамроҳи мо биёяд». Ва подшоҳ ба ӯ гуфт: «Чаро вай бо ту биёяд?»


text:
Вале Абшолӯм бо илтимосу илтиҷо ӯро розӣ кард, ва ӯ Амнӯн ва ҳамаи писарони подшоҳро бо вай фиристод.


text:
Ва Абшолӯм ба навкаронаш фармуда, гуфт: «Бингаред, ҳамин ки дили Амнӯн аз шароб шод гардад, ва ман ба шумо гӯям: 'Амнӯнро зарба занед', дарҳол ӯро бикушед, натарсед: ман охир, шуморо фармудаам, пас қавидил ва далер бошед».


text:
Ва навкарони Абшолӯм бо Амнӯн ончунон ки Абшолӯм фармуда буд, амал карданд; ва ҳамаи писарони подшоҳ бархостанд, ва ҳар яке ба хачири худ савор шуда, гурехтанд.


text:
Ва ҳангоме ки онҳо дар роҳ буданд, овозае ба гӯши Довуд расид, ки Абшолӯм ҳамаи писарони подшоҳро куштааст, ва як нафар ҳам аз онҳо боқӣ намондааст.


text:
Ва подшоҳ бархост ва либосҳояшро дарронида, бар замин хобид, ва ҳамаи навкаронаш, ки либосҳошонро дарронида буданд, дар атрофаш меистоданд.


text:
Вале Юнодоб писари Шимъо, бародари Довуд, ба сухан оғоз намуда, гуфт: «Бигзор хоҷаам гумон накунад, ки ҳамаи ҷавонони шоҳзодаро куштаанд, зеро танҳо Амнӯн мурдааст, чункӣ ин масъала назди Абшолӯм ҳал шуда буд, аз рӯзе ки вай ба номӯси хоҳари ӯ Томор таҷовуз карда буд.


text:
Ва алҳол бигзор хоҷаам подшоҳ дили худро бо чунин фикр безобита накунад, ки гӯё ҳамаи писарони подшоҳ мурда бошанд, балки танҳо Амнӯн мурдааст».


text:
Ва Абшолӯм гурехт. Ва навкаре ки дидбонӣ менамуд, чашмонашро баланд карда, дид, ки инак, аз роҳи ақиби он, аз ҷониби кӯҳ, қавми бисёре меоянд.


text:
Ва ҳамин ки вай суханонашро тамом кард, инак писарони подшоҳ омаданд, ва овози худро баланд карда, гиристанд; ва подшоҳ низ ва ҳамаи навкаронаш зор-зор гиристанд.


text:
Ва Абшолӯм гурехта, назди Талмой писари Аммиҳуд, подшоҳи Ҷашур, рафт; ва Довуд барои писари худ ҳар рӯз навҳа мекард.


text:
Ва подшоҳ Довуд дар ҳаваси он буд, ки сӯи Абшолӯм берун равад, зеро дар бораи Амнӯн, ки мурда буд, тасаллӣ ёфта буд.


text:
Ва Юоб ба Тақӯо фиристода, аз он ҷо зани зиракеро оваронид, ва ба вай гуфт: «Лутфан, худро мотамдор вонамуд бикун, ва либоси мотамӣ бипӯш, ва ба танат равған намол, ва мисли зане бишав, ки айёми зиёде барои мурда мотам гирифта бошад.


text:
Ва он зани тақӯогӣ барои сухан рондан назди подшоҳ омад, ва бар рӯи худ ба замин афтода, саҷда бурд, ва гуфт: «Ёварӣ намо, эй подшоҳ!»


text:
Ва подшоҳ ба вай гуфт: «Туро чӣ шудааст?» Вай гуфт: «Инак, ман бевазане ҳастам, ва шавҳарам мурдааст.


text:
Ва канизи ту ду писар дошт; ва ҳар ду дар саҳро хархаша намудаанд, ва касе набудааст, ки онҳоро аз якдигар чудо кунад, ва яке дигареро зарба зада, вайро куштааст.


text:
Ва инак, тамоми қабила бар канизи ту бархоста, мегӯянд: 'Бародаркушро бисупор, то ки ӯро барои ҷони бародараш, ки куштааст, қатл кунем, ва ворисро низ нобуд намоем'. Ва онҳо лахчаи маро, ки боқӣ мондааст, хомӯш хоҳанд кард, бе он ки барои шавҳарам номе ва бақияе бар рӯи замин бигузоранд».


text:
Ва зани тақӯогӣ ба подшоҳ гуфт: «Эй хоҷаам подшоҳ, бигзор гуноҳ бар ман ва бар хонадони падарам бошад, ва подшоҳ ва тахти ӯ аз гуноҳ пок бошанд».


text:
Ва подшоҳ гуфт: «Ҳар кӣ бо ту сухан гӯяд, ӯро назди ман биёр, ва ӯ дигар осебе ба ту нахоҳад расонид».


text:
Вай гуфт: «Лутфан, эй подшоҳ, Парвардигор Худои худро зикр намо, то ки хунхоҳ ҳалокатро афзун накунад, ва онҳо писари маро накушанд». Ва ӯ гуфт: «Қасам ба ҳаёти Парвардигор, ки мӯе аз сари писарат ба замин нахоҳад афтод».


text:
Ва зан гуфт: «Лутфан, ба канизи худ иҷозат бидеҳ, ки ба хоҷаам подшоҳ боз сухане гӯяд». Ва ӯ гуфт: «Бигӯй».


text:
«Пас чаро ту дар ҳаққи қавми Худо чунин андешидаӣ? Ва подшоҳ бо гуфтани ин сухан мисли айбдор аст, чунки подшоҳ рондашудаи худро барнагардонидааст.


text:
Мо, охир, ҳатман хоҳем мурд, ва мисли обе хоҳем буд, ки ба замин рехта мешавад, ва онро дигар ҷамъ кардан мумкин нест; ва Худо ҷонро нобуд намекунад, балки тадбирҳо меандешад, то ки рондашудае аз ӯ ронда нашавад.


text:
Ва алҳол назди хоҷаам подшоҳ барои гуфтани ин сухан ба он сабаб омадаам, ки қавм маро тарсониданд; ва канизат ба дили худ гуфт: 'Биё, ба подшоҳ арз кунам; шояд, подшоҳ арзи канизи худро ба амал оварад;


text:
Вақте ки подшоҳ бишнавад, канизи худро аз дасти касе ки мехоҳад маро бо якҷоягии писарам аз мероси Худо нобуд намояд, раҳо хоҳад кард'.


text:
Ва канизи ту ба дили худ гуфт: 'Сухани хоҷаам подшоҳ сабаби тасаллӣ хоҳад шуд', зеро ки хоҷаам подшоҳ мисли фариштаи Худост, то ки нек ва бадро дарк намояд. Ва Парвардигор Худои ту бигзор бо ту бошад».


text:
Ва подшоҳ ҷавоб гардонида, ба зан гуфт: «Чизе ки ман аз ту бипурсам, аз ман пинҳон надор». Ва зан гуфт: «Лутфан, хоҷаам подшоҳ бигӯяд».


text:
Ва подшоҳ гуфт: «Оё дасти Юоб дар ҳамаи ин бо туст?» Ва зан ҷавоб гардонида, гуфт: «Қасам ба ҳаёти ҷони ту, эй хоҷаам подшоҳ, ки аз ҳар чи хоҷаам подшоҳ гуфт, кас наметавонад ба тарафи рост ё чап майл кунад: ҳақиқатан, бандаат Юоб ба ман фармудааст, ва ҳамаи ин суханонро ӯ ба даҳони канизи ту гузоштааст.


text:
Барои тағйир додани вазъияти ҳозира бандаат Юоб ин корро кардааст; вале хирадмандии хоҷаам мисли хирадмандии фариштаи Худост, то ҳар чиро, ки бар рӯи замин аст, бидонад».


text:
Ва Юоб бар рӯи худ ба замин афтода, саҷда бурд, ва подшоҳро табрик намуд; ва Юоб гуфт: «Имрӯз бандаат медонад, ки дар назари ту, эй хоҷаам подшоҳ, илтифот ёфтаам, чунки подшоҳ мувофиқи сухани навкари худ амал намудааст».


text:
Ва подшоҳ гуфт: «Бигзор ӯ ба хонаи худ баргардад, ва рӯи маро набинад». Ва Абшолӯм ба хонаи худ баргашт, ва рӯи подшоҳро надид.


text:
Ва дар тамоми Исроил касе дар зебоӣ мисли Абшолӯм лоиқи таҳсин набуд: аз кафи пой то фарқи сараш ӯ нуқсоне камбудие надошт.


text:
Ва ҳангоме ки мӯйсари худро метарошид, – онро ӯ дар охири ҳар сол метарошид, чунки бар ӯ гаронӣ мекард, ва аз ин сабаб онро метарошид, – мӯйсари ӯ ба санги подшоҳӣ дусад сиқл вазн дошт.


text:
Ва Абшолӯм назди Юоб фиристод, то ки вайро пеши подшоҳ равона кунад, вале вай нахост, ки пеши ӯ биёяд; ва ӯ боз бори дуюм фиристод, вале нахост, ки биёяд.


text:
Ва ӯ ба навкаронаш гуфт: «Бубинед, қитъаи Юоб дар шафати қитъаи ман аст, ва дар он ҷо вай кишти ҷав дорад: биравед ва онро оташ зада бисӯзонед». Ва навкарони Абшолӯм он қитъаро оташ зада, сӯзониданд.


text:
Ва Юоб бархоста, назди Абшолӯм ба хонааш рафт, ва ба ӯ гуфт: «Чаро навкаронн ту қитъаи маро оташ зада сӯзонидаанд?»


text:
Ва Абшолӯм ба Юоб гуфт: «Инак, назди ту фиристода, гуфтам: ин ҷо биё, ва ман туро назди подшоҳ равона намоям, то ки бигӯӣ: 'Чаро ман аз Ҷашур омадаам? Барои ман беҳтар мебуд, ки то кунун дар он ҷо бошам'. Ва алҳол мехоҳам рӯи подшоҳро бубинам, ва агар айбдор бошам, бигзор ӯ маро ба қатл расонад».


text:
Ва Юоб назди подшоҳ омада, ба ӯ хабар дод, ва ӯ Абшолӯмро даъват намуд; ва вай назди подшоҳ омад, ва пеши подшоҳ бар рӯи худ ба замин афтода, саҷда бурд; ва подшоҳ Абшолӯмро бӯса кард.


text:
Ва пас аз он чунин воқеъ шуд, ки Абшолӯм барои худ ароба ва аспон муҳайё кард, ва панҷоҳ нафар шотирон пешопеши ӯ медавиданд.


text:
Ва Абшолӯм бомдодон бархоста, дар сари роҳи дарвоза меистод; ва ҳар касе ки даъвое дошта, барои мурофиа назди подшоҳ меомад, вайро Абшолӯм даъват намуда, мегуфт: «Ту аз кадом шаҳр ҳастӣ?» Ва ҳангоме ки вай мегуфт: «Бандаат аз фалон сибти Исроил ҳастам»,


text:
Он гоҳ Абшолӯм ба вай мегуфт: «Инак, суханонат дуруст ва ҳаққонист, вале касе аз ҷониби подшоҳ нест, ки туро бишнавад».


text:
Ва Абшолӯм мегуфт: «Кошки ман дар ин замин довар мешудам, ва ҳар касе ҷанҷол ва даъвое медошт, назди ман меомад, ва ман вайро одилона доварӣ менамудам!»


text:
Ва ҳангоме ки касе наздик меомад, то ки ба ӯ саҷда барад, ӯ дасти худро дароз карда, вайро нигоҳ медошт ва мебӯсид.


text:
Ва Абшолӯм бо ҳамаи исроилиёне ки барои мурофиа назди подшоҳ меомаданд, ҳамин тавр рафтор мекард; ва Абшолӯм дили мардуми Исроилро мерабуд.


text:
Ва чунин воқеъ шуд, ки пас аз гузаштани чор сол Абшолӯм ба Довуд гуфт: «Ба ман иҷозат бидеҳ, ки рафта, назри худро, ки барои Парвардигор дар Ҳебрӯн ният кардаам, адо намоям;


text:
Зеро бандаат, вақте ки дар Ҷашури арамиён сокин будам, назр карда, гуфтаам: 'Агар Парвардигор маро ба Ерусалим баргардонад, ман Парвардигорро парастиш хоҳам намуд'».


text:
Ва Абшолӯм ба ҳамаи сибтҳои Исроил ҷосусонро фиристода, гуфт: «Баробари шунидани садои карнай бигӯед: 'Абшолӯм дар Ҳебрӯн подшоҳ шудааст'».


text:
Ва бо Абшолӯм дусад нафар даъватшудагон аз Ерусалим рафта буданд, дар ҳолате ки аз рӯи софдилӣ рафта, аз таги гап ҳеҷ хабар надоштанд.


text:
Ва Абшолӯм, вақте ки қурбониҳоро забҳ менамуд, назди Аҳитӯфали ҷилӯнӣ, ки машваратчии Довуд буд, фиристода, вайро аз шаҳри Ҷилӯ даъват намуд; ва суиқасди пурзӯре ба амал омад, ва қавм торафт бештар ба Абшолӯм ҳамроҳ мешуданд.


text:
Ва Довуд ба ҳамаи навкаронаш, ки бо ӯ дар Ерусалим буданд, гуфт: «Бархезед, то ки бигрезем, зеро ки барои мо аз дасти Абшолӯм халосӣ нахоҳад буд; ба рафтан шитоб кунед, мабодо ӯ омада, моро дастгир намояд ва фалокате ба сари мо биёрад, ва аҳли шаҳрро ба дами шамшер бизанад».


text:
Ва навкарони подшоҳ ба подшоҳ гуфтанд: «Дар ҳар чи, ки хоҷаи мо подшоҳ ихтиёр кунад, инак, мо бандагони ту ҳастем».


text:
Ва подшоҳ ва тамоми аҳли хонааш аз пайи ӯ берун рафтанд: ва подшоҳ даҳ занро, ки сурриягонаш буданд, барои нигоҳубини хона монда рафт.


text:
Ва ҳамаи навкаронаш аз пеши ӯ гузаштанд; ва ҳамаи каритиён ва ҳамаи фалитиён, ва ҳамаи ҷаттиён, яъне шашсад нафаре ки аз пайи ӯ аз Ҷат омада буданд, аз пеши подшоҳ гузаштанд.


text:
Ва подшоҳ ба Иттойи ҷаттӣ гуфт: «'Чаро ту низ ҳамроҳи мо меоӣ? Баргард ва ҳамроҳи он подшоҳ бимон, зеро ки ту аҷнабӣ ҳастӣ, ва ту низ аз макони худ ҷалои тарки ватан гардидаӣ.


text:
Ту, охир, дирӯз омадаӣ, ва оё имрӯз ман туро ҳамроҳи мо ба оворагардӣ водор намоям? Ва ҳол он ки ман ба ҳар ҷо, ки рост ояд, меравам; пас, баргард ва бародарони худро баргардон. Меҳрубонӣ ва ростӣ ёри ту бод!»


text:
Ва Иттой ба подшоҳ ҷавоб гардонида, гуфт: «Қасам ба ҳаёти Парвардигор ва ба ҳаёти хоҷаам подшоҳ, ки ҳар ҷое ки хоҷаам подшоҳ, хоҳ дар марг ва хоҳ дар ҳаёт бошад, бандаи ту дар он ҷо хоҳад буд».


text:
Ва Довуд ба Иттой гуфт: «Пас, бирав ва бигзар». Ва Иттойи ҷаттӣ, ва ҳамаи одамонаш ва ҳамаи кӯдаконе ки бо ӯ буданд, гузаштанд.


text:
Ва тамоми аҳли он замин бо овози баланд гиря мекарданд, ва тамоми қавм мегузаштанд; ва подшоҳ аз дарёи Қидрӯн гузашт, ва тамоми қавм ба роҳи биёбон гузаштанд.


text:
Ва инак Содӯқ низ ва ҳамаи левизодагон бо вай сандуқи паймони Худоро бардошта мебурданд, ва сандуқи Худоро гузоштанд; ва Абётор бар баландие баромада истод, то даме ки тамоми қавм аз шаҳр берун омада, гузаштанд.


text:
Ва подшоҳ ба Содӯқ гуфт: «Сандуқи Худоро ба шаҳр баргардон. Агар ман дар назари Худо илтифот ёбам, Ӯ маро хоҳад баргардонид, ва онро, ва манзили онро ба ман нишон хоҳад дод.


text:
Ва агар чунин гӯяд: 'Ҳусни таваҷҷӯҳи Ман бар ту нест', – инак ман ҳозирам, бигзор он чи дар назараш писанд ояд, дар ҳаққи ман ба амал оварад».


text:
Ва подшоҳ ба Содӯқи коҳин гуфт: «Ту магар пешбин нестӣ? Пас, ба шаҳр ба саломатӣ баргард, ва бигзор писари ту Аҳимаас ва писари Абётор – Йӯнотон, яъне ҳар ду писари шумо, ҳамроҳи шумо бошанд.


text:
Бидонед, ки ман дар ҳамвории биёбон даранг хоҳам кард, то даме ки сухане аз шумо расида, маро хабардор гардонад».


text:
Ва Довуд ба кӯҳи Зайтун баромад, ва ҳангоми баромаданаш мегирист, ва сараш пӯшида буд, ва ӯ пойлуч роҳ мерафт; ва тамоми қавме ки ҳамроҳи ӯ буданд, ҳар яке сари худро пӯшонида, гирякунон мерафтанд.


text:
Ва ба Довуд хабар расонида, гуфтанд: «Аҳитӯфал бо Абшолӯм забон як кардааст». Ва Довуд гуфт: «Лутфан, эй Парвардигор, машварати Аҳитӯфалро ботил намо!»


text:
Ва ҳангоме ки Довуд ба қуллаи кӯҳ, ки дар он ҷо ба Худо саҷда мебурд, расид, инак, Ҳушои аркӣ, ки ҷомаи дарида дар бар дошт ва хок бар сараш пошида буд, ба пешвози ӯ омад.


text:
Валекин агар ба шаҳр баргардӣ, ва ба Абшолӯм бигӯӣ: 'Ман навкари ту, эй подшоҳ, хоҳам буд, чунон ки муддати зиёде ман навкари падарат будам, алҳол ман бандаи ту хоҳам буд', – бо ҳамин ту машварати Аҳитӯфалро барои ман ботил хоҳӣ гардонид.


text:
Дар он ҷо коҳинон Содӯқ ва Абётор бо ту хоҳанд буд; ва ҳар сухане ки ту аз хонаи подшоҳ бишнавӣ, ба коҳинон Содӯқ ва Абётор хабар деҳ.


text:
Инак: ду писари онҳо: Ахимаас писари Содӯқ ва Йӯнотон писари Абётор дар он ҷо бо онҳо мебошанд; ва ҳар чизе ки бишнавед, ба воситаи онҳо ба ман хоҳед фиристод».


text:
Ва ҳангоме ки Довуд аз қулла андаке дур рафт, инак Сибо, навкари Мефибӯшет, ба пешвози ӯ омад, ва бо вай як ҷуфт хари зиндор буд, ки дусад гирда қурс нон, ва сад қурс мавиз, ва сад қурс анҷирқоқ ва як машк шароб бар онҳо буд.


text:
Ва подшоҳ ба Сибо гуфт: «Ин чизҳои ту барои чист?» Ва Сибо гуфт: «Харҳо барои савор шудани аҳли хонаи подшоҳ аст, ва нону анҷир барои хӯрдани навкарон, ва шароб барои нӯшидани онҳое ки дар биёбон хаста шудаанд».


text:
Ва подшоҳ гуфт: «Писари хоҷаи ту куҷост?» Ва Сибо ба подшоҳ гуфт: «Инак, вай дар Ерусалим мондааст, зеро ки мегӯяд: 'Алҳол хонадони Исроил подшоҳии падарамро ба ман хоҳанд баргардонид'».


text:
Ва подшоҳ ба Сибо гуфт: «Инак, ҳар он чи Мефибӯшет дорад, аз они ту хоҳад шуд». Ва Сибо гуфт: «Саҷда мекунам; кошки дар назарат илтифот ёбам, эй хоҷаам подшоҳ!»


text:
Ва ҳангоме ки Довуд ба Баҳурим расид, инак, шахсе аз қабилаи хонадони Шоул, ки Шимъӣ писари Ҷеро ном дошт, аз он ҷо берун омад, – вай берун омада, дашном медод,


text:
Ва ба Довуд ва ба ҳамаи навкарони подшоҳ Довуд санг меандохт, дар сурате ки тамоми қавм ва ҳамаи паҳлавонон ба тарафи рост ва чапи ӯ буданд.


text:
Парвардигор тамоми хуни хонадони Шоулро, ки дар ҷояш подшоҳӣ кардаӣ, бар ту баргардонидааст, ва Парвардигор подшоҳиро ба дасти писарат Абшолӯм супурдааст, ва инак, ту гирифтори фалокат шудаӣ, зеро ки ту одамкуш ҳастӣ».


text:
Ва Абишой писари Саруё ба подшоҳ гуфт: «Чаро ин саги мурда хоҷаам подшоҳро дашном диҳад? Иҷозат бидеҳ, то ки рафта, сарашро аз танаш ҷудо кунам».


text:
Вале подшоҳ гуфт: «Шуморо бо ман чӣ кор аст, эй писарони Саруё? Бигзор вай дашном додан гирад, зеро ки Парвардигор ба вай фармудааст: 'Довудро дашном бидеҳ!' Пас, кист, ки бигӯяд: 'Чаро чунин амал мекунӣ?'»


text:
Ва Довуд ба Абишой ва ба ҳамаи навкаронаш гуфт: «Модоме ки писари ман, ки аз камарам рӯидааст, қасди ҷони ман дорад, пас хусусан ҳоло аз бинёминӣ чӣ ҷои гила аст! Вайро бигзоред, ки дашном диҳад, зеро ки Парвардигор ба вай фармудааст.


text:
Шояд, Парвардигор хории маро бубинад, ва Парвардигор дар бадали дашноми имрӯзаи вай ба ман подоши неке бидиҳад».


text:
Ва Довуд бо одамонаш дар роҳ равона буд, ва Шимъӣ аз ҷониби кӯҳ дар рӯ ба рӯи ӯ мерафт, – мерафту дашном медод, ва ба тарафи ӯ санг меандохт, ва хок мепошид.


text:
Ва подшоҳ ва тамоми қавме ки бо ӯ буданд, хаставу ҳалоку монда шуда омаданд, ва дар он ҷо дам гирифтанд.


text:
Ва ҳангоме ки Ҳушойи аркӣ, дӯсти Довуд, назди Абшолӯм омад, – Ҳушой ба Абшолӯм гуфт: «Зинда бод подшоҳ! Зинда бод подшоҳ!»


text:
Ва Ҳушой ба Абшолӯм гуфт: «Не, балки касеро, ки Парвардигор, ва ин қавм, ва тамоми мардуми Исроил баргузида бошанд, – ман навкари ӯ хоҳам буд, ва назди ӯ хоҳам монд.


text:
Ва сониян, ман назди кӣ хизмат хоҳам кард? Оё на назди писари ӯ? Пас, чунон ки ба ҳузури падари ту хизмат кардаам, ончунон дар ҳузури ту хоҳам буд».


text:
Ва Аҳитӯфал ба Абшолӯм гуфт: «Назди сурриягони падарат, ки барои нигоҳубини хона гузоштааст, дохил шав, ва тамоми Исроил хоҳанд шунид, ки барои падарат нафратангез гардидаӣ, ва он гоҳ дасти ҳамаи онҳое ки ҳамроҳи ту ҳастанд, қавӣ хоҳад шуд».


text:
Ва барои Абшолӯм хаймае бар бом барафроштанд, ва Абшолӯм пеши назари тамоми Исроил назди сурриягони падараш дохил шуд.


text:
Ва машваратҳое ки Аҳитӯфал дар он айём медод, мисли он буд, ки касе сухани Худоро пурсида бошад; ҳар машварате ки Аҳитӯфал чи ба Довуд, чи ба Абшолӯм медод, ҳамин тавр буд.


text:
Ва Аҳитӯфал ба Абшолӯм гуфт: «Ба ман иҷозат бидеҳ, ки дувоздаҳ ҳазор нафарро баргузида, бархезам ва ҳамин шаб Довудро таъқиб намоям.


text:
Ва дар сурате ки ӯ аз ҳол рафта, дастҳояш суст шуда бошад, ман ба ӯ ҳамла карда, ӯро ба ҳарос хоҳам андохт, ва тамоми қавме ки бо ӯ ҳастанд, рӯ ба гурез хоҳанд овард, ва ман танҳо подшоҳро хоҳам кушт.


text:
Ва тамоми қавмро назди ту хоҳам баргардонид; ва чун ҳамаашон аз касе ки ту қасди ҷонаш дорӣ, баргарданд, он гоҳ тамоми қавм дар ҳолати осоиштагӣ хоҳанд буд».


text:
Ва ҳамин ки Ҳушой назди Абшолӯм омад, Абшолӯм ба вай сухан ронда, гуфт: «Аҳитӯфал ба ин мазмун сухан рондааст; оё мувофиқи сухани ӯ амал кунем? Вагарна, ту бигӯй».


text:
Ва Ҳушой гуфт: «Ту падарат ва одамонашро медонӣ: онҳо далеранд ва мисли хирси саҳро, ки аз бачаҳояш маҳрум шуда бошад, бағоят хашмгинанд; ва падарат марди ҷангозмуда аст, ва шаб дар миёни қавм хоб намеравад.


text:
Инак, алҳол ӯ дар мағорае ё ҷои дигаре пинҳон аст, ва чунин воқеъ хоҳад шуд, ки агар касе дар аввали ҳуҷум биафтад, инро шунида, хоҳанд гуфт: 'Қавме ки бо Абшолӯм ҳастанд, шикаст хӯрдаанд'.


text:
Ва он гоҳ ҳатто ҷанговаре ки дилаш мисли дили шер аст, аз рӯҳ хоҳад афтод рӯҳафтода хоҳад шуд, зеро тамоми Исроил медонанд, ки падари ту паҳлавон аст, ва ҳамроҳонаш далеранд.


text:
Бинобар ин машварати ман ин аст: бигзор тамоми Исроил, аз Дон то Беэр-Шобаъ, ки мисли реги соҳили дарё сершуморанд, назди ту ҷамъ шаванд, ва худи ту дар миёни онҳо равона бошӣ.


text:
Ва мо, дар ҳар ҷое ки ӯ бошад, ба муқобили ӯ хоҳем рафт, ва мисли шабнаме ки бар замин мерезад, бар ӯ ҳуҷум хоҳем кард, ва назди ӯ аз ҳамаи ҳамроҳонаш як нафар ҳам боқӣ нахоҳад монд.


text:
Ва агар ӯ ба шаҳре дохил шавад, тамоми Исроил ба он шаҳр танобҳо хоҳанд овард, ва мо онро ба дарё хоҳем кашид, ба тавре ки дар он ҷо як сангреза ҳам боқӣ намонад».


text:
Ва Абшолӯм ва тамоми мардуми Исроил гуфтанд: «Машварати Ҳушойи аркӣ аз машварати Аҳитӯфал беҳтар аст». Зеро ҳукми Парвардигор он буд, ки машварати хуби Аҳитӯфал ботил гардад, то ки Парвардигор фалокате бар Абшолӯм оварад.


text:
Ва Ҳушой ба коҳинон Содӯқ ва Абётор гуфт: «Аҳитӯфал ба Абшолӯм ва пирони Исроил чунин ва чунон машварат дод, ва ман чунин ва чунон машварат додам.


text:
Ва алҳол ба зудӣ бифиристед ва ба Довуд хабар дода, гӯед: 'Имшаб дар даштрӯяи биёбон наист, балки ҳатман гузар, мабодо подшоҳ ва тамоми қавме ки бо ӯ ҳастанд, талаф шаванд'».


text:
Ва Йӯнотон ва Аҳимаас назди Эйн-Рӯҷел истода буданд, ва канизе рафта, ба онҳо хабар дод, ва онҳо рафта, ба подшоҳ Довуд хабар доданд, зеро ки наметавонистанд ба шаҳр омада, худро зоҳир созанд.


text:
Ва навкаре онҳоро дида, ба Абшолӯм хабар дод; ва ҳар дуи онҳо ба зудӣ рафта, ба хонаи шахсе дар Баҳурим дохил шуданд, ки дар ҳавлии вай чоҳе буд, ва онҳо дар он фуруд омаданд.


text:
Ва зане сарпӯши чоҳро гирифта, даҳани онро пӯшонид, ва ярма* ғаллаи нимкӯфта бар рӯи он пошид, ба тавре ки чизе маълум нашуд.


text:
Ва навкарони Абшолӯм назди он зан ба хона даромада, гуфтанд: «Аҳимаас ва Йӯнотон куҷоянд?» Зан ба онҳо гуфт: «Аз ҷӯи об гузаштанд». Ва онҳо ҷустуҷӯ намуда, наёфтанд, ва ба Ерусалим баргаштанд.


text:
Ва баъд аз рафтанашон, инҳо аз чоҳ баромаданд, ва рафта, ба подшоҳ Довуд хабар доданд; ва ба Довуд гуфтанд: «Бархоста, ба зудӣ аз об гузаред, зеро ки Аҳитӯфал дар бораи шумо чунин машварат додааст».


text:
Ва Довуд ва тамоми қавме ки бо ӯ буданд, бархоста, аз Урдун гузаштанд; то дамидани субҳ як нафар ҳам намонд, ки аз Урдун нагузашта бошад.


text:
Ва Аҳитӯфал чун дид, ки машвараташ ба амал оварда нашуд, хари худро зин кард, ва бархоста, ба шаҳри худ ба хонааш рафт, ва барои аҳли хонаи худ васият намуда, худро овехт, ва мурд, ва ӯро дар мақбараи падараш дафн карданд.


text:
Ва Абшолӯм Амосоро ба ҷои Юоб сарлашкар таъин кард; ва Амосо писари шахсе буд, ки Йитрои исроилӣ ном дошт, ва назди Абиҷал духтари Ноҳош, хоҳари Саруё, модари Юоб дохил шуда буд.


text:
Ва ҳангоме ки Довуд ба Маҳаноим омад, Шубӣ писари Ноҳош аз Раббаи банӣ Аммӯн, ва Мокир писари Амиил, аз Лӯдабор, ва Барзилои ҷилъодӣ, аз Руҷлим,


text:
Бистарҳо, ва табақҳо, ва зарфҳои сафолин, ва гандум, ва ҷав, ва орд, ва гандумбирён, ва лӯбиё ва наски бирён,


text:
Ва асал, ва маска, ва гӯшти гӯсфанд, ва панири гов барои хӯроки Довуд ва қавме ки бо ӯ буданд, оварданд, зеро ки гуфтанд: «Қавм дар биёбон гурусна ва хаста ва ташна мебошанд».


text:
Ва Довуд қавмеро, ки бо ӯ буданд, аз назар гузаронид, ва бар онҳо мириҳазорҳо ва мирисадҳоро таъин намуд.


text:
Ва Довуд қавмро равона кард: сеякашонро бо сардории Юоб, ва сеякашонро бо сардории Абишой писари Саруё, бародари Юоб, ва сеякашонро бо сардории Иттойи ҷаттӣ; ва подшоҳ ба қавм гуфт: «Ман низ бо шумо берун хоҳам омад».


text:
Валекин қавм гуфтанд: «Берун наой, зеро ки агар мо рӯ ба гурез оварем, ба ин аҳамият нахоҳанд дод; ва ҳатто агар нисфи мо бимирем, ба ин аҳамият нахоҳанд дод, зеро ки ту мисли даҳ ҳазори мо ҳастӣ: ва алҳол беҳтар аст, ки ба мо аз шаҳр ёварӣ намоӣ».


text:
Ва подшоҳ ба онҳо гуфт: «Он чи ба назари шумо писанд ояд, хоҳам кард». Ва подшоҳ назди дарвоза истод, ва тамоми қавм дар шакли фавҷҳои саднафарӣ ва ҳазорнафарӣ берун рафтанд.


text:
Ва подшоҳ ба Юоб ва Абишой ва Иттой фармуда, гуфт: «Ба хотири ман бо Абшолӯми ҷавон эҳтиёт бошед». Ва ҳангоме ки подшоҳ ба ҳамаи сардорон дар бораи Абшолӯм фармон дод, тамоми қавм шуниданд.


text:
Ва дар он ҷо қавми Исроил аз дасти навкарони Довуд шикаст хӯрданд, ва дар он рӯз мағлубияти азиме дар он ҷо рӯй дода, бист ҳазор нафар талаф гардиданд.


text:
Ва ҷанг дар он ҷо бар рӯи тамоми замин паҳн шуд; ва дар он рӯз қавм аз ҷангал бештар талаф гардиданд, назар ба он ки аз шамшер талаф гардиданд.


text:
Ва Абшолӯм тасодуфан ба навкарони Довуд дучор омад; ва Абшолӯм бар хачире савор буд, ва хачир ба таги шохаҳои печ дар печи булути бузурге даромад, ва сари ӯ дар шохаҳои булут андармон шуд, ва ӯ дар миёни осмон ва замин муаллақ монд, ва хачире ки дар тагаш буд, гузашта рафт.


text:
Ва шахсе инро дид ва ба Юоб хабар дода, гуфт: «Инак, Абшолӯмро дидам, ки дар шохаҳои булут овезон аст».


text:
Ва Юоб ба шахсе ки ба ӯ хабар дода буд, гуфт: «Инак, ту дидаӣ, пас чаро ӯро дар он ҷо зада ба замин нағалтонидаӣ? Ва ман ба ту даҳ сиқл нуқра ва камарбанде медодам».


text:
Ва он шахс ба Юоб ҷавоб гардонида, гуфт: «Агар ба дастам ҳатто ҳазор сиқл нуқра медоданд, ман дасти худро бар писари подшоҳ дароз намекардам, зеро ки ба ту ва Абишой ва Иттой ба самъи мо фармуда, гуфт: 'Ба хотири ман ҳар яке аз шумо бо Абшолӯми ҷавон эҳтиёт бошед'.


text:
Ҳатто агар ман ба ҷони худ ҷабр карда, дурӯғ мегуфтам, ҳеҷ чиз, охир, аз подшоҳ пинҳон намемонад, ва худи ту бар зидди ман бармехостӣ».


text:
Ва Юоб гуфт: «Раво нест, ки пеши ту даранг намоям». Ва ӯ се тир ба дасташ гирифта, онҳоро ба дили Абшолӯм халонид, дар сурате ки вай ҳанӯз дар миёни шохаҳои булут зинда буд.


text:
Ва Абшолӯмро гирифтанд, ва ӯро дар чуқурии калоне ки дар ҷангал буд, андохтанд, ва бар ӯ сангтӯдаи бағоят бузурге барпо карданд, ва тамоми Исроил, ҳар яке ба хаймаи худ, пароканда шуданд.


text:
Ва Абшолӯм, вақте ки дар қайди ҳаёт буд, барои худ сутуне барпо кард, ки он дар водии подшоҳ аст; зеро ки гуфт: «Писаре надорам, ки номи ман ба воситаи вай зикр карда шавад»; ва он сутунро ба номи худ хонд, ва он то имрӯз сутуни Абшолӯм номида мешавад.


text:
Ва Аҳимаас писари Содӯқ гуфт: «Иҷозат бидеҳ, ки биравам ва мужда ба подшоҳ бирасонам, ки Парвардигор доварӣ намуда, ӯро аз дасти душманонаш халосӣ додааст».


text:
Вале Юоб ба вай гуфт: «Ту имрӯз муждавар нестӣ, балки рӯзи дигаре мужда хоҳӣ расонид, вале имрӯз мужда нахоҳӣ расонид, чунки писари подшоҳ мурдааст».


text:
Ва Юоб ба Кушӣ гуфт: «Бирав ва аз он чи дидаӣ, ба подшоҳ хабар бирасон». Ва Кушӣ ба Юоб саҷда намуда, давид.


text:
Ва Аҳимаас писари Содӯқ боз ба Юоб муроҷиат намуда, гуфт: «Ҳар чи бодо бод; иҷозат бидеҳ, ки ман низ аз ақиби Кушӣ бидавам». Вале Юоб гуфт: «Чаро ту мехоҳӣ бидавӣ, эй писарам? Ин мужда, охир, ба ту мукофоте нахоҳад овард».


text:
Вай гуфт: «Ҳар чи бодо бод; ман мехоҳам биравам». Ва ӯ ба вай гуфт: «Пас, бидав». Ва Аҳимаас бо роҳи водӣ давида, аз Кушӣ пеш гузашт.


text:
Ва Довуд дар миёни ду дарвоза нишаста буд. Ва дидбон аз боми дарвоза ба болои ҳисор баромад, ва чашмони худро баланд карда, дид, ки инак, шахсе танҳо медавад.


text:
Ва дидбон фарёд зада, ба подшоҳ хабар дод. Ва подшоҳ гуфт: «Агар танҳо бошад, муждае дар забони ӯст». Ва он шахс торафт наздик меомад.


text:
Ва дидбон шахси дигарро дид, ки медавад, ва дидбон ба дарвозабон фарёд зада, гуфт: «Инак, боз шахсе танҳо медавад». Ва подшоҳ гуфт: «Ин низ муждавар аст».


text:
Ва дидбон гуфт: «Ман давидани шахси аввалинро мебинам, ки мисли давидани Аҳимаас писари Содӯқ аст». Ва подшоҳ гуфт: «Ин шахси хуб аст, ва муждаи хуб меоварад».


text:
Ва Аҳимаас нидо карда, ба подшоҳ гуфт: «Осоиштагист!» Ва пеши подшоҳ бар рӯи худ то замин саҷда бурда, гуфт: «Муборак аст Парвардигор Худои ту, ки мардумеро, ки ба зидди хоҷаам подшоҳ даст бардошта буданд, таслим намуд!».


text:
Ва подшоҳ гуфт: «Оё Абшолӯми ҷавон саломат аст?» Ва Аҳимаас гуфт: «Вақте ки Юоб, бандаи подшоҳ, бандаи туро фиристод, издиҳоми бузурге дидам, вале надонистам, ки чӣ буд».


text:
Ва инак, Кушӣ омад. Ва Кушӣ гуфт: «Хоҷаам подшоҳ ин муждаро қабул фармояд, ки Парвардигор имрӯз доварӣ намуда, туро аз дасти ҳамаи онҳое ки бар зидди ту бархоста буданд, раҳоӣ додааст».


text:
Ва подшоҳ ба Кушӣ гуфт: «Оё Абшолӯми ҷавон саломат аст?» Ва Кушӣ гуфт: «Душманони хоҷаам подшоҳ ва ҳамаи онҳое ки бар ту барои бадӣ бармехезанд, мисли он ҷавон бишаванд!»


text:
Ва подшоҳ ба изтироб омад ва ба ҳуҷраи болои дарвоза баромада, гиря кард; ва ҳангоми қадамзаданаш чунин мегуфт: «Вой писарам Абшолӯм! Вой писарам, писарам Абшолӯм! Кошки ман ба ҷои ту мемурдам, вой Абшолӯм писарам, писарам!»


text:
Ва дар он рӯз шодии ғалаба барои тамоми қавм ба мотам табдил ёфт, зеро қавм дар он рӯз шуниданд, ки подшоҳ барои писараш андӯҳгин аст.


text:
Ва дар он рӯз қавм дуздвор ба шаҳр дохил мешуданд, монанди касоне ки аз майдони ҷанг гурехта, аз рӯи шарм дуздвор меоянд.


text:
Ва подшоҳ рӯи худро пӯшонида буд, ва подшоҳ бо овози баланд фарёд мезад: «Вой писарам Абшолӯм! Вой Абшолӯм писарам, писарам!»


text:
Ва Юоб назди подшоҳ ба хона даромада, гуфт: «Имрӯз ту рӯи ҳамаи навкарони худро хиҷил кардӣ, ки онҳо ҷони туро, ва ҷони писарон ва духтаронатро, ва ҷони занонатро, ва ҷони сурриягонатро имрӯз халосӣ доданд;


text:
Чунки ту бадхоҳонатро дӯст медорӣ ва аз дӯстонат нафрат дорӣ, зеро имрӯз нишон додӣ, ки сарварон ва навкарон дар назари ту ҳеҷанд, ва имрӯз ман донистам, ки агар Абшолӯм зинда мемонд, ва ҳамаи мо имрӯз мемурдем, ин ба назари ту писанд меомад.


text:
Ва алҳол бархоста, берун ой ва ба навкаронат суханони дилнавоз бигуй, зеро ба Парвардигор қасам мехӯрам, ки агар берун наоӣ, имшаб назди ту як нафар ҳам нахоҳанд монд, ва ин барои ту аз ҳамаи фалокатҳое ки аз наврасиат то ҳоло ба сари ту омадааст, бадтар хоҳад буд».


text:
Ва подшоҳ бархоста, назди дарвоза нишаст, ва ба тамоми қавм хабар дода, гуфтанд: «Инак, подшоҳ назди дарвоза нишастааст». Ва тамоми қавм ба ҳузури подшоҳ омаданд, вале исроилиён ҳар яке ба хаймаи худ гурехта рафта буданд.


text:
Ва тамоми қавм дар ҳамаи сибтҳои Исроил баҳсу мунозира карда, мегуфтанд: «Подшоҳ моро аз дасти душманони мо халос кардааст, ва ӯ моро аз дасти фалиштиён наҷот додааст, ва алҳол аз ин замин аз боиси Абшолӯм гурехтааст.


text:
Ва Абшолӯм, ки ӯро мо бар худ тадҳин намуда будем, дар ҷанг мурдааст; ва алҳол чаро шумо дар бобати баргардонидани подшоҳ хомӯш мемонед?»


text:
Ва подшоҳ назди коҳинон Содӯқ ва Абётор фиристода, гуфт: «Ба пирони Яҳудо сухан ронда, бигӯед: 'Чаро шумо дар бобати баргардонидани подшоҳ ба хонааш мехоҳед охирин бошед, дар сурате ки сухани тамоми Исроил назди подшоҳ ба хонааш расидааст?


text:
Шумо бародарони ман ҳастед, устухони ман ва гӯшти ман ҳастед, пас чаро дар бобати баргардонидани подшоҳ мехоҳед охирин бошед?'


text:
Ва ба Амосо бигӯед: 'Ту, охир, устухон ва гӯшти ман ҳастӣ. Бигзор Худо ба ман ҷазо бидиҳад ва зиёда аз он бикунад, агар ту ба ҳузури ман дар тамоми айём ба ҷои Юоб сарлашкар нагардӣ!'»


text:
Ва ӯ дили тамоми мардуми Яҳудоро, мисли як тан, ба худ моил гардонид, ва онҳо назди подшоҳ фиристоданд: «Ту ва ҳамаи навкаронат баргардед».


text:
Ва подшоҳ баргашта, ба Урдун расид; ва мардуми Яҳудо ба Ҷилҷол омаданд, то ки подшоҳро пешвоз гиранд ва подшоҳро аз Урдун гузаронанд.


text:
Ва Шимъӣ писари Ҷерои бинёминӣ, ки аз Баҳурим буд, шитофта, бо мардуми Яҳудо ба пешвози подшоҳ Довуд фуруд омад.


text:
Ва ҳазор нафар аз бинёминиён, ва Сибо, навкари хонадони Шоул, бо понздаҳ писараш ва бист навкараш ҳамроҳи ӯ буданд; ва онҳо аз Урдун пеши подшоҳ гузаштанд.


text:
Ва чун аз гузаргоҳи Урдун гузаштанд, то ки хонадони подшоҳро гузаронанд ва ҳар чизи дар назари ӯ мақбулро ба амал оваранд, Шимъӣ писари Ҷеро ба ҳузури подшоҳ, пеш аз он ки ӯ аз Урдун гузарад, афтод,


text:
Ва ба подшоҳ гуфт: «Хоҷаам маро айбдор нашуморад, ва гуноҳеро, ки бандаат дар рӯзе ки хоҷаам подшоҳ аз Ерусалим берун меомад, содир кардааст, ба ёд наоварад, ва подшоҳ онро ба дили худ нагирад,


text:
Зеро ки ман, бандаат, медонам, ки хато кардаам, ва инак, имрӯз аз тамоми хонадони Юсуф аввалин шуда омадаам, то ки ба пешвози хоҷаам подшоҳ бароям».


text:
Ва Абишой писари Саруё ҷавоб дода, гуфт: «Оё Шимъӣ аз барои ин кушта нашавад? Вай, охир, масеҳи Парвардигорро дашном додааст».


text:
Вале Довуд гуфт: «Маро бо шумо, эй писарони Саруё, чӣ кор аст, ки имрӯз монеае барои ман мешавед? Оё равост, ки касе имрӯз дар Исроил кушта шавад? Ба ман, охир, имрӯз маълум шудааст, ки ман бар Исроил подшоҳ ҳастам».


text:
Ва Мефибӯшет писари Шоул ба пешвози подшоҳ баромад. Ва ӯ аз рӯзе ки подшоҳ рафт, то рӯзе ки ба саломатӣ баргашт, на пойҳояшро шуста буд, на мӯйлабашро қайчӣ зада буд, ва на либосҳояшро ҷомашӯӣ карда шуста буд.


text:
Ва ҳангоме ки ӯ аз Ерусалим ба пешвози подшоҳ омад, подшоҳ ба ӯ гуфт: «Чаро ту, эй Мефибӯшет, бо ман нарафтӣ?»


text:
Ва ӯ гуфт: «Эй хоҷаам подшоҳ! Навкарам маро фиреб дод; зеро ки ман, бандаи ту, ба дили худ гуфтам: 'Хари худро зин карда ва бар он савор шуда, бо подшоҳ биравам'; зеро кӣ бандаат ланг аст.


text:
Вале вай дар ҳаққи бандаат назди хоҷаам подшоҳ бӯҳтон гуфтааст тӯҳмат кардааст. Валекин хоҷаам подшоҳ мисли фариштаи Худост, ва ҳар чи дар назарат писанд ояд, ба амал овар.


text:
Агарчи тамоми хонадони падарам ба ҳузури хоҷаам подшоҳ сазовори марг буданд, вале ту бандаатро дар миёни хӯрандагони дастархони худ шинондӣ; пас, ман боз чӣ ҳақ дорам, ки назди подшоҳ шиква намоям?»


text:
Ва Мефибӯшет ба подшоҳ гуфт: «Бигзор вай ҳамаашро гирад, модом ки хоҷаам подшоҳ ба саломатӣ ба хонаи худ баргаштааст».


text:
Ва Барзилои чилъодӣ аз Рӯҷлим фуруд омада, бо подшоҳ аз Урдун гузашт, то ки ӯро ба он тарафи Урдун гусел намояд.


text:
Ва Барзилой марди бағоят пир буд: ба синни ҳаштодсолагӣ расида буд, ва ӯ подшоҳро, ҳангоме ки дар Маҳаноим меистод, дар таъминоти худ нигоҳ дошт, зеро ки ӯ шахси бағоят сарватдор буд.


text:
Ва подшоҳ ба Барзилой гуфт: «Ту бо ман биё, ва ман туро дар Ерусалим дар таъминоти худ нигоҳ хоҳам дошт».


text:
Ман алҳол ҳаштодсола ҳастам. Оё ман метавонам некро аз бад фарқ кунам? Оё бандаат таъми он чиро, ки мехӯрам ва менӯшам, метавонад ҳис намояд? Оё боз овози муғанниён ва муғанниягонро метавонам бишнавам? Пас, чаро бандаат боз ба хоҷаам подшоҳ гаронӣ вазнинӣ кунад?


text:
Ба бандаи худ иҷозат бидеҳ, ки баргардад, то ки дар шаҳри худ назди мақбараи падару модари худ бимирам. Ва инак, бандаат Кимҳом бо хоҷаам подшоҳ биравад, ва ҳар чи дар назарат писанд ояд, бо вай ба амал овар».


text:
Ва подшоҳ гуфт: «Бигзор Кимҳом бо ман ояд, ва он чи дар назари ту писанд бошад, ман барои вай ба амал хоҳам овард, ва ҳар чи аз ман талаб намоӣ, барои ту ба ҷо хоҳам овард».


text:
Ва тамоми қавм аз Урдун гузаштанд. Ва подшоҳ гузашт. Ва подшоҳ Барзилойро бӯсид, ва ӯро баракат дод, ва ӯ ба макони худ баргашт.


text:
Ва подшоҳ ба Ҷилҷол равона шуд, ва Кимҳом бо ӯ рафт. Ва тамоми қавми Яҳудо подшоҳро гуселониданд, ва нисфи қавми Исроил низ.


text:
Ва инак, тамоми мардуми Исроил назди подшоҳ омаданд, ва ба подшоҳ гуфтанд: «Аз чӣ сабаб бародарони мо, мардуми Яҳудо, туро дуздиданд, ва подшоҳ ва хонадонашро аз Урдун гузарониданд, дар сурате ки ҳамаи одамони Довуд бо ӯ буданд?»


text:
Ва тамоми мардуми Яҳудо ба мардуми Исроил ҷавоб гардониданд: «Аз он сабаб, ки подшоҳ хешованди мост. Пас, чаро ин шуморо ба хашм овардааст? Оё мо чизе аз дастархони подшоҳ хӯрдаем? Оё тӯҳфае* аз ӯ ба мо расидааст?»


text:
Ва мардуми Исроил ба мардуми Яҳудо ҷавоб гардонида, гуфтанд: «Моро дар подшоҳ даҳ ҳисса ҳаст, дар Довуд низ ҳиссаи мо назар ба шумо бештар аст. Пас, чаро моро хор доштед? Ва оё мо дар бораи баргардонидани подшоҳи худ аввалин шуда сухан нарондем?» Валекин сухани мардуми Яҳудо аз сухани мардуми Исроил сахттар буд.


text:
Аз қазо дар он ҷо марди нобакоре буд, ки бинёминӣ буда, Шобаъ писари Бикрӣ ном дошт; ва ӯ карнай навохта, гуфт: «Моро дар Довуд ҳиссае нест ва дар писари Йисой моро насибе нест; ҳар яке ба хаймаи худ биравед, эй Исроил!»


text:
Ва тамоми мардуми Исроил аз Довуд ҷудо шуда, аз пайи Шобаъ писари Бикрӣ рафтанд, вале мардуми Яҳудо подшоҳи худро аз Урдун то Ерусалим ҳамроҳӣ карданд.


text:
Ва Довуд ба хонаи худ ба Ерусалим омад; ва подшоҳ даҳ зани суррияро, ки барои нигаҳбонии хона монда буд, гирифт, ва онҳоро дар бандихона ҷой дод, ва онҳоро дар таъминоти худ нигоҳ медошт, вале назди онҳо дохил намешуд; ва онҳо то вақти маргашон, дар ҳолати зиндабевагӣ, бандӣ буданд.


text:
Ва подшоҳ ба Амосо гуфт: «Мардуми Яҳудоро дар зарфи се рӯз назди ман даъват намо, ва худат дар ин ҷо ҳозир шав».


text:
Ва Амосо рафт, то ки аҳли Яҳудоро даъват намояд, вале аз мӯҳлате ки барояш муқаррар карда шуда буд, даранг кард.


text:
Ва Довуд ба Абишой гуфт: «Алҳол Шобаъ писари Бикрӣ ба мо бештар аз Абшолӯм осеб хоҳад расонид; ту навкарони хоҷаатро гирифта, вайро таъқиб намо, мабодо вай барои худ шаҳрҳои ҳисордоре пайдо карда, аз пеши назари мо пинҳон шавад».


text:
Ва одамони Юоб, ва каритиён ва фалитиён, ва ҳамаи паҳлавонон аз пайи ӯ берун рафтанд; ва онҳо аз Ерусалим берун рафтанд, то ки Шобаъ писари Бикриро таъқиб намоянд.


text:
Вақте ки онҳо ба санги бузурге ки дар Ҷибъӯн аст, расиданд, Амосо аз пешашон баромад. Ва Юоб либоси ҳарбӣ дар бар дошт, ва бар он тасмаи шамшери ғилофдор бар камараш баста шуда буд, ва ҳангоме ки ӯ берун омад, шамшер аз ғилоф афтод.


text:
Ва Юоб ба Амосо гуфт: «Оё ту саломат ҳастӣ, бародарам?» Ва Юоб бо дасти росташ риши Амосоро гирифт, то ки ӯро бӯса кунад.


text:
Ва Амосо аз шамшере ки дар дасти Юоб буд, эҳтиёт нашуд, ва онро вай ба шиками ӯ зад, ва амъояш узвҳои даруниаш бар замин рехт, ва ӯро дубора назад, ва ӯ мурд. Ва Юоб ва бародараш Абишой Шобаъ писари Бикриро таъқиб карданд.


text:
Ва яке аз навкарони Юоб назди мурда истода, мегуфт: «Ҳар кӣ Юобро хоҳон аст, ва ҳар кӣ ба Довуд содиқ аст, аз пайи Юоб биравад!»


text:
Ва Амосо дар миёни роҳ ба хун оғушта шуда хуншор ҷон меканд; ва он навкар дид, ки тамоми қавм меистанд, бинобар ин Амосоро аз миёни роҳ ба тарафи саҳро кашида бурд, ва либосе бар ӯ партофт, зеро дид, ки ҳар кӣ аз пеши ӯ гузарад, меистад.


text:
Аммо вақте ки ӯ аз миёни роҳ дур карда шуд, ҳама аз пайи Юоб рафтанд, то ки Шобаъ писари Бикриро таъқиб намоянд.


text:
Ва ӯ аз ҳамаи сибтҳои Исроил то Обили Байт-Маако ва ҳамаи бериён гузашта буд, ва инҳо низ ҷамъ шуда аз пайи ӯ мерафтанд.


text:
Вале онҳо омада, ӯро дар Обили Байт-Маако муҳосира карданд, ва хоктӯдае пеши шаҳр барпо намуданд, ки он то ба сари ҳисор расид, ва тамоми қавме ки бо Юоб буданд, ҳисорро вайрон мекарданд, то ки онро афтонанд.


text:
Ва зани оқилае аз шаҳр фарёд кашид: «Бишнавед, бишнавед! Лутфан, ба Юоб бигӯед: 'Ба ин ҷо наздик ой, то ки ман бо ту сухан гӯям'».


text:
Ва ӯ назди вай омад, ва зан гуфт: «Оё ту Юоб ҳастӣ?» Ва ӯ гуфт: «Ман ҳастам». Ва ба ӯ гуфт: «Суханони канизатро бишнав». Ва ӯ гуфт: «Ман мешунавам».


text:
Вай сухан ронда, гуфт: «Пештар чунин мегуфтанд: 'Дар Обил мебояд машварат пурсид', ва ҳар масъаларо ба ҳамин роҳ ҳал мекарданд.


text:
Ман сулҳҷӯ ва амини Исроил ҳастам; ту мехоҳӣ шаҳреро, ки модари шаҳрҳост, дар Исроил хароб кунӣ; барои чӣ туро лозим аст, ки мулки Парвардигорро нобуд намоӣ?»


text:
Асли масъала чунин нест, балки шахсе аз кӯҳи Эфроим, ки Шобаъ писари Бикрӣ ном дорад, ба подшоҳ Довуд дасти душманӣ дароз кардааст; ӯро танҳо бисупоред, ва ман аз шаҳр ақиб хоҳам гашт». Ва зан ба Юоб гуфт: «Инак, сари ӯ аз болои ҳисор назди ту партофта хоҳад шуд».


text:
Ва зан бо нутқи оқилонаи худ назди тамоми қавм омад, ва онҳо сари Шобаъ писари Бикриро аз тан ҷудо карда, назди Юоб партофтанд. Ва ӯ карнай навохт, ва ҳама аз пеши шаҳр, ҳар яке сӯи хаймаи худ, паҳн шуда рафтанд. Ва Юоб ба Ерусалим назди подшоҳ баргашт.


text:
Ва дар айёми Довуд се сол, сол аз пайи сол, хушксолӣ гуруснагӣ қаҳтӣ шуд, ва Довуд аз Парвардигор пурсид, ва Парвардигор гуфт: «Ин аз боиси Шоул ва хонадони хунрези ӯст, аз боиси он аст, ки ӯ ҷибъӯниёнро куштааст».


text:
Ва подшоҳ ҷибъӯниёнро даъват намуда, бо онҳо сухан ронд. Валекин ҷибъӯниён аз банӣ Исроил не, балки аз бақияи амӯриён буданд, ва банӣ Исроил ба онҳо қасам хӯрда буданд, аммо Шоул аз рашке ки барои банӣ Исроил ва Яҳудо дошт, мехост онҳоро несту нобуд кунад.


text:
Ва Довуд ба ҷибъӯниён гуфт: «Барои шумо чӣ кор кунам, ва бо чӣ гуна тадбир кафорат намоям, то ки шумо мулки Парвардигорро баракат диҳед?»


text:
Ва ҷибъӯниён ба ӯ гуфтанд: «Аз Шоул ва хонадонаш нуқра ва тилло талаб надорем, ва моро лозим нест, ки касе дар Исроил кушта шавад». Ва ӯ гуфт: «Ҳар чӣ шумо бигӯед, бароятон хоҳам кард».


text:
Ва онҳо ба подшоҳ гуфтанд: «Он касе ки моро несту нобуд мекард, ва дар ҳаққи мо ният дошт, ки моро нобуд намояд, то ки дар тамоми ҳудуди Исроил касе аз мо боқӣ намонад, –


text:
Бигзор ҳафт нафар аз фарзандони вай ба мо супурда шаванд, ва мо онҳоро барои Парвардигор дар Ҷибъои Шоул, ки баргузидаи Парвардигор буд, ба дор хоҳем кашид». Ва подшоҳ гуфт: «Ман онҳоро хоҳам супурд».


text:
Вале подшоҳ ба Мефибӯшет писари Йӯнотон писари Шоул раҳм кард, ба хотири қасами Парвардигор, ки дар миёни онҳо, яъне дар миёни Довуд ва Йӯнотон писари Шоул буд.


text:
Ва подшоҳ Армӯнӣ ва Мефибӯшет – ду писари Рисфо духтари Айёро, ки барои Шоул зоида буд, ва панҷ писари Мераб духтари Шоулро, ки барои Адриил писари Барзилойи маҳулотӣ зоида буд, гирифт,


text:
Ва онҳоро ба дасти ҷибъӯниён супурд, ва онҳоро бар кӯҳ ба ҳузури Парвардигор ба дор кашиданд, ва ин ҳафт нафар якҷоя афтоданд; ва онҳо дар рӯзҳои аввали дарав, дар аввали ибтидои дарави ҷав кушта шуданд.


text:
Ва Рисфо духтари Айё палосе гирифта, онро аз аввали ибтидои дарав барои худ бар сахра густаронид, ва то вақте ки об бар онҳо аз осмон рехт, нагузошт, ки мурғони ҳаво рӯзона ва ҳайвоноти саҳро шабона бар онҳо фуруд оянд.


text:
Ва Довуд рафта, устухонҳои Шоул, ва устухонҳои писари ӯ Йӯнотонро аз сокинони Ёбиш-Ҷилъод гирифт: онҳо он устухонҳоро аз майдони Байт-Шон дуздида буданд, ки дар он ҷо фалиштиён онҳоро ба дор кашида буданд, дар рӯзе ки фалиштиён Шоулро дар Ҷилбӯа кушта буданд.


text:
Ва ӯ аз он ҷо устухонҳои Шоул ва устухонҳои писари ӯ Йӯнотонро овард, ва устухонҳои онҳоеро, ки ба дор кашида шуда буданд, ҷамъ карданд,


text:
Ва устухонҳои Шоул ва писари ӯ Йӯнотонро дар замини Бинёмин, дар Селоъ, дар мақбараи падараш Қиш дафн карданд, ва ҳар чиро, ки подшоҳ фармуда буд, ба ҷо оварданд; ва баъд аз он Худо бар замин марҳамат намуд.


text:
Ва боз фалиштиён бо Исроил ҷанг карданд; ва Довуд бо навкаронаш фуруд омада, бо фалиштиён ҷангиданд, ва Довуд монда шуд.


text:
Ва Йишбии нубӣ, ки аз авлоди Рофо буд, ва вазни найзааш сесад сиқл мис буд, ва шамшери наве бар камар дошт, хост, ки Довудро бикушад.


text:
Вале Абишой писари Саруё ба ӯ ёварӣ намуд, ва фалиштиро зада, кушт. Он гоҳ одамони Довуд қасам хӯрда, ба ӯ гуфтанд: «Дигар бо мо ба ҷанг нахоҳӣ баромад, то ки чароғи Исроилро хомӯш накунӣ».


text:
Ва баъд аз он боз ҷанге бо фалиштиён дар Ҷуб рӯй дод; он вақт Сибкои ҳушотӣ Сафро, ки аз авлоди Рофо буд, кушт.


text:
Ва боз ҷанге бо фалиштиён дар Ҷуб рӯй дод; ва Элҳонон писари Яъре-Урҷими байтлаҳмӣ Ҷолёти ҷаттиро кушт, ки дастаи найзааш мисли наварди бофандагӣ буд.


text:
Ва боз ҷанге дар Ҷат рӯй дод; ва марди бузургҷуссае буд, ки дасту пойҳояш ҳар яке шаш ангушт дошт, – ҷамъ бисту чорто; вай низ аз авлоди Рофо буд.


text:
Ва Довуд, дар рӯзе ки Парвардигор ӯро аз дасти ҳамаи душманонаш ва аз дасти Шоул раҳо кард, суханони ин сурудро барои Парвардигор ба забон ронд,


text:
Худо кӯҳпораи ман аст, ки ба вай паноҳ мебарам; сипари ман ва шохи наҷоти ман аст, паноҳгоҳ ва гурезгоҳи ман аст. Эй наҷотдиҳандаи ман, Ту маро аз зулм халосӣ медиҳӣ.


text:
Парвардигори ҳамдшавандаро мехонам, ва аз душманонам халосӣ меёбам. (Парвардигорро, ки сазовори тамоми ҳамд аст,)


text:
Дар тангии худ Парвардигорро хондам, ва Худои худро даъват намудам, ва Ӯ аз қасри Худ овози маро шунид, ва додхоҳии ман ба гӯшаш расид.


text:
Ва маҷроҳои об намоён гардид, ва асосҳои кайҳон коинот ошкор шуд, – аз хашми сарзаниши итоби Парвардигор, аз вазиши боди ғазаби Ӯ.


text:
Роҳи Худо рост аст, сухани Парвардигор амин аст, ва Ӯ барои ҳамаи онҳое ки ба Ӯ паноҳ мебаранд, сипар аст.


text:
Ва онҳоро нест кардам ва зарба задам, ба тавре ки дигар нахоҳанд бархост; ва онҳо зери пойҳои ман афтоданд.


text:
Ва Ту камари маро барои ҷанг мустаҳкам бастӣ; онҳоеро, ки ба зидди ман бармехезанд, ба зери ман тобеъ хам хоҳӣ намуд.


text:
Онҳо мадад металабанд, вале наҷотдиҳандае нест; ба Парвардигор рӯй меоваранд, вале Ӯ онҳоро иҷобат наменамояд.


text:
Ва Ту маро аз исёнҳои қавми ман халосӣ додӣ; Ту маро нигоҳ доштӣ, то ки сардори халқҳо гардам; қавме ки ман намешинохтам, ба ман бандагӣ мекунанд.


text:
Ва маро аз душманонам халосӣ медиҳӣ, ва маро аз онҳое ки бар ман бармехезанд, баланд мегардонӣ! Ту маро аз шахси золим раҳонидаӣ.


text:
Бинобар ин ман Туро, эй Парвардигор, дар миёни халқҳо ҳамд хоҳам гуфт, (ва ба номи Ту суруд хоҳам хонд) ва номи Туро тараннум хоҳам намуд.


text:
Ӯ бурҷи наҷот аст барои подшоҳи Худ, ва Ӯ ба масеҳи Худ марҳамат менамояд, яъне ба Довуд ва насли вай то абад!»


text:
Ва ин аст суханони охирини Довуд – ваҳйи Довуд писари Йисой, – ваҳйи марде ки баланд бардошта шуд, яъне масеҳи Худои Яъқуб, ва муғаннии ширинсухани Исроил:


text:
Худои Исроил сухан ронд, сахраи Исроил ба ман гуфт: 'Касе ки бар одамон подшоҳӣ мекунад, бояд росткоре бошад, ки бо худотарсӣ ҳукмронӣ кунад.


text:
Ва ин мисли рӯшноии субҳ аст, вақте ки офтоб тулӯъ мекунад, яъне вақте ки субҳ бе абр аст, ва аз дурахшонии баъд аз борон майса аз замин неш зада мебарояд'.


text:
Оё хонаи ман бо Худо чунин нест? Ӯ, охир, паймони ҷовидонӣ бо ман бастааст, ки он аз ҳар ҷиҳат ботартиб ва мустаҳкам аст. Пас, оё тамоми наҷоти маро, ва тамоми муроди шодии маро Ӯ ба вуҷуд намеоварад?


text:
Вале нобакорон саросар мисли хорҳо мебошанд, ки дур андохта мешаванд, чунки онҳоро ба даст гирифтан мумкин нест.


text:
Ва агар касе бихоҳад ба онҳо даст расонад, бояд бо оҳан ва чӯбдастаи найза мусаллаҳ шавад; ва онҳо дар макони худ бо оташ сӯзонида мешаванд».


text:
Ин аст номҳои паҳлавононе ки Довуд дошт: Юшайб- Башшабати таҳакмӯнӣ, ки сардори аробаҳои ҷангӣ буд, яъне Адинӯи Ҳоэснӣ, ки бар ҳаштсад нафар тохт оварда, ҳамаашонро дар як дафъа кушта буд.


text:
Ва баъд аз вай Элъозор писари Дӯдӯ писари Аҳӯҳӣ, яке аз он се паҳлавоне ки бо Довуд буданд. Вақте ки фалиштиёнро ба воситаи дашномҳо иғво карданд, онҳо барои ҷанг ҷамъ шуданд, вале мардуми Исроил гурехта рафтанд,


text:
Он гоҳ ӯ бархоста, ба фалиштиён шикаст расонид, ба тавре ки дасташ хаста шуд ва дасташ ба шамшер часпид; ва Парвардигор дар он рӯз ғалабаи бузурге ба амал овард, ва қавм аз пайи ӯ фақат барои тороҷ кардан баргаштанд.


text:
Ва баъд аз ӯ Шаммо писари Оҷии ҳарорӣ. Вақте ки фалиштиён дар бошишгоҳ ҷамъ омаданд, дар ҷое ки қитъаи саҳро пур аз наск буд, вале қавм аз пеши фалиштиён гурехта рафтанд,


text:
Он гоҳ ӯ дар миёни он қитъа истода, онро ҳимоя намуд, ва ба фалиштиён шикаст расонид; ва Парвардигор ғалабаи бузурге ба амал овард.


text:
Ва се нафар аз он сӣ сардор фуруд омада, дар вақти дарав назди Довуд ба мағораи Адулом даромаданд; ва лашкари фалиштиён дар водии Рафоим урду зада буданд.


text:
Ва Довуд изҳори орзу намуда, гуфт: «Кошки касе маро аз чоҳе ки назди дарвозаи Байт-Лаҳм аст, об бинӯшонад!»


text:
Ва ин се паҳлавон бошишгоҳи фалиштиёнро рахна карда, аз чоҳе ки назди дарвозаи Байт-Лаҳм аст, об кашиданд ва онро бардошта, назди Довуд оварданд, вале ӯ нахост, ки онро бинӯшад, ва онро ҳамчун ҳадияи рехтанӣ барои Парвардигор рехт,


text:
Ва гуфт: «Ҳошо аз тарси Парвардигор, ки ман чунин амал намоям! Оё хуни он касонро бинӯшам, ки ҷони худро дар хатар гузошта рафтаанд?» Ва ӯ нахост, ки онро бинӯшад. Чунин аст коре ки ин се паҳлавон карданд.


text:
Ва Абшиой, бародари Юоб писари Саруё, сардори се нафар буд, ва ӯ боре найзаи худро бар сесад кас бардошта, ҳамаашонро кушта буд; ва ӯ дар миёни се нафар номдор буд.


text:
Аз ин се нафар ӯ иззатноктарин мӯҳтарамтарин буда, сардори онҳо гардида буд, вале ба дараҷаи он се нафар нарасида буд (вале бо он се баробар намешуд).


text:
Ва Баноё писари Еҳӯёдоъ, писари марди далери қабсаилӣ, ки корнамоиҳои зиёде кардааст; ӯ ду паҳлавони мӯобиро кушта буд, ва ӯ фуруд омада, шерро андаруни чоҳ дар рӯзи барф кушта буд.


text:
Ва ӯ марди мисриеро, ки намуди бадҳайбате дошт, кушта буд, дар сурате ки дар дасти он мисрӣ найза буд, ва ӯ бо чӯбдасте назди вай фуруд омада, найзаро аз дасти мисрӣ рабуд ва вайро бо найзаи худаш кушт.


text:
Аз сӣ нафар ӯ боиззаттарин мӯҳтарамтарин буд, вале ба дараҷаи он се нафар нарасида буд; ва Довуд ӯро бар гурӯҳи посбонони шахсии худ таъин намуд.


text:
Ва ғазаби Парвардигор боз бар исроилиён аланга зад, ва Довудро бар онҳо барангехт, то бигӯяд: «Бирав, Исроил ва Яҳудоро саршуморӣ намо».


text:
Ва подшоҳ ба сарлашкари худ Юоб, ки назди ӯ буд, гуфт: «Дар тамоми сибтҳои Исроил, аз Дон то Беэр-Шобаъ гардиш карда, қавмро саршуморӣ намо, то ки шумораи қавмро бидонам».


text:
Ва Юоб ба подшоҳ гуфт: «Бигзор Парвардигор Худои ту шумораи қавмро аз он қадар, ки ҳаст, сад баробар зиёд кунад, ва чашмони хоҷаам подшоҳ инро бубинад! Пас, чаро хоҷаам подшоҳ ин корро хоҳон аст?»


text:
Вале сухани подшоҳ бар Юоб ва сардорони сипоҳ лашкар ғолиб омад; ва Юоб бо сардорони сипоҳ лашкар аз пеши подшоҳ берун рафтанд, то ки қавми Исроилро саршуморӣ кунанд.


text:
Ва аз Урдун гузашта, дар Арӯэр урду заданд, ва аз тарафи рости шаҳр андаруни водии Ҷод рӯ оварда, ба Яъзир омаданд.


text:
Ва ба Ҷилъод ва ба замини Таҳтим-Ҳодшӣ расиданд; ва ба Дон-Яан омаданд, ва давр зада, ба самти Сидӯн рафтанд.


text:
Ва ба қалъаи рӯ ба рӯи Сур ва ба ҳамаи шаҳрҳои ҳиввиён ва канъониён омаданд, ва ба ҷануби Яҳудо баромада, то Беэр-Шобаъ расиданд.


text:
Ва Юоб рӯйхати саршумории қавмро ба подшоҳ пешниҳод кард; аз Исроил ҳаштсад ҳазор нафар ҷанговарони шамшерзан, ва аз Яҳудо панҷсад ҳазор нафар буданд.


text:
Ва Довуд, баъд аз он ки қавмро саршуморӣ намуд, пушаймон шуд; ва Довуд ба Парвардигор гуфт: «Бо ин коре ки кардам, ман бағоят гуноҳкор шудам; ва алҳол, эй Парвардигор, аз гуноҳи бандаи Худ бигзар, зеро ки бағоят беақлона рафтор кардам».


text:
Ва Довуд бомдодон бархост; ва сухани Парвардигор бар Ҷоди набӣ пайғамбар, ки пешбини Довуд буд, нозил* шуда, гуфт:


text:
«Рафта, ба Довуд бигӯй: 'Парвардигор чунин мегӯяд: Ман се чизро ба ту таклиф мекунам; яке аз онҳоро барои худ интихоб намо, то ки бар ту ба амал оварам'».


text:
Ва Ҷод назди Довуд омад ва ба ӯ хабар дода, гуфт: «Оё ҳафт сол қаҳтӣ хушксолӣ гуруснагӣ бар замини ту биёяд, ё се моҳ аз пеши душманонат бигрезӣ, ва онҳо туро таъқиб намоянд, ё ки се рӯз дар замини ту вабо рӯй диҳад? Алҳол мулоҳиза карда, қарор намо, ки ман ба Фиристандаи худ чӣ ҷавобе бирасонам».


text:
Ва Довуд ба Ҷод гуфт: «Ман дар ниҳояти ғояти тангӣ ҳастам; беҳтар аст, ки ба дасти Парвардигор биафтам, зеро ки марҳамати Ӯ бузург аст; вале ба дасти одамизод наафтам».


text:
Ва Парвардигор бар Исроил аз он субҳ то вақти муайяншуда вабо фиристод, ва аз қавм, аз Дон то Беэр-Шобаъ, ҳафтод ҳазор нафар мурданд.


text:
Ва фаришта дасти худро бар Ерусалим дароз кард, то ки онро ба ҳалокат бирасонад, валекин Парвардигор аз ин офат афсӯс хӯрд, ва ба фариштае ки қавмро нобуд мекард, гуфт: «Басанда аст, акнун дасти худро боздор!» Ва фариштаи Парвардигор назди хирмангоҳи Аравнои ябусӣ буд.


text:
Ва ҳангоме ки Довуд фариштаи нобудкунандаи қавмро дид, ба Худо сухан ронда, гуфт: «Инак, ман гуноҳ кардаам ва ман каҷкорӣ намудаам, вале ин гӯсфандон чӣ кардаанд? Бигзор дасти Ту бар ман ва бар хонадони падарам бошад».


text:
Ва Ҷод дар он рӯз назди Довуд омада, гуфт: «Баромада, дар хирмангоҳи Аравнои ябусӣ қурбонгоҳе барои Парвардигор барпо намо».


text:
Ва Аравно назар андохта, подшоҳ ва навкаронашро дид, ки ба назди ӯ меоянд; ва Аравно берун омад, ва рӯ ба замин афтода, ба подшоҳ саҷда бурд.


text:
Ва Аравно гуфт: «Барои чӣ хоҷаам подшоҳ назди бандаи худ омадааст?» Ва Довуд гуфт: «Барои он ки хирмангоҳро аз ту харида, қурбонгоҳе барои Парвардигор барпо намоям, то ки вабо аз қавм дур шавад».


text:
Ва Аравно ба Довуд гуфт: «Бигзор хоҷаам подшоҳ он чиро, ки дар назараш писанд ояд, гирифта, қурбонӣ кунад: инак, говҳо барои қурбонии сухтанӣ, ва ғаллакӯбакҳо ва асбоби говҳо барои ҳезум.


text:
Ҳамаи инро, эй подшоҳ, Аравно ба подшоҳ медиҳад». Ва Аравно ба подшоҳ гуфт: «Бигзор Парвардигор бар ту таваҷҷӯҳ намояд!»


text:
Ва подшоҳ ба Аравно гуфт: «Не, балки аз ту ба арзиши пурраи он хоҳам харид, ва барои Парвардигор Худои худ чизи муфтро қурбонӣ нахоҳам кард». Ва Довуд хирмангоҳ ва говҳоро ба панҷоҳ сиқл нуқра харид.


text:
Ва дар он ҷо Довуд қурбонгоҳе барои Парвардигор бино карда, қурбонии сӯхтанӣ ва қурбонии саломатӣ овард. Ва Парвардигор ба мамлакат марҳамат намуд, ва вабо аз Исроил дур шуд.


text:
Ва навкаронаш ба ӯ гуфтанд: «Бигзор барои хоҷаи мо подшоҳ духтари бокирае ҷустуҷӯ намоянд, то ки вай ба ҳузури подшоҳ биистад, ва ба ӯ нигоҳубин кунад; ва бигзор вай дар оғӯши ту бихобад, то ки хоҷаи мо подшоҳ гарм шавад».


text:
Ва дар тамоми ҳудуди Исроил духтари соҳибҷамоле ҷустуҷӯ намуданд, ва Абишаги шунаммиро ёфтанд, ва ӯро назди подшоҳ оварданд.


text:
Ва он духтар ниҳоятдараҷа соҳибҷамол буд, ва ӯ ба подшоҳ нигоҳубин мекард ва хизмати ӯро ба ҷо меовард, вале подшоҳ бо ӯ хуфту хоб накардааст.


text:
Валекин Адӯниё писари Ҳаҷҷит ҳавобаландӣ намуда, гуфт: «Ман подшоҳӣ хоҳам кард». Ва барои худ аробаҳо ва саворонро муҳайё намуд, ва панҷоҳ нафар пешопеши ӯ медавиданд.


text:
Ва падараш ӯро ҳаргиз мазаммат намуда нагуфта буд: «Чаро чунин амал кардӣ?» Ва ӯ низ бағоят хушлиқо буд, ва модараш ӯро баъд аз Абшолӯм зоида буд.


text:
Ва ӯ бо Юоб писари Саруё ва бо Абётори коҳин ҳамзабон гардида буд, ва онҳо ба Адӯниё мадад мерасониданд.


text:
Вале Содӯқи коҳин ва Баноё писари Еҳӯёдоъ ва Нотони пайғамбар ва Шимъӣ ва Реӣ ва паҳлавононе ки назди Довуд буданд, Адӯниёро тарафдорӣ намекарданд.


text:
Ва Адӯниё гӯсфандон ва говон ва парвориёнро назди санги Зӯҳелет, ки пеши Эйн-Рӯҷел аст, забҳ намуд, ва ҳамаи бародаронаш, писарони подшоҳ, ва ҳамаи мардони Яҳудо, навкарони подшоҳро даъват намуд.


text:
Ва Нотон ба Батшобаъ, модари Сулаймон, сухан ронда, гуфт: «Оё нашунидаӣ, ки Адӯниё писари Ҳаҷҷит подшоҳ шудааст, ва хоҷаи мо Довуд инро намедонад?


text:
Рафта, назди подшоҳ Довуд даро ва ба ӯ бигӯ: 'Эй хоҷаам подшоҳ, ту, охир, ба канизи худ қасам хӯрда гуфта будӣ, ки писарат Сулаймон баъд аз ман подшоҳ хоҳад шуд, ва ӯ бар тахти ман хоҳад нишаст. Пас, чаро Адӯниё подшоҳ шудааст?'


text:
Инак, вақте ки ту ҳанӯз бо подшоҳ сухан ронӣ, ман ҳам аз пайи ту даромада, бар суханонат илова хоҳам намуд».


text:
Ва Батшобаъ назди подшоҳ ба ҳуҷраи хоб даромад; ва подшоҳ бағоят пир буд, ва Абишаги шунаммӣ хизмати подшоҳро ба ҷо меовард.


text:
Вай ба ӯ гуфт: «Эй хоҷаам, ту ба канизи худ ба Парвардигор Худои худ қасам хӯрда будӣ, ки 'писарат Сулаймон баъд аз ман подшоҳ хоҳад шуд, ва ӯ бар тахти ман хоҳад нишаст'.


text:
Ва ӯ говон ва парвориён ва гӯсфандони зиёде забҳ карда, ҳамаи писарони подшоҳ, ва Абётори коҳин ва Юоби сарлашкарро даъват намудааст, вале бандаат Сулаймонро даъват нанамудааст.


text:
Ва алҳол, эй хоҷаам подшоҳ, чашмони тамоми Исроил сӯи туст, то ба онҳо маълум намоӣ, ки баъд аз хоҷаам подшоҳ кист, ки бар тахти ту хоҳад нишаст.


text:
Вагарна, чунин воқеъ хоҳад шуд, ки чун хоҷаам подшоҳ бо падарони худ бихобад, ман ва писарам Сулаймон айбдор ҳисоб хоҳем ёфт».


text:
Ва ба подшоҳ хабар дода, гуфтанд: «Инак Нотони пайғамбар». Ва ӯ назди подшоҳ даромад, ва рӯ бар замин хам шуда, ба подшоҳ саҷда бурд.


text:
Ва Нотон гуфт: «Эй хоҷаам подшоҳ, оё ту гуфтаӣ, ки 'Адӯниё баъд аз ман подшоҳ хоҳад шуд, ва ӯ бар тахти ман хоҳад нишаст'?


text:
Зеро ки вай имрӯз фуруд омада, говон ва парвориён ва гусфандони зиёдеро забҳ кардааст, ва ҳамаи писарони подшоҳ ва сардорони лашкар ва Абётори коҳинро даъват намудааст, ва инак, онҳо ба ҳузури вай мехӯранд ва менӯшанд, ва мегӯянд: 'Зинда бод подшоҳ Адӯниё!'


text:
Валекин мани бандаат ва Содӯқи коҳин ва Баноё писари Еҳӯёдоъ ва бандаат Сулаймонро даъват нанамудааст.


text:
Агар ин кор аз ҷониби хоҷаам подшоҳ содир шуда бошад, пас чаро ба бандаи худ маълум накардӣ, ки баъд аз хоҷаам подшоҳ кист, ки бар тахти ӯ биншинад?»


text:
Ва подшоҳ Довуд ҷавоб гардонида, гуфт: «Батшобаъро назди ман бихонед». Вай назди подшоҳ даромад, ва ба ҳузури подшоҳ истод.


text:
Чунон ки ман барои ту ба Парвардигор Худои Исроил қасам хӯрда гуфтаам, ки писарат Сулаймон баъд аз ман подшоҳ хоҳад шуд, ва ӯ бар тахти ман ба ҷои ман хоҳад нишаст, ончунон ман имрӯз ба амал хоҳам овард».


text:
Ва Батшобаъ рӯ бар замин хам шуда, ба подшоҳ саҷда бурд, ва гуфт: «Хоҷаам подшоҳ Довуд то абад зинда бод!»


text:
Ва подшоҳ Довуд гуфт: «Содӯқи коҳин ва Нотони пайғамбар ва Баноё писари Еҳӯёдоъро назди ман бихонед». Ва онҳо ба ҳузури подшоҳ даромаданд.


text:
Ва подшоҳ ба онҳо гуфт: «Бандагони хоҷаи худро ҳамроҳи худ бигиред, ва писарам Сулаймонро бар хачири ман савор кунед, ва ӯро назди Ҷиҳун фуруд оваред.


text:
Ва бигзор Содӯқи коҳин ва Нотони пайғамбар ӯро дар он ҷо ба подшоҳӣ бар Исроил тадҳин намоянд; ва карнай навозед, ва бигӯед: 'Зинда бод подшоҳ Сулаймон!'


text:
Ва аз ақиби ӯ бароед, то ки ӯ омада, бар тахти ман биншинад; ва ӯ ба ҷои ман подшоҳ хоҳад шуд; ва ман ӯро мефармоям, ки бар Исроил ва бар Яҳудо раис бошад».


text:
Ва Баноё писари Еҳӯёдоъ ба подшоҳ ҷавоб гардонида, гуфт: «Омин! Бигзор Парвардигор Худои хоҷаам подшоҳ низ чунин гӯяд!


text:
Чунон ки Парвардигор бо хоҷаам подшоҳ буд, бигзор ончунон бо Сулаймон низ бошад, ва тахти ӯро аз тахти хоҷаам подшоҳ Довуд бузургтар гардонад!»


text:
Ва Содӯқи коҳин ва Нотони пайғамбар ва Баноё писари Еҳӯёдоъ ва каритиён ва фалитиён фуруд омада, Сулаймонро бар хачири подшоҳ Довуд савор карданд, ва ӯро назди Ҷиҳун бурданд.


text:
Ва Содӯқи коҳин шохи равғанро аз хайма гирифта, Сулаймонро тадҳин намуд. Ва карнай навохтанд, ва тамоми қавм гуфтанд: «Зинда бод подшоҳ Сулаймон!»


text:
Ва тамоми қавм аз ақиби ӯ баромаданд, ва қавм най менавохтанд, ва бағоят шодӣ мекарданд, ба тавре ки замин аз овозашон мекафид.


text:
Ва Адӯниё ва ҳамаи даъватшудагоне ки бо ӯ буданд, ҳамин ки хӯрданро бас карданд аз хӯрдан фориғ шуданд, инро шуниданд; ва Юоб садои карнайро шунида, гуфт: «Садои шаҳри пуризтироб аз чӣ сабаб аст?»


text:
Ҳанӯз ӯ сухан меронд, инак, Йӯнотон писари Абётори коҳин омад; ва Адӯниё гуфт: «Биё, ки ту марди амин ҳастӣ ва муждаи нек меоварӣ».


text:
Ва Йӯнотон ба Адӯниё ҷавоб гардонида, гуфт: «Дар ҳақиқат Ба ҳеҷ ваҷҳ, зеро хоҷаи мо, подшоҳ Довуд, Сулаймонро подшоҳ гардонидааст;


text:
Ва подшоҳ Содӯқи коҳин ва Нотони пайғамбар ва Баноё писари Еҳӯёдоъ ва каритиён ва фалитиёнро бо ӯ фиристодааст; ва ӯро ба хачири подшоҳ савор кардаанд;


text:
Ва Содӯқи коҳин ва Нотони пайғамбар ӯро дар Ҷиҳун ба подшоҳӣ тадҳин намудаанд, ва аз он ҷо шодикунон баромадаанд, ва шаҳр ғулғула бардоштааст; ҳамин аст садое ки шумо шунидаед;


text:
Ва бандагони подшоҳ низ барои табрик кардани хоҷаи мо подшоҳ Довуд омада, гуфтанд: 'Бигзор Худо номи Сулаймонро аз номи ту хубтар созад, ва тахти ӯро аз тахти ту бузургтар гардонад'. Ва подшоҳ бар бистари худ саҷда бурдааст;


text:
Ва подшоҳ низ чунин гуфтааст: 'Муборак аст Парвардигор Худои Исроил, ки имрӯз касеро, ки бар тахти ман менишинад, ба ман додааст, ва чашмони ман инро мебинад!'»


text:
Ва ҳамаи даъватшудагоне ки назди Адӯниё буданд, ба ҳарос афтода бархостанд, ва ҳар кас ба роҳи худ рафт.


text:
Ва ба Сулаймон хабар дода, гуфтанд: «Инак, Адӯниё аз подшоҳ Сулаймон метарсад, ва инак, ӯ шохҳои қурбонгоҳро дошта, мегӯяд: 'Бигзор подшоҳ Сулаймон имрӯз ба ман қасам хӯрад, ки бандаи худро ба шамшер нахоҳад кушт'».


text:
Ва Сулаймон гуфт: «Агар ӯ росткор гардад, як мӯяш бар замин нахоҳад афтод, вале агар бадие дар ӯ ёфт шавад, хоҳад мурд».


text:
Ва подшоҳ Сулаймон фиристод, ва ӯро аз қурбонгоҳ фуруд оварданд, ва ӯ омада, ба подшоҳ Сулаймон саҷда бурд, ва Сулаймон ба ӯ гуфт: «Ба хонаи худ бирав».


text:
Ва амри Парвардигор Худои худро ба ҷо оварда, бо роҳҳои Ӯ равона шав, фароизи Ӯ, аҳкоми Ӯ ва дастурҳои Ӯ ва шаҳодоти Ӯро, чунон ки дар Тавроти Мусо навишта шудааст, риоя намо, то дар ҳар коре ки мекунӣ ва ба ҳар ҷое ки рӯ меоварӣ, комёб гардӣ,


text:
То ки Парвардигор сухани Худро, ки дар ҳаққи ман ба забон рондааст, ба ҷо оварад, яъне гуфтааст: 'Агар писаронат роҳи худро риоя намуда, бо тамоми дили худ ва бо тамоми ҷони худ ба ҳузури Ман бо ростӣ рафтор кунанд, ба яқин касе аз насли ту аз болои тахти Исроил нобуд нахоҳад шуд'.


text:
Ва низ он чиро, ки Юоб писари Саруё ба ман кард, яъне он чиро, ки ӯ дар ҳаққи ду сарлашкари Исроил, – дар ҳаққи Абнир писари Нир ва Амосо писари Ётар, – кард, ту медонӣ: ӯ онҳоро кушта, хуни ҷангро дар вақти сулҳ рехт, ва камарбандеро, ки ба камараш дошт, ва кафшеро, ки ба пойҳояш буд, ба хуни ҷанг олуда кард.


text:
Валекин ба писарони Барзилойи ҷилъодӣ меҳрубонӣ намо, ва бигзор онҳо дар миёни касоне бошанд, ки дар сари дастархони ту хӯрок мехӯранд, зеро ки онҳо ба ман ҳамин тавр наздик шуда буданд, вақте ки аз дасти бародарат Абшолӯм рӯ ба гурез овардам.


text:
Ва инак, Шимъӣ писари Ҷерои бинёминӣ, ки аз Баҳурим аст, назди ту мебошад, ва ӯ маро, дар рӯзе ки ба Маҳаноим мерафтам, бо дашномҳои сахт дашном дода буд; вале ӯ ба пешвози ман назди Урдун омад, ва ман барои ӯ ба Парвардигор қасам хӯрда гуфтам, ки 'туро бо шамшер нахоҳам кушт'


text:
Ва алҳол ту ӯро бегуноҳ ҳисоб накун, зеро ки ту марди хирадманд ҳастӣ, ва медонӣ, ки ба ӯ чӣ коре бикунӣ, то ки мӯи сафедашро хунолуд гардонида ба гӯр фуруд оварӣ».


text:
Ва айёме ки Довуд бар Исроил подшоҳӣ кард, чил сол буд: дар Ҳебрӯн ҳафт сол подшоҳӣ кард, ва дар Уршалим сию се сол подшоҳӣ кард.


text:
Ва Адӯниё писари Ҳаҷҷит назди Батшобаъ, модари Сулаймон, омад. Вай гуфт: «Оё бо осоиштагӣ омадаӣ?» Ва ӯ ҷавобан гуфт: «Бо осоиштагӣ».


text:
Ва ӯ гуфт: «Ту медонӣ, ки подшоҳӣ ба ман тааллуқ дошт, ва тамоми Исроил рӯи худро сӯи ман нигаронида буданд, ки ман подшоҳ шавам; валекин подшоҳӣ аз ман рӯй гардонида, аз они бародарам шуд, зеро ки он аз ҷониби Парвардигор насиби ӯ гардидааст.


text:
Ва ӯ гуфт: «Лутфан, ба подшоҳ Сулаймон бигӯ, – зеро ӯ хоҳиши туро рад нахоҳад кард, – ки Абишаги шунаммиро ба ман ба занӣ бидиҳад».


text:
Ва Батшобаъ назди подшоҳ Сулаймон омад, то ки ба ӯ дар бораи Адӯниё сухан гӯяд. Ва подшоҳ ба пешвози вай бархоста, ба вай саҷда бурд, ва бар тахти худ нишаст. Барои модари подшоҳ низ тахте гузоштанд, ва вай аз тарафи рости ӯ нишаст,


text:
Ва гуфт: «Як илтимоси хурде ман аз ту дорам, хоҳиши маро рад накун». Ва подшоҳ ба вай гуфт: «Бигӯ, эй модарам, зеро ки ман хоҳиши туро рад нахоҳам кард».


text:
Ва подшоҳ Сулаймон ба модараш ҷавоб гардонида, гуфт: «Чаро ту Абишаги шунаммиро барои Адӯниё илтимос мекунӣ? Пас, подшоҳиро низ барои вай илтимос кун, ки вай бародари калонии ман аст, – ҳам барои вай, ҳам барои Абётори коҳин ва ҳам барои Юоб писари Саруё».


text:
Ва подшоҳ Сулаймон ба Парвардигор қасам хӯрда, гуфт: «Худо ба ман ҷазо диҳад ва зиёда аз он бикунад, агар Адӯниё ин суханро ба зарари ҷони худ нагуфта бошад!


text:
Ва алҳол қасам ба ҳаёти Парвардигоре ки маро мустаҳкам намуда ва бар тахти падарам Довуд нишонида ва хонае барои ман, чунон ки гуфта буд, барпо кардааст, – худи имрӯз Адӯниё бояд бимирад!»


text:
Ва подшоҳ ба Абётори коҳин гуфт: «Ба киштзори худ ба Анотӯт бирав, зеро ту сазовори қатл ҳастӣ, вале имрӯз туро нахоҳам кушт, чунки ту сандуқи Худованди Парвардигорро ба ҳузури падарам Довуд бардоштаӣ, ва дар ҳамаи азиятҳои падарам азият кашидаӣ».


text:
Ва Сулаймон Абёторро аз каҳонати Парвардигор бадар ронд, то сухани Парвардигорро, ки дар ҳаққи хонадони Элӣ дар Шилӯ гуфта буд, ба амал оварад.<br/>Гурехтани Юоб ва фавти ӯ.


text:
Овозаи ин ба гӯши Юоб расид, – дар сурате ки Юоб ба тарафи Адӯниё моил шуда буд, вале ба тарафи Абшолӯм моил нашуда буд, – ва Юоб ба хаймаи Парвардигор гурехта, шохҳои қурбонгоҳро дошта гирифт.


text:
Ва ба подшоҳ Сулаймон хабар расониданд, ки Юоб ба хаймаи Парвардигор гурехтааст, ва инак назди қурбонгоҳ мебошад. Ва Сулаймон Баноё писари Еҳӯёдоъро фиристода, гуфт: «Рафта, ӯро зарба зан».


text:
Ва Баноё назди хаймаи Парвардигор омада, ба ӯ гуфт: «Подшоҳ чунин гуфт: 'Баро!'» Ва ӯ гуфт: «Не, балки дар ин ҷо мехоҳам бимирам». Ва Баноё ба подшоҳ хабар расонида, гуфт: «Юоб чунин сухан ронд, ва ба ман чунин ҷавоб дод».


text:
Ва подшоҳ ба вай гуфт: «Аз рӯи гуфтаи ӯ амал намо, ва ӯро зарба зада, дафн кун, ва хуни ноҳаққеро, ки Юоб рехта буд, аз ман ва аз хонадони падарам дур соз.


text:
Ва бигзор Парвардигор хуни ӯро бар сари худи ӯ баргардонад, барои он ки ӯ ба ду шахсе ки аз ӯ одилтар ва некӯтар буданд, зарба расонида, онҳоро бо шамшер кушт, ва падарам Довуд аз ин бехабар буд, яъне: Абнир писари Нирро, ки сарлашкари Исроил буд, ва Амосо писари Ётарро, ки сарлашкари Яҳудо буд;


text:
Ва бигзор хуни онҳо бар сари Юоб ва бар сари насли ӯ ба сурати абадӣ баргардад, вале барои Довуд ва наслаш ва хонадонаш ва тахташ осоиштагӣ аз ҷониби Парвардигор то абад бошад!»


text:
Ва Баноё писари Еҳӯёдоъ баромада, ӯро зарба зад, ва ӯро кушт; ва ӯ дар хонааш, ки дар биёбон буд, дафн карда шуд.


text:
Ва подшоҳ Баноё писари Еҳӯёдоъро ба ҷои ӯ бар лашкар таъин кард; ва подшоҳ Содӯқи коҳинро ба ҷои Абётор таъин намуд.


text:
Ва подшоҳ фиристода, Шимъиро даъват намуд ва ба ӯ гуфт: «Барои худ хонае дар Уршалим бино карда, дар он ҷо сокин шав, ва аз он ҷо ба ҳеҷ тараф берун нарав.


text:
Ва дар рӯзе ки ту берун рафта, аз дарёи Қидрӯн бигзарӣ, яқинан бидон, ки хоҳӣ мурд, ва хунат бар сари худат хоҳад буд».


text:
Ва Шимъӣ ба подшоҳ гуфт: «Ин сухан хуб аст; чунон ки хоҷаам подшоҳ гуфтааст, бандаат ончунон амал хоҳад кард». Ва Шимъӣ айёми зиёде дар Уршалим иқомат намуд.


text:
Вале баъд аз гузаштани се сол чунин воқеъ шуд, ки ду навкари Шимъӣ назди Окиш писари Маако, подшоҳи Ҷат, гурехтанд; ва ба Шимъӣ хабар дода, гуфтанд: «Инак, навкаронат дар Ҷат мебошанд».


text:
Ва Шимъӣ бархоста, харашро зин кард, ва ба Ҷат назди Окиш рафт, то ки навкаронашро ҷустуҷӯ намояд, ва Шимъӣ рафта, навкаронашро аз Ҷат овард.


text:
Ва подшоҳ фиристода, Шимъиро даъват намуд, ва ба вай гуфт: «Туро, охир, ба Парвардигор қасам додам, ва туро огоҳ намуда, гуфтам: 'Дар рӯзе ки берун рафта, ба ягон тараф равона шавӣ, бидон, ки яқинан хоҳӣ мурд'. Ва ту ба ман гуфтӣ: 'Ин сухан, ки шунидам, хуб аст'.


text:
Ва подшоҳ ба Шимъӣ гуфт: «Тамоми бадиеро, ки дар ҳаққи падарам Довуд кардаӣ, ту медонӣ, ва дилат аз он хабар дорад; ва Парвардигор он бадии туро ба сарат баргардонидааст.


text:
Ва подшоҳ Сулаймон муборак хоҳад буд, ва тахти Довуд ба ҳузури Парвардигор то абад устувор хоҳад монд».


text:
Ва подшоҳ ба Баноё писари Еҳӯёдоъ фармуд, ва ӯ берун рафта, вайро зарба зад, ва вай мурд. Ва подшоҳӣ дар дасти Сулаймон мустаҳкам гардид.


text:
Ва Сулаймон ба фиръавн, подшоҳи Миср, домод шуд, ва духтари фиръавнро гирифта, ба шаҳри Довуд овард, то даме ки сохтани хонаи худ ва хонаи Парвардигор ва ҳисори Уршалимро гирдогирди он анҷом диҳад.


text:
Аммо қавм ҳанӯз бар баландиҳо қурбонӣ мекарданд, зеро ки хонае ба номи Парвардигор то он айём бино наёфта буд.


text:
Ва Сулаймон Парвардигорро дӯст дошта, мувофиқи фароизи падараш Довуд рафтор мекард, аммо ӯ низ бар баландиҳо қурбонӣ мекард, ва бухур месӯзонид.


text:
Ва подшоҳ ба Ҷибъӯн равона шуд, то ки дар он ҷо қурбонӣ кунад, зеро ки баландии аз ҳама бузургтар он ҷо буд; Сулаймон ҳазор қурбонии сӯхтанӣ бар он қурбонгоҳ овард.


text:
Дар Ҷибъӯн Парвардигор ба Сулаймон дар хоби шаб зоҳир гардид, ва Худо гуфт: «Талаб намо, чӣ чизе ба ту бидиҳам».


text:
Ва Сулаймон гуфт: «Ту ба бандаи Худ, ба падарам Довуд, меҳрубонии азиме кардӣ, азбаски ӯ ба ҳузури Ту бо ростӣ ва адолат ва самимияти дил рафтор менамуд; ва ин меҳрубонии азимро барои ӯ нигоҳ дошта, ба ӯ писаре додӣ, то ки бар тахти ӯ биншинад, чунон ки имрӯз воқеъ шудааст.


text:
Ва алҳол, эй Парвардигор Худои ман, Ту бандаи Худро ба ҷои падарам Довуд подшоҳ кардӣ, валекин ман ҷавони хурдсоле ҳастам, ки даробароро намедонам.


text:
Ва бандаат дар миёни қавми Туст, ки баргузидаӣ, дар миёни қавми сершуморе ки онҳоро, ба сабаби бисёриашон, на шумурдан мумкин аст, на ба ҳисоб овардан.


text:
Пас, ба бандаи Худ дили бохирад ато намо, то ки қавми Туро доварӣ кунам, ва ба фарқи байни нек ва бад сарфаҳм равам, зеро кист, ки ин қавми сершумори Туро доварӣ тавонад кунад?»


text:
Ва Худо ба ӯ гуфт: «Азбаски ту ин чизро талабидӣ, ва барои худ айёми дуру дароз талаб накардӣ, ва барои худ сарват талаб накардӣ, ва ҷони душманонатро талаб накардӣ, балки барои худ хирад талабидӣ, то ки инсофро фаҳм намоӣ, –


text:
Инак, аз рӯи гуфтаи ту кардам; инак, ба ту дили пурҳикмат ва бохирад ато намудам, ба тавре ки пеш аз ту касе мисли ту набуд, ва баъд аз ту касе мисли ту нахоҳад ба майдон омад.


text:
Ва низ он чиро, ки талаб накардӣ, яъне ҳам сарват ва ҳам ҷалолро ба ту ато намудам, ба тавре ки дар тамоми айёми ту касе мисли ту дар миёни подшоҳон нахоҳад буд.


text:
Ва агар бо роҳҳои Ман рафтор карда, фароиз ва аҳкоми Маро риоя намоӣ, чунон ки падарат Довуд рафтор мекард, Ман айёми туро дуру дароз хоҳам гардонид».


text:
Ва Сулаймон бедор шуд, ва инак хоб буд. Ва ба Уршалим омада, пеши сандуқи паймони Парвардигор истод, ва қурбониҳои сӯхтанӣ баровард, ва қурбониҳои саломатӣ забҳ намуд, ва барои ҳамаи навкаронаш базм барпо кард.


text:
Ва яке аз он занон гуфт: «Эй хоҷаам! Ман ва ин зан дар як хона сокин ҳастем; ва ман дар он хона назди вай зоидам.


text:
Ва баъд аз зоиданам дар рӯзи сеюм ин зан низ зоид; ва мо бо ҳамдигар будем, каси бегонае бо мо дар хона набуд, фақат ҳар дуи мо дар хона будем.


text:
Ва нисфи шаб вай бархоста, писари маро, вақте ки канизат дар хоб буд, аз пеши ман гирифтааст ва дар бағали худ гузоштааст, ва писари мурдаи худро дар бағали ман мондааст.


text:
Ва субҳидам, вақте ки ман бархостам, то ки ба писарам сина диҳам, ва инак, ӯ мурда буд; валекин вақте ки пагоҳӣ ба ӯ бо диққат нигоҳ кардам, ва инак, ӯ писаре ки ман зоида будам, набуд».


text:
Ва зани дигар гуфт: «Не, балки бачаи зинда писари ман ва бачаи мурда писари туст». Ва он зан гуфт: «Не, балки бачаи мурда писари ту ва бачаи зинда писари ман аст». Ва онҳо ба ҳузури подшоҳ ҳамин тавр сухан меронданд.


text:
Ва подшоҳ гуфт: «Ин мегӯяд: 'Ин бачаи зинда писари ман ва бачаи мурда писари туст'. Ва он мегӯяд: 'Не, балки бачаи мурда писари ту ва бачаи зинда писари ман аст”».


text:
Ва подшоҳ гуфт: «Бачаи зиндаро ба ду нима пора кунед, ва нисфашро ба яке ва нисфашро ба дигаре бидиҳед».


text:
Ва зане ки бачаи зинда писараш буд, ба подшоҳ сухан ронд, зеро ки ба писараш раҳмаш омад, ва гуфт: «Эй хоҷаам! Ин бачаи зиндаро ба вай бидиҳед, ва ӯро накушед». Валекин зани дигар гуфт: «Бигзор на аз они ман бошад, ва на аз они ту, – пора кунед!»


text:
Ва тамоми Исроил довариеро, ки подшоҳ ба амал оварда буд, шуниданд, ва аз подшоҳ тарсиданд, зеро диданд, ки хирадмандии илоҳӣ барои доварӣ кардан андаруни ӯст.


text:
Ва Сулаймон дувоздаҳ волӣ бар тамоми Исроил дошт, ва онҳо подшоҳ ва хонадонашро бо хӯрокворӣ таъмин мекарданд: ҳар яке мебоист соле як моҳ бо хӯрокворӣ таъмин мекард.


text:
Баано писари Аҳилуд – дар Таънок ва Маҷиддӯ ва тамоми Байт-Шеон, ки дар наздикии Сортано, поёнтари Изреил аст, аз Байт-Шеон то Обил-Маҳӯло, то он тарафи Ёқемъом;


text:
Писари Ҷобар – дар Ромӯт-Ҷилъод; деҳоти Ёир писари Менашше, ки дар Ҷилъод аст, ва ноҳияи Арҷуб, ки дар Бошон аст, ба ӯ тааллуқ дошт, яъне шаст шаҳри калону ҳисордор бо ғалақаҳои фардарҳои мисин;


text:
Ҷобар писари Урӣ – дар замини Ҷилъод, ки замини Сиҳӯн, подшоҳи амӯриён, ва Ӯҷ, подшоҳи Бошон буд; ва ӯ ба танҳоӣ волӣ дар он замин буд.


text:
Яҳудо ва Исроил, ки мисли реги канори баҳр сершумор буданд, мехӯрданд ва менӯшиданд ва хурсандӣ мекарданд.


text:
Ва Сулаймон дар тамоми мамлакатҳо, аз дарёи Фурот то замини фалиштиён, яъне, то сарҳади Миср ҳукм меронд подшоҳӣ мекард; онҳо ҳадияҳо оварда ба Сулаймон тамоми айёми ҳаёти ӯ хизмат мекарданд.


text:
Ва хӯроквории Сулаймон барои ҳар рӯз ба миқдори зерин буд: сӣ кӯр* орди маҳин ва шаст кӯр орди дурушт;


text:
Даҳ гови парворӣ, ва бист гов аз чарогоҳ, ва сад гӯсфанд, ба ғайр аз ғизолҳо ва оҳуҳо ва гавазнҳо ва мурғҳои фарбеҳ.


text:
Зеро ки ӯ бар тамоми замини он тарафи дарё, аз Тифсаҳ то Ғазза, бар ҳамаи подшоҳони он тарафи дарё ҳукмронӣ мекард; ва барои ӯ гирдогирд, аз тамоми атрофаш сулҳу осоиштагӣ буд.


text:
Ва Яҳудо ва Исроил, ҳар кас зери токи ангури худ ва зери дарахти анҷири худ, аз Дон то Беэр-Шобаъ, дар тамоми айёми Сулаймон дар амният менишастанд.


text:
Ва он волиён подшоҳ Сулаймон ва ҳамаи онҳоеро, ки ба дастархони подшоҳ Сулаймон тааллуқ доштанд, ҳар яке дар моҳд худ бо хӯрокворӣ таъмин менамуданд, ва намегузоштанд, ки чизе камӣ кунад.


text:
Ва ҷав ва коҳ барои аспон ва хачирон ба маконе ки онҳо буданд, ҳар яке мувофиқи ӯҳдадории худ, меоварданд.


text:
Ва Худо ба Сулаймон ҳикмат ва хирадмандии бағоят зиёде ато намуда буд, ва фаровонии дониши ӯ мисли реги канори баҳр буд.


text:
Ва ӯ аз ҳамаи одамон, аз Эйтони эзроҳӣ ва аз писарони Моҳӯл – Ҳеймон ва Калкул ва Дардаъ – бохирадтар буд, ва номи ӯ дар миёни ҳамаи халқҳои гирду атроф шӯҳрат дошт.


text:
Ва ӯ дар бораи дарахтон сухан рондааст, – аз арзе ки дар Лубнон аст, то зуфое ки бар деворҳо мерӯяд; ва дар бораи чорпоён ва мурғон ва ҳашарот ва моҳиён сухан рондааст.


text:
Ва аз ҳамаи қавмҳо барои шунидани ҳикмати Сулаймон меомаданд, – аз ҷониби ҳамаи подшоҳони замин, ки овозаи ҳикмати ӯ ба гӯшашон расида буд.


text:
Ва Ҳиром, подшоҳи Сур, навкарони худро назди Сулаймон фиристод, зеро шунида буд, ки ӯро ба ҷои падараш ба подшоҳӣ тадҳин намудаанд; чунки Ҳиром ҳама вақт дӯсти Довуд буд.


text:
«Ту медонӣ, ки падари ман Довуд натавонист хонае ба номи Парвардигор Худои худ бино кунад, ба сабаби ҷанги душманоне ки ӯро иҳота менамуданд, то вақте ки Парвардигор онҳоро зери кафи пойҳои ӯ гузошт.


text:
Вале алҳол Парвардигор Худои ман маро аз гирду атрофам оромӣ додааст: ҳеҷ монеае ва ҳеҷ мусибате нест.


text:
Ва инак, ман ният дорам, ки хонае ба номи Парвардигор Худои худ бино кунам, чунон ки Парвардигор ба падари ман Довуд сухан ронда, гуфтааст: 'Писари ту, ки вайро ба ҷои ту бар тахти ту хоҳам нишонид, хонае ба номи Ман бино хоҳад кард'.


text:
Ва алҳол бифармо, ки барои ман арзҳо аз Лубнон бибуранд; ва навкарони ман ҳамроҳи навкарони ту хоҳанд буд, ва ман музди навкаронатро мувофиқи ҳар он чи бигӯӣ, ба ту хоҳам. дод; зеро ту медонӣ, ки дар миёни мо касе нест, ки дар кори дарахтбурӣ мисли сидӯниён моҳир бошад».


text:
Ва ҳангоме ки Ҳиром суханони Сулаймонро шунид, бағоят шод гардида, гуфт: «Муборак аст имрӯз Парвардигор, ки ба Довуд писари хирадманде бар ин қавми сершумор ато намудааст!»


text:
Ва Ҳиром назди Сулаймон фиристода, гуфт: «Он чи назди ман фиристодӣ, шунидам; ман тамоми хоҳиши туро дар бораи дарахтони арз ва дарахтони сарв ба амал хоҳам овард.


text:
Навкарони ман онҳоро аз Лубнон ба баҳр фуруд хоҳанд овард, ва ман онҳоро ба шакли амадҳо бо роҳи баҳр ба маконе ки барои ман таъин намоӣ, расонида, дар он ҷо аз ҳам ҷудо хоҳам кард, ва ту онҳоро хоҳӣ бурд; ту низ хоҳиши маро ба ҷо оварда, барои хонаи ман хӯрокворӣ бидеҳ».


text:
Ва Сулаймон ба Ҳиром бист ҳазор кӯр гандум барои таъминоти хонаи ӯ, ва бист кӯр равғани пок медод; Сулаймон ҳар сол ба Ҳиром ҳамин қадар медод.


text:
Ва Парвардигор ба Сулаймон, чунон ки ба ӯ гуфта буд, ҳикмат ато намуд. Ва дар миёни Ҳиром ва Сулаймон сулҳу осоиштагӣ буд, ва ҳар дуи онҳо иттифоқ бастанд.


text:
Ва подшоҳ Сулаймон бар тамоми Исроил ӯҳдадорӣ муқаррар намуд, ва ин ӯҳдадорӣ аз сӣ ҳазор одам иборат буд.


text:
Ва аз онҳо ҳар моҳ даҳ ҳазор нафарро бо навбат ба Лубнон мефиристод, ки онҳо як моҳ дар Лубнон ва ду моҳ дар хонаи худ мемонданд. Ва Адӯниром ба ин ӯҳдадорӣ сардорӣ менамуд.


text:
Ба ғайр аз сардороне ки Сулаймон дар сари кор гузошта буд, ки се ҳазору сесад нафар буда, ба мардуми иҷрокунандаи кор назорат мекарданд.


text:
Ва подшоҳ фармуд, ва сангҳои бузург, сангҳои гаронбаҳо, сангҳои тарошидашуда барои гузоштани бунёди хона кашонда меоварданд.


text:
Ва онҳоро бинокорони Сулаймон ва бинокорони Ҳиром ва ҷиблиён суфта мекарданд, ва дарахтону сангҳоро барои сохтмони хона тайёр мекарданд.


text:
Ва дар соли чорсаду ҳаштодуми аз Миср берун омадани банӣ Исроил, дар соли чоруми подшоҳии Сулаймон бар Исроил, дар моҳи зив, ки моҳи дуюм аст, ӯ ба бино кардани хонае барои Парвардигор шурӯъ намуд.


text:
Ва хонае ки подшоҳ Сулаймон барои Парвардигор бино кард, дарозияш шаст араш, бараш бист араш ва баландиаш сӣ араш буд.


text:
Ва пешайвони пеши толори хона, мувофиқи бари хона, дарозияш бист араш ва баландиаш даҳ араш дар пеши хона буд.


text:
Ва назди девори хона иморати иловагӣ сохт, ки он гирдогирди деворҳои хона, яъне гирдогирди толор ва ҳарам* буд; ва гирдогирд хоначаҳо сохт.


text:
Қабати поёнии иморати иловагӣ панҷ араш бар, қабати миёнаи он шаш араш бар ва қабати сеюми он ҳафт араш бар дошт, зеро ки гирдогирди хона аз берун барҷастагиҳо гузошта шуда буд, то ки болорҳо ба деворҳои хона пайванд нашавад.


text:
Ва ҳангоме ки хона бино меёфт, он аз сангҳои яклухте ки тарошида оварда буданд, бино ёфт, ва садои болға ва табар ва ҳар олати оҳанин дар вақти бино ёфтани хона шунида нашуд.


text:
Дари қабати миёна аз тарафи рости хона буд, ва ба воситаи зинапояи печопеч ба қабати миёна, ва аз қабати миёна ба қабати сеюм мебаромаданд.


text:
Ва дар гирди тамоми хона иморати иловагӣ сохт, ки баландии ҳар қабаташ панҷ араш буд; ва он бо болорҳои арз ба хона пайванд гардид.


text:
«Ин хонае ки ту бино мекунӣ, – агар ту мувофиқи фароизи Ман рафтор намоӣ ва дастурҳои Маро ба ҷо оварӣ, ва тамоми аҳкоми Маро нигоҳ дошта, мувофиқи онҳо қадамгузор шавӣ, – он гоҳ Ман сухани Худро, ки ба падарат Довуд гуфтаам, бо ту ба амал хоҳам овард.


text:
Ва деворҳои хонаро аз дарун бо чӯбҳои арз бино кард, аз замини хона то болорҳои шифт аз дарун бо тахта рӯйбаст намуд, ва замини хонаро бо чӯбҳои сарв фарш кард.


text:
Ва бист арашро аз пушти хона бо чӯбҳои сарв аз замин то болорҳои шифт бино кард; ва инро ӯ аз дарун барои ҳарам, ки поки покҳост, бино кард.


text:
Ва бар рӯйбасти арзии даруни хона кандакорӣ ба шакли ғунчаҳо ва шукуфаҳо буд; ҳама ҷо бо арз рӯйбаст карда шуда буд, санге ба назар наменамуд.


text:
Ва ҳарамро андаруни хона барои он сохта буд, ки дар он ҷо сандуқи паймони Парвардигорро ҷойгир кунад.


text:
Ва даруни ҳарам бист араш дарозӣ, ва бист араш бар ва бист араш баландӣ дошт, ва онро ӯ бо зари холис рӯйбаст намуд; қурбонгоҳи арзиро низ рӯйбаст намуд.


text:
Ва Сулаймон хонаро аз дарун бо зари холис рӯйбаст намуд; ва пеши дари ҳарам занҷирҳои тилло овехт, ва онро бо тилло рӯйбаст намуд.


text:
Ва тамоми хонаро, то охири тамоми хона, бо тилло рӯйбаст намуд; ва тамоми қурбонгоҳро, ки пеши дари ҳарам буд, бо тилло рӯйбаст намуд.


text:
Ва як боли каррубӣ панҷ араш ва боли дигари каррубӣ панҷ араш буд; аз сари як бол то сари боли дигар даҳ араш буд.


text:
Ва ӯ каррубиёнро дар миёни хонаи дарунӣ гузошт, дар ҳолате ки болҳои каррубиён паҳн шуда буд, ва боли як каррубӣ ба як девор мерасид, ва боли каррубии дигар ба девори дигар мерасид, ва болҳои дигари онҳо дар миёни хона бол бо бол бармехӯрд.


text:
Ва бар ҳамаи деворҳои хона, гирдогирд, нақшҳои каррубиён ва нахлҳо ва ғунчаҳои шукуфтаро дар андарун ва берун канд.


text:
Ва бар он дари дутабақа, ки аз чӯби зайтун буд, ӯ нақшҳои каррубиён ва нахлҳо ва ғунчаҳои шукуфтаро канд ва бо тилло рӯйбаст намуд; ва каррубиён ва нақшҳои нахлро бо тилло пӯшонид.


text:
Ва ду табақаи ин дар аз чӯби сарв буд; ва ду тахтаи табақаи аввал қатшаванда буд, ва ду тахтаи табақаи дуюм низ қатшаванда буд.


text:
Ва бар онҳо нақшҳои каррубиён ва нахлҳо ва ғунчаҳои шукуфтаро канд, ва онҳоро бо тиллое ки ба кандакорӣ мувофиқ кунонида буд, рӯйбаст намуд.


text:
Ва дар соли ёздаҳум, дар моҳи бул, ки моҳи ҳаштум аст, хона бо тамоми лавозимоташ мувофиқи ҳамаи дастурҳояш ба анҷом расид; ва ҳафт сол ӯ онро бино кард.


text:
Ва хонаи Ҷангали Лубнонро бино кард, ки дарозияш сад араш, ва бараш панҷоҳ араш, ва баландияш си араш буд, – он бар чор қатор сутунҳои арз бино ёфт, ки бар он сутунҳо ғӯлаҳои арз гузошта шуда буд.


text:
Ва аз болои ғӯлаҳое ки бар сутунҳо гузошта шуда буд, шифт бо арз рӯйбаст карда шуд, – адади он сутунҳо чилу панҷ, дар ҳар қатор понздаҳ буд.


text:
Ва ҳамаи дарҳо ва паҳлудариҳо чоргушаи роғдор буд, ҳамчунин равзан рӯ ба рӯи равзан дар се қатор чоргӯша буд.


text:
Ва пешайвоне аз сутунҳо сохт, ки дарозияш панҷоҳ араш, ва бараш сӣ араш буд; ва долоне пеши онҳо, ва сутунҳо ва остонае пеши онҳо буд;


text:
Ва пешайвоне барои тахт, ки дар он ҷо ӯ доварӣ мекард, яъне пешайвоне барои доварӣ сохт, ва онро аз замин то болорҳои шифт бо чӯби арз рӯйбаст намуд.


text:
Ва хонаи ӯ, ки дар он иқомат дошт, дар саҳни дигаре аз ақиби ин пешайвон ба ҳамин тариқа рӯйбаст намуда шуд; ва барои духтари фиръавн, ки Сулаймон ба занӣ гирифта буд, хонае сохта, мисли он пешайвон рӯйбаст намуд.


text:
Ҳамаи ин биноҳо аз сангҳои гаронбаҳое ки бо андоза тарошида ва аз даруну берун суфта карда шуда буд, аз таҳкурсӣ то сари девор ва аз берун то саҳни бузург сохта шуда буд.


text:
Ва дар таҳкурсӣ сангҳои гаронбаҳо, сангҳои бузург, сангҳои даҳарашӣ ва сангҳои ҳаштарашӣ гузошта шуда буд;


text:
Ва гирдогирди саҳни бузург се қатор сангҳои тарошидашуда ва як қатор ғӯлаҳои арз буд; ва саҳни дохилии хонаи Парвардигор ва пешайвони хона низ чунин деворчае дошт.


text:
Ки ӯ писари бевазане аз сибти Нафтолӣ буд, ва падараш марди сурии мисгар буд. Ва ӯ пур аз ҳикмат ва маҳорат ва дониш барои иҷрои ҳар кори мисгарӣ буд, ва назди подшоҳ Сулаймон омада, тамоми кори вайро ба ҷо овард.


text:
Ва қолибе аз мис барои ду сутун рехт, ки баландии ҳар сутун ҳаждаҳ араш буд, ва риштае ба дарозии дувоздаҳ араш ҳар якеро дар бар мегирифт.


text:
Ва ду тоҷи аз мис рехтае сохт, то ки онҳоро бар сари сутунҳо бигузорад; баландии як тоҷ панҷ араш, ва баландии тоҷи дигар низ панҷ араш буд.


text:
Панҷараҳои бофта ва шилшилаҳои занҷиршакл барои тоҷҳое ки бар сари сутунҳо буд, сохт: ҳафт адад барои як тоҷ, ва ҳафт адад барои тоҷи дигар.


text:
Сутунҳоро ӯ ҳамин тавр сохт, бо ду қатор анорҳо бар ҳар панҷара барои пӯшонидани тоҷҳое ки бар сари сутунҳо буд; ва ҳамчунин барои тоҷи дуюм сохт.


text:
Ва бар тоҷҳое ки бар сари сутунҳои пешайвон буд, ороише ба шакли савсанҳо сохт, ки баландияш чор араш буд.


text:
Ва бар тоҷҳое ки бар ду сутун буд, аз болотари барҷастагии онҳо низ, назди панҷара, дусад адад анор дар қаторҳо гирдогирд буд; ҳамчунин бар тоҷи дуюм буд.


text:
Ва сутунҳоро пеши пешайвони толор барқарор намуд; ва сутуни ростро барқарор намуда, номи онро Ёкин хонд, ва сутуни чапро барқарор намуда, номи онро Бӯаз хонд.


text:
Ва ҳавзе сохт, ки аз мис рехта шуда буд, аз лаб то лабаш даҳ араш буд, шакли комилан доиравӣ дошт, ва баландияш панҷ араш буд, ва риштаи сиарашӣ онро гирдогирд дар бар мегирифт.


text:
Ва зери лаби он гирдогирд ғунчаҳо буданд, ки онро дар бар мегирифтанд, ба тавре ки ба ҳар араш даҳ адад аз онҳо буд, ва онҳо ҳавзро гирдогирд дар бар мегирифтанд; ин ғунчаҳо ду қатор буда, баробари рехта шудани он рехта шуда буданд.


text:
Он бар дувоздаҳ гов меистод, ки се адади онҳо ба тарафи шимол менигаристанд, ва се адади онҳо ба тарафи ғарб менигаристанд, ва се адади онҳо ба тарафи ҷануб менигаристанд, ва се адади онҳо ба тарафи шарқ менигаристанд, ва ҳавз дар болои онҳо меистод, ва ҳамаи пуштҳои онҳо дар таги он буд.


text:
Ва ғафсии он як ваҷаб буд, ва лабаш мисли лаби ҷилди гули савсан сохта шуда буд; ғунҷоиши он ду ҳазор бат буд.


text:
Ва ӯ даҳ пояи мисин сохт; дарозии ҳар поя чор араш буд, ва бараш – чор араш, ва баландияш – се араш.


text:
Ва бар сатҳҳои миёни тасмаҳо суратҳои шерон, говон ва каррубиён буд, ва ҳамчунин бар тасмаҳои боло; ва дар поёни шерон ва говон нақшҳои гулдаста овезон буд.


text:
Ва ҳар поя чор чархи мисин ва меҳварҳои* мисин дошт; ва чор кунҷи он китфҳо доштанд, ки китфҳои рехташудае дар таги дастшӯяк буданд, ва дар он тарафаш нақшҳои гулдаста буданд.


text:
Ва даҳанаш дар миёни тоҷ ва болои он як араш буд; ва даҳанаш шакли доиравӣ дошта, чун таҳкурсӣ хизмат мекард ва якуним араш буд, ва бар даҳанаш низ нақшу нигор буд, ва нақшҳои онҳо чоргӯша буданд, на доирашакл.


text:
Ва чор чарх дар таги ҳошияҳо буданд, ва меҳварҳои чархҳо дар поя буд; ва баландии ҳар чарх якуним араш буд.


text:
Ва сохти чархҳо мисли сохти чархҳои ароба буд; меҳварҳошон ва чанбаракҳошон ва парраҳошон ва гупчакҳошон – ҳамааш рехта шуда буданд.


text:
Ва бар сари поя лӯндагии доирашакле буд, ки баландияш ним араш буд; ва бар сари поя дастакҳояш ва сатҳҳояш бо он яклӯхт буданд.


text:
Ва бар лавҳаҳояш ва дастакҳояш ва паҳлӯҳояш, мувофиқи сатҳи холии ҳар яке, нақшҳои каррубиён, шерон ва нахлҳоро* ба вуҷуд овард, ва гирдогирди онҳо нақшҳои гулдаста буд.


text:
Ва даҳ дастшӯяки мисин сохт; ғунҷоиши ҳар дастшӯяк чил бат буд; баландии ҳар дастшӯяк чор араш буд; бар ҳар поя, аз он даҳ поя, як дастшӯяк буд.


text:
Ва панҷ пояро дар тарафи рости хона, ва панҷ ададашро дар тарафи чапи хона гузошт; ва ҳавзро дар тарафи рости хона, дар ҷониби шарқи ҷанубӣ ҷойгир кард.


text:
Ва Ҳиром дастшӯякҳо ва хокандозҳо ва косаҳо сохт; ва Ҳиром тамоми кореро, ки назди подшоҳ Сулаймон барои хонаи Парвардигор ба ҷо меовард, ба анҷом расонид:


text:
Ду сутун, ва ду гулӯлаи тоҷҳое ки бар сари сутунҳо буд; ва ду панҷара барои пӯшонидани ду гулӯлаи тоҷҳое ки бар сари сутунҳо буд;


text:
Ва чорсад аноре ки барои ду панҷара буд: ду қатор анорҳо барои ҳар панҷара аз баҳри пӯшонидани ду гулӯлаи тоҷҳое ки болои сутунҳо буд;


text:
Ва дегҳо, ва хокандозҳо, ва косаҳо, – тамоми ин колое ки Ҳиром назди подшоҳ Сулаймон барои хонаи Парвардигор сохт, аз миси сайқалӣ суфташуда буд.


text:
Ва Сулаймон тамоми ин чизҳоро колоро ҷо ба ҷо гузошт; азбаски адади онҳо бағоят бисёр буд, вазни мис муайян карда нашуд.


text:
Ва Сулаймон тамоми чизҳоеро колоеро, ки дар хонаи Парвардигор буд, сохт: қурбонгоҳи тилло, ва мизе ки нони тақдим бар он буд, – аз тилло;


text:
Ва чароғҳо, ки панҷ адад аз тарафи рост ва панҷ адад аз тарафи чап, пеши ҳарам* буд, – аз тиллои холис; ва гулҳо, ва косачаҳои равғани чароғ, ва анбӯрҳо, – аз тилло;


text:
Ва тосҳо, ва оташгиракҳо, ва косаҳо, ва чумчаҳо, ва маҷмарҳо, – аз тиллои холис; ва ошиқ-маъшуқҳо барои дарҳои хонаи дохилӣ, ки поки покҳо бошад, ва барои дарҳои хона, ки толор бошад, – аз тилло.


text:
Ва тамоми коре ки подшоҳ Сулаймон барои хонаи Парвардигор ба ҷо овард, анҷом ёфт; ва Сулаймон он чиро, ки падараш Довуд вақф намуда буд, яъне он нуқра ва тилло ва колоро оварда, ба ганҷинаи хонаи Парвардигор супурд.


text:
Он гоҳ Сулаймон пирони Исроил, ҳамаи сардорони сибтҳо, раисони хонаводаҳои банӣ Исроилро назди подшоҳ Сулаймон дар Уршалим ҷамъ кард, то ки сандуқи паймони Парвардигорро аз шаҳри Довуд, ки Сион бошад, бароваранд.


text:
Ва тамоми мардуми Исроил дар моҳи этоним, ки моҳи ҳафтум аст, дар ид назди подшоҳ Сулаймон ҷамъ шуданд.


text:
Ва сандуқи Парвардигор, ва хаймаи ҷомеъ, ва тамоми колои муқаддасро, ки дар хайма буд, бардоштанд; ва коҳинон ва левизодагон онҳоро бардоштанд.


text:
Ва подшоҳ Сулаймон ва тамоми ҷамоати Исроил, ки назди ӯ ҷамъ шуда буданд, ҳамроҳи ӯ пеши сандуқ истода, гӯсфандон ва говонро қурбонӣ мекарданд, ки миқдори онҳоро, ба сабаби бисёриашон, ба ҳисоб овардан ва муайян намудан мумкин набуд.


text:
Ва коҳинон сандуқи паймони Парвардигорро ба маконаш, ба ҳарами хона, ба поки покҳо, зери болҳои каррубиён дароварданд.


text:
Зеро ки каррубиён болҳошонро бар макони сандуқ паҳн мекарданд; ва каррубиён сандуқ ва дастакҳояшро аз боло мепӯшониданд.


text:
Ва дастакҳо он қадар дароз буданд, ки сари дастакҳо аз покгоҳе ки пеши ҳарам буд, дида мешуд, вале аз берун дида намешуд; онҳо то имрӯз дар он ҷоанд.


text:
Дар сандуқ чизе набуд, ғайр аз ду лавҳи сангин, ки Мусо дар Ҳӯриб дар он гузошт, вақте ки Парвардигор бо банӣ Исроил, ҳангоми берун омаданашон аз замини Миср, паймон баст.


text:
Ва коҳинон, ба сабаби абр, натавонистанд барои хизмат биистанд, зеро ки ҷалоли Парвардигор хонаи Парвардигорро пур карда буд.


text:
Ман хонае барои истиқомати зисти Ту бино намудаам, маконе барои он ки Ту дар он то абад сокин шавӣ».


text:
Ва подшоҳ рӯи худро гардонида, тамоми ҷамоати Исроилро баракат дод, ва тамоми ҷамоати Исроил меистоданд.


text:
Ва гуфт: «Муборак аст Парвардигор Худои Исроил, ки бо даҳони Худ ба падарам Довуд сухан рондааст, ва бо дасти Худ онро ба ҷо овардааст! Ӯ гуфтааст:


text:
'Аз рӯзе ки Ман қавми Худ Исроилро аз Миср берун овардаам, шаҳреро аз ҳамаи сибтҳои Исроил барои бино кардани хонае интихоб накардаам, то ки номи Ман дар он бошад; валекин Ман Довудро баргузидам, то ки ӯ бар қавми Ман Исроил сардорӣ намояд'.


text:
Вале Парвардигор ба падарам Довуд гуфт: 'Чун дар дили ту орзуе буд, ки хонае ба номи Ман бино намоӣ, хуб кардӣ, ки чунин орзу дар дили худ доштӣ;


text:
Аммо ту хонаро бино нахоҳӣ кард, балки писари ту, ки аз камари ту берун ояд, – ӯ хонаро ба номи Ман бино хоҳад кард'.


text:
Ва Парвардигор сухани Худро, ки ба забон ронда буд, ба ҷо овард, ва ман ба ҷои падарам Довуд ба майдон омадам ва, мувофиқи он чи Парвардигор гуфта буд, бар тахти Исроил нишастам ва хонае ба номи Парвардигор Худои Исроил бино кардам.


text:
Ва маконе дар он, барои сандуқи паймони Парвардигор муҳайё намудам, паймоне ки Ӯ бо падарони мо, вақте ки онҳоро аз замини Миср берун овард, баста буд».


text:
Ва Сулаймон пеши қурбонгоҳи Парвардигор, дар рӯ ба рӯи тамоми ҷамоати Исроил истода, дастҳояшро сӯи осмон дароз кард,


text:
Ва гуфт: «Эй Парвардигор Худои Исроил! Худое мисли Ту на дар осмон аз боло ҳаст, на бар замин аз поён. Ту ба бандагони Худ, ки ба ҳузури Ту бо тамоми дили худ рафтор менамоянд, паймон ва меҳрубониро нигоҳ медорӣ.


text:
Ту он чиро, ки ба бандаи Худ – падарам Довуд – гуфтӣ, риоя намудӣ: Ту бо даҳони Худ гуфтӣ ва бо дасти Худ ба ҷо овардӣ, чунон ки имрӯз воқеъ шудааст.


text:
Ва алҳол, эй Парвардигор Худои Исроил, барои бандаи Худ, падарам Довуд, он суханро риоя намо, ки ба ӯ гуфтаӣ: 'Касе аз ту, ки ба ҳузури Ман бар тахти Исроил бинишинад, хотима нахоҳад ёфт, ба шарте ки писаронат роҳҳои худро нигоҳ дошта, ба ҳузури Ман рафтор намоянд, чунон ки ту ба ҳузури Ман рафтор намудаӣ'.


text:
Ва алҳол, эй Худои Исроил, бигзор сухани Ту, ки ба бандаи Худ, падарам Довуд гуфтаӣ, ҳақ бошад исбот шавад!


text:
Оё дар ҳақиқат Худо бар замин сокин хоҳад шуд? Охир, осмон ва осмони осмонҳо наметавонад Туро ғунҷоиш диҳад, чӣ ҷои ин хонае ки ман бино кардаам!


text:
Валекин, эй Парвардигор Худои ман, ба дуои бандаи Худ ва ба зории вай таваҷҷӯҳ намо, то фарёд ва дуоеро, ки бандаат имрӯз ба ҳузури Ту мегӯяд, бишнавӣ,


text:
Ва чашмони Ту бар ин хона, бар ин маконе ки дар бораи он гуфтаӣ: 'Номи Ман дар он ҷо хоҳад буд', шабу рӯз воз бошад, ва Ту дуоеро, ки бандаат дар ин макон мегӯяд, бишнавӣ.


text:
Ва Ту истиғосаи бандаи Худ ва қавми Худ Исроилро, ки дар ин макон дуо мегӯянд, бишнав, онро аз ҷои истиқомати сокиншавии Худ, аз осмон бишнав, ва шунида, биомурз.


text:
Ҳангоме ки касе нисбат ба ёри худ гуноҳ карда, ба қасам хӯрдан маҷбур шавад, ва омада, пеши қурбонгоҳи Ту дар ин хона қасам хӯрад, –


text:
Он гоҳ Ту аз осмон бишнав, ва бар бандагонат доварӣ намо, то ки бадкорро айбдор карда, рафторашро ба сараш баргардонӣ, ва росткорро сафед карда, мувофиқи росткориаш ба вай подош диҳӣ.


text:
Ҳангоме ки қавми Ту Исроал барои гуноҳе ки ба ҳузури Ту ба амал оварда бошанд, пеши душман мағлуб шаванд, ва сӯи Ту бозгашт намуда ва номи Туро ҳамду сано хонда, пеши Ту дар ин хона дуо гӯянд ва зорӣ кунанд, –


text:
Он гоҳ Ту аз осмон бишнав, ва гуноҳи қавми Худ Исроилро биомурз, ва онҳоро ба замине ки ба падаронашон додаӣ, баргардон.


text:
Ҳангоме ки осмон баста шавад ва барои гуноҳе ки ба ҳузури Ту ба амал оварда бошанд, борон наборад, ва дар ин макон дуо гуфта ва номи Туро ҳамду сано хонда, аз гуноҳи худ тавба кунанд, чунки Ту онҳоро фурӯ нишондаӣ, –


text:
Он гоҳ Ту аз осмон бишнав, ва гуноҳи бандагони Худ ва қавми Худ Исроилро омурзида, роҳи некӯро, ки бо он бояд бираванд, ба онҳо нишон бидеҳ, ва бар замини Худ, ки онро ба қавми Худ барои мерос додаӣ, борон бифирист.


text:
Агар дар замин гуруснагӣ рӯй диҳад, агар вабо ояд, агар боди самум*, хушксолӣ, малах ё кирм пайдо шавад, агар душманонашон онҳоро дар шаҳрҳои заминашон ба танг оваравд, агар ягон мусибат ё ягон беморӣ воқеъ шавад, –


text:
Он гоҳ ҳар дуо ва ҳар зориро, ки аз ҷониби ҳар одам, ё аз ҷониби тамоми қавми Ту Исроил гуфта мешавад, вақте ки ҳар яке аз онҳо мусибати дили худро медонанд ва дастҳои худро сӯи ин хона дароз мекунанд,


text:
Ту аз осмон, ки макони истиқомати сокиншавии Туст, бишнав ва биомурз, ва амал намуда, ба ҳар кас, ки дили вайро медонӣ, мувофиқи тамоми рафтораш подош бидеҳ, зеро ки танҳо Ту донандаи дилҳои тамоми банӣ одам ҳастӣ,


text:
То ки онҳо тамоми айёми худ аз Ту ҳаросон бошанд, – тамоми айёме ки онҳо бар рӯи замине ки Ту ба падарони мо додаӣ, зиндагӣ мекунанд.


text:
Ва ҳамчунин аҷнабиро*, ки аз қавми Ту Исроил набошад, вале ба хотири номи Ту аз замини дурдаст омада бошад, –


text:
Зеро ки онҳо низ овозаи номи бузурги Ту ва дасти қавии Ту ва бозуи тӯлонии Туро хоҳанд шунид, – ва ҳангоме ки вай омада, дар ин хона дуо гӯяд,


text:
Ту аз осмон, ки макони истиқомати сокиншавии Туст, бишнав, ва ҳар он чиро, ки аҷнабӣ сӯи Ту хонда дархост намояд, ба амал овар, то ки ҳамаи қавмҳои замин номи Туро бишиносанд, ва аз Ту мисли қавми Ту Исроил ҳаросон бошанд, ва бидонанд, ки номи Ту бар ин хонае ки ман бино кардам, хонда шудааст.


text:
Ҳангоме ки қавми Ту ба ҷанги зидди душмани худ, бо роҳе ки Ту онҳоро фиристодаӣ, берун оянд, ва ба шаҳре ки Ту баргузидаӣ, ва ба хонае ки ман ба номи Ту бино кардаам, руҷӯъ намуда, сӯи Парвардигор дуо гӯянд, –


text:
Ҳангоме ки онҳо пеши Ту гуноҳ кунанд, – зеро касе нест, ки гуноҳ накунад, – ва ту бар онҳо ғазаб карда, онҳоро ба душман таслим намоӣ, ва асиркунандагонашон онҳоро ба замини душман, – хоҳ наздик бошад хоҳ дур, – бибаранд;


text:
Ва ҳангоме ки онҳо дар замине ки он ҷо асир бошанд, ба худ омада тавба кунанд, ва дар замини асиркунандагони худ сӯи Ту зорӣ намуда, гӯянд: 'Мо гуноҳ карда ва исёнгар осӣ* шуда, рафтори бадкорона кардем';


text:
Ва ҳангоме ки онҳо дар замини душманонашон, ки онҳоро ба асирӣ бурдаанд, бо тамоми дили худ ва бо тамоми ҷони худ сӯи Ту баргарданд, ва ба замине ки Ту ба падаронашон додаӣ, ба шаҳре ки Ту баргузидаӣ, ва ба хонае ки ман ба номи Ту бино кардаам, рӯ оварда руҷӯъ намуда, сӯи Ту дуо гӯянд, –


text:
Он гоҳ Ту аз осмон, ки макони истиқомати сокиншавии Туст, дуо ва зории онҳоро бишнав, ва дархости онҳоро ба ҷо овар,


text:
Ва халқӣ қавми Худро, ки пеши Ту гуноҳ кардаанд, бубахш, ва ҳамаи исёнҳои онҳоро, ки пеши Ту ба амал овардаанд, биомурз, ва нисбат ба онҳо дар дили асиркунандагонашон раҳм ба вуҷуд овар, то ки ба онҳо дилсӯзӣ кунанд;


text:
Зеро ки онҳо халқи қавми Ту ва мероси Ту ҳастанд, ки онҳоро аз Миср, аз даруни кӯраи* оҳан берун овардаӣ,


text:
То ки чашмони Ту ба зории бандаи Ту ва ба зории халқи қавми Ту Исроил воз бошад, ва Ту онҳоро, ҳар вақте ки сӯи Ту дуо гӯянд бихонанд, бишнавӣ;


text:
Зеро ки Ту онҳоро аз миёни ҳамаи қавмҳои замин, барои Худ ҳамчун мерос ҷудо кардаӣ, чунон ки ба воситаи бандаат Мусо сухан рондӣ, вақте ки Ту, эй Парвардигор Худо, падарони моро аз Миср берун овардӣ».


text:
Ва чун Сулаймон гуфтани тамоми ин дуо ва зориро назди Парвардигор ба анҷом расонид, аз пеши қурбонгоҳи Парвардигор, аз он ҳолате ки зону зада ва дастҳояшро суи осмон дароз карда буд, бархост;


text:
«Муборак аст Парвардигор, ки ба халқи қавми Худ Исроил, мувофиқи ҳар сухани Худ, оромӣ бахшидааст! Аз тамоми сухани неке ки Ӯ ба воситаи бандаи Худ Мусо гуфта буд, як сухан ҳам ба замин наафтодааст барбод нарафтааст.


text:
Бигзор Парвардигор Худои мо бо мо бошад, чунон ки бо падарони мо буд; бигзор моро тарк накунад ва напартояд,


text:
Балки дилҳои моро сӯи Худ моил гардонад, то ки дар ҳамаи роҳҳои Ӯ равона шавем ва фароизу* аҳкому дастурҳои Ӯро, ки ба падарони мо фармудааст, риоя намоем.


text:
Ва бигзор ин суханонам, ки бо онҳо ба ҳузури Парвардигор зорӣ намудаам, рӯзу шаб ба Парвардигор Худои мо наздик бошад, то ки Ӯ дархости бандаи Худ ва дархости халқи қавми Худ Исроилро рӯз ба рӯз ба ҷо оварад,


text:
Ва бигзор дили шумо бо Парвардигор Худои мо пур бошад, то ки мувофиқи фароизи Ӯ рафтор намоед ва аҳкоми Ӯро мисли имрӯз ба ҷо оваред».


text:
Ва Сулаймон ҳамчун қурбонии саломатӣ, ки барои Парвардигор оварда буд, бисту ду ҳазор гов ва саду бист ҳазор гӯсфанд кушт забҳ намуд; ва подшоҳ ва тамоми банӣ Исроил хонаи Парвардигорро тақдис карданд.


text:
Дар ҳамон рӯз подшоҳ миёнаи саҳнро, ки пеши хонаи Парвардигор аст, тақдис намуд, чунки қурбониҳои сӯхтанӣ ва ҳадияҳои ордӣ ва чарбуи қурбониҳои саломатиро дар он ҷо ба амал овард, зеро қурбонгоҳи мисине ки ба ҳузури Парвардигор буд, барои ғунҷонидани қурбониҳои сӯхтанӣ ва ҳадияҳои ордӣ ва чарбуи қурбониҳои саломатӣ хурдӣ кард.


text:
Ва Сулаймон дар он вақт ид кард, ва тамоми Исроил ҳамроҳи ӯ буданд, ки ин ҷамоати бузург, аз даромадгоҳи Ҳамот то водии Миср, ҳафт рӯз ва ҳафт рӯз, ҷамъ чордаҳ рӯз ба ҳузури Парвардигор Худои мо буданд.


text:
Дар рӯзи ҳаштум ӯ халқро қавмро фиристод, ва онҳо подшоҳро баракат доданд, ва аз тамоми некие ки Парвардигор барои бандаи Худ Довуд ва халқи қавми Худ Исроил карда буд, хурсанд ва дилшод гардида, ба хаймаҳои худ рафтанд.


text:
Ва баъд аз он ки Сулаймон бино кардани хонаи Парвардигор ва хонаи подшоҳро ба анҷом расонид, ва ҳар орзуи Сулаймон, ки мехост ба ҷо оварад, амалӣ гардид,


text:
Ва Парвардигор ба ӯ гуфт: «Дуои ту ва зории туро, ки ба ҳузури Ман кардӣ, шунидам, ва ин хонаро, ки ту сохтӣ, то ки номи Ман то абад бар он хонда шавад, тақдис намудам, ва чашмони Ман ва дили Ман тамоми айём дар он хоҳад буд.


text:
Ва агар ту ба ҳузури Ман, чунон ки падарат Довуд рафтор менамуд, бо дили соф ва аз рӯи виҷдон рафтор намуда, ҳар чиро, ки Ман ба ту фармудаам, ба ҷо оварӣ ва фароизу аҳкоми Маро нигоҳ дорӣ,


text:
Ман тахти подшоҳии туро бар Исроил то абад барқарор хоҳам кард, чунон ки ба падарат Довуд сухан ронда, гуфтаам: 'Аз ту касе ки бар тахти Исроил бинишинад, аз миён нахоҳад рафт'.


text:
Аммо агар шумо ва писарони шумо аз пайравии Ман рӯй гардонида, аҳкому фароизеро, ки ба шумо додаам, риоя накунед, ва рафта худоёни дигарро парастиш намоед ва ба онҳо саҷда баред,


text:
Ман Исроилро аз рӯи замине ки ба онҳо додаам, нобуд хоҳам кард, ва хонаеро, ки ба номи Худ тақдис намудаам, аз ҳузури Худ дур хоҳам андохт, ва Исроил дар миёни ҳамаи қавмҳо зарбулмасал ва хандахариш хоҳад шуд.


text:
Ва дар ҳаққи ин хона, ки олишукӯҳ аст, ҳар касе ки аз пеши он бигзарад, аз харобии он дар ҳайрат монда ва ҳуштак зада, хоҳад гуфт: 'Аз чӣ сабаб Парвардигор ба ин замин ва ба ин хона чунин амал намудааст?'


text:
Ва хоҳад гуфт: 'Аз он сабаб, ки онҳо Парвардигор Худои худро, ки падаронашонро аз замини Миср берун оварда буд, тарк карданд, ва ба худоёни дигар часпида, онҳоро саҷда ва парастиш намуданд; бинобар ин Парвардигор тамоми ин мусибатро ба сари онҳо овардааст'».


text:
Ва баъд аз гузаштани бист сол, ки дар ин муддат Сулаймон ду хонаро – хонаи Парвардигор ва хонаи подшоҳро – бино кард,


text:
Ва Ҳиром, подшоҳи Сур, Сулаймонро бо чӯби дарахтони арз ва дарахтони сарв* ва бо тилло, мувофиқи дилхоҳи хоҳиши ӯ, таъмин намуд, – он гоҳ подшоҳ Сулаймон бист шаҳрро дар замини Ҷалил ба Ҳиром дод.


text:
Ва Ҳиром барои дидани шаҳрҳое ки Сулаймон ба ӯ дода буд, аз Сур берун омад, валекин онҳо ба назараш писанд наафтод.


text:
Ва гуфт: «Ин чӣ шаҳрҳост, ки ту, эй бародарам, ба ман додаӣ?» Ва онҳоро замини Ковул Кобул номид, ки то имрӯз чунин ном дорад.


text:
Ва ин аст нақли ӯҳдадорие ки подшоҳ Сулаймон барои бино кардани хонаи Парвардигор, ва хонаи худаш, ва Миллӯ*, ва ҳисори Уршалим, ва Ҳосӯр, ва Маҷиддӯ ва Ҷозар ҷорӣ карда буд:


text:
Фиръавн, подшоҳи Миср, пеш аз ин баромада, Ҷозарро забт намуда буд, ва онро бо оташ сӯзонид, ва канъониёнро, ки дар шаҳр сокин буданд, кушт, ва онро ба духтари худ, ки зани Сулаймон буд, маҳр* дод.


text:
Ва низ ҳамаи шаҳрҳоро, ки Сулаймон барои захираҳо дошт, ва ҳамаи шаҳрҳои аробаҳо ва ҳамаи шаҳрҳои саворонро, ва ҳар он чиро, ки Сулаймон орзу дошт, ки дар Уршалим ва дар Лубнон ва дар тамоми замини қаламрави худ бино кунад.


text:
Тамоми қавме ки аз амуриён, ҳиттиён, фариззиён, ҳиввиён ва ябусиён боқӣ монда буданд, онҳое ки аз банӣ Исроил набуданд,


text:
Яъне фарзандони онҳо, ки баъд аз онҳо дар замин боқӣ монда буданд, ва онҳоро банӣ Исроил натавониста буданд нобуд намоянд, – ба зиммаи онҳо Сулаймон ӯҳдадории меҳнатӣ гузошт, ки то имрӯз чунин аст.


text:
Валекин аз банӣ Исроил Сулаймон ба зиммаи касе ӯҳдадории меҳнатӣ нагузошт, зеро ки онҳо ҷанговарон ва навкарони ӯ, ва мирони ӯ, ва саркардагони ӯ, ва сардорони аробаҳо ва саворони ӯ буданд.


text:
Инҳоянд сарнозироне* ки бар корҳои Сулаймон буданд: панҷсаду панҷоҳ нафар ба мардуми иҷрокунандаи корҳо сардорӣ мекарданд.


text:
Ҳамин ки духтари фиръавн аз шаҳри Довуд ба хонаи худ, ки онро ӯ барои вай бино карда буд, гузашт, он гоҳ ӯ Миллӯро бино намуд.


text:
Ва Сулаймон ҳар сол се дафъа қурбониҳои сӯхтанӣ ва қурбониҳои саломатӣ бар қурбонгоҳе ки барои Парвардигор бино карда буд, мебаровард, ва бар қурбонгоҳе ки пеши Парвардигор буд, бухур месӯзонид; ва парастиши хонаро бо ҳамин пурра мукаммал намуд.


text:
Ва подшоҳ Сулаймон дар Эсюн-Ҷобар, ки дар Элӯт, бар соҳили баҳри Қулзум, дар замини Адӯм аст, киштиҳо сохт.


text:
Ва Ҳиром навкарони худро, ки киштирон буда, баҳргардиро медонистанд, дар киштиҳо ҳамроҳи навкарони Сулаймон фиристод.


text:
Ва онҳо ба Ӯфир рафтанд, ва аз он ҷо чорсаду бист киккар тилло гирифта, ба подшоҳ Сулаймон оварданд.


text:
Ва маликаи Сабо овозаи Сулаймонро оид ба номи Парвардигор шунида, омад, то ки ӯро бо муаммоҳо* имтиҳон кунад.


text:
Ва бо аҳли рикоби* зиёде ба Уршалим омад, ки бар шутурони онҳо атриёт, ва тиллои бағоят зиёд, ва сангҳои гаронбаҳо бор карда шуда буд; ва назди Сулаймон омада, бо ӯ аз ҳар чи дар дилаш буд, гуфтугӯ кард.


text:
Ва Сулаймон ҳамаи суханони вайро ба ӯ баён намуд, ва чизе аз подшоҳ пӯшида намонд, ки ба ӯ баён накарда бошад.


text:
Ва хӯрокҳои таомҳои дастархони ӯро, ва шинухези навкарони ӯро, ва рафтори хизматгорони ӯро, ва либосҳои онҳоро, ва соқиёни ӯро, ва ҳашаматеро, ки ӯ бо он ба хонаи Парвардигор мебаромад, – вай тамоман моту мабҳут* гардид,


text:
Ва ба подшоҳ гуфт: «Он сухане ки ман дар кишвари худ дар бораи корҳо ва ҳикмати ту шунидаам, рост будааст.


text:
Вале ман ба суханон бовар накарда будам, то даме ки омада, бо чашмони худ дидам; ва инак, нисфаш ба ман маълум нашуда будааст: ҳикмат ва ҷалоли ту аз овозае ки ман шунида будам, бештар аст.


text:
Муборак аст Парвардигор Худои ту, ки бар ту таваҷҷӯҳ намуда, туро бар тахти Исроил нишонидааст! Азбаски Парвардигор Исроилро то абад ба сурати абадӣ дӯст медорад, Ӯ туро ба подшоҳӣ таъин намудааст, то ки доварӣ ва адолатро ба амал оварӣ».


text:
Ва ба подшоҳ саду бист киккар тилло, ва атриёти бағоят зиёде, ва сангҳои гаронбаҳо тӯҳфа кард; он қадар атриёти зиёд, ки маликаи Сабо ба подшоҳ Сулаймон тӯҳфа кард, ҳаргиз оварда нашуда буд.


text:
Ва киштиҳои Ҳиром низ, ки тилло аз Уфир оварда буданд, бағоят бисёр чӯби сандал ва сангҳои гаронбаҳо оварданд.


text:
Ва подшоҳ аз ин чӯби сандал нардҳо қаторакҳо панҷараҳои зина барои хонаи Парвардигор ва хонаи подшоҳ, ва барбатҳо ва удҳо барои муғанниён сохт; ин қадар чӯби сандал ҳаргиз оварда ва дида нашуда буд.


text:
Ва подшоҳ Сулаймон ба маликаи Сабо ҳар чизи дилхоҳи вайро, ки талабида буд, дод, ба замми он чи ба вай аз рӯи ҳиммати подшоҳ Сулаймон тӯҳфа карда буд. Ва вай бо навкаронаш рӯ ба ҷониби кишвари худ ниҳода, равона шуд.


text:
Илова бар он чи аз бозоргонон, ва аз тиҷорати савдогарон, ва аз ҳамаи подшоҳони Арабистон, ва аз ҳокимони вилоятҳо мерасид.


text:
Ва подшоҳ Сулаймон дусад сипари калон аз тиллои кӯфта сохт, ки барои ҳар сипар шашсад сиқл тилло сарф шуд,


text:
Ва сесад сипари хурд аз тиллои кӯфта сохт, ки барои ҳар сипар се моне* тилло сарф шуд; ва подшоҳ онҳоро дар хонаи Ҷангали Лубнон гузошт.


text:
Тахт шаш зинапоя дошт, ва сари тахт аз пушташ доирашакл буд, ва нишастгоҳаш аз ду тараф дастмонакҳо дошт, ва ду шер аз паҳлуи дастмонакҳо меистоданд.


text:
Ва дувоздаҳ шер дар он ҷо бар шаш зинапоя аз ду тараф меистоданд; дар ягон мамлакат мисли он сохта нашуда буд.


text:
Ва ҳамаи зарфҳои нӯшидании подшоҳ Сулаймон аз тилло буд, ва ҳамаи зарфҳои хонаи Ҷангали Лубнон аз зари холис буд; ҳеҷ чиз аз нуқра набуд, чунки он дар айёми Сулаймон ҳеҷ арзише надошт.


text:
Зеро ки киштиҳои таршишии* подшоҳ дар баҳр бо киштиҳои Ҳиром буданд; дар се сол як дафъа киштиҳои таршишӣ омада, тилло ва нуқра, устухони фил ва маймунҳо ва товусҳо меоварданд.


text:
Ва тамоми аҳли замин толиби дидори Сулаймон буданд, то ҳикматеро, ки Худо дар дили ӯ ниҳода буд, бишнаванд.


text:
Ва онҳо ҳар яке ҳадияи худро: ашёи колои нуқра ва колои тилло, ва либос, ва аслиҳа, ва атриёт, ва аспон, ва хачирон сол ба сол меоварданд.


text:
Ва Сулаймон аробаҳо ва саворон ҷамъ кард: ӯ ҳазору чорсад ароба ва дувоздаҳ ҳазор савор дошт; ва ӯ онҳоро дар шаҳрҳои ароба ва назди подшоҳ дар Уршалим ҷойгир кард.


text:
Ва подшоҳ нуқраро дар Уршалим ба сангҳои кӯча баробар гардонид, ва чӯби арзро ба чӯби тутанҷир, ки дар пастӣ бисёр мерӯяд, баробар сохт.


text:
Ва аспонро барои Сулаймон аз Миср ва аз Қаве меоварданд: тоҷирони подшоҳ онҳоро аз Қаве ба нархи муайян мехариданд.


text:
Ва як ароба аз Миср ба нархи шашсад сиқл нуқра харида ва берун оварда мешуд, ва як асп – ба баҳои саду панҷоҳ сиқл; ва ҳамчунин барои ҳамаи подшоҳони ҳиттиён ва подшоҳони арамиён ба воситаи онҳо меоварданд.


text:
Ва подшоҳ Сулаймон, ғайр аз духтари фиръавн, бисёр занони аҷнабиро аз мӯобиён, аммӯниён, адӯмиён, сидӯниён, ҳиттиён дӯст медошт, –


text:
Аз халқҳое ки Худо дар бораи онҳо ба банӣ Исроил гуфта буд: «Ба онҳо духтарони худро ба шавҳар надиҳед, ва духтаронашонро ба занӣ нагиред, ки яқинан дили шуморо ба худоёни худ моил хоҳанд кард». Вале Сулаймон ба духтарони онҳо меҳр баст бо муҳаббат часпид.


text:
Ва дар вақти пирии Сулаймон чунин воқеъ шуд, ки занонаш дили ӯро ба худоёни дигар моил карданд, ва дили ӯ, мисли дили падараш Довуд, ба Парвардигор Худояш амин набуд.


text:
Ва Сулаймон дар назари Парвардигор кори бад карда, мисли падараш Довуд Парвардигорро пурра пайравӣ нанамуд.


text:
Он гоҳ Сулаймон бар кӯҳе ки рӯ ба рӯи Уршалим аст, парастишгоҳе барои Камуш, бути зишти Мӯоб, ва барои Мӯлик, бути зишти банӣ Аммӯн, бино кард.


text:
Ва ҳамчунин барои ҳамаи занони аҷнабии худ, ки ба худоёнашон бухур месӯзониданд ва қурбонӣ мекарданд, амал намуд.


text:
Ва Парвардигор ба Сулаймон ғазаб кард, аз он сабаб ки дилаш аз Парвардигор Худои Исроил гаштааст, ки Ӯ ду бор бар вай зоҳир гардида,


text:
Ба вай дар ин хусус фармуда буд, ки худоёни дигарро пайравӣ нанамояд; валекин ӯ фармудаи Парвардигорро риоя накард.


text:
Ва Парвардигор ба Сулаймон гуфт: «Азбаски ту чунин рафтор намудӣ, ва паймон ва фароизи Маро, ки ба ту фармудаам, риоя накардӣ, Ман мамлакатро аз ту пора карда гирифта, онро ба навкари ту хоҳам дод.


text:
Аммо дар айёми ту инро ба хотири падарат Довуд ба амал нахоҳам овард, балки аз дасти писарат пора карда хоҳам гирифт.


text:
Вале тамоми мамлакатро пора карда нахоҳам гирифт: як сибтро, ба хотири бандаам Довуд ва ба хотири Уршалим, ки баргузидаам, ба писари ту хоҳам дод».


text:
Ва Парвардигор душманеро ба муқобили Сулаймон бархезонид, яъне Ҳадади адӯмиро, ки аз насли подшоҳи Адӯм буд.


text:
Ҳангоме ки Довуд дар Адӯм буд, ва сарлашкараш Юоб барои дафн кардани кушташудагон омада, тамоми наринаи Адӯмро кушта буд, –


text:
Зеро Юоб ва тамоми Исроил шаш моҳ дар он ҷо истода буданд, то даме ки тамоми наринаи Адӯмро нобуд карданд, –


text:
Он гоҳ Ҳадад бо баъзе касони адӯмӣ, ки аз навкарони падараш буданд, гурехта ба Миср омад; ва Ҳадад кӯдаки хурде буд.


text:
Онҳо аз Мидён бархоста, ба Форон омаданд, ва баъзе касонро аз Форон ҳамроҳи худ гирифта, ба Миср назди фиръавн, подшоҳи Миср, омаданд, ки вай ба ӯ хона дод, ва таъминоти зиндагӣ барояш таъин намуд, ва замине ба ӯ дод.


text:
Ва Ҳадад дар назари фиръавн бағоят илтифот пайдо кард, ба тавре ки вай хоҳари зани худро, яъне хоҳари Таҳфаниси маликаро ба ӯ ба занӣ дод.


text:
Ва хоҳари Таҳфанис барои ӯ писараш Ҷанубатро зоид, ва Таҳфанис вайро андаруни хонаи фиръавн тарбия кард; ва Ҷанубат дар хонаи фиръавн, дар миёни писарони фиръавн буд.


text:
Ва Ҳадад дар Миср шунид, ки Довуд бо падарони худ хобидааст, ва сарлашкараш Юоб мурдааст; ва Ҳадад ба фиръавн гуфт: «Маро иҷозат бидеҳ, то ки ба замини худ биравам».


text:
Фиръавн ба вай гуфт: «Оё ту назди ман ба чизе эҳтиёҷ дорӣ, ки мехоҳӣ ба замини худ биравӣ?» Вай гуфт: «Не, аммо ба ман иҷозат бидеҳ».


text:
Ва Худо душмани дигарро ба муқобили Сулаймон бархезонид, яъне Разӯн писари Элёдоъро, ки вай аз пеши хоҷаи худ, Ҳададозар подшоҳи Сӯбо, гурехта буд.


text:
Ва баъд аз он ки Довуд онҳоро кушт, вай назди худ одам ҷамъ карда, сардори фавҷе гардид; ва онҳо ба Димишқ рафта, дар он сокин шуданд, ва дар Димишқ подшоҳӣ карданд.


text:
Ва дар тамоми айёми Сулаймон вай душмани Исроил буд ва, илова бар зараре ки Ҳадад мерасонид, вай ба зидди Исроил ҷиноят мекард, ва бар Арам подшоҳӣ мекард.


text:
Ва Ёробъом писари Наботи эфроимӣ, аз Саредо, ки модараш Саруо ном бевазане, ва худаш навкари Сулаймон буд, бар зидди даст подшоҳ бардошт.


text:
Чунин аст достони он ки ӯ бар зидди даст подшоҳ бардошт: Сулаймон Миллӯро бино карда, рахнаеро, ки дар шаҳри падараш Довуд буд, таъмир менамуд.


text:
Ва Ёробъом марди ҷанговари паҳлавоне буд; ва Сулаймон чун дид, ки ин ҷавон аз ӯҳдаи кор мебарояд, ӯро бар тамоми коргарони хонадони Юсуф назоратчӣ таъин намуд.


text:
Ва дар он вақт чунин воқеъ шуд, ки Ёробъом аз Уршалим берун омад, ва Аҳиёи шилӯнии пайғамбар, ки ҷомаи нав дар бар дошт, дар роҳ бо ӯ вохӯрд, ва ҳар дуяшон дар саҳро танҳо буданд.


text:
Ва ба Ёробъом гуфт: «Даҳ қисмашро барои худ бигир, зеро ки Парвардигор Худои Исроил чунин мегӯяд: 'Инак, Ман мамлакатро аз дасти Сулаймон пора карда мегирам, ва даҳ сибтро ба ту медиҳам;


text:
Ва як сибт аз они вай хоҳад буд, ба хотири бандаам Довуд ва ба хотири Уршалим, – шаҳре ки онро аз миёни ҳамаи сибтҳои Исроил баргузидаам;


text:
Чунки онҳо Маро тарк карда, ба Аштора, худои сидӯниён, ба Камуш, худои мӯобиён, ва ба Милкӯм, худои банӣ Аммӯн, саҷда бурданд, ва бо роҳҳои Ман рафтор накарданд, то он чиро, ки дар назари Ман рост аст, ба ҷо оваранд, ва фароизу аҳкоми Маро мисли падараш Довуд риоя намоянд.


text:
Вале тамоми мамлакатро аз дасти вай нахоҳам гирифт, балки ба хотири бандаам Довуд, ки ӯро баргузидам, ва ӯ аҳкому фароизи Маро ба ҷо овард, Ман вайро дар тамоми айёми ҳаёташ раис хоҳам кард;


text:
Ва ба писараш як сибтро хоҳам дод, то ки барои бандаам Довуд чароғе тамоми айём дар ҳузури Ман дар Уршалим бошад, – дар шаҳре ки барои Худ баргузидаам, то ки номи Худро дар он ҷойгир созам.


text:
Ва туро Ман ихтиёр хоҳам кард, ва ту мувофиқи ҳар орзуе ки дар дилат бошад, подшоҳӣ хоҳӣ кард, ва бар Исроил подшоҳ хоҳӣ шуд.


text:
Ва агар ту ба ҳар фармудаи Ман гӯш диҳӣ, ва бо роҳҳои Ман рафтор карда, он чиро, ки дар назари Ман рост аст, ба амал оварӣ, ва фароизу аҳкоми Маро риоя намоӣ, чунон ки бандаам Довуд амал мекард, он гоҳ Ман бо ту хоҳам буд, ва хонаи мустаҳкаме барои ту бино хоҳам кард, чунон ки барои Довуд бино кардам, ва Исроилро ба ту хоҳам дод.


text:
Ва Сулаймон мехост Ёробъомро ба қатл расонад, вале Ёробъом бархоста, ба Миср назди Шишак, подшоҳи Миср, гурехт, ва то вафоти Сулаймон дар Миср буд.


text:
Ва бақияи аъмоли корҳои Сулаймон, ва ҳар чи ӯ кард, ва ҳикмати ӯ дар китоби вақоеъномаи Сулаймон навишта шудааст.


text:
Ва Сулаймон бо падарони худ хобид, ва дар шаҳри падараш Довуд дафн карда шуд; ва писараш Раҳабъом ба ҷои ӯ подшоҳ шуд.


text:
Ва ҳангоме ки Ёробъом писари Набот инро шунид, ӯ ҳанӯз дар Миср буд, ки ба он ҷо аз пеши подшоҳ Сулаймон гурехта буд; ва Ёробъом дар Миср сокин буд.


text:
Ва фиристода, ӯро хонданд; ва Ёробъом ва тамоми ҷамоати Исроил омаданд, ва ба Раҳабъом сухан ронда, гӯфтанд:


text:
«Падарат юғи моро вазнин гарон карда буд, вале ту алҳол хизмати сахти падарат ва юғи гарони вайро, ки бар мо ниҳода буд, сабук гардон, ва мо хизмати туро ба ҷо хоҳем овард».


text:
Ва подшоҳ Раҳабъом ба пироне ки ба ҳузури падараш Сулаймон, дар вақти зинда будани вай, меистоданд, машварат пурсида, гуфт: «Шумо чӣ маслиҳат медиҳед, то ки ба ин қавм ҷавоб гардонам?»


text:
Ва онҳо ба ӯ сухан ронда, гуфтанд: «Агар ту имрӯз хизматгори ин қавм гардӣ, ва хизмати онҳоро ба ҷо оварӣ, ва бо ҷавобат онҳоро қонеъ гардонӣ, ва ба онҳо суханони нек гӯӣ, онҳо тамоми айём бандагони ту хоҳанд буд».


text:
Вале ӯ машваратеро, ки пирон ба ӯ доданд, рад намуд, ва аз ҷавононе ки бо ӯ калон шуда буданд ва ба ҳузураш меистоданд, машварат пурсид,


text:
Ва ба онҳо гуфт: «Шумо чӣ маслиҳат медиҳед, то ки ба ин қавм чавоб гардонам, ки онҳо ба ман сухан ронда, гуфтаанд: 'Юғеро, ки падарат бар мо ниҳода буд, сабук гардон'?»


text:
Ва он ҷавонон, ки бо ӯ калон шуда буданд, ба ӯ сухан ронда, гуфтанд: «Ба ин қавм, ки ба ту сухан ронда, гуфтаанд: 'Падарат юғи моро гарон карда буд, вале ту онро барои мо сабук гардон', – ту ба онҳо чунин бигӯ: 'Ангушти хурди ман аз камари падарам ғафстар аст;


text:
Ва алҳол, падарам юғи гароне бар шумо ниҳода буд, вале ман юғи шуморо боз ҳам гаронтар хоҳам кард; падарам шуморо бо тозиёнаҳо ҷазо медод, вале ман шуморо бо нешҳои каждум ҷазо хоҳам дод'».


text:
Ва Ёробъом ва тамоми қавм дар рӯзи сеюм назди Раҳабъом омаданд, чунон ки подшоҳ сухан ронда, гуфта буд: «Дар рӯзи сеюм назди ман биёед».


text:
Ва мувофиқи машварати ҷавонон ба онҳо гуфт: «Падарам юғи шуморо гарон карда буд, вале ман юғи шуморо боз ҳам гаронтар хоҳам кард; падарам шуморо бо тозиёнаҳо ҷазо медод, вале ман шуморо бо нешҳои каждум ҷазо хоҳам дод».


text:
Ва подшоҳ ба қавм гӯш надод, зеро ки ин аз ҷониби Парвардигор насиб шуда буд, то суханеро, ки Парвардигор ба воситаи Аҳиёи шилӯнӣ ба Ёробъом писари Набот гуфта буд, ба амал оварад.


text:
Ва тамоми Исроил диданд, ки подшоҳ ба онҳо гӯш надод; ва қавм ба подшоҳ ҷавоб гардонида, гуфтанд: «На ҳиссаест моро дар Довуд, ва на меросе дар писари Йисой! Эй Исроил, ба хаймаҳои худ биравед! Эй Довуд, акнун хонаи худро бидон!» Ва Исроил ба хаймаҳои худ рафтанд.


text:
Ва подшоҳ Раҳабъом Адӯромро, ки сардори боҷу хироҷ буд, фиристод, вале тамоми Исроил ӯро сангборон карданд, ва ӯ мурд; ва подшоҳ Раҳабъом шитобон ба ароба савор шуд, то ки ба Уршалим бигрезад.


text:
Ва чун тамоми Исроил шуниданд, ки Ёробъом баргаштааст, фиристода ӯро назди ҷамоат хонданд, ва ӯро бар тамоми Исроил подшоҳ карданд; хонадони Довудро ҳеҷ кас, ғайр аз сибти Яҳудо, тарафдорӣ накард.


text:
Ва Раҳабъом ба Уршалим омада, аз тамоми хонадони Яҳудо ва аз сибти Бинёмин саду ҳаштод ҳазор нафар ҷанговарони баргузидаро ҷамъ овард, то ки бо хонадони Исроил ҷанг карда, подшоҳиро ба Раҳабъом писари Сулаймон баргардонанд.


text:
«Ба Раҳабъом писари Сулаймон, подшоҳи Яҳудо, ва ба тамоми хонадони Яҳудо ва Бинёмин ва ба бақияи қавм сухан ронда, бигуй:


text:
Парвардигор чунин мегӯяд: 'Набароед ва бо бародарони худ, банӣ Исроил, ҷанг накунед! Ҳар яке ба хонаи худ баргардед, зеро ки ин аз ҷониби Ман шудааст'». Ва онҳо ба сухани Парвардигор гӯш доданд, ва мувофиқи сухани Парвардигор гашта рафтанд.


text:
Ва Ёробъом Шакемро дар кӯҳи Эфроим бино карда, дар он сокин шуд; ва аз он ҷо баромада, Фануилро бино кард.


text:
Агар ин қавм ба Уршалим бираванд, то ки дар хонаи Парвардигор қурбонӣ кунанд, он гоҳ дили ин қавм ба хоҷаи онҳо, ба Раҳабъом, подшоҳи Яҳудо, бозгашт хоҳад намуд, ва онҳо маро кушта, ба Раҳабъом, подшоҳи Яҳудо, хоҳанд баргашт».


text:
Ва подшоҳ машварат намуда, ду гӯсолаи тилло сохт. Ва ба онҳо гуфт: «Ба Уршалим рафтанатон бас аст! Инак худоёни шумо, эй Исроил, ки шуморо аз замини Миср берун овардаанд».


text:
Ва парастишхонаҳо бар баландиҳо сохт, ва аз ҳар табақаи қавм, ки аз банӣ Левӣ набуданд, коҳинонро таъин намуд.


text:
Ва Ёробъом иде дар моҳи ҳаштум, дар рӯзи понздаҳуми моҳ, монанди иде ки дар Яҳудо буд, муқаррар намуд, ва назди он қурбонгоҳ рафт, – дар Байт-Ил ҳамин тавр амал кард, – то барои гӯсолаҳое ки сохта буд, қурбонӣ кунад; ва дар Байт-Ил коҳинони парастишгоҳеро, ки сохта буд, таъин намуд;


text:
Ва дар рӯзи понздаҳуми моҳи ҳаштум, – моҳе ки аз хаёли худ бофта бароварда буд, – назди қурбонгоҳе ки дар Байт-Ил сохта буд, рафт; ва иде барои банӣ Исроил барпо намуд, ва назди қурбонгоҳ омад, то ки бухур бисӯзонад.


text:
Ва инак, марди Худо мувофиқи сухани Парвардигор аз Яҳудо ба Байт-Ил омад, ва Ёробъом назди қурбонгоҳ истода буд, то ки бухур бисӯзонад.


text:
Ва мувофиқи сухани Парвардигор вай ба қурбонгоҳ муроҷиат намуда, гуфт: «Эй қурбонгоҳ, қурбонгоҳ! Парвардигор чунин мегӯяд: 'Инак, писаре дар хонадони Довуд таваллуд меёбад, ки Йӯшиёҳу ном дорад; ва ӯ коҳинони баландиҳоро, ки бар ту бухур месӯзонанд, бар ту забҳ хоҳад кард кушт, ва устухонҳои одамро бар ту хоҳанд сӯзонид'».


text:
Ва дар он рӯз вай аломате нишон дода, гуфт: «Ин аст аломати он ки инро Парвардигор гуфтааст: 'Инак, ин қурбонгоҳ аз ҳам ҷудо шуда, хокистаре ки бар он аст, пошида хоҳад шуд'».


text:
Ва ҳангоме ки подшоҳ сухани марди Худоро шунид, ки вай ба қурбонгоҳи Байт-Ил муроҷиат намуда мегуфт, Ёробъом дасти худро аз болои қурбонгоҳ дароз карда, гуфт: «Вайро дастгир кунед!» Ва дасти ӯ, ки сӯи вай дароз карда буд, хушк шуд, ва ӯ натавонист онро ба тарафи худ баргардонад.


text:
Ва қурбонгоҳ аз ҳам ҷудо шуда, хокистар аз болои қурбонгоҳ пошида шуд, ҳамчун аломате ки марди Худо мувофиқи сухани Парвардигор нишон дода буд.


text:
Ва подшоҳ ба марди Худо сухан ронда, гуфт: «Лутфан, пеши Парвардигор Худои худ зорӣ намо ва барои ман дуо гӯй, то ки дасти ман ба тарафи ман баргардад». Ва марди Худо пеши Парвардигор зорӣ намуд, ва дасти подшоҳ ба тарафи вай баргашт ва мисли пештара шуд.


text:
Валекин марди Худо ба подшоҳ гуфт: «Агар ту нисфи хонаи худро ба ман бидиҳӣ, бо ту нахоҳам рафт, ва дар ин макон на нон хоҳам хӯрд, ва на об хоҳам нӯшид.


text:
Зеро ки ба ман мувофиқи сухани Парвардигор чунин фармуда ва гуфта шудааст: 'Нон нахӯр, ва об нанӯш, ва бо роҳе ки омадаӣ, барнагард'».


text:
Ва пайғамбари пиронсоле дар Байт-Ил сокин буд; ва писаронаш омада, ҳар кореро, ки марди Худо он рӯз дар Байт-Ил карда буд, ба ӯ ҳикоят намуданд, ва суханонеро, ки вай ба подшоҳ гуфта буд, ба падари худ нақл карданд.


text:
Ва падарашон ба онҳо гуфт: «Бо кадом роҳ вай рафт?» Ва писаронаш дида буданд, ки он марди Худо, ки аз Яҳудо омада буд, бо кадом роҳ рафт.


text:
Ва ӯ ба писаронаш гуфт: «Барои ман харро зин кунед». Ва онҳо барои ӯ харро зин карданд, ва ӯ бар он савор шуд;


text:
Ва аз пайи марди Худо рафта, вайро зери дарахти писта нишаста ёфт, ва ба вай гуфт: «Оё ту он марди Худо ҳастӣ, ки аз Яҳудо омадаӣ?» Вай гуфт: «Ман ҳастам».


text:
Вале вай гуфт: «Ман наметавонам бо ту баргардам ва назди ту биравам; ва дар ин макон бо ту нон нахоҳам хӯрд, ва об нахоҳам нӯшид;


text:
Зеро ки ба ман мувофиқи сухани Парвардигор гуфта шудааст: 'Дар он ҷо нон нахӯр, ва об нанӯш, ва бо роҳе ки омадаӣ, барнагард'».


text:
Ва ӯ ба вай гуфт: «Ман низ пайғамбаре мисли ту ҳастам, ва фариштае мувофиқи сухани Худованд ба ман сухан ронда, гуфт: 'Вайро бо худ ба хонаат баргардон, то ки вай нон бихӯрад ва об бинӯшад'». Аммо ӯ ба вай дурӯғ гуфт.


text:
Ва ҳангоме ки онҳо назди миз нишаста буданд, сухани Парвардигор бар пайғамбаре ки вайро баргардонида буд, нозил шуд,


text:
Ва ӯ ба марди Худо, ки аз Яҳудо омада буд, муроҷиат намуда, гуфт: «Парвардигор чунин мегӯяд: 'Азбаски аз иҷрои сухани Парвардигор сар тофтӣ, ва амреро, ки Парвардигор Худои ту ба ту фармуда буд, риоя нанамудӣ,


text:
Балки баргашта, дар маконе ки дар бораи он Ӯ ба ту гуфта буд: «Нон нахӯр ва об нанӯш», ту нон хӯрдӣ ва об нӯшидӣ, бинобар ин ҷасади ту ба мақбараи падаронат дохил нахоҳад шуд'».


text:
Ва баъд аз он ки вай нон хӯрд ва об нӯшид, харро барои вай зин кард, яъне барои пайғамбаре ки баргардонида буд.


text:
Ва ҳангоме ки вай рафт, шере вайро дар роҳ ёфта, кушт; ва ҷасади вай дар сари роҳ партофта шуда буд, ва хар назди он меистод, ва шер назди ҷасад меистод.


text:
Ва инак, одамоне ки мегузаштанд, диданд, ки ҷасаде дар сари роҳ партофта шудааст, ва шере назди ҷасад истодааст; ва онҳо омада, дар шаҳре ки пайғамбари пиронсол дар он сокин буд, ҳикоят карданд.


text:
Ва пайғамбаре ки вайро аз роҳ баргардонида буд, инро шунида, гуфт: «Ин ҳамон марди Худост, ки аз иҷрои сухани Худо сар тофт, ва Парвардигор вайро ба шер супурдааст, ва он вайро мувофиқи сухани Парвардигор, ки ба ӯ гуфта буд, куштааст».


text:
Ва ӯ рафта, ҷасади вайро ёфт, ки дар сари роҳ партофта шуда буд, ва хар ва шер назди ҷасад меистоданд; шер ҷасадро нахӯрда буд, ва харро надарида буд.


text:
Ва пайғамбар ҷасади марди Худоро бардошта болои хар гузошт ва гардонида бурд; ва пайғамбари пиронсол ба шаҳр омад, то ки мотам гирифта, вайро дафн кунад.


text:
Ва баъд аз он ки вайро дафн кард, ба писаронаш сухан ронда, гуфт: «Вақте ки бимирам, маро дар мақбарае ки марди Худо дар он дафн шудааст, дафн кунед, устухонҳоямро назди устухонҳои вай бимонед;


text:
Зеро сухане ки вай дар бораи қурбонгоҳи Байт-Ил ва дар бораи ҳамаи баландиҳои шаҳрҳои Сомария мувофиқи сухани Парвардигор гуфта буд, ҳатман ба амал хоҳад омад».


text:
Баъд аз ин воқеа Ёробъом аз роҳи бади худ нагашт, балки аз ҳар табақаи қавм коҳинони баландиҳоро таъин кардан гирифт: ҳар кӣ мехост, вайро ӯ таъин менамуд, то ки аз ҷумлаи коҳинони баландиҳо гардад.


text:
Ва Ёробъом ба зани худ гуфт: «Лутфан, бархоста, намуди худро дигаргун соз, то надонанд, ки ту зани Ёробъом ҳастӣ, ва ба Шилӯ бирав; инак, Аҳиёи пайғамбар дар он ҷост, ки ӯ дар бораи ман гуфта буд, ки бар ин қавм подшоҳ хоҳам шуд.


text:
Ва дар дасти худ даҳто нон, ва кулчаҳо, ва кӯзаи асал гирифта, назди ӯ бирав; ӯ ба ту хоҳад гуфт, ки ҳоли кӯдак чӣ мешавад».


text:
Ва зани Ёробъом ҳамин тавр амал кард, ва бархоста, ба Шилӯ рафт, ва ба хонаи Аҳиё омад; вале Аҳиё наметавонист бубинад, зеро ки чашмонаш аз пирӣ нобино шуда буд.


text:
Ва Парвардигор ба Аҳиё гуфт: «Инак, зани Ёробъом меояд, то дар бораи писараш, ки бемор аст, чизе аз ту бипурсад; ба вай чунин ва чунин бигӯ; ва ҳангоме ки вай меояд, худро ношинос вонамуд хоҳад кард».


text:
Ва чун Аҳиё садои пойҳои вайро, ки ба дар дохил мешуд, шунид, гуфт: «Эй зани Ёробъом, дохил шав! Чаро ту худро ношинос вонамуд мекунӣ? Ман бо сухани сахт назди ту фиристода шудаам;


text:
Рафта, ба Ёробъом бигӯ: 'Парвардигор Худои Исроил чунин мегӯяд: азбаски Ман туро аз миёни қавм сарафроз кардам, ва туро бар қавми Худ Исроил раис таъин намудам,


text:
Ва мамлакатро аз хонадони Довуд пора карда гирифтам, ва онро ба ту додам, вале ту мисли бандаам Довуд набудӣ, ки вай аҳкоми Маро риоя мекард ва бо тамоми дили худ Маро пайравӣ намуда, фақат он чиро, ки дар назари Ман рост аст, ба амал меовард;


text:
Ва ту аз ҳамаи онҳое ки пеш аз ту буданд, бадтар рафтор кардӣ, ва рафта, худоёни дигар ва бутҳои рехтае барои худ сохтӣ, то ки Маро ба ғазаб оварӣ; ва Маро ту аз худ дур андохтӣ, -


text:
Бинобар ин, инак Ман бар хонадони Ёробъом фалокат меоварам, ва аз Ёробъом ҳар нарина ва ҳар бандӣ ва озодро, ки дар Исроил бошанд, нобуд менамоям, ва хонадони Ёробъомро тамоман нест мекунам, чунон ки нопокиро саргинро* то ба охир нест мекунанд;


text:
Ҳар кӣ аз Ёробъом дар шаҳр бимирад, вайро сагон хоҳанд хӯрд, ва ҳар кӣ дар саҳро бимирад, вайро мурғони ҳаво хоҳанд хӯрд, зеро ки Парвардигор чунин гуфтааст'.


text:
Ва тамоми Исроил барои вай навҳа* намуда, вайро дафн хоҳанд кард, зеро ки танҳо вай аз Ёробъом ба мақбара дохил хоҳад шуд, чунки дар вай аз хонадони Ёробъом чизи хубе нисбат ба Парвардигор Худои Исроил ёфт шудааст;


text:
Ва Парвардигор барои Худ подшоҳе бар Исроил таъин хоҳад намуд, ки вай хонадони Ёробъомро худи имрӯз нобуд хоҳад кард, ва низ баъд аз ин;


text:
Ва Парвардигор Исроилро зарба хоҳад зад, ва онҳо мисли нае ки дар об мекалавад, хоҳанд буд; ва Исроилро аз ин замини хубе ки ба падаронашон дода буд, решакан хоҳад кард, ва онҳоро ба он тарафи дарё пароканда хоҳад намуд, чунки онҳо барои худ бутҳои Ашера сохта, Парвардигорро ба ғазаб оварданд;


text:
Ва Исроилро таслим хоҳад намуд, ба сабаби гуноҳҳои Ёробъом, ки вай худаш гуноҳ кард, ва Исроилро гирифтори гуноҳ гардонид».


text:
Ва зани Ёробъом бархоста, равона шуд ва ба Тирсо омад; ҳамин ки вай ба остонаи хона расид, бача мурд.


text:
Ва ӯро дафн карданд, ва барои ӯ тамоми Исроил навҳа намуданд, мувофиқи сухани Парвардигор, ки ба воситаи бандаи Худ Аҳиёи пайғамбар гуфта буд.


text:
Ва бақияи корҳои аъмоли Ёробъом – чӣ гуна ҷанг карданаш ва чӣ гуна подшоҳӣ карданаш, – дар китоби вақоеъномаи подшоҳони Исроил навишта шудааст.


text:
Ва айёме ки Ёробъом подшоҳӣ кард, бисту ду сол буд; ва ӯ бо падарони худ хобид, ва писараш Нодоб ба ҷои ӯ подшоҳ шуд.


text:
Ва Раҳабъом писари Сулаймон дар Яҳудо подшоҳӣ мекард; дар вақти подшоҳ шуданаш Раҳабъом чилу яксола буд, ва ҳафдаҳ сол дар Уршалим подшоҳӣ кард, – дар шаҳре ки Парвардигор аз ҳамаи сибтҳои Исроил баргузидааст, то ки номи Худро дар он ҷойгир созад. Ва номи модари ӯ Наамои аммӯнӣ буд.


text:
Ва аҳли Яҳудо он чиро, ки дар назари Парвардигор бад буд, ба амал оварданд, ва бо гуноҳҳое ки карданд, бештар аз ҳар чи падаронашон карда буданд, Ӯро ба ғазаб оварданд.


text:
Ва онҳо низ барои худ бар ҳар тали баланд ва зери ҳар дарахти сабз парастишгоҳҳо ва сутунҳо ва Ашераҳо бино карданд.


text:
Ва ливотагарон* низ дар ин кишвар буданд: онҳо ҳамаи корҳои зишти халқҳоеро, ки Парвардигор аз пеши банӣ Исроил бадар ронда буд, ба ҷо меоварданд.


text:
Ва дар соли панҷуми подшоҳии Раҳабъом чунин воқеъ шуд, ки Шишак, подшоҳи Миср, ба муқобили Уршалим баромад;


text:
Ва ганҷҳои хонаи Парвардигор, ва ганҷҳои хонаи подшоҳро гирифт, – ҳама чизро гирифт; ва ҳамаи сипарҳои тиллоро, ки Сулаймон сохта буд, гирифт.


text:
Ва подшоҳ Раҳабъом ба ҷои онҳо сипарҳои мисин сохта, ба дасти сардорони шотироне* ки дари хонаи подшоҳро нигаҳбонӣ мекарданд, супурд.


text:
Ва ҳар бор, ки подшоҳ ба хонаи Парвардигор мерафт, шотирон онҳоро мебардоштанд, ва баъд онҳоро ба ҳуҷраи шотирон бармегардониданд.


text:
Ва бақияи корҳои аъмоли Раҳабъом ва ҳар чи ӯ кардааст, дар китоби вақоеъномаи подшоҳони Яҳудо навишта шудааст.


text:
Ва Раҳабъом бо падарони худ хобид, ва бо падарони худ дар шаҳри Довуд дафн карда шуд. Ва номи модараш Наамои аммӯнӣ буд. Ва писараш Абиём ба ҷои ӯ подшоҳ шуд.


text:
Ва дар ҳамаи гуноҳҳое ки падараш пеш аз ӯ карда буд, рафтор менамуд; ва дилаш ба Парвардигор Худояш, мисли дили падараш Довуд, амин набуд.


text:
Аммо Парвардигор Худояш ба хотири Довуд ба ӯ чароғе дар Уршалим дод, то ки писарашро баъд аз ӯ таъин намояд ва Уршалимро устувор гардонад;


text:
Чунки Довуд он чиро, ки дар назари Парвардигор рост буд, ба амал меовард, ва аз ҳар чи Ӯ ба вай фармуда буд, тамоми айёми умри худ дур нашудааст, ба ғайр аз рафторе ки нисбат ба Уриёи ҳиттӣ карда буд.


text:
Ва бақияи корҳои корнамоиҳои аъмоли Абиём ва ҳар чи ӯ кардааст, дар китоби вақоеъномаи подшоҳони Яҳудо навишта шудааст. Ва дар миёни Абиём ва Ёробъом ҷанг буд.


text:
Ва Абиём бо падарони худ хобид, ва ӯро дар шаҳри Довуд дафн карданд. Ва писараш Осо ба ҷои ӯ подшоҳ шуд.


text:
Ва модари худ Маакоро низ аз унвони малика маҳрум сохт, чунки вай бути зишти Ашераро сохта буд; ва бути зишти вайро шикаста, назди ҷӯи дарёи Қидрӯн сӯзонид.


text:
Ва чизҳоеро, ки падараш вақф карда буд, ва чизҳоеро, ки худаш вақф карда буд, яъне нуқра ва тилло ва зарфҳоро ба хонаи Парвардигор даровард.


text:
Ва Баъшо, подшоҳи Исроил, ба муқобили Яҳудо баромада, Роморо бино кард, то ки касе натавонад назди Осо, подшоҳи Яҳудо, рафтуомад кунад.


text:
Ва Осо тамоми нуқра ва тиллоеро, ки дар хазоини хонаи Парвардигор ва хазоини хонаи подшоҳ боқӣ монда буд, гирифта, ба дасти навкаронаш дод, ва онҳоро подшоҳ Осо назди Бин-Ҳадад писари Табриммӯн писари Ҳезйӯн, подшоҳи Арам, ки дар Димишқ сокин буд, фиристода, гуфт:


text:
«Дар миёни ман ва ту паймоне бошад, чунон ки дар миёни падари ман ва падари ту паймон буд; инак, ба ту тӯҳфае аз нуқра ва тилло фиристодам; пас, паймонеро, ки бо Баъшо, подшоҳи Исроил, бастаӣ, бишкан, то ки вай аз ман дур шавад».


text:
Ва Бин-Ҳадад ба подшоҳ Осо гӯш дода, сипаҳдорони худро ба муқобили шаҳрҳои Исроил фиристод, ва Ийюн ва Дон ва Обил-Байт-Маако ва тамоми Кинрӯтро дар тамоми замини Нафтолӣ шикаст дод.


text:
Ва подшоҳ Осо тамоми аҳли Яҳудоро, бе истисно*, даъват намуд, ва онҳо сангҳои Ромо ва чӯбҳояшро, ки Баъшо бо онҳо бино карда буд, бардошта бароварданд; ва подшоҳ Осо Ҷабъи Бинёмин ва Мисфоро бо онҳо бино намуд.


text:
Ва бақияи тамоми корҳои аъмоли Осо ва тамоми корнамоии ӯ ва ҳар чи ӯ кардааст, ва шаҳрҳое ки ӯ бино намудааст, дар китоби вақоеъномаи подшоҳони Яҳудо навишта шудааст; аммо дар замони пирияш ӯ дарди по дошт.


text:
Ва Осо бо падарони худ хобид, ва бо падарони худ дар шаҳри падараш Довуд дафн карда шуд; ва писараш Еҳӯшофот ба ҷои ӯ подшоҳ шуд.


text:
Ва дар соли дуюми Осо, подшоҳи Яҳудо, Нодоб писари Ёробъом бар Исроил подшоҳ шуд, ва ду сол бар Исроил подшоҳӣ кард.


text:
Ва он чиро, ки дар назари Парвардигор бад буд, ӯ ба амал меовард, ва бо роҳи падари худ ва дар гуноҳи вай, ки Исроилро гирифтори гуноҳ гардонида буд, рафтор менамуд.


text:
Ва Баъшо писари Аҳиё, ки аз хонадони Иссокор буд, ба муқобили ӯ суиқасд намуд, ва Баъшо ӯро дар Ҷибтӯн, ки дар дасти фалиштиён буд, зарба зад, вақте ки Нодоб ва тамоми Исроил Ҷибтӯнро муҳосира карда буданд.


text:
Ва ҳангоме ки вай подшоҳ шуд, тамоми хонадони Ёробъомро кушт, як нафар ҳам аз насли Ёробъом боқӣ нагузошт, то ба дараҷае ки саросар онҳоро нобуд намуд, мувофиқи сухани Парвардигор, ки ба воситаи бандаи худ Аҳиёи шилӯнӣ гуфта буд, –


text:
Аз боиси гуноҳҳои Ёробъом, ки худаш гуноҳ карда ва Исроилро гирифтори гуноҳ гардонида, Парвардигор Худои Исроилро бо ин исёни худ ба ғазаб оварда буд.


text:
Ва бақияи корҳои аъмоли Нодоб, ва ҳар чи ӯ кардааст, дар китоби вақоеъномаи подшоҳони Исроил навишта шудааст.


text:
Дар соли сеюми Осо, подшоҳи Яҳудо, Баъшо писари Аҳиё бар тамоми Исроил дар Тирсо подшоҳ шуда, бисту чор сол подшоҳӣ кард.


text:
Ва он чиро, ки дар назари Парвардигор бад буд, ба амал овард, ва бо роҳи Ёробъом ва дар гуноҳҳое ки вай Исроилро гирифтори гуноҳ гардонида буд, рафтор намуд.


text:
«Азбаски Ман туро аз хок баланд бардоштам, ва туро бар қавми Худ Исроил раис таъин намудам, вале ту бо роҳи Ёробъом рафтор кардӣ, ва қавми Ман Исроилро гирифтори гуноҳ гардондӣ, ба тавре ки онҳо Маро бо гуноҳҳои худ ба ғазаб оварданд, –


text:
Инак, Ман Баъшо ва хонадони ӯро нобуд менамоям, ва хонадони туро мисли хонадони Ёробъом писари Набот хоҳам гардонид.


text:
Касе ки аз насли Баъшо дар шаҳр бимирад, вайро сагон хоҳанд хӯрд; ва касе ки аз насли ӯ дар саҳро бимирад, вайро мурғони ҳаво хоҳанд хӯрд».


text:
Ва бақияи корҳои аъмоли Баъшо, ва ҳар чи ӯ кардааст, ва корнамоии ӯ дар китоби вақоеъномаи подшоҳони Исроил навишта шудааст.


text:
Ва низ ба воситаи Еҳу писари Ҳанонии пайғамбар сухани Парвардигор дар бораи Баъшо ва хонадонӣ вай нозил шуд, – ҳам аз боиси тамоми бадие ки вай дар пеши назари Парвардигор ба амал оварда, Ӯро ба ғазаб оварда буд, ба дараҷае ки монанди хонадони Ёробъом гардида буд, ва ҳам аз боиси он ки ӯро кушта буд.


text:
Дар соли бисту шашуми Осо, подшоҳи Яҳудо, Эло писари Баъшо бар Исроил дар Тирсо подшоҳ шуда, ду сол подшоҳӣ кард.


text:
Ва навкари ӯ Зимрӣ, ки сардори нисфи аробаҳо буд, ба муқобили ӯ суиқасд намуд. Вақте ки ӯ дар Тирсо, дар хонаи Арсо, ки нозири* дарбори ӯ дар Тирсо буд, нӯшида маст шуд,


text:
Зимрӣ омада, ӯро дар соли бисту ҳафтуми Осо, подшоҳи Яҳудо, зарба зада кушт, ва ба ҷои ӯ подшоҳ шуд.


text:
Ва ҳангоме ки вай подшоҳ шуда, бар тахти ӯ нишаст, тамоми хонадони Баъшоро кушт, ба тавре ки як нарина ҳам аз насли у ва аз хешовандон ва ёрони ӯ боқӣ нагузошт.


text:
Ва Зимрӣ тамоми хонадони Баъшоро, мувофиқи сухане ки Парвардигор дар бораи Баъшо ба воситаи Еҳуи пайғамбар гуфта буд, нобуд намуд,


text:
Аз боиси ҳамаи гуноҳҳои Баъшо ва гуноҳҳои писараш Эло, ки худашон гуноҳ карда ва Исроилро гирифтори гуноҳ гардонида, Парвардигор Худои Исроилро бо бутҳои худ ба ғазаб оварда буданд.


text:
Ва бақияи корҳои аъмоли Эло, ва ҳар чи ӯ кардааст, дар китоби вақоеъномаи подшоҳони Исроил навишта шудааст.


text:
Дар соли бисту ҳафтуми Осо, подшоҳи Яҳудо, Зимрӣ дар Тирсо ҳафт рӯз подшоҳӣ кард, дар сурате ки қавм назди Ҷибтӯн, ки дар дасти фалиштиён буд, урду зада буданд.


text:
Ва қавме ки дар бошишгоҳ буданд, шуниданд, ки Зимрӣ суиқасд намудааст ва подшоҳро низ куштааст; он гоҳ тамоми Исроил Омриро, ки сарлашкар буд, дар он рӯз дар бошишгоҳ бар Исроил подшоҳ карданд.


text:
Ва чун Зимрӣ дид, ки шаҳр забт карда шуд, ба ҳуҷраи дохилии хонаи подшоҳ даромада, хонаи подшоҳро бар сари худ ба оташ сӯзонид, ва мурд,


text:
Аз боиси гуноҳҳои худ, ки корҳои аъмоли дар назари Парвардигор бадро ба ҷо оварда, гуноҳ кард, ва бо роҳи Ёробъом ва дар гуноҳҳои вай рафтор намуда, Исроилро гирифтори гуноҳ гардонид.


text:
Ва бақияи корҳои аъмоли Зимрӣ ва суиқасде ки ӯ ба амал овард, дар китоби вақоеъномаи подшоҳони Исроил навишта шудааст.


text:
Он гоҳ қавми Исроил ду тақсим шуданд: нисфи қавм тарафдори Тибнӣ писари Ҷинат буданд, то ки вайро подшоҳ кунанд, ва нисфи дигарашон – тарафдори Омрӣ.


text:
Ва қавме ки тарафдори Омрӣ буданд, бар қавме ки тарафдори Тибнӣ писари Ҷинат буданд, дастболо шуданд, ва Тибнӣ мурд, ва Омрӣ подшоҳ шуд.


text:
Дар соли сию якуми Осо, подшоҳи Яҳудо, Омрӣ бар Исроил подшоҳ шуда, дувоздаҳ сол подшоҳӣ кард; дар Тирсо шаш сол подшоҳӣ кард.


text:
Ва ӯ кӯҳи Шӯмрӯнро аз Сомар ба ду киккар нуқра харид, ва бар кӯҳ бино кард, ва номи шаҳреро, ки бино кард, ба номи Сомар, ки соҳиби кӯҳ буд, Сомария хонд.


text:
Ва Омрӣ он чиро, ки дар назари Парвардигор бад буд, ба амал овард, ва аз ҳамаи онҳое ки пеш аз ӯ буданд, бадтар рафтор кард.


text:
Ва комилан роҳи Ёробъом писари Набот ва гуноҳҳои вайро пайравӣ намуд, ки вай Исроилро гирифтори гуноҳ гардонида буд, то ки Парвардигор Худои Исроилро бо бутҳои худ ба ғазаб оваранд.


text:
Ва бақияи корҳои аъмоли Омрӣ, ки кардааст, ва корнамоие ки нишон додааст, дар китоби вақоеъномаи подшоҳони Исроил навишта шудааст.


text:
Ва Аҳъоб писари Омрӣ дар соли сию ҳаштуми Осо, подшоҳи Яҳудо, бар Исроил подшоҳ шуд; ва Аҳъоб писари Омрӣ бар Исроил дар Сомария бисту ду сол подшоҳӣ кард.


text:
Ва Аҳъоб писари Омрӣ аз ҳамаи онҳое ки пеш аз ӯ буданд, дар назари Парвардигор бештар рафтори бад кард.


text:
Ба гуноҳҳои Ёробъом писари Набот пайравӣ карданаш магар кам буд, ки ӯ Изобал духтари Этбаал, подшоҳи сидӯниёнро ба занӣ гирифт, ва рафта, Баалро парастиш кард, ва ба вай саҷда бурд.


text:
Ва Аҳъоб Ашераро сохт; ва Аҳъоб корҳои бадашро давом дода, бештар аз ҳамаи подшоҳони Исроил, ки пеш аз ӯ буданд, Парвардигор Худои Исроилро ба ғазаб овард.


text:
Дар айёми ӯ Ҳиили байтилӣ Ериҳӯро бино кард: бар нахустзодаи худ Абиром, бунёди онро гузошт, ва бар писари хурдии худ Саҷуб дарвозаҳояшро шинонид, мувофиқи сухани Парвардигор, ки ба воситаи Еҳушаъ писари Нун гуфта буд.


text:
Ва Илёси тишбӣ, ки аз сокинони Ҷилъод буд, ба Аҳъоб гуфт: «Ба ҳаёти Парвардигор Худои Исроил, ки ба ҳузураш истодаам, қасам мехӯрам, ки дар ин солҳо шабнам ва борон нахоҳад борид, магар ки мувофиқи сухани ман».


text:
«Аз ин ҷо рафта, ба тарафи шарқ рӯй овар ва назди ҷӯи Карит, ки дар рӯ ба рӯи Урдун аст, пинҳон шав.


text:
Ва ӯ рафта, мувофиқи сухани Парвардигор амал кард; ва рафта, назди ҷӯи Карит, ки дар рӯ ба рӯи Ӯрдун аст, сокин шуд.


text:
«Бархоста, ба Сорефот, ки назди Сидӯн аст, бирав, ва дар он ҷо сокин шав; инак, Ман ба бевазане дар он ҷо фармудам, ки ба ту ғизо диҳад».


text:
Ва ӯ бархоста, ба Сорефот рафт, ва ҳангоме ки ба дарвозаи шаҳр расид, инак, бевазан дар он ҷо чӯбпора мечид; ва ӯ вайро ҷеғ зада, гуфт: «Лутфан, андак об барои ман дар зарфе биёр, то ки бинӯшам».


text:
Вай барои овардани об рафт, вале ӯ аз пушташ фарёд карда, гуфт: «Лутфан, як порча нон низ барои ман дар дасти худ биёр».


text:
Вай гуфт: «Қасам ба ҳаёти Парвардигор Худои ту, ки як кулча ҳам надорам, балки як мушт орд дар хум ва андак равған дар кӯза ҳаст, ва инак, ман як-ду чӯбпора мечинам, ва рафта, онро барои худам ва писарам мепазам, ва мо онро мехӯрем ва мемирем».


text:
Ва Илёс ба вай гуфт: «Натарс, бирав ва он чи гуфтӣ, бикун; аммо аввал кулчаи хурде аз он барои ман пухта, назди ман биёр, ва баъд барои худат ва писарат бипаз;


text:
Зеро ки Парвардигор Худои Исроил чунин мегӯяд: 'Хуми орд тамом нахоҳад шуд, ва кӯзаи равған кам нахоҳад монд, то рӯзе ки Парвардигор борон бар замин биборонад'».


text:
Хуми орд тамом нашуд, ва кӯзаи равған кам намонд, мувофиқи сухани Парвардигор, ки ба воситаи Илёс гуфта буд.


text:
Ва баъд аз ин ҳодисаҳо чунин воқеъ шуд, ки писари ин занаки соҳиби хона бемор шуд, ва бемориаш он қадар сахт буд, ки нафасе дар ӯ намонд.


text:
Вай ба Илёс гуфт: «Туро бо ман чӣ кор аст, эй марди Худо? Ту назди ман омадаӣ, то ки гуноҳи моро хотиррасон намоӣ ва писарамро бикушӣ».


text:
Ва ӯ ба вай гуфт: «Писаратро ба ман бидеҳ». Ва ӯро аз оғӯши вай гирифта, ба болохонае ки дар он сокин буд, баровард, ва ӯро бар бистари худ хобонид.


text:
Ва сӯи Парвардигор хонда, гуфт: «Эй Парвардигор Худои ман! Оё ба сари бевазане низ, ки ман назди вай сокин ҳастам, офате оварда, писарашро мекушӣ?»


text:
Ва худро се бор бар писар ёзонид дароз кард, ва сӯи Парвардигор хонда, гуфт: «Эй Парвардигор Худои ман! Лутфан, ҷони ин писар андаруни ӯ баргардад!»


text:
Ва Илёс писарро гирифта, аз болохона ба хона фуровард, ва ӯро ба модараш супурд; ва Илёс гуфт: «Бубин, писарат зинда аст».


text:
Ва ин зан ба Илёс гуфт: «Акнун ман донистам, ки ту марди Худо ҳастӣ, ва сухани Парвардигор дар даҳони ту рост аст».


text:
Ва баъд аз рӯзҳои зиёде сухани Парвардигор дар соли сеюм бар Илёс нозил шуда, гуфт: «Рафта, худро ба Аҳъоб зоҳир намо, ва Ман бар замин борон хоҳам боронид».


text:
Ва ҳангоме ки Изобал пайғамбарони Парвардигорро нобуд менамуд, Убадёҳу сад нафар пайғамбаронро гирифта, дар мағораҳо панҷоҳнафарӣ пинҳон кард, ва онҳоро бо нон ва об таъмин намуд.


text:
Ва Аҳъоб ба Убадёҳу гуфт: «Дар замин ҳамаи чашмаҳои об ва ҳамаи ҷӯйҳоро тай намо, ки шояд алафе пайдо карда, аспон ва хачиронро зинда нигоҳ дорем, ва аз чорпоён маҳрум нашавем».


text:
Ва онҳо заминро дар миёни худ тақсим карданд, то ки онро тай намоянд: Аҳъоб бо як роҳ танҳо рафт, ва Убадёҳу бо роҳи дигар танҳо рафт.


text:
Ва ҳангоме ки Убадёҳу дар роҳ буд, инак, Илёс бо вай вохӯрд; вай ӯро шинохт ва бар рӯи худ афтода, гуфт: «Оё хоҷаам Илёс ту ҳастӣ?»


text:
Қасам ба ҳаёти Парвардигор Худои ту, ки қавме ва мамлакате нест, ки хоҷаам барои ҷустуҷӯи ту ба он ҷо нафиристода бошад, ва онҳо мегуфтанд: 'Ин ҷо нест'; ва ӯ он мамлакат ва халқро қасам медод, ки туро наёфтаанд;


text:
Ва чунин воқеъ хоҳад шуд, ки чун аз пеши ту биравам, ва Рӯҳи Парвардигор туро ба ҷое ки намедонам, бардошта барад, ва ман рафта ба Аҳъоб хабар диҳам, ва ӯ туро наёбад, – дар он сурат ӯ маро хоҳад кушт; ва бандаат аз бачагии худ аз Парвардигор метарсад;


text:
Оё хоҷаам хабар наёфтааст аз он чи ман кардам, яъне вақте ки Изобал пайғамбарони Парвардигорро мекушт, ман сад нафар пайғамбарони Парвардигорро дар мағораҳо панҷоҳнафарӣ пинҳон кардам, ва онҳоро бо нон ва об таъмин намудам;


text:
Ва Илёс гуфт: «Ба ҳаёти Парвардигори лашкарҳо, ки ба ҳузураш истодаам, қасам мехӯрам, ки имрӯз худро ба вай нишон хоҳам дод».


text:
Ва ӯ гуфт: «Исроилро ман ба изтироб наандохтаам, балки ту ва хонадони падарат, чунки шумо аҳкоми Парвардигорро тарк кардед, ва ту Баалҳоро пайравӣ намудӣ.


text:
Ва алҳол фиристода, тамоми Исроилро назди ман бар кӯҳи Кармил ҷамъ кун, ва низ чорсаду панҷоҳ нафар пайғамбарони Баал ва чорсад нафар пайғамбарони Ашераро, ки аз дастархони Изобал хӯрок мехӯранд».


text:
Ва Илёс ба тамоми қавм наздик омада, гуфт: «То ба кай шумо дар миёни ду ақида мекалавед? Агар Парвардигор аст Худо, – Ӯро пайравӣ намоед, ва агар Баал аст, – вайро пайравӣ намоед». Вале қавм дар ҷавоби ӯ сухане нагуфтанд.


text:
Ва Илёс ба қавм гуфт: «Ман танҳо ҳамчун пайғамбари Парвардигор боқӣ мондаам, валекин пайғамбарони Баал чорсаду панҷоҳ нафаранд.


text:
Бигзор ба мо ду гов диҳанд, ва онҳо бигзор як говро барои худ интихоб намоянд, ва онро пора-пора карда, бар ҳезум монанд, вале оташ нагузоранд; ва ман гови дигарро тайёр карда, бар ҳезум мемонам, вале оташ намегузорам.


text:
Ва шумо номи худои худро бихонед, ва ман номи Парвардигорро хоҳам хонд, ва он Худое ки бо оташ ҷавоб гардонад, Ӯ Худо бошад». Ва тамоми қавм ҷавоб дода, гуфтанд: «Дуруст гуфтӣ».


text:
Ва Илёс ба пайғамбарони Баал гуфт: «Як говро барои худ интихоб намуда, шумо аввал тайёр кунед, зеро ки бисёр ҳастед; ва номи худои худро бихонед, вале оташ нагузоред».


text:
Ва говеро, ки ба онҳо дода шуд, гирифта, тайёр карданд, ва номи Баалро аз субҳ то нимирӯзӣ хонда, гуфтанд: «Эй Баал, ба мо ҷавоб гардон!» Вале на садое буд ва на ҷавобе. Ва онҳо назди қурбонгоҳе ки сохта буданд, ҷастухез мекарданд.


text:
Ва дар нимирӯзӣ Илёс онҳоро ришханд масхара намуда, гуфт: «Бо овози баланд фарёд кунед, зеро ки вай худост; шояд, ба фикре фурӯ рафта бошад, ё барои қазои ҳоҷат дур шуда бошад ё бо чизе дигаре машғул бошад, ё дар сафар бошад, шояд, хоб рафта бошад, ва бедор шавад».


text:
Ва онҳо бо овози баланд фарёд мекарданд, ва худро, мувофиқи одати худ, бо шамшерҳо ва найзаҳо захмдор мекарданд, ба дараҷае ки хун бар онҳо ҷорӣ мешуд.


text:
Ва баъд аз гузаштани нимирӯзӣ онҳо то вақти баровардани қурбонии шом доду фарёд карданд, валекин на садое буд, на ҷавобе ва на таваҷҷӯҳе.


text:
Ва Илёс ба тамоми қавм гуфт: «Ба ман наздик оед». Ва тамоми қавм ба ӯ наздик омаданд; ва ӯ қурбонгоҳи Парвардигорро, ки вайрон шуда буд, таъмир кард.


text:
Ва Илёс дувоздаҳ санг гирифт, мувофиқи шумораи сибтҳои банӣ Яъқуб, ки сухани Парвардигор бар ӯ нозил шуда, гуфта буд: «Номи ту Исроил хоҳад буд».


text:
Ва аз он сангҳо қурбонгоҳе ба номи Парвардигор бино кард; ва гирдогирди қурбонгоҳ хандақе сохт, ки масоҳати ду сео* тухмиро дошт.


text:
Ва гуфт: «Чор хумро об пур карда, бар қурбонии сӯхтанӣ ва бар ҳезум бирезед». Ва гуфт: «Бори дуюм ин корро бикунед!» Ва бори дуюм карданд. Ва гуфт: «Бори сеюм ин корро бикунед!» Ва бори сеюм карданд.


text:
Ва дар вақти баровардани қурбонии шом Илёси пайғамбар наздик омада, гуфт: «Эй Парвардигор, Худои Иброҳим, Исҳоқ ва Исроил! Бигзор имрӯз маълум гардад, ки Ту дар Исроил Худо ҳастӣ, ва ман бандаи Ту ҳастам, ва ҳамаи инро мувофиқи сухани Ту кардаам.


text:
Маро бишнав, эй Парвардигор, ба ман ҷавоб деҳ! Ва бигзор ин қавм дарк кунанд, ки Ту Парвардигор Худо ҳастӣ, ва Ту дили онҳоро хоҳӣ баргардонид».


text:
Ва оташи Парвардигор фурӯ рехта, қурбонии сӯхтанӣ ва ҳезум ва хокро фурӯ бурд, ва оберо, ки дар хандақ буд, лесид.


text:
Ва тамоми қавм инро диданд, ва бар рӯи худ афтода, гуфтанд: «Парвардигор Худост! Парвардигор Худост!»


text:
Ва Илёс ба онҳо гуфт: «Пайғамбарони Баалро дастгир кунед, як нафар ҳам аз онҳо раҳо нашавад!» Ва онҳоро дастгир карданд. Ва Илёс онҳоро назди ҷӯи Қишӯн фуруд овард, ва дар он ҷо онҳоро кушт.


text:
Ва Аҳъоб баромад, то ки бихӯрад ва бинӯшад; ва Илёс бар қуллаи Кармил баромада, бар замин хам шуд, ва рӯи худро ба миёни зонуҳояш гузошт.


text:
Ва ба навкари худ гуфт: «Лутфан, баромада ба тарафи баҳр бингар». Вай баромада, нигарист ва гуфт: «Чизе нест». Ҳафт бор Илёс ба ӯ гуфт: «Боз бирав ва бингар».


text:
Ва дар бори ҳафтум вай гуфт: «Инак, абри хурде ба андозаи кафи одам аз баҳр мебарояд». Ва ӯ гуфт: «Баромада, ба Аҳъоб бигӯй: 'Аробаатро баста, фуруд ой, то ки борон ба ту монеъ нашавад'».


text:
Дар ин миён осмон аз абрҳо ва аз бод тира шуда, борони сахт борид; ва Аҳъоб ба аробааш савор шуда, ба Изреил рафт.


text:
Ва дасти Парвардигор бар Илёс буд, ва ӯ камари худро баста, пешопеши Аҳъоб то даромадгоҳи Изреил давид.


text:
Ва Изобал қосидеро назди Илёс фиристода, гуфт: «Худоён ба ман ҷазо диҳанд ва зиёда аз он бикунанд, агар фардо дар ҳамин вақт ҷони туро мисли ҷони яке аз онҳо насозам».


text:
Ва ӯ ин хатарро дида, бархост ва барои ҳифзи ҷони худ равона шуда, ба Беэр-Шобаъ, ки дар Яҳудост, омад, ва навкари худро дар он ҷо гузошт.


text:
Ва худаш дар биёбон роҳи якрӯзаро тай намуд, ва омада, зери дарахти ратам нишаст, ва ба ҷони худ маргро хоста, гуфт: «Бас аст! Алҳол, эй Парвардигор, ҷони маро бигир, зеро ки ман аз падарони худ беҳтар нестам».


text:
Ва зери дарахти ратам* дароз кашида, хобид. Ва инак, фариштае ба ӯ даст расонда, гуфт: «Бархез, бихӯр».


text:
Ва ӯ нигарист, ва инак, назди сараш кулчаи бар лахчаҳо пухташуда ва кӯзаи об буд. Ва ӯ хӯрд ва нӯшид, ва боз хобид.


text:
Ва фариштаи Парвардигор бори дуюм омад, ва ба ӯ даст расонда, гуфт: «Бархез, бихӯр, зеро ки роҳи дуре пеши туст».


text:
Ва ӯ бархоста, хӯрд ва нӯшид, ва бо қуввати ин хӯрок чил рӯз ва чил шаб то Ҳӯриб, ки кӯҳи Худост, рафт.


text:
Ва дар он ҷо ба мағорае даромад, ва шабро дар он гузаронид. Ва инак, сухани Парвардигор бар ӯ нозил шуда, ба ӯ гуфт: «Эй Илёс, туро дар ин ҷо чӣ кор аст?»


text:
Ва ӯ гуфт: «Ман барои Парвардигор Худои лашкарҳо рашки азиме дорам, зеро ки банӣ Исроил паймони Туро тарк намудаанд, қурбонгоҳҳои Туро вайрон кардаанд ва пайғамбарони Туро бо шамшер куштаанд; ва танҳо ман боқӣ мондаам, вале ҷони маро низ металабанд, то ки онро бигиранд».


text:
Ва гуфт: «Берун ой ва бар кӯҳ ба ҳузури Парвардигор биист». Ва инак, Парвардигор мегузарад, ва боди азим ва пурзӯре кӯҳҳоро ба ҳузури Парвардигор аз ҳам ҷудо ва харсангҳоро пора-пора мекунад, вале Парвардигор дар бод нест. Ва баъд аз бод – заминҷунбие, вале Парвардигор дар заминҷунбӣ нест.


text:
Ва баъд аз заминҷунбӣ – оташе, вале Парвардигор дар оташ нест. Ва баъд аз оташ – садои пичирроси оҳиста.


text:
Ва ҳангоме ки Илёс инро шунид, рӯи худро бо болопӯши ридои худ пӯшонида, берун омад ва дар даҳани мағора истод. Ва инак, овозе ба ӯ муроҷиат намуда, гуфт: «Эй Илёс, туро дар ин ҷо чӣ кор аст?»


text:
Ва Парвардигор ба ӯ гуфт: «Рафта, бо роҳи худ ба биёбони Димишқ баргард, ва омада, Ҳазоилро ба подшоҳӣ бар Арам тадҳин намо;


text:
Ва Еҳу писари Нимширо ба подшоҳӣ бар Исроил тадҳин намо, ва Элишоъ писари Шофотро, ки аз Обил-Маҳӯло мебошад, ба пайғамбарӣ ба ҷои худат тадҳин намо.


text:
Ва ҳар кӣ аз шамшери Ҳазоил раҳо шавад, вайро Еҳу хоҳад кушт; ва ҳар кӣ аз шамшери Еҳу раҳо шавад, вайро Элишоъ хоҳад кушт.


text:
Ва Ман дар Исроил ҳафт ҳазор нафарро боқӣ хоҳам гузошт, – ҳар зонуеро, ки пеши Баал хам нашудааст, ва ҳар даҳонеро, ки вайро набӯсидааст».


text:
Ва ӯ аз он ҷо рафта, Элишоъ писари Шофотро ёфт, ки вай шудгор мекард; дувоздаҳ ҷуфт гов пешопеши вай, ва худаш бо ҷуфти дувоздаҳум буд. Ва Илёс аз пеши вай гузашта ридои болопӯши худро бар китфи вай партофт.


text:
Вай говҳоро тарк намуда, аз ақиби Илёс давид, ва гуфт: «Иҷозат бидеҳ, ки падару модару худро бибӯсам, сипас аз ақиби ту биравам». Ва ӯ ба вай гуфт: «Бирав ва баргард, зеро ки ман ба ту чӣ кардаам?»


text:
Ва барои пайравии ӯ баргашта, як ҷуфт говҳоро гирифт, ва онҳоро забҳ намуда, гӯшташонро бар оташи олоти говон пухт, ва онро ба мардум дод, ва онҳо хӯрданд; ва бархоста, аз ақиби Илёс рафт, ва хизмати ӯро ба ҷо овард.


text:
Ва Бин-Ҳадад, подшоҳи Арам, тамоми лашкари худро ҷамъ кард, ва сию ду подшоҳ, аспон ва аробаҳо ҳамроҳи вай буданд; ва баромада, Сомарияро муҳосира намуд, ва он ҷанг кард.


text:
Ва ба ӯ гуфт: «Бин-Ҳадад чунин мегӯяд: 'Нуқраи ту ва тиллои ту аз они ман аст; занон ва писарони беҳтарини ту аз они мананд'».


text:
Ва подшоҳи Исроил ҷавоб гардонида, гуфт: «Эй хоҷаам подшоҳ, бигзор мувофиқи гуфтаи ту ман ва тамоми дороии ман аз они ту бошем».


text:
Ва қосидон бори дигар омада, гуфтанд: «Бин-Ҳадад чунин фармуда, мегӯяд: 'Ман назди ту фиристода гуфта будам, ки нуқраи худ ва тиллои худ ва занони худ ва писарони худро ту ба ман бидиҳӣ;


text:
Аз ин рӯ, фардо ман навкарони худро назди ту мефиристам, то ки хонаи ту ва хонаҳои навкаронатро кофтуков кунанд, ва ҳар чиро, ки дар назари ту писандида аст, ба дасти худ гирифта, бибаранд'».


text:
Ва подшоҳи Исроил ҳамаи пирони Исроилро даъват намуда, гуфт: «Бидонед ва бубинед, ки вай қасди баде дорад, зеро вақте ки вай оид ба занон ва писаронам ва нуқра ва тиллоям фиристода буд, ман даъвояшро рад накардам».


text:
Ва ӯ ба қосидони Бин-Ҳадад гуфт: «Ба хоҷаам подшоҳ бигӯед: 'Ҳар чи бори аввал ба бандаи худ дар бораи он фиристодӣ, ба ҷо хоҳам овард, вале ин корро наметавонам ба ҷо оварам'». Ва қосидон рафта, ҷавобро ба вай расониданд.


text:
Ва Бин-Ҳадад назди ӯ фиристода, гуфт: «Худоён ба ман чунин ҷазо диҳанд ва зиёда аз он бикунанд, агар чанги ғубори Сомария барои ҳамаи одамоне ки ҳамроҳи мананд, як муштӣ бирасад».


text:
Ва подшоҳи Исроил ҷавоб гардонида, гуфт: «Бигӯед: 'Он ки шамшер ба камар мебандад, набояд мисли он ки шамшер аз камар мекушояд, фахр намояд'».


text:
Ва ҳангоме ки вай ин суханро шунид, дар ҳолате ки бо подшоҳон дар хаймаҳо бо шаробнӯшӣ машғул буд, ба навкаронаш гуфт: «Манҷаниқҳоро тайёр кунед!» Ва онҳо манҷаниқҳоро ба муқобили шаҳр тайёр карданд.


text:
Ва инак, пайғамбаре ба Аҳъоб, подшоҳи Исроил, наздик омада, гуфт: «Парвардигор чунин мегӯяд: 'Оё ин издиҳоми азимро мебинӣ? Инак, Ман имрӯз онҳоро ба дасти ту месупорам, то бидонӣ, ки Ман Парвардигор ҳастам'».


text:
Ва Аҳъоб гуфт: «Ба воситаи кӣ?» Вай гуфт: «Парвардигор чунин мегӯяд: 'Ба воситаи навкарони сарварони вилоятҳо'». Ва ӯ гуфт: «Кист, ки ба ҳарбу зарб шурӯъ намояд?» Вай гуфт: «Ту».


text:
Ва ӯ навкарони сарварони вилоятҳоро дар шумор овард, ва онҳо дусаду сию ду нафар буданд; ва баъд аз онҳо тамоми қавмро, тамоми банӣ Исроилро дар шумор овард, ки ҳафт ҳазор нафар буданд.


text:
Ва онҳо дар нимирӯзӣ берун омаданд; ва Бин-Ҳадад бо он подшоҳон, яъне бо сию ду подшоҳе ки ба ӯ мадад мерасониданд, дар хаймаҳо шаробнӯшӣ карда маст шуда буд.


text:
Ва навкарони сарварони вилоятҳо аввал берун омаданд. Ва Бин-Ҳадад фиристод, ва ба вай хабар расонида, гуфтанд: «Аз Сомария одамон берун омадаанд».


text:
Вай гуфт: «Хоҳ барои сулҳ берун омада бошанд, онҳоро зинда дастгир кунед, ва хоҳ барои ҳарбу зарб берун омада бошанд, онҳоро зинда дастгир кунед».


text:
Ва ҳар яке аз онҳо ҳарифи худро зада куштанд, ва арамиён рӯ ба гурез оварданд, ва исроилиён онҳоро таъқиб мекарданд; ва Бин-Ҳадад, подшоҳи Арам, ба асп савор шуда, бо чанде аз сарваронаш раҳоӣ ёфт.


text:
Ва он пайғамбар ба подшоҳи Исроил наздик омада, ба ӯ гуфт: «Рафта, худро мустаҳкам намо, ва бидон ва бубин, ки чӣ мекунӣ, зеро ки баъд аз гузаштани як сол подшоҳи Арам ба муқобили ту хоҳад баромад».


text:
Ва бандагони подшоҳи Арам ба вай гуфтанд: «Худоёни кӯҳҳо худоёни онҳоянд, бинобар ин онҳо бар мо ғолиб омаданд, валекин агар бо онҳо дар даштрӯя ҷанг кунем, ҳатман ғолиб хоҳем омад;


text:
Ва ту ба ин мазмун амал намо: ҳар яке аз подшоҳонро аз ҷояш дур сохта, волиёнро ба ҷои онҳо таъин намо.


text:
Ва ту лашкареро ба қадри лашкаре ки аз ту талаф шудааст, асп дар ивази асп, ва ароба дар ивази ароба, барои худ барпо намо, ва мо бо онҳо дар даштрӯя ҷанг карда, ҳатман бар онҳо ғолиб хоҳем омад». Вай ба овози онҳо гӯш дода, ҳамин тавр амал намуд.


text:
Ва баъд аз гузаштани як сол Бин-Ҳадад арамиёнро дар шумор овард, ва ба Афиқ баромад, то ки бо Исроил ҷанг кунад.


text:
Ва банӣ Исроил ба шумор оварда ва бо хӯрокворӣ таъмин карда шуданд, ва ба пешвози онҳо рафтанд; ва банӣ Исроил ба муқобили онҳо мисли ду рамаи бузон урду заданд, вале арамиён заминро пур карданд.


text:
Ва он марди Худо наздик омад, ва ба подшоҳи Исроил сухан ронда, гуфт: «Парвардигор чунин мегӯяд: 'Азбаски арамиён гуфтанд, ки Парвардигор Худои кӯҳҳост, вале Худои водиҳо нест, бинобар ин Ман тамоми ин издиҳоми азимро ба дасти ту хоҳам супурд, то бидонед, ки Ман Парвардигор ҳастам'».


text:
Ва инҳо ба муқобили онҳо ҳафт рӯз урду заданд, ва дар рӯзи ҳафтум ҳарбу зарб оғоз шуд, ва банӣ Исроил аз арамиён сад ҳазор пиёдаро дар як рӯз куштанд.


text:
Ва боқимондагон ба шаҳри Афиқ гурехтанд, ва ҳисор бар бисту ҳафт ҳазор нафар боқимондагон фурӯ ғалтид; ва Бин-Ҳадад гурехта, дар шаҳр ба ҳуҷраи дохилӣ даромад.


text:
Ва бандагонаш ба ӯ гуфтанд: «Инак, мо шунидаем, ки подшоҳони хонадони Исроил подшоҳони эҳсонкоранд меҳрубонанд; пас, палосҳо ба камари худ ва арғамчинҳо бар сари худ бибандем, ва назди подшоҳи Исроил бароем, ки ӯ шояд ба ҷони ту раҳм намояд».


text:
Ва онҳо палосҳо бар камари худ ва арғамчинҳо бар сари худ бастанд, ва назди подшоҳи Исроил омада, гуфтанд: «Бандаат Бин-Ҳадад мегӯяд: 'Лутфан, ба ҷони ман раҳм намо'». Ва ӯ гуфт: «Оё вай ҳанӯз зинда аст? Вай бародари ман аст».


text:
Ва он одамон инро фоли нек дониста ва фавран суханро аз даҳони ӯ гирифта, гуфтанд: «Оре, бародарат Бин-Ҳадад!» Ва ӯ гуфт: «Рафта, вайро биёред». Ва Бин-Ҳадад назди ӯ баромад, ва ӯ вайро бар ароба савор кард.


text:
Вай ба ӯ гуфт: «Шаҳрҳоеро, ки падарам аз падарат гирифта буд, бармегардонам; ва ту бозоргоҳҳо барои худ дар Димишқ хоҳӣ дошт, чунон ки падарам дар Сомария дошт». Ва ӯ гуфт: «Ман туро бо ҳамин паймон раҳо мекунам». Ва бо вай паймон баста, вайро раҳо кард.


text:
Ва касе аз писарони пайғамбарон, мувофиқи сухани Парвардигор, ба ёри худ гуфт: «Лутфан, маро бизан». Вале он кас аз заданаш сар кашид.


text:
Ва ӯ ба вай гуфт: «Азбаски ту ба овози Парвардигор гӯш надодӣ, ҳамин ки аз назди ман биравӣ, шере туро хоҳад кушт». Ва ҳангоме ки вай аз назди ӯ рафт, шере ба вай дучор омада, вайро кушт.


text:
Ва ҳангоме ки подшоҳ мегузашт, ӯ подшоҳро нидо карда, гуфт: «Бандаат ба ҳарбу зарб баромад, ва инак, шахсе ба тарафе рафт ва касеро назди ман оварда, гуфт: 'Ин одамро посбонӣ намо; агар вай ғоиб шавад, ҷони ту дар ивази ҷони вай хоҳад буд, ё ки як киккар нуқра хоҳӣ дод'.


text:
Ва чун бандаат бо ин ё он коре шуғл дошт, вай ғоиб шуд». Ва подшоҳи Исроил ба ӯ гуфт: «Сазои ту ҳамин аст; худат рухсат қарор додаӣ».


text:
Ва ӯ ба вай гуфт: «Парвардигор чунин мегӯяд: 'Азбаски ту касеро, ки Ман ба марг маҳкум намудаам, аз дасти худ раҳо кардӣ, бинобар ин ҷони ту дар ивази ҷони вай, ва қавми ту дар ивази қавми вай хоҳад буд'».


text:
Ва баъд аз ин ҳодисаҳо чунин воқеъ шуд: Нобӯти изреилӣ дар Изреил дар паҳлуи қасри Аҳъоб, подшоҳи Сомария, токзоре дошт.


text:
Ва Аҳъоб ба Нобӯт сухан ронда, гуфт: «Токзоратро ба ман бидеҳ, то ки полизе барои ман бишавад, зеро ки он дар паҳлуи хонаи ман аст; ва ман дар ивази он ба ту токзори аз он хубтаре хоҳам дод, ё агар дар назарат писанд ояд, ба қадри арзиши он ба ту нуқра хоҳам дод».


text:
Ва Аҳъоб аз сухане ки Нобӯти изреилӣ ба ӯ гуфт, ғамгин ва парешонҳол гардида, ба хонаи худ омад, зеро ки вай гуфт: «Мероси падаронамро ба ту нахоҳам дод». Ва ӯ бар бистари худ хобида, рӯи худро гардонид, ва хӯроке нахӯрд.


text:
Ва ӯ ба вай гуфт: «Вақте ки ман ба Нобӯти изреилӣ сухан ронда гуфтам: 'Токзоратро ба ман ба нуқра бидеҳ, ё агар хоҳӣ, дар ивази он токзори дигаре ба ту хоҳам дод', вай гуфт: 'Токзори худро ба ту нахоҳам дод'».


text:
Ва занаш Изобал ба ӯ гуфт: «Оё ту алҳол бар Исроил чунин подшоҳӣ мекунӣ? Бархез ва хӯрок бихӯр, ва бигзор дили ту хуш бошад: ман токзори Нобӯти изреилиро ба ту хоҳам дод».


text:
Вай номаҳо аз номи Аҳъоб навишта, бар онҳо мӯҳри ӯро гузошт, ва номаҳоро ба пирон ва асилзодагоне ки бо Нобӯт дар шаҳраш сокин буданд, фиристод.


text:
Ва ду шахси нобакорро дар рӯ ба рӯи ӯ биншонед, то ки онҳо гувоҳӣ дода, бигӯянд: 'Ту дар ҳаққи Худо ва подшоҳ куфр гуфтӣ'; ва ӯро берун бароварда, сангсор кунед, то ки бимирад».


text:
Ва аҳли шаҳри ӯ, яъне пирон ва асилзодагоне ки дар шаҳраш сокин буданд, мувофиқи амре ки Изобал ба онҳо фиристода буд, амал карданд, ончунон ки дар номаҳои ба онҳо фиристодаи вай навишта шуда буд:


text:
Ва ду шахси нобакор омада, дар рӯ ба рӯи ӯ нишастанд, ва ин шахсони нобакор пеши қавм ба зидди Нобӯт гувоҳӣ дода, гуфтанд: «Нобӯт дар ҳаққи Худо ва подшоҳ куфр гуфт». Ва ӯро аз шаҳр берун бароварда, сангсор карданд, ва ӯ мурд.


text:
Ва чун Изобал шунид, ки Нобӯт сангсор шуда мурдааст, Изобал ба Аҳъоб гуфт: «Бархез ва токзори Нобӯти изреилиро, ки нахост ба ту ба нуқра бидиҳад, соҳибӣ намо, зеро ки ӯ зинда нест, балки мурдааст».


text:
Ва чун Аҳъоб шунид, ки Нобӯт мурдааст, Аҳъоб бархост, то ки назди токзори Нобӯти изреилӣ фуруд омада, онро соҳибӣ намояд.


text:
«Бархез ва ба пешвози Аҳъоб, подшоҳи Исроил, ки дар Сомария аст, фуруд ой; инак, ӯ дар токзори Нобӯт мебошад, ки ба он ҷо фуруд омадааст, то ки онро соҳибӣ намояд;


text:
Ва ба ӯ сухан ронда, бигӯй: 'Парвардигор чунин мегӯяд: ҳам куштӣ ва ҳам соҳибӣ мекунӣ?' Ва боз ба ӯ сухан ронда, бигӯй: 'Парвардигор чунин мегӯяд: дар ҳамон ҷое ки сагон хуни Нобӯтро лесиданд, сагон хуни туро низ хоҳанд лесид'».


text:
Ва Аҳъоб ба Илёс гуфт: «Оё маро ёфтӣ, эй душмани ман?» Ва ӯ гуфт: «Оре, ёфтам, чунки ту худро фурӯхтаӣ, то он чиро, ки дар назари Парвардигор бад аст, ба амал оварӣ.


text:
Инак, Ман бар ту фалокате оварда, туро тамоман барҳам хоҳам дод, ва аз Аҳъоб ҳар наринаро, хоҳ бандӣ ва хоҳ озод дар Исроил бошад, нобуд хоҳам кард.


text:
Ва хонадони туро мисли хонадони Ёробъом писари Набот ва мисли хонадони Баъшо писари Аҳиё хоҳам кард, барои он ки ту Маро ба ғазаб овардаӣ ва Исроилро гирифтори гуноҳ гардонидаӣ.


text:
Ва дар бораи Изобал низ Парвардигор сухан ронда, гуфт: 'Сагон Изобалро назди ҳисори Изреил хоҳанд хӯрд'.


text:
Ҳар киро, ки аз Аҳъоб дар шаҳр бимирад, сагон хоҳанд хӯрд, ва ҳар киро, ки дар саҳро бимирад, мурғони ҳаво хоҳанд хӯрд».


text:
Ҳанӯз касе мисли Аҳъоб набуд, ки ӯ худро фурӯхт, то он чиро, ки дар назари Парвардигор бад аст, ба амал оварад, ки ба ин амал ӯро занаш Изобал барангехт.


text:
Ва ӯ рафтори бағоят зиште карда, бутҳоро пайравӣ намуд, ончунон ки амӯриён амал мекарданд, ки онҳоро Парвардигор аз пеши банӣ Исроил бадар ронда буд.


text:
Ва ҳангоме ки Аҳъоб ин суханонро шунид, либосҳояшро дарронид, ва палосе дар бар кард, ва рӯза дошт, ва дар палос мехобид, ва ғамгинона роҳ мерафт.


text:
«Оё Аҳъобро мебинӣ, чӣ гуна ба ҳузури Ман гардан фуровардааст? Азбаски ӯ ба ҳузури Ман гардан фуровардааст, он фалокатро дар айёми ӯ нахоҳам овард, балки дар айёми писараш он фалокатро бар хонадони ӯ хоҳам овард».


text:
Ва подшоҳи Исроил ба навкарони худ гуфт: «Оё медонед, ки Ромӯт-Ҷилъод аз они мост? Ва мо аз гирифтани он аз дасти подшоҳи Арам худдорӣ намуда, хомӯш мондаем».


text:
Ва ӯ ба Еҳӯшофот гуфт: «Оё бо ман ба ҷанги зидди Ромӯт-Ҷилъод меравӣ?» Ва Еҳӯшофот ба подшоҳи Исроил гуфт: «Ман мисли ту ҳастам, қавми ман мисли қавми ту, аспони ман мисли аспони ту».


text:
Ва подшоҳи Исроил пайғамбаронро, ки тақрибан чорсад нафар буданд, ҷамъ карда, ба онҳо гуфт: «Оё ба Ромӯт-Ҷилъод барои ҷанг биравам, ё ки худро боздорам?» Ва онҳо гуфтанд: «Бирав, ва Худованд онро ба дасти подшоҳ хоҳад супурд».


text:
Ва подшоҳи Исроил ба Еҳӯшофот гуфт: «Боз як мард ҳаст, ки ба воситаи вай аз Парвардигор пурсидан мумкин аст, вале ман аз вай нафрат дорам, зеро ки вай дар ҳаққи ман ба хубӣ пайғамбарӣ намекунад, балки ба бадӣ; вай Микойҳу писари Йимла аст». Ва Еҳӯшофот гуфт: «Подшоҳ чунин нагӯяд».


text:
Ва подшоҳи Исроил ва Еҳӯшофот, подшоҳи Яҳудо, ҳар яке либосҳои худро пӯшида, бар тахти худ дар майдони даҳани дарвозаи Сомария нишаста буданд, ва тамоми пайғамбарон ба ҳузури онҳо пайғамбарӣ мекарданд.


text:
Ва Сидқиё писари Канъона шохҳои оҳанин барои худ сохта, гуфт: «Парвардигор чунин мегӯяд: 'Арамиёнро бо инҳо шох хоҳӣ зад, то ки тамоман нобуд шаванд'».


text:
Ва тамоми пайғамбарон ҳамин тавр пайғамбарӣ карда, мегуфтанд: «Ба Ромӯт-Ҷилъод бирав, ва комёб шав, чунки Парвардигор онро ба дасти подшоҳ хоҳад супурд».


text:
Ва қосиде ки барои хондани Микойҳу рафта буд, ба вай сухан ронда, гуфт: «Инак, пайғамбарон бо як овоз суханони хуб дар ҳаққи подшоҳ мегӯянд; бигзор сухани ту низ мисли сухани яке аз онҳо бошад, яъне ту ҳам сухани хуб бигӯй».


text:
Ва Микойҳу гуфт: «Қасам ба ҳаёти Парвардигор, ки он чи Парвардигор ба ман бигӯяд, ҳамонро хоҳам гуфт».


text:
Ва ӯ назди подшоҳ омад, ва подшоҳ ба ӯ гуфт: «Эй Микойҳу, оё ба Ромӯт-Ҷилод барои ҷанг биравем, ё ки худро боздорем?» Ва ӯ ба вай гуфт: «Ба Ромӯт-Ҷилъод бирав ва комёб шав, чунки Парвардигор онро ба дасти подшоҳ хоҳад супурд».


text:
Ва подшоҳ ба ӯ гуфт: «Чанд маротиба ман туро қасам бидиҳам, ки ба номи Парвардигор, ғайр аз он чи рост аст, ба ман нагӯӣ?»


text:
Ва ӯ гуфт: «Тамоми Исроилро мисли рамае ки чӯпон надорад, бар кӯҳҳо пароканда дидам. Ва Парвардигор гуфт: 'Инҳо соҳиб надоранд, пас бигзор ҳар яке ба хонаи худ ба саломатӣ баргарданд'».


text:
Ва подшоҳи Исроил ба Еҳӯшофот гуфт: «Оё ба ту нагуфтам, ки вай дар ҳаққи ман ба хубӣ пайғамбарӣ намекунад, балки ба бадӣ?»


text:
Ва ӯ гуфт: «Пас сухани Парвардигорро бишнав: ман Парвардигорро бар тахти Худ нишаста дидам, ва тамоми лашкари осмон назди Ӯ аз тарафи рост ва аз тарафи чап истода буданд.


text:
Ва Парвардигор гуфт: 'Кист, ки Аҳъобро розӣ кунад, то ки вай ба Ромӯт-Ҷилъод рафта фурӯ ғалтад?' Ва яке ин тавр гуфт, ва дигаре он тавр гуфт.


text:
Ва рӯҳе берун омада, ба ҳузури Парвардигор истод ва гуфт: 'Ман ӯро розӣ мекунам'. Ва Парвардигор ба вай гуфт: 'Чӣ гуна?'


text:
Вай гуфт: 'Ман берун омада, рӯҳи дурӯғгӯе дар даҳони тамоми пайғамбарони ӯ мегардам'. Ва Ӯ гуфт: 'Ту розӣ хоҳӣ кард ва низ муваффақият хоҳӣ ёфт; пас берун омада, чунин амал намо'


text:
Ва инак, алҳол Парвардигор рӯҳи дурӯғгӯе дар даҳони тамоми ин пайғамбарони ту гузоштааст; вале Парвардигор дар ҳаққи ту сухани бад гуфтааст».


text:
Ва Сидқиё писари Канъона наздик омада, Микойҳуро торсакӣ зад ва гуфт: «Бо кадом роҳ Рӯҳи Парвардигор аз ман ба ту гузаштааст, то ки бо ту сухан гӯяд?»


text:
Ва подшоҳи Исроил гуфт: «Микойҳуро бигир, ва ӯро назди Амӯн, ҳокими шаҳр, ва Йӯош, писари подшоҳ, баргардон


text:
Ва бигӯй: 'Подшоҳ чунин мегӯяд: инро дар зиндон биандозед, ва нони кам ва оби кам вайро бихӯронед, то даме ки ман ба саломатӣ баргардам'».


text:
Ва Микойҳу гуфт: «Агар ту ба саломатӣ баргардӣ, Парвардигор ба воситаи ман сухан нагуфта бошад». Ва гуфт: «Бишнавед, ҳамаи қавмҳо!»


text:
Ва подшоҳи Исроил ба Еҳӯшофот гуфт: «Ман либоси дигар пӯшида, ба ҷанг медароям, валекин ту либоси худро бипӯш». Ва подшоҳи Исроил либоси дигар пӯшида, ба ҷанг даромад.


text:
Ва подшоҳи Арам ба сардорони аробаҳояш, ки сию ду нафар буданд, фармуда, гуфт: «На бо хурде ва на бо калоне, балки танҳо бо подшоҳи Исроил ҷанг кунед».


text:
Ва ҳангоме ки сардорони аробаҳо Еҳӯшофотро диданд, гуфтанд: «Яқинан, подшоҳи Исроил ҳамин аст». Ва давиданд, то ки бо ӯ ҷанг кунанд. Ва Еҳӯшофот фарёд зад.


text:
Ва касе зеҳи камонашро тасодуфан кашида, подшоҳи Исроилро аз миёни пайвандҳои гиреҳаш? гиреҳҳои ҷавшанаш зад; ва ӯ ба аробакаши худ гуфт: «'Ҷилавро гардонида, маро аз майдони ҷанг берун барор, зеро ки захмӣ шудаам».


text:
Ва дар он рӯз ҷанг авҷ гирифт, ва подшоҳро дар аробааш дар рӯ ба рӯи арамиён ба по хезонида нигоҳ медоштанд; ва бегоҳирӯзӣ ӯ мурд, ва хуни ҷароҳаташ ба даруни ароба рехт.


text:
Ва дар вақти ғуруби офтоб дар лашкаргоҳ бонг зада, гуфтанд: «Ҳар кас ба шаҳри худ ва ҳар кас ба сарзамини худ биравад!»


text:
Ва аробаро дар ҳавзи Сомария, дар ҷое ки фоҳишагон ғусл мекарданд, шустанд, ва сагон хунашро лесиданд, мувофиқи сухане ки Парвардигор гуфта буд.


text:
Ва бақияи корҳои аъмоли Аҳъоб, ва ҳар чи ӯ кард, ва хона аз устухони фил, ки ӯ бино намуд, ва ҳамаи шаҳрҳое ки ӯ бино намуд, дар китоби вақоеъномаи подшоҳони Исроил навишта шудааст.


text:
Еҳӯшофот дар вақти подшоҳ шуданаш сию панҷсола буд, ва бисту панҷ сол дар Уршалим подшоҳӣ кард; ва номи модараш Азубо духтари Шилҳӣ буд.


text:
Ва ӯ аз ҳар ҷиҳат бо роҳи падараш Осо рафтор менамуд, аз он дур нашуда, он чиро, ки дар назари Парвардигор рост аст, ба амал меовард. Аммо баландиҳо барҳам дода нашуд: қавм ҳанӯз бар баландиҳо қурбонӣ мекарданд ва бухур месӯзониданд.


text:
Ва бақияи корҳои аъмоли Еҳӯшофот, ва корнамоие ки ӯ кард, ва ҷангҳое ки ӯ бурд, дар китоби вақоеъномаи подшоҳони Яҳудо навишта шудааст.


text:
Еҳӯшофот киштиҳои таршишӣ сохт, то ки барои овардани тилло ба Ӯфир биравад, вале нарафт, зеро ки киштиҳо дар Эсйӯн-Ҷобар шикастанд.


text:
Он гоҳ Аҳазё писари Аҳъоб ба Еҳӯшофот гуфт: «Бигзор навкарони ман бо навкарони ту дар киштиҳо бираванд». Вале Еҳӯшофот розӣ нашуд.


text:
Ва Еҳӯшофот бо падарони худ хобид, ва бо падарони худ дар шаҳри падараш Довуд дафн карда шуд. Ва писараш Еҳӯром ба ҷои ӯ подшоҳ шуд.


text:
Аҳазё писари Аҳъоб дар соли ҳабдаҳуми Еҳӯшофот, подшоҳи Яҳудо, бар Исроил дар Сомария подшоҳ шуд, ва ду сол бар Исроил подшоҳӣ кард.


text:
Ва он чи дар назари Парвардигор бад буд, ба амал меовард; ва бо роҳи падараш ва модараш ва бо роҳи Ёробъом писари Набот, ки Исроилро гирифтори гуноҳ гардонида буд, рафтор менамуд,


text:
Ва Баалро парастиш карда, ба вай саҷда мебурд; ва бо ҳар коре ки падараш карда буд, Парвардигор Худои Исроилро ба ғазаб овард.


text:
Ва Аҳазё аз панҷараи болохонаи худ, ки дар Сомария буд, афтода, нотоб шуд; ва қосидонро фиристода, ба онҳо гуфт: «Рафта, аз Баал-Забуб, худои Эқрӯн, бипурсед, ки оё ман аз ин нотобии худ шифо хоҳам ёфт?»


text:
Ва фариштаи Парвардигор ба Илёси тишбӣ гуфт: «Бархоста, ба пешвози қосидони подшоҳи Сомария баро, ва ба онҳо бигӯй: 'Магар дар Исроил Худо нест, ки шумо барои пурсидан аз Баал-Забуб, худои Эқрӯн, меравед?'


text:
Бинобар ин Парвардигор чунин мегӯяд: 'Аз бистаре ки бар он хобидаӣ, фуруд нахоҳӣ омад, балки ҳатман хоҳӣ мурд'». Ва Илёс рафт.


text:
Ва ба ӯ гуфтанд: «Шахсе ба пешвози мо баромад, ва ба мо гуфт: 'Рафта, назди подшоҳе ки шуморо фиристодааст, баргардед, ва ба вай бигӯед: Парвардигор чунин мегӯяд: магар дар Исроил Худо нест, ки ту барои пурсидан аз Баал-Забуб, худои Эқрӯн, мефиристӣ? Бинобар ин аз бистаре ки бар он хобидаӣ, фуруд нахоҳӣ омад, балки ҳатман хоҳӣ мурд'».


text:
Ва ба онҳо гуфт: «Намуди он шахсе ки ба пешвози шумо баромада, ин суханонро ба шумо гуфтааст, чӣ гуна буд?»


text:
Ва ба ӯ гуфтанд: «Вай марде бо болопӯши пашмин марди мӯйдоре буд, ва камарбанди чармин бар камараш баста буд». Ва ӯ гуфт: «Вай Илёси тишбӣ будааст».


text:
Ва мирипанҷоҳро бо панҷоҳ нафараш назди вай фиристод. Ва ӯ назди вай омад, ва инак вай бар қуллаи куҳ нишаста буд, ва ба вай гуфт: «Эй марди Худо! Подшоҳ мегӯяд: 'Фуруд ой'».


text:
Ва Илёс ҷавоб гардонида, ба мирипанҷоҳ гуфт: «Агар ман марди Худо бошам, бигзор оташ аз осмон фурӯ рехта, туро бо панҷоҳ нафарат бисӯзонад». Ва оташ аз осмон фурӯ рехта, ӯро бо панҷоҳ нафараш сӯзонид.


text:
Ва боз мирипанҷоҳи дигарро бо панҷоҳ нафараш назди вай фиристод. Ва ӯ ба вай сухан ронда, гуфт: «Эй марди Худо! Подшоҳ чунин мегӯяд: 'Бо зудӣ фуруд ой'».


text:
Ва Илёс ҷавоб гардонида, ба онҳо гуфт: «Агар ман марди Худо бошам, бигзор оташ аз осмон фурӯ рехта, туро бо панҷоҳ нафарат бисӯзонад». Ва оташи Худо аз осмон фурӯ рехта, ӯро бо панҷоҳ нафараш сӯзонид.


text:
Ва боз мирипанҷоҳи сеюмро бо панҷоҳ нафари ӯ фиристод. Ва мирипанҷоҳи сеюм равона шуда, расид ва пеши Илёс бар зонуҳояш афтод, ва аз ӯ зорию илтиҷо намуда, гуфт: «Эй марди Худо! Лутфан, ҷони ман ва ҷони ин панҷоҳ нафар бандагонат дар назари ту азиз бошад.


text:
Инак, оташ аз осмон фурӯ рехта, ду мирипанҷоҳи аввалро бо панҷоҳҳои онҳо сӯзонид; ва алҳол ҷони ман дар назари ту азиз бошад».


text:
Ва фариштаи Парвардигор ба Илёс гуфт: «Бо вай фуруд ой, аз вай натарс». Ва ӯ бархоста, бо вай назди подшоҳ фуруд омад.


text:
Ва ба ӯ гуфт: «Парвардигор чунин мегӯяд: 'Азбаски қосидонро барои пурсидан аз Баал-Забуб, худои Эқрӯн, фиристодаӣ, – гӯё ки дар Исроил Худо набошад, то ки сухани Ӯро бипурсӣ, – бинобар ин аз бистаре ки бар он хобидаӣ, фуруд нахоҳӣ омад, балки ҳатман хоҳӣ мурд'».


text:
Ва ӯ мувофиқи сухани Парвардигор, ки Илёс ба забон ронда буд, мурд, ва Йӯром дар соли дуюми Еҳӯром писари Еҳӯшофот, подшоҳи Яҳудо, ба ҷои ӯ подшоҳ шуд, чунки ӯ писар надошт.


text:
Ва ҳангоме ки Парвардигор Илёсро дар гирдбод ба осмон бароварданӣ шуд, Илёс бо Элишоъ аз Ҷилҷол мерафт.


text:
Ва Илёс ба Элишоъ гуфт: «Лутфан, дар ин ҷо бимон, зеро ки Парвардигор маро ба Байт-Ил фиристодааст». Ва Элишоъ гуфт: «Ба ҳаёти Парвардигор ва ба ҳаёти ту қасам, ки ман туро тарк нахоҳам кард». Ва онҳо ба Байт-Ил фуруд омаданд.


text:
Ва писарони пайғамбароне ки дар Байт-Ил буданд, назди Элишоъ берун омаданд, ва ба ӯ гуфтанд: «Оё ту медонӣ, ки имрӯз Парвардигор хоҷаатро аз болои сарат хоҳад гирифт?» Ва ӯ гуфт: «Ман ҳам медонам, хомӯш бошед».


text:
Ва Илёс ба ӯ гуфт: «Эй Элишоъ, лутфан, дар ин ҷо бимон, зеро ки Парвардигор маро ба Ериҳӯ фиристодааст». Ва ӯ гуфт: «Ба ҳаёти Парвардигор ва ба ҳаёти ту қасам, ки ман туро тарк нахоҳам кард». Ва онҳо ба Ериҳӯ омаданд.


text:
Ва писарони пайғамбароне ки дар Ериҳӯ буданд, ба Элишоъ наздик омада, гуфтанд: «Оё ту медонӣ, ки имрӯз Парвардигор хоҷаатро аз болои сарат хоҳад гирифт?» Ва ӯ гуфт: «Ман ҳам медонам, хомӯш бошед».


text:
Ва Илёс ба ӯ гуфт: «Лутфан, дар ин ҷо бимон, зеро ки Парвардигор маро ба Урдун фиристодааст». Ва ӯ гуфт: «Ба ҳаёти Парвардигор ва ба ҳаёти ту қасам, ки ман туро тарк нахоҳам кард». Ва ҳар дуяшон рафтанд.


text:
Ва панҷоҳ нафар аз писарони пайғамбарон рафта, дар рӯ ба рӯи онҳо аз дур истоданд. Ва ҳар дуяшон назди Урдун истода буданд.


text:
Ва Илёс болопӯши ридои худро гирифта, печонд таҳ кард лӯла кард, ва обро зад, ва он пора шуда ба ин тараф ва он тараф ақиб рафт, ва ҳар дуяшон дар хушкӣ гузаштанд.


text:
Ва баъд аз он ки гузаштанд, Илёс ба Элишоъ гуфт: «Хоҳиш намо, ки барои ту чӣ кунам, пеш аз он ки аз ту гирифта шавам». Ва Элишоъ гуфт: «Лутфан, бигзор рӯҳи ту бар ман дучанд насиб гардад».


text:
Ва ӯ гуфт: «Чизи мушкиле ту хоҳиш намудӣ. Агар бубинӣ, ки чӣ гуна ман аз ту гирифта мешавам, бароят чунин хоҳад шуд, вагарна – нахоҳад шуд».


text:
Ва ҳангоме ки онҳо қадам зада мерафтанду сухан меронданд, инак, аробаи оташин ва аспони оташин пайдо шуда, онҳоро аз якдигар ҷудо карданд, ва Илёс дар гирдбод ба осмон бароварда шуд баромад сууд намуд.


text:
Ва Элишоъ инро дида, фарёд зад: «Эй падарам, падарам! Эй аробаи Исроил ва саворонаш!» Ва ӯро дигар надид, ва либосҳои худро гирифта, ду пора кард.


text:
Ва болопӯши Илёсро, ки аз китфаш афтода буд, гирифт, ва обро зада, гуфт: «Парвардигор Худои Илёс куҷост?» Ҳамин ки ӯ низ обро зад, он пора шуда ба ин тараф ва он тараф ақиб рафт, ва Элишоъ гузашт.


text:
Ва писарони пайғамбароне ки дар Ериҳӯ дар рӯ ба рӯяш буданд, ӯро дида, гуфтанд: «Рӯҳи Илёс бар Элишоъ қарор гирифтааст». Ва ба пешвози ӯ омада, ба ӯ то замин таъзим карданд.


text:
Ва ба ӯ гуфтанд: «Инак, бо бандагонат панҷоҳ марди пурзӯр ҳастанд; бигзор онҳо рафта, хоҷаатро ҷустуҷӯ намоянд: шояд, рӯҳи Парвардигор ӯро бардошта, бар яке аз кӯҳҳо ва ё дар яке аз дараҳо партофта бошад». Вале ӯ гуфт: «Нафиристед».


text:
Валекин онҳо ба ӯ бисёр исрор карданд, ба тавре ки ӯ безор шуда, гуфт: «Бифиристед». Ва панҷоҳ нафарро фиристоданд, ва онҳо се рӯз ҷустуҷӯ намуданд, вале ӯро наёфтанд.


text:
Ва назди ӯ баргаштанд, дар сурате ки ӯ дар Ериҳӯ буд; ва ӯ ба онҳо гуфт: «Ман, охир, ба шумо гуфтам, ки наравед».


text:
Ва аҳли шаҳр ба Элишоъ гуфтанд: «Инак, мавзеи ин шаҳр хуб аст, чунон ки хоҷаи мо мебинад; валекин обаш ганда, ва заминаш бачакуш аст».


text:
Ва ӯ назди сарчашмаи об берун рафта, намакро дар он андохт, ва гуфт: «Парвардигор чунин мегӯяд: 'Ман ин обро шифо бахшидам, ва аз он дигар марг ва бачамурӣ рӯй нахоҳад дод'».


text:
Ва аз он ҷо ӯ ба Байт-Ил равона шуд; ва ҳангоме ки ӯ дар роҳ мерафт, бачагони хурд аз шаҳр берун омада, ӯро масхаракунон гуфтанд: «Эй кал, бирав! Эй кал, бирав!»


text:
Ва ӯ ба пушташ нигариста, онҳоро дид, ва онҳоро ба номи Парвардигор лаънат гуфт. Ва ду хирс аз ҷангал берун омада, аз онҳо чилу ду писарбачаро дариданд.


text:
Ва Йӯром писари Аҳъоб дар соли ҳаждаҳуми Еҳӯшофот, подшоҳи Яҳудо, бар Исроил дар Сомария подшоҳ шуд, ва дувоздаҳ сол подшоҳӣ кард.


text:
Ва он чи дар назари Парвардигор бад буд, ба амал овард, лекин на мисли падараш ва модараш; ва сутуни Баалро, ки падараш сохта буд, дур кард.


text:
Аммо ба гуноҳҳои Ёробъом писари Набот, ки Исроилро гирифтори гуноҳ гардонида буд, часпида, аз онҳо дур нашуд.


text:
Ва Мешаъ, подшоҳи Мӯоб, чорводор буд, ва ба подшоҳи Исроил сад ҳазор меш ва сад ҳазор қӯчқор бо пашми он мефиристод.


text:
Ва рафта, ба Еҳӯшофот, подшоҳи Яҳудо, фиристод ва гуфт: «Подшоҳи Мӯоб ба муқобили ман исён бардоштааст; оё ту бо ман ба ҷанги зидди Мӯоб меравӣ?» Вай гуфт: «Меравам; ман мисли ту ҳастам, қавми ман мисли қавми ту, аспони ман мисли аспони ту».


text:
Ва подшоҳи Исроил ва подшоҳи Яҳудо ва подшоҳи Адӯм равона шуда, роҳи ҳафтрӯзаро давр заданд, ва барои лашкар ва чорпоёне ки ҳамроҳи онҳо буданд, об набуд.


text:
Ва подшоҳи Исроил гуфт: «Оҳ, Парвардигор ин се подшоҳро даъват намудааст, то ки онҳоро ба дасти Мӯоб бисупорад».


text:
Ва Еҳӯшофот гуфт: «Оё пайғамбари Парвардигор дар ин ҷо нест, то ки ба воситаи вай аз Парвардигор бипурсем?» Ва яке аз навкарони подшоҳи Исроил ҷавоб гардонида, гуфт: «Элишоъ писари Шофот, ки ба дасти Илёс об мерехт, ин ҷост».


text:
Ва Еҳӯшофот гуфт: «Сухани Парвардигор бо ӯст». Ва подшоҳи Исроил ва Еҳӯшофот ва подшоҳи Адӯм назди вай фуруд омаданд.


text:
Ва Элишоъ ба подшоҳи Исроил гуфт: «Маро бо ту чӣ кор аст? Назди пайғамбарони падарат ва пайғамбарони модарат бирав». Ва подшоҳи Исроил ба вай гуфт: «Не, зеро ки Парвардигор ин се подшоҳро даъват намудааст, то ки онҳоро ба дасти Мӯоб бисупорад».


text:
Ва Элишоъ гуфт: «Ба ҳаёти Парвардигори лашкарҳо, ки ба ҳузураш истодаам, қасам мехӯрам, ки агар ман поси хотири Еҳӯшофот, подшоҳи Яҳудоро намедоштам, ба тарафи ту нигоҳ намекардам ва туро намедидам.


text:
Ва алҳол навозанда барои ман биёред». Ва ҳамин ки навозанда ба навохтан сар кард, дасти Парвардигор бар вай омад.


text:
Зеро ки Парвардигор чунин мегӯяд: 'Боде нахоҳед дид ва бороне нахоҳед дид, вале ин водӣ аз об пур хоҳад шуд, ва шумо ва рамаҳои шумо ва чорпоёни шумо хоҳед нӯшид'.


text:
Ва шумо ҳар шаҳри ҳисордор ва ҳар шаҳри баргузидаро зарба хоҳед зад, ва ҳар дарахти хубро хоҳед бурид, ва ҳар чашмаи обро хоҳед баст, ва ҳар қитъаи замини хубро бо сангҳо вайрон хароб хоҳед кард».


text:
Ва бомдодон, ҳангоми пешкаш кардани ҳадияи ордӣ, чунин воқеъ шуд, ки об аз роҳи Адӯм омад, ва замин аз об пур шуд.


text:
Ва тамоми аҳли Мӯоб шуниданд, ки подшоҳон барои ҷангидан ба муқобили онҳо баромадаанд; ва ҳар касе ки метавонист шамшер ба камар бибандад, аз ҷавон то пир, ҷамъ омада, дар сарҳад истоданд.


text:
Ва субҳидам бархостанд, дар сурате ки офтоб бар об нурафшон буд, ва аҳли Мӯоб он обро аз дур мисли хун сурх диданд


text:
Ва гуфтанд: «Ин хун аст; подшоҳон, зоҳиран, муҳориба намуда, якдигарро куштаанд; ва алҳол, эй аҳли Мӯоб, барои гирифтани ғанимат шитоб кунед!»


text:
Ва онҳо ба лашкаргоҳи Исроил омаданд; ва исроилиён бархоста, мӯобиёнро зарба заданд, ба тавре ки онҳо аз пешашон гурехтанд, вале инҳо пайи ҳам ба мӯобиён зарба мерасониданд.


text:
Ва шаҳрҳоро хароб карданд, ва ба ҳар қитъаи замини хуб ҳар кас санги худро партофта, онро пур карданд, ва ҳар чашмаи обро бастанд, ва ҳар дарахти хубро буриданд, ба тавре ки фақат ҳисори сангини Қир-Ҳаросет боқӣ монд; ва фалахмонандозон онро иҳота намуда, хароб карданд.


text:
Ва подшоҳи Мӯоб дид, ки ҷанг ба ӯ сахтӣ мекунад, ва ӯ ҳафтсад шамшерзанро гирифт, то ки ба тарафи подшоҳи Адӯм зада дарояд, валекин натавонистанд.


text:
Ва ӯ писари нахустзодаи худро, ки мебоист ба ҷояш подшоҳ мешуд, гирифта, бар ҳисор ҳамчун қурбонии сӯхтанӣ пешкаш кард; ва ғазаби азиме ба муқобили исроилиён ба амал омад, ва онҳо аз ӯ ақиб нишаста, ба замини худ баргаштанд.


text:
Ва зане аз занони писарони пайғамбарон фиғон намуда, ба Элишоъ гуфт: «Бандаат, шавҳари ман мурд, ва ту медонӣ, ки бандаат аз Парвардигор метарсид; ва қарзхоҳ омадааст, ки ду бачаи маро барои худ ба ғуломӣ бигарад».


text:
Ва Элишоъ ба вай гуфт: «Барои ту чӣ кунам? Ба ман бигӯ, ки дар хонаат чӣ дорӣ?» Вай гуфт: «Канизи ту дар хона, ҷуз зарфе бо равған, чизе надорад».


text:
Ва ӯ гуфт: «Рафта, барои худ аз берун, аз ҳамаи ҳамсояҳоят зарфҳо бипурс, зарфҳои холӣ, ки кам набошад;


text:
Ва омада, дарро аз пушти худат ва писаронат бибанд, ва дар ҳамаи ин зарфҳо бирез, ва он чи пур шавад, ба каноре бимон».


text:
Вақте ки зарфҳо пур шуд, вай ба писараш гуфт: «Пеши ман боз зарфе бимон». Ва ӯ ба вай гуфт: «Зарфе дигар нест». Ва равған бозистод.


text:
Вай омада, ба марди Худо нақл намуд. Ва ӯ гуфт: «Рафта, равғанро бифрӯш ва қарзҳоятро адо намо, ва аз он чи боқӣ бимонад, ту ва писаронат зиндагӣ хоҳед кард».


text:
Ва рӯзе чунин воқеъ шуд, ки Элишоъ аз Шунем гузар мекард, ва дар он ҷо зани сарватманде буд, ва аз ӯ бисёр хоҳиш намуд, ки нон бихӯрад; ва ҳар бор, ки ӯ гузар мекард, ба он ҷо медаромад, ки нон бихӯрад.


text:
Пас, болохонаи хурде бисозем, ва дар он ҷо барои ӯ бистар, ва миз, ва курсӣ, ва чароғе бимонем, ва ҳар гоҳ ӯ назди мо биёяд, бигзор ба он ҷо дарояд».


text:
Ва ба ӯ гуфт: «Ба вай бигӯ: 'Инак, ту барои мо ин қадар ташвиш мекашӣ, пас барои ту чӣ кунам? Оё туро ҳоҷате ҳаст, ки бо подшоҳ ва ё бо сардори лашкар сухан ронам?'» Вай гуфт: «Андаруни қавми худ ман сокин ҳастам».


text:
Ва ӯ гуфт: «Пас, барои вай чӣ кунам?» Ва Ҷеҳазӣ гуфт: «Аммо вай писаре надорад, ва шавҳараш пир аст».


text:
Ва ӯ гуфт: «Баъд аз як сол, расо дар ҳамин вақт, ту писаре дар оғӯш хоҳӣ гирифт». Вай гуфт: «Не, эй хоҷаам, марди Худо, канизи худро ноумед накун».


text:
Ва он зан ҳомила шуда, баъд аз як сол, расо дар ҳамон вақт, чунон ки Элишоъ ба вай гуфта буд, писаре зоид.


text:
Ва шавҳарашро даъват намуда, гуфт: «Лутфан, яке аз навкарон ва яке аз модахаронро назди ман бифирист, ва ман шитобон назди марди Худо меравам ва бармегардам».


text:
Ва модахарро зин карда, ба навкараш гуфт: «Бирон ва бирав, ва то ба ту нагӯям, дар рондан кӯтоҳӣ ист накун».


text:
Ва равона шуда, назди марди Худо, ба кӯҳи Кармил расид; ва ҳамин ки марди Худо ӯро аз дур дид, ба навкараш Ҷеҳазӣ гуфт: «Ин ҳамон зани шунемист;


text:
Алҳол, лутфан, ба пешвози вай давида, ба вай бигӯ: «Оё ту сиҳат саломат ҳастӣ? Оё шавҳарат солим аст? Оё писарат солим аст?» Вай гуфт: «Солиманд».


text:
Ва назди марди Худо ба кӯҳ расида, ба поҳояш часпид. Ва Ҷеҳазӣ наздик омад, то ки вайро дур кунад, вале марди Худо гуфт: «Вайро вогузор, зеро ки ҷонаш талх шудааст, ва Парвардигор аз ман пинҳон дошта, ба ман маълум накардааст».


text:
Ва ӯ ба Ҷеҳазӣ гуфт: «Камари худро бибанд, ва асои маро ба дастат гирифта, бирав; агар касеро бубинӣ, салом нагӯй, ва агар касе ба ту салом гӯяд, ҷавобаш надеҳ; ва асои маро бар рӯи кӯдак бимон».


text:
Ва модари кӯдак гуфт: «Ба ҳаёти Парвардигор ва ба ҳаёти ту қасам, ки туро тарк нахоҳам кард». Ва ӯ бархоста, аз ақиби вай равона шуд.


text:
Ва Ҷеҳазӣ аз онҳо пештар рафта, асоро бар рӯи кӯдак гузошт, валекин на садое буд ва на таваҷҷӯҳе. Ва ба пешвози ӯ баргашт ва ба ӯ хабар дода, гуфт: «Кӯдак бедор нашуд».


text:
Ва баромада, бар кӯдак хобид, ва даҳони худро бар даҳони вай ва чашмони худро бар чашмони вай ва кафҳои дасти худро бар кафҳои дасти вай гузошта, бар вай дароз кашид, ва бадани писар гарм шуд.


text:
Ва фуромада, дар хона боре ин сӯ ва боре он сӯ қадам зад, ва баромада, бар вай дароз кашид; ва кӯдак ҳафт бор атса зад, ва кӯдак чашмонашро воз кард.


text:
Ва ӯ Ҷеҳазиро даъват намуда, гуфт: «Ин зани шунемиро даъват намо». Вайро даъват намуд, ва чун вай назди ӯ омад, ӯ гуфт: «Писаратро бардор».


text:
Вай наздик омада, назди пойҳои ӯ афтод, ва то замин таъзим намуд, ва писарашро бардошта, берун рафт.


text:
Ва Элишоъ ба Ҷилҷол баргашт. Ва гуруснагӣ дар он замин буд; ва писарони пайғамбарон ба ҳузури ӯ нишаста буданд. Ва ӯ ба навкари худ гуфт: «Деги калонро монда, хӯроке барои писарони пайғамбарон бипаз».


text:
Ва яке аз онҳо ба саҳро рафт, то ки гиёҳ чинад, ва палаки даштие ёбоие ёфт, ва дастанбӯҳо аз он чида, домани худро пур кард, ва омада, онҳоро реза карду дар деги хӯрок андохт, зеро ки онҳоро нашинохтанд.


text:
Ва барои он одамон хӯрок кашиданд, то ки бихӯранд. Ва ҳамин ки онҳо ба хӯрдан шурӯъ карданд, фарёд кашида, гуфтанд: «Марг дар дег аст, эй марди Худо!» Ва натавонистанд бихӯранд.


text:
Ва ӯ гуфт: «Орд биёред». Ва ӯ онро дар дег андохта, гуфт: «Ба мардум бирез, то ки бихӯранд». Ва ҳеҷ чизи бад дар дег набуд.


text:
Ва шахсе аз Баал-Шолишо омада, барои марди Худо нони навбар: бист гирда қурс нони ҷав ва донаҳои тару тозаи ҷав дар халтаи худ овард. Ва ӯ гуфт: «Ба мардум бидеҳ, то ки бихӯранд».


text:
Ва навкараш гуфт: «Ин чӣ қадар аст, ки пеши сад кас бигузорам?» Ва ӯ гуфт: «Ба мардум бидеҳ, то ки бихӯранд, зеро ки Парвардигор чунин мегӯяд: 'Хоҳанд хӯрд, ва аз онҳо зиёдатӣ хоҳад монд'».


text:
Ва Нӯъмон, сардори лашкари подшоҳи Арам, ба ҳузури хоҷаи худ шахси бузург ва мӯҳтарам буд, зеро ки ба воситаи вай Парвардигор ба Арам ғалаба бахшида буд; ва ин шахс паҳлавони далер, вале махавӣ буд.


text:
Ва фавҷҳои арамиён берун омада, духтари хурдеро аз замини Исроил асир карданд карда буданд, ва ӯ пеши зани Нӯъмон хизмат мекард.


text:
Ва ӯ ба бонуи худ гуфт: «Кошки хоҷаам пеши пайғамбаре ки дар Сомария аст, мерафт, ки вай ӯро аз махаваш шифо медод!»


text:
Ва ӯ омад ва ба хоҷаи худ хабар дода, гуфт: «Духтаре ки аз замини Исроил аст, чунин ва чунон мегӯяд».


text:
Ва подшоҳи Арам гуфт: «Биё, бирав, ва ман ба подшоҳи Исроил нома мефиристам». Ва ӯ рафта даҳ киккар нуқра ва шаш ҳазор сиқл тилло ва даҳ даста либос ба дасти худ гирифт.


text:
Ва номаро назди подшоҳи Исроил овард, ки дар он гуфта шуда буд: «Ва алҳол, дар баробари он ки ин нома ба дасти ту бирасад, инак, ман навкари худ Нӯъмонро назди ту фиристодам, то ки ӯро аз махаваш шифо диҳӣ».


text:
Ва ҳангоме ки подшоҳи Исроил номаро хонд, либоси худро чок зада, гуфт: «Оё ман Худо ҳастам, ки бимиронам ва зинда гардонам, ки вай назди ман фиристодааст, то ки он одамро аз махаваш шифо диҳам? Пас, бидонед ва бубинед, ки вай бар зидди ман баҳона меҷӯяд».


text:
Ва чун Элишоъ, марди Худо, шунид, ки подшоҳи Исроил либоси худро чок задааст, назди подшоҳ фиристода, гуфт: «Чаро либоси худро чок задӣ? Бигзор вай назди ман биёяд, то бидонад, ки пайғамбаре дар Исроил ҳаст».


text:
Ва Элишоъ қосиде назди вай фиристода, гуфт: «Рафта, ҳафт бор дар Урдун ғусл намо, ва баданат аз нав тоза шуда, ту пок хоҳӣ гардид».


text:
Вале Нӯъмон ба хашм омада, рафт, ва гуфт: «Инак, ман гумон карда будам, ки ӯ ҳатман берун хоҳад омад, ва истода, номи Парвардигор Худои худро хоҳад хонд, ва дасти худро ба он ҷой расонида, махавро шифо хоҳад дод.


text:
Оё Амоно ва Фарфар, дарёҳои Димишқ, аз ҳамаи обҳои Исроил беҳтар нестанд? Оё ман наметавонистам дар онҳо ғусл намуда, пок шавам?» Ва ӯ тоб хӯрда, бо ғазаб рафт.


text:
Ва навкаронаш наздик омада ва ба ӯ сухан ронда, гуфтанд: «Эй падарам, агар пайғамбар ба ту чизи бузурге мегуфт, оё намекардӣ? Хусусан ки вай ба ту гуфтааст: 'Ғусл намуда, пок шав'».


text:
Ва ӯ фуруд омада, мувофиқи сухани марди Худо, ҳафт бор дар Урдун ғусл кард, ва баданаш, мисли бадани тифли хурд, аз нав тоза шуд, ва ӯ пок гардид.


text:
Ва ӯ, бо ҳамаи ҳамроҳонаш, назди марди Худо баргашт, ва пеши ӯ омада, истод ва гуфт: «Инак, акнун донистам, ки Худое дар тамоми замин нест, ҷуз Он ки дар Исроил аст; ва алҳол, лутфан, тӯҳфае аз бандаи худ бигир».


text:
Ва ӯ гуфт: «Ба ҳаёти Парвардигоре ки дар ҳузураш истодаам, қасам мехӯрам, ки нахоҳам гирифт». Ва ҳарчанд ба гирифтанаш исрор маҷбур намуд, ӯ розӣ нашуд.


text:
Ва Нӯъмон гуфт: «Чун намегирӣ, бигзор ба бандаат ба андозае ки ду хачир бардорад, хок диҳанд, чунки бандаат минбаъд ба худоёни дигар, ҷуз Парвардигор, қурбониҳои сухтанӣ ва забҳҳо пешкаш нахоҳад кард.


text:
Фақат аз ин бобат бигзор Парвардигор бандаатро биомурзад: вақте ки хоҷаи ман ба хонаи Риммӯн ояд, то ки дар он ҷо саҷда барад, ва ӯ бар дасти ман такя кунад, ва ман дар хонаи Риммӯн саҷда барам, – пас, барои он ки ман дар хонаи Риммӯн саҷда мебарам, бигзор Парвардигор бандаатро аз дар ин бобат биомурзад».


text:
Ва Ҷеҳазӣ, навкари Элишоъ, марди Худо, дар дили худ гуфт: «Инак, хоҷаам нахост, ки аз дасти ин Нӯъмони арамӣ он чиро, ки вай оварда буд, бигирад; ба ҳаёти Парвардигор қасам, ки ман аз қафои вай давида, чизе аз вай хоҳам гирифт».


text:
Ва Ҷеҳазӣ аз қафои Нӯъмон давид; ва Нӯъмон давандаеро аз қафои худ дида, аз аробаи худ ба пешвозаш фуруд омад, ва гуфт: «Оё осоиштагист?»


text:
Ва ӯ гуфт: «Хоҷаам маро фиристода, гуфт: 'Инак, алҳол аз кӯҳи Эфроим ду ҷавон, аз писарони пайғамбарон, назди ман омаданд; лутфан, барои онҳо як киккар нуқра ва ду даста либос бидеҳ'».


text:
Ва Нӯъмон гуфт: «Марҳамат фармуда, ду киккар бигир». Ва аз ӯ бисёр илтимос кард, ва ду киккар нуқраро бо ду даста либос дар ду халта баста, ба ду навкари худ дод, ва онҳо пешопеши ӯ бардошта бурданд.


text:
Ва ҳангоме ки ба бурҷи болои тал расид, аз дасти онҳо гирифта, дар хона пинҳон кард; ва он одамонро рухсат ҷавоб дод, ва онҳо рафтанд.


text:
Ва ӯ омада, назди хоҷаи худ истод. Ва Элишоъ ба ӯ гуфт: «Аз куҷо омадӣ, эй Ҷеҳазӣ?» Ва ӯ гуфт: «Бандаат ба ҳеҷ ҷо нарафта буд».


text:
Вай ба ӯ гуфт: «Оё дили ман ҳамроҳи ту нарафт, вақте ки он шахс аз аробаи худ ба пешвози ту фуруд омад? Оё ҳоло вақти гирифтани нуқра ва гирифтани либосҳо, ва дарахтони зайтун ва токҳо, ва гӯсфандон ва говон, ва ғуломон ва канизон аст?


text:
Пас, песии махави Нӯъмон ба ту ва ба насли ту ба таври ҷовидона хоҳад часпид». Ва ӯ аз песӣ махав мисли барф сафед шуда, аз пеши вай берун рафт.


text:
Ва писарони пайғамбарон ба Элишоъ гуфтанд: «Инак, маконе ки ба ҳузури ту дар он сокинем, барои мо танг аст.


text:
Лутфан, мо назди Урдун биравем, ва ҳар яке ғӯлачӯбе аз он ҷо бигирем, ва маконе барои худ дар он ҷо бисозем, то ки дар он сокин шавем». Ва ӯ гуфт: «Биравед».


text:
Ва ҳангоме ки яке аз онҳо ғӯлачӯбро меафтонид, табараш дар об афтод, ва ӯ фарёд кашида, гуфт: «Оҳ, хоҷаам, ва ҳол он ки ман онро ба орият гирифта будам!»


text:
Ва марди Худо гуфт: «Ба куҷо афтод?» Вай ба ӯ ҷояшро нишон дод, ва ӯ чӯбе бурида, ба он ҷо андохт, ва табар бар рӯи об баромад.


text:
Ва подшоҳи Арам бо Исроил ҷанг мекард; ва бо навкаронаш машварат намуда, гуфт: «Дар фалон ҷо лашкаргоҳи ман хоҳад буд».


text:
Ва марди Худо ба подшоҳи Исроил фиристода, гуфт: «Эҳтиёт намо, ки аз ин ҷо нагузарӣ, зеро ки арамиён дар он ҷо урду задаанд».


text:
Ва подшоҳи Исроил ба маконе ки марди Худо дар бораи он ба ӯ хабар дода ва ӯро таъкид карда буд, фиристода, дар он ҷо худро на як бор ва на ду бор эҳтиёт намуд.


text:
Ва дили подшоҳи Арам аз боиси ин ноором шуд, ва ӯ навкаронашро даъват намуда, ба онҳо гуфт: «Оё ба ман хабар намедиҳед, ки аз байни мо кист, ки бо подшоҳи Исроил робита дорад?»


text:
Ва яке аз навкаронаш гуфт: «Эй хоҷаам подшоҳ, чунин нест, балки Элишои пайғамбар, ки дар Исроил аст, ба подшоҳи Исроил суханонеро, ки ту дар хонаи хоби худ мегӯӣ, хабар медиҳад».


text:
Ва ӯ гуфт: «Рафта, бубинед, ки вай куҷост, ва ман мефиристам, то ки вайро бигирам». Ва ба ӯ хабар дода, гуфтанд: «Инак, вай дар Дӯтон аст».


text:
Ва ӯ ба он ҷо аспон ва аробаҳо ва лашкари бузурге равона кард, ва онҳо шабона омада, шаҳрро иҳота карданд.


text:
Ва бомдодон хизматгори марди Худо бархоста, берун омад, ва инак, лашкаре бо аспон ва аробаҳо шаҳрро иҳота кардаанд. Ва хизматгораш ба ӯ гуфт: «Оҳ, хоҷаам, чӣ кунем?»


text:
Ва Элишоъ дуо хонда, гуфт: «Эй Парвардигор! Лутфан, чашмони вайро бикушо, то ки бубинад». Ва Парвардигор чашмони навкарро кушод, ва ӯ дид, ва инак, кӯҳ гирдогирди Элишоъ аз аспон ва аробаҳои оташин пур буд.


text:
Ва онҳо назди ӯ фуруд меомаданд. Ва Элишоъ сӯи Парвардигор дуо хонда, гуфт: «Лутфан, ин одамонро ба кӯрӣ гирифтор намо». Ва Ӯ онҳоро, мувофиқи сухани Элишоъ, ба кӯрӣ гирифтор кард.


text:
Ва Элишоъ ба онҳо гуфт: «Роҳ ин нест, ва шаҳр ин нест; аз қафоям биёед, ва шуморо сӯи касе ки ҷустуҷӯ менамоед, хоҳам бурд». Ва онҳоро ба Сомария бурд.


text:
Ва ҳангоме ки онҳо ба Сомария расиданд, Элишоъ гуфт: «Эй Парвардигор! Чашмони онҳоро бикушо, то ки бубинанд». Ва Парвардигор чашмони онҳоро кушод, ва онҳо диданд, ва инак андаруни Сомария буданд.


text:
Ва ӯ гуфт: «Зарба назан; магар онҳоро бо шамшер ва камони худ асир кардаӣ, ки мехоҳӣ зарба занӣ? Нон ва об пеши онҳо бимон, то ки бихӯранд ва бинӯшанд, ва назди хоҷаи худ бираванд».


text:
Ва барои онҳо зиёфати калоне муҳайё намуд, ва онҳо хӯрданд ва нӯшиданд, ва онҳоро фиристод, ва онҳо назди хоҷаи худ рафтанд; ва фавҷҳои Арам дигар ба замини Исроил тохт наоварданд.


text:
Ва баъд аз он чунин воқеъ шуд, ки Бин-Ҳадад, подшоҳи Арам, тамоми лашкари худро ҷамъ кард, ва баромада, Сомарияро иҳота муҳосира намуд.


text:
Ва гуруснагии сахт дар Сомария буд, ва инак, онро иҳота муҳосира карда буданд, ба тавре ки каллаи хар ба нархи ҳаштод сиқл нуқра фурӯхта мешуд, ва чоряк қаб* саргини кафтар – ба нархи панҷ сиқл нуқра.


text:
Ва рӯзе подшоҳи Исроил бар ҳисор гузар мекард, зане сӯи ӯ фарёд кашида, гуфт: «Эй хоҷаам подшоҳ, мадад кун!»


text:
Ва ӯ гуфт: «Агар Парвардигор ба ту мадад накунад, ман аз куҷо ба ту мадад кунам? Оё аз хирман ё аз чархушт?»


text:
Ва подшоҳ ба вай гуфт: «Туро чӣ шуд?» Вай гуфт: «Ин зан ба ман гуфт: 'Писари худро бидеҳ, то ки имрӯз ӯро бихӯрем, ва писари маро фардо хоҳем хӯрд'.


text:
Ва писари маро пухтем, ва ӯро хӯрдем. Ва рӯзи дигар ман ба вай гуфтам: 'Писари худро бидеҳ, то ки ӯро бихӯрем'. Вале вай писари худро пинҳон кард».


text:
Ҳамин ки подшоҳ суханони занро шунид, либоси худро чок зад, ва ӯ бар ҳисор гузар мекард, ва қавм диданд, ки инак, бар баданаш аз таг палос буд.


text:
Ва ӯ гуфт: «Худо ба ман ҷазо диҳад ва зиёда аз он бикунад, ки агар сари Элишоъ писари Шофот имрӯз бар танаш бимонад!»


text:
Ва Элишоъ дар хонаи худ нишаста буд, ва пирон ҳамроҳи ӯ нишаста буданд. Ва подшоҳ касеро аз ҷониби худ фиристод. Пеш аз он ки ин қосид назди ӯ биёяд, ӯ ба пирон гуфт: «Оё мебинед, ки ин писари одамкуш фиристодааст, то ки сари маро аз танам ҷудо кунад? Ҳушёр бошед, ҳамин ки қосид биёяд, дарро пӯшида, вайро бо дар пахш кунед. Инак, садои поҳои хоҷаи вайро аз ақибаш мешунавам».


text:
Ҳанӯз бо онҳо сухан меронд, ва инак, қосид назди ӯ фуруд омад ва гуфт: «Инак, ин мусибат аз ҷониби Парвардигор аст! Чӣ гуна боз ба Парвардигор таваккал кунам?»


text:
Ва Элишоъ гуфт: «Сухани Парвардигорро бишнавед! Парвардигор чунин мегӯяд: 'Фардо дар ҳамин вақт як сео орди маҳин ба як сиқл, ва ду сео ҷав ба як сиқл назди дарвозаи Сомария фурӯхта хоҳад шуд'».


text:
Ва саркардае ки подшоҳ бар дасти вай такя менамуд, ба марди Худо ҷавоб гардонида, гуфт: «Ҳатто агар Парвардигор равзанҳо дар осмон бикшояд, оё ин чиз ба амал хоҳад омад?» Ва ӯ гуфт: «Инак, ту бо чашмони худ хоҳӣ дид, валекин аз он нахоҳӣ хӯрд».


text:
Ва чор одами махавӣ дар даҳани дарвоза буданд, ва ба якдигар мегуфтанд: «Чаро мо дар ин ҷо нишинем бинишинем, то даме ки бимирем?


text:
Агар гӯем: 'Ба шаҳр дароем' – гуруснагӣ дар шаҳр аст, ва дар он ҷо хоҳем мурд; ва агар дар ин ҷо бинишинем – хоҳем мурд. Пас, алҳол рафта, ба лашкаргоҳи арамиён дохил шавем; агар онҳо моро зинда нигоҳ доранд, – зинда хоҳем монд, ва агар моро бикушанд, – хоҳем мурд».


text:
Ва дар вақти говгум бархостанд, то ки ба лашкаргоҳи арамиён бираванд; ва ҳангоме ки ба канори лашкаргоҳи арамиён расиданд, – инак, касе дар он ҷо набуд.


text:
Ва Парвардигор дар лашкаргоҳи арамиён садои аробаҳо, садои аспон, садои лашкари бузургеро шунавонид, ва онҳо ба якдигар гуфтанд: «Инак, подшоҳи Исроил подшоҳони ҳиттиён ва подшоҳони мисриёнро ба муқобили мо киро кардааст, то ки бар мо тохт оваранд».


text:
Ва онҳо бархоста, дар вақти говгум гурехтанд, ва хаймаҳо ва аспон ва харони худро – тамоми лашкаргоҳро, чунон ки буд, – тарк карда, аз тарси ҷони худ рӯ ба гурез оварданд.


text:
Ва он махавиён ба канори лашкаргоҳ расида, ба як хайма даромаданд, ва хӯрданд ва нӯшиданд, ва аз он ҷо нуқра ва тилло ва либос гирифта рафтанд ва пинҳон карданд; ва баргашта, ба хаймаи дигар даромаданд, ва аз он ҷо гирифта рафтанд ва пинҳон карданд.


text:
Ва ба якдигар гуфтанд: «Кирдори мо дуруст нест; имрӯз рӯзи мужда аст, валекин мо хомӯш мондем, ва агар то рӯшноии саҳарӣ даранг кунем, гуноҳе бар сари мо хоҳад афтод; ва алҳол биёед, биравем ва ба хонаи подшоҳ хабар диҳем».


text:
Ва омада, дарвозабонони шаҳрро ҷеғ заданд хонданд ва ба онҳо хабар дода, гуфтанд: «Мо ба лашкаргоҳи арамиён рафта будем, ва инак, дар он ҷо на касе ҳаст ва на садои одамизод, балки аспони басташуда, ва харони басташуда, ва хаймаҳо, чунон ки будаанд».


text:
Ва подшоҳ шабона бархоста, ба навкаронаш гуфт: «Ман ба шумо мегӯям, ки арамиён бо мо чӣ хоҳанд кард: онҳо медонанд, ки мо гурусна ҳастем, ва аз лашкаргоҳ баромада, дар саҳро пинҳон шудаанд, ва мегӯянд: 'Ҳамин ки аз шаҳр бароянд, онҳоро зинда дастгир карда, ба шаҳр дохил хоҳем шуд'».


text:
Ва яке аз навкаронаш ҷавоб гардонида, гуфт: «Бигзор панҷ нафарро аз бақияи аспсаворон, ки дар ин ҷо боқӣ мондаанд, бигиранд, – онҳо мисли тамоми ҷамоати Исроил, ки дар ин ҷо боқӣ мондаанд, мисли тамоми ҷамоати Исроил, ки нобуд шудаанд, мебошанд, – ва онҳоро мо мефиристем ва мебинем».


text:
Ва аз ақиби онҳо то Урдун рафтанд, ва инак, тамоми роҳ аз либосҳо ва чизҳое ки арамиён саросема шуда партофта буданд, пур буд. Ва қосидон баргашта, ба подшоҳ хабар доданд.


text:
Ва қавм берун рафта, лашкаргоҳи арамиёнро тороҷ карданд; ва як сео орди маҳин ба як сиқл, ва ду сео ҷав ба як сиқл, мувофиқи сухани Парвардигор, фурӯхта шуд.


text:
Ва подшоҳ он саркардаро, ки бар дасти вай такя менамуд, назди дарвоза гузошт, ва қавм вайро назди дарвоза поймол карданд, ки мурд, мувофиқи сухане ки марди Худо гуфта буд, яъне вақте ки подшоҳ назди вай фуруд омад, вай сухан ронда, гуфта буд:


text:
Ҳангоме ки марди Худо ба подшоҳ сухан ронда, гуфт: «Ду сео ҷав ба як сиқл, ва як сео орди маҳин ба як сиқл фардо дар ҳамин вақт назди дарвозаи Сомария фурӯхта хоҳад шуд», –


text:
Он саркарда ба марди Худо ҷавоб гардонида, гуфт: «Ҳатто агар Парвардигор равзанҳо дар осмон бикшояд, оё ин чиз ба амал хоҳад омад?» Ва ӯ гуфт: «Инак, ту бо чашмони худ хоҳӣ дид, валекин аз он нахоҳӣ хӯрд».


text:
Ва Элишоъ ба зане ки писарашро зинда карда буд, сухан ронда, гуфт: «Ту бо хонадонат бархоста, бирав ва дар ҳар ҷое ки метавонӣ, сокин шав; зеро ки Парвардигор гуруснагиро даъват намудааст, ва он низ бар ин замин низ ҳафт сол ҳукмфармо хоҳад шуд».


text:
Ва он зан бархоста, мувофиқи сухани марди Худо амал намуд, ва бо хонадонаш рафта, дар замини фалиштиён ҳафт сол умр гузаронид.


text:
Ва баъд аз гузаштани ҳафт сол чунин воқеъ шуд, ки он зан аз замини фалиштиён баргашт ва баромада, сӯи подшоҳ дар бораи хона ва замини худ додхоҳӣ намуд.


text:
Ва подшоҳ он вақт бо Ҷеҳазӣ, навкари марди Худо, сухан ронда, мегуфт: «Лутфан, ба ман дар бораи ҳамаи корҳои бузурге ки Элишоъ кардааст, ҳикоя намо».


text:
Ва ҳангоме ки ӯ ба подшоҳ ҳикоя менамуд, ки чӣ гуна вай мурдаро зинда кардааст, инак, зане ки писарашро вай зинда карда буд, сӯи подшоҳ дар бораи хона ва замини худ додхоҳӣ намуд; ва Ҷеҳазӣ гуфт: «Эй хоҷаам подшоҳ, ин ҳамон зан аст, ва ин писари ӯст, ки Элишоъ зинда карда буд».


text:
Ва подшоҳ аз зан пурсид, ва ӯ ба вай ҳикоя кард; ва подшоҳ яке аз хоҷасароёнашро барои ӯ таъин намуда, гуфт: «Тамоми дороии ӯ ва тамоми ҳосили замини ӯро аз рӯзе ки мамлакатро тарк кардааст, то алҳол ба ӯ баргардон».


text:
Ва Элишоъ ба Димишқ омад, вақте ки Бин-Ҳадад, подшоҳи Арам, бемор буд; ва ба ӯ хабар дода, гуфтанд: «Марди Худо ба ин ҷо омадааст».


text:
Ва подшоҳ ба Ҳазоил гуфт: «Ҳадияе ба дасти худ гирифта, ба пешвози марди Худо бирав, ва ба воситаи вай аз Парвардигор бипурс, ки оё ман аз ин беморӣ шифо хоҳам ёфт?»


text:
Ва Ҳазоил ба пешвози вай равона шуд, ва ҳадияе ба дасти худ гирифт, ки он аз тамоми нозу неъмати Димишқ ба андозаи бори чил шутур буд; ва омада, ба ҳузури вай истод, ва гуфт: «Писарат Бин-Ҳадад, подшоҳи Арам, маро назди ту фиристода, мегӯяд: 'Оё ман аз ин беморӣ шифо хоҳам ёфт?'»


text:
Ва Элишоъ ба ӯ гуфт: «Рафта, ба вай бигӯ: 'Албатта шифо хоҳӣ ёфт'. Валекин Парвардигор ба ман ошкор кард, ки вай ҳатман хоҳад мурд».


text:
Ва Ҳазоил гуфт: «Чаро хоҷаам гиря мекунад?» Ва ӯ гуфт: «Зеро медонам, ки чӣ гуна фалокате ту ба сари банӣ Исроил хоҳӣ овард: ба қалъаҳои онҳо оташ хоҳӣ зад, ва ҷавонони онҳоро бо шамшер хоҳӣ кушт, ва тифлони онҳоро реза-реза хоҳӣ кард, ва ҳомиладорони онҳоро шикамчок хоҳӣ сохт».


text:
Ва Ҳазоил гуфт: «Бандаи мисли як саги ту кист, ки чунин кори бузурге бикунад?» Ва Элишоъ гуфт: «Парвардигор туро ба ман ҳамчун подшоҳи Арам нишон дод».


text:
Ва ӯ аз пеши Элишоъ рафта, назди хоҷаи худ омад. Вай ба ӯ гуфт: «Элишоъ ба ту чӣ гуфт?» Ва ӯ гуфт: «Ба ман гуфт, ки албатта шифо хоҳӣ ёфт».


text:
Ва фардояш ӯ ҷойпӯшеро кампалеро* гирифта, дар об ғӯтонид, ва бар рӯи вай пӯшонид, ва ӯ мурд ки мурд; ва Ҳазоил ба ҷои вай подшоҳ шуд.


text:
Ва дар соли панҷуми Йӯром писари Аҳъоб, подшоҳи Исроил, ҳангоме ки Еҳӯшофот ҳанӯз подшоҳи Яҳудо буд, Еҳӯром писари Еҳӯшофот, подшоҳи Яҳудо, ба подшоҳӣ шурӯъ намуд.


text:
Ва ӯ бо роҳи подшоҳони Исроил рафтор намуд, чунон ки хонадони Аҳъоб рафтор карда буданд, зеро ки духтари Аҳъоб зани ӯ буд, ва он чи дар назари Парвардигор бад буд, ӯ ба амал овард.


text:
Валекин Парвардигор ба хотири бандаи Худ Довуд нахост Яҳудоро ба ҳалокат расонад, зеро ба ӯ ваъда дода буд, ки барои ӯ ва фарзандони ӯ умрбод чароғе бидиҳад.


text:
Ва Еҳӯром ба Соир равона шуд, ва ҳамаи аробаҳо бо ӯ буд; ва шабона ӯ бархост ва сафҳои адӯмиёнро, ки ӯ ва сардорони аробаҳоро иҳота карда буданд, рахна намуда, ақиб нишаст, ва қавм ба хаймаҳои худ гурехтанд.


text:
Ва Адӯм аз зери дасти Яҳудо исён бардошт, ки то имрӯз чунин аст. Дар он замон Либно низ исён бардошт.


text:
Ва Еҳӯром бо падарони худ хобид, ва бо падарони худ дар шаҳри Довуд дафн карда шуд; ва писараш Аҳазёҳу ба ҷои ӯ подшоҳ шуд.


text:
Дар соли дувоздаҳуми Йӯром писари Аҳъоб, подшоҳи Исроил, Аҳазёҳу писари Еҳӯром, подшоҳи Яҳудо, ба подшоҳӣ шурӯъ намуд.


text:
Дар вақти подшоҳ шуданаш Аҳазёҳу бисту дусола буд, ва ӯ як сол дар Уршалим подшоҳӣ кард. Ва номи модараш Аталё духтари Омрӣ, подшоҳи Исроил, буд.


text:
Ва ӯ бо роҳи хонадони Аҳъоб рафтор намуд, ва он чи дар назари Парвардигор бад буд, мисли хонадони Аҳъоб ба амал овард, зеро ки домоди хонадони Аҳъоб буд.


text:
Ва бо Йӯром писари Аҳъоб ба ҷанги зидди Ҳазоил, подшоҳи Арам, ба Ромӯт-Ҷилъод равона шуд; ва арамиён Йӯромро захмдор карданд.


text:
Ва подшоҳ Йӯром ба Изреил баргашт, то аз захмҳое ки арамиён ба ӯ дар Ромо расонида буданд, вақте ки бо Ҳазоил, подшоҳи Арам, ҷангида буд, шифо ёбад. Ва Аҳазёҳу писари Еҳӯром, подшоҳи Яҳудо, барои дидани Йӯром писари Аҳъоб ба Изреил фуруд омад, чунки вай бемор буд.


text:
Ва Элишои пайғамбар якеро аз писарони пайғамбарон хонда, ба вай гуфт: «Камари худро бибанд, ва ин зарфи равғанро ба дасти худ гирифта, ба Ромӯт-Ҷилъод бирав.


text:
Ва ба он ҷо расида, Еҳу писари Еҳӯшофот писари Нимширо дар он ҷо хоҳӣ дид; ва омада, ӯро аз миёни бародаронаш бархезон, ва ӯро ба ҳуҷраи дарунӣ дохил намо.


text:
Ва зарфи равғанро гирифта, бар сари ӯ бирез, ва бигӯ: 'Парвардигор чунин мегӯяд: туро тадҳин намудам, то ки бар Исроил подшоҳ бошӣ'. Ва дарро кушода, бигрез, ва интизор нашав».


text:
Ва ҳангоме ки ба он ҷо расид, инак, сардорони лашкар нишастаанд, ва ӯ гуфт: «Эй сардор, ба ту сухане дорам». Ва Еҳу гуфт: «Ба кадоме аз моён?» Ва ӯ гуфт: «Ба ту, эй сардор».


text:
Вай бархоста, ба хона дохил шуд, ва ӯ равғанро ба сари вай рехта, ба вай гуфт: «Парвардигор Худои Исроил чунин мегӯяд: Ман туро тадҳин намудам, то ки бар қавми Парвардигор, бар Исроил подшоҳ бошӣ;


text:
Ва ту хонадони хоҷаи худ Аҳъобро нест хоҳӣ кард, то ки Ман қасоси хуни бандагони пайғамбарон ва хуни ҳамаи бандагони Парвардигорро аз дасти Изобал бигирам;


text:
Ва тамоми хонадони Аҳъоб ба ҳалокат хоҳанд расид, ва Ман аз Аҳъоб ҳар наринаро, хоҳ бандӣ ва хоҳ озод дар Исроил бошад, нобуд хоҳам кард;


text:
Ва хонадони Аҳъобро мисли хонадони Ёробъом писари Набот ва мисли хонадони Баъшо писари Аҳиё хоҳам гардонид;


text:
Ва Изобалро сагон дар саҳрои Изреил хоҳанд хӯрд, ва дафнкунандае нахоҳад буд». Ва ӯ дарро кушода, гурехт.


text:
Ва Еҳу назди навкарони хоҷаи худ баромад, ва касе ба ӯ гуфт: «Оё осоиштагист? Ин девона барои чӣ назди ту омадааст?» Ва ӯ ба онҳо гуфт: «Шумо ин одам ва суханашро медонед».


text:
Ва онҳо гуфтанд: «Ин дурӯғ аст; лутфан, ба мо бигӯ!» Ва ӯ гуфт: «Вай чунин ва чунон ба ман сухан ронда, гуфт: 'Парвардигор чунин мегӯяд: Ман туро тадҳин намудам, то ки бар Исроил подшоҳ бошӣ'».


text:
Ва онҳо шитоб намуда, ҳар яке либоси худро дар таги ӯ бар баландии зинапоя гузоштанд, ва карнай навохта, гуфтанд: «Еҳу подшоҳ шуд!»


text:
Ва Еҳу писари Еҳӯшофот писари Нимшӣ бар Йӯром суиқасд кард; ва Йӯром бо тамоми Исроил Ромӯт-Ҷилъодро аз Ҳазоил, подшоҳи Арам, нигаҳбонӣ менамуд.


text:
Вале подшоҳ Йӯром ба Изреил баргашта буд, то аз захмҳое ки арамиён ба ӯ расонида буданд, вақте ки бо Ҳазоил, подшоҳи Арам меҷангид, шифо ёбад. Ва Еҳу гуфт: «Агар дили шумо ин аст, бигзор ҳеҷ кас аз шаҳр берун набарояд, то ки ба Изреил рафта хабар диҳад».


text:
Ва Еҳу ба асп савор шуда, ба Изреил рафт, чунки Йӯром дар он ҷо хобида буд; ва Аҳазёҳу, подшоҳи Яҳудо, барои дидани Йӯром омада буд.


text:
Ва дидбоне бар бурҷи Изреил истода буд, ва издиҳоми* Еҳуро дар вақти омадани вай дида, гуфт: «Ман издиҳоме мебинам». Ва Йӯром гуфт: «Савореро гирифта, ба пешвози онҳо бифирист, то ки бипурсад: 'Оё осоиштагист?'»


text:
Ва аспсавор ба пешвози ӯ рафта, гуфт: «Подшоҳ чунин мегӯяд: 'Оё осоиштагист?'» Ва Еҳу гуфт: «Туро бо осоиштагӣ чӣ кор аст? Аз қафои ман биё!» Ва дидбон хабар дода, гуфт: «Қосид назди онҳо расид, вале барнагашт».


text:
Ва аспсавори дуюмро фиристод, ва ӯ назди онҳо омада, гуфт: «Подшоҳ чунин мегӯяд: 'Оё осоиштагист?'» Ва Еҳу гуфт: «Туро бо осоиштагӣ чӣ кор аст? Аз қафои ман биё!»


text:
Ва дидбон хабар дода, гуфт: «Вай назди онҳо расид, вале барнагашт; ва аспронӣ ба аспронии Еҳу писари Нимшӣ монанд аст, зеро ки вай бошиддат асп меронад».


text:
Ва Йӯром гуфт: «Бибанд!» Ва аспро ба аробаи ӯ бастанд. Ва Йӯром, подшоҳи Исроил, ва Аҳазёҳу, подшоҳи Яҳудо, ҳар яке бар аробаи худ берун рафтанд; ва ба пешвози Еҳу берун рафта, дар қитъаи замини Нобӯти изреилӣ бо ӯ вохӯрданд.


text:
Ва ҳангоме ки Йӯром Еҳуро дид, гуфт: «Эй Еҳу, оё осоиштагист?» Ва ӯ гуфт: «Чӣ гуна осоиштагӣ хоҳад буд, дар сурате ки зинокориҳои модарат Изобал ва ҷодугариҳои вай ин қадар бисёр аст?»


text:
Ва Еҳу дасташро бар камон гузошта, Йӯромро дар миёни шонаҳои китфаш тир зад, ва тир аз дилаш гузашта берун омад, ва ӯ дар аробаи худ афтод.


text:
Ва Еҳу ба саркардаи худ Бидқар гуфт: «Вайро бардошта, дар қитъаи замини Нобӯти изреилӣ бипарто, ва ба ёд овар, ки чӣ гуна ман ва ту бо ҷуфтҳои саворон аз қафои падари вай Аҳъоб равона будем, ва чӣ гуна ҳамон Парвардигор дар ҳаққи вай ин ваҳйро ба забон ронда буд:


text:
'Ба ростӣ, хуни Нобӯт ва хуни писаронашро Ман дирӯз дидам, – мегӯяд Парвардигор, – ва дар ин қитъаи замин ба ту подош хоҳам дод, – мегӯяд Парвардигор'. Ва алҳол вайро бардошта, мувофиқи сухани Парвардигор, дар ин қитъаи замин бипарто».


text:
Ва Аҳазёҳу, подшоҳи Яҳудо, инро дида, бо роҳи Байт-Ҳаҷан рӯ ба гурез овард; ва Еҳу ӯро дунболагирӣ таъқиб намуда, гуфт: «Ӯро низ бизанед!» Ва ӯро дар аробааш бар тали Ҷур, ки назди Иблеом аст, захмдор карданд, ва ӯ то Маҷиддӯ гурехта, дар он ҷо мурд.


text:
Ва навкаронаш ӯро бо ароба ба Уршалим оварданд; ва ӯро дар мақбараи худаш бо падаронаш дар шаҳри Довуд дафн карданд.


text:
Ва Еҳу ба Изреил омад. Ва Изобал инро шунида, ба чашмонаш сурма кашид, ва сари худро зинат дода, аз тиреза нигарист.


text:
Ва ҳангоме ки Еҳу ба дарвоза дохил шуд, вай гуфт: «Оё туро, эй Зимрии кушандаи хоҷаи худ, осоиштагӣ хоҳад буд?»


text:
Ва ӯ руи худро сӯи тиреза бардошта, гуфт: «Кист, ки пайрави ман бошад, кист?» Ва ду-се нафар аз хоҷасароён сӯи ӯ нигаристанд.


text:
Ва ӯ гуфт: «Вайро берун партоед!» Ва онҳо вайро берун партофтанд. Ва хуни вай бар девор ва бар аспон пош хӯрд, ва ӯ вайро лагадкӯб кард.


text:
Ва ӯ даромада, хӯрд ва нӯшид; ва гуфт: «Ба он лаънатӣ таваҷҷӯҳ намуда, вайро дафн кунед, чунки вай духтари подшоҳ аст».


text:
Ва барои дафн карданаш рафтанд, вале ғайр аз косаи сар, ва пойҳо, ва кафҳои даст, чизе аз вай наёфтанд.


text:
Ва баргашта, ба ӯ хабар доданд, ва ӯ гуфт: «Ин сухани Парвардигор аст, ки ба воситаи бандаи худ Илёси тишбӣ сухан ронда, гуфтааст: 'Дар қитъаи замини Изреил сагон гӯшти Изобалро хоҳанд хӯрд'».


text:
Ва лошаи Изобал бар рӯи саҳро, дар қитъаи Изреил, мисли саргин гардида буд, ба тавре ки касе наметавонист бигӯяд: «Ин Изобал аст».


text:
Ва Аҳъоб дар Сомария ҳафтод писар дошт. Ва Еҳу номаҳо навишта, ба Сомария ба сарварони Изреил, ба пирон ва мураббиёни писарони Аҳъоб фиристода, гуфт:


text:
«Ва алҳол, вақте ки ин нома ба шумо бирасад, – дар сурате ки писарони хоҷаи шумо бо шумо мебошанд, ва аробаҳо ва аспон ва шаҳри ҳисордор ва аслиҳа бо шумост, –


text:
Шумо беҳтарин ва муносибтарин писари хоҷаи худро интихоб намуда, бар тахти падараш бинишонед, ва барои хонадони хоҷаи худ биҷангед».


text:
Вале онҳо ниҳоятдараҷа ҳаросон шуда, гуфтанд: «Инак, ду подшоҳ натавонистанд пеши ӯ истодагӣ кунанд, – пас мо чӣ гуна истодагӣ хоҳем кард?»


text:
Ва нозири хона, ва сардори шаҳр, ва пирон, ва мураббиён фиристода, гуфтанд: «Мо бандагони ту ҳастем, ва ҳар чи ба мо фармоӣ, ба ҷо хоҳем овард. Мо ҳеҷ касро подшоҳ нахоҳем кард; он чи дар назарат писанд бошад, бикун».


text:
Ва ӯ бори дуюм ба онҳо нома навишта, гуфт: «Агар шумо бо ман буда, ба овози ман итоат мекарда бошед, каллаҳои писарони хоҷаи худро бигиред ва фардо дар ҳамин вақт назди ман ба Изреил биёед». Ва писарони подшоҳ ҳафтод нафар буданд, ки онҳоро бузургони шаҳр тарбият менамуданд.


text:
Ва ҳангоме ки нома ба онҳо расид, онҳо писарони подшоҳро гирифтанд, ва ҳафтод нафарро куштанд, ва каллаҳои онҳоро дар сабадҳо гузошта, назди ӯ ба Изреил фиристоданд.


text:
Ва қосиде омад ва ба ӯ хабар дода, гуфт: «Каллаҳои писарони подшоҳро оварданд». Ва ӯ гуфт: «Онҳоро ду ғарам карда, дар даҳани дарвоза то субҳ бимонед».


text:
Ва субҳидам ӯ берун омада, истод ва ба тамоми қавм гуфт: «Шумо росткор ҳастед! Инак, ман ба муқобили хоҷаи худ суиқасд намуда, ӯро куштам, – вале кист, ки ҳамаи инҳоро куштааст?


text:
Пас, бидонед, ки аз сухани Парвардигор, ки Парвардигор дар бораи хонадони Аҳъоб ба забон рондааст, ҳарфе бар замин нахоҳад афтод, ва Парвардигор он чиро, ки ба воситаи бандаи худ Илёс гуфта буд, ба амал овард».


text:
Ва Еҳу ҳамаи боқимондагони хонадони Аҳъобро, ки дар Изреил буданд, ва ҳамаи бузургонаш ва наздиконаш муқаррабонаш* ва коҳинонашро кушт, ба тавре ки касе барои ӯ боқӣ намонд.


text:
Еҳу ба бародарони Аҳазёҳу, подшоҳи Яҳудо, дучор омада, гуфт: «Шумо кистед?» Гуфтанд: «Мо бародарони Аҳазёҳу ҳастем, ва барои хабар гирифтан аз саломатии писарони подшоҳ ва писарони малика меравем».


text:
Ва ӯ гуфт: «Инҳоро зинда дастгир кунед!» Ва онҳоро зинда дастгир карданд, ва онҳоро, ки чилу ду нафар буданд, назди чоҳи Байт-Ақд куштанд, ва аз онҳо касе боқӣ намонд.


text:
Ва аз он ҷо равона шуда, бо Еҳӯнодоб писари Рикоб, ки ба пешвози ӯ меомад, вохӯрд, ва ӯро табрик намуда, гуфт: «Оё дили ту рост аст, чунон ки дили ман бо дили туст?» Ва Еҳӯнодоб гуфт: «Оре». Гуфт: «Ин тавр бошад, дастатро бидеҳ». Вай дасти худро дод, ва ӯ вайро назди худ ба ароба баровард.


text:
Ва гуфт: «Ҳамроҳи ман биё ва рашки маро, ки барои Парвардигор дорам, бубин». Ва вайро ба аробаи ӯ савор карданд.


text:
Ва ҳангоме ки ӯ ба Сомария расид, ҳамаи боқимондагони Аҳъобро, ки дар Сомария буданд, кушт, ба тавре ки тамоман ӯро нобуд кард, мувофиқи сухани Парвардигор, ки ба Илёс гуфта буд.


text:
Ва Еҳу тамоми қавмро ҷамъ карда, ба онҳо гуфт: «Аҳъоб Баалро кам парастиш кард, – Еҳу вайро бисёр парастиш хоҳад кард.


text:
Ва алҳол тамоми пайғамбарони Баал, ҳамаи хизматгузоронаш ва ҳамаи коҳинонашро назди ман даъват намоед, ба тавре ки касе ғоиб набошад, зеро ки ман забҳи бузурге барои Баал хоҳам кард. Ҳар касе ки ғоиб бошад, зинда нахоҳад монд». Ва Еҳу инро бо найранг ба амал овард, то ки хизматгузорони Баалро ба ҳалокат расонад.


text:
Ва Еҳу ба тамоми Исроил фиристод, ва ҳамаи хизматгузорони Баал омаданд, ва касе намонд, ки наомада бошад; ва онҳо ба хонаи Баал даромаданд, ва хонаи Баал сар то сар пур шуд.


text:
Ва ӯ ба нозири ҳуҷраи либос гуфт: «Барои ҳамаи хизматгузорони Баал либос барор». Вай барои онҳо либос баровард.


text:
Ва Еҳу бо Еҳӯнодоб писари Рикоб ба хонаи Баал дохил шуд, ва ба хизматгузорони Баал гуфт: «Тафтиш кунед ва бубинед, ки касе аз бандагони Парвардигор дар ин ҷо бо шумо набошад, балки танҳо хизматгузорони Баал бошанд».


text:
Ва онҳо ба пешкаш намудани забҳҳо ва қурбониҳои сӯхтанӣ сар карданд. Ва Еҳу барои худ дар берун ҳаштод касро гузошта, гуфт: «Агар аз касоне ки ман ба дасти шумо бисупорам, як нафар раҳоӣ ёбад, ҷонатон ба ҷои ҷони вай хоҳад буд».


text:
Ва ҳангоме ки пешкаш кардани қурбониҳои сӯхтанӣ ба анҷом расид, Еҳу ба шотирон ва саркардагон гуфт: «Даромада, онҳоро бикушед, ва як нафар ҳам берун наояд!» Ва онҳоро ба дами шамшер куштанд; ва шотирон ва саркардагон онҳоро бароварда партофтанд, ва ба шаҳр, андаруни хонаи Баал баргаштанд.


text:
Ва ҳайкали Баалро шикастанд; ва хонаи Баалро хароб карданд, ва онро ба ахлотҷой табдил доданд, ки то имрӯз чунин аст.


text:
Аммо Еҳу аз гуноҳҳои Ёробъом писари Набот, ки Исроилро гирифтори гуноҳ гардонида буд, яъне аз гӯсолаҳои тилло, ки дар Байт-Ил ва дар Дон буд, дур нашуд.


text:
Ва Парвардигор ба Еҳу гуфт: «Азбаски ту он чиро, ки дар назари Ман писанд буд, нағз иҷро кардӣ, ва ҳар чиро, ки дар дили Ман буд, дар ҳаққи хонадони Аҳъоб ба амал овардӣ, бинобар ин писаронат то насли чорум бар тахти Исроил хоҳанд нишаст».


text:
Валекин Еҳу саъю кӯшиш накард, ки шариати Парвардигор Худои Исроилро бо тамоми дили худ пайравӣ намояд: ӯ аз гуноҳҳои Ёробъом, ки Исроилро гирифтори гуноҳ гардонида буд, дур нашуд..


text:
Дар он айём Парвардигор ба вайрон қатъ кардани Исроил сар шурӯъ намуд; ва Ҳазоил онҳоро дар тамоми ҳудуди Исроил зарба мезад:


text:
Аз Урдун ба тарафи шарқ тулӯи офтоб, тамоми замини Ҷилъод: ҷодиён ва реубениён ва менашшеиёнро, аз Арӯэр, ки бар ҷӯи назди дарёи Арнӯн аст, ва Ҷилъод ва Бошон.


text:
Ва бақияи корҳои Еҳу, ва ҳар чи ӯ кард, ва тамоми корнамоии ӯ дар китоби солномаи подшоҳони Исроил навишта шудааст.


text:
Ва Еҳу бо падарони худ хобид, ва ӯро дар Сомария дафн карданд; ва писараш Еҳӯоҳоз ба ҷои ӯ подшоҳ шуд.


text:
Ва Аталё, модари Аҳазёҳу, чун дид, ки писараш мурд, бархоста, тамоми насли подшоҳро несту нобуд кард.


text:
Вале Еҳӯшобаъ, духтари подшоҳ Еҳӯром, ки хоҳари Аҳазёҳу буд, Еҳӯош писари Аҳазёҳуро гирифт, ва ӯро аз миёни писарони подшоҳ, ки кушта шуданд, дуздида, ӯро бо дояаш ба хонаи хобгоҳ бурд, ва ӯро аз Аталё пинҳон карданд, ва ӯ кушта нашуд.


text:
Ва ӯ бо вай дар хонаи Парвардигор шаш сол пинҳон буд, дар сурате ки Аталё бар мамлакат подшоҳӣ мекард.


text:
Ва дар соли ҳафтум Еҳӯёдоъ фиристода, мирисадҳои каритиён ва шотиронро гирифт, ва онҳоро назди худ ба хонаи Парвардигор оварда, бо онҳо паймон баст, ва онҳоро дар хонаи Парвардигор қасам дода, писари подшоҳро ба онҳо нишон дод.


text:
Ва ба онҳо фармуда, гуфт: «Ин аст коре ки шумо бояд ба ҷо оваред: сеяки шумо, яъне онҳое ки дар шанбе меоянд, назди хонаи подшоҳ посбонӣ хоҳед кард;


text:
Ва сеяки шумо – назди дарвозаи Сур; ва сеяки шумо – назди дарвозаи шотирон; ва посбонии хонаро навбат ба навбат ба амал хоҳед овард.


text:
Ва ду қисми шумо, яъне ҳамаи онҳое ки дар шанбе берун мераванд, назди хонаи Парвардигор аз барои подшоҳ посбонӣ хоҳед кард.


text:
Ва подшоҳро аз ҳар тараф иҳота намоед, дар ҳолате ки ҳар якеро аслиҳааш дар дасташ бошад, ва ҳар касе ки аз миёни сафҳои шумо зада дарояд, бояд кушта шавад; ва ҳангоме ки подшоҳ берун меравад ва дохил мешавад, шумо назди ӯ хоҳед буд».


text:
Ва мирисадҳо ҳар он чи Еҳӯёдои коҳин фармуд, ба ҷо оварданд, ва ҳар яке одамони худро, – ҳам онҳоеро, ки дар шанбе меоянд, ва ҳам онҳоеро, ки дар шанбе берун мераванд, – гирифта, назди Еҳӯёдои коҳин омаданд.


text:
Ва шотирон, ҳар яке аслиҳааш дар дасташ, аз тарафи рости хона то тарафи чапи хона, назди қурбонгоҳ ва назди хона, гирдогирди подшоҳ истоданд.


text:
Ва ӯ писари подшоҳро берун оварда, тоҷ бар сараш гузошт, ва шаҳодатро* ба ӯ дод, ва ӯро подшоҳ карда, тадҳин намуданд, ва қарсак зада, гуфтанд: «Зинда бод подшоҳ!»


text:
Ва дид, ки инак, подшоҳ, аз рӯи одат, бар минбар истодааст, ва сарварон ва карнайҳо назди подшоҳ мебошанд, ва тамоми қавми мамлакат шодӣ мекунанд ва карнай менавозанд. Ва Аталё либосашро чок зада, дод гуфт: «Суиқасд! Суиқасд!»


text:
Ва Еҳӯёдои коҳин ба мирисадҳо, ки сардорони лашкар буданд, фармуд: «Вайро ба аз миёни сафҳо берун оваред, ва ҳар касеро, ки аз ақиби вай биравад, бо шамшер бикушед!» Зеро коҳин гуфта буд, ки вай дар хонаи Парвардигор кушта нашавад.


text:
Ва ба вай роҳ доданд, ва аз роҳе ки аспон ба хонаи подшоҳ дохил мешуданд, гузашта рафт, ва дар он ҷо кушта шуд.


text:
Ва Еҳӯёдоъ дар миёни Парвардигор ва подшоҳ ва қавм паймон баст, то ки қавми Парвардигор бошанд, ва ҳамчунин дар миёни подшоҳ ва қавм.


text:
Ва тамоми қавми мамлакат ба хонаи Баал омада, онро хароб карданд, курбонгоҳҳо ва бутҳояшро тамоман шикастанд, ва Маттонро, ки коҳини Баал буд, пеши қурбонгоҳҳо куштанд. Ва коҳин навбатдоронро бар хонаи Парвардигор таъин намуд.


text:
Ва мирисадҳо, ва каритиён ва шотирон ва тамоми қавми мамлакатро гирифт, ва онҳо подшоҳро аз хонаи Парвардигор фуруд оварданд, ва бо роҳи дарвозаи шотирон ба хонаи подшоҳ дохил шуданд; ва ӯ бар тахти подшоҳон бинишаст.


text:
Ва тамоми қавми мамлакат шодӣ карданд, ва шаҳр ором ёфт. Ва Аталёро дар хонаи подшоҳ бо шамшер куштанд.


text:
Дар соли ҳафтуми Еҳу Еҳӯош подшоҳ шуд, ва чил сол дар Уршалим подшоҳӣ кард. Ва номи модараш Сивё, аз Беэр-Шобаъ, буд.


text:
Ва Еҳӯош он чиро, ки дар назари Парвардигор писанд буд, ба амал овард, то даме ки Еҳӯёдои коҳин ӯро таълим медод.


text:
Аммо баландиҳо барҳам дода нашуданд: қавм ҳанӯз бар баландиҳо қурбонӣ мекарданд ва бухур месӯзониданд.


text:
Ва Еҳӯош ба коҳинон гуфт: «Тамоми нуқраи бахшидашударо вақфро, ки ба хонаи Парвардигор оварда мешавад, чунончи: нуқраи саршуморӣ, нуқраи назри касе мувофиқи арзиши нуфус нархгузории ҳар кас, ҳар нуқрае ки касе ба хости дили худ ба хонаи Парвардигор меоварад, –


text:
Коҳинон, ҳар яке аз шиноси худ, бигиранд, ва рахнаҳои хонаро, дар ҳар ҷое ки рахна ёфт шавад, таъмир намоянд».


text:
Подшоҳ Еҳӯош Еҳӯёдои коҳин ва коҳинонро даъват намуда, ба онҳо гуфт: «Чаро шумо рахнаҳои хонаро таъмир намекунед? Ва алҳол нуқраро аз шиносҳои худ нагиред, балки онро барои рахнаҳои хона бидиҳед».


text:
Ва Еҳӯёдои коҳин сандуқе гирифта, сӯрохе дар сарпӯши он кард, ва онро назди қурбонгоҳ, аз тарафи рост, дар сари роҳе ки мардум ба хонаи Парвардигор медаромаданд, гузошт, ва коҳинони остонабон тамоми нуқраеро, ки ба хонаи Парвардигор оварда мешуд, дар он меандохтанд.


text:
Ва чун медиданд, ки дар сандуқ нуқра бисёр шудааст, котиби подшоҳ ва саркоҳин омада, нуқраи дар хонаи Парвардигор ёфтшударо дар ҳамёнҳо меандохтанд ва мешумурданд.


text:
Ва нуқраи шумурдашударо ба дасти саркороне ки бар хонаи Парвардигор таъин шуда буданд, месупурданд, ва онҳо онро ба дуредгарон ва бинокороне ки дар хонаи Парвардигор кор мекарданд, сарф менамуданд,


text:
Ва ҳамчунин ба гилкорон ва сангтарошон, ва барои харидани чӯбу тахта ва сангҳои тарошидашуда аз баҳри таъмири рахнаҳои хонаи Парвардигор, ва ба ҳар чизе ки барои таъмири хона сарф мешуд.


text:
Аммо аз нуқрае ки ба хонаи Парвардигор меоварданд, барои хонаи Парвардигор тосҳои нуқра, оташгиракҳо, косаҳо, карнайҳо, ҳар навъ зарфи тилло ва зарфи нуқра сохта нашуд,


text:
Ва аз касоне ки нуқраро ба дасташон месупурданд, то ки ба саркорон бидиҳанд, ҳисобот талаб намекарданд, зеро ки онҳо аз рӯи виҷдон амал мекарданд.


text:
Нуқраи қурбонии ҷурм ва нуқраи қурбонии гуноҳ ба хонаи Парвардигор дохил карда намешуд; он аз они коҳинон буд.


text:
Он гоҳ Ҳазоил, подшоҳи Арам, лашкар кашида, бо Ҷат ҷанг кард ва онро забт намуд; ва Ҳазоил ният дошт, ки ба Уршалим лашкар кашад.


text:
Вале Еҳӯош, подшоҳи Яҳудо, ҳамаи чизҳои пешкашшударо бахшидашударо вақфшударо, ки падаронаш Еҳӯшофот ва Еҳӯром ва Аҳазёҳу, подшоҳони Яҳудо, вақф карда буданд, ва чизҳои вақфкардаи худаш, ва тамоми тиллоеро, ки дар хазинаҳои хонаи Парвардигор ва хонаи подшоҳ ёфт шуд, гирифта, ба Ҳазоил, подшоҳи Арам, фиристод, ва ӯ аз Уршалим ақиб гашт.


text:
Ва навкаронаш бархоста, суиқасд карданд, ва Еҳӯошро дар Байт-Миллӯ, дар роҳе ки сӯи Силло мефурояд, куштанд.


text:
Ва навкаронаш Юзохор писари Шимъот ва Юзобод писари Шӯмер ӯро зарба заданд, ва ӯ мурд; ва ӯро бо падаронаш дар шаҳри Довуд дафн карданд; ва писараш Амасё ба ҷои ӯ подшоҳ шуд.


text:
Дар соли бисту сеюми Еҳӯош писари Аҳазёҳу, подшоҳи Яҳудо, Еҳӯоҳоз писари Еҳу бар Исроил дар Сомария подшоҳ шуда, ҳафдаҳ сол подшоҳӣ кард.


text:
Ва он чи дар назари Парвардигор бад буд, ба амал овард; ва аз пайи гуноҳҳои Ёробъом писари Набот, ки Исроилро гирифтори гуноҳ гардонида буд, рафта, аз онҳо дур нашуд.


text:
Ва ғазаби Парвардигор бар Исроил аланга зад, ва онҳоро ба дасти Ҳазоил, подшоҳи Арам, ва ба дасти Бин-Ҳадад писари Ҳазоил ба тамоми айём супурд.


text:
Ва Еҳӯоҳоз пеши Парвардигор зорӣ кард, ва Парвардигор ӯро шунид, зеро ки аҳволи танги хароби Исроилро дид, ки онҳоро подшоҳи Арам ба танг меовард.


text:
Ва Парвардигор раҳокунандае ба Исроил дод, ва онҳо аз зери дасти Арам берун омаданд, ва банӣ Исроил дар хаймаҳои худ мисли дирӯз ва парирӯз сокин шуданд.


text:
Аммо аз гуноҳҳои хонадони Ёробъом, ки Исроилро гирифтори гуноҳ гардонида буд, дур нашуданд: аз пайи онҳо рафтанд; Ашера низ дар Сомария истода буд.


text:
Ва аз сипоҳи Еҳӯоҳоз фақат панҷоҳ савора, даҳ ароба ва даҳ ҳазор пиёда боқӣ монда буданд, зеро ки подшоҳи Арам онҳоро ба ҳалокат расонида, мисли чанге ғуборе поймол карда буд.


text:
Ва бақияи корҳои Еҳӯоҳоз, ва ҳар чи ӯ кард, ва корнамоие ки нишон дод, дар китоби солномаи подшоҳони Исроил навишта шудааст.


text:
Ва Еҳӯоҳоз бо падарони худ хобид, ва ӯро дар Сомария дафн карданд. Ва писараш Юош ба ҷои ӯ подшоҳ шуд.


text:
Дар соли сию ҳафтуми Еҳӯош, подшоҳи Яҳудо, Юош писари Еҳӯоҳоз бар Исроил дар Сомария подшоҳ шуда, шонздаҳ сол подшоҳӣ кард.


text:
Ва он чи дар назари Парвардигор бад буд, ба амал овард, аз ҳамаи гуноҳҳои Ёробъом писари Набот, ки Исроилро гирифтори гуноҳ гардонида буд, дур нашуд, балки дар онҳо рафтор кард.


text:
Ва бақияи корҳои Юош, ва ҳар чи ӯ кард, ва корнамоии ӯ, ки бо Амасё, подшоҳи Яҳудо, ҷанг карда буд, дар китоби солномаи подшоҳони Исроил навишта шудааст.


text:
Ва Юош бо падарони худ хобид, ва Ёробъом бар тахти ӯ нишаст. Ва Юош дар Сомария, бо подшоҳони Исроил дафн карда шуд.


text:
Ва Элишоъ ба беморие ки дертар аз он мурд, гирифтор шуд; ва Юош, подшоҳи Исроил, назди ӯ фуруд омада, ба ҳоли ӯ гиря кард, ва гуфт: «Эй падарам, эй падарам! Эй аробаи Исроил ва саворонаш!»


text:
Ва ба подшоҳи Исроил гуфт: «Дастатро бар камон бимон». Ва ӯ дасташро монд. Ва Элишоъ дасти худро бар дастҳои подшоҳ монд,


text:
Ва гуфт: «Тирезаро ба тарафи шарқ воз кун». Ва ӯ воз кард. Ва Элишоъ гуфт: «Тир биандоз!» Ва ӯ тир андохт. Гуфт: «Ин тири наҷот аз ҷониби Парвардигор аст, яъне тири наҷот аз дасти Арам аст, ва ту арамиёнро дар Афиқ ба таври қатъӣ мағлуб хоҳӣ кард».


text:
Ва гуфт: «Тирҳоро бигир». Ва ӯ гирифт. Ва ба подшоҳи Исроил гуфт: «Заминро бизан». Ва ӯ се бор зада, бозистод.


text:
Ва марди Худо бар ӯ хашм намуда, гуфт: «Мебоист панҷ ё шаш бор мезадӣ, он гоҳ арамиёнро ба таври қатъӣ мағлуб мекардӣ, ва алҳол ба арамиён се бор шикаст хоҳӣ расонид».


text:
Ва чунин воқеъ шуд, ки мардум касеро дафн мекарданд, ва инак, фавҷеро диданд, ва мурдаро бар қабри Элишоъ партофтанд, ва мурда ғелида, ба устухонҳои Элишоъ расид, ва зинда шуда, ба поҳои худ бархост.


text:
Вале Парвардигор ба онҳо илтифот ва раҳм карда, ба хотири паймони худ, ки бо Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқуб баста буд, ба онҳо таваҷҷӯҳ намуд, ва нахост онҳоро несту нобуд кунад, ва то ҳол онҳоро аз ҳузури худ дур наандохтааст.


text:
Ва Юош писари Еҳӯоҳоз шаҳрҳоеро, ки Ҳазоил аз дасти падараш Еҳӯоҳоз ҷанг карда гирифта буд, аз дасти Бин-Ҳадад писари Ҳазоил гардонида гирифт. Се бор Юош ба ӯ шикаст расонида, шаҳрҳои Исроилро баргардонид.


text:
Дар вақти подшоҳ шуданаш ӯ бисту панҷсола буд, ва бисту нӯҳ сол дар Уршалим подшоҳӣ кард. Ва номи модараш Еҳӯаддон, аз Уршалим, буд.


text:
Ва он чи дар назари Парвардигор писанд буд, ба амал овард, аммо на ҳамчун падараш Довуд: ӯ аз ҳар ҷиҳат мисли он ки падараш Еҳӯош амал карда буд, амал кард.


text:
Ва ҳангоме ки салтанат дар дасташ мустаҳкам шуд, навкарони худро, ки падараш подшоҳро кушта буданд, ба қатл расонид.


text:
Вале писарони кушандагонро накушт, мувофиқи навиштаи китоби Тавроти Мусо, ки дар он Парвардигор фармуда, гуфтааст: «Падарон барои гуноҳи писарон кушта нахоҳанд шуд, ва писарон барои гуноҳи падарон кушта нахоҳанд шуд, балки ҳар кас барои гуноҳи худаш кушта хоҳад шуд».


text:
Ӯ даҳ ҳазор адӯмиёнро дар водии Намак кушт, ва Селаъро дар ҷанг забт намуда, ба он Ёқтеил ном дод, ки то имрӯз чунин аст.


text:
Он гоҳ Амасё қосидонро назди Юош писари Еҳӯоҳоз писари Еҳу, подшоҳи Исроил, фиристода, гуфт: «Биё, рӯ ба рӯ шавем».


text:
Ва Юош, подшоҳи Исроил ба назди Амасё, подшоҳи Яҳудо, фиристода, гуфт: «Мушхоре ки дар Лубнон аст, ба арзе ки дар Лубнон аст, фиристода, гуфт: 'Духтари худро ба писари ман ба занӣ бидеҳ'. Валекин ҳайвони даштие ки дар Лубнон аст, гузар карда, мушхорро поймол намуд.


text:
Ту Адӯмро шикаст додӣ, ва дилат мағрур шудааст. Пас, иззати худро нигоҳ дошта, дар хонаи худ бимон. Чаро ту бадбахтиро меангезӣ, то ки худат фурӯ ғалтӣ, ва ҳамчунин Яҳудо ҳамроҳи ту?»


text:
Вале Амасё гӯш надод. Ва Юош, подшоҳи Исроил, баромад, ва ӯ ва Амасё, подшоҳи Яҳудо, дар Байт-Шемеш, ки дар Яҳудост, рӯ ба рӯ шуданд.


text:
Ва Юош, подшоҳи Исроил, Амасё писари Еҳӯош писари Аҳазёҳу, подшоҳи Яҳудоро дар Байт-Шемеш дастгир намуд, ва ба Уршалим омада, ҳисори Уршалимро аз дарвозаи Эфроим то дарвозаи кунҷакӣ, ба андозаи чорсад араш хароб кард.


text:
Ва тамоми тилло ва нуқра ва тамоми колоеро, ки дар хонаи Парвардигор ва дар хазинаҳои хонаи подшоҳ ёфт шуд, ва гаравгононро гирифта, ба Сомария баргашт.


text:
Ва бақияи корҳое ки Юош кард, ва корнамоии ӯ, ва чӣ гуна ӯ бо Амасё, подшоҳи Яҳудо, ҷангид, дар китоби солномаи подшоҳони Исроил навишта шудааст.<br/>Ёробъом вориси Юош гардид. Вафоти Амасё.


text:
Ва Юош бо падарони худ хобид, ва дар Сомария бо подшоҳони Исроил дафн карда шуд, ва писараш Ёробъом ба ҷои ӯ подшоҳ шуд.


text:
Ва Амасё писари Еҳӯош, подшоҳи Яҳудо, баъд аз вафоти Юош писари Еҳӯоҳоз, подшоҳи Исроил, понздаҳ сол зиндагӣ кард.


text:
Ва дар Уршалим бар у суиқасд карданд, ва ӯ ба Локиш гурехта рафт. Ва аз паси ӯ ба Локиш фиристода, дар он ҷо ӯро куштанд.


text:
Дар соли понздаҳуми Амасё писари Еҳӯош, подшоҳи Яҳудо, Ёробъом писари Юош, подшоҳи Исроил, дар Сомария подшоҳ шуд, ва чилу як сол подшоҳӣ кард.


text:
Ва он чи дар назари Парвардигор бад буд, ба амал овард: аз ҳамаи гуноҳҳои Ёробъом писари Набот, ки Исроилро гирифтори гуноҳ гардонида буд, дур нашуд.


text:
Ӯ ҳудуди Исроилро аз даромадгоҳи Ҳамот то баҳри Аробо аз нав барқарор кард, мувофиқи сухани Парвардигор Худои Исроил, ки ба воситаи бандаи худ Юнус писари Амиттай, пайғамбаре аз Ҷат-Ҳефар, ба забон ронда буд.


text:
Зеро Парвардигор мусибати Исроилро дид, ки бағоят талх аст, ба тавре ки на бандие мондааст, на озоде ва на мададгоре барои Исроил,


text:
Ва Парвардигор аз зери осмон нобуд кардани номи Исроилро нафармуд, балки онҳоро ба воситаи Ёробъом писари Юош наҷот дод.


text:
Ва бақияи корҳои Ёробъом, ва ҳар чи ӯ кард, ва корнамоии ӯ, ки ҷанг карда, Димишқ ва Ҳамотро аз соҳибии Яҳудо ба Исроил баргардонида буд, дар китоби солномаи подшоҳони Исроил навишта шудааст.


text:
Дар вақти подшоҳ шуданаш ӯ шонздаҳсола буд, ва панҷоҳу ду сол дар Уршалим подшоҳӣ кард; ва номи модараш Еколёҳу, аз Уршалим, буд.


text:
Ва он чи дар назари Парвардигор писанд буд, ба амал овард, мисли ҳар он чи падараш Амасё ба амал оварда буд.


text:
Ва Парвардигор подшоҳро ба бало гирифтор кард, ва ӯ то рӯзи вафоташ махавӣ буд, ва дар махавхона сокин буд; ва Ютом, писари подшоҳ, бар хонаи ӯ буда, қавми мамлакатро доварӣ менамуд.


text:
Ва Азарё бо падаронаш хобид, ва ӯро бо падаронаш дар шаҳри Довуд дафн карданд; ва писараш Ютом ба ҷои ӯ подшоҳ шуд..


text:
Дар соли сию ҳаштуми Азарё, подшоҳи Яҳудо, Закарё писари Ёробъом бар Исроил дар Сомария подшоҳ шуд, ва шаш моҳ подшоҳӣ кард.


text:
Ва он чи дар назари Парвардигор бад буд, ба амал овард, мисли ои ки падаронаш ба амал оварда буданд: аз гуноҳҳои Ёробъом писари Набот, ки Исроилро гирифтори гуноҳ гардонида буд, дур нашуд.


text:
Чунин буд сухани Парвардигор, ки ба Еҳу ба забон ронда, гуфта буд: «Писаронат то насли чорум бар тахти Исроил хоҳанд нишаст». Ва ҳамин ба амал омад.


text:
Шаллум писари Ёбиш дар соли сию нӯҳуми Узиё, подшоҳи Яҳудо, подшоҳ шуд, ва як моҳ дар Сомария подшоҳӣ кард.


text:
Ва Менаҳем писари Ҷодӣ аз Тирсо баромада, ба Сомария дохил шуд, ва Шаллум писари Ёбишро дар Сомария зарба зад, ва ӯро кушта, ба ҷои ӯ подшоҳ шуд.


text:
Ва бақияи корҳои Шаллум, ва суиқасде ки ӯ кард, дар китоби солномаи подшоҳони Исроил навишта шудааст.


text:
Он гоҳ Менаҳем Тирсоро бо ҳар чи дар он буд, зарба зад, ва ҳудуди онро, аз Тифсаҳ сар карда, барои он ки ба ӯ дарвоза накушода буд, зарба зада, ҳомиладоронашро шикамчок кард.


text:
Дар соли сию нӯҳуми Азарё, подшоҳи Яҳудо, Менаҳем писари Ҷодӣ бар Исроил подшоҳ шуда, даҳ сол дар Сомария подшоҳӣ кард.


text:
Ва он чи дар назарӣ Парвардигор бад буд, ба амал овард: аз гуноҳҳои Ёробъом писари Набот, ки Исроилро гирифтори гуноҳ гардонида буд, тамоми айёми худ дур нашуд.


text:
Фул, подшоҳи Ашшур, бар мамлакат тохт овард. Ва Менаҳем ба Фул ҳазор киккар нуқра дод, то ки дасти вай бо ӯ бошад, ва ӯ подшоҳиро дар дасти худ мустаҳкам кунад.


text:
Ва Менаҳем ин нуқраро бар Исроил, бар ҳамаи сарватмандон амлокдорон* гузошт, то ки ҳар яке аз онҳо панҷоҳ сиқл нуқра барои подшоҳи Ашшур бидиҳад. Ва подшоҳи Ашшур баргашт, ва дар он ҷо дар мамлакат наистод.


text:
Дар соли панҷоҳуми Азарё, подшоҳи Яҳудо, Фақаҳё писари Менаҳем бар Исроил дар Сомария подшоҳ шуд, ва ду сол подшоҳӣ кард.


text:
Ва он чи дар назари Парвардигор бад буд, ба амал овард; аз гуноҳҳои Ёробъом писари Набот, ки Исроилро гирифтори гуноҳ гардонида буд, дур нашуд.


text:
Ва саркардаи ӯ, Фақаҳ писари Рамалёҳу, бар ӯ суиқасд намуда, бо ҳамроҳии Арҷуб ва Арё дар Сомария дар толори хонаи подшоҳ ӯро зарба зад, дар сурате ки бо вай панҷоҳ нафар аз банӣ Ҷилъод буданд; ва ӯро кушта, ба ҷои ӯ подшоҳ шуд.


text:
Дар соли панҷоҳу дуюми Азарё, подшоҳи Яҳудо, Фақаҳ писари Рамалёҳу бар Исроил дар Сомария подшоҳ шуд, ва бист сол подшоҳӣ кард.


text:
Ва он чи дар назари Парвардигор бад буд, ба амал овард: аз гуноҳҳои Ёробъом писари Набот, ки Исроилро гирифтори гуноҳ гардонида буд, дур нашуд.


text:
Дар айёми Фақаҳ, подшоҳи Исроил, Тиҷлат Филосар, подшоҳи Ашшур, омада, Ийюн ва Обил-Байт-Маако ва Ёнӯҳ ва Қодеш ва Ҳосӯр ва Ҷилъод ва Ҷалилро, – тамоми замини Нафтолиро, – гирифт, ва онҳоро ба Ашшур ба асирӣ бурд.


text:
Ва Ҳушаъ писари Эло бар Фақаҳ писари Рамалёҳу суиқасд намуд, ва ӯро зарба зада, кушт, ва дар соли бистуми Ютом писари Узиё ба ҷои ӯ подшоҳ шуд.


text:
Дар вақти подшоҳ шуданаш ӯ бисту панҷсола буд, ва шонздаҳ сол дар Уршалим подшоҳӣ кард; ва номи модараш Ерушо духтари Содӯқ буд.


text:
Ва он чи дар назари Парвардигор писанд буд, ба амал овард; мисли ҳар он чи падараш Узиё карда буд, ӯ ба амал овард.


text:
Аммо баландиҳо барҳам дода нашуданд: қавм ҳанӯз бар баландиҳо курбонӣ мекарданд ва бухур месӯзониданд; ӯ дарвозаи болои хонаи Парвардигорро бино кард.


text:
Ва Ютом бо падарони худ хобид, ва бо падарони худ дар шаҳри падараш Довуд дафн карда шуд; ва писараш Оҳоз ба ҷои ӯ подшоҳ шуд.


text:
Дар вақти подшоҳ шуданаш Оҳоз бистсола буд, ва шонздаҳ сол ӯ дар Уршалим подшоҳӣ кард; ва он чи дар назари Парвардигор Худояш писанд буд, мисли падараш Довуд, ба амал наовард,


text:
Балки бо роҳи подшоҳони Исроил рафтор намуд, ва ҳатто писари худро аз оташ гузаронид, мувофиқи одатҳои зишти қавмоне ки Парвардигор онҳоро аз пеши банӣ Исроил бадар ронда буд;


text:
Он гоҳ Расин, подшоҳи Арам, ва Фақаҳ писари Рамалёҳу, подшоҳи Исроил, ба муқобили Уршалим барои ҷанг баромада, Оҳозро иҳота карданд, вале натавонистанд мағлуб намоянд.


text:
Дар он вақт Расин, подшоҳи Арам, Эйлатро ба Арам баргардонид, ва яҳудиёнро аз Эйлат бадар ронд; ва адӯмиён ба Эйлат омада, дар он сокин шуданд, ки то имрӯз чунин аст.


text:
Ва Оҳоз қосидонро назди Тиҷлат Филосар, подшоҳи Ашшур, фиристода, гуфт: «Ман бандаи ту ва писари ту ҳастам; баромада, маро аз дасти подшоҳи Арам ва аз дасти подшоҳи Исроил, ки бар ман бархостанд, муҳофизат намо».


text:
Ва Оҳоз нуқра ва тиллоеро, ки дар хонаи Парвардигор ва дар хазинаҳои хонаи подшоҳ ёфт шуд, гирифта, ба подшоҳи Ашшур ҳамчун тӯҳфа фиристод.


text:
Ва подшоҳи Ашшур ба ӯ гӯш дод; ва подшоҳи Ашшур ба Димишқ лашкар кашида, онро забт кард, ва сокинонашро ба Қир ба асирӣ бурд, ва Расинро кушт.


text:
Ва подшоҳ Оҳоз ба пешвози Тиҷлат Филосар, подшоҳи Ашшур, ба Димишқ омад, ва қурбонгоҳеро, ки дар Димишқ буд, дид, ва подшоҳ Оҳоз сурати қурбонгоҳ ва тарҳи тамоми сохти онро ба Уриёи коҳин фиристод.


text:
Ва Уриёи коҳин қурбонгоҳе бино кард; мувофиқи ҳар он чи подшоҳ Оҳоз аз Димишқ фиристода буд, Уриёи коҳин то вақти аз Димишқ баргаштани подшоҳ Оҳоз ончунон ба амал овард.


text:
Ва подшоҳ аз Димишқ омад, ва подшоҳ қурбонгоҳро дид, ва подшоҳ ба қурбонгоҳ наздик омада, қурбонӣ бар он пешкаш намуд;


text:
Ва қурбонии сӯхтанӣ ва ҳадияи ордии худро сӯзонид, ва ҳадияи рехтании худро рехт, ва хуни қурбонии саломатии худро бар қурбонгоҳ пошид.


text:
Ва қурбонгоҳи мисинро, ки дар ҳузури Парвардигор буд, аз пешгоҳи хона, яъне аз ҷое ки дар миёни қурбонгоҳ ва хонаи Парвардигор буд, кӯчонид, ва онро аз паҳлуи шимолии он қурбонгоҳ гузошт.


text:
Ва подшоҳ Оҳоз ба Уриёи коҳин фармуда, гуфт: «Қурбонии сӯхтании субҳ ва ҳадияи ордии шом, ва қурбонии сӯхтании подшоҳ ва ҳадияи ордии ӯ, ва қурбонии сӯхтании тамоми қавми кишвар, ва ҳадияи ордии онҳо ва ҳадияҳои рехтании онҳоро бар қурбонгоҳи бузург бисӯзон, ва тамоми хуни қурбониҳои сӯхтанӣ ва тамоми хуни забҳҳоро бар он бипош; ва қурбонгоҳи мисин барои ман бошад, то ки зиёрат намоям оиди қурбонгоҳи мисин бошад ман андеша хоҳам кард».


text:
Ва подшоҳ Оҳоз ҳошияҳои пояҳоро бурида, дастшӯякҳоро аз болояшон бардошт, ва ҳавзро аз болои говони мисине ки дар тагаш буданд, фуруд овард, ва онро бар фарши сангин гузошт.


text:
Ва долони шанбегиро, ки дар хона бино карда буданд, ва даромадгоҳеро, ки подшоҳ аз берун ба он дохил мешуд, ба хотири барои подшоҳи Ашшур тағйир дода, ба тарафи хонаи Парвардигор нигаронид.


text:
Ва Оҳоз бо падарони худ хобид, ва бо падарони худ дар шаҳри Довуд дафн карда шуд; ва писараш Ҳизқиё ба ҷои ӯ подшоҳ шуд.


text:
Дар соли дувоздаҳуми Оҳоз, подшоҳи Яҳудо, Ҳушаъ писари Эло дар Сомария бар Исроил подшоҳ шуд, ва нӯҳ сол подшоҳӣ кард.


text:
Ва он чи дар назари Парвардигор бад буд, ба амал овард, аммо на ҳамчун подшоҳони Исроил, ки пеш аз ӯ буданд.


text:
Ва подшоҳи Ашшур дар Ҳушаъ хиёнат ёфт, чунки ӯ қосидонро назди Сӯ, подшоҳи Миср, фиристода буд, ва хироҷи ҳарсоларо барои подшоҳи Ашшур адо накард; ва подшоҳи Ашшур ӯро дастгир карда, дар зиндон андохт.


text:
Подшоҳи Ашшур дар соли нӯҳуми Ҳушаъ Сомарияро забт намуд, ва исроилиёнро ба Ашшур ба асирӣ бурд, ва онҳоро дар Ҳалаҳ ва дар атрофи Ҳобӯр, ки дарёи Ҷӯзон аст, ва дар шаҳрҳои Мод ҷойгир кард.


text:
Ва ин аз он сабаб рӯй дод, ки банӣ Исроил пеши Парвардигор Худои худ, ки онҳоро аз замини Миср, аз зери дасти фиръавн, подшоҳи Миср, берун оварда буд, гуноҳ карданд, ва аз худоёни дигар тарсиданд;


text:
Ва мувофиқи фароизи халқҳое ки Парвардигор аз пеши банӣ Исроил бадар ронда буд, ва мувофиқи одате ки подшоҳони Исроил ҷорӣ намуда буданд, рафтор карданд;


text:
Ва банӣ Исроил суханони нодурусте дар ҳаққи Парвардигор Худои худ бофта бароварданд, ва дар ҳамаи шаҳрҳои худ, аз бурҷи дидбонӣ то шаҳри ҳисордор, баландиҳо барои худ бино карданд;


text:
Ва дар он ҷо, бар ҳамаи баландиҳо, мисли халқҳое ки Парвардигор аз пеши онҳо бадар ронда буд, бухур сӯзониданд, ва корҳои баде карда, Парвардигорро ба хашм оварданд;


text:
Ва Парвардигор ба воситаи ҳар пайғамбар ва ҳар пешбин Исроил ва Яҳудоро таъкид карда, гуфт: «Аз роҳҳои бади худ баргардед ва аҳкому фароизи Маро мувофиқи тамоми шариате ки ба падарони шумо фармудаам, ва ба воситаи бандагонам пайғамбарон ба шумо фиристодаам, риоя намоед».


text:
Вале онҳо гӯш надоданд, ва гардани худро мисли гардани падаронашон, ки ба Парвардигор Худои худ бовар накарда буданд, сахт карданд;


text:
Ва аз фароизи Ӯ, ва аз паймоне ки Ӯ бо падаронашон баста буд, ва аз шаҳодоте ки Ӯ ба онҳо дода буд, нафрат карданд, ва аз пайи чизҳои ҳеҷу пуч рафта, худашон ҳеҷу пуч шуданд, ва низ аз пайи халқҳое ки дар гирду пешашон буданд, ва Парвардигор ба онҳо фармуда буд, ки мисли онҳо амал накунанд;


text:
Ва тамоми аҳкоми Парвардигор Худои худро онҳо тарк карда, ду гӯсолаи рехта барои худ сохтанд, ва Ашера сохтанд, ва ба тамоми лашкари осмон* саҷда бурданд, ва Баалро парастиш карданд.


text:
Ва писарону духтарони худро аз оташ гузарониданд, ва ҷоду карданд ва фол кушоданд, ва ба он дода шуданд, ки он чи дар назари Парвардигор бад аст, ба амал оварда, Ӯро хашмгин кунанд;


text:
Ва Парвардигор бағоят бар Исроил ғазаб намуда, онҳоро аз ҳузури Худ дур кард; ҷуз ғайр аз як сибти Яҳудо касе боқӣ намонд.


text:
Лекин аҳли Яҳудо низ аҳкоми Парвардигор Худои худро ба ҷо наоварданд, балки мувофиқи фароизе ки Исроилиён муқаррар намуда буданд, рафтор карданд.


text:
Ва Парвардигор аз тамоми насли Исроил нафрат карда, онҳоро мазлум ситамкаш гардонид, ва онҳоро ба дасти тороҷгарон супурд, то ба дараҷае ки онҳоро аз ҳузури Худ дур андохт.


text:
Зеро ки Исроилиён худро аз хонадони Довуд бурида ҷудо карданд, ва Ёробъом писари Наботро подшоҳ сохтанд; ва Ёробъом исроилиёнро аз пайравии Парвардигор дур кард, ва онҳоро гирифтори гуноҳи азим гардонид.


text:
Ва банӣ Исроил дар ҳамаи гуноҳҳое ки Ёробъом ба амал оварда буд, рафтор карда, аз онҳо дур нашуданд,


text:
То даме ки Парвардигор Исроилро аз ҳузури худ дур андохт, чунон ки ба воситаи ҳамаи бандагони Худ пайғамбарон гуфта буд; ва исроилиён аз замини худ ба Ашшур кӯчонда шуданд, ки то имрӯз чунин аст.


text:
Ва подшоҳи Ашшур аз Бобил ва Куто ва Авво ва Ҳамот ва Сафарвоим одам оварда, онҳоро дар шаҳрҳои Сомария ба ҷои банӣ Исроил ҷойгир гардонид, ва онҳо Сомарияро соҳибӣ намуда, дар шаҳрҳояш сокин шуданд.


text:
Ва чунин воқеъ шуд, ки онҳо дар аввали дар он ҷо сокин шуданашон аз Парвардигор натарсиданд, ва Парвардигор шеронро бар онҳо фиристод, ва баъзе аз онҳо кушта шуданд.


text:
Ва ба подшоҳи Ашшур хабар расонида, гуфтанд: «Халқҳое ки ту кӯчонида, дар шаҳрҳои Сомария ҷойгир кардӣ, қонуни Худои он заминро намедонанд, ва Ӯ шеронро бар онҳо фиристодааст, ва инак, онҳоро мекушанд, чунки онҳо қонуни он заминро намедонанд».


text:
Ва подшоҳи Ашшур фармуда, гуфт: «Яке аз коҳинонро, ки шумо аз он ҷо кӯчонидаед, ба он ҷо равона кунед, то ки рафта дар он ҷо сокин шавад, ва қонуни Худои он заминро ба онҳо таълим диҳад».


text:
Ва яке аз коҳиноне ки вайро аз Сомария кӯчонида буданд, омада, дар Байт-Ил сокин шуд; ва ӯ онҳоро таълим медод, ки чӣ гуна аз Парвардигор тарсанд.


text:
Ва ҳар халқ худоёни худро сохтанд, ва дар парастишхонаҳое ки сомариён бар баландиҳо барпо карда буданд, гузоштанд, – ҳар халқ дар шаҳрҳои худ, ки дар он ҷо сокин буданд,


text:
Яъне мардуми Бобил Саккут-Банӯтро сохтанд, ва мардуми Кут Нирҷалро сохтанд, ва мардуми Ҳамот Ашиморо сохтанд,


text:
Ва аввиён Нибҳоз ва Тартоқро сохтанд, ва сафарвиён писарони худро барои Адрамалик ва Анамалик, ки худоёни сафарвиён буданд, дар оташ месӯзониданд.


text:
Ва аз Парвардигор низ метарсиданд, ва аз миёни худ коҳинони баландиҳоро таъин менамуданд, ки онҳо дар парастишхонаи баландиҳо қурбонӣ мекарданд.


text:
Онҳо аз Парвардигор метарсиданд, ва дар айни ҳол худоёни худро, мувофиқи одати халқҳое ки аз миёнашон кӯчонида шуда буданд, парастиш мекарданд.


text:
То имрӯз онҳо мувофиқи одатҳои пештараи худ рафтор мекунанд: аз Парвардигор наметарсанд, ва мувофиқи фароиз ва дастурҳои Ӯ рафтор намекунанд, яъне мувофиқи шариат ва аҳкоме ки Парвардигор ба банӣ Яъқуб, ки ӯро Исроил ном ниҳода буд, фармудааст,


text:
Ва Парвардигор бо онҳо паймон бастааст, ва ба онҳо фармуда, гуфтааст: «Аз худоёни дигар натарсед, ва ба онҳо саҷда набаред, ва онҳоро парастиш нанамоед, ва барои онҳо қурбонӣ накунед,


text:
Балки фақат аз Парвардигор, ки шуморо аз замини Миср бо қувваи бузург ва бозуи тӯлонӣ берун овард, битарсед, ва барои Ӯ қурбонӣ кунед,


text:
Ва фароиз ва дастурҳо ва шариат ва аҳкомеро, ки Ӯ барои шумо навиштааст, риоя намуда, тамоми айём ба амал оваред, ва аз худоёни дигар натарсед,


text:
Ва ин халқҳо аз Парвардигор метарсиданд, вале бутҳои худро парастиш мекарданд, ва ҳамчунин писарони онҳо ва писарони писарони онҳо ҳамон тавр, ки падаронашон рафтор мекарданд, то имрӯз рафтор мекунанд.


text:
Дар вақти подшоҳ шуданаш ӯ бисту панҷсола буд, ва бисту нӯҳ сол дар Уршалим подшоҳӣ кард; ва номи модараш Абӣ духтари Закарё буд.


text:
Ва он чи дар назари Парвардигор писанд буд, ба амал овард, мисли ҳар он чи падараш Довуд ба амал оварда буд.


text:
Ӯ баландиҳоро барҳам дод, ва сутунҳоро шикаст, ва Ашераро нобуд намуд, ва мори мисинро, ки Мусо сохта буд, пора-пора кард, зеро ки то он айём банӣ Исроил барояш бухур месӯзониданд, ва ӯ онро Наҳуштон номид.


text:
Ба Парвардигор Худои Исроил таваккал менамуд, ва баъд аз ӯ касе дар миёни ҳамаи подшоҳони Яҳудо мисли ӯ набуд, ва дар миёни онҳое низ, ки пеш аз ӯ буданд.


text:
Ва ба Парвардигор часпида, аз пайравии Ӯ дур намешуд, ва аҳкомеро, ки Парвардигор ба Мусо фармуда буд, риоя мекард.


text:
Ва Парвардигор бо ӯ буд: ба ҳар ҷое ки мерафт ба ҳар чи ӯ иқдом менамуд, муваффақият меёфт; ва ба зидди подшоҳи Ашшур бархоста осӣ шуда, хизматашро дигар ба ҷо наовард.


text:
Ва дар соли чоруми подшоҳ Ҳизқиё, ки соли ҳафтуми Хушаъ писари Эло, подшоҳи Исроил буд, Шалманосар, подшоҳи Ашшур, бар Сомария лашкар кашида, онро иҳота намуд.


text:
Ва баъд аз се сол, дар соли шашуми Ҳизқиё, онро забт карданд, яъне дар соли нӯҳуми Ҳушаъ, подшоҳи Исроил, Сомария забт карда шуд.


text:
Ва подшоҳи Ашшур исроилиёнро ба Ашшур кӯчонид, ва онҳоро дар Ҳалаҳ ва дар атрофи Ҳобӯр, ки дарёи Ҷӯзон аст, ва дар шаҳрҳои Мод ҷойгир кард,


text:
Аз боиси он ки онҳо ба овози Парвардигор Худои худ гӯш надоданд, ва паймони Ӯро, яъне ҳар чиро, ки Мусо, бандаи Парвардигор, фармуда буд, вайрон карданд; на гӯш доданд ва на ба амал оварданд.


text:
Ва дар соди чордаҳуми подшоҳ Ҳизқиё Санҳериб, подшоҳи Ашшур, бар ҳамаи шаҳрҳои ҳисордори Яҳудо лашкар кашид, ва онҳоро забт намуд.


text:
Ва Ҳизқиё, подшоҳи Яҳудо, назди подшоҳи Ашшур ба Локиш фиристода, гуфт: «Хато кардам; аз ман баргард; ҳар чи ба гарданам бор кунӣ, хоҳам бардошт». Ва подшоҳи Ашшур ба гардани Ҳизқиё, подшоҳи Яҳудо, сесад киккар нуқра ва сӣ киккар тилло гузошт.


text:
Дар он вақт Ҳизқиё тиллоро аз дарҳои толори хонаи Парвардигор ва аз сутунҳое ки Ҳизқиё, подшоҳи Яҳудо, бо тилло пӯшонида буд, канда гирифт, ва онро ба подшоҳи Ашшур дод.


text:
Ва подшоҳи Ашшур Тартон ва Рабсорис ва Рабшоқеро* бо лашкари бузурге аз Локиш назди подшоҳ Ҳизқиё фиристод, ва онҳо баромада, ба Уршалим расиданд; ва баромада, расиданд ва назди ҷӯи ҳавзи боло, ки ба сари роҳи саҳрои шустагарон ҷомашӯён буд, истоданд.


text:
Ва ҳангоме ки онҳо подшоҳро хонданд, Элёқим писари Ҳилқиёҳу, ки нозири хона буд, ва Шабнои котиб ва Юоҳ писари Ософи солноманавис назди онҳо берун омаданд.


text:
Ва Рабшоқе ба онҳо гуфт: «Ба Ҳизқиё бигӯед: 'Подшоҳи муаззам бузург, подшоҳи Ашшур, чунин мегӯяд: ин чӣ таваккал аст, ки ту таваккал мекунӣ?


text:
Ту сухан меронӣ, аммо магар суханронӣ машварат ва кувват аст барои ҷанг? Пас, алҳол ту ба кӣ таваккал кардаӣ, ки ба зидди ман бархостаӣ осӣ шудаӣ?


text:
Инак, ту алҳол ба ин асои найини нимшикаста, яъне ба Миср, таваккал кардаӣ, ки кас агар бар он такя намояд, он ба дасташ халида, вайро маҷрӯҳ месозад. Чунин аст фиръавн, подшоҳи Миср, барои ҳамаи онҳое ки ба ӯ таваккал мекунанд.


text:
Ва агар шумо ба ман бигӯед: «Мо ба Парвардигор Худои худ таваккал мекунем», – вай оё ҳамон аст, ки баландиҳо ва қурбонгоҳҳои вайро Ҳизқиё барҳам додааст ва ба Яҳудо ва Уршалим гуфтааст: «Фақат пеши ин қурбонгоҳ дар Уршалим саҷда баред»?


text:
Ва алҳол ту бо хоҷаам, подшоҳи Ашшур, гарав бибанд: ман ба ту ду ҳазор асп медиҳам, – оё ту метавонӣ саворон бар онҳо пайдо кунӣ?


text:
Пас, чӣ гуна ту метавонӣ ҳуҷуми як волиро, ки хурдтарини бандагони хоҷаам бошад, рад намоӣ, дар сурате ки ба Миср аз барои аробаҳо ва саворон таваккал кардаӣ?


text:
Дар айни ҳол, оё ман бидуни иродаи Парвардигор ба ин макон лашкар кашидаам? Парвардигор ба ман гуфтааст: ба муқобили ин замин баро ва онро хароб намо'».


text:
Ва Элёқим писари Ҳилқиёҳу ва Шабно ва Юоҳ ба Рабшоқе гуфтанд: «Лутфан, бо бандагонат ба забони арамӣ гуфтугӯ намо, ки мо онро мефаҳмем, ва бо мо дар гӯши қавме ки болои ҳисор мебошанд, ба забони яҳудӣ гап назан».


text:
Вале Рабшоқе ба онҳо гуфт: «Оё хоҷаам маро фақат назди хоҷаат ва ту фиристодааст, то ки ин суханонро бигӯям? Балки назди касоне ки бар ҳисор нишастаанд, ки онҳо бояд бо шумо наҷосати нопокии ахлоти худро бихӯранд ва пешоби худро бинӯшанд».


text:
Ва Рабшоқе бархоста, бо овози баланд ба забони яҳудӣ хитоб намуд, ва сухан ронда, гуфт: «Ба суханони подшоҳи бузург, подшоҳи Ашшур, гӯш диҳед!


text:
Подшоҳ чунин мегӯяд: 'Бигзор Ҳизқиё шуморо фиреб надиҳад, зеро ки ӯ наметавонад шуморо аз дасти ман раҳо кунад.


text:
Ва бигзор Ҳизқиё шуморо ба Парвардигор умедвор карда, нагӯяд: Парвардигор моро албатта раҳо хоҳад кард, ва ин шаҳрро ба дасти подшоҳи Ашшур нахоҳад дод'.


text:
Ба Ҳизқиё гӯш надиҳед, зеро ки подшоҳи Ашшур чунин мегӯяд: 'Бо ман сулҳ кунед ва назди ман берун оед, ва ҳар кас аз токи худ ва ҳар кас аз дарахти анҷири худ мева хоҳад хӯрд, ва ҳар кас аз чоҳи худ об хоҳад нӯшид,


text:
То даме ки ман омада, шуморо ба замине мисли замини худатон бибарам, яъне ба замини ғалла ва шираи ангур, ба замини нон ва токзор, ба замини равғани зайтун ва асал, то ки шумо зинда монед ва намиред. Пас, ба Ҳизқиё гӯш надиҳед, зеро ки ӯ шуморо фиреб дода, мегӯяд: Парвардигор моро раҳо хоҳад кард.


text:
Куҷоянд худоёни Ҳамот ва Арфод? Куҷоянд худоёни Сафарвоим, Ҳенаъ ва Ивво? Оё онҳо Сомарияро аз дасти ман раҳо карданд?


text:
Аз ҳамаи худоёни ин заминҳо кист, ки замини худро аз дасти ман раҳо карда бошад, то ки Парвардигор Уршалимро аз дасти ман раҳо кунад?'»


text:
Валекин қавм хомӯш монда, ба ӯ ҳеҷ ҷавоб надоданд, зеро подшоҳ фармуда, гуфта буд, ки «ба ӯ ҷавоб надиҳед».


text:
Ва Элёқим писари Ҳилқиёҳу, ки нозири хона буд, ва Шабнои котиб ва Юоҳ писари Ософи солноманавис бо ҷомаҳои чокзада назди Ҳизқиё омаданд, ва суханони Рабшоқеро ба ӯ нақл карданд.


text:
Ва Элёқимро, ки нозири хона буд, ва Шабнои котиб ва пирони коҳинонро, ки палос пӯшида буданд, назди пайғамбар, Ишаъё писари Омӯс, фиристод.


text:
Ва онҳо ба ӯ гуфтанд: «Ҳизқиё чунин мегӯяд: 'Имрӯз рӯзи мусибат ва ҷазо ва нанг аст, зеро ки кӯдакон то даҳани бачадон расидаанд, вале қуввати зоидан нест.


text:
Кошки Парвардигор Худои ту ҳамаи суханони Рабшоқеро, ки хоҷааш подшоҳи Ашшур барои ҳақорат таҳқир кардани Худои зинда фиристодааст, мешунид, ва ӯро барои суханоне ки Парвардигор Худои ту шунидааст, ҷазо медод! Пас, барои бақияе ки ҳанӯз вуҷуд доранд, дуо намо'».


text:
Ва Ишаъё ба онҳо гуфт: «Ба хоҷаи худ чунин гӯед: 'Парвардигор чунин мегӯяд: аз суханоне ки шунидаӣ, ки бо онҳо навкарони подшоҳи Ашшур Маро ҳақорат додаанд, натарс.


text:
Инак, Ман бар ӯ рӯҳе мефиристам, ва ӯ хабаре шунида, ба замини худ хоҳад баргашт; ва Ман ӯро дар замини худаш бо шамшер фурӯ хоҳам ғалтонид'».


text:
Ва Рабшоқе баргашта, подшоҳи Ашшурро дар ҳолате ёфт, ки бо Либно ҷанг мекард, зеро шунида буд, ки вай аз Локиш ақиб рафтааст.


text:
Ва дар бораи Тирҳоқо, подшоҳи Куш, шунида буд, ки мегуфтанд: «Инак, вай берун омадааст, то ки бо ту ҷанг кунад». Ва бори дигар қосидонро назди Ҳизқиё фиристода, гуфт:


text:
«Ба Ҳизқиё, подшоҳи Яҳудо, чунин гӯед: 'Бигзор Худои ту туро фирефта нанамояд, ки ту ба Ӯ таваккал карда, мегӯӣ: Уршалим ба дасти подшоҳи Ашшур супурда нахоҳад шуд.


text:
Инак, ту шунидаӣ, ки подшоҳони Ашшур бо ҳамаи заминҳо чӣ кардаанд ва чӣ гуна онҳоро торумор намудаанд, – пас, ту оё раҳо хоҳӣ шуд?


text:
Оё худоёни халқҳое ки падаронам барҳам додаанд, чунончи: Ҷӯзон ва Ҳорон ва Росаф ва банӣ Адан, ки дар Талассор буданд, онҳоро раҳо карданд?


text:
Ва Ҳизқиё номаҳоро аз дасти қосидон гирифта, хонд; ва Ҳизқиё ба хонаи Парвардигор рафта, онҳоро ба ҳузури Парвардигор паҳн кард.


text:
Ва Ҳизқиё ба ҳузури Парвардигор дуо хонда, гуфт: «Эй Парвардигор Худои Исроил, ки бар каррубиён нишастаӣ! Туӣ, ки ба танҳоӣ Худои ҳамаи мамлакатҳои замин ҳастӣ; Ту осмон ва заминро офаридаӣ.


text:
Эй Парвардигор, гӯши Худро хам карда, бишнав; эй Парвардигор, чашмони Худро кушода, бубин; ва суханони Санҳерибро бишнав, ки вай барои таҳқир ҳақорат кардани Худои зинда фиристодааст.


text:
Ва худоёни онҳоро дар оташ андохтаанд, зеро ки онҳо худо не, балки кори сохтаи дасти одамизод, чӯб ва санг буд, бинобар ин онҳоро нест карданд.


text:
Ва алҳол, эй Парвардигор Худои мо, лутфан, моро аз дасти вай наҷот деҳ, то ҳамаи мамлакатҳои замин бидонанд, ки Ту, эй Парвардигор, ба танҳоӣ Худо ҳастӣ».


text:
Ва Ишаъё писари Омӯс назди Ҳизқиё фиристода, гуфт: «Парвардигор Худои Исроил чунин мегӯяд: он чиро, ки ту пеши Ман дар ҳаққи Санҳериб, подшоҳи Ашшур, дар дуои худ гуфтӣ, шунидам.


text:
Чунин аст сухане ки Парвардигор дар бораи вай гуфтааст: духтари бокираи Сион аз ту нафрат намуда, туро масхара кардааст, ва духтари Уршалим аз қафои ту сар ҷунбонидааст!


text:
Киро ту таҳқир ҳақорат намудаӣ ва дашном додаӣ? Ва дар ҳаққи кӣ овоз баланд кардаӣ ва чашмони худро боло бардоштаӣ? Дар ҳаққи Поки Исроил!


text:
Ба воситаи қосидони худ Парвардигорро ҳақорат таҳқир намуда, гуфтаӣ: 'Бо анбӯҳи аробаҳои худ ман ба қуллаи кӯҳҳо, бар ҷойҳҳои дурдасттарини Лубнон* баромадаам, ва арзҳои болобаланд ва сарвҳои баргузидаи онро буридаам, ва ба қуллаи баландтарини он, ба боғистони ҳосилхези он расидаам;


text:
Ва ман чоҳ канда, оби бегонаро нӯшидаам; ва бо кафи пойҳои худ ҳамаи дарёҳои Мисрро хушк хоҳам кард'.


text:
Оё нашунидаӣ, ки Ман аз замони пеш инро қарор додаам, аз қадимулайём инро пешбинӣ намудаам, ва ҳоло инро тавре ба амал овардаам, ки ту шаҳрҳои истеҳкомдорро валангор карда, ба харобазор табдил медиҳӣ?


text:
Ва сокинони онҳо камқувват, ҳаросон ва хиҷил шудаанд: онҳо мисли алафи саҳро ва майсаи навхез, ва сабзаи болои бомҳо, ва мисли киштзоре ки пеш аз хӯша бастанаш хушк шуда бошад, гардидаанд.


text:
Вале Ман нишастани туро, ва баромадани туро, ва даромадани туро медонам; ва душманиеро, ки ба Ман дорӣ.


text:
Азбаски душмание ки ба Ман дорӣ, ва ғурури ту ба гӯши Ман расидааст, бинобар ин маҳори* Худро ба бинии ту, ва ҷилави Худро ба даҳони ту хоҳам зад, ва туро бо роҳе ки омадаӣ, хоҳам баргардонид.


text:
Ва аломат барои ту, эй Ҳизқиё, чунин аст: имсол ғаллаи худрӯй хоҳед хӯрд, ва дар соли дуюм – он чи аз он бирӯяд; ва дар соли сеюм кишт кунед ва дарав намоед, ва токҳо шинонед ва меваи онҳоро бихӯред.


text:
Ва растагорони* хонадони Яҳудо, ки боқӣ мондаанд, аз нав дар поён реша хоҳанд давонид, ва дар боло мева хоҳанд овард,


text:
Зеро ки бақия аз Уршалим, ва растагорон аз Сион ба вуҷуд хоҳанд омад. Рашки Парвардигори лашкарҳо инро ба амал хоҳад овард.


text:
Бинобар ин Парвардигор дар бораи подшоҳи Ашшур чунин мегӯяд: вай ба ин шаҳр ворид нахоҳад шуд, ва ба он ҷо тир нахоҳад андохт, ва назди он бо сипар нахоҳад омад, ва дар муқобили он хокрез барпо нахоҳад кард.


text:
Бо кадом роҳе ки омадааст, бо ҳамон хоҳад баргашт, валекин ба ин шаҳр ворид нахоҳад шуд, – мегӯяд Парвардигор, –


text:
Ва Ман ин шаҳрро ҳимоя хоҳам кард, то ки онро ба хотири Худам ва ба хотири бандаи Худ Довуд наҷот диҳам».


text:
Ва дар он шаб чунин воқеъ шуд, ки фариштаи Парвардигор берун омада, саду ҳаштоду панҷ ҳазор нафарро дар лашкаргоҳи Ашшур зарба зад, ва бомдодон, вақте ки бархостанд, инак, ҳамаи онҳо ҷасадҳои мурда буданд.


text:
Ва ҳангоме ки ӯ дар хонаи худояш Нисрӯк парастиш менамуд, писаронаш Адрамалик ва Шарэсар ӯро бо шамшер куштанд, ва худашон ба замини Аророт гурехтанд; ва писараш Эсар-Ҳаддӯн ба ҷои ӯ подшоҳ шуд.


text:
Дар он айём Ҳизқиё бемор шуда, наздик ба мурдан буд; ва пайғамбар, Ишаъё писари Омӯс, назди ӯ омада, ба ӯ гуфт: «Парвардигор чунин мегӯяд: 'Барои аҳли хонаи худ васият намо, зеро ки ту хоҳӣ мурд ва шифо нахоҳӣ ёфт'».


text:
«Лутфан, эй Парвардигор, ба ёд овар, ки чӣ гуна ман ба ҳузури Ту бо ростӣ ва аз самими қалб рафтор намудаам, ва он чи дар назари Ту писанд буд, ба амал овардаам». Ва Ҳизқиё зор-зор гирист.


text:
Ва чунин воқеъ шуд, ки Ишаъё ҳануз ба саҳни миёна набаромада буд, ки сухани Парвардигор бар ӯ фуруд омада нозил шуда, гуфт:


text:
«Баргард ва ба Ҳизқиё, ки раиси қавми Ман аст, бигӯй: 'Парвардигор, Худои падарат Довуд, чунин мегӯяд: дуои туро шунидам, ашкҳои туро дидам. Инак, Ман туро шифо хоҳам дод: баъд аз се рӯз ту ба хонаи Парвардигор дохил хоҳӣ шуд.


text:
Ва Ман бар рӯзҳои ту понздаҳ сол илова менамоям, ва туро, ва ин шаҳрро аз дасти подшоҳи Ашшур раҳо хоҳам намуд, ва ин шаҳрро ба хотири Худам ва ба хотири бандаам Довуд ҳимоя хоҳам кард'».


text:
Ва Ишаъё гуфт: «Гирдае Қурсе аз анҷир бигиред». Ва гирифта, бар думбал думмал* гузоштанд, ва ӯ зинда монд.


text:
Ва Ҳизқиё ба Ишаъё гуфт: «Чист аломати он ки Парвардигор маро шифо хоҳад дод, ва ман баъд аз се рӯз ба хонаи Парвардигор дохил хоҳам шуд?»


text:
Ва Ишаъё гуфт: «Аломат аз ҷониби Парвардигор дар бораи он ки Парвардигор суханеро, ки гуфтааст, ба амал хоҳад овард, барои ту чунин аст: оё соя даҳ зина пеш равад, ё даҳ зина қафо гардад?»


text:
Ва Ишаъёи пайғамбар сӯи Парвардигор хонд дуо кард, ва сояи зинаҳоро, ки бар зинаҳои Оҳоз фуромада буд, даҳ зина қафо гардонид.


text:
Дар он замон Берӯдак писари Балъадон, подшоҳи Бобил, ба Ҳизқиё нома ва ҳадия фиристод, зеро шунида буд, ки Ҳизқиё бемор шудааст.


text:
Ва Ҳизқиё онҳоро шунид, ва тамоми хазинахонаи худро: нуқра ва тилло, ва атриёт, ва равғани аъло, ва тамоми қӯрхонаи худ хонаи аслиҳаи худ, ва ҳар чиро, ки дар хазинаҳои ӯ ёфт мешуд, ба онҳо нишон дод; чизе набуд, ки Ҳизқиё дар хонаи худ ва дар тамоми қаламрави худ ба онҳо нишон надода бошад.


text:
Ва Ишаъёи пайғамбар назди подшоҳ Ҳизқиё омад, ва ба ӯ гуфт: «Ин одамон чӣ гуфтанд? Ва аз куҷо назди ту омадаанд?» Ва Ҳизқиё гуфт: «Аз кишвари дур, аз Бобил омадаанд».


text:
Ӯ гуфт: «Дар хонаи ту чӣ диданд?» Ва Ҳизқиё гуфт: «Ҳар он чи дар хонаи ман ҳаст, диданд; чизе дар хазинаҳои ман намонд, ки ба онҳо нишон надода бошам».


text:
'Инак, рӯзҳо меоянд, ҳар он чи дар хонаи туст, ва он чи падаронат то имрӯз андӯхтаанд*, ба Бобил бурда хоҳад шуд; чизе боқӣ наҳохад монд, – мегӯяд Парвардигор, –


text:
Ва аз писаронат, ки аз ту ба вуҷуд оянд, ва ту онҳоро ба дунё оварӣ, хоҳанд гирифт, ва онҳо дар қасри подшоҳи Бобил хоҷасаро хоҳанд шуд'».


text:
Ва Ҳизқиё ба Ишаъё гуфт: «Сухани Парвардигор, ки ту ба забон рондӣ, барҳақ аст». Ва гуфт: «Бигзор дар рӯзҳои ман осоиштагӣ ва амонӣ бехатарӣ бошад».


text:
Ва бақияи корҳои Ҳизқиё, ва тамоми корнамоии ӯ, ва ҳавз ва корез канданаш, ва обро ба шаҳр оварданаш дар китоби солномаи подшоҳони Яҳудо навишта шудааст.


text:
Дар вақти подшоҳ шуданаш Менашше дувоздаҳсола буд, ва ӯ панҷоҳу панҷ сол дар Уршалим подшоҳӣ кард; ва номи модараш Ҳефсибо буд.


text:
Ва он чи дар назари Парвардигор бад буд, ба амал овард, ба тақлиди корҳои зишти халқҳое ки Парвардигор онҳоро аз пеши банӣ Исроил бадар ронда буд.


text:
Ва ӯ баландиҳоеро, ки падараш Ҳизқиё барҳам дода буд, аз нав бино кард, ва қурбонгоҳҳо барои Баал барпо намуд, ва Ашераро мисли он ки Аҳъоб, подшоҳи Исроил, сохта буд, сохт; ва ба тамоми лашкари осмон* саҷда бурда, онҳоро парастиш кард.


text:
Ва қурбонгоҳҳо дар хонаи Парвардигор бино кард, ки дар бораи он Парвардигор гуфтааст: «Дар Уршалим номи Худро хоҳам гузошт».


text:
Ва писари худро аз оташ гузаронид, ва афсун кард ва фол кушод, ва ҷодугарону азоимхононро ба кор андохт; бо корҳое ки дар назари Парвардигор бад аст, бисёр машғул шуд, то ки Ӯро ба хашм оварад.


text:
Ва ҳайкали Ашераро, ки сохта буд, дар хонае гузошт, ки дар бораи он Парвардигор ба Довуд ва писараш Сулаймон гуфта буд: «Дар ин хона ва дар Уршалим, ки аз ҳамаи сибтҳои Исроил баргузидаам, номи Худро ҷовидона хоҳам гузошт;


text:
Ва пои Исроилро аз замине ки ба падаронашон додаам, дигар бадар нахоҳам ронд, ба шарте ки онҳо саъю кӯшиш кунанд, ки мувофиқи ҳар он чи Ман ба онҳо фармудаам, ва мувофиқи тамоми шариате ки бандаам Мусо ба онҳо фармудааст, рафтор намоянд».


text:
Вале онҳо гӯш надоданд, ва Менашше онҳоро то ба дараҷае гумроҳ кард, ки онҳо назар ба халқҳое ки Парвардигор аз пеши банӣ Исроил нобуд намуда буд, ба корҳои бад бештар машғул шуданд.


text:
«Азбаски Менашше, подшоҳи Яҳудо, ин корҳои зиштро ба ҷо оварда, назар ба тамоми рафтори амӯриёне ки пеш аз ӯ буданд, бадтар рафтор намуд, ва бо бутҳои худ Яҳудоро низ гирифтори гуноҳ гардонид,


text:
Бинобар ин Парвардигор Худои Исроил чунин мегӯяд: 'Инак, Ман бар Уршалим ва Яҳудо чунон мусибате хоҳам овард, ки ҳар касе ки дар бораи он бишнавад, ҳар ду гӯшаш садо хоҳад дод;


text:
Ва бар Уршалим ресмони Сомария ва шоқули* хонаи Аҳъобро хоҳам кашид, ва Уршалимро пок хоҳам кард, чунон ки кас табақчаро пок мекунад, – пок мекунаду чаппа мегардонад.


text:
Ва бақияи мероси Худро тарк хоҳам кард, ва онҳоро ба дасти душманонашон хоҳам супурд, ва онҳо барои ҳамаи душманонашон мавриди толону тороҷ хоҳанд гардид,


text:
Аз боиси он ки онҳо он чи дар назари ман бад аст, ба амал оварданд, ва аз рӯзе ки падаронашон аз Миср берун омаданд, то имрӯз Маро ба хашм оварданд'».


text:
Ва ҳамчунин хуни бегуноҳонро Менашше бағоят бисёр рехт, ба тавре ки Уршалимро сар то сар аз он пур кард, ба замми он гуноҳи худ, ки Яҳудоро гирифтори гуноҳ гардонида буд, то ки он чи дар назари Парвардигор бад аст, ба амал оваранд.


text:
Ва бақияи корҳои Менашше, ва ҳар чи ӯ кард, ва гуноҳе ки содир намуд, дар китоби солномаи подшоҳони Яҳудо навишта шудааст.


text:
Ва Менашше бо падарони худ хобид ва дар боғи хонаи худ, дар боғи Уззо дафн карда шуд; ва писараш Омӯн ба ҷои ӯ подшоҳ шуд.


text:
Дар вақти подшоҳ шуданаш Омӯн бисту дусола буд, ва ӯ ду сол дар Уршалим подшоҳӣ кард; ва номи модараш Машуллемет духтари Ҳорус, аз Ётбо, буд.


text:
Ва бо тамоми роҳе ки падараш рафтор карда буд, рафтор намуд, ва бутҳоро, ки падараш парастида буд, парастид, ва ба онҳо саҷда бурд;


text:
Вале қавми мамлакат ҳамаи онҳоеро, ки бар подшоҳ Омӯн суиқасд карда буданд, ба қатл расониданд; ва қавми мамлакат писараш Йӯшиёҳуро ба ҷои ӯ подшоҳ карданд.


text:
Дар вақти подшоҳ шуданаш Йӯшиёҳу ҳаштсола буд, ва ӯ сию як сол дар Уршалим подшоҳӣ кард; ва номи модараш Едидо духтари Адоё, аз Босқат, буд.


text:
Ва он чи дар назари Парвардигор писанд буд, ба амал овард; ва бо тамоми роҳи падараш Довуд равона шуд, ва ба тарафи рост ё чап майл накард.


text:
Ва дар соли ҳаждаҳуми подшоҳ Йӯшиёҳу чунин воқеъ шуд, ки подшоҳ Шофон писари Асалёҳу писари Машулломи котибро ба хонаи Парвардигор фиристода, гуфт:


text:
«Назди Ҳилқиёи саркоҳин бирав, ва ӯ нуқраеро, ки ба хонаи Парвардигор оварда шудааст, ва остонабонон онро аз қавм ҷамъ кардаанд, бишуморад,


text:
Ва онро ба дасти саркороне ки бар хонаи Парвардигор таъин карда шудаанд, бисупорад, то ки онҳо онро ба коргароне ки дар хонаи Парвардигор барои таъмири рахнаҳои хона кор мекунанд, бидиҳанд,


text:
Яъне ба дуредгарон ва бинокорон ва гилкорон; ва барои харидани чӯбу тахта ва сангҳои тарошидашуда аз баҳри таъмири хона».


text:
Аммо аз нуқрае ки ба дасташон супурда мешуд, аз онҳо ҳисобот талаб намекарданд, зеро ки онҳо аз рӯи виҷдон амал мекарданд.


text:
Ва Ҳилқиёи саркоҳин ба Шофони котиб гуфт: «Китоби Тавротро дар хонаи Парвардигор ёфтаам». Ва Ҳилқиё он китобро ба Шофон дод, ва ӯ онро хонд.


text:
Ва Шофони котиб назди подшоҳ омад, ва ба подшоҳ ҷавоб оварда, гуфт: «Бандагонат нуқраеро, ки дар хона буд, дар шумор оварданд, ва онро ба дасти саркороне ки бар хонаи Парвардигор таъин шудаанд, супурданд».


text:
Ва Шофони котиб ба подшоҳ хабар дода, гуфт: «Ҳилқиёи коҳин китобе ба ман дод». Ва Шофон онро пеши подшоҳ хонд.


text:
Ва подшоҳ ба Ҳилқиёи коҳин ва Аҳиқом писари Шофон ва Акбӯр писари Михоё ва Шофони котиб ва Асоёи навкари подшоҳ фармуда, гуфт:


text:
«Биравед ва аз Парвардигор барои ман ва барои қавм ва барои тамоми Яҳудо дар бораи суханони ин китоби ёфтшуда илтиҷо намоед, зеро ғазаби Парвардигор, ки бар мо аланга гирифтааст, бузург аст, аз барои он ки падарони мо ба суханони ин китоб гӯш надодаанд, то ки мувофиқи ҳар он чи дар бораи мо навишта шудааст, амал намоянд».


