# verses

text:
Ва Худо гуфт: «Замин растанӣ бирӯёнад, алафе ки тухм меоварад, дарахти мевадоре ки мувофиқи ҷинси худ мева медиҳад, ки тухмаш дар он бар рӯи замин бошад». Ва чунин шуд.


text:
Ва замин растанӣ рӯёнид, алафе ки мувофиқи ҷинси худ тухм меоварад, ва дарахти мевадоре ки тухмаш дар он мувофиқи ҷинси худ бошад. Ва Худо дид, ки хуб аст.


text:
Ва Худо гуфт: «Нурдиҳандаҳо дар фалаки осмон бошанд, то ки рӯзро аз шаб ҷудо кунанд, ва барои аломатҳо, ва замонҳо, ва рӯзҳо, ва солҳо бошанд;


text:
Ва Худо ду нурдиҳандаи бузург ба вуҷуд овард: нурдиҳандаи калонтар, барои ҳукумронӣ бар рӯз, ва нурдиҳандаи хурдтар, барои ҳукумронӣ бар шаб, ва ситорагон;


text:
Ва Худо гуфт: «Об аз ҷонварҳои бешумор пур шавад; ва паррандагон болои замин, бар рӯи фалаки осмон парвоз кунанд».


text:
Ва Худо аждарҳои бузург ва ҳар гуна ҷонварҳои хазандаро, ки об аз онҳо мувофиқи ҷинсашон пур шуд, ва ҳар гуна паррандагони болдорро мувофиқи ҷинсашон офарид. Ва Худо дид, ки хуб аст.


text:
Ва Худо онҳоро баракат дода, гуфт: «Борвар ва афзун шавед, ва обҳои баҳрҳоро пур кунед, ва паррандагон бар замин афзун шаванд».


text:
Ва Худо гуфт: «Замин ҷони зиндаро мувофиқи ҷинсаш, ҷорпоён, ва хазандагон, ва ҳайвонҳои ваҳшии заминро мувофиқи ҷинсашон берун оварад». Ва чунин шуд.


text:
Ва Худо ҳайвонҳои ваҳшии заминро мувофиқи ҷинсашон, ва чорпоёнро мувофиқи ҷинсашон, ва тамоми хазандагони заминро мувофиқи ҷинсашон ба вуҷуд овард. Ва Худо дид, ки хуб аст.


text:
Ва Худо гуфт: «Одамро ба сурати Мо, ба монанди Мо биофарем; ва онҳо бар моҳиёни баҳр, ва бар паррандагони осмон, ва бар чорпоён, ва бар тамоми замин, ва бар тамоми хазандагоне ки бар замин мехазанд, ҳукм ронанд».


text:
Ва Худо онҳоро баракат дод, ва Худо ба онҳо гуфт: «Борвар ва афзун шавед, ва заминро пур кунед, ва онро соҳибӣ намоед, ва бар моҳиёни баҳр ва бар паррандагони осмон ва бар ҳар ҳайвоне ки бар замин мехазад, ҳукмрон бошед».


text:
Ва Худо гуфт: «Инак, Ман ҳар алафи тухмдорро, ки бар рӯи тамоми замин ҳаст, ва ҳар дарахтеро, ки дорои меваи дарахти тухмдор мебошад, ба шумо додам, то ки барои шумо хӯрок бошад.


text:
Ва ба ҳамаи ҳайвонҳои замин, ва ба ҳамаи паррандагони осмон, ва ба ҳар хазандаи рӯи замин, ки ҷони зинда дорад, Ман тамоми алафи сабзро барои хӯрок додам». Ва чунин шуд.


text:
Ва Худо ҳар он чиро, ки ба амал овард, дид, ва инак, хеле хуб аст. Ва шом буд, ва субҳ буд: рӯзи шашум.


text:
Ва Худо корҳои Худро, ки карда буд, то рӯзи ҳафтум анҷом дод, ва дар рӯзи ҳафтум аз ҳамаи корҳои Худ, ки карда буд, ором гирифт.


text:
Ва Худо рӯзи ҳафтумро баракат дод, ва онро пок намуд, зеро ки дар он ором гирифт аз ҳамаи корҳои Худ, ки Худо офарид ва ба вуҷуд овард.


text:
Ин аст пайдоиши осмон ва замин, ҳангоми офариниши онҳо, дар рӯзе ки Парвардигор Худо замин ва осмонро ба вуҷуд овард,


text:
Ва ҳеҷ буттаи саҳро ҳанӯз дар замин набуд, ва ҳеҷ алафи саҳро ҳанӯз нарӯида буд, зеро ки Парвардигор Худо борон бар замин наборонида буд, ва одам набуд, ки дар замин кор кунад;


text:
Ва Парвардигор Худо одамро аз хоки замин бисиришт, ва ба бинии вай рӯҳи ҳаёт дамид, ва одам ҷони зинда шуд.


text:
Ва Парвардигор Худо боғе дар Адан ба тарафи шарқ шинонд; ва он одамро, ки сиришта буд, дар он ҷо гузошт.


text:
Ва Парвардигор Худо ҳар гуна дарахти хушнамуд ва хушхӯрро, ва дарахти ҳаётро дар мобайни боғ, ва дарахти дониши неку бадро аз замин рӯёнид.


text:
Ва Парвардигор Худо одамро гирифт, ва ӯро дар боғи Адан гузошт, то ки кори онро бикунад ва онро нигаҳдорӣ намояд.


text:
Ва Парвардигор Худо гуфт: «Хуб нест, ки одам танҳо бошад; пас барояш мададгоре ки ба вай мувофиқ бошад, биофарам».


text:
Ва Парвардигор Худо ҳар ҳайвони саҳро ва ҳар паррандаи осмонро аз хок бисиришт ва назди одам овард, то бубинад, ки онро чӣ гуна хоҳад номид, ва он чи одам ҳар ҷони зиндаро биномад, номи вай ҳамон шавад.


text:
Ва одам ҳамаи чорпоён ва паррандагони осмонро, ва ҳамаи ҳайвонҳои саҳроро ном ниҳод; лекин барои одам мададгоре ки ба вай мувофиқ бошад, ёфт нашуд.


text:
Ва Парвардигор Худо хоби сахте бар одам овард; ва ҳангоме ки хобаш бурд, яке аз қабурғаҳои ӯро гирифт, ва гӯшт дар ҷояш пур кард.


text:
Ва одам гуфт: «Ин аст устухоне аз устухонҳоям ва гӯште аз гӯштам; вай нисоъ номида шавад; зеро ки аз инсон гирифта шудааст».


text:
ВА мор аз ҳамаи ҳайвонҳои саҳро, ки Парвардигор Худо ба вуҷуд оварда буд, зирактар буд. Ва ба зан гуфт: «Оё Худо ҳақиқатан гуфтааст, ки аз ҳамаи дарахтони боғ нахӯред?»


text:
Лекин аз меваи дарахте ки дар мобайни боғ аст, Худо гуфт, ки нахӯред ва ба он даст нарасонед, мабодо бимиред».


text:
Балки Худо медонад, ки дар рӯзе ки аз он бихӯред, чашмони шумо воз хоҳанд шуд, ва шумо, монанди Худо, донандаи неку бад хоҳед шуд».


text:
Ва зан дид, ки он дарахт барои хӯрок хуб аст, ва назаррабост, ва дарахти дилпазири донишафзост; ва аз меваи он гирифта, хӯрд; ва ба шавҳари худ низ дод, ва ӯ хӯрд.


text:
Ва чашмони ҳар дуи онҳо воз шуд, ва донистанд, ки бараҳнаанд, ва баргҳои анҷирро ба ҳам дӯхта, лӯнгиҳо барои худ сохтанд.


text:
Ва овози Парвардигор Худоро шуниданд, ки дар вақти салқинии рӯз дар боғ мегашт; ва Одам ва занаш аз пеши назари Парвардигор Худо дар миёни дарахтони боғ пинҳон шуданд.


text:
Ва Парвардигор Худо ба зан гуфт: «Ин чӣ кор аст, ки кардӣ?» Зан гуфт: «Мор маро фирефта кард, ва ман хӯрдам».


text:
Ва Парвардигор Худо ба мор гуфт: «Азбаски ин корро кардӣ, аз ҳамаи чорпоён ва аз ҳамаи ҳайвонҳои саҳро ту лаънатӣ бошӣ; ту бар шикамат роҳ хоҳӣ рафт, ва тамоми рӯзҳои умрат хок хоҳӣ хӯрд.


text:
Ва дар миёни ту ва зан, ва дар миёни насли ту ва насли вай душманӣ меандозам: вай сари туро хоҳад кӯфт, ва ту пошнаи вайро хоҳӣ кӯфт».


text:
Ба зан гуфт: «Ранҷи туро дар ҳомиладории ту бисёр афзун мегардонам; бо дард фарзандон хоҳӣ зоид; ва шавқи ту ба шавҳарат хоҳад буд, ва ӯ бар ту ҳукмронӣ хоҳад кард».


text:
Ва ба Одам гуфт: «Азбаски ба овози занат гӯш додӣ ва аз он дарахт хӯрдӣ, ки амр фармуда, гуфтам: “Аз он нахӯрӣ”, замин аз боиси ту лаънатӣ шуд; тамоми рӯзҳои умрат аз он бо ранҷ хоҳӣ хӯрд;


text:
Ба арақи ҷабинат нон хоҳӣ хӯрд, то даме ки ба хок баргардӣ, ки аз он гирифта шудаӣ; зеро ки ту хок ҳастӣ, ва ба хок хоҳӣ баргашт».


text:
Ва Парвардигор Худо гуфт: «Инак, Одам мисли яке аз Мо донандаи неку бад гардидааст; ва акнун мабодо дасти худро дароз кунад, ва аз дарахти ҳаёт низ гирифта хӯрад, ва то абад зинда монад».


text:
Ва Парвардигор Худо ӯро аз боғи Адан берун кард, то ки дар замин, ки аз он гирифта шудааст, кор кунад.


text:
Ва Одамро бадар ронд, ва ба тарафи шарқии боғи Адан каррубиёнро, ва шамшери оташбори чархзанандаро гузошт, то ки роҳи дарахти ҳаётро нигаҳбонӣ кунанд.


text:
ВА Одам бо зани худ Ҳавво хобид; ва ӯ ҳомила шуда, Қобилро зоид, ва гуфт: «Мардеро аз Парвардигор пайдо кардам».


text:
Ва Ҳобил низ аз нахустзодагони рамаи худ ва аз дунбаи онҳо ҳадияе овард. Ва Парвардигор Ҳобил ва ҳадияи ӯро писандид;


text:
Агар некӣ мекардӣ, оё мақбул намешудӣ? Ва чун некӣ накардӣ, гуноҳ назди дар аст, ва шавқманди туст, вале ту бар вай ҳукмфармо шав».


text:
Ва Қобил бо бародари худ Ҳобил сухан гуфт. Ва ҳангоме ки онҳо дар саҳро буданд, Қобил бар бародари худ Ҳобил бархост, ва ӯро кушт.


text:
Ва Парвардигор ба Қобил гуфт: «Бародарат Ҳобил куҷост?» Гуфт: «Намедонам; магар ман посбони бародарам ҳастам?»


text:
Ва акнун ту лаънатӣ ҳастӣ аз замине ки даҳони худро кушодааст, то ки хуни бародари туро аз дастат фурӯ барад.


text:
Ҳар гоҳ дар замин кор кунӣ, он дигар қуввати худро ба ту надиҳад; ту сарсону овора дар ҷаҳон хоҳӣ буд».


text:
Инак, маро имрӯз аз рӯи замин бадар рондӣ, аз рӯи Ту низ пинҳон хоҳам шуд, ва сарсону овора дар ҷаҳон хоҳам шуд, ва ҳар кӣ маро дарёбад, маро хоҳад кушт».


text:
Парвардигор ба вай гуфт: «Пас ҳар кӣ Қобилро бикушад, ҳафтчандон аз вай қасос гирифта шавад». Ва Парвардигор бар Қобил аломате гузошт, то ҳар кӣ ӯро дарёбад, ӯро накушад.


text:
Ва Қобил бо зани худ хобид; вай ҳомила шуда, Ҳанӯхро зоид. Ва ӯ шаҳре бино кард; ва он шаҳрро ба номи писари худ Ҳанӯх номид.


text:
Ва ба Ҳанӯх Ирод таваллуд шуд; Ирод Маҳиёилро ба дунё овард; Маҳиёил Матушоилро ба дунё овард; Матушоил Ломакро ба дунё овард.


text:
Зилло низ Тубалқобилро зоид, ки пардозгари ҳар олати мис ва оҳан буд. Ва хоҳари Тубалқобил Наамо буд.


text:
Ва Ломак ба занони худ гуфт: «Эй Одо ва Зилло! Овози маро бишнавед, эй занони Ломак! Ба сухани ман гӯш диҳед: ман барои захми худ мардеро куштам, ва барои зарби худ ҷавонеро.


text:
Ва Одам боз бо зани худ хобид; вай писаре зоид, ва ӯро Шет ном ниҳод; зеро, гуфт, Худо насли дигаре ба ман қарор дод, дар ивази Ҳобил, ки Қобил ӯро кушт.


text:
Ба Шет низ писаре таваллуд шуд, ва ӯро Анӯш номид; дар он вақт ба хондани номи Парвардигор сар карданд.


text:
Ва Одам саду сӣ сол бизист, ва писаре ба монанди худ, ба сурати худ ба дунё овард, ва ӯро Шет номид.


text:
Ва Қенон, баъд аз таваллуди Маҳалалъил, ҳаштсаду чил сол бизист, ва писарону духтарон ба дунё овард.


text:
Ва Ҳанӯх, баъд аз таваллуди Матушолаҳ, сесад сол пеши Худо роҳ рафт, ва писарону духтарон ба дунё овард.


text:
Ва Матушолаҳ, баъд аз таваллуди Ломак, ҳафтсаду ҳаштоду ду сол бизист, ва писарону духтарон ба дунё овард.


text:
Ва ӯро Нӯҳ ном ниҳода, гуфт: «Ин моро тасаллӣ хоҳад дод аз корҳои мо ва аз заҳмати дастҳои мо дар замине ки Парвардигор ба он лаънат хонд».


text:
Ва Ломак, баъд аз таваллуди Нӯҳ, панҷсаду наваду панҷ сол бизист, ва писарону духтарон ба дунё овард.


text:
Писарони Худо духтарони одамизодро диданд, ки хушрӯянд, ва ҳар кадомро, ки хуш мекарданд, барои худ ба занӣ мегирифтанд.


text:
Ва Парвардигор гуфт: «Рӯҳи Ман дар одамизод доим нахоҳад монд, зеро ки вай башар аст; бигзор рӯзҳои вай саду бист сол бошанд».


text:
Дар он рӯзгорон дар замин бузургҷуссагон буданд, хусусан баъд аз замоне ки писарони Худо назди духтарони одамизод омаданд, ва онҳо барояшон фарзанд оварданд. Ин паҳлавонон аз қадимулайём мардони номвар буданд.


text:
Ва Парвардигор дид, ки бадкирдории одамизод дар замин бисёр аст, ва ҳамаи фикру андешаҳои дили ӯ ҳамеша фақат бад аст.


text:
Ва Парвардигор гуфт: «Одамизодро, ки офаридаам, аз рӯи замин нобуд месозам, аз одамизод то чорпоён, то хазандагон ва то паррандагони осмон; зеро афсӯс мехӯрам, ки онҳоро ба вуҷуд овардаам».


text:
Ва Худо заминро дид, ки инак, он фосид шудааст: зеро ки ҳар башар роҳи худро бар замин фосид кардааст.


text:
Ва Худо ба Нӯҳ гуфт: «Поёни ҳар башар пеши Ман фаро расидааст; зеро ки замин аз дасти онҳо аз ситам пур шудааст. Ва инак, Ман онҳоро бо замин якҷоя нест мекунам.


text:
Барои худ киштие аз чӯби ҷӯфар бисоз; лонаҳо дар киштӣ бино кун, ва онро аз дарун ва аз берун қир бимол.


text:
Ва онро ин тавр бисоз: қади киштӣ сесад араш бошад, бари он — панҷоҳ араш, ва баландии он — сӣ араш.


text:
Равзане дар киштӣ бисоз, аз боло ба андозаи як араш пурра ба ҷо овар, ва дари киштиро аз паҳлуи он бигузор; ва қабатҳои поён, миёна ва боло дар он бисоз.


text:
Ва инак, Ман тӯфони обро бар замин меоварам, то ҳар офаридаеро, ки рӯҳи ҳаёт дар он бошад, аз зери осмон нест кунам; ва ҳар чӣ бар замин аст, хоҳад мурд.


text:
Ва аҳди Худро бо ту барқарор мекунам, ва ба киштӣ медароӣ, ту, ва писаронат, ва занат, ва занони писаронат бо ту.


text:
Ва аз тамоми ҳайвонот, аз ҳар офаридае ҷуфте ба киштӣ дохил кун, то ки бо худ зинда нигоҳ дорӣ: нар ва мода бошанд.


text:
Аз паррандагон мувофиқи ҷинсашон, ва аз чорпоён мувофиқи ҷинсашон, ва аз тамоми хазандагони замин мувофиқи ҷинсаш, ҷуфт-ҷуфт аз ҳама назди ту оянд, то ки зинда нигоҳ дорӣ.


text:
Ва аз ҳар озуқае ки хӯрда шавад, бигир ва назди худ захира намо, то ки барои ту ва онҳо хӯрок бошад».


text:
ВА Парвардигор ба Нӯҳ гуфт: «Ту ва тамоми аҳли хонаат ба киштӣ дароед; зеро ки туро дар ин насл пеши Худам росткор дидам.


text:
Зеро, баъд аз ҳафт рӯз, Ман чил рӯз ва чил шаб ба замин борон меборонам; ва тамоми ҳастиеро, ки офаридаам, аз рӯи замин нобуд мекунам».


text:
Дар соли шашсадуми ҳаёти Нӯҳ, дар моҳи дуюм, дар рӯзи ҳафдаҳуми моҳ, дар ҳамон рӯз ҳамаи чашмаҳои обҳои азим шикофта шуд, ва равзанҳои осмон кушода.


text:
Дар худи ҳамон рӯз Нӯҳ, ва Сом, Ҳом ва Ёфат, писарони Нӯҳ, ва зани Нӯҳ, ва се зани писаронаш бо онҳо ба киштӣ даромаданд.


text:
Онҳо, ва ҳамаи ҳайвонҳо мувофиқи ҷинсашон, ва ҳар гуна чорпоён мувофиқи ҷинсашон, ва тамоми хазандагоне ки бар замин мехазанд, мувофиқи ҷинсашон, ва ҳамаи паррандагон мувофиқи ҷинсашон, ҳамаи мурғон, ҳамаи болдорон,


text:
Ва онҳое ки омаданд, нар ва мода аз ҳар офарида омаданд, чунон ки Худо ба ӯ фармуда буд. Ва Парвардигор дарро аз пушти ӯ баст.


text:
Ва об бар замин хеле ва хеле пурзӯр шуд, ва ҳамаи кӯҳҳои баланде ки зери тамоми осмон буд, пӯшида шуд.


text:
Ва тамоми ҳайвоноте ки бар замин мехазиданд, ва паррандагон, ва чорпоён, ва ҳайвонҳои ваҳшӣ, ва ҳар офаридае ки бар замин ҳаракат мекард, ва ҳамаи одамон мурданд.


text:
Ва ҳар офаридае ки бар рӯи замин буд, аз одам то чорпоён, то хазандагон ва то паррандагони осмон аз замин нобуд шуд: фақат Нӯҳ, ва он чи бо ӯ дар киштӣ буд, боқӣ монд.


text:
ВА Худо Нӯҳ ва ҳамаи ҳайвонҳои ваҳшӣ ва ҳамаи чорпоёнро, ки бо ӯ дар киштӣ буданд, ба ёд овард; ва Худо боде бар замин вазонид, ва об фурӯ нишаст.


text:
Ва то моҳи даҳум об рафта-рафта кам мешуд; ва дар рӯзи аввали моҳи даҳум қуллаҳои кӯҳҳо намудор шуданд.


text:
Аммо кабӯтар ҷои осоише барои кафи пои худ наёфт, ва назди ӯ ба киштӣ баргашт; зеро ки об дар тамоми рӯи замин буд; ва ӯ дасти худро дароз кард ва онро гирифта, назди худ ба киштӣ даровард.


text:
Ва шомгоҳ кабӯтар назди ӯ баргашт; ва инак, барги тозаи зайтун дар нӯли вай; ва Нӯҳ донист, ки об аз рӯи замин фуромадааст.


text:
Ва дар соли шашсаду якум, дар моҳи аввал, дар рӯзи якуми моҳ, оби рӯи замин хушк шуд; ва Нӯҳ сарпӯши киштиро бардошта, нигарист, ва инак, рӯи замин хушк буд.


text:
Ва ҳамаи ҳайвонҳоеро, ки назди худ дорӣ, ҳар офаридаеро аз паррандагон, ва чорпоён, ва тамоми хазандагоне ки бар замин мехазанд, бо худ берун овар, то ки бар замин паҳн шуда раванд, ва борвар ва афзун шаванд».


text:
Ҳамаи ҳайвонҳои ваҳшӣ, ва тамоми хазандагон, ва ҳамаи паррандагон, ва ҳар чӣ бар замин ҳаракат мекунад, мувофиқи ҷинсҳои худ, аз киштӣ баромаданд.


text:
Ва Нӯҳ қурбонгоҳе барои Парвардигор бино кард; ва аз ҳар чорпои пок, ва аз ҳар паррандаи пок гирифта, қурбониҳои сӯхтанӣ бар қурбонгоҳ баровард.


text:
Ва Парвардигор бӯи хуш бӯид, ва Парвардигор дар дили Худ гуфт: «Заминро бори дигар аз боиси одамизод лаънат накунам, зеро ки андешаи дили одам аз наврасии ӯ бад аст; ва ҳамаи ҷонваронро бори дигар нобуд накунам, чунон ки кардам.


text:
Минбаъд дар тамоми рӯзҳои замин кишт ва дарав, сармо ва гармо, тобистон ва зимистон, рӯз ва шаб хотима нахоҳад ёфт».


text:
ВА Худо Нӯҳ ва писаронашро баракат дода, ба онҳо гуфт: «Борвар ва афзун шавед, ва заминро пур кунед.


text:
Ва тарсу ҳароси шумо бар ҳамаи ҳайвонҳои ваҳшии замин, ва бар ҳамаи паррандагони осмон, ва бар ҳар чӣ бар замин мехазад, ва бар ҳамаи моҳиёни баҳр хоҳад буд; онҳо ба дасти шумо супурда шуданд.


text:
Ва барои хуни шумо низ, ки ҷони шумост, қасос хоҳам гирифт, аз дасти ҳар ҳайвон онро талаб хоҳам кард, ва ҷони одамизодро аз дасти одамизод, аз дасти бародари ӯ талаб хоҳам кард.


text:
Ҳар кӣ хуни одамизодро резад, хуни ӯ ба дасти одам рехта шавад: зеро ки одам ба сурати Худо офарида шудааст.


text:
Ва бо ҳар ҷони зиндае ки бо шумо бошад, бо паррандагон, бо чорпоён ва бо ҳамаи ҳайвонҳои ваҳшии замин, ки бо шумо бошанд, бо ҳар он чи аз киштӣ берун омад, бо ҳамаи ҳайвонҳои замин;


text:
Аҳди Худро бо шумо барқарор мекунам, ки бори дигар ҳар офарида аз оби тӯфон ҳалок нашавад, ва бори дигар тӯфон барои хароб кардани замин рӯй надиҳад».


text:
Ва Худо гуфт: «Ин аст аломати аҳде ки Ман мебандам дар миёни Худам ва шумо ва ҳар ҷони зиндае ки бо шумо бошад, аз насл ба насл то абад:


text:
Ва чунин воқеъ хоҳад шуд, ки ҳар гоҳ Ман абрро бар замин равона кунам, ва рангинкамон дар абр намудор гардад,


text:
Ман аҳди Худро, ки дар миёни Ман ва шумо ва ҳар ҷони зиндаи ҳар офарида аст, ба ёд хоҳам овард; ва бори дигар оби тӯфон барои ҳалок кардани ҳар офарида рӯй нахоҳад дод.


text:
Ва чун рангинкамон дар абр бошад, Ман онро дида, он аҳди ҷовидониро, ки дар миёни Худо ва ҳар ҷони зиндаи ҳар офаридаи рӯи замин аст, ба ёд меоварам».


text:
Ва Худо ба Нӯҳ гуфт: «Ин аст аломати аҳде ки барқарор мекунам дар миёни Худам ва ҳар офаридае ки бар замин аст».


text:
Сом ва Ёфат ҷомаро гирифта, бар китфи худ партофтанд, ва ақибнокӣ рафта, шармгоҳи падари худро пӯшониданд; ва азбаски рӯяшон ба ақиб нигаронида шуда буд, онҳо шармгоҳи падари худро надиданд.


text:
Аз онҳо халқҳои соҳилҳо дар заминҳои худ паҳн шуданд, ҳар яке мувофиқи забони худ, мувофиқи қабилаҳои худ, дар халқҳои худ.


text:
Ӯ пеши Парвардигор сайёди пурзӯр буд; ба ҳамин сабаб мегӯянд: «Мисли Нимрӯд сайёди пурзӯр пеши Парвардигор».


text:
Ва ҳудуди канъониён аз Сидӯн ба самти Ҷарор то Ғазза буд ва ба самти Садӯм, Амӯро, Адмо ва Сабӯим то Лошаъ.


text:
Инҳоянд писарони Ҳом, мувофиқи қабилаҳои онҳо, мувофиқи забонҳои онҳо, дар заминҳои онҳо, дар халқҳои онҳо.


text:
Ва ба Эбар ду писар таваллуд шуд: яке Фолаҷ ном дошт, зеро ки дар рӯзҳои ӯ замин тақсим шудааст; ва номи бародараш — Ёқтон.


text:
Инҳоянд писарони Сом мувофиқи қабилаҳои онҳо, мувофиқи забонҳои онҳо, дар заминҳои онҳо мувофиқи халқҳои онҳо.


text:
Инҳоянд қабилаҳои писарони Нӯҳ, мувофиқи насаби онҳо, дар халқҳои онҳо. Аз онҳо баъд аз тӯфон халқҳо бар рӯи замин паҳн шуданд.


text:
Ва ба якдигар гуфтанд: «Биёед, хишт резем, ва онро хуб пазем». Ва онҳоро хишт ба ҷои санг буд, ва қир ба ҷои гил.


text:
Ва гуфтанд: «Биёед, шаҳре барои худ бино кунем, ва бурҷе ки сараш ба осмон бирасад; ва номе барои худ пайдо кунем, мабодо бар рӯи тамоми замин пароканда шавем».


text:
Ва Парвардигор гуфт: «Инак, қавм як аст, ва ҳамаи онҳоро забон як аст; ва ин корро шурӯъ кардаанд, ва акнун ҳар коре ки карданӣ шудаанд, барояшон дастнорас нахоҳад буд.


text:
Ва Парвардигор онҳоро аз он ҷо бар рӯи тамоми замин пароканда кард; ва онҳо сохтани шаҳрро бас карданд.


text:
Аз ҳамин сабаб он ҷоро Бобил номидаанд; зеро ки дар он ҷо Парвардигор забони тамоми заминро омехта кард, ва аз он ҷо Парвардигор онҳоро бар рӯи тамоми замин пароканда кард.


text:
Ва Абром ва Ноҳӯр занон барои худ гирифтанд: номи зани Абром — Сорай ва номи зани Ноҳӯр — Милко, духтари Ҳорон, падари Милко ва падари Иско.


text:
Ва Тораҳ писари худ Абром ва набераи худ Лут, писари Ҳорон, ва келин худ Сорай, зани писараш Абромро гирифта, бо онҳо аз Ури калдониён берун омад, то ки ба замини Канъон бираванд, вале ба Ҳорон расида, дар он ҷо сокин шуданд.


text:
ВА Парвардигор ба Абром гуфт: «Аз замини худ, аз хешу табори худ ва аз хонаи падари худ сӯи замине ки ба ту нишон диҳам, равона шав.


text:
Ва аз ту халқи бузурге ба вуҷуд оварам, ва туро баракат диҳам, ва номи туро бузург созам: ва ту намунаи баракат хоҳӣ шуд.


text:
Ва баракат диҳам онҳоеро, ки туро муборак хонанд, ва лаънат гӯям ба онҳое ки туро лаънатӣ хонанд; ва дар ту ҳамаи қабилаҳои рӯи замин баракат хоҳанд ёфт».


text:
Ва Абром, чунон ки Парвардигор ба ӯ фармуд, равона шуд; ва Лут ҳамроҳи ӯ рафт. Ва Абром ҳафтоду панҷсола буд, ҳангоме ки аз Ҳорон берун омад.


text:
Ва Абром зани худ Сорай ва бародарзодаи худ Лутро бо тамоми дороие ки андӯхта буданд, ва бо шахсоне ки дар Ҳорон доштанд, гирифт; ва берун омаданд, то ки сӯи замини Канъон равона шаванд; ва ба замини Канъон омаданд.


text:
Ва Абром заминро тай карда, то мавзеи Шакем, то булутзори Мӯре расид. Ва дар он вақт канъониён дар ин замин буданд.


text:
Ва Парвардигор бар Абром зоҳир гардида, гуфт: «Ба насли ту ин заминро медиҳам». Ва дар он ҷо барои Парвардигор, ки бар ӯ зоҳир шуд, қурбонгоҳе бино кард.


text:
Ва аз он ҷо ба кӯҳе ки аз Байт-Ил ба тарафи шарқ аст, кӯч кард; ва хаймаи худро барафрошт, ва Байт-Ил ба тарафи ғарбӣ ва Ай ба тарафи шарқии он буд; ва дар он ҷо қурбонгоҳе барои Парвардигор бино кард ва номи Парвардигорро хонд.


text:
Ва дар он замин гуруснагӣ шуд. Ва Абром ба Миср фурӯд омад, то ки дар он ҷо зиндагӣ кунад; зеро ки гуруснагӣ дар он замин шиддат ёфт.


text:
Вақте ки ба Миср наздик меомад, ба зани худ Сорай гуфт: «Инак, ман медонам, ки ту зани хушрӯй ҳастӣ;


text:
Пас бигӯ, ки ту хоҳари ман ҳастӣ, то ки ба хотири ту ба ман некӣ шавад, ва ҷонам ба туфайли ту зинда монад».


text:
Ва амирони фиръавн вайро диданд, ва дар ҳузури фиръавн вайро ситоиш карданд; ва ин зан ба хонаи фиръавн гирифта оварда шуд.


text:
Ва ба хотири вай ба Абром некӣ кард; ва Абром соҳиби гӯсфандон, ва говон, ва харон, ва ғуломон, ва канизон, ва хачирон, ва шутурон гардид.


text:
Ва фиръавн Абромро хонда, гуфт: «Ин чӣ кор аст, ки ба ман кардӣ? Чаро ба ман нагуфтӣ, ки вай зани туст?


text:
Чаро гуфтӣ: 'Вай хоҳари ман аст'? Ва ман вайро ба занӣ гирифтанӣ будам. Ва акнун инак зани ту; бигир ва бирав».


text:
Ва аз ҷануб то Байт-Ил роҳ паймуда, ба маконе расид, ки дар он ҷо пештар хаймаи ӯ дар миёни Байт-Ил ва Ай буд,


text:
Ба макони қурбонгоҳе ки дар он ҷо ӯ дар ибтидо бино карда буд; ва дар он ҷо Абром номи Парвардигорро хонда буд.


text:
Вале замин ба онҳо ғунҷоиш намедод, ки дар як ҷо сокин шаванд, зеро ки дороияшон бисёр буд, ва наметавонистанд дар як ҷо сокин шаванд.


text:
Ва дар миёни чӯпонони чорвои Абром ва чӯпонони чорвои Лут кашмакаш буд; ва дар он замон канъониён фарризиён сокини он замин буданд.


text:
Ва Абром ба Лут гуфт: “Зинҳор, дар миёни ман ва ту, ва дар миёни чӯпонони ман ва чӯпонони ту кашмакаше набошад; зеро ки мо бародарон ҳастем.


text:
Магар тамоми замин пеши ту нест? Пас, хоҳишмандам, ки аз ман ҷудо шавӣ. Агар ба тарафи чап равӣ, ман ба тарафи рост хоҳам рафт, ва агар ба тарафи рост равӣ, ман ба тарафи чап хоҳам рафт”.


text:
Ва Лут чашм андохта, тамоми водии Урдунро дид, ки он, пеш аз он ки Парвардигор Садӯм ва Амӯроро хароб кунад, сар ба сар то Сӯар, мисли боғи Парвардигор, мисли замини Миср обшор буд.


text:
Ва Лут тамоми водии Урдунро барои худ ихтиёр кард; ва Лут ба тарафи шарқ кӯч кард. Ва онҳо аз якдигар ҷудо шуданд.


text:
Абром дар замини Канъон сокин шуд; ва Лут дар шаҳрҳои водӣ сокин шуд, ва хаймаҳои худро то Садӯм барафрошт.


text:
Ва Парвардигор ба Абром, баъд аз он ки Лут аз ӯ ҷудо шуд, гуфт: “Акнун чашм андохта, аз ҷое ки дар он истодаӣ, ба ҷониби шимол, ва ҷануб, ва шарқ, ва ғарб назар кун.


text:
Ва насли туро монанди ғубори замин мегардонам; агар касе ғубори заминро шумурда тавонад, насли ту низ шумурда шавад.


text:
Ва Абром хаймаи худро кӯчонда, равона шуд ва дар булутзори Мамре, ки дар Ҳебрӯн аст, сокин шуд; ва дар он ҷо қурбонгоҳе барои Парвардигор бино кард.


text:
ВА воқеъ шуд дар рӯзҳои Амрофал подшоҳи Шинъор, Арйӯк подшоҳи Алосор, Қадорлаӯмар подшоҳи Элом ва Тидъол подшоҳи Ҷӯим,


text:
Ки онҳо бо Бараъ подшоҳи Садӯм, Биршаъ подшоҳи Амӯро, Шиноб подшоҳи Адмо, Шамэбар подшоҳи Сабӯим ва подшоҳи Бала, ки ҳамон Сӯар бошад, ҷанг карданд.


text:
Ва дар соли чордаҳум Кадорлоӯмар ва подшоҳоне ки бо ӯ буданд, омада, рафоиёнро дар Аштарут-Қарнаим, зузиёнро дар Ҳом ва эмиёнро дар Шове-Қирётаим шикаст доданд,


text:
Ва баргашта, ба чашмаи Мишфот, ки ҳамон Қодеш бошад, омаданд ва тамоми дашти Амолеқро, ва амӯриёнро низ, ки дар Ҳассун-Томор сокин буданд, шикаст доданд.


text:
Он гоҳ подшоҳи Садӯм, подшоҳи Амӯро, подшоҳи Адмо, подшоҳи Сабӯим ва подшоҳи Балаъ, ки ҳамон Сӯар бошад, берун омаданд; ва онҳо дар водии Сиддим ба ҷанг даромаданд,


text:
Бо Кадорлоӯмар подшоҳи Элом, Тидъол подшоҳи 'Ҷӯим, Амрофал подшоҳи Шинъор ва Арйӯк подшоҳи Алосор; чор подшоҳ бо панҷ.


text:
Ва водии Сиддим пур аз чоҳҳои қир буд; ва подшоҳони Садӯм ва Амӯро рӯй ба гурез оварда, ба он ҷо афтоданд; ва боқимондагон ба кӯҳистон гурехтанд.


text:
Ва гурезае омада, ба Аброми ибрӣ хабар дод, ва ӯ дар булутзори Мамреи амӯрӣ, ки бародари Ашкӯл ва бародари Онер буд, истиқомат дошт, ва онҳо иттифоқчиёни Абром буданд.


text:
Чун Абром шунид, ки хешаш ба асирӣ афтодааст, сесаду ҳаждаҳ нафар ғуломони хоназоди дастпарварди худро бо худ бурда, то Дон таъқиб намуд.


text:
Ва шабонгоҳ тақсим шуда, ба онҳо тохт, ӯ ва ғуломонаш; ва онҳоро шикаст дод ва то ба Ҳӯбо, ки аз Димишқ ба тарафи шимол аст, таъқиб намуд.


text:
Вақте ки ӯ, баъд аз шикаст додани Кадорлоӯмар ва подшоҳоне ки бо вай буданд, баргашта меомад, подшоҳи Садӯм назди водии Шове, ки ҳамон водии подшоҳ бошад, ба пешвози ӯ баромад.


text:
Ва муборак аст Худои Боло, ки душманонатро ба дастат таслим кард» ВА Абром ба вай аз ҳар чиз даҳяк дод.


text:
Ва Абром ба подшоҳи Садӯм гуфт: «Дасти худро ба Парвардигор Худои Боло, Молики осмон ва замин бардошта, қасам мехӯрам,


text:
Магар фақат он чи ҷавонон хӯрданд, ва ҳиссаи одамоне ки ҳамроҳи ман рафтанд: бигзор Онер, Ашкӯл ва Мамре ҳиссаи худро бигиранд».


text:
БАЪД аз ин ҳодисаҳо каломи Парвардигор дар рӯъё ба Абром расида, гуфт: «Натарс, эй Абром; Ман сипари ту ҳастам; музди ту бағоят бузург аст».


text:
Ва Абром гуфт: «Худовандо, Парвардигоро! Ба ман чӣ медиҳӣ? Ва ман бефарзанд меравам; ва Элиозари димишқӣ хонаи маро идора мекунад».


text:
Ва дарҳол каломи Парвардигор ба ӯ даррасида, гуфт: «Ин вориси ту нахоҳад буд, балки он ки аз камари ту барояд, вориси ту хоҳад буд».


text:
Ва ӯро берун оварда, гуфт: «Ба осмон назар кун, ва ситорагонро бишумур, агар онҳоро шумурда тавонӣ». Ва ба ӯ гуфт: «Насли ту ҳамин қадар хоҳад шуд».


text:
Ва ба ӯ гуфт: «Манам Парвардигор, ки туро аз Ури калдониён берун овардам, то ки ин заминро ба мерос ба ту бидиҳам».


text:
Ва ба ӯ гуфт: «Ғуноҷини сесола, модабузи сесола, қӯчқори сесола, қумрӣ ва кабӯтарбачае барои Ман бигир».


text:
Ӯ ин ҳамаро гирифт, ва онҳоро дупора кард, ва ҳар пораро рӯ ба рӯи ҷуфташ гузошт; фақат мурғонро пора накард.


text:
Ва ҳангоми ғуруби офтоб Абромро хоби гарон зер кард; ва инак, даҳшат ва торикии азиме ӯро фаро гирифт.


text:
Ва ба Абром гуфт: «Хуб бидон, ки насли ту дар замине ки аз они онҳо набошад, ғариб хоҳанд буд, ва онҳоро банда хоҳанд кард, ва бар онҳо чорсад сол зулм хоҳанд кард.


text:
Ва бар халқе ки онҳо бандагонаш хоҳанд буд, Ман доварӣ хоҳам кард; ва баъд аз он бо дороии зиёд берун хоҳанд омад.


text:
Ва чун офтоб ғуруб карда, торикӣ фаро расид, танӯри пурдуд ва оташи алангадор аз миёни он пораҳо гузар кард.


text:
Дар он рӯз Парвардигор бо Иброҳим аҳд баста, гуфт: “Ин заминро аз дарёи Миср то дарёи бузург, яъне дарёи Фурот, ба насли ту медиҳам:


text:
Ва Сорай ба Абром гуфт: “Инак, Парвардигор маро аз зоидан боздошт; бо канизи ман бихоб; шояд, аз вай фарзанддор шавам”. Ва Абром ба сухани Сорай даромад.


text:
Ва чун даҳ сол аз иқомати Абром дар замини Канъон гузашт, Сорай зани Абром, канизи худ Ҳоҷари мисриро гирифт, ва ба шавҳари худ Абром ӯро ба занӣ дод.


text:
Ва Сорай ба Абром гуфт: “Дар озори ман айбдор ту ҳастӣ; ман канизи худро ба оғӯши ту додам; ва чун дид, ки ҳомила аст, маро хор дошт; Парвардигор дар миёни ману ту доварӣ кунад”.


text:
Ва Абром ба Сорай гуфт: “Инак, канизи ту ба дасти туст; он чи писанди назари ту бошад, бо вай бикун”. Ва Сорай вайро ба танг овард; вай аз пеши ӯ гурехта рафт.


text:
Ва гуфт: «Эй Ҳоҷар, канизи Сорай! Аз куҷо омадӣ ва ба куҷо меравӣ?» Вай гуфт: «Ман аз пеши бонуи худ Сорай гурехтам».


text:
Ва фариштаи Парвардигор ба вай гуфт: «Насли туро бисёр афзун гардонам, ки аз бисёрӣ онро натавон шумурд».


text:
Ва фариштаи Парвардигор ба вай гуфт: «Инак, ҳомила ҳастӣ, ва писаре хоҳӣ зоид, ва ӯро Исмоил ном хоҳӣ монд; зеро ки Парвардигор азоби туро шунидааст.


text:
Ва ӯ марди ваҳшӣ хоҳад буд; дасти ӯ бар ҳама, ва дасти ҳама бар ӯ; пеши ҳамаи бародарони худ сокин хоҳад шуд».


text:
Ва номи Парвардигорро, ки ба ӯ гап зад, Ато-Эл-рӯӣ хонд, зеро гуфт: «Гӯё ки ман ин ҷо баъд аз бинандаи ман бидидам».


text:
Вақте ки бром наваду нӯҳсола буд, Парвардигор бар Абром зоҳир гардида, гуфт: «Ман Худои Тавоно ҳастам; пеши Ман роҳ рав ва покдоман бош;


text:
Ва туро хеле ва хеле борвар месозам, ва аз ту халқҳо ба вуҷуд меоварам, ва подшоҳон аз ту ба вуҷуд меоянд.


text:
Ва аҳди Худро дар миёни Худам ва ту, ва насли ту баъд аз ту, барқарор мекунам, дар ҳамаи наслҳои онҳо аҳди ҷовидонӣ бошад, то ки туро, ва баъд аз ту насли туро Худо бошам.


text:
Ва замини мусофирати туро, тамоми замини Канъонро ба ту, ва баъд аз ту ба насли ту ба соҳибияти абадӣ медиҳам; ва Худои онҳо хоҳам буд».


text:
Ва Худо ба Иброҳим гуфт: «Вале ту аҳди маро риоя кун, ту, ва баъд аз ту насли ту, дар ҳамаи наслҳои онҳо.


text:
Ин аст аҳди Ман, ки риоя хоҳед кард дар миёни Ман ва шумо ва насли ту баъд аз ту: ҳар наринаи шумо хатна карда шавад.


text:
Ва дар ҳаштрӯзагӣ ҳар наринаи шумо дар ҳамаи наслҳои шумо хатна карда шавад, хоҳ хоназод бошад, хоҳ зархарид аз ҳар аҷнабие ки аз насли ту нест.


text:
Ҳар хоназоди ту ва ҳар зархариди ту ҳатман хатна карда шавад, то ки аҳди Ман дар ҷисми шумо аҳди ҷовидонӣ бошад.


text:
Вале наринаи бехатна, ки ғилофаки худро хатна накарда бошад, он кас аз байни халқи худ нобуд гардад; вай аҳди Маро поймол кардааст».


text:
Ман вайро баракат хоҳам дод, ва писаре низ аз вай ба ту хоҳам бахшид ; вайро баракат хоҳам дод, ва халқҳо аз вай ба вуҷуд оянд, ва подшоҳони халқҳо аз вай пайдо шаванд».


text:
Ва Иброҳим бар рӯи худ афтода, хандид ва дар дили худ гуфт: «Наход ки аз марди садсола бача шавад, ва Соро дар навадсолагӣ бизояд?»


text:
Худо гуфт: «Валекин занат Соро ба ту писаре хоҳад зоид, ва ӯро Исҳоқ ном ҳоҳӣ ниҳод; ва аҳди Худро бо ӯ барқарор хоҳам кард, то ки бо насли ӯ баъд аз ӯ аҳди ҷовидонӣ бошад.


text:
Дар ҳаққи Исмоил ҳам туро шунидам: инак, ӯро баракат медиҳам, борвар мегардонам, хеле ва хеле афзун месозам; дувоздаҳ амирон аз ӯ пайдо шаванд; ва аз ӯ халқи бузурге ба вуҷуд меоварам.


text:
Вале аҳди Худро бо Исҳоқ барқарор хоҳам кард, ки Соро ӯро соли дигар дар ҳамин вақт ба ту хоҳад зоид».


text:
Ва Иброҳим писари худ Исмоил ва ҳамаи хоназодон ва зархаридони худро, яъне ҳар наринаи аҳли хонаи Иброҳимро гирифта, ғилофаки онҳоро дар ҳамон рӯз хатна кард, чунон ки Худо ба ӯ гуфта буд.


text:
ВА Парвардигор дар булутзори Мамре бар ӯ зоҳир гардид, вақте ки ӯ дар гармои рӯз ба дари хайма нишаста буд.


text:
Ва чашм андохта, дид, ки инак, се мард дар рӯ ба рӯяш истодаанд. Чун онҳоро дид, аз дари хайма ба пешвози онҳо шитофт, ва то замин саҷда кард.


text:
Ва луқмаи ноне биёварам, то ки дилҳои худро қувват диҳед; ва пас аз он равона шавед; зеро ки барои ҳамин шумо пеши бандаи худ гузар кардаед». Гуфтанд: «Он чи гуфтӣ, бикун».


text:
Ва Иброҳим ба хайма назди Соро шитофт ва гуфт: «Ба зудӣ се андоза аз орди маҳин гирифта, хамир кун ва кулча паз».


text:
Ва Иброҳим сӯи рама давид, ва гӯсолаи навдаму хуберо гирифта, ба ҷавоне дод, то ки зуд онро тайёр кунад.


text:
Пас маска ва шир ва гӯсолаи тайёршударо гирифта, пеши онҳо гузошт; ва худаш дар паҳлуи онҳо зери дарахт истод, то хӯрданд.


text:
Ва гуфт: «Соли оянда дар ҳамин вақт ҳатман назди ту хоҳам баргашт, ва занат Сороро писаре хоҳад шуд». Ва Соро ба дари хайма, ки дар ақиби ӯ буд, шунид.


text:
Ва Соро дарунакӣ хандида, гуфт: «Оё баъд аз фарсудагиам маро ҳузуру ҳаловате хоҳад буд? Ва хоҷаам низ пир шудааст».


text:
Ва Парвардигор ба Иброҳим гуфт: «Барои чӣ Соро хандида, гуфт: 'Наход ки ҳақиқатан зоида тавонам, дар сурате ки ман пир шудаам?'


text:
Магар барои Парвардигор чизи мушкиле ҳаст? Дар вақти муқарраршуда, соли оянда дар ҳамин вақт назди ту хоҳам баргашт, ва Сороро писаре хоҳад шуд».


text:
Ва он мардон аз он ҷо бархоста, сӯи Садӯм назар дӯхтанд, ва Иброҳим ҳамроҳашон равона шуд, то ки онҳоро гусел кунад.


text:
Ва аз Иброҳим ҳатман халқи бузург ва зӯроваре ба вуҷуд хоҳад омад, ва ҳамаи халқҳои рӯи замин дар ӯ баракат хоҳанд ёфт.


text:
Зеро ӯро барои он шинохтаам, ки фарзандони худро, ва аҳли хонаи худро баъд аз худ амр хоҳад фармуд, ки роҳи Парвардигорро риоя карда, адлу инсофро ба амал оваранд, то ки Парвардигор он чи дар ҳаққи Иброҳим гуфтааст, ба вай бирасонад».


text:
Ва Парвардигор гуфт: «Фиғон аз дасти Садӯм ва Амӯро бисёр шудааст, ва гуноҳашон бағоят вазнин шудааст.


text:
Фурӯд омадам, то бубинам, ки оё онҳо комилан мувофиқи фиғоне ки ба Ман мерасад, рафтор кардаанд, ё не; хоҳам донист».


text:
Шояд, дар ин шаҳр панҷоҳ росткор бошанд? Наход ки онҳоро нобуд созӣ, ва он маконро ба хотири панҷоҳ росткоре ки дар он бошанд, амон надиҳӣ?


text:
Ҳошо ба Ту, ки коре мисли ин бикунӣ, ки росткорро бо бадкор бикушӣ, ва росткору бадкор баробар бошанд; ҳошо ба Ту! Оё Довари тамоми замин аз рӯи адл амал нахоҳад кард?»


text:
Ва Парвардигор гуфт: «Агар дар шаҳри Садӯм панҷоҳ росткор ёбам, тамоми он маконро ба хотири онҳо амон медиҳам».


text:
Ва Иброҳим ба ҷавоб гуфт: «Инак ман, ки хок ва хокистар ҳастам, ҷуръат намудам ба Худованд сухане бигӯям:


text:
Шояд, аз он панҷоҳ росткор панҷ нафар кам бошад, наход ки тамоми шаҳрро аз боиси панҷ нафар нобуд созӣ?» Гуфт: «Агар дар он ҷо чилу панҷ нафар ёбам, нобуд накунам».


text:
Ва боз илова намуда, ба Ӯ гуфт: «Шояд, дар он ҷо чил нафар ёфт шаванд?» Гуфт: «Ба хотири чил нафар ҳам ин корро накунам».


text:
Ва гуфт: «Худованд дарғазаб нашавад, ки ман сухане хоҳам гуфт: шояд, дар он ҷо сӣ нафар ёфт шаванд?» Гуфт: «Агар дар он ҷо сӣ нафар ёбам, ин корро накунам».


text:
Ва гуфт: «Инак, ман ҷуръат намудам ба Худованд сухане бигӯям: шояд, дар он ҷо бист нафар ёфт шаванд?» Гуфт: «Ба хотири бист нафар нобуд накунам».


text:
Ва гуфт: «Худованд дарғазаб нашавад, ки ман фақат як бори дигар сухане хоҳам гуфт: шояд, дар он ҷо даҳ нафар ёфт шаванд?» Гуфт: «Ба хотири даҳ нафар нобуд накунам».


text:
ВА он ду фаришта бегоҳирӯзӣ ба Садӯм омаданд, ва Лут назди дарвозаи Садӯм нишаста буд. Ва чун Лут онҳоро дид, ба пешвози онҳо бархост, ва рӯй бар замин ниҳода, саҷда кард.


text:
Ва гуфт: «Эй хоҷагонам! Ба хонаи бандаи худ биёед, ва шабро гузаронед, ва пойҳои худро бишӯед, ва бомдодон бархоста, роҳи худро пеш гиред». Вале гуфтанд: «Не, шабро дар кӯча мегузаронем».


text:
Ва чун онҳоро бисёр илтиҷо намуд, назди ӯ равона шуда, ба хонааш даромаданд. Ва ӯ онҳоро зиёфат дод, ва фатир пухт; ва онҳо хӯрданд.


text:
Ҳанӯз ба хоб нарафта буданд, ки сокинони шаҳр, мардони Садӯм, аз ҷавон то пир, тамоми халқ аз ҳар ҷониб хонаро иҳота карданд.


text:
Ва Лутро ҷеғ зада, гуфтанд: «Куҷоянд он касоне ки имшаб назди ту омаданд? Онҳоро назди мо берун овар, то ки бо онҳо бихобем».


text:
Инак, ман ду духтар дорам, ки бокира ҳастанд; беҳтар, ки онҳоро назди шумо берун оварам, ва он чи дар назари шумо писанд ояд, бо онҳо бикунед; фақат ба ин мардон ҳеҷ коре накунед, зеро ки онҳо зери сояи боми ман омадаанд».


text:
Ва гуфтанд: «Дафъ шав!» Ва гуфтанд: «Ин яке барои иқомат омад, ва мехоҳад довар бошад? Акнун ба ту, назар ба онҳо, бадтар муомила мекунем». Ва бо шиддат ба ин мард, яъне ба Лут, ҳамла оварда, наздик шуданд, то ки дарро бишкананд.


text:
Ва мардумеро, ки назди дари хона буданд, аз хурд то калон, ба кӯрӣ гирифтор карданд, ба тавре ки онҳо аз ёфтани дар оҷиз монданд.


text:
Ва он мардон ба Лут гуфтанд: «Оё каси дигаре дар ин ҷо дорӣ? Домодон, ва писарон, ва духтарони худ, ва ҳар киро, ки дар шаҳр дорӣ, аз ин ҷо берун овар.


text:
Зеро ки мо ин ҷойро нобуд хоҳем кард; чунки фиғон аз дасти онҳо пеши Парвардигор бисёр шудааст, ва Парвардигор моро фиристод, ки онро нобуд созем».


text:
Ва Лут берун рафта, бо домодонаш, ки духтарони ӯро гирифтанӣ буданд, гап зад, ва гуфт: «Бархезед, аз ин ҷо равед; зеро ки Парвардигор ин шаҳрро нобуд мекунад». Вале ба назари домодонаш чунин намуд, ки ӯ шӯхӣ мекунад.


text:
Ва ҳангоми дамидани субҳ он фариштагон Лутро шитоб кунонда, гуфтанд: «Бархез, зани худро бо ду духтаре ки пешат ҳастанд, бигир, то ки аз боиси гуноҳи ин шаҳр нобуд нашавӣ».


text:
Ва чун дер мекард, он мардон дасти ӯ, ва дасти занаш, ва дасти ду духтарашро гирифтанд, — чунки Парвардигор бар ӯ дилсӯзӣ кард, — ва ӯро бароварда, дар беруни шаҳр гузоштанд.


text:
Вақте ки онҳоро берун оварданд, гуфт: «Ҷони худро раҳо кун; ба ақиб нигоҳ накун, дар ҳеҷ ҷои ин водӣ наист; ба кӯҳ гурехта рав, то ки нобуд нашавӣ».


text:
Инак, бандаат дар назарат илтифот ёфтааст, ва меҳрубонии азиме ба ман кардӣ, ки ҷонамро раҳоӣ додӣ; вале ман қудрати он надорам, ки ба кӯҳ гурехта равам, мабодо балое ба сарам ояду бимирам.


text:
Инак, он шаҳр барои гурехта рафтан наздик аст, ва он хурд аст; ба он ҷо гурехта равам — он, охир, хурд аст, — ва ҷонам зинда мемонад».


text:
Шитобон ба он ҷо гурехта рав; зеро ки то ба он ҷо нарасӣ, чизе карда наметавонам». Аз ин сабаб он шаҳр Сӯар номида шудааст.


text:
Ва чун ба ҷониби Садӯм ва Амӯро ва тамоми замини водӣ назар андохт, дид, ки инак, дуди он замин чун дуди кӯра боло меравад.


text:
Ва ҳангоме ки Худо шаҳрҳои водиро нобуд мекард, Худо Иброҳимро ба хотир овард, ва Лутро аз миёни он харобӣ берун кард дар ҳини вожгун сохтани шаҳрҳое ки Лут дар онҳо иқомат дошт.


text:
Ва Лут аз Сӯар баромад, ва бо ду духтари худ дар кӯҳ сокин шуд: зеро ки аз сокин шудан дар Сӯар тарсид, ва бо ду духтараш дар мағорае сокин шуд.


text:
Ва духтари калонӣ ба хурдӣ гуфт: «Падари мо пир шудааст, ва марде бар рӯи замин нест, ки аз рӯи одати тамоми замин бо мо бихобад.


text:
Ва ҳамон шаб падари худро шароб нӯшонданд, ва духтари калонӣ омада, бо падари худ хобид, ва ӯ аз хобидан ва хестани вай огоҳ нашуд.


text:
Рӯзи дигар духтари калонӣ ба хурдӣ гуфт: «Инак, дишаб бо падарам хобидам; имшаб низ ӯро шароб нӯшонем, ва ту даромада, бо ӯ бихоб, то ки насле аз падари худ нигоҳ дорем».


text:
Он шаб низ падари худро шароб нӯшонданд, ва духтари хурдӣ бо ӯ хобид, ва ӯ аз хобидан ва хестани вай огоҳ нашуд.


text:
ВА Иброҳим аз он ҷо сӯи замини ҷанубӣ кӯч кард, ва дар миёни Қодеш ва Шур сокин шуд, ва дар Ҷарор манзил кард.


text:
Ва Иброҳим дар ҳаққи зани худ Соро гуфт: «Ӯ хоҳари ман аст». Ва Абималик подшоҳи Ҷарор одам фиристода, Сороро гирифт.


text:
Ва Худо пеши Абималик дар хоби шаб омада, ба ӯ гуфт: «Инак, ту мемирӣ аз боиси ин зан, ки гирифтаӣ; зеро ки вай зани шавҳардор аст».


text:
Ва Абималик ҳанӯз ба вай наздикӣ накарда буд, ва гуфт: «Худовандо! Наход ки халқи росткорро низ бикушӣ?


text:
Магар ӯ ба ман нагуфт: 'Вай хоҳари ман аст'? Худи вай ҳам гуфт: 'Ӯ бародари ман аст'. Ба соддадилӣ ва покдастии худ ин корро кардам».


text:
Ва Худо ба ӯ дар хоб гуфт: «Ман низ медонистам, ки ба соддадилии худ ин корро кардӣ, ва Ман низ туро нигоҳ доштам, то ки пеши Ман гуноҳкор нашавӣ; аз ин сабаб нагузоштам, ки ба вай даст бирасонӣ.


text:
Ва акнун занро ба шавҳараш баргардон: зеро ки ӯ пайғамбар аст, ва барои ту дуо хоҳад гуфт, ва ту зинда хоҳӣ монд; вале агар барнагардонӣ, бидон, ки ту ва ҳар кӣ аз они туст, ҳатман хоҳед мурд».


text:
Ва Абималик бомдодон бархоста, тамоми ғуломони худро хонд, ва ҳамаи ин суханонро ба гӯши онҳо расонд; ва ин одамон хеле ҳаросон шуданд.


text:
Ва Абималик Иброҳимро хонда, ба ӯ гуфт: «Чӣ кор аст, ки ба мо кардӣ? Ба ту чӣ гуноҳ кардам, ки бар ман ва бар мамлакати ман гуноҳи азиме овардӣ? Корҳои накарданӣ ба ман кардӣ».


text:
Ва инак, ҳангоме ки Худо маро аз хонаи падарам ба роҳи мусофират андохт, ба вай гуфтам: меҳрубоние ки ба ман бояд бикунӣ, ин аст, ки ҳар ҷо биравем, дар ҳаққи ман бигӯӣ: 'Ӯ бародари ман аст'».


text:
Ва Абималик гӯсфандон, ва говон, ва ғуломон, ва канизон гирифта, ба Иброҳим бахшид, ва занаш Сороро ба ӯ баргардонд.


text:
Ва ба Соро гуфт: «Инак, ҳазор сиккаи нуқра ба бародарат додам; инак, ин барои ту чашмбанд аст пеши ҳамаи касоне ки бо ту ҳастанд, ва пеши ҳама бегуноҳият исбот шуд».


text:
Ва Иброҳим пеши Худо дуо гуфт, ва Худо Абималик, ва зани ӯ, ва канизони ӯро шифо бахшид, ва онҳо зоянда шуданд.


text:
ВА Парвардигор Сороро, чунон ки гуфта буд, бозҷӯӣ намуд; ва Парвардигор он чи ба Соро гуфта буд, ба амал овард.


text:
Ва гуфт: «Кист, ки ба Иброҳим мегуфт: 'Соро кӯдаконро хоҳад маконид'? Зеро ки писаре дар пириаш зоидаам».


text:
Ва он писар калон шуд, ва ӯро аз сина ҷудо карданд; ва дар рӯзе ки Исҳоқро аз сина ҷудо карданд, Иброҳим зиёфати калоне дод.


text:
Ва ба Иброҳим гуфт: «Ин канизро бо писараш пеш кун; зеро ки писари ин каниз бо писари ман Исҳоқ ворис нахоҳад буд».


text:
Ва Худо ба Иброҳим гуфт: «Ин амр дар ҳаққи писарат ва канизат дар назари ту бад наояд; ҳар он чи Соро ба ту мегӯяд, ба суханаш гӯш андоз; зеро ки насли ту аз Исҳоқ хонда хоҳад шуд.


text:
Ва бомдодон Иброҳим бархост, ва нон ва машки обе гирифт, ва ба Ҳоҷар дода, бар китфи ӯ гузошт, ва ӯро бо писар равона кард; ва ӯ бирафт, ва дар биёбони Беэр-Шобаъ роҳро гум кард.


text:
Ва ба масофати тиррас дур рафта, дар рӯ ба рӯи вай нишаст, зеро ки гуфт: «Мурдани писарро набинам». Ва дар рӯ ба рӯи вай нишаста, овози худро баланд кард ва бигирист.


text:
Ва Худо овози бачаро шунид; ва фариштаи Худо аз осмон Ҳоҷарро нидо карда, ба вай гуфт: «Эй Ҳоҷар, туро чӣ шуд? Натарс; зеро ки Худо овози бачаро аз он ҷое ки ҳаст, шунид.


text:
Ва Худо чашмони ӯро воз кард, ва ӯ чоҳи обе дид, ва пеш рафта, машкро об пур кард, ва бачаро нӯшонид.


text:
Ва воқеъ шуд дар он замон, ки Абималик бо Фикӯл, ки сарлашкари ӯ буд, ба Иброҳим рӯ оварда, гуфт: «Дар ҳар коре ки мекунӣ, Худо бо туст;


text:
Ва акнун барои ман дар ин ҷо ба Худо қасам ёд кун, ки ба ман ва ба набераву абераи ман осебе нахоҳӣ расонд, балки дар ҳаққи ман ва дар ҳаққи замине ки дар он манзил кардаӣ, мувофиқи меҳрубоние ки ба ту кардам, рафтор хоҳӣ кард».


text:
Вале Абималик гуфт: «Намедонам, кист, ки ин корро кардааст, ту низ ба ман нагуфтаӣ; ман низ то имрӯз нашнидаам».


text:
Гуфт: «Ин ҳафт барраи модаро аз дасти ман бигир, то барои ман шаҳодате бошад, ки ин чоҳро ман кандаам».


text:
Ва дар Беэр-Шобаъ иттифоқ бастанд; ва Абималик бо сарлашкари худ Фикӯл бархост, ва ба замини фалиштиён баргаштанд.


text:
Ва гуфт: «Писари худро, ки ягонаи туст, ва ӯро дӯст медорӣ, яъне Исҳоқро бигир; ва ба замини Мӯриё бирав, ва дар он ҷо ӯро бар яке аз кӯҳҳое ки ба ту хоҳам гуфт, барои қурбонии сӯхтанӣ барор».


text:
Ва Иброҳим бомдодон бархоста, хари худро зин кард, ва ду нафар аз ғуломбачагонаш ва Исҳоқ писарашро ҳамроҳи худ гирифт; ва ҳезум барои қурбонии сӯхтанӣ шикаст, ва бархоста, сӯи маконе ки Худо ба ӯ гуфт, равона шуд.


text:
Ва Иброҳим ба ғуломбачагони худ гуфт: «Шумо дар ин ҷо бо хар бимонед; ва ман бо писар ба он ҷо рафта, ибодат мекунам, ва назди шумо бармегардем».


text:
Ва Иброҳим ҳезуми қурбонии сӯхтаниро гирифта, бар писари худ Исҳоқ бор кард; оташ ва кордро ба дасти худ гирифт, ва ҳар ду якҷоя равона шуданд.


text:
Ва Исҳоқ ба падари худ Иброҳим сухан ронда, гуфт: «Эй падарам!» Гуфт: «Лаббай, писарам!» Гуфт: «Инак оташ ва ҳезум, пас барраи қурбонӣ куҷост?»


text:
Ва Иброҳим гуфт: «Эй писарам, Худо барраи қурбониро барои Худ ҳозир хоҳад кард». Ва ҳарду якҷоя рафтан гирифтанд.


text:
Ва ба маконе ки Худо ба ӯ гуфт, расиданд; ва Иброҳим дар он ҷо қурбонгоҳе бино кард, ва ҳезумро чид, ва писари худ Исҳоқро баста, бар қурбонгоҳ болои ҳезум гузошт.


text:
Ва гуфт: «Дасти худро ба писар дароз накун ва ба ӯ чизе накун; зеро акнун донистам, ки ту аз Худо метарсӣ ва писари худро, ки ягонаи туст, аз Ман дареғ надоштӣ».


text:
Ва Иброҳим чашм андохта, дид: инак, дар қафо қӯчқоре бо шохҳояш дар бешае андармон шудааст; Ва Иброҳим рафта, қӯчқорро гирифт, ва дар ивази писараш онро барои қурбонии сӯхтанӣ баровард.


text:
Ва Иброҳим он маконро Яҳӯва-йирэ* номид; бинобар ин то имрӯз гуфта мешавад: «Дар кӯҳи Парвардигор бояд ҳозир шавад».


text:
Ва гуфт: «Ба зоти Худ қасам ёд мекунам, мегӯяд Парвардигор, азбаски ту ин корро кардӣ ва писари худро, ки ягонаи туст дареғ надоштӣ, -


text:
Туро бисёр баракат хоҳам дод ва насли туро бағоят афзун хоҳам кард, мисли ситорагони осмон ва мисли реге ки дар соҳили баҳр аст; ва насли ту шаҳрҳои душманони худро соҳибӣ хоҳад кард;


text:
Ва Иброҳим назди ғуломбачагони худ баргашт, ва онҳо бархоста, якҷоя ба Беэр-Шобаъ равона шуданд; ва Иброҳим дар Беэр-Шобаъ иқомат кард.


text:
Ва воқеъ шуд баъд аз ин ҳодисот, ки ба Иброҳим хабар дода, гуфтанд: «Инак, Милко низ ба бародарат Ноҳӯр писарҳо зоид, ки инҳоянд:


text:
Ва Соро дар Қиряи Арбаъ, ки ҳамон Ҳебрӯн бошад, дар замини Канъон мурд, ва Иброҳим омад, то ки барои Соро навҳа ва гиря кунад.


text:
«Ман пеши шумо ғарибу мусофир ҳастам: мақбарае дар байни худ ба моликияти ман бидиҳед, то ки мурдаи худро аз пешам дафн кунам».


text:
«Эй хоҷаи мо, сухани моро бишнав: ту дар миёни мо амири Худо ҳастӣ; дар беҳтарин мақбараи мо мурдаи худро дафн кун; ҳеҷ кадоме аз мо мақбараи худро аз ту барои дафни мурдаат дареғ нахоҳад дошт».


text:
Ва ба онҳо сухан ронда, гуфт: «Агар шумо розӣ бошед, ки мурдаи худро аз пешам дафн кунам, сухани маро бишнавед ва аз Афрӯн ибни Сӯҳар барои ман илтимос кунед,


text:
То мағораи Макфелоро, ки аз они ӯст ва дар канори саҳрои ӯ воқеъ аст, ба ман бидиҳад, ба қимати пурра барои мақбара дар миёни шумо ба моликияти ман бидиҳад».


text:
Ва Афрӯн дар миёни фарзандони Ҳит нишаста буд; ва Афрӯни ҳиттӣ дар ҳузури фарзандони Ҳит, дар пеши ҳамае ки ба дарвозаи шаҳри ӯ медаромаданд, ба Иброҳим ҷавоб дода, гуфт:


text:
«Не, хоҷаи ман, сухани маро бишнав: ин саҳроро ба ту медиҳам ва мағораро, ки дар он воқеъ аст, ба ту медиҳам, дар пеши назари фарзандони қавми худ онро ба ту медиҳам, мурдаи худро дафн кун».


text:
Ва дар ҳузури мардуми он замин ба Афрӯн сухан ронда, гуфт: «Агар ту ба гапам гӯш андозӣ, ман ба ту барои саҳро нуқра медиҳам: онро аз ман бигир, то ки мурдаи худро дар он ҷо дафн кунам».


text:
«Эй хоҷаи ман! Сухани маро бишнав: қимати замин чорсад сиқл* нуқра аст; ин дар миёни ману ту чист? Мурдаи худро дафн кун».


text:
Ва Иброҳим сухани Афрӯнро шунида, он маблағро, ки дар ҳузури фарзандони Ҳит гуфта буд, яъне чорсад сиқл нуқраи роиҷ дар харидуфурӯшро ба Афрӯн баркашида дод.


text:
Ва саҳрои Афрӯн, ки дар назди Макфело, дар рӯ ба рӯи Мамре воқеъ аст, яъне саҳро ва мағораи он, бо ҳамаи дарахтоне ки дар он саҳро ва дар тамоми ҳудуди гирду пеши он буд,


text:
Ба моликияти Иброҳим мубаддал шуд дар пеши назари фарзандони Ҳит, яъне ҳамае ки ба дарвозаи шаҳри ӯ медаромаданд.


text:
Ва пас аз ин Иброҳим зани худ Сороро дар мағораи саҳрои Макфело, дар рӯ ба рӯи Мамре, ки ҳамон Ҳебрӯн бошад, дар замини Канъон дафн кард.


text:
Ва он саҳро бо мағорае ки дар он аст, аз ҷониби фарзандони Ҳит ба моликияти Иброҳим барои мақбара муқаррар шуд.


text:
Ва Иброҳим ба ғуломи худ, ки калони хонаи ӯ буда, тамоми дороии ӯро идора мекард, гуфт: «Дасти худро зери рони ман бигузор,


text:
Ва ба Парвардигор Худои осмон ва Худои замин туро қасам медиҳам, ки зане барои писарам аз духтарони канъониён, ки дар миёни онҳо иқомат дорам, нагирӣ;


text:
Ва ғулом ба ӯ гуфт: «Шояд, он зан розӣ нашавад, ки бо ман ба ин замин биёяд; оё писаратро ба замине ки аз он берун омадаӣ, баргардонам?»


text:
Парвардигор Худои осмон, ки маро аз хонаи падарам ва аз замини зодгоҳам берун овард, ва ба ман сухан ронд, ва ба ман қасам ёд карда, гуфт, ки: 'Ин заминро ба насли ту хоҳам дод' — Ӯ фариштаи Худро пешопеши ту хоҳад фиристод, то ки зане барои писарам аз он ҷо бигирӣ.


text:
Вале агар он зан ба омадан бо ту розӣ нашавад, аз ин қасами ман озод хоҳӣ буд; аммо, зинҳор, писарамро ба он ҷо барнагардонӣ».


text:
Ва ғулом даҳ шутур аз шутурони хоҷаи худ гирифта, бирафт. Ва тамоми ганҷинаи хоҷааш дар дасти ӯ буд. Ва бархоста, сӯи Арам-наҳрайн, ба шаҳри Ноҳӯр бирафт.


text:
Ва шомгоҳ, вақте ки занон барои обкашӣ мебаромаданд, шутуронро дар беруни шаҳр назди чоҳи об чӯконид.


text:
Ва гуфт: «Эй Парвардигор, Худои хоҷаам Иброҳим! Имрӯз ба муродам бирасон, ва ба хоҷаам Иброҳим меҳрубонӣ бикун.


text:
Ва чунин бишавад, ки он духтаре ки ба вай гӯям: 'Кӯзаи худро хам кун, то бинӯшам', ва ӯ гӯяд: 'Бинӯш, ва шутуронатро низ нӯшонам', — ҳамон бошад, ки барои бандаи Худ Исҳоқ ихтиёр кардаӣ; ва аз рӯи ин бидонам, ки ба хоҷаам меҳрубонӣ кардаӣ».


text:
Ва ӯ ҳанӯз суханашро тамом накарда буд, ва инак Ривқо, ки аз Батуил, писари Милко, зани Ноҳӯр, бародари Иброҳим, таваллуд шуда буд, берун омад, ва кӯзае бар китф дошт.


text:
Ва он духтар бисёр хушрӯй ва бокира буд, ва марде бо ӯ нахобида буд; ва сӯи чашма фуромад, ва кӯзаи худро пур карда, боло баромад.


text:
Ва чун нӯшонидани ӯро тамом кард, гуфт: «Барои шутуронат низ об мекашам, то даме ки аз нӯшидан бозистанд».


text:
Ва дарҳол кӯзаи худро дар обхӯр холӣ кард, ва боз сӯи чоҳ ба обкашӣ бидавид, ва барои ҳамаи шутуронаш об кашид.


text:
Ва он мард бо ҳайрат менигарист ва хомӯш буд, то бидонад, ки оё Парвардигор сафари ӯро муваффақият бахшидааст ё не.


text:
Ва ҳангоме ки шутурон аз нӯшидан бозистоданд, он мард ҳалқаи тиллои вазнаш ним сиқл, ва барои дастҳои вай ду дастпонаи вазнаш даҳ сиқл тиллоро гирифт,


text:
Ва гуфт: «Ту духтари кистӣ? Ба ман бигӯ; оё дар хонаи падарат ҷое барои мо ҳаст, то ки шабро гузаронем?»


text:
Ва гуфт: «Муборак аст Парвардигор, Худои хоҷаам Иброҳим, ки меҳрубонии Худро, ва ростии Худро аз хоҷаам дареғ надошт! Ва чун дар роҳ будам, Худованд маро сӯи хонаи бародари хоҷаам, ҳидоят намуд».


text:
Ва ҳангоме ки он ҳалқаро, ва бар дастҳои хоҳараш он дастпонаҳоро дид, ва суханони хоҳари худ Ривқоро шунид, ки мегуфт: 'Он мард ба ман чунин гуфт', — пеши мард омад, ва инак, ӯ назди шутурон ба сари чашма истодааст.


text:
Ва гуфт: «Биё, эй мубораки Парвардигор! Чаро дар берун истодаӣ? Ман хонаро, ва манзиле барои шутурон муҳайё кардам».


text:
Ва он мард ба хона даромад, ва Лобон шутуронро воз кард, ва коҳу беда ба шутурон дод, ва об барои шустани пойҳояш ва пойҳои касоне ки ҳамроҳаш буданд.


text:
Ва Парвардигор хоҷаи маро бисёр баракат додааст, ва ӯ бузург шудааст, ва гӯсфандону говон, нуқра ва тилло, ғуломону канизон, шутурону харон ба ӯ додааст.


text:
Ва хоҷаам маро қасам дода, гуфт: 'Зане барои писарам аз духтарони канъониён, ки дар заминашон иқомат дорам, нагирӣ;


text:
Ба ман гуфт: 'Парвардигор, ки пешаш роҳ меравам, фариштаи Худро бо ту хоҳад фиристод ва сафари туро муваффақият хоҳад бахшид, то ки зане барои писарам аз хешу табори ман ва аз хонаи падари ман бигирӣ.


text:
Ҳамон вақт аз қасами ман озод хоҳӣ буд, ки назди хешу табори ман рафта бошӣ; ва агар онҳо ба ту надиҳанд, аз қасами ман озод хоҳӣ буд'.


text:
Ва имрӯз ман ба сари чашма расидам, ва гуфтам: 'Эй Парвардигор, Худои хоҷаам Иброҳим! Агар сафари маро, ки ба он рафта истодаам, бомуваффақият гардонӣ,


text:
Инак, ман ба сари ин чашмаи об истодаам, ва чунин бишавад, ки он духтаре ки барои обкашӣ барояд, ва ба вай гӯям: 'Маро аз кӯзаи худ каме об бинӯшон',


text:
Ва ба ман гӯяд: 'Ҳам ту бинӯш, ва ҳам барои шутуронат об мекашам', — вай ҳамон зане бошад, ки Парвардигор барои писари хоҷаи ман ихтиёр кардааст'.


text:
Ман ҳанӯз гуфтани инро дар дили худ тамом накарда будам, ва инак Ривқо бо кӯзае бар китфи худ берун омад ва сӯи чашма фуромада, об кашид; ва ман ба вай гуфтам: 'Каме об ба ман бинӯшон'.


text:
Ва ӯ дарҳол кӯзаашро аз китфаш фуроварда, гуфт: 'Бинӯш; ба шутурони ту низ об медиҳам'. Ман ҳам нӯшидам, ба шутурон низ об дод.


text:
Ва аз вай пурсида, гуфтам: 'Ту духтари кистӣ?' Гуфт: 'Духтари Батуил, писари Ноҳӯр, ки Милко ба ӯ зоид'. Ва ҳалқаро дар бинии вай ва дастпонаҳоро бар дастҳояш пӯшондам.


text:
Ва саҷда намудам ва Парвардигорро ибодат кардам, ва Парвардигор, Худои хоҷаи худ Иброҳимро муборак хондам, ки маро ба роҳи рост андохт, то ки духтари бародари хоҷаи худро барои писараш бигирам.


text:
Ва акнун ба ман бигӯед, ки оё шумо мехоҳед ба хоҷаи ман меҳрубонӣ ва вафо зоҳир намоед, ё не; ба ман бигӯед, то ки ман ба тарафи рост ё чап раҳсипор шавам».


text:
Ва Лобон ва Батуил дар ҷавоб гуфтанд: «Ин амр аз Парвардигор содир шудааст; мо ба ту чизе бад ё нек гуфта наметавонем.


text:
Инак Ривқо пеши туст; бигир ва бирав; бигзор вай зани писари хоҷаи ту шавад, чунон ки Парвардигор гуфтааст».


text:
Ва ғулом асбоби нуқра, ва асбоби тилло, ва либосҳоро берун оварда, ба Ривқо дод, ва ба бародар ва модари вай тӯҳфаҳои гаронбаҳо дод.


text:
Ва ӯ ва касоне ки ҳамроҳаш буданд, хӯрданд ва нӯшиданд, ва шабро гузаронданд. Ва бомдодон, чун бархостанд, ӯ гуфт: «Маро сӯи хоҷаам ҷавоб диҳед».


text:
Ба онҳо гуфт: «Маро нигоҳ надоред; Парвардигор сафари маро муваффақият бахшид; маро ҷавоб диҳед, то ки назди хоҷаи худ биравам».


text:
Ва Ривқоро баракат дода, ба вай гуфтанд: «Эй хоҳари мо! Аз ту ҳазорон-ҳазор таваллуд ёбанд, ва насли ту шаҳрҳои душманони худро соҳибӣ намояд!»


text:
Ва Ривқо ва канизонаш бархоста, ба шутурон савор шуданд, ва аз ақиби он мард равона шуданд; ва ғулом Ривқоро гирифта, бирафт.


text:
Ва ба ғулом гуфт: «Ин мард кист, ки дар саҳро ба пешвози мо меояд?» Ва ғулом гуфт: «Ин хоҷаи ман аст». Вай ҳиҷобро гирифта, рӯи худро пӯшонид.


text:
Ва Исҳоқ вайро ба хаймаи модари худ Соро овард; ва Ривқоро гирифт: вай зани ӯ шуд, ва ӯ ба вай дил баст; ва Исҳоқ пас аз азои модари худ тасаллӣ ёфт.


text:
Ва ба писарони канизакҳое ки Иброҳим дошт, Иброҳим тӯҳфаҳо дод, ва онҳоро, дар ҳини зиндагии худ, аз пеши писари худ Исҳоқ ба ҷониби шарқ, ба машриқзамин фиристод.


text:
Ва Иброҳим вафот ёфт, ва дар мӯйсафедии некӯ, пиру солхӯрда шуда, аз дунё чашм пӯшид, ва ба қавми худ пайваст.


text:
Ва писаронаш Исҳоқ ва Исмоил ӯро дар мағораи Макфело, дар саҳрои Афрӯн ибни Сӯҳари ҳиттӣ, ки дар рӯ ба рӯи Мамре воқеъ аст, дафн карданд,


text:
Баъд аз вафоти Иброҳим Худо писари ӯ Исҳоқро баракат дод; ва Исҳоқ назди Беэр-лаҳай-рӯӣ иқомат дошт.


text:
Ва ин аст номҳои писарони Исмоил, номҳои онҳо мувофиқи насаби онҳо; нахустзодаи Исмоил Набойӯт, Қедор, Адбаил, Мибсом,


text:
Инҳоянд писарони Исмоил, ва ин аст номҳои онҳо, дар деҳоти онҳо ва дар бошишгоҳҳои онҳо; дувоздаҳ амири қабилаҳои онҳо.


text:
Ва солҳои зиндагонии Исмоил саду сию ҳафт сол буд; ва ӯ вафот ёфт, ва аз дунё чашм пӯшид, ва ба қавми худ пайваст.


text:
Ва онҳо аз Ҳавило то Шур, ки пеши Миср ба самти Ашшур воқеъ аст, иқомат доштанд; ҷудо аз ҳамаи бародарони худ сокин шуда буданд.


text:
Ва Исҳоқ чилсола буд, ки Ривқо духтари Батуили арамӣ ва хоҳари Лобони арамиро аз Фаддони Арам барои худ ба занӣ гирифт.


text:
Ва Исҳоқ пеши Парвардигор дар ҳаққи зани худ зорию илтиҷо кард, чунки вай бенасл буд; ва Парвардигор илтиҷои ӯро қабул кард, ва занаш Ривқо ҳомила шуд.


text:
Ва писарон дар даруни вай ҷунбиш мекарданд, ва гуфт: «Агар чунин бошад, ин ба ман барои чист?» Ва рафт, то ки аз Парвардигор бипурсад.


text:
Ва Парвардигор ба вай гуфт: «Ду қабила дар шиками ту ҳастанд, ва ду қавм аз даруни ту ҷудо шаванд; ва қавме аз қавме зӯр барояд, ва калонӣ ба хурдӣ хизмат кунад».


text:
Ва баъд аз он бародараш берун омад, ва пошнаи Эсовро ба дасти худ гирифта буд; ва ӯро Яъқуб ном ниҳоданд. Ва дар вақти таваллуди онҳо Исҳоқ шастсола буд.


text:
Ва бачаҳо калон шуданд, ва Эсов сайёди моҳир ва марди саҳроӣ шуд, вале Яъқуб — марди ҳалими хайманишин.


text:
Ва Эсов ба Яъқуб гуфт: «Аз ин оши сурх барои хӯрданам бидеҳ, зеро ки хаста шудаам». Аз ин сабаб ӯро Адӯм* номиданд.


text:
Ва Яъқуб гуфт: «Ҳозир ба ман қасам ёд кун». Ва ба ӯ қасам ёд кард, ва нахустзодагии худро ба Яъқуб фурӯхт.


text:
Ва Яъқуб ба Эсов нон ва оши наск дод: ва ӯ хӯрд, ва нӯшид, ва бархоста, бирафт; ба ҳамин тариқ Эсов нахустзодагии худро хор дид.


text:
ВА гуруснагие дар он замин рӯй дод, ба замми он гуруснагии аввал, ки дар рӯзҳои Иброҳим рӯй дода буд; ва Исҳоқ назди Абималик подшоҳи фалиштиён ба Ҷарор рафт.


text:
Ва Парвардигор бар ӯ зоҳир гардида, гуфт: «Ба Миср нарав, балки дар замине ки ба ту бигӯям, сокин шав.


text:
Дар ин замин мусофират кун; ва бо ту хоҳам буд, ва туро баракат хоҳам дод; зеро ки ба ту ва ба насли ту ҳамаи ин заминҳоро хоҳам дод, ва қасамеро, ки ба падарат Иброҳим ёд кардаам, ба ҷо хоҳам овард.


text:
Ва насли туро мисли ситорагони осмон афзун хоҳам кард; ва ҳамаи ин заминҳоро ба насли ту хоҳам дод; ва дар насли ту ҳамаи халқҳои рӯи замин баракат хоҳанд ёфт,


text:
Ба хотири он ки Иброҳим ба овози Ман гӯш дод ва он чиро, ки ба риоя карданаш амр фармуда будам: фармудаҳои Маро, қоидаҳои Маро ва қонунҳои Маро риоя кард».


text:
Ва мардуми он макон аз ӯ дар бораи занаш пурсиданд, ва ӯ гуфт: «Вай хоҳари ман аст», зеро тарсид бигӯяд: «Зани ман аст», мабодо, гуфт ба дилаш, мардуми ин ҷо маро аз барои Ривқо бикушанд, чунки вай хушрӯй аст.


text:
Ва чун муддати дарозе ӯ дар он ҷо истиқомат кард, чунин воқеъ шуд, ки Абималик, подшоҳи фалиштиён, аз тиреза назар афканда, дид, ки инак Исҳоқ бо зани худ Ривқо ишқбозӣ мекунад.


text:
Ва Абималик Исҳоқро хонда, гуфт: «Ҳамоно, вай зани туст, пас чаро гуфтӣ: 'Хоҳари ман аст'?» Ва Исҳоқ ба ӯ гуфт: «Ба он сабаб гуфтам, ки мабодо барои вай бимирам».


text:
Ва Абималик гуфт: «Ин чӣ кор аст, ки ба мо кардӣ? Қариб буд, ки яке аз халқ бо занат ҳамхоб шавад, ва ту бар мо гуноҳе меовардӣ».


text:
Ва Абималик ба тамоми халқ амр фармуда, гуфт: «Касе ки ба ин одам ва ба зани ӯ дастдарозӣ кунад, гирифтори марг хоҳад шуд».


text:
Ва Исҳоқ дар он замин зироат кард, ва дар он сол садчандон ҳосил бардошт: Парвардигор ӯро баракат дод.


text:
Ва ӯро рамаҳои гӯсфандон ва рамаҳои говон, ва ғуломону канизони зиёде буд, ва фалиштиён ба ӯ ҳасад бурданд.


text:
Ва ҳамаи чоҳҳоеро, ки ғуломони падараш дар рӯзҳои падараш Иброҳим канда буданд, фалиштиён бастанд ва аз хок пур карданд.


text:
Ва чоҳҳои обро, ки дар рӯзҳои падараш Иброҳим канда буданд, ва фалиштиён онҳоро баъд аз вафоти Иброҳим баста буданд, Исҳоқ аз сари нав канд, ва ба онҳо ҳамон номҳоро дод, ки падараш ба онҳо дода буд.


text:
Ва чӯпонҳои Ҷарор бо чӯпонҳои Исҳоқ ҷанҷол карда, гуфтанд: «Ин об аз они мост». Ва ӯ он чоҳро Эсак* номид, зеро ки бо ӯ баҳс карданд.


text:
Ва аз он ҷо кӯч карда, чоҳи дигаре канд, ва барои он ҷанҷол накарданд; ва ӯ онро Раҳӯбӯт номида, гуфт, ки акнун Парвардигор маро паҳно дод, ва мо дар замин борвар хоҳем шуд.


text:
Ва дар ҳамон шаб Парвардигор бар ӯ зоҳир гардида, гуфт: «Ман Худои падарат Иброҳим ҳастам; натарс, зеро ки Ман бо ту ҳастам, ва туро баракат медиҳам, ва насли туро, ба хотири бандаи Худ Иброҳим, афзун хоҳам кард».


text:
Ва қурбонгоҳе дар он ҷо бино кард, ва номи Парвардигорро хонд, ва хаймаи худро дар он ҷо барафрошт, ва ғуломони Исҳоқ чоҳе дар он ҷо канданд.


text:
Ва Абималик ҳамроҳи Аҳузат, ки яке аз ёронаш буд, ва Фикӯл, ки сарлашкараш буд, аз Ҷарор назди ӯ омад.


text:
Ва Исҳоқ ба онҳо гуфт: «Чаро назди ман омадед, дар сурате ки бо ман душманӣ карда ва маро аз назди худ ронда будед?»


text:
Гуфтанд: «Кушоду равшан дидем, ки Парвардигор бо туст, бинобар ин гуфтем: қасаме дар миёни мову ту бошад, ва аҳде бо ту бибандем,


text:
То ки ба мо бадӣ накунӣ, чунон ки ба ту осебе нарасондем, балки ба ту фақат некӣ кардем ва туро ба саломатӣ фиристодем, ва акнун ту мубораки Парвардигор ҳастӣ».


text:
Ва бомдодон бархоста, ба якдигар қасам ёд карданд; ва Исҳоқ ба онҳо хайрбод гуфт, ва онҳо аз пеши ӯ ба саломатӣ рафтанд.


text:
Ва дар он рӯз чунон воқеъ шуд, ки ғуломони Исҳоқ омада, ӯро аз он чоҳе ки меканданд, хабар дода, гуфтанд: «Об ёфтем».


text:
ВА чун Исҳоқ пир шуд, ва чашмонаш барои дидан нотавон гашта буданд, писари калонии худ Эсовро ҷеғ зада, гуфт: «Писарам!» Вай ба ӯ гуфт: «Лаббай!»


text:
Ва таоме барои ман, чунон ки дӯст медорам, тайёр карда биёр, то ки бихӯрам, ва ҷони ман, пеш аз мурданам, туро баракат диҳад».


text:
Вақте ки Исҳоқ ба писари худ Эсов гап мезад, Ривқо шунид. Ва Эсов ба саҳро рафт, то ки нахчире сайд карда биёрад;


text:
Барои ман нахчире оварда, таоме тайёр кун, то ки онро бихӯрам ва пеш аз мурданам туро пеши Парвардигор баракат диҳам'.


text:
Сӯи рама бирав ва аз он ҷо барои ман ду бузғолаи хубе бигир; ва ман аз онҳо таоме барои падарат, чунон ки ӯ дӯст медорад, тайёр мекунам;


text:
Шояд, падарам маро даст-даст кунад; ва ман дар назараш мисли ҳилагаре бошам, ва дар ивази баракат лаънат бар худ оварам».


text:
Ва модараш ба ӯ гуфт: «Лаънати ту бар ман бод, писарам! Фақат сухани маро бишнав, ва рафта, барои ман бигир».


text:
Ва ӯ рафт, ва гирифт, ва ба модари худ овард; ва модараш хӯроке тайёр кард, чунон ки падараш дӯст медошт.


text:
Ва Ривқо либоси бошукӯҳи писари калонии худ Эсовро, ки назди ӯ дар хона буд, гирифта, ба писари хурдии худ Яъқуб пӯшонид;


text:
Ва Яъқуб ба падари худ гуфт: «Ман нахустзодаи ту Эсов ҳастам; он чи ба ман фармудӣ, кардам; бархез, бинишин ва аз нахчири ман бихӯр, то ки ҷонат маро баракат диҳад».


text:
Ва Исҳоқ гуфт: «Чӣ гуна ин қадар зуд ёфтӣ, писарам?» Гуфт: «Чунки Парвардигор Худои ту ба ман расонд».


text:
Ва Исҳоқ ба Яъқуб гуфт: «Наздик биё, ман туро даст-даст мекунам, писарам, оё ту писари ман Эсов ҳастӣ, ё не?»


text:
Ва Яъқуб ба падари худ Исҳоқ наздик омад; ва ӯро даст-даст карда, гуфт: «Овоз — овози Яъқуб, аммо дастҳо — дастҳои Эсов».


text:
Ва гуфт: «Наздики ман биёр, ман аз нахчири писари худ мехӯрам, то ки ҷонам туро баракат диҳад». Ва наздики ӯ овард, ва ӯ бихӯрд; ва шароб барояш овард, ва ӯ нӯшид.


text:
Ва наздик омад ва ӯро бӯсид; ва бӯйи либоси ӯро бӯида, ӯро баракат дод ва гуфт: «Инак, бӯйи писари ман мисли бӯйи саҳроест, ки Парвардигор онро баракат додааст.


text:
Ва туро Худо аз шабнами осмон ва аз фарбеҳии замин ва аз фаровонии ғалла ва шираи ангур ато фармояд.


text:
Қавмҳо ба ту хизмат кунанд, ва қабилаҳо ба ту таъзим намоянд; бар бародарони худ ҳукмфармо шавӣ, ва фарзандони модарат ба ту таъзим намоянд; ҳар кӣ туро лаънат хонад — лаънатӣ бод; ҳар кӣ туро муборак хонад — муборак бод!»


text:
Ва чун Исҳоқ баракат додани Яъқубро ба охир расонд, ва чун Яъқуб аз пеши падари худ Исҳоқ берун рафт, бародараш Эсов аз шикори худ омад.


text:
Ва ӯ низ хӯрок тайёр кард, ва назди падари худ оварда, ба падари худ гуфт: «Бархез, падарам, ва аз нахчири писари худ бихӯр, то ки ҷонат маро баракат диҳад».


text:
Ва Исҳоқро тарси бузурге фаро гирифта, ба ларзиш овард, ва ӯ гуфт: «Пас он кӣ буд, ки нахчир сайд карда, бароям овард, ва пеш аз омадани ту аз ҳамааш хӯрдам, ва ӯро баракат додам? Ва ӯ муборак хоҳад буд!»


text:
Чун Эсов суханони падари худро шунид, фиғони баланд ва бениҳоят талхе кашида, ба падари худ гуфт: «Маро низ баракат деҳ, падарам!»


text:
Ва гуфт: «Беҳуда нест, ки ӯро Яъқуб ном ниҳодаанд: ду дафъа ӯ маро фиреб дод — аввал нахустзодагии маро гирифт ва инак, акнун баракати маро гирифтааст». Ва гуфт: «Оё барои ман баракате нигоҳ надоштӣ?»


text:
Ва Исҳоқ ба Эсов ҷавоб дода, гуфт: «Инак, ӯро бар ту ҳукмфармо сохтам, ва ҳамаи бародаронашро ғуломони ӯ гардондам, ва ғалла ва шираи ангурро ба ӯ бахшидам; пас, барои ту, писарам, чӣ кунам?»


text:
Ва Эсов ба падари худ гуфт: «Наход ки ҳамин як баракатро доштӣ, падарам? Маро низ баракат деҳ, падарам!» Ва Эсов овози худро баланд карда, гирист.


text:
Ва падараш Исҳоқ ба ӯ ҷавоб дода, гуфт: «Инак, истиқомати ту бе фарбеҳии замин ва ба шабнами осмон аз боло хоҳад буд;


text:
Ва бо шамшерат хоҳӣ зист, ва ба бародари худ хизмат хоҳӣ кард; ва чунин воқеъ хоҳад шуд, ки зиддият намоӣ ва юғи ӯро аз гардани худ дур андозӣ».


text:
Ва Эсов ба Яъқуб ба сабаби он баракате ки падараш ӯро дода буд, кина варзид; ва Эсов дар дили худ гуфт: «Рӯзҳои навҳагарӣ барои падарам наздиканд, ва он гоҳ бародари худ Яъқубро хоҳам кушт».


text:
Ва Ривқо аз суханони писари калонии худ Эсов огоҳӣ ёфт; ва кас фиристода, писари хурдии худ Яъқубро хонд, ва ба ӯ гуфт: «Инак, бародарат Эсов осоиши хотир аз он дорад, ки туро бикушад.


text:
То ғазаби бародарат аз ту баргардад, ва он чи дар ҳаққи вай кардӣ, фаромӯш кунад. Ва он гоҳ кас фиристода, туро аз он ҷо меоварам. Чаро аз ҳар дуи шумо дар як рӯз маҳрум шавам?»


text:
Ва Ривқо ба Исҳоқ гуфт: «Аз дасти духтарони ҳиттӣ аз ҷон безор шудаам; агар Яъқуб зане аз духтарони ҳиттӣ, мисли ононе ки духтарони ин заминанд, бигирад, ба ман зиндагӣ чӣ лозим аст?»


text:
ВА Исҳоқ Яъқубро хонд, ва ӯро баракат дод, ва ӯро амр фармуда, гуфт: «Зане аз духтарони Канъон нагир.


text:
Бархоста, ба Фаддони Арам, ба хонаи падари модарат Батуил бирав, ва аз он ҷо зане барои худ аз духтарони Лобон, бародари модарат бигир.


text:
Ва Худои Тавоно туро баракат диҳад, ва туро борвар ва афзун гардонад, ва аз ту қавмҳои бисёр ба вуҷуд оянд;


text:
Ва баракати Иброҳимро ба ту диҳад, ба ту ва ба насли ту бо ту, то ки вориси замини мусофирати худ шавӣ, ки Худо онро ба Иброҳим додааст».


text:
Ва Исҳоқ Яъқубро равона кард, ва ӯ ба Фаддони Арам назди Лобон ибни Батуили арамӣ, бародари Ривқо, модари Яъқуб ва Эсов, равона шуд.


text:
Ва Эсов дид, ки Исҳоқ Яъқубро баракат дод, ва ӯро ба Фаддони Арам равона кард, то ки аз он ҷо зане барои худ бигирад, ва дар вақти баракат доданаш ба вай амр фармуда, гуфт, ки «зане аз духтарони Канъон нагир»;


text:
Ва Эсов назди Исмоил рафт, ва Маҳалат, духтари Исмоил ибни Иброҳимро, ки хоҳари Набойӯт буд, илова бар заноне ки дошт, ба занӣ гирифт.


text:
Ва ба маконе расида, дар он ҷо шабро гузаронд, зеро ки офтоб фурӯ рафта буд. Ва яке аз сангҳои он ҷоро гирифта, зери сари худ гузошт, ва дар ҳамон ҷо хобид.


text:
Ва хобе дид, ки инак, нардбоне бар замин истодааст, ва сараш ба осмон мерасад; ва инак, фариштагони Худо бар он мебароянд ва мефуроянд.


text:
Ва инак, Парвардигор бар он истодааст, ва мегӯяд: «Манам Парвардигор, Худои Иброҳим падарат ва Худои Исҳоқ. Ин заминро, ки ту бар он хобидаӣ, ба ту ва ба насли ту медиҳам.


text:
Ва насли ту мисли чанги замин хоҳад буд; ва ба ғарб, ва шарқ, ва шимол, ва ҷануб паҳн хоҳӣ шуд; ва дар ту ва дар насли ту ҳамаи қабилаҳои рӯи замин баракат хоҳанд ёфт.


text:
Ва инак, Ман бо ту ҳастам; ва туро дар ҳар ҷое ки равӣ, муҳофизат намоям; ва туро ба ин замин баргардонам; зеро то он чиро, ки ба ту гуфтам, ба ҷо наоварам, туро тарк накунам».


text:
Ва Яъқуб аз хоби худ бедор шуд ва гуфт: «Ба ростӣ Парвардигор дар ин макон аст, ва ман надонистаам».


text:
Ва ҳаросон шуда, гуфт: «Ин чӣ макони воҳиманокест! Ин нест чизи дигаре, ҷуз хонаи Худо, ва ин аст дарвозаи осмон».


text:
Ва бомдодон Яъқуб бархост, ва он сангеро, ки зери сари худ гузошта буд, гирифт, ва мисли сутуне рост монд, ва равған бар сари он рехт.


text:
Ва Яъқуб қавл дода, гуфт: «Агар Худо бо ман бошад, ва маро дар ин роҳ, ки меравам, муҳофизат намояд, ва ба ман нон барои хӯрдан ва либос барои пӯшидан диҳад,


text:
Ва ин санг, ки мисли сутуне рост мондам, хонаи Худо хоҳад буд; ва ҳар он чи Ту ба ман бидиҳӣ, даҳякашро ба Ту хоҳам дод».


text:
Ва дид, ки инак, дар саҳро чоҳе ҳаст, ва дар гирду пешаш се рамаи гӯсфандон хобидааст; зеро ки аз он чоҳ рамаҳоро об медоданд; ва санги калоне бар даҳани чоҳ буд.


text:
Ва чун ҳамаи рамаҳо дар он ҷо ҷамъ мешуданд, сангро аз даҳани чоҳ ғалтонида, рамаҳоро об медоданд; ва пас аз ин боз сангро дар ҷои он, ба даҳани чоҳ мегузоштанд.


text:
Гуфт: «Инак, рӯз ҳанӯз равшан аст; вақти ҷамъ кардани чорво нест; рамаҳоро об диҳед, ва рафта, чаронед».


text:
Гуфтанд: «Наметавонем, то даме ки ҳамаи рамаҳо ҷамъ шаванд, ва сангро аз даҳани чоҳ биғалтонанд; он гоҳ рамаро об медиҳем».


text:
Ва чун Яъқуб Роҳел духтари тағои худ Лобон ва рамаи тағои худ Лобонро дид, Яъқуб наздик шуда, сангро аз даҳани чоҳ ғалтонид ва рамаи тағои худ Лобонро об дод.


text:
Ва Яъқуб Роҳелро огоҳ намуд, ки ӯ ҷияни падари вай ва писари Ривқо мебошад. Роҳел тозон рафта, падари худро огоҳ кард.


text:
Ва чун Лобон хабари хоҳарзодаи худ Яъқубро шунид, ба пешвозаш шитофт, ва ӯро дар оғӯш гирифта, бӯсид, ва ба хонаи худ овард; ва ӯ ҳамаи ин гапҳоро ба Лобон ҳикоят кард.


text:
Ва Лобон ба Яъқуб гуфт: «Азбаски хеши ман ҳастӣ, ба ман муфт хизмат мекунӣ магар? Ба ман бигӯй, ки муздат чист?»


text:
Ва Яъқуб ба Роҳел дил баста буд, ва гуфт: «Барои духтари хурдиат Роҳел ба ту ҳафт сол хизмат мекунам».


text:
Ва Яъқуб барои Роҳел ҳафт сол хизмат кард, ва онҳо ба назараш мисли якчанд рӯз намуданд, чунки вайро дӯст медошт.


text:
Ва бомдодон маълум шуд, ки ин Леё будааст. Ва ба Лобон гуфт: «Ин чӣ кор аст, ки ба ман кардӣ? Магар барои Роҳел назди ту хизмат накардам? Чаро маро фиреб додӣ?»


text:
Ҳафтаи тӯи арӯсии инро тамом кун, ва хурдиро низ ба ту медиҳам, барои хизмате ки назди ман боз ҳафт соли дигар бикунӣ».


text:
Ва бо Роҳел низ хобид, ва Роҳелро аз Леё бештар дӯст медошт; ва боз ҳафт соли дигар назди Лобон хизмат кард.


text:
Ва Леё ҳомила шуда, писаре зоид, ва ӯро Реубен ном ниҳод, зеро гуфт: «Парвардигор бадбахтии маро дид, ва акнун шавҳарам маро дӯст хоҳад дошт».


text:
Ва бори дигар ҳомила шуда, писаре зоид, ва гуфт: «Зеро Парвардигор шунид, ки ман маҳбуб нестам, ва инро низ ба ман бахшид». Ва ӯро Шимъӯн номид.


text:
Ва боз ҳомила шуда, писаре зоид, ва гуфт: «Акнун, ин дафъа, шавҳарам бо ман хоҳад пайваст, зеро ки ба вай се писар зоидам». Бинобар ин ӯро Левӣ ном ниҳод.


text:
Ва боз ҳомила шуда, писаре зоид, ва гуфт: «Ин дафъа Парвардигорро ҳамд мегӯям». Бинобар ин ӯро Яҳудо номид. Ва аз зоидан монд.


text:
ВА Роҳел дид, ки ба Яъқуб назоид, ва Роҳел ба хоҳари худ ҳасад бурд, ва ба Яъқуб гуфт: «Ба ман фарзанд бидеҳ; вагар на, мемирам».


text:
Ва Яъқуб ба Роҳел хашм гирифт ва гуфт: «Магар ман дар ҷои Худо ҳастам, ки самари батнро аз ту боздоштааст?»


text:
Гуфт: «Инак канизи ман Билҳо; бо вай бихоб, то ки бар зонуям бизояд, ва ман низ аз вай фарзанд ёбам».


text:
Ва Роҳел гуфт: «Худо ба доди ман расид, ва овози маро низ шунид, ва писаре ба ман дод». Бинобар ин ӯро Дон ном ниҳод.


text:
Ва Роҳел гуфт: «Ба гӯштинҳои Худо бо хоҳари худ гӯштин гирифтам, ва ғолиб омадам». Ва ӯро Нафтолӣ ном ниҳод.


text:
Ва Леё гуфт: «Ба хушбахтии ман аст! Зеро ки духтарон маро хушбахт хоҳанд хонд». Ва ӯро Ошер ном ниҳод.


text:
Ва дар рӯзҳои гандумдаравӣ Реубен рафт, ва меҳргиёҳҳо дар саҳро ёфт, ва онҳоро ба модари худ Леё овард. Ва Роҳел ба Леё гуфт: «Аз меҳргиёҳҳои писарат ба ман бидеҳ».


text:
Вай ба ӯ гуфт: «Оё кам аст, ки шавҳари маро гирифтӣ, боз мехоҳӣ меҳргиёҳҳои писари маро бигирӣ?!» Ва Роҳел гуфт: «Имшаб ба ивази меҳргиёҳҳои писарат бо ту бихобад».


text:
Ва бегоҳӣ Яъқуб аз саҳро омад, ва Леё ба пешвози ӯ баромад, ва гуфт: «Назди ман даро; зеро ки музди туро бо меҳргиёҳҳои писарам адо кардам». Ва ҳамон шаб бо вай хобид.


text:
Ва Леё гуфт: «Худо музди маро дод ба ивази он ки канизамро ба шавҳарам додам». Ва ӯро Иссокор ном ниҳод.


text:
Ва Леё гуфт: «Худо ҳадияи хубе ба ман дод; акнун шавҳарам назди ман хоҳад зист, зеро ки шаш писар ба ӯ зоидам». Ва ӯро Забулун ном ниҳод.


text:
Ва пас аз он ки Роҳел Юсуфро зоид, Яъқуб ба Лобон гуфт: «Маро ҷавоб деҳ, то ки ба макони худ ва ба замини худ биравам;


text:
Занон ва фарзандони маро, ки барояшон ба ту хизмат кардам, ба ман бидеҳ, то ки биравем; зеро хизматеро, ки ба ту кардам, ту медонӣ».


text:
Ва Лобон ба ӯ гуфт: «Кошки дар назари ту илтифот меёфтам! Ба фол гирифтаам, ки ба хотири ту Парвардигор маро баракат додааст».


text:
Ба вай гуфт: «Худат медонӣ, ки ман ба ту чӣ гуна хизмат кардаам, ва чорвои ту назди ман чӣ гуна зиёд шуд.


text:
Зеро ки пеш аз омадани ман моли ту кам буд, ва бениҳоят зиёд шуд; ва ба хотири ман Парвардигор туро баракат дод; ва акнун кай ман барои хонаи худ низ кор мекунам?»


text:
Ва гуфт: «Ба ту чӣ бидиҳам?» Ва Яъқуб гуфт: «Чизе ба ман надеҳ. Вале агар ин корро барои ман бикунӣ, ман аз нав рамаи туро чӯпонӣ ва посбонӣ хоҳам кард:


text:
Имрӯз дар тамоми рамаи ту гардиш мекунам; ҳар меши хол-хол ва алоро аз он ҷудо кун, ва ҳар меши сиёҳ аз миёни гӯсфандон ва алою хол-хол аз миёни бузон музди ман хоҳад буд.


text:
Ва дар оянда росткории ман дар ҳаққи ман шаҳодат хоҳад дод, вақте ки биёӣ, то ки музди маро дар пеши назарат бубинӣ: он чи аз бузон хол-холу ало ва аз гӯсфандон сиёҳ набошад, назди ман чизи дуздӣ ҳисоб ёбад».


text:
Ва ҳамон рӯз нарбузҳои доғдору алоро, ва ҳамаи модабузҳои хол-хол ва алоро, ки доғи сафед доштанд, ва ҳамаи гӯсфандони сиёҳро чудо карда, ба дасти писаронаш дод.


text:
Ва Яъқуб навдаҳои тару тозаи сафедор, бодом ва чанорро гирифт, ва хатҳои сафед бар онҳо бурида, пӯстро то сафедии чӯб канда партофт;


text:
Ва навдаҳои пӯстбуридаро дар тағораҳои обхӯрие ки чорво барои нӯшидан назди онҳо меомад, дар рӯ ба рӯи чорво гузошт, то ки ҳангоми ба обхӯрӣ омаданаш бордор шавад.


text:
Ва Яъқуб барраҳоро чудо мекард, ва рӯи рамаро сӯи тамоми чорвои доғдор ва сиёҳи Лобон мегузошт; ва барои худ рамаҳои алоҳида тартиб медод, ва онҳоро бо чорвои Лобон як ҷо намемонд.


text:
Ва ҳар гоҳ, ки чорвои тануманд бордор мешуд, Яъқуб навдаҳоро дар тағораҳо пеши назари чорво мемонд, то ки дар пеши навдаҳо бордор шавад.


text:
Вале ҳар гоҳ чорвои заиф бордор мешуд, онҳоро намемонд. Ва заифҳо аз они Лобон ва танумандҳо аз они Яъқуб мешуданд.


text:
Ва ин мард хеле ва хеле бой шуд, ва рамаҳои бисёр, ва канизон, ва ғуломон, ва шутурон, ва харон дошт.


text:
ВА Яъқуб суханони писарони Лобонро шунид, ки мегуфтанд: «Яъқуб тамоми дороии падари моро гирифтааст, ва аз дороии падари мо тамоми ин сарватро ба вуҷуд овардааст».


text:
Ва ба онҳо гуфт: «Ман рӯи падари шуморо мебинам, ки нисбат ба ман на ончунон аст, ки дирӯз ва парирӯз буд. Аммо Худои падарам бо ман буд.


text:
Ва падари шумо маро фиреб карда, даҳ маротиба музди маро тағйир дод, аммо Худо ӯро нагузошт, ки ба ман бадӣ кунад.


text:
Ҳангоме ки ӯ гуфт: 'Музди ту барраҳои хол-хол бошад', тамоми чорво хол-хол зоид. Ва ҳангоме ки гуфт: 'Музди ту барраҳои доғдор бошад', тамоми чорво доғдор зоид.


text:
Боре, дар мавсими бордоршавии чорво, ман дар хоб чашм андохтам ва дидам, ва инак, такаҳое ки бо чорво ҷуфт мешуданд, доғдор, хол-хол ва ало буданд.


text:
Ва гуфт: 'Чашм андоз ва бубин, ки ҳамаи такаҳое ки бо чорво ҷуфт мешаванд, доғдор, хол-хол ва ало ҳастанд; зеро ки ҳар он чи Лобон бо ту кардааст, дидаам.


text:
Манам Худои Байт-Ил, ҷое ки бар сутуне равған рехтӣ, ва ба Ман қавл додӣ. Акнун бархез, аз ин замин берун бирав; ва ба замини зодгоҳи худ баргард'».


text:
Бинобар ин тамоми сарвате ки Худо аз падари мо гирифтааст, аз они мо ва фарзандони мост. Ва акнун ҳар он чи Худо ба ту гуфтааст, ба ҷо овар».


text:
Ва тамоми чорво ва тамоми дороии худро, ки пайдо карда буд, яъне чорвои хусусии худро, ки дар Фаддони Арам пайдо карда буд, бо худ гирифт, то ки назди падари худ Исҳоқ ба замини Канъон биравад.


text:
Ва хешовандони худро бо худ гирифта, ҳафт рӯз ӯро дунболагирӣ кард, ва дар кӯҳи Ҷилъод ба ӯ даррасид.


text:
Ва шабонгоҳ Худо дар хоби Лобони арамӣ зоҳир гардида, ба ӯ гуфт: «Эҳтиёт бош, ки ба Яъқуб нек ё бад нагӯӣ».


text:
Ва Лобон ба Яъқуб даррасид; ва Яъқуб хаймаи худро дар кӯҳ барафрошта буд, ва Лобон низ бо хешовандони худ дар кӯҳи Ҷилъод манзил кард.


text:
Ва Лобон ба Яъқуб гуфт: «Чӣ кор аст, ки кардӣ? Барои чӣ маро фиреб додӣ ва духтаронамро мисли асирони ҳарбӣ гирифта бурдӣ?


text:
Чаро пинҳонӣ гурехтӣ, ва маро фиреб додӣ, ва чизе ба ман нагуфтӣ? Ман туро бо шодӣ ва сурудҳо, бо даф ва барбат гусел мекардам.


text:
Дар дастам қуввате ҳаст, ки ба шумоён бадӣ кунам, вале Худои падари шумо дишаб ба ман хитоб карда, гуфт: 'Эҳтиёт бош, ки ба Яъқуб нек ё бад нагӯӣ'.


text:
Ва акнун, ки рафтанӣ будӣ, зеро ба хонаи падари худ рағбати калон доштӣ, пас чаро худоёни маро дуздидӣ?»


text:
Ва Яъқуб ба ҷавоби Лобон гуфт: «Зеро тарсидам ва гумон кардам, ки мабодо духтарони худро аз ман бо зӯрӣ бигирӣ.


text:
Назди ҳар кас худоёнатро биёбӣ, ӯ зинда намонад! Дар ҳузури хешовандони мо ҳар он чи аз чизу чораат назди ман бишносӣ, барои худ бигир». Вале Яъқуб намедонист, ки Роҳел онҳоро дуздидааст.


text:
Ва Лобон ба хаймаи Яъқуб, ва ба хаймаи Леё, ва ба хаймаи ду каниз даромад, лекин наёфт. Ва аз хаймаи Леё баромада, ба хаймаи Роҳел даромад.


text:
Ва Роҳел бутҳоро гирифта, зери зини шутур ниҳод, ва бар онҳо нишаст. Ва Лобон тамоми хаймаро тафтиш кард, лекин наёфт.


text:
Ба падараш гуфт: «Ба назари хоҷаи ман бад нанамояд, ки дар ҳузурат бархоста наметавонам, зеро ки қоидаи занон бар ман аст». Ва ҷустуҷӯ карда, бутҳоро наёфт.


text:
Ва Яъқуб ба хашм омада, бо Лобон баҳс кард. Ва Яъқуб ба ҷавоби Лобон гуфт: «Гуноҳ ва хатои ман чист, ки маро дунболагирӣ мекунӣ?


text:
Модоме ки ҳамаи чизҳои маро тафтиш кардӣ, аз ҳамаи чизҳои хонаи худ чӣ ёфтӣ? Ин ҷо пеши хешовандони ман ва хешовандони худ гузор, то ки дар миёни ҳар дуи мо доварӣ кунанд.


text:
Дар ин бист сол, ки ман бо ту будам, мешҳо ва модабузҳои ту бача напартофтаанд, ва қӯчқорҳои рамаи туро нахӯрдаам;


text:
Ҳайвони кафидаро пеши ту наовардаам: худам товонашро медодам; чизе хоҳ рӯзона нобуд мешуд ва хоҳ шабона нобуд мешуд, товони онро аз ман мегирифтӣ.


text:
Чунин буд бист соли умри ман дар хонаи ту. Ба ту чордаҳ сол барои ду духтарат ва шаш сол барои чорвоят хизмат кардам; ва ту даҳ маротиба музди маро тағйир додӣ.


text:
Агар Худои падарам, Худои Иброҳим ва Ҳайбати Исҳоқ бо ман намебуд, ту ҳоло маро дастхолӣ равона мекардӣ. Худо азоби маро, ва ранҷи дастҳои маро дид, ва дишаб доварӣ кард».


text:
Ва Лобон ба ҷавоби Яъқуб гуфт: «Ин духтарон духтарони мананд; ва ин фарзандон фарзандони мананд; ва ин чорво чорвои ман аст, ва ҳар он чи ту мебинӣ, аз они ман аст; пас имрӯз ба ин духтарони худам ва ба фарзандоне ки зоидаанд, ман чӣ кор карда метавонам?


text:
Ва Яъқуб ба хешовандони худ гуфт: «Санг ҷамъ кунед!» Ва онҳо санг ҷамъ карда, пуштае сохтанд; ва дар он ҷо, бар пушта хӯрок хӯрданд.


text:
Ва Мисфо низ; ба он сабаб, ки гуфт: «Парвардигор дар миёни ман ва ту дидбонӣ кунад, вақте ки аз назари якдигар ғоиб шавем.


text:
Агар духтарони маро озор диҳӣ, ва агар болои духтарони ман занони дигар бигирӣ, агарчи ҳеҷ касе дар миёни мо нест, вале огоҳ бош, ки Худо дар миёни ман ва ту шоҳид аст».


text:
Ин пушта шоҳид аст ва ин сутун шоҳид аст, ки ман аз ин пушта сӯи ту нагзарам, ва ту аз ин пушта ва ин сутун бо қасди баде сӯи ман нагзарӣ.


text:
Худои Иброҳим ва Худои Ноҳӯр, ки Худои падари онҳост, дар миёни мо доварӣ намояд». Ва Яъқуб ба тарси падари худ Исҳоқ қасам ёд кард.


text:
Ва Яъқуб дар он кӯҳ ҷонвареро қурбонӣ кард, ва хешовандони худро ба нон хӯрдан даъват намуд, ва онҳо нон хӯрданд ва дар кӯҳ шабро гузаронданд.


text:
Бомдодон Лобон бархоста, набераҳо ва духтарони худро бӯсид, ва онҳоро баракат дод, ва равона шуд, ва Лобон ба макони худ баргашт.


text:
Ва ба онҳо амр фармуда, гуфт: «Ба хоҷаам Эсов бигӯед, ки бандаи ту Яъқуб чунин арз мекунад: 'Бо Лобон иқомат доштам, ва то кунун истодам;


text:
Ва ман молики барзаговон ва харон ва гӯсфандон, ва ғуломон ва канизон мебошам; ва фиристодам, то ки хоҷаамро огоҳӣ диҳам, ва дар назарат илтифот ёбам'».


text:
Ва қосидон назди Яъқуб баргашта, гуфтанд: «Назди бародарат Эсов расидем; ва ӯ ба пешвози мо меояд, ва чорсад одам ҳамроҳи ӯст».


text:
Ва Яъқуб бағоят тарсид ва парешон шуд, ва касонеро, ки бо ӯ буданд, ва гӯсфандон ва говон ва шутуронро ба ду бошишгоҳ тақсим кард.


text:
Ва Яъқуб гуфт: «Эй Худои падарам Иброҳим ва Худои падарам Исҳоқ, эй Парвардигоре ки ба ман гуфтаӣ: 'Ба замини худ ва ба зодгоҳи худ баргард, ва Ман ба ту меҳрубонӣ кунам'!


text:
Ҳамаи марҳаматҳо ва ҳамаи некиҳоро, ки дар ҳаққи бандаат кардаӣ, сазовор нестам; зеро ки бо чӯбдасти худ аз ин Урдун гузашта будам; ва ҳоло молики ду бошишгоҳ мебошам.


text:
Маро аз дасти бародарам, аз дасти Эсов наҷот деҳ; зеро ман аз ӯ метарсам, ки мабодо биёяд ва маро, ва модару фарзандонро зарба занад.


text:
Ва Ту гуфтаӣ: 'Ман ба ту меҳрубонӣ кунам, ва насли туро мисли реги дарё гардонам, ки аз бисёрӣ онро натавон шумурд'».


text:
Ва он шабро дар ҳамон ҷо гузаронд. Ва аз он чи дар дасташ буд, тӯҳфае барои бародари худ Эсов гирифт:


text:
Ва ба дасти ғуломони худ ҳар рамаро алоҳида дод, ва ба ғуломони худ гуфт: «Аз пеши ман гузашта равед, ва дар мобайни рамаҳо фосилае бигзоред».


text:
Ва ба нахустин амр фармуда, гуфт: «Чун бародарам Эсов ба ту вохӯрад, ва аз ту пурсида, бигӯяд: 'Аз они кистӣ? Ва куҷо меравӣ? Ва инҳо, ки пеши туст, аз они кист?'


text:
Ба ӯ бигӯй: 'Аз они бандаат Яъқуб аст; инҳо тӯҳфаест, ки ба хоҷаам Эсов фиристода шудааст; ва инак, худаш низ дар ақиби мост'».


text:
Ва ҳамчунин ба дуюмин, ба сеюмин ва ба ҳамаи онҳое ки аз ақиби рамаҳо мерафтанд, амр фармуда, гуфт: «Чун ба Эсов бирасед, ба ӯ чунин гӯед;


text:
Ва низ гӯед: 'Инак, бандаат Яъқуб дар ақиби мост'». Зеро ба дили худ гуфт: «Дили ӯро бо тӯҳфае ки пешопеши ман меравад, нарм мекунам ва баъд аз он бо ӯ рӯ ба рӯ мешавам; шояд, маро қабул кунад».


text:
Ва шабонгоҳ бархост, ва ду занаш ва ду канизаш ва ёздаҳ писарашро гирифта, аз гузаргоҳи Яббӯқ гузашт.


text:
Ва чун он кас дид, ки зӯраш ба ӯ намерасад, ба банди сурини ӯ расид, ва банди сурини Яъқуб, ҳангоми бо Вай гӯштин гирифтан, фушурда шуд.


text:
Ва гуфт: «Минбаъд номи ту Яъқуб хонда нашавад, балки Исроил; зеро ки бо Худо ва бо одамон гӯштин гирифтӣ, ва ғолиб шудӣ».


text:
Ва Яъқуб савол дода, гуфт: «Хоҳишмандам, номи Худро бигӯй». Гуфт: «Чаро номи Маро мепурсӣ?» Ва ӯро дар он ҷо баракат дод.


text:
Сабаб ҳамин аст, ки банӣ-Исроил ирқуннисоро*, ки дар банди сурин аст, то имрӯз намехӯранд, зеро ки ба ирқуннисои банди сурини Яъқуб расида буд.


text:
ВА Яъқуб чашм андохта, дид, ки инак, Эсов меояд, ва чорсад одам ҳамроҳи ӯст. Ва бачаҳоро ба Леё ва Роҳел ва ду каниз тақсим кард.


text:
Ва канизонро бо бачаҳошон пеш гузошт, ва Леёро бо бачаҳояш дар ақиби онҳо, ва Роҳелро бо Юсуф дар охир.


text:
Ва Эсов ба пешвози ӯ давид, ва ӯро ба оғӯш кашид, ва сар бар гардани ӯ ниҳод, ва ӯро бӯсид, ва бигиристанд.


text:
Ва Эсов чашм андохта, занону бачагонро дид, ва гуфт: «Инҳо ба ту кистанд?» Гуфт: «Фарзандоне ки Худо ба бандаат бахшидааст».


text:
Ва Леё бо бачаҳояш низ наздик омада, саҷда карданд. Ва дар охир Юсуф ва Роҳел наздик омада, саҷда карданд.


text:
Ва гуфт: «Аз баҳри чист туро тамоми ин гурӯҳе ки ба он вохӯрдам?» Гуфт: «То ки дар назари хоҷаам илтифот ёбам».


text:
Ва Яъқуб гуфт: «Не, агар дар назарат илтифот ёфта бошам, тӯҳфаи маро аз дастам бигир; зеро ки рӯи туро дидам, мисли дидани рӯи Худо, ва ту ба ман бо чашми нек назар кардӣ.


text:
Баракати маро, ки бароят оварда шуд, бигир; чунки Худо ба ман меҳрубонӣ кардааст, ва ҳама чиз дорам». Ва чун Яъқуб ӯро розӣ кард, ӯ гирифт.


text:
Ва Яъқуб гуфт: «Хоҷаам медонад, ки бачагон нозуканд, ва гӯсфандон ва говони ширдеҳ бо ман аст, ва агар онҳоро як рӯз ҳай кунанд, тамоми чорво мемирад.


text:
Бигзор хоҷаам аз бандаи худ пештар биравад, ва ман мувофиқи коре ки маро дар пеш аст, ва мувофиқи қадами бачагон оҳиста-оҳиста равона мешавам, то ки назди хоҷаам ба Сеир бирасам».


text:
Ва Эсов гуфт: «Аз мардуме ки бо мананд, назди ту мегузорам». Гуфт: «Чӣ лозим аст? Фақат дар назари хоҷаам илтифот ёбам, басанда аст».


text:
Вале Яъқуб ба Суккӯт равона шуд, ва хонае барои худ бино кард, ва барои чорвои худ соябонҳо сохт. Аз ин сабаб он ҷойро Суккӯт номид.


text:
Ва Яъқуб аз Фаддони Арам баргашта, сиҳат саломат ба шаҳри Шакем, ки дар замини Канъон аст, омад ва дар рӯ ба рӯи шаҳр манзил кард.


text:
Ва он қитъаи заминро, ки дар он ҷо барои худ хайма барафрошта буд, аз дасти фарзандони Ҳамӯр, падари Шакем, ба сад сикка харид.


text:
Ва Шакем, писари Ҳамӯри ҳиввӣ, ки амири он замин буд, ӯро дид, ва ӯро гирифт, ва бо ӯ хобид, ва ба номуси ӯ таҷовуз кард.


text:
Ва дилаш ба Дино, духтари Яъқуб баста шуда, ошиқи он духтар гашт, ва суханони дилпазир ба он духтар гуфт.


text:
Ва Яъқуб шунид, ки ба номуси духтараш Дино таҷовуз намудааст; вале азбаски писаронаш бо чорвои ӯ дар саҳро буданд, Яъқуб то омадани онҳо хомӯш нишаст.


text:
Ва чун писарони Яъқуб аз саҳро омада, инро шуниданд, ин мардон озурдахотир шуданд ва хеле ба хашм омаданд, зеро ки бо духтари Яъқуб хобида, расвоие дар ҳаққи Исроил карда буд, ва ин кирдор нораво буд.


text:
Ва Ҳамӯр бо онҳо гап зада, гуфт: «Дили писарам Шакем шефтаи духтари шумост, пас ӯро ба вай ба занӣ бидиҳед.


text:
Ва бо мо ҳамнишин шавед, ва ин замин дар ихтиёри шумо бошад; дар он бимонед, ва савдо кунед, ва онро соҳибӣ намоед».


text:
Ва Шакем ба падар ва бародарони духтар гуфт: «Фақат дар назари шумоён илтифот ёбам, басанда аст, ва он чи ба ман бигӯед, хоҳам дод.


text:
Маҳр ва тӯҳфаҳои зиёде талаб кунед, ва он чи ба ман бигӯед, хоҳам дод, фақат духтарро ба занӣ ба ман бидиҳед».


text:
Ва писарони Яъқуб ба ҷавоби Шакем ва падараш Ҳамӯр бо макр сухан ронданд, зеро ки ба номуси хоҳари онҳо Дино таҷовуз карда буд.


text:
Ва ба онҳо гуфтанд: «Чунин корро карда наметавонем, ки хоҳари худро ба шахси бехатна бидиҳем, зеро ки ин барои мо нанг аст.


text:
Он гоҳ духтарони худро ба шумо бидиҳем ва духтарони шуморо барои худ бигирем, ва бо шумо ҳамнишин гардида, як қавм шавем.


text:
Ва он ҷавон дар иҷрои ин кор дер накард; зеро ки духтари Яъқубро дӯст медошт. Ва ӯ аз тамоми аҳли хонаи падараш мӯҳтарамтар буд.


text:
Ва Ҳамӯр ва писараш Шакем назди дарвозаи шаҳри худ омаданд ва бо мардуми шаҳри худ гап зада, гуфтанд:


text:
«Ин одамон бо мо сулҳандеш ҳастанд; бигзор онҳо дар ин замин сокин шаванд ва дар он савдо кунанд; ва инак, замини кушод дар ихтиёри онҳост. Духтарони онҳоро ба занӣ бигирем, ва духтарони худро ба онҳо бидиҳем.


text:
Фақат бо чунин шарт онҳо розианд бо мо ҳамнишин гардида, як қавм шаванд, ки ҳар наринаи мо низ хатна карда шавад, чунон ки онҳо хатнашуда мебошанд.


text:
Оё рамаҳои онҳо, дороии онҳо, ва тамоми чорвои онҳо аз они мо намешавад? Фақат ба онҳо розигӣ диҳем, ва онҳо бо мо ҳамнишин хоҳанд шуд».


text:
Ва ба суханони Ҳамӯр ва писараш Шакем ҳамаи касоне ки аз дарвозаи шаҳри ӯ мебаромаданд, розӣ шуданд, ва ҳар наринае аз ҳамаи онҳое ки аз дарвозаи шаҳри ӯ мебаромаданд, хатна шуданд.


text:
Ва дар рӯзи сеюм, ҳангоме ки онҳо дардманд буданд, ду писари Яъқуб, Шимъӯн ва Левӣ, бародарони Дино, ҳар яке шамшери худро гирифта, далерона ба шаҳр ҳамла оварданд ва ҳамаи мардонро куштанд;


text:
Ва Ҳамӯр ва писараш Шакемро ба дами шамшер куштанд, ва Диноро аз хонаи Шакем гирифта, берун омаданд.


text:
Писарони Яъқуб назди кушташудагон омаданд, ва шаҳрро тороҷ карданд, зеро ки ба номуси хоҳари онҳо таҷовуз карда буданд.


text:
Гӯсфандони онҳоро, ва говони онҳоро, ва харони онҳоро, ва он чи дар шаҳр ва он чи дар саҳро буд, гирифтанд.


text:
Ва тамоми сарвати онҳоро, ва ҳамаи кӯдакони онҳоро, ва занони онҳоро асир карданд, ва он чи дар хонаҳо буд, тороҷ карданд.


text:
Ва Яъқуб ба Шимъӯн ва Левӣ гуфт: «Маро ошуфта кардед, ва маро дар назари сокинони ин сарзамин, яъне канъониён ва фариззиён, нафратангез гардондед. Ва одами ман камшумор аст, ва агар бар зидди ман ҷамъ шуда, маро зарба зананд, ман бо аҳли хонаам нобуд мегардам».


text:
ВА Худо ба Яъқуб гуфт: «Бархоста, сӯи Байт-Ил равона шав, ва он ҷо бинишин; ва он ҷо қурбонгоҳе бисоз барои Худо, ки ҳангоми гурехтанат аз пеши бародарат Эсов бар ту зоҳир гардид».


text:
Ва Яъқуб ба аҳли хонаи худ ва ҳамаи касоне ки бо ӯ буданд, гуфт: «Худоҳои бегонаро, ки дар миёни шумост, дур созед, ва худро покиза кунед, ва либоси худро иваз намоед;


text:
Ва бархоста, сӯи Байт-Ил равона шавем, ва он ҷо ман қурбонгоҳе бисозам барои Худо, ки маро дар рӯзи тангии ман шунид, ва дар роҳе ки рафтам, бо ман буд».


text:
Ва ҳамаи худоҳои бегонаро, ки дар дасташон буд, ва гӯшвораҳоро, ки дар гӯшашон буд, ба Яъқуб доданд, ва Яъқуб онҳоро зери дарахти булут, ки дар наздикии Шакем буд, гӯр кард.


text:
Ва кӯч карданд. Ва ваҳми Худо бар шаҳрҳои гирду пеши онҳо буд, ва банӣ-Яъқубро дунболагирӣ накарданд.


text:
Ва Яъқуб ба Луз, ки дар замини Канъон аст, ва ҳамон Байт-Ил бошад, расид; худи ӯ ва тамоми қавме ки бо ӯ буданд.


text:
Ва он ҷо қурбонгоҳе бино кард, ва он маконро Ил-Байт-Ил номид, зеро ки дар он ҷо, ҳангоме ки аз пеши бародари худ гурехт, бар ӯ Худо зоҳир гардида буд.


text:
Ва Дебӯро, дояи Ривқо, мурд, ва дар домани Байт-Ил, зери дарахти булут дафн карда шуд, ки онро булути гиря номид.


text:
Вақте ки Яъқуб аз Фаддони Арам гашта меомад, Худо бар ӯ бори дигар зоҳир гардид, ва ӯро баракат дод.


text:
Ва Худо ба ӯ гуфт: «Номи ту Яъқуб аст, аммо минбаъд номи ту Яъқуб хонда нашавад, балки номи ту Исроил хоҳад буд» ВА ӯро Исроил ном ниҳод.


text:
Ва Худо ба ӯ гуфт: «Ман Худои Тавоно ҳастам; борвар ва афзун шав; халқ ва гурӯҳи халқҳо аз ту ба вуҷуд оянд, ва подшоҳон аз камари ту бароянд.


text:
Ва заминеро, ки ба Иброҳим ва Исҳоқ додаам, ба ту хоҳам дод, ва ба наслат баъд аз ту ин заминро хоҳам дод».


text:
Ва Яъқуб дар он ҷое ки Худо бо ӯ сухан гуфт, сутуне барпо намуд, сутуне аз санг; ва ҳадияи рехтанӣ бар он рехт, ва равған бар он рехт.


text:
Ва аз Байт-Ил кӯч карданд; ва чун андак масофате монда буд, ки ба Эфрот бирасанд, Роҳел зоид, ва дар зоиданаш душворӣ кашид.


text:
Ва ҳангоме ки дар зоиданаш душворӣ мекашид, доя ба ӯ гуфт: «Натарс, зеро ки ин низ бароят писар аст».


text:
Ва чунин воқеъ шуд, ки дар вақти иқомати Исроил дар он сарзамин Реубен рафта, бо канизаки падари худ Билҳо хобид. Ва Исроил инро шунид. Ва банӣ-Яъқуб дувоздаҳ нафар буданд.


text:
Ва писарони Зилфо, канизи Леё: Ҷод ва Ошер. Инҳоянд писарони Яъқуб, ки дар Фаддони Арам ба ӯ таваллуд шуданд.


text:
Ва Яъқуб назди падари худ Исҳоқ ба Мамре, ба Қиряи Арбаъ, ки ҳамон Ҳебрӯн бошад, омад, ки он ҷо Иброҳим ва Исҳоқ дар мусофират буданд.


text:
ВА Исҳоқ ҷон супурд ва мурд, ва пиру солхӯрда шуда, ба қавми худ пайваст, ва писарони ӯ Эсов ва Яъқуб ӯро ба хок супурданд.


text:
Эсов занони худро аз духтарони канъониён гирифт: Одо духтари Элӯни ҳиттиро, Оҳалибомо духтари Ано, духтари Сибъӯни ҳиввиро,


text:
Оҳалибомо Яуш, Яълом ва Қӯраҳро зоид. Инҳоянд писарони Эсов, ки ба ӯ дар замини Канъон таваллуд шуданд.


text:
Ва Эсов занони худ, ва писарони худ, ва духтарони худ, ва тамоми аҳли хонаи худ, ва рамаҳои худ, ва тамоми чорвои худ, ва тамоми дороии худро, ки дар замини Канъон пайдо карда буд, гирифта, аз пеши бародари худ Яъқуб ба замини дигаре рафт,


text:
Зеро ки дороии онҳо он қадар бисёр буд, ки наметавонистанд якҷоя иқомат кунанд, ва замини мусофираташон ба сабаби бисёрии чорвояшон онҳоро ғунҷоиш дода наметавонист.


text:
Ва Тимнаъ канизаки Алифоз, писари Эсов буд, ва Амолеқро ба Алифоз зоид. Инҳоянд писарони Одо, зани Эсов.


text:
Ва инҳо писарони Оҳалибомо, духтари Ано, духтари Сибъӯн, зани Эсов буданд, ки вай Яуш, Яълом ва Қӯраҳро ба Эсов зоид.


text:
Инҳоянд амирони писарони Эсов. Писарони Алифоз, нахустзодаи Эсов: амир Темон, амир Ӯмор, амир Сафӯ, амир Қеназ,


text:
Инҳоянд писарони Реуил, писари Эсов: амир Наҳат, амир Зараҳ, амир Шаммо, амир Миззо. Инҳоянд амирони Реуил дар замини Адӯм; инҳоянд писарони Босмат, зани Эсов.


text:
Инҳоянд писарони Оҳалибомо, зани Эсов: амир Яуш, амир Яълом, амир Қӯраҳ. Инҳоянд амирони Оҳалибомо, духтари Ано, зани Эсов.


text:
Инҳоянд писарони Сибъӯн: Аё ва Ано; ҳамон Ано, ки ҳангоми чаронидани харони падари худ Сибъӯн дар биёбон чашмаҳои оби гармро ёфт.


text:
Инҳоянд подшоҳоне ки дар замини Адӯм, подшоҳӣ кардаанд пеш аз он ки подшоҳе дар банӣ-Исроил подшоҳӣ кунад:


text:
Ва Ҳӯшом мурд, ва дар ҷояш Ҳадад ибни Бадад, ки дар саҳрои Мӯоб Мидёнро шикаст дод, подшоҳӣ кард, ва номи шаҳри ӯ Авит буд.


text:
Ва Баал-Ҳонон ибни Акбӯр мурд, ва дар ҷояш Ҳадар подшоҳӣ кард, ва номи шаҳраш Фоу буд, ва номи занаш Маҳетабъил духтари Матрад, духтари Мезоҳоб буд.


text:
Ва ин аст номҳои амирони Эсов аз рӯи қабилаҳои онҳо ва маконҳои онҳо ва номҳои онҳо: амир Тимнаъ, амир Алво, амир Ятет,


text:
Амир Маҷдиил, амир Иром. Инҳоянд амирони Адӯм, аз рӯи бошишгоҳҳои онҳо, дар замини соҳибияти онҳо. Ин аст Эсов, падари адӯмиён.


text:
Ин аст насли Яъқуб. Юсуф, дар синни ҳафдаҳсолагӣ, бо бародарони худ чорво мечаронид, ва ин навҷавон бо писарони Билҳо ва бо писарони Зилфо, занони падараш, буд. Ва Юсуф рафтори бади онҳоро ба падарашон хабар медод.


text:
Ва Исроил Юсуфро аз ҳамаи писарони худ зиёдтар дӯст медошт, чунки ӯ писари пиронсолагиаш буд; ва барои ӯ куртаи рангин кард.


text:
Ва чун бародаронаш диданд, ки падарашон ӯро аз ҳамаи бародаронаш зиёдтар дӯст медорад, аз ӯ нафрат карданд, ва бо ӯ осуда сухан гуфта наметавонистанд.


text:
Инак, мо дар киштзор бандҳо мебастем; ва инак, банди ман бархост ва рост истод; ва инак, бандҳои шумо гирд омада, ба банди ман саҷда карданд».


text:
Бародаронаш ба ӯ гуфтанд: «Наход ки бар мо подшоҳӣ мекарда бошӣ? Наход ки бар мо ҳукмфармо мешуда бошӣ?» Ва барои хобҳо ва суханонаш боз ҳам зиёдтар аз у нафрат карданд.


text:
Ва ӯ боз хоби дигаре дид, ва онро ба бародарони худ нақл карда, гуфт: «Инак, боз хобе дидам, ва инак, офтоб ва моҳ ва ёздаҳ ситорагон ба ман саҷда карданд».


text:
Ва ӯ ба падар ва бародарони худ нақл кард; ва падараш ӯро сарзаниш намуда, гуфт: «Ин чӣ хобест, ки дидаӣ? Наход ки ман, ва модарат, ва бародаронат омада, ба ту то замин саҷда мекарда бошем?»


text:
Ва Исроил ба Юсуф гуфт: «Магар бародаронат дар Шакем намечаронанд? Биё, то ки туро назди онҳо бифиристам». Ба ӯ гуфт: «Лаббай!»


text:
Ва ба ӯ гуфт: «Бирав ва саломатии бародаронат ва саломатии чорворо бубин, ва ба ман хабар биёр». Ӯро аз водии Ҳебрӯн фиристод, ва ӯ ба Шакем омад.


text:
Ва он шахс гуфт: «Аз ин ҷо баромада рафтанд; зеро шунидам, ки мегуфтанд: 'Ба Дӯтон меравем'». Ва Юсуф аз ақиби бародарони худ рафта, онҳоро дар Дӯтон ёфт.


text:
Акнун биёед, ӯро бикушем ва ба яке аз ин чоҳҳо биафканем, ва гӯем, ки ҳайвони даррандае ӯро хӯрдааст; ва бубинем, ки хобҳояш чӣ мешавад».


text:
Ва Реубен ба онҳо гуфт: «Хун нарезед; ӯро ба ин чоҳе ки дар биёбон аст, биафканед, ва бар ӯ дастдарозӣ накунед». Мехост, ки ӯро аз дасти онҳо раҳонида, назди падари худ гардонда фиристонад.


text:
Вақте ки Юсуф назди бародарони худ расид, куртаи Юсуфро, он куртаи рангинро, ки дар бар дошт, кашиданд,


text:
Ва барои нон хӯрдан нишастанд, ва чашм андохта, диданд, ки инак, корвони исмоилиён аз Ҷилъод меояд, ва шутурони онҳо атриёт, баласон ва лодан мекашонанд; мераванд, то ки онро ба Миср бибаранд.


text:
Ва Яҳудо ба бародарони худ гуфт: «Чӣ суд аст аз он ки бародари худро бикушем ва хунашро махфӣ дорем?


text:
Биёед, ӯро ба исмоилиён бифрӯшем, ва дасти мо бар ӯ набошад; зеро ки ӯ бародар ва гӯшти мост». Бародаронаш гапи ӯро гӯш карданд.


text:
Ва ҳангоме ки тоҷирони мидёнӣ аз пеши онҳо мегузаштанд, Юсуфро аз чоҳ кашида бароварданд, ва Юсуфро ба исмоилиён ба бист сиккаи нуқра фурӯхтанд; ва Юсуфро ба Миср бурданд.


text:
Ва куртаи рангинро фиристоданд, ва ба падари худ расонида, гуфтанд: «Инро ёфтем; бишнос, ки оё куртаи писари туст ё не».


text:
Ва онро шинохта, гуфт: «Куртаи писари ман аст! Ҳайвони даррандае ӯро хӯрдааст! Ба ростӣ Юсуф дарида шудааст!»


text:
Ва ҳамаи писаронаш ва духтаронаш ҷамъ омаданд, то ки ӯро тасаллӣ диҳанд; вале ӯ тасаллиро қабул намекард, ва мегуфт: «Бо мотам назди писари худ ба гӯр меравам». Ва падараш барои ӯ мегирист.


text:
ВА воқеъ шуд дар он замон, ки Яҳудо аз пеши бародарони худ рафта, назди шахси адӯломӣ, ки Ҳиро ном дошт, меҳмон шуд.


text:
Ва дар он ҷо Яҳудо духтари марди канъониро, ки Шуа ном дошт, дид; вайро ба занӣ гирифт, ва бо вай хобид.


text:
Ва Яҳудо ба Ӯнон гуфт: «Бо зани бародарат бихоб ва ҳамчун додаршӯй вайро ба занӣ гирифта, насле барои бародари худ ба вуҷуд овар.


text:
Вале Ӯнон медонист, ки он насл аз они ӯ нахоҳад буд; бинобар ин, ҳар гоҳ, ки бо зани бародараш мехобид, манӣ ба замин мерехт, то ки насле барои бародари худ надиҳад.


text:
Ва Яҳудо ба келини худ Томор гуфт: «Дар хонаи падари худ бева бинишин то даме ки писарам Шело калон шавад». Зеро гуфт: «Мабодо ӯ низ мисли бародаронаш бимирад». Ва Томор рафта, дар хонаи падари худ бимонд.


text:
Вақти бисёре гузашт, ва духтари Шуа, зани Яҳудо, мурд. Ва Яҳудо, баъд аз он ки тасаллӣ ёфт, бо дӯсти худ Ҳирои адӯломӣ назди пашмтарошони рамаи худ ба Тимно рафт.


text:
Ва ба Томор хабар дода, гуфтанд: «Инак, падаршӯят барои тарошидани пашми рамаи худ ба Тимно меравад».


text:
Ва либоси бевагии худро кашида, ба сари худ чодаре партофт, ва рӯяшро пӯшида, назди дарвозаи Энаим, ки дар сари роҳи Тимно мебошад, нишаст; зеро дид, ки Шело калон шудааст, ва ӯро ба вай ба занӣ надоданд.


text:
Ва аз роҳ ба тарафи ӯ гашта, гуфт: «Биё, бо ту бихобам». Зеро надонист, ки келини ӯст. Гуфт: «Ба ман чӣ медиҳӣ, агар бо ман бихобӣ?»


text:
Гуфт: «Ба ту чӣ гарав диҳам?» Гуфт: «Мӯҳр ва камарбанди худро, ва асое ки дар даст дорӣ». Ва ба ӯ дод, ва бо ӯ хобид; ва ӯ аз вай ҳомила шуд.


text:
Ва Яҳудо бузғоларо ба воситаи дӯсти адӯломии худ фиристод, то ки гаравро аз дасти он зан бигирад; вале ӯро наёфт.


text:
Ва аз мардуми он макон пурсида, гуфт: «Он фоҳишае ки дар сари роҳи Энаим нишаста буд, куҷост?» Гуфтанд: «Фоҳишае дар ин ҷо набуд».


text:
Ва назди Яҳудо баргашта, гуфт: «Ӯро наёфтам; ва мардуми он макон низ гуфтанд, ки фоҳишае дар ин ҷо набуд».


text:
Ва Яҳудо гуфт: «Бигзор барои худ нигоҳ дорад, мабодо расво шавем; инак, ин бузғоларо фиристодам; вале ту ӯро наёфтӣ».


text:
Ва баъд аз гузаштани қариб се моҳ ба Яҳудо хабар дода, гуфтанд: «Келинат Томор зино кардааст, ва инак, аз зино низ ҳомила шудааст». Ва Яҳудо гуфт: «Ӯро берун оред, то ки сӯзонида шавад».


text:
Вақте ки ӯро берун оварданд, ӯ назди падаршӯи худ фиристода, гуфт: «Ман аз соҳиби ин чизҳо ҳомила шудаам». Ва гуфт: «Бишнос, ки ин мӯҳр ва камарбанд ва асо аз они кист».


text:
Ва Яҳудо шинохта, гуфт: «Ҳақ ба ҷониби ӯст, чунки ӯро ба писари худ Шело надодам». Вале дигар ҳаргиз бо ӯ нахобид.


text:
Ва ҳангоме ки мезоид, яке дасти худро берун овард; ва доя риштаи қирмизӣ гирифта, бар дасташ баст, ва гуфт: «Ин аввал берун омад».


text:
Вале дасташро боз кашид; ва инак, бародараш берун омад. Ва доя гуфт: «Чӣ гуна рахнае барои худ кушодаӣ!» Ва ӯро Форас ном ниҳоданд.


text:
ВА Юсуфро ба Миср бурданд; ва ӯро Фӯтифар ном марди мисрӣ, ки дарбории фиръавн, сардори посбонон буд, аз дасти исмоилиёне ки ӯро ба он ҷо бурда буданд, харид.


text:
Ва хоҷааш дид, ки Парвардигор бо ӯст, ва ҳар он чи ӯ мекунад, Парвардигор дар дасти ӯ муваффақият меоварад.


text:
Ва Юсуф дар назари вай илтифот ёфт, ва ба вай хизмат мекард. Ва ӯро ба хонаи худ баргумошт, ва тамоми дороии худро ба дасти ӯ дод.


text:
Ва аз ҳамон вақте ки ӯро ба хонаи худ ва ба тамоми дороии худ баргумошт, Парвардигор хонаи он мисриро ба хотири Юсуф баракат дод, ва баракати Парвардигор бар ҳамаи дороии вай чи дар хона, чи дар саҳро буд.


text:
Ва ҳар он чи дошт, ба дасти Юсуф вогузошт; ва аз он чи бо ӯ буд, ҳеҷ хабар надошт, ҷуз ноне ки мехӯрд. Ва Юсуф хушандом ва хушрӯй буд.


text:
Вале ӯ розӣ нашуда, ба зани хоҷаи худ гуфт: «Инак, хоҷаи ман аз он чи бо ман дар хона аст, хабар надорад, ва ҳар он чи дорад, ба дасти ман додааст;


text:
Аз ман калонтаре дар ин хона нест; ва ӯ ҳеҷ чизе аз ман дареғ надоштааст, ҷуз ту, чунки ту зани ӯ ҳастӣ; пас чӣ гуна ин бадкирдории бузургро содир кунам ва дар назди Худо гуноҳкор шавам?»


text:
Ва агарчи вай ҳаррӯза ба Юсуф сухан мегуфт, ки бо вай бихобад ва назди вай бошад, ӯ гапи вайро гӯш намекард.


text:
Ва рӯзе воқеъ шуд, ки ӯ ба хона даромад, то ки бо кори худ машғул шавад, аммо аз аҳли хона касе он ҷо, дар хона набуд;


text:
Вай ӯро аз ҷомааш дошта, гуфт: «Бо ман бихоб». Вале ӯ ҷомаи худро дар дасти вай монда, давид ва берун рафт.


text:
Аҳли хонаашро фарёд карда, гуфт: «Бубинед, марди ибриро назди мо овард, то ки моро масхара кунад. Ӯ назди ман омад, то ки бо ман бихобад; лекин ман бо овози баланд фарёд задам;


text:
Ва чун шунид, ки ман овози худро баланд карда, фарёд задам, ҷомаашро пеши ман монд ва давида, берун рафт».


text:
Ва ба вай ҳамон суханонро такрор карда, гуфт: «Он ғуломи ибрӣ, ки ба мо овардӣ, назди ман омад, то ки маро масхара кунад;


text:
Вақте ки хоҷааш суханони зани худро шунид, ки ба ӯ нақл карда, гуфт: «Ғуломат ба ман чунин рафтор кард», ӯ ба ғазаб омад;


text:
Ва хоҷаи Юсуф ӯро гирифта, дар зиндоне андохт, ки дар он ҷо маҳбусони подшоҳ буданд. Ва он ҷо ӯ дар зиндон буд.


text:
Ва Парвардигор бо Юсуф буд, ва ба ӯ меҳрубонӣ мекард, ва ӯро дар назари сардори зиндон илтифот бахшид.


text:
Ва сардори зиндон ҳамаи маҳбусонеро, ки дар зиндон буданд, ба дасти Юсуф дод, ва ҳар коре ки дар он ҷо мекарданд, ӯ идоракунандаи он буд.


text:
Сардори зиндон ба ҳеҷ як чизе ки дар дасти Юсуф буд нигоҳ намекард: чунки Парвардигор бо ӯ буд, ва дар ҳар кори ӯ Парвардигор муваффақият меовард.


text:
БАЪД аз ин ҳодисот чунин воқеъ шуд, ки соқии подшоҳи Миср ва нонвой пеши хоҷаи худ подшоҳи Миср хато карданд.


text:
Сардори посбонон Юсуфро бар онҳо баргумошт, ва ӯ ба онҳо хизмат мекард. Ва муддате онҳо дар ҳабс буданд.


text:
Ва соқӣ ва нонвойи подшоҳи Миср, ки дар зиндон бандӣ буданд, ҳар ду дар як шаб хоб диданд, ҳар яке мувофиқи гузориши хоби худ хоб диданд.


text:
Ва аз дарбориёни фиръавн, ки бо ӯ дар хонаи хоҷааш буданд, пурсида, гуфт: «Чаро имрӯз чеҳраи шумо ғамгин аст?»


text:
Ба ӯ гуфтанд: «Хобе дидем, ва касе нест, ки онро гузориш намояд кунад». Ва Юсуф ба онҳо гуфт: «Оё гузоришҳо аз Худо нестанд? Ба ман нақл кунед».


text:
Ва ҷоми фиръавн дар дастам буд, ва ангурҳоро гирифта, дар ҷоми фиръавн фушурдам, ва ҷомро ба дасти фиръавн додам».


text:
Баъд аз се рӯз фиръавн саратро барафрозад ва ба мансабат баргардонад, ва ҷоми фиръавнро ба дасти вай хоҳӣ дод, ба тариқи пештара, ки соқии ӯ будӣ.


text:
Вақте ки аҳволи ту некӯ шавад, маро ёд кун; ва ба ман меҳрубонӣ карда, маро назди фиръавн зикр намо, ва маро аз ин хона берун овар.


text:
Зеро ки ман аз замини ибриён дуздида шудаам; ва ин ҷо низ ҳеҷ коре накардаам, ки маро дар зиндон андозанд».


text:
Ва чун сарнонвой дид, ки некӯ гузориш кард, ба Юсуф гуфт: «Ман низ хоб дидам, ки инак, се сабад кулча бар сари ман аст;


text:
Ва дар сабади болоӣ ҳар гуна хӯрок барои фиръавн аз ҳунари нонвой мебошад; вале мурғон онҳоро аз сабаде ки бар сари ман аст, мехӯранд».


text:
Баъд аз се рӯз фиръавн сари туро аз танат ҷудо кунад, ва туро бар дарахте овезад; ва мурғон гӯшти баданатро бихӯранд».


text:
Дар рӯзи сеюм, ки рӯзи таваллуди фиръавн буд, ӯ зиёфате барои тамоми чокарони худ орост, ва дар миёни чокарони худ сарсоқӣ ва сарнонвойро ҳозир кард.


text:
Ва инак, аз паси онҳо хафт модагови дигари бадсурат ва лоғар аз дарё баромаданд, ва дар паҳлуи он модаговон дар соҳили дарё биистоданд.


text:
Ва ин модаговони бадсурат ва лоғар ҳафт модагови хубсурат ва фарбеҳро хӯрданд. Ва фиръавн бедор шуд.


text:
Ва боз хобаш бурд, ва дуюмбора хобе дид: инак, ҳафт хӯшаи солим ва некӯ дар як поя сабзида баромаданд.


text:
Ва ин хӯшаҳои холӣ ҳафт хӯшаи солим ва пурборро фурӯ бурданд. Ва фиръавн бедор шуд, ва ин буд хобаш.


text:
Субҳгоҳон хотираш парешон шуд, ва кас фиристода, ҳамаи ҷодугарони Мисрро, ва ҳамаи ҳакимони онро даъват намуд, ва фиръавн ба онҳо хоби худро нақл кард, вале касе набуд, ки онро ба фиръавн гузориш намояд.


text:
Фиръавн ба чокарони худ хашм гирифта, маро ва сарнонвойро дар хонаи сардори посбонон бандӣ карда буд.


text:
Ва он ҷо ҷавони ибрӣ, ғуломи сардори посбонон, бо мо буд, ва хобҳои худро ба ӯ нақл кардем, ва ӯ онҳоро ба мо гузориш кард, ба ҳар яке мувофиқи хобаш гузориш кард.


text:
Ва чӣ тавре ки ба мо гузориш кард, ҳамон тавр воқеъ шуд: ман ба мансаби худ баргардонида шудам, ва он дигаре ба дор кашида шуд».


text:
Ва фиръавн кас фиристода, Юсуфро даъват намуд; ва ӯро зуд аз зиндон бароварданд. Ва ӯ мӯйсару риши худро тарошида ва либоси худро иваз карда, назди фиръавн омад.


text:
Ва фиръавн ба Юсуф гуфт: «Хобе дидам, ва касе нест, ки онро гузориш кунад, ва дар бораи ту шунидам, ки хобро фаҳмида, гузориш мекунӣ».


text:
Ва инак, аз паси онҳо ҳафт модагови дигари лоғарандом ва хеле бадсурат ва камгӯшт баромаданд, ки дар тамоми замини Миср ба зиштӣ мисли онҳо надидаам.


text:
Ва чун ба шиками онҳо даромаданд, маълум нашуд, ки ба шиками онҳо даромадаанд. Ва сурати онҳо мисли аввала зишт буд. Ва ман бедор шудам.


text:
Ва ин хӯшаҳои холӣ ҳафт хӯшаи некӯро фурӯ бурданд. Ва ман ба ҷодугарон гуфтам, вале касе нест, ки ба ман шарҳ диҳад».


text:
Ва ҳафт модагови лоғар ва зишт, ки аз паси онҳо баромадаанд, ҳафт сол аст, ва ҳафт хӯшаи холии аз боди шарқӣ хушкшуда ҳафт соли гуруснагӣ мебошад.


text:
Вале баъд аз онҳо ҳафт соли гуруснагӣ меояд; ва тамоми он фаровонӣ дар замини Миср фаромӯш мешавад, ва гуруснагӣ заминро хароб мекунад.


text:
Ва фаровонӣ дар замин маълум намешавад, ба сабаби гуруснагие ки аз паси он меояд, зеро ки он бағоят сахт хоҳад буд.


text:
Ва ба фиръавн ду бор такрор шудани ин хоб далели он аст, ки ин чиз ҳақиқатан аз ҷониби Худост, ва Худо онро ба зудӣ ба амал хоҳад овард.


text:
Фиръавн чунин бикунад, ва нозиронро бар замин таъин намояд, ва дар ҳафт соли фаровонӣ панҷяк аз замини Миср бигирад.


text:
Ва бигзор хӯроквории ин солҳои некӯро, ки меояд, ҷамъ оваранд, ва ғалларо зери дасти фиръавн захира кунанд, ва дар шаҳрҳо хӯрокворӣ нигоҳ доранд.


text:
Ва ин хӯрокворӣ барои замин ба ҳафт соли гуруснагие ки дар замини Миср фаро мерасад, захира шавад, то ки замин аз гуруснагӣ хароб нагардад».


text:
Ва фиръавн ба Юсуф гуфт: «Азбаски Худо тамоми ин нуктаро ба ту маълум кардааст, касе мисли ту оқил ва ҳаким нест;


text:
Ту бар хонаи ман бош, ва тамоми қавми ман сухани туро риоя кунанд; ман фақат дар хусуси тахт аз ту бузургтар бошам».


text:
Ва фиръавн нигини худро аз дасти худ кашид, ва онро ба дасти Юсуф пӯшонид; ва ӯро ба либоси катони нозук ороста кард, ва занҷираи тилло бар гарданаш овехт;


text:
Ва ӯро ба аробаи дуюмини худ савор кунонид, ва пешопеши ӯ нидо мекарданд: «Зону занед!» Ва ӯро бар тамоми замини Миср баргумошт.


text:
Ва фиръавн ба Юсуф гуфт: «Ман фиръавн ҳастам, вале бидуни фармони ту ҳеҷ кас даст ё пои худро дар тамоми замини Миср баланд накунад».


text:
Ва фиръавн Юсуфро Софнат-фаънеаҳ номид, ва Оснат, духтари Фӯтифараъ, коҳини Ӯнро ба ӯ ба занӣ дод. Ва Юсуф сар то сари замини Миср сафар кард.


text:
Ва Юсуф сисола буд, вақте ки пеши фиръавн, подшоҳи Миср, биистод, ва Юсуф аз пеши фиръавн берун рафта, тамоми замини Мисрро тай намуд.


text:
Ва ӯ тамоми хӯроквории ҳафт солро, ки дар замини Миср рӯида буд, ҷамъ овард, ва хӯроквориро дар шаҳрҳо захира кард; ва хӯроквории киштзори гирду пеши ҳар шаҳрро дар дохили он гузошт.


text:
Ва Юсуф ғалладонаи зиёде мисли реги дарё захира кард, то ба дараҷае ки аз ҳисоб кардан бозмонд; зеро ки аз ҳисоб берун буд.


text:
Ва пеш аз фаро расидани солҳои гуруснагӣ ба Юсуф ду писар таваллуд шуд, ки онҳоро Оснат, духтари Фӯтифараъ, коҳини Ӯн, ба ӯ зоид.


text:
Ва Юсуф нахустзодаи худро Менашше ном ниҳод, зеро ки, гуфт ӯ, «Худо маро аз тамоми ранҷам ва аз тамоми хонаи падарам фаромӯшӣ дод».


text:
Ва ҳафт соли гуруснагӣ оғоз ёфт, чунон ки Юсуф гуфта буд. Ва дар ҳамаи заминҳо гуруснагӣ рӯй дод, вале дар тамоми замини Миср нон буд.


text:
Ва чун тамоми замини Миср низ гирифтори гуруснагӣ шуд, қавм, барои нон назди фиръавн фарёд заданд. Ва фиръавн ба ҳамаи мисриён гуфт: «Назди Юсуф биравед, ва он чи ӯ ба шумо гӯяд, бикунед».


text:
Ва гуруснагӣ тамоми рӯи заминро фаро гирифт; ва Юсуф ҳамаи анборҳоро кушода, ба мисриён ғалла мефурӯхт. Вале гуруснагӣ дар замини Миср қавӣ мешуд.


text:
Ва аз ҳамаи кишварҳо барои харидани ғалла назди Юсуф ба Миср меомаданд, зеро ки гуруснагӣ дар тамоми дунё қавӣ шуд.


text:
ВА Яъқуб фаҳмид, ки дар Миср ғалла мавҷуд аст, ва Яъқуб ба писарони худ гуфт: «Чаро нигоҳ карда нишастаед?»


text:
Ва гуфт: «Инак, шунидам, ки дар Миср ғалла ҳаст; ба он ҷо биравед, ва барои мо аз он ҷо ғалла бихаред, то ки зист кунем ва намирем».


text:
Вале Бинёмин, бародари Юсуфро Яъқуб бо бародарони ӯ нафиристод; зеро гуфт: «Мабодо зиёне ба ӯ расад».


text:
Дар миёни ононе ки барои харидани ғалла омаданд, банӣ-Исроил ҳам буданд; зеро ки дар замини Канъон гуруснагӣ буд.


text:
Ва Юсуф ҳокими он замин буд; ва ба тамоми қавми он замин ғалла мефурӯхт. Вақте ки бародарони Юсуф омаданд, рӯй ба замин ниҳода, ба ӯ саҷда карданд.


text:
Ва чун Юсуф бародарони худро дид, онҳоро шинохт; вале худро ба онҳо ношинос вонамуд кард, ва бо онҳо ба дуруштӣ гап зад, ва ба онҳо гуфт: «Аз куҷо омадед?» Гуфтанд: «Аз замини Канъон, то ки хӯрокворӣ бихарем».


text:
Ва Юсуф хобҳоеро, ки дар бораи онҳо дида буд, ба хотир овард; ва ба онҳо гуфт: «Шумо ҷосус ҳастед; барои дидани урёнии ин замин омадаед».


text:
Гуфтанд: «Мо, ғуломонат, дувоздаҳ бародаронем; мо писарони як шахс ҳастем дар замини Канъон, ва инак, хурдӣ имрӯз пеши падари мост, ва яке нест».


text:
Ба ин тариқ озмуда хоҳед шуд: қасам ба ҷони фиръавн, ки аз ин ҷо берун нахоҳед рафт, магар ки бародари хурдии шумо ба ин ҷо биёяд.


text:
Як нафарро аз байни худ бифиристед, то ки бародари шуморо биёрад; ва шумо ба ҳабс гирифта мешавед, то ки суханони шумо санҷида шавад, ки ҳақ ба ҷониби шумост ё не; вагарна, қасам ба ҷони фиръавн, ки шумо ҷосус ҳастед».


text:
Агар шумо одамони дурусткор бошед, бигзор як бародари шумо дар ҳабсхонаи шумо бимонад; ва шумо биравед, ва ғалла барои гуруснагии хонаҳои худ бибаред.


text:
Ва бародари хурдии худро назди ман биёред, то ки суханони шумо тасдиқ шавад, ва намиред». Ва чунин карданд.


text:
Ва ба якдигар гуфтанд: «Дар ҳақиқат мо назди бародари худ гуноҳкор ҳастем. Вақте ки ба мо зорӣ мекард, азияти ҷони ӯро дидем ва гӯш наандохтем; аз ин рӯ ин азият ба сари мо омад».


text:
Ва Реубен ба ҷавоби онҳо гуфт: «Оё ба шумо нагуфта будам, ки ба муқобили бача гуноҳ накунед? Вале гӯш накардед; ва инак, хуни ӯ бозхост мешавад».


text:
Ва Юсуф худро аз онҳо канор гирифта, бигирист. Ва назди онҳо баргашта, бо онҳо гуфтугӯ кард, ва Шимъунро аз миёни онҳо гирифта, дар пеши назари онҳо ӯро бандӣ кард.


text:
Ва Юсуф фармон дод, ки ҷуволҳои онҳоро аз ғалла пур кунанд, ва нуқраи онҳоро дар халтаи ҳар яке баргардонанд, ва ба онҳо тӯшаи роҳ бидиҳанд. Ва ба онҳо чунин карданд.


text:
Ва чун яке халтаи худро дар манзил кушод, то ки хӯроке ба хари худ диҳад, нуқраи худро дид, ки инак, дар даҳани халтаи ӯст.


text:
Ва ба бародарони худ гуфт: «Нуқраи ман баргардонида шудааст! Инак, дар халтаи ман аст!» Ва дили онҳо ба тапиш афтод, ва ба якдигар бо тарсу ларз мегуфтанд: «Ин чӣ кор аст, ки Худо ба мо кардааст?»


text:
Ва назди падари худ Яъқуб ба замини Канъон омаданд, ва аз он чи ба онҳо рӯй дод, хабар дода, гуфтанд:


text:
«Он марде ки ҳокими он замин аст, бо мо ба дуруштӣ сухан гуфт, ва моро ҷосусони он замин гумон кард.


text:
Мо, дувоздаҳ бародарон, писарони падари худ ҳастем; яке нест, ва хурдӣ имрӯз назди падари мо дар замини Канъон аст'.


text:
Ва он марде ки ҳокими он замин аст, ба мо гуфт: 'Ба ин тариқ хоҳам фаҳмид, ки шумо дурусткор ҳастед: яке аз бародарони худро назди ман бимонед; ва ғалла барои гуруснагии хонаҳои худ бигиред, ва биравед.


text:
Ва бародари хурдии худро назди ман биёред, то донам, ки шумо ҷосус нестед, балки одамони дурусткоред; он гоҳ бародари шуморо ба шумо бидиҳам, ва дар ин замин додугирифт кунед'».


text:
Ва ҳангоме ки онҳо халтаҳои худро холӣ мекарданд, инак, ҳамёни нуқраи ҳар яке дар халтаи вай буд. Ва чун онҳо ва падарашон ҳамёнҳои нуқраро диданд, ҳаросон шуданд.


text:
Ва падари онҳо Яъқуб ба онҳо гуфт: «Маро аз фарзандонам маҳрум кардед: Юсуф нест, ва Шимъӯн нест, ва Бинёминро мехоҳед бибаред, — ин ҳама кулфатҳо бар сари ман аст!»


text:
Ва Реубен ба падари худ арз намуда, гуфт: «Ду писари маро бикуш, агар ӯро назди ту набиёрам; ӯро ба дасти ман бисупор; ва ман ӯро назди ту баргардонам».


text:
Гуфт: «Писарам бо шумо нахоҳад рафт, зеро ки бародараш мурдааст, ва ӯ танҳо мондааст. Ва агар дар роҳе ки меравед, зиёне ба ӯ расад, ҳамоно мӯи сафеди маро бо андӯҳ ба гӯр хоҳед бурд».


text:
Ва ҳангоме ки ғаллаеро, ки аз Миср оварда буданд, хӯрда тамом карданд, падарашон ба онҳо гуфт: «Баргардед, ва андак хӯрокворӣ барои мо бихаред».


text:
Ва Яҳудо ба ӯ арз карда, гуфт: «Он мард қатъиян таъкид карда, гуфт: 'Агар бародари шумо бо шумо набошад, рӯи маро нахоҳед дид'.


text:
Вале агар нафиристонӣ, намеравем, зеро ки он мард ба мо гуфт: 'Агар бародари шумо бо шумо набошад, рӯи маро нахоҳед дид'».


text:
Гуфтанд: «Он мард аҳволи мо ва хешу табори моро пурсупос карда, гуфт: 'Оё падари шумо ҳанӯз зинда аст? Оё бародари дигаре доред?' Ва мо мувофиқи ин суханон нақл кардем. Магар медонистем, ки 'бародари худро биёред' мегӯяд?»


text:
Ва Яҳудо ба падари худ Исроил гуфт: «Бачаро бо ман бифиристон; ва мо бархоста, меравем, ва зист мекунем, ва намемирем, ҳам мо, ҳам ту ва ҳам фарзандони мо.


text:
Ман кафили ӯ мебошам, ӯро аз дасти ман талаб намо. Агар ӯро назди ту набиёрам ва ба пешат ҳозир насозам, умрбод пеши ту гуноҳкор бошам.


text:
Ва падарашон Исроил ба онҳо гуфт: «Ин тавр бошад, чунин бикунед: аз самароти хуби ин замин дар зарфҳои худ бигиред, ва дастовезе барои он мард бибаред: қадаре баласон ва қадаре асал, мум ва лодан, писта ва бодом.


text:
Ва нуқраи дучандон ба дасти худ бигиред, ва он нуқраро, ки дар даҳани халтаҳои шумо гардонда монда шуда буд, бо дасти худ гашта диҳед: шояд, иштибоҳе шуда бошад.


text:
Бигзор Худои Тавоно ба шумо пеши он мард дилсӯзӣ кунад, то ки бародари дигари шумо ва Бинёминро ҳамроҳи шумо фиристонад. Ва ман агар аз фарзандон маҳрум шуда бошам, бигзор маҳрум шавам».


text:
Пас он мардон ин дастовезро гирифтанд, ва нуқраи дучандонро ба дасти худ гирифтанд, ва бо Бинёмин ба роҳ даромаданд, ва ба Миср расида, пеши Юсуф биистоданд.


text:
Ва Юсуф, чун Бинёминро бо онҳо дид, ба нозири хонаи худ фармуд: «Ин одамонро ба хона бибар, ва чорвое бикуш ва омода бикун, зеро ки ин одамон дар нимирӯзӣ бо ман хӯрок мехӯранд».


text:
Ва ин одамон аз омаданашон ба хонаи Юсуф тарсиданд, ва гуфтанд: «Барои нуқрае ки пеш аз ин дар халтаҳои мо гардонда монда шуда буд, моро овардаанд, то ки ба мо хурдагирӣ кунанд, ва ба мо ҳуҷум оваранд, ва моро ғулом гардонанд, ва харони моро».


text:
Вале чунин воқеъ шуд, ки чун ба манзил расидем ва халтаҳои худро кушодем, — инак, нуқраи ҳар яке дар даҳани халтааш; нуқраи мо мувофиқи вазни он мавҷуд аст, ва мо онро бо дасти худ гашта медиҳем.


text:
Ва нуқраи дигаре барои харидани хӯрокворӣ ба дасти худ овардем. Намедонем, ки нуқраи моро кӣ дар халтаҳои мо мондааст».


text:
Гуфт: «Хотирҷамъ бошед, натарсед! Худои шумо ва Худои падари шумо ганҷе дар халтаҳои шумо ба шумо додааст; нуқраи шумо ба ман расид». Ва Шимъӯнро пеши онҳо баровард.


text:
Ва он мард ин одамонро ба хонаи Юсуф дароварда, об дод, ва онҳо пойҳои худро шустанд; ва хӯрок ба харони онҳо дод.


text:
Ва дастовезро то вақти омадани Юсуф дар нимирӯзӣ тайёр карданд; зеро шунида буданд, ки дар он ҷо бояд нон хӯранд.


text:
Вақте ки Юсуф ба хона омад, дастовезро, ки дар дагти онҳо буд, пеши ӯ ба хона оварданд, ва то замин ба ӯ саҷда карданд.


text:
Ва аз саломатии онҳо пурсид, ва гуфт: «Оё падари пири шумо, ки зикраш карда будед, саломат аст? Оё ҳанӯз дар қайди ҳаёт аст?»


text:
Гуфтанд: «Ғуломат, падари мо, саломат аст, ҳанӯз дар қайди ҳаёт аст». Ва онҳо таъзим карданд ва саҷда бурданд.


text:
Ва чашм андохта, бародари худ Бинёмин, писари модари худро дид, ва гуфт: «Оё ин аст бародари хурдии шумо, ки назди ман зикраш карда будед?» Ва гуфт: «Марҳамати Худо бо ту бод, писарам!»


text:
Ва Юсуф шитобон баромада рафт, зеро ки меҳраш нисбат ба бародараш ҷӯш зада, гиряаш омад, ва ба ҳуҷрае даромада, он ҷо бигирист.


text:
Ва барои ӯ алоҳида гузоштанд, ва барои онҳо алоҳида, ва барои мисриёне ки бо ӯ хӯрок мехӯрданд, алоҳида, зеро ки мисриён бо ибриён хӯрок хӯрда наметавонанд; чунки ин барои мисриён нафратангез аст.


text:
Ва пеши ӯ бинишастанд, нахустзода мувофиқи нахустзодагиаш ва хурдсол мувофиқи хурдсолиаш, ва ин одамон ба якдигар тааҷҷуб менамуданд.


text:
Ва чун луқмаҳо аз пеши Юсуф барои онҳо оварда шуд, луқмаи Бинёмин аз луқмаҳои ҳамаи онҳо панҷ баробар зиёд буд. Ва бо ӯ нӯшиданд, ва кайфашон хеле баланд шуд.


text:
ВА Юсуф ба нозири хонаи худ амр фармуда, гуфт: «Халтаҳои ин мардонро, ба қадре ки бурда метавонанд, аз хӯрокворӣ пур кун, ва нуқраи ҳар якеро дар даҳани халтааш бимон;


text:
Ва ҷоми маро, он ҷоми нуқраро, дар даҳани халтаи он хурдӣ бо қимати ғаллаи ӯ бимон». Ва мувофиқи сухане ки Юсуф гуфт, иҷро кард.


text:
Онҳо аз шаҳр баромада, ҳанӯз чандон дур нарафта буданд, ки Юсуф ба нозири хонаи худ гуфт: «Бархоста, аз ақиби ин одамон шитоб кун, ва чун ба онҳо даррасидӣ, бигӯй: 'Чаро бадӣ ба ивази некӣ кардед?


text:
Он нуқраеро, ки дар даҳани халтаҳои худ ёфта будем, аз замини Канъон назди ту гашта овардем; пас чӣ гуна аз хонаи хоҷаат нуқра ё тилло медуздем?


text:
Гуфт: «Майлаш; аз рӯи гуфтаи шумо шавад: назди касе ки ёфт шавад, ӯ ғуломи ман бошад, ва шумо озод бошед».


text:
Вақте ки Яҳудо ва бародаронаш ба хонаи Юсуф омаданд, ӯ ҳанӯз он ҷо буд, ва пеши ӯ бар замин афтоданд.


text:
Ва Юсуф ба онҳо гуфт: «Ин чӣ кор аст, ки кардед? Оё надонистед, ки шахсе мисли ман албатта фол мекушояд?»


text:
Яҳудо гуфт: «Ба хоҷаи худ чӣ гӯем? Чӣ арз кунем? Ва чӣ гуна худро сафед намоем? Худо гуноҳи ғуломонатро дарёфтааст; инак, мо ғуломони хоҷаи худ бошем, ҳам мо ва ҳам он ки ҷом дар дасташ ёфт шуд».


text:
Гуфт: «Ҳошо, ки ман чунин кунам: он ки ҷом дар дасташ ёфт шуд, ғуломи ман бошад, ва шумо ба саломатӣ назди падари худ биравед».


text:
Ва Яҳудо ба ӯ наздик омада, гуфт: «Эй хоҷаи ман, марҳамат фармуда ба ғуломи худ иҷозат бидеҳ, ки сухане ба гӯши хоҷаи худ бигӯям, ва бар ғуломи худ хашм нагир; зеро ки ту чун фиръавн ҳастӣ.


text:
Ва ба хоҷаи худ арз кардем, ки моро падари пире ҳаст, ва ӯро писари пиронсолагӣ, писари хурдӣ, ки бародараш мурдааст, ва ӯ аз модари худ танҳо мондааст; ва падараш ӯро дӯст медорад.


text:
Ва ба хоҷаи худ гуфтем: 'Он ҷавон аз падари худ ҷудо шуда наметавонад, ва агар аз падари худ ҷудо шавад, ӯ хоҳад мурд'.


text:
Гуфтем: 'Рафта наметавонем; лекин агар бародари хурдии мо бо мо равад, меравем; зеро ки рӯи он мардро дида наметавонем, агар бародари хурдии мо бо мо набошад'.


text:
Ва агар инро низ аз назди ман бибаред, ва зиёне ба ӯ расад, ҳамоно мӯи сафеди маро бо андӯҳ ба гӯр хоҳед бурд'.


text:
Ва акнун агар назди ғуломат, падари худ, биравем, ва ин ҷавон бо мо набошад, ва ҳол он ки ҷони ӯ бо ҷони вай баста аст,


text:
Ва чун бубинад, ки писар нест, ӯ хоҳад мурд; ва ғуломонат мӯи сафеди ғуломат, падари худро бо андӯҳ ба гӯр хоҳанд бурд.


text:
Зеро ки ғуломат назди падари худ кафили писар шуда, гуфтам: 'Агар ӯро назди ту набиёрам, умрбод пеши падари худ гуноҳкор бошам'.


text:
Ва акнун бигзор, ки ғуломат ба ивази ин ҷавон дар бандагии хоҷаи худ бимонад, ва ин ҷавон бо бародарони худ биравад.


text:
Зеро чӣ гуна назди падари худ биравам, ва ин ҷавон ҳамроҳи ман набошад? Мабодо балоеро, ки ба падарам рӯй диҳад, бубинам».


text:
ВА Юсуф пеши ҷамоате ки дар ҳузураш истода буданд, дигар худдорӣ карда натавонист, ва нидо кард: «Ҳамаро аз пеши ман берун бароред!» Ва касе назди Юсуф намонд, вақте ки ӯ худро ба бародаронаш шиносонид.


text:
Ва Юсуф ба бародарони худ гуфт: «Ман Юсуф ҳастам! Оё падарам зинда аст?» Вале бародаронаш ба ӯ ҷавоб дода наметавонистанд; зеро ки пеши ӯ парешонҳол гардиданд.


text:
Ва Юсуф ба бародарони худ гуфт: «Наздики ман биёед». Ва наздик омаданд. Ва гуфт: «Ман Юсуф, бародари шумо ҳастам, ки маро ба Миср фурӯхтед.


text:
Вале акнун ғамгин нашавед ва афсӯс нахӯред, ки маро ба ин ҷо фурӯхтед; зеро ки Худо маро пеш аз шумо барои ҳифзи ҳаёт фиристод.


text:
Зеро ҳоло ду сол шудааст, ки гуруснагӣ бар замин ҳукмфармост, ва боз панҷ соли дигар на шудгор мешавад, на дарав.


text:
Лекин Худо маро пеш аз шумо фиристод, то кӣ шуморо дар замин боқӣ гузорад ва бо наҷоти бузурге ҳаёти шуморо нигоҳ дорад.


text:
Пас, на шумо маро ба ин ҷо фиристодаед, балки Худо, ки Ӯ маро падар ба фиръавн, хоҷа ба тамоми аҳли хонаи вай ва ҳоким бар тамоми замини Миср гардонид.


text:
Шитоб кунед ва назди падарам рафта, ба ӯ гӯед: писари ту Юсуф чунин мегӯяд: 'Худо маро хоҷаи тамоми Миср гардондааст; назди ман биё, дер накун.


text:
Ва дар замини Ҷӯшан сокин хоҳӣ шуд; ва наздики ман хоҳӣ буд, ту ва писаронат, ва писарони писаронат, ва гӯсфандонат, ва говонат, ва ҳар чизе ки дорӣ.


text:
Ва туро дар он ҷо ризқу рӯзӣ хоҳам дод, зеро ки боз панҷ сол гуруснагӣ мешавад; мабодо ту, ва аҳли хонаи ту, ва ҳар чизе ки дорӣ, бенаво гардед'.


text:
Пас ба падарам аз тамоми ҷалоли ман дар Миср ва аз он чи дидед, хабар диҳед; ва шитоб намуда, падарамро ба ин ҷо биёред».


text:
Ва ҳамаи бародарони худро бӯсид ва дар оғӯш гирифта, бигирист; ва баъд аз он бародаронаш бо ӯ гуфтугӯ карданд.


text:
Вақте ки ба гӯши аҳли хонаи фиръавн овоза расид, ки бародарони Юсуф омадаанд, ин ба назари фиръавн ва ба назари чокаронаш хуш омад.


text:
Ва фиръавн ба Юсуф гуфт: «Ба бародарони худ бигӯ: 'Чунин бикунед: маркабҳои худро бор кунед, ва ба замини Канъон равона шавед;


text:
Ва падари худ ва аҳли хонаи худро гирифта, назди ман биёед; беҳтарин замини Мисрро ба шумо хоҳам дод, ва аз фарбеҳии замин хоҳед хӯрд'.


text:
Ва туро амр мефармоям ба онҳо бигӯӣ: 'Чунин бикунед: аробаҳо аз замини Миср барои тифлони худ ва барои занони худ бигиред, ва падари худро бардошта биёред;


text:
Ва аз тарк кардани чизу чораи худ афсӯс нахӯред, зеро ки беҳтарини тамоми замини Миср аз они шумост'».


text:
Ва банӣ-Исроил чунин карданд. Ва Юсуф, мувофиқи амри фиръавн, аробаҳо ба онҳо дод, ва тӯшаи роҳ ба онҳо дод.


text:
Ва ҳамчунин барои падари худ даҳ хари боршуда бо нозу неъмати Миср ва даҳ модахари боршуда бо ғалла ва нон ва хӯрок барои сафари падари худ фиристод.


text:
Ва ӯро огоҳ намуда, гуфтанд: «Юсуф ҳанӯз зинда аст, ва ӯ ҳокими тамоми замини Миср аст». Вале дили ӯ ошуфта шуд; зеро ки ба гапи онҳо бовар накард.


text:
Ва ҳамаи суханонеро, ки Юсуф ба онҳо гуфта буд, ба ӯ нақл карданд; ва аробаҳоеро ки Юсуф барои овардани ӯ фиристода буд, бидид; ва рӯҳи падари онҳо, Яъқуб, боз зинда шуд.


text:
ВА Исроил бо ҳар чи дошт, ба сафар рафт, ва чун ба Беэр-Шобаъ омад, барои Худои падари худ Исҳоқ қурбониҳо кард.


text:
Гуфт: «Манам он Худо, Худои падарат; аз рафтан ба Миср натарс; зеро ки дар он ҷо қавми бузурге аз ту ба вуҷуд меоварам.


text:
Ман бо ту ба Миср меравам; ва Ман низ туро аз он ҷо берун меоварам; ва Юсуф бо дасти худ чашмони туро мепӯшад».


text:
Ва Яъқуб аз Беэр-Шобаъ равона шуд; ва банӣ-Исроил падари худ Яъқубро, ва тифлони худро, ва занони худро бо аробаҳое ки фиръавн барои овардани ӯ фиристода буд, бурданд.


text:
Ва чорвои худ ва дороии худро, ки дар замини Канъон пайдо карда буданд, гирифтанд, ва Яъқуб ва тамоми наслаш бо ӯ ба Миср омаданд.


text:
Ва писарони худ ва писарони писарони худро бо худ, ва духтарони худ ва духтарони писарони худро, ва тамоми насли худро бо худ ба Миср овард.


text:
Писарони Яҳудо: Эр, Ӯнон, Шело, Форас ва Зораҳ; вале Эр ва Унон дар замини Канъон мурданд. Писарони Форас Ҳесрӯн ва Ҳомул буданд.


text:
Инҳоянд писарони Леё, ки онҳоро, ва духтари худ Диноро дар Фаддони Арам ба Яъқуб зоид; ҳамаи писарон ва духтаронаш сию се нафар.


text:
Ва ба Юсуф дар замини Миср Менашше ва Эфроим таваллуд шуданд, ки онҳоро Оснат, духтари Фӯтифараъ, коҳини Ӯн ба ӯ зоид.


text:
Инҳоянд писарони Билҳо, ки вайро Лобон ба духтари худ Роҳел дод. Вай инҳоро ба Яъқуб ҷамъ ҳафт нафар зоид.


text:
Ҳамаи касоне ки бо Яъқуб ба Миср омаданд, онҳое ки аз камари ӯ рӯидаанд, ғайр аз занони писарони Яъқуб, ҷамъ шасту шаш нафар буданд.


text:
Ва писарони Юсуф, ки ба ӯ дар Миср таваллуд шуданд, ду нафар буданд. Ҳамаи касони хонадони Яъқуб, ки ба Миср омаданд, ҳафтод нафар буданд.


text:
Ва Яҳудоро пеш аз худаш назди Юсуф фиристод, то ки ӯро ба Ҷӯшан роҳнамоӣ кунад. Ва ба замини Ҷӯшан омаданд.


text:
Ва Юсуф аробаи худро тайёр кард, ва ба пешвози падари худ Исроил ба Ҷӯшан рафт, ва чун ӯро бидид, ба гарданаш овезон шуд, ва муддате бар гарданаш бигирист.


text:
Ва Исроил ба Юсуф гуфт: «Акнун, пас аз дидани рӯи ту, метавонам бимирам; зеро ки ҳанӯз зинда ҳастӣ».


text:
Ва Юсуф ба бародарони худ ва ба аҳли хонаи падари худ гуфт: «Меравам, ва ба фиръавн хабар медиҳам, ва ба вай мегӯям: 'Бародаронам ва аҳли хонаи падарам, ки дар замини Канъон буданд, назди ман омаданд.


text:
Ва ин одамон рамабон ҳастанд, зеро ки мардуми чорводор мебошанд; ва гӯсфандон ва говон ва тамоми дороии худро овардаанд'.


text:
Бигӯед: 'Ғуломонат аз наврасии худ то алҳол мардуми чорводор ҳастем, ҳам мо ва ҳам падарони мо”, — то ки дар замини Ҷӯшан сокин шавед. Зеро ки ҳар рамабон барои мисриён нафратангез аст».


text:
ВА Юсуф омад ва ба фиръавн хабар дода, гуфт: «Падарам ва бародаронам бо гӯсфандон ва говони худ ва бо ҳар чи доранд, аз замини Канъон омаданд; ва инак, дар замини Ҷӯшан мебошанд».


text:
Ва фиръавн ба бародарони ӯ гуфт: «Касбу коратон чист?» Ба фиръавн гуфтанд: «Ғуломонат рамабон ҳастем, ҳам мо ва ҳам падарони мо».


text:
Ва ба фиръавн гуфтанд: «Омадем, то ки дар ин замин сокин шавем, зеро ки барои чорвои ғуломонат чарогоҳ нест; чунки гуруснагӣ дар замини Канъон сахт аст. Ва акнун ба ғуломонат иҷозат бидеҳ, ки дар замини 'Ҷӯшан сокин шавем».


text:
Замини Миср пеши туст; дар беҳтарин ҷои ин замин падарат ва бародаронатро сокин бикун; бигзор дар замини Ҷӯшан сокин шаванд. Ва агар донӣ, ки дар миёни онҳо одамони қобил ҳастанд, онҳоро нозирони чорвои ман таъин кун».


text:
Ва Яъқуб ба фиръавн гуфт: «Айёми солҳои мусофирати ман саду сӣ сол аст; айёми солҳои умри ман кам ва бад аст, ва ба айёми солҳои умри падарони ман дар рӯзҳои мусофирати онҳо нарасидааст».


text:
Ва Юсуф падар ва бародарони худро сокин кард, ва дар замини Миср, дар беҳтарин замин, дар замини Раамсис, чунон ки фиръавн фармуда буд, мулке ба онҳо дод.


text:
Ва Юсуф падари худро, ва бародарони худро, ва тамоми аҳли хонаи падари худро, мувофиқи талаботи хӯрандаҳошон, бо нон таъмин мекард.


text:
Ва дар тамоми замин нон набуд; зеро ки гуруснагӣ бағоят сахт буд, ва замини Миср ва замини Канъон аз гуруснагӣ дар ҳолати хароб буд.


text:
Ва Юсуф тамоми нуқраро, ки дар замини Миср ва дар замини Канъон буд, ба ивази ғаллае ки мехариданд, ҷамъ кард; ва Юсуф ин нуқраро ба хонаи фиръавн даровард.


text:
Ва чун нуқра дар замини Миср ва дар замини Канъон тамом шуд, ҳамаи мисриён назди Юсуф омада, гуфтанд: «Ба мо нон бидеҳ! Чаро пеши ту бимирем, чунки нуқра тамом шуд?»


text:
Ва Юсуф гуфт: «Чорвои худро биёред, ва ман ба ивази чорвои шумо медиҳам, модоме ки нуқра тамом шудааст».


text:
Ва чорвои худро назди Юсуф оварданд; ва Юсуф ба ивази аспон, ба ивази рамаҳои гӯсфандон, ба ивази рамаҳои говон ва ба ивази харон ба онҳо нон дод; ва ҳамон сол онҳоро ба ивази тамоми чорвои онҳо бо нон таъмин намуд.


text:
Вақте ки сол ба охир расид, соли дуюм назди ӯ омада, гуфтанд: «Аз хоҷаи худ пинҳон намедорем, ки нуқра тамом шуд ва рамаҳои чорво дар дасти хоҷаи мост; пеши хоҷаи мо чизе, ҷуз ҷисми мо ва замини мо, боқӣ намондааст.


text:
Чаро мо ва замини мо низ дар пеши назари ту ҳалок шавем? Моро ва замини моро ба ивази нон бихар; ва мо бо замини худ ғуломони фиръавн шавем, ту ба мо тухмӣ бидеҳ, то ки зист кунем ва намирем, ва замин хароб нашавад».


text:
Ва Юсуф тамоми замини Мисрро барои фиръавн харид, зеро ки мисриён ҳар яке киштзори худро фурӯхтанд; чунки гуруснагӣ барояшон сахт буд. Ва замин аз они фиръавн шуд.


text:
Фақат замини коҳинонро нахарид, зеро ки ба коҳинон ҳиссае аз ҷониби фиръавн муқаррар шуда буд, ва аз ҳиссае ки фиръавн ба онҳо дода буд, мехӯрданд; ба ин сабаб замини худро нафурӯхтанд.


text:
Ва Юсуф ба халқ гуфт: «Инак, имрӯз шуморо ва замини шуморо барои фиръавн харидам; барои шумо тухмӣ ин ҷост, то заминро кишт кунед.


text:
Ва чун ҳосил бирасад, панҷякашро ба фиръавн бидиҳед; ва чор ҳиссаи он аз они шумо бошад барои зироати замин ва барои хӯроки шумо ва аҳли хонаи шумо, ва барои хӯроки кӯдакони шумо».


text:
Ва Юсуф инро бар замини Миср то имрӯз ба ҳукми қонун даровард: панҷяк аз они фиръавн бошад; ғайр аз замини коҳинон, ки фақат он аз они фяръавн набуд.


text:
Ва Исроил дар замини Миср, дар замини Ҷӯшан сокин шуд, ва онро соҳибӣ намуд, ва бағоят борвар ва афзун гардиданд.


text:
Ва чун вақти вафоти Исроил наздик шуд, писари худ Юсуфро назди худ хонда, ба вай гуфт: «Агар дар назари ту илтифот ёфта бошам, дасти худро зери рони ман бигузор, ки меҳрубонӣ ва вафо ба ман бикунӣ ва маро дар Миср дафн накунӣ,


text:
То ки бо падарони худ бихобам: маро аз Миср бурда, дар мақбараи онҳо дафн намоӣ». Гуфт: «Ман мувофиқи гуфтаи ту хоҳам кард».


text:
ВА воқеъ шуд баъд аз ин ҳодисот, ки ба Юсуф гуфтанд: «Инак, падарат бемор аст». Ва ду писари худ, Менашше ва Эфроимро бо худ гирифт.


text:
Ва Яъқубро огоҳ карда, гуфтанд: «Инак, писарат Юсуф назди ту меояд». Ва Исроил қувваҳои худро ҷамъ карда, бар бистар биншаст.


text:
Ва Яъқуб ба Юсуф гуфт: «Худои Тавоно дар Луз, дар замини Канъон, бар ман зоҳир гардида, маро баракат дод,


text:
Ва ба ман гуфт: 'Инак, Ман туро борвар ва афзун мегардонам, ва аз ту қавмҳои зиёде ба вуҷуд меоварам, ва ин заминро баъд аз ту ба насли ту ба соҳибияти абадӣ медиҳам'.


text:
Ва ҳоло ду писарат, ки дар замини Миср ба ту зоида шудаанд пеш аз он ки назди ту ба Миср биёям, онҳо аз они ман ҳастанд; Эфроим ва Менашше, мисли Реубен ва Шимъӯн, аз они ман хоҳанд буд.


text:
Вале насле ки баъд аз онҳо ба вуҷуд оварӣ, аз они ту бошанд. Онҳо бо номи бародарони худ дар мулкашон номида шаванд.


text:
Ва ҳангоме ки ман аз Фаддон меомадам, Роҳел назди ман дар замини Канъон мурд, чун андак масофате монда буд, ки ба Эфрот бирасам, ва ӯро дар он ҷо ба сари роҳи Эфрот, ки ҳамон Байт-Лаҳм бошад, дафн кардам».


text:
Ва Юсуф ба падари худ гуфт: «Инҳо писарони мананд, ки Худо ба ман дар ин ҷо додааст». Гуфт: «Онҳоро наздики ман биёр, то ки онҳоро баракат диҳам».


text:
Ва чашмони Исроил аз пирӣ хира шуда буд: дида наметавонист. Онҳоро наздики ӯ овард, ва ӯ онҳоро бӯсида, ба оғӯш кашид.


text:
Ва Исроил ба Юсуф гуфт: «Гумон надоштам, ки рӯи туро мебинам; ва инак, Худо насли туро низ ба ман нишон дод».


text:
Ва Юсуф ҳар дуи онҳоро гирифт, Эфроимро ба дасти рости худ, муқобили дасти чапи Исроил, ва Менашшеро ба дасти чапи худ, муқобили дасти рости Исроил, ва наздики ӯ овард.


text:
Вале Исроил дасти рости худро дароз карда, бар сари Эфроим ниҳод, ки вай хурдӣ буд, ва дасти чапи худро бар сари Менашше. Қасдан дастҳояшро чунин ниҳод, ва ҳол он ки Менашше нахустзода буд.


text:
Ва Юсуфро баракат дода, гуфт: «Он Худое ки пешаш падаронам Иброҳим ва Исҳоқ роҳ мерафтанд, он Худое ки маро аз аввали ҳастиям то имрӯз чӯпонӣ мекунад,


text:
Он фариштае ки маро аз ҳар бадӣ раҳоӣ медиҳад, ин наврасонро баракат диҳад; ва номи ман ва номҳои падаронам Иброҳим ва Исҳоқ дар онҳо хонда шавад, ва дар байни замин бисёр афзоиш ёбанд».


text:
Ва Юсуф дид, ки падараш дасти рости худро бар сари Эфроим ниҳод; ин ба назараш бад намуд. Ва дасти падари худро гирифт, то ки онро аз сари Эфроим бар сари Менашше гузаронад;


text:
Ва Юсуф ба падари худ гуфт: «Ин тавр не, падарам, зеро ки нахустзода ин аст, дасти рости худро ба сари ӯ бимон».


text:
Вале падараш розӣ нашуда, гуфт: «Медонам, писарам, медонам; ӯ низ қавме хоҳад шуд, ва ӯ низ бузург хоҳад шуд; валекин бародари хурдияш аз ӯ бузургтар хоҳад шуд, ва аз насли ӯ халқи сершуморе ба вуҷуд хоҳад омад».


text:
Ва дар он рӯз онҳоро баракат дода, гуфт: «Дар ту Исроил баракат ёфта, гӯяд: 'Худо туро мисли Эфроим ва Менашше гардонад'». Ва Эфроимро бар Менашше бартарӣ дод.


text:
Ва Исроил ба Юсуф гуфт: «Инак, ман мемирам. Ва Худо бо шумо хоҳад буд, ва шуморо ба замини падарони шумо боз хоҳад гардонид.


text:
Ва ман ба ту ҳиссаи зиёда аз бародаронат медиҳам, қитъаеро, ки онро аз дасти амӯриён бо шамшер ва камони худ гирифтаам».


text:
ВА Яъқуб писарони худро даъват намуда, гуфт: «Ҷамъ шавед, ва ман шуморо аз он чи дар оянда ба шумо воқеъ хоҳад шуд, хабар медиҳам.


text:
Хурӯшон мисли об будӣ, бартарӣ наёбӣ, зеро ки бар ҷойхоби падари худ баромадӣ; бистари маро палид кардӣ, бар он баромадӣ.


text:
Ба машварати онҳо ҷони ман дохил нашавад, ба ҷамъомади онҳо ҷалоли ман шарик нашавад, зеро ки дар ғазаби худ одам куштанд, ва барзаговро хостанд бе беху бунёд кунанд.


text:
Лаънатӣ бод хашми онҳо, зеро ки тунд аст; ва ғазаби онҳо, зеро ки сахт аст; онҳоро дар Яъқуб тақсим кунам, а дар Исроил пароканда намоям.


text:
Яҳудо! Туро бародаронат ситоиш намоянд. Дастат бар гардани душманонат бошад; писарони падарат ба ту саҷда кунанд.


text:
Яҳудои шербача, писарам, аз шикор баромад. Монанди шери нар, ва монанди шери мода худро ҷамъ карда, дар камин хобидааст: кист, ки ӯро бархезонад?


text:
Чӯбдасти ҳукмронӣ аз Яҳудо дур нашавад ва қонунгузор аз камараш, то даме ки Шилӯ биёяд, ва ба Ӯ қавмҳо итоат намоянд.


text:
Курраи худро ба ток ва бачаи модахари худро ба дарахти ангур бандад. Ҷомаи худро дар май ва либоси худро дар хуни ангур шӯяд.


text:
Ва бидид, ки оромидан хуб аст, ва замин гуворост, пас китфи худро барои боркашӣ хам кард ва бо хизмати хироҷ машғул шуд.


text:
Дон море бошад дар сари роҳ ва афъие дар канори пайраҳа, ки пошнаи аспро бигазад, то ки савораш ба ақиб афтад.


text:
Юсуф ниҳоли борварест, ниҳоли борвар бар сари чашма: шохаҳояш аз болои девор паҳноварӣ-кушодӣ ёбанд.


text:
Вале камони ӯ ба қуввааш устувор монд, ва бозуҳои дастҳояш аз дастҳои Зӯрофарини Яъқуб мустаҳкам шуд. Аз он ҷост чӯпон ва такягоҳи Исроил,


text:
Аз Худои падарат, ки туро мадад мекунад, ва аз Тавоно, ки туро баракат медиҳад бо баракатҳои осмон аз боло, бо баракатҳои обҳои азим, ки дар поён аст, бо баракатҳои пистонҳо ва батн,


text:
Бо баракатҳои падарат, ки аз баракатҳои падару модарам то ҳадди қадимтарини теппаҳои олам бартарӣ дошт. Ҳамаи инҳо бар сари Юсуф бошанд, ва бар фарқи ӯ, ки аз бародаронаш баргузида шуд.


text:
Инҳоянд ҳамаи дувоздаҳ сибти Исроил; ва ин аст он чи падарашон ба онҳо гуфт; вақте ки онҳоро баракат дод, ҳар якеро мувофиқи баракати вай баракат дод.


text:
Ва ба онҳо васият карда, гуфт: «Ман ба қавми худ пайваст мешавам; маро назди падаронам дар мағорае ки дар саҳрои Афрӯни ҳиттӣ воқеъ аст, дафн кунед,


text:
Дар мағорае ки дар саҳрои Макфело мебошад, ки он дар рӯ ба рӯи Мамре, дар замини Канъон аст, ва онро Иброҳим бо он саҳро аз Афрӯни ҳиттӣ барои моликияти мақбара харида буд.


text:
Он ҷо Иброҳим ва занаш Сороро дафн карданд; он ҷо Исҳоқ ва занаш Ривқоро дафн карданд; ва он ҷо ман Леёро дафн кардам.


text:
Ва Яъқуб васияташро ба писарони худ ба поён расонд, ва пойҳои худро ба бистар кашид, ва ҷон супурд, ва ба қавми худ пайваст.


text:
Ва Юсуф ба табибон, ки аз чокарони ӯ буданд, амр фармуд, ки падари ӯро ҳанут кунанд; ва табибон Исроилро ҳанут карданд.


text:
Ва чил рӯз бар ӯ пур шуд, ки ин рӯзҳо барои ҳанут кардан сарф шуданд. Ва мисриён ҳафтод рӯз барои ӯ мотам гирифтанд.


text:
Ва чун рӯзҳои мотами ӯ гузаштанд, Юсуф ба аҳли хонаи фиръавн гуфт: «Агар дар назари шумо илтифот ёфта бошам, марҳамат фармуда ба гӯши фиръавн чунин бирасонед:


text:
Падарам маро қасам дода, гуфт: 'Инак, ман мемирам; дар қабре ки барои худ дар замини Канъон кандаам, он ҷо маро дафн кун'. Ва акнун мехоҳам биравам ва падари худро дафн карда, баргардам».


text:
Ва Юсуф бирафт, то ки падари худро дафн намояд. Ва ҳамаи чокарони фиръавн, пирони аҳли хонаи ӯ, ва ҳамаи пирони Миср бо ӯ рафтанд,


text:
Ва тамоми аҳли хонаи Юсуф ва бародаронаш ва аҳли хонаи падараш. Фақат кӯдакон ва гӯсфандон ва говони худро дар замини Ҷӯшан вогузоштанд.


text:
Вақте ки ба хирмангоҳи Отод, ки дар он тарафи Урдун аст, расиданд, дар он ҷо навҳагарии азим ва бисёр сахт карданд; ва барои падари худ ҳафт рӯз мотам гирифт.


text:
Ва сокинони он замин, канъониён, ин мотамро дар хирмангоҳи Отод диданд, ва гуфтанд: «Ин барои Миср мотами сахт аст!» Аз ин рӯ он мавзеъро Обел-Мисраим* номиданд, ки он дар канори Урдун воқеъ аст.


text:
Ва писаронаш ӯро ба замини Канъон бурданд, ва ӯро дар мағораи саҳрои Макфело дафн карданд, ки Иброҳим он саҳроро аз Афрӯни ҳиттӣ барои моликияти мақбара дар рӯ ба рӯи Мамре харида буд.


text:
Ва Юсуф, баъд аз дафни падари худ, бо бародаронаш ва ҳамаи касоне ки барои дафни падараш бо ӯ баромада буданд, ба Миср баргашт.


text:
Ва бародарони Юсуф диданд, ки падари онҳо вафот кард, ва гуфтанд: «Шояд Юсуф ба мо кина варзида, қасоси он бадиеро, ки ба ӯ кардем, аз мо бигирад?»


text:
Ба Юсуф чунин бигӯед: марҳамат фармуда гуноҳ ва хатоҳои бародаронатро, ки ба ту бадӣ кардаанд, бубахш'; ва акнун гуноҳи бандагони Худои падаратро бубахш». Ва ҳангоме ки ба ӯ гуфтанд, Юсуф бигирист.


text:
Шумо дар ҳаққи ман қасди бад доштед, вале Худо онро ба некӯӣ гардонид, то коре кунад, ки мардуми зиёдро зинда нигоҳ дорад, чунон ки имрӯз воқеъ шудааст.


text:
Ва акнун натарсед. Ман ризқу рӯзии шумо ва кӯдакони шуморо хоҳам дод». Ва онҳоро тасаллӣ дод, ва суханони дилпазир ба онҳо гуфт.


text:
Ва Юсуф писарони насли сеюми Эфроимро дид, ва писарони Мокир, писари Менашше низ бар зонуҳои Юсуф парвариш ёфтанд.


text:
Ва Юсуф ба бародарони худ гуфт: «Ман мемирам; ва Худо шуморо ҳатман бозҷӯӣ хоҳад кард, ва шуморо аз ин замин сӯи замине ки барои Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқуб қасам хӯрдааст, берун хоҳад овард».


text:
Ва Юсуф банӣ-Исроилро қасам дода, гуфт: «Худо шуморо ҳатман бозҷӯӣ хоҳад кард, ва он гоҳ устухонҳои маро аз ин ҷо берун хоҳед овард».


text:
Ва Юсуф дар синни саду даҳсолагӣ вафот ёфт. Ва ӯро ҳанут карданд; ва дар Миср дар тобут гузошта шуд.


text:
Ва банӣ Исроил борвар шуданд ва афзоиш ёфтанд, ва сершумор ва ниҳоятдараҷа пурзӯр гардиданд; ва замин аз онҳо пур шуд.


text:
Биеёд, ба зидди онҳо тадбири пурҳикмате биандешем, то ки афзоиш наёбанд; вагарна, вақте ки ҷанге ба вуқӯъ ояд, онҳо низ ба душманони мо ҳамроҳ шуда, ба муқобили мо ҷанг хоҳанд кард, ва аз мамлакат берун хоҳанд рафт».


text:
Ва саркорони меҳнати маҷбуриро бар онҳо таъин карданд, то ки онҳоро бо корҳои сахт ба танг оваранд; ва онҳо барои фиръавн шаҳрҳои захираҳо – Фитум ва Раамсисро бино карданд.


text:
Вале ҳар қадар зиёдтар онҳоро ба танг меоварданд ҳамон қадар бештар онҳо афзоиш ёфта, сершумор мегардиданд, ба тавре ки мисриён аз банӣ Исроил бим тарс доштанд,


text:
Ва зиндагонии онҳоро бо меҳнати сахти гилкорӣ ва хиштрезӣ ва бо ҳар кори саҳро талх мегардониданд; ҳар навъ кори худро ба гардани онҳо бо зулму зӯрӣ бор мекарданд.


text:
гуфт: «Вақте ки занони ибриро мезоёнед, ба сангҳои зоёниш* нигоҳ кунед: агар писар бошад, ӯро бикушед, ва агар духтар бошад, – бигзор зинда монад».


text:
Вале дояҳо аз Худо тарсиданд, ва он чиро, ки подшоҳи Миср ба онҳо фармуда буд, ба амал наоварданд, ва писаронро зинда гузоштанд.


text:
Ва дояҳо ба фиръавн гуфтанд: «Занони ибрӣ, охир, мисли занони мисрӣ нестанд, балки бақувватанд, ва пеш аз он ки доя назди онҳо биёяд, мезоянд».


text:
Ва фиръавн ба тамоми қавми худ фармуда, гуфт: «Ҳар писареро, ки таваллуд ёбад, ба дарё андозед, ва ҳар духтарро зинда нигоҳ доред».


text:
Вале натавонист дигар ӯро пинҳон дорад, сабаде аз қамиш барои ӯ гирифт, ва онро бо қирва зифт андовид, ва бачаро дар он монд, ва онро дар қамишзори лаби дарё гузошт.


text:
Ва духтари фиръавн барои шустушӯй ба дарё фуруд омад, ва канизонаш дар соҳили дарё мегаштанд; вай сабадро андаруни қамишзор дида, канизи худро фиристод, то ки онро бигирад.


text:
Ва онро кушода, бачаро дид, ва инак, кӯдак гиря мекард; ва раҳмаш ба ӯ омада, гуфт: «Ин аз бачаҳои ибриён аст».


text:
Ва хоҳари ӯ ба духтари фиръавн гуфт: «Оё рафта, зани ширдореро аз занони ибриён назди ту бихонам, то ки бачаро барои ту шир диҳад?»


text:
Ва духтари фиръавн ба ӯ гуфт: «Ин бачаро бибар, ва ӯро барои ман бимакон, ва ман муздатро хоҳам дод». Ва он зан бачаро гирифта, маконид.


text:
Ва бача калон шуд, ва ӯро ба духтари фиръавн овард, ва ӯ барои вай писар шуд; ва ӯро Мусо ном монда, гуфт: «Зеро ки ӯро аз даруни об баровардаам».


text:
Ва дар он айём чунин воқеъ шуд, ки Мусо калон шуда, назди бародарони худ берун омад, ва корҳои сахти онҳоро мушоҳида намуд; ва марди мисриеро дид, ки марди ибриро, ки аз бародарони ӯ буд, мезанад.


text:
Ва рӯзи дигар берун омад, ва инак, ду марди ибрӣ ҷидол ҷанҷол мекунанд, ва ӯ ба бадкор гуфт: «Чаро ёри худро мезанӣ?»


text:
Вай гуфт: «Кист, ки туро бар мо сардор ва довар таъин намудааст? Оё ту қасд дорӣ маро бикушӣ, чунон ки он мисриро куштӣ?» Ва Мусо тарсид ва дар дили худ гуфт: «Яқин аст, ки он ҳодиса маълум шудааст».


text:
Ва фиръавн ин ҳодисаро шунида, мехост Мусоро ба қатл расонад; ва Мусо аз пеши фиръавн гурехта, дар замини Мидён сокин шуд, ва назди чоҳе биншаст.


text:
Ва коҳини Мидён ҳафт духтар дошт; ва онҳо омаданд, ва об кашида, тағораҳоро пур карданд, то ки рамаи падари худро об диҳанд.


text:
Ва чӯпонон омада, онҳоро ҳай карданд; ва Мусо бархоста, онҳоро муҳофизат намуд, ва рамаи онҳоро об дод.


text:
Ва онҳо гуфтанд: «Марди мисрие моро аз дасти чӯпонон раҳо кард, ва низ барои мо об кашида, рамаро об дод».


text:
Ва ӯ ба духтаронаш гуфт: «Пас, вай куҷост? Чаро он мардро тарк кардед? Вайро бихонед, то ки нон хӯрад».


text:
Ва чунин воқеъ шуд, ки баъд аз айёми зиёде подшоҳи Миср мурд, ва банӣ Исроил аз кори сахт оҳу воҳ карда, фиғон кашиданд, ва доду фарёди онҳо аз кори сахт сӯи Худо баромад.


text:
Ва Худо нолаи онҳоро шунид, ва Худо паймони Худро, ки бо Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқуб баста буд, ба ёд овард.


text:
Ва Мусо рамаи падарарӯси худ Йитрӯ, коҳини Мидёнро мечаронид, ва рамаро ба он тарафи биёбон бурд, ва ба Ҳӯриб, ки кӯҳи Худо бошад, омад.


text:
Ва фариштаи Парвардигор дар алангаи оташ аз миёни хорбуттае ба вай зоҳир шуд; вай дид, ки инак хорбутта дар оташ фурӯзон аст, валекин хорбутта намесӯзад.


text:
Ва Парвардигор дид, ки вай барои дидан наздик меояд, ва Худо аз миёни хорбутта сӯи вай хонда, гуфт: «Мусо, Мусо!» Вай гуфт: «Лаббай!»


text:
Ва Ӯ гуфт: «Ба ин ҷо наздик наой; кафшҳоятро аз пойҳоят бикаш, зеро маконе ки ту дар он истодаӣ, замини пок аст».


text:
Ва гуфт: «Ман Худои падарат ҳастам, Худои Иброҳим, Худои Исҳоқ ва Худои Яъқуб». Ва Мусо рӯи худро пушонид, зеро ки аз нигоҳ кардан ба Худо тарсид.


text:
Ва Парвардигор гуфт: «Хории қавми Худро дар Миср дидам, ва фиғони онҳоро аз дасти зулмкунандагонашон шунидам, ба тавре ки дарду озори онҳоро медонам.


text:
Ва фуруд омадам, то ки онҳоро аз дасти мисриён раҳо кунам, ва онҳоро аз он замин ба замини некӯ ва кушод барорам, ба замине ки шир ва асал дар он ҷорист, яъне ба макони канъониён, ва ҳиттиён, ва амӯриён, ва фариззиён, ва ҳиввиён, ва ябусиён.


text:
Ва алҳол, инак доду фарёди банӣ Исроил сӯи Ман расидааст; ва низ зулмеро, ки мисриён ба онҳо мекунанд, дидаам.


text:
Ва алҳол биё, ки туро назди фиръавн бифиристам, то ки қавми Ман – банӣ Исроилро аз Миср берун оварӣ».


text:
Ва Ӯ гуфт: «Ман бо ту хоҳам буд, ва ин аст аломати он ки Ман туро фиристодаам: вақте ки қавмро аз Миср берун оварӣ, Худоро бар ин кӯҳ ибодат хоҳед кард».


text:
Ва Мусо ба Худо гуфт: «Инак, ман назди банӣ Исроил омада, ба онҳо мегӯям: 'Худои падаронатон маро назди шумо фиристодааст'. Ва онҳо ба ман хоҳанд гуфт: 'Номи Ӯ чист?' Ба онҳо чӣ гӯям?»


text:
Ва Худо ба Мусо гуфт: «Ман Воҷибулвуҷуд ҳастам». Ва гуфт: «Ба банӣ Исроил чунин бигӯ: 'Воҷибулвуҷуд маро назди шумо фиристод'».


text:
Ва Худо боз ба Мусо гуфт: «Ба банӣ Исроил чунин бигӯ: 'Парвардигор Худои падаронатон, Худои Иброҳим, Худои Исҳоқ ва Худои Яъқуб, маро назди шумо фиристод'. Ин аст номи Ман то абад, ва ин аст зикри Ман аз насл ба насл.


text:
Бирав, ва пирони Исроилро ҷамъ карда, ба онҳо бигӯ: 'Парвардигор Худои падаронатон, Худои Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқуб, ба ман зоҳир шуда, гуфт: Ман шуморо бозҷӯӣ намудаам, ва он чиро, ки дар ҳаққи шумо дар Миср ба амал оварда мешавад, дидаам.


text:
Ва гуфтаам: шуморо аз азобу уқубати Миср ба замини канъониён, ва ҳиттиён, ва амӯриён, ва фариззиён, ва ҳиввиён, ва ябусиён хоҳам баровард, ба замине ки шир ва асал дар он ҷорист'.


text:
Ва ба овози ту гӯш хоҳанд дод; ва ту ва пирони Исроил назди подшоҳи Миср рафта, ба вай хоҳед гуфт: 'Парвардигор Худои ибриён ба мо зоҳир шудааст; ва алҳол мо серӯза роҳ ба биёбон хоҳем рафт, то ки барои Парвардигор Худои худ қурбонӣ кунем'.


text:
Ва Ман медонам, ки подшоҳи Миср ба рафтани шумо иҷозат нахохад дод, магар ин ки дасти қавӣ ӯро маҷбур кунад.


text:
Ва дасти Худро ёзонида, Мисрро бо тамоми мӯъҷизоти Худ, ки андаруни он ба амал меоварам, зарба хоҳам зад; ва баъд аз он вай шуморо равона хоҳад кард.


text:
Ва ин қавмро дар назари мисриён мӯътабар обрӯманд хоҳам гардонид; ва ҳангоме ки биравед, дастхолӣ нахоҳед рафт,


text:
балки ҳар зан аз ҳамсояи худ ва аз сокинаи хонаи худ чизҳои нуқра ва чизҳои тилло ва либос хоҳад пурсид; ва ба писарон ва духтарони худ хоҳед пӯшонид, ва мисриёнро тороҷ хоҳед кард».


text:
Ва Мусо ҷавоб дода, гуфт: «Валекин онҳо ба ман бовар нахоҳанд кард, ва ба овози ман гӯш нахоҳанд дод, зеро ки хоҳанд гуфт: 'Парвардигор ба ту зоҳир нашудааст'».


text:
Ва Ӯ гуфт: «Онро ба замин парто!» Вай онро ба замин партофт, ва он ба море табдил ёфт мубаддал шуд; ва Мусо аз пеши он гурехт.


text:
Ва Парвардигор ба Мусо гуфт: «Дастатро ёзонида, аз думаш бигир». Вай дасташро ёзонида, онро гирифт, ва он дар дасташ ба асо мубаддал шуд.


text:
«Ин корро бикун, то бовар кунанд, ки Парвардигор Худои падаронашон, Худои Иброҳим, Худои Исҳоқ ва Худои Яъқуб ба ту зоҳир шудааст».


text:
Ва Парвардигор боз ба вай гуфт: «Дастатро зери бағалат бимон». Вай дасташро зери бағалаш монд; ва онро баровард, ва инак, дасташ аз махав мисли барф шудааст.


text:
Ва Ӯ гуфт: «Дастатро боз ба бағалат бимон». Вай дасташро боз ба бағалаш монд; ва онро аз бағалаш баровард, ва инак, он боз мисли баданаш солим шудааст.


text:
«Ва агар онҳо ба ту бовар накунанд, ва ба овози аломати якум гӯш надиҳанд, – ба овози аломати дуюм бовар хоҳанд кард.


text:
Вале агар ба ҳар дуи ин аломатҳо ҳам бовар накунанд, ва ба овози ту гӯш надиҳанд, – он гоҳ аз оби дарё гирифта, бар хушкӣ бирез; ва обе ки аз дарё гирифтаӣ, бар хушкӣ ба хун мубаддал хоҳад шуд».


text:
Ва Мусо ба Парвардигор гуфт: «Лутфан, эй Парвардигор! Ман шахси сухандон нестам, на аз дирӯз, на аз парирӯз, на аз вақте ки Ту ба бандаи Худ сухан гуфтӣ, зеро ки ман кундзабон тутила ва сақав ҳастам».


text:
Ва Парвардигор ба вай гуфт: «Кист, ки забон ба одам дод? Ё кист, ки гунг, ё кар, ё бино, ё нобиноро офарид? Оё на Ман, ки Парвардигор ҳастам?


text:
Ва хашми Парвардигор бар Мусо аланга зад, ва Ӯ гуфт: «Бародарат, охир, Ҳоруни левизода аст; медонам, ки ӯ хуб сухан меронад; ва инак, ӯ низ ба пешвози ту меояд, ва туро дида, дилшод хоҳад шуд.


text:
Ва ту бо ӯ сухан ронда, суханонро ба забонаш талқин хоҳӣ гузошт кард; ва Ман бо забони ту ва забони ӯ хоҳам буд, ва шуморо хоҳам омӯхт, ки чӣ бояд бикунед.


text:
Ва ӯ бо фармони амри ту ба қавм сухан хоҳад ронд; ва ӯ барои ту мисли забон хоҳад буд, ва ту барои ӯ мисли Худо хоҳӣ буд.


text:
Ва Мусо рафта, назди падарарӯсаш Йитрӯ баргашт, ва ба вай гуфт: «Ман рафта, назди бародаронам, ки дар Миср мебошанд, бармегардам, то бубинам, ки оё ҳанӯз зинда ҳастанд?» Ва Йитрӯ ба Мусо гуфт: «Ба саломатӣ бирав».


text:
Ва Парвардигор дар Мидён ба Мусо гуфт: «Рафта, ба Миср баргард, зеро ҳамаи онҳое ки қасди ҷони ту доштанд, мурдаанд».


text:
Ва Мусо занаш ва писаронашро гирифта, ба хар савор кард, ва ба замини Миср баргашт; ва Мусо асои Худоро ба дасти худ гирифт.


text:
Ва Парвардигор ба Мусо гуфт: «Вақте ки рафта ба Миср баргаштӣ, диққат намо, ки тамоми мӯъҷизотеро, ки ба дастат супурдаам, ба ҳузури фиръавн ба амал оварӣ; ва Ман дили вайро сахт хоҳам кард, то ки қавмро равона накунад.


text:
Ва ба ту мегӯям: писарамро равона кун, то ки Маро ибодат намояд, ва агар ба равона карданаш розӣ нашавӣ, инак, Ман писари нахустзодаи туро мекушам'».


text:
Ва дар миёни роҳ чунин воқеъ шуд, ки дар манзилгоҳ Парвардигор бо вай вохӯрда, қасди куштани вай кард.


text:
Он гоҳ Сифӯра корди сангие гирифта, ғилофаки писари худро бурид, ва онро ба пои Мусо расонида, гуфт: «Ту барои ман шавҳари хун шудӣ».


text:
Ва Худо ба Ҳорун гуфт: «Ба пешвози Мусо сӯи биёбон бирав». Вай равона шуд ва назди кӯҳи Худо бо ӯ вохӯрда, ӯро бӯса кард.


text:
Ва Мусо ба Ҳорун аз ҳамаи суханони Парвардигор, ки ӯро фиристода буд, ва аз тамоми аломоте ки ба ӯ фармуда буд, хабар дод.


text:
Ва Ҳорун ҳамаи суханонеро, ки Парвардигор ба Мусо гуфта буд, нақл намуд, ва он аломотро пеши назари қавм ба амал овард.


text:
Ва қавм бовар карданд; ва чун фаҳмиданд, ки Парвардигор банӣ Исроилро бозҷӯӣ намуда, хории онҳоро дидааст, онҳо сар хам карда, саҷда бурданд.


text:
Ва баъд аз ин Мусо ва Ҳорун омада, ба фиръавн гуфтанд: «Парвардигор Худои Исроил чунин мегӯяд: 'Қавми Маро равона кун, то ки барои Ман дар биёбон ид кунанд'».


text:
Ва фиръавн гуфт: «Парвардигор кист, ки ба овозаш гӯш дода, Исроилро равона кунам? Парвардигорро намешиносам, ва Исроилро низ равона нахоҳам кард».


text:
Ва онҳо гуфтанд: «Худои ибриён ба мо зоҳир шудааст; пас мо бояд роҳи серӯзаро дар биёбон тай намуда, барои Парвардигор Худои худ қурбонӣ кунем, мабодо моро Ӯ бо вабо ё бо шамшер зарба занад».


text:
Ва подшоҳи Миср ба онҳо гуфт: «Чаро шумо, эй Мусо ва Ҳорун, қавмро аз корҳошон бозмедоред? Ба корубори худ биравед».


text:
«Минбаъд ба қавм барои хиштрезӣ, мисли пештара, коҳ надиҳед; бигзор худашон рафта, барои худ коҳ ҷамъ кунанд.


text:
Ва ҳамон миқдори хиштҳоро, ки онҳо пештар мерехтанд, ба гардани онҳо бор кунед, онро ҳаргиз ба ҳеҷ ваҷҳ кам накунед, зеро ки онҳо танбаланд, бинобар ин дод зада мегӯянд: 'Биравем, то ки барои Худои худ қурбонӣ кунем'.


text:
Бигзор меҳнати ин одамон сахттар шавад, то ки бо он банд шуда, барои суханони бекора фурсат наёбанд».


text:
Ва корфармоёни қавм ва нозирони онҳо берун омаданд, ва ба қавм сухан ронда, гуфтанд: «Фиръавн чунин мегӯяд: 'Ба шумо коҳ намедиҳам;


text:
Ва корфармоён шитоб кунонида, мегуфтанд: «Корҳои худро ба миқдори ҳаррӯза, мисли он замоне ки коҳ буд, иҷро кунед».


text:
Ва нозиронеро, ки аз банӣ Исроил бар онҳо корфармоёни фиръавн таъин карда буданд, мезаданд ва мегуфтанд: «Чаро миқдори хиштрезии худро ҳам дирӯз ва ҳам имрӯз мисли пештара иҷро накардед?»


text:
Ва нозирони банӣ Исроил омаданд, ва назди фиръавн шикоят карда, гуфтанд: «Чаро ба бандагонат чунин рафтор мекунӣ?


text:
Коҳ ба бандагонат намедиҳанд, вале ба мо мегӯянд: 'Хишт бирезед!' Ва инак, бандагонатро мезананд, ва ин гуноҳи қавми туст».


text:
Ва ӯ гуфт: «Шумо танбал ҳастед, танбал; бинобар ин шумо мегӯед: 'Биравем, то ки барои Парвардигор қурбонӣ кунем';


text:
Ва нозирони банӣ Исроил худро гирифтори мусибат диданд, чунки фиръавн гуфт: «Аз миқдори ҳаррӯзаи хиштҳои худ ба ҳеҷ ваҷҳ кам накунед».


text:
Ва ҳангоме ки аз пеши фиръавн берун омаданд, бо Мусо ва Ҳорун вохӯрданд, ки дар рӯ ба рӯяшон истода буданд.


text:
Ва ба онҳо гуфтанд: «Бигзор Парвардигор шуморо бубинад ва доварӣ намояд, аз барои он ки моро дар назари фиръавн ва навкаронаш нафратангез гардонида, шамшер ба дасташон додаед, то ки моро бикушанд».


text:
Ва Мусо сӯи Парвардигор боз муроҷиат бозгашта руҷӯъ намуда, гуфт: «Парвардигоро, чаро ин қавмро гирифтори мусибат кардӣ? Барои чӣ маро фиристодӣ?


text:
Зеро аз вақте ки ман назди фиръавн омадам, то ки аз номи Ту сухан ронам, муносибати вай ба ин қавм бадтар шудааст, валекин Ту қавми Худро раҳо накардӣ».


text:
Ва Парвардигор ба Мусо гуфт: «Алҳол хоҳӣ дид, ки Ман ба фиръавн чиҳо мекунам; зеро ки бо амали дасти қавии Ман вай онҳоро равона хоҳад кард, ва бо амали дасти қавии Ман онҳоро аз замини худ бадар хоҳад ронд».


text:
Ман ба Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқуб бо номи 'Худои Тавоно' зоҳир шудам, вале бо номи Худ 'Парвардигор' ба онҳо маъруф нашудаам.


text:
Ва низ паймони Худро бо онҳо бастам, то ки замини Канъонро ба онҳо диҳам, яъне замини сукунати истиқомати онҳоро, ки дар он сокин буданд.


text:
Ва Ман низ нолаи банӣ Исроилро шунидам, ки мисриён онҳоро гирифтори асорат кардаанд; ва Ман паймони Худро ба ёд овардам.


text:
Бинобар ин ба банӣ Исроил бигӯ: 'Ман Парвардигор ҳастам, ва шуморо аз зери ситамҳои мисриён берун хоҳам овард, ва шуморо аз бандагии онҳо раҳо хоҳам кард, ва шуморо бо бозуи тӯлонӣ ва бо довариҳои азим наҷот хоҳам дод.


text:
Ва шуморо хоҳам гирифт, то ки барои Ман қавм бошед, ва Ман барои шумо Худо хоҳам буд; ва шумо хоҳед донист, ки Ман Парвардигор Худои шумо ҳастам, ки шуморо аз зери ситамҳои мисриён берун овардам.


text:
Ва шуморо ба замине хоҳам овард, ки дар бораи он даст боло карда қасам хӯрдаам, ки онро ба Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқуб диҳам, ва онро ба шумо мерос хоҳам дод; Ман Парвардигор ҳастам'».


text:
Ва Мусо ба банӣ Исроил ба ин мазмун сухан ронд; вале онҳо ба сабаби шикастадилӣ ва меҳнати сахт ба Мусо гӯш надоданд.


text:
Ва Мусо ба ҳузури Парвардигор сухан ронда, гуфт: «Инак, банӣ Исроил ба ман гӯш надоданд, пас чӣ гуна фиръавн ба ман гӯш хоҳад дод? Ва ҳол он ки ман даҳанбаста ҳастам».


text:
Ва Парвардигор ба Мусо ва Ҳорун сухан ронда, ба онҳо онҳоро сӯи нисбати банӣ Исроил ва нисбати сӯи фиръавн, подшоҳи Миср, фармоиш медод вазифадор намуд, то ки банӣ Исроилро аз замини Миср берун оваранд.


text:
Инҳоянд сардорони хонаводаҳои онҳо: писарони Реубен, нахустзодаи Исроил: Ҳанӯх ва Фаллу, Ҳесрӯн ва Кармӣ; инҳоянд хонаводаҳои Реубен.


text:
Ва писарони Шимъӯн: Ямуил, ва Ёмин, ва Ӯҳад, ва Ёкин, ва Сӯҳар, ва Шоул, писари канъония; инҳоянд хонаводаҳои Шимъӯн.


text:
Ва ин аст номҳои писарони Левӣ мувофиқи наслҳошон: Ҷершӯн, ва Қаҳот, ва Марорӣ. Ва солҳои умри Левӣ: саду сию ҳафт сол.


text:
Ва Амром аммаи худ Юкобадро барои худ ба занӣ гирифт, ва вай барои ӯ Ҳорун ва Мусоро зоид; ва солҳои умри Амром: саду сию ҳафт сол.


text:
Ва Ҳорун Элишобаъ духтари Аминодоб, хоҳари Наҳшӯнро барои худ ба занӣ гирифт; ва вай барои ӯ Нодоб, ва Абиҳу, ва Элъозор, ва Итоморро зоид.


text:
Ва Элъозор ибни Ҳорун барои худ аз духтарони Футиил ба занӣ гирифт, ва вай барои ӯ Финҳосро зоид. Инҳоянд сардорони хонаводаҳои левизодагон мувофиқи наслҳошон.


text:
Ҳамин Ҳорун ва Мусо буданд, ки Парвардигор ба онҳо гуфт: «Банӣ Исроилро мувофиқи фавҷҳошон* аз замини Миср берун оваред».


text:
Ҳаминҳо буданд, ки ба фиръавн, подшоҳи Миср, сухан ронданд, то ки банӣ Исроилро аз Миср берун оваранд; ҳамин Мусо ва Ҳорун буданд.


text:
Парвардигор ба Мусо сухан ронда, гуфт: «Ман Парвардигор ҳастам; ҳар он чиро, ки Ман ба ту мегӯям, ба фиръавн, подшоҳи Миср, бигӯ».


text:
Ва Мусо ба ҳузури Парвардигор гуфт: «Инак, ман даҳанбаста ҳастам; пас, чӣ гуна фиръавн ба ман гӯш хоҳад дод?»


text:
Ва Парвардигор ба Мусо гуфт: «Бубин, Ман туро барои фиръавн Худо сохтаам, ва бародарат Ҳорун пайғамбари паёмбари ту хоҳад буд.


text:
Ҳар он чиро, ки Ман ба ту фармоям, ту ба забон хоҳӣ ронд, ва бародарат Ҳорун онро ба фиръавн хоҳад гуфт, то ки вай банӣ Исроилро аз замини худ равона кунад.


text:
Ва Ман дили фиръавнро сахт хоҳам кард; ва аломот ва мӯъҷизоти Худро дар замини Миср афзун хоҳам намуд.


text:
Ва фиръавн ба шумо гӯш нахоҳад дод, ва Ман дасти Худро бар Миср хоҳам андохт, то ки фавҷҳои Худ ва қавми Худ, яъне банӣ Исроилро аз замини Миср бо довариҳои азим берун оварам.


text:
Ва мисриён хоҳанд донист, кн Ман Парвардигор ҳастам, вақте ки дасти Худро бар Миср дароз карда, банӣ Исроилро аз миёни онҳо берун меоварам».


text:
«Агар фиръавн ба шумо сухан ронда, гӯяд: 'Мӯъҷизае ҳамчун далели худ нишон диҳед', он гоҳ ба Ҳорун бигӯ: 'Асои худро гирифта, пеши фиръавн парто, – он ба море мубаддал хоҳад шуд'».


text:
Ва Мусо ва Ҳорун назди фиръавн омаданд, ва чунон ки Парвардигор фармуда буд, ончунон амал карданд, ва Ҳорун асои худро пеши фиръавн ва пеши навкаронаш партофт, ва он ба море табдил ёфт мубаддал шуд.


text:
Ва фиръавн низ ҳакимон ва ҷодугаронро даъват намуд, ва онҳо, афсунгарони Миср, низ бо сеҳрҳои худ чунин карданд.


text:
Бомдодон назди фиръавн бирав; инак, вай сӯи об берун меояд, ва ту барои бо вай вохӯрдан дар соҳили дарё биист; ва он асоро, ки ба мор мубаддал шуд, ба дасти худ бигир.


text:
Ва ба вай бигӯ: 'Парвардигор, Худои ибриён, маро назди ту фиристода, гуфт: қавми маро равона кун, то ки Маро дар биёбон ибодат намоянд; ва инак, то алҳол ту гӯш надодӣ.


text:
Парвардигор чунин мегӯяд: аз ин хоҳӣ донист, ки Ман Парвардигор ҳастам: инак, Ман бо асое ки дар дастам ҳаст, оби дарёро мезанам, ва он ба хун мубаддал хоҳад шуд;


text:
Ва моҳиёне ки дар дарё ҳастанд, хоҳанд мурд, ва дарё бадбӯй хоҳад шуд, ва мисриён аз нӯшидани оби дарё нафрат хоҳанд кард'».


text:
Ва Парвардигор ба Мусо гуфт: «Ба Ҳорун бигӯ: 'Асои худро бигир ва дасти худро бар обҳои мисриён, бар дарёҳои онҳо, бар ҷӯйҳои онҳо, бар кӯлҳои онҳо ва бар ҳар обанбори онҳо дароз кун, – ва ба хун мубаддал хоҳанд шуд; ва дар тамоми замини Миср, ва дар зарфҳои чӯбин ва сангин хун хоҳад буд'».


text:
Ва Мусо ва Ҳорун ончунон, ки Парвардигор фармуда буд, карданд: асоро бардошта, оби дарёро пеши назари фиръавн ва пеши назари навкаронаш зад; ва тамоми оби дарё ба хун мубаддал шуд.


text:
Ва моҳиёне ки дар дарё буданд, мурданд, ва дарё бадбӯй шуд, ва мисриён натавонистанд аз дарё об нӯшанд, ва дар тамоми замини Миср хун буд.


text:
Ва афсунгарони Миср ҳам бо сеҳрҳои худ чунин карданд; ва дили фиръавн сахт шуд, ва ба онҳо гӯш надод, чунон ки Парвардигор гуфта буд.


text:
Ва ҳамаи мисриён гирдогирди дарё чоҳ меканданд, то ки обе барои нӯшидан пайдо кунанд, чунки аз оби дарё наметавонистанд нӯшанд.


text:
Ва Парвардигор ба Мусо гуфт: «Назди фиръавн рафта, ба вай бигӯ: 'Парвардигор чунин мегӯяд: қавми Маро равона кун, то ки Маро ибодат намоянд.


text:
Ва дарё аз ғукҳо пур мешавад, ва онҳо баромада ба хонаат, ва ба ҳуҷраи хобат, ва бар бистарат, ва ба хонаҳои навкаронат ва қавмат, ва ба танӯрҳоят, ва ба тағораҳои хамират дохил хоҳанд шуд;


text:
Ва Парвардигор ба Мусо гуфт: «Ба Ҳорун бигӯ: 'Дасти худро бо асои худ бар дарёҳо, бар чӯйҳо ва бар кӯлҳо дароз кун, ва ғукҳоро бар замини Миср барор'».


text:
Ва фиръавн Мусо ва Ҳорунро даъват намуда, гуфт: «Сӯи Парвардигор дуо гӯед, то ки ғукҳоро аз ман ва аз қавми ман дур созад; ва ман қавмро равона хоҳам намуд, то ки барои Парвардигор қурбонӣ кунанд».


text:
Ва Мусо ба фиръавн гуфт: «Худат ба ман муқаррар намо, ки кай барои ту ва навкаронат ва қавмат дуо гӯям, то ки ғукҳо аз ту ва аз хонаҳоят нест шуда, фақат дар дарё бимонанд?»


text:
Вай гуфт: «Фардо». Мусо гуфт: «Аз рӯи гуфтаи ту хоҳад шуд, то бидонӣ, ки мисли Парвардигор Худои мо нест;


text:
Ва ғукҳо аз ту, ва аз хонаат, ва аз навкаронат, ва аз қавмат дур шуда, фақат дар дарё боқӣ хоҳанд монд».


text:
Ва Мусо ва Ҳорун аз пеши фиръавн берун омаданд, ва Мусо сӯи Парвардигор дар хусуси ғукҳое ки Ӯ ба зидди фиръавн фиристода буд, илтиҷо намуд.


text:
Вале фиръавн дид, ки аҳвол сабук шуд, – ва ӯ дили худро сахт кард, ва ба онҳо гӯш надод, чунон ки Парвардигор гуфта буд.


text:
Ва Парвардигор ба Мусо гуфт: «Ба Ҳорун бигӯ: 'Асои худро дароз кун ва чанги заминро бизан, ва он дар тамоми замини Миср ба пашшаи хокӣ мубаддал хоҳад шуд'».


text:
Ва онҳо чунин карданд: Ҳорун дасти худро бо асои худ дароз карда, чанги заминро зад, – ва пашшаи хокӣ бар одамон ва чорпоён пайдо шуд; тамоми чанги замин дар тамоми замини Миср ба пашшаи хокӣ мубаддал шуд.


text:
Ва афсунгарон бо сеҳрҳои худ чунин карданд, то ки пашшаи хокиро берун оваранд, валекин натавонистанд. Ва пашшаи хокӣ бар одамон ва чорпоён буд.


text:
Ва афсунгарон ба фиръавн гуфтанд: «Ин ангушти Худост». Вале дили фиръавн сахт шуд, ва ӯ ба онҳо гӯш надод, чунон ки Парвардигор гуфта буд.


text:
Ва Парвардигор ба Мусо гуфт: «Бомдодон бармаҳал бархоста, ба ҳузури фиръавн биист. Инак, вай сӯи об берун меояд, ва ту ба вай бигӯ: 'Парвардигор чунин мегӯяд: қавми Маро равона кун, то ки Маро ибодат парастиш намоянд.


text:
Зеро, агар қавми Маро равона накунӣ, инак, Ман бар ту ва навкаронат ва қавмат ва хонаҳоят магасҳои гуногунро мефиристам, ва хонаҳои мисриён, ва низ замине ки онҳо бар он сокинанд, аз он магасҳо пур хоҳад шуд.


text:
Ва дар он рӯз замини Ҷӯшанро, ки қавми Ман дар он сокинанд, ҷудо хоҳам кард, ва дар он ҷо магасҳо нахоҳад буд, то бидонӣ, ки Ман андаруни ин замин Парвардигор ҳастам.


text:
Ва фарқе дар миёни қавми Худ ва қавми ту барқарор хоҳам намуд; фардо ин аломат ба амал хоҳад омад'».


text:
Ва Парвардигор чунин кард; ва магасҳои зиёде ба хонаи фиръавн, ва ба хонаҳои навкаронаш, ва ба тамоми замини Миср омад, ва замин аз дасти магасҳо нобуд шуд.


text:
Ва фиръавн Мусо ва Ҳорунро даъват намуда, гуфт: «Биравед ва барои Худои худ дар ин замин қурбонӣ кунед».


text:
Вале Мусо гуфт: «Чунин кардан мумкин нест, зеро мо чизҳои макрӯҳи зишти мисриёнро барои Парвардигор Худои худ қурбонӣ мекунем; инак, вақте ки чизҳои зишти мисриёнро пеши назари онҳо қурбонӣ кунем, оё онҳо моро сангсор намекунанд?


text:
Мо роҳи серӯзаро дар биёбон тай намуда, барои Парвардигор Худои худ қурбонӣ хоҳем кард, чунон ки Ӯ ба мо фармудааст».


text:
Ва фиръавн гуфт: «Ман шуморо равона хоҳам кард, то ки барои Парвардигор Худои худ дар биёбон қурбонӣ кунед, аммо бисёр дур наравед; барои ман ҳам дуо гӯед!»


text:
Ва Мусо гуфт: «Инак, ман аз пеши ту берун омада, сӯи Парвардигор дуо мегӯям, – ва он магасҳо аз фиръавн ва навкаронаш ва қавмаш фардо дур хоҳад шуд, фақат ин ки фиръавн бори дигар фиреб дода, аз равона кардани қавм, то ки барои Парвардигор қурбонӣ кунанд, рӯй нагардонад».


text:
Ва Парвардигор мувофиқи суханони Мусо амал намуда, магасҳоро аз фиръавн ва навкаронаш ва қавмаш дур кард; як адад ҳам аз он боқӣ намонд.


text:
Ва Парвардигор ба Мусо гуфт: «Назди фиръавн рафта, ба вай бигӯ: 'Парвардигор Худои ибриён чунин мегӯяд: қавми Маро равона кун, то ки Маро ибодат намоянд.


text:
инак, дасти Парвардигор бар чорвои ту, ки дар саҳро мебошад, бар аспон, харон, шутурон, говон ва гӯсфандон хоҳад буд, – вабои бағоят сахт рӯй хоҳад дод;


text:
Ва Парвардигор дар миёни чорвои исроилиён ва чорвои мисриён тафовуте фарқе барқарор хоҳад кард, ва аз ҳар он чи банӣ Исроил доранд, чизе нахоҳад мурд'».


text:
Ва Парвардигор мӯҳлате муайян намуда, гуфт: «Фардо Парвардигор инро дар ин замин ба амал хоҳад овард».


text:
Ва Парвардигор инро фардои он ба амал овард, ва тамоми чорвои мисриён мурд; вале аз чорвои банӣ Исроил як адад ҳам намурд.


text:
Ва фиръавн фиристод, ва инак, аз чорвои исроилиён як адад ҳам намурда буд; ва дили фиръавн сахт шуд, ва ӯ қавмро равона накард.


text:
Ва Парвардигор ба Мусо ва Ҳорун гуфт: «Барои худ муштҳои пур аз хокистари хумдон бигиред, ва Мусо онро пеши назари фиръавн сӯи осмон партояд, –


text:
ва он дар тамоми замини Миср ба ғубор мубаддал гардида, бар одамон ва чорпоён варами думбалдоре дар тамоми замини Миср паҳн хоҳад шуд».


text:
Ва онҳо хокистари хумдонро гирифта, ба ҳузури фиръавн истоданд, ва Мусо онро сӯи осмон партофт, – ва варами думбалдоре пайдо гардида, бар одамон ва чорпоён паҳн шуд.


text:
Ва афсунгарон натавонистанд ба сабаби варам пеши Мусо истодагӣ намоянд, зеро ки варам бар афсунгарон ва бар ҳамаи мисриён буд.


text:
Ва Парвардигор дили фиръавнро сахт кард, ва ӯ ба онҳо гӯш надод, чунон ки Парвардигор ба Мусо гуфта буд.


text:
Ва Парвардигор ба Мусо гуфт: «Бомдодон бармаҳал бархоста, ба ҳузури фиръавн биист, ва ба вай бигӯ: 'Парвардигор Худои ибриён чунин мегӯяд: қавми Маро равона кун, ки маро ибодат намоянд.


text:
Зеро ки ҳамин дафъа Ман ҳамаи захмҳои Худро бар дили ту, ва бар навкаронат ва қавмат хоҳам фиристод, то бидонӣ, ки дар тамоми замин монанди Ман нест.


text:
валекин барои он туро боқӣ гузоштам, ки қуввати Худро ба ту нишон диҳам, ва номи Ман дар тамоми дунё шӯҳрат ёбад.


text:
Инак, Ман фардо дар ҳамин вақт жолаи бағоят сахт хоҳам боронид, ки мисли он дар Миср аз рӯзи барпо шуданаш то алҳол наборидааст.


text:
Ва алҳол фиристода, тамоми чорвои худ ва ҳар чиро, ки дар саҳро дорӣ, ҷамъ кун, зеро ҳар одам ва чорпое ки дар саҳро бошад, ва ба хона бурда нашавад, бар онҳо жола борида, онҳо хоҳанд мурд'».


text:
Ҳар касе ки аз навкарони фиръавн аз каломи Парвардигор тарсид, навкаронаш ва чорвояшро ба хонаҳо гурезонид.


text:
Ва Парвардигор ба Мусо гуфт: «Дасти худро сӯи осмон дароз кун, ва дар тамоми замини Миср бар одамон ва чорпоён ва бар тамоми набототи растаниҳои саҳро дар замини Миср жола хоҳад борид».


text:
Ва Мусо асои худро сӯи осмон дароз кард, – ва Парвардигор раъд ва жола дод, ва барқи осмон бар замин фуруд омад, ва Парвардигор ба замини Миср жола боронид.


text:
Ва жола буд, ва барқ буд, ки андаруни жола забона мезад, ва жола бағоят сахт буд, ки мисли он дар тамоми замини Миср, аз замоне ки мулки халқе шуда буд, наборидааст.


text:
Ва жола дар тамоми замини Миср ҳар он чиро, ки дар саҳро буд, аз одамон то чорпоён зад; ва тамоми набототи саҳроро жола зад, ва ҳар дарахти саҳроро шикаст.


text:
Ва фиръавн фиристода, Мусо ва Ҳорунро даъват намуд, ва ба онҳо гуфт: «Ҳамин дафъа гуноҳ кардаам; Парвардигор одил аст, ва ман ва қавмам бадкор ҳастем;


text:
Сӯи Парвардигор дуо гӯед, то ки раъдҳои Худо ва жола хотима ёбад; ва ман шуморо равона хоҳам кард, ва шумо дигар дер нахоҳед монд».


text:
Ва Мусо ба вай гуфт: «Ҳамин ки аз шаҳр берун равам, дастҳоямро сӯи Парвардигор дароз хоҳам кард; раъдҳо хотима ёфта, жола дигар нахоҳад борид, то бидонӣ, ки замин аз они Парвардигор аст.


text:
Ва Мусо аз пеши фиръавн аз шаҳр берун рафта, дастҳояшро сӯи Парвардигор дароз кард; ва раъдҳо ва жола хотима ёфт, ва борон бар замин наборид.


text:
Ва фиръавн дид, ки борон ва жола ва раъдҳо хотима ёфт, гуноҳ карданашро давом дода, дили худро сахт кард, – ҳам худаш ва ҳам навкаронаш.


text:
Ва дили фиръавн сахт шуд, ва ӯ банӣ Исроилро равона накард, чунон ки Парвардигор ба воситаи Мусо гуфта буд.


text:
Ва Парвардигор ба Мусо гуфт: «Назди фиръавн бирав, зеро ки Ман дили ӯ ва дили навкаронашро сахт кардаам, барои он ки аломоти Худро дар миёни онҳо зоҳир намоям,


text:
ва барои он ки ту он чиро, ки Ман дар Миср ба амал овардам, ва аломотеро, ки дар миёни онҳо зоҳир намудам, ба гӯши писарат ва писари писарат ҳикоят кунӣ, то бидонед, ки Ман Парвардигор ҳастам».


text:
Ва Мусо ва Ҳорун назди фиръавн омада, ба вай гуфтанд: «Парвардигор, Худои ибриён чунин мегӯяд: 'То ба кай аз гардан фуровардан ба ҳузури Ман рӯй мегардонӣ? Қавми Маро равона кун, то ки Маро ибодат намоянд.


text:
ва рӯи заминро тавре хоҳад пӯшонид, ки кас заминро натавонад бубинад; ва бақияи он чиро, ки аз жола раҳо шуда, барои шумо саломат мондааст, хоҳад хӯрд, ва ҳар дарахтеро, ки барои шумо сабзидааст, аз саҳро хоҳад хӯрд.


text:
Ва хонаҳои ту ва хонаҳои ҳамаи навкаронат ва хонаҳои ҳамаи мисриёнро пур хоҳад кард, – ба тавре ки падаронат ва падарони падаронат аз рӯзе ки бар замин вуҷуд доранд, то имрӯз надидаанд'». Ва ӯ пушт гардонида, аз пеши фиръавн баромад.


text:
Ва навкарони фиръавн ба вай гуфтанд: «То ба кай ин одам барои мо санги роҳ бошад? Ин одамонро равона кун, то ки Парвардигор Худои худро ибодат намоянд; магар ҳанӯз ту надонистаӣ, ки Миср ба ҳалокат мерасад»?


text:
Ва Мусо ва Ҳорунро назди фиръавн баргардониданд, ва вай ба онҳо гуфт: «Биравед, Парвардигор Худои худро ибодат намоед; пас, кист ва кист, ки равона мешавад?»


text:
Ва Мусо гуфт: «Бо ҷавонон ва пирони худ хоҳем рафт, бо писарон ва духтарони худ, бо гӯсфандон ва говони худ хоҳем рафт, зеро ки иди Парвардигор аст барои мо».


text:
Вай ба онҳо гуфт: «Бигзор Парвардигор бо шумо ончунон бошад, чунон ки ман шуморо бо кӯдаконатон равона кунам! Барҳазар* бошед, зеро ки бадӣ шуморо дар пеш аст!


text:
Чунин нахоҳад шуд! Фақат шумо, мардон, биравед ва Парвардигорро ибодат намоед, зеро ки шумо инро хоҳон будед». Ва онҳоро аз пеши фиръавн бадар ронданд.


text:
Ва Парвардигор ба Мусо гуфт: «Дасти худро бар замини Миср барои малах дароз кун, то ки он бар замини Миср баромада, тамоми набототи растаниҳои заминро, ки аз жола боқӣ мондааст, бихӯрад».


text:
Ва Мусо асои худро бар замини Миср дароз кард, ва Парвардигор тамоми он рӯз ва тамоми шаб боди шарқиро бар замин вазонид; вақте ки субҳ дамид, боди шарқӣ малахро овард.


text:
Ва малах бар тамоми замини Миср баромада, дар тамоми ҳудуди Миср қарор гирифт, ки он бағоят бисёр буд; пеш аз он чунин малах набуд, ва баъд аз он чунин нахоҳад буд.


text:
Ва рӯи тамоми заминро пӯшонид, ва замин торик шуд, ва тамоми набототи замин ва тамоми меваи дарахтонро, ки аз жола боқӣ монда буд, хӯрд; ва ҳеҷ сабзае бар дарахтон ва бар набототи саҳро дар тамоми замини Миср боқӣ намонд.


text:
Ва фиръавн шитобон Мусо ва Ҳорунро даъват намуда, гуфт: «Пешӣ Парвардигор Худои шумо ва пеши шумо гуноҳ кардаам;


text:
Ва алҳол, лутфан, ҳамин дафъа ҳам гуноҳи маро бубахшед, ва сӯи Парвардигор Худои худ дуо гӯед, то ки фақат ин маргро аз ман дур созад».


text:
Ва Парвардигор боди ғарбии бағоят сахте ба вуҷуд овард, ки малахро бардошта бурда, ба баҳри Қулзум* андохт; дар тамоми ҳудуди Миср як адад ҳам малах намонд.


text:
Ва Парвардигор ба Мусо гуфт: «Дасти худро сӯи осмон дароз кун, то ки бар замини Миср торикӣ ба вуҷуд ояд, торикие ки ба он даст расондан онро ламс кардан мумкин бошад».


text:
Ва Мусо дасти худро сӯи осмон дароз кард, ва дар тамоми замини Миср торикии ғализе се рӯз ба миён омад.


text:
Якдигарро намедиданд, ва касе аз ҷои худ се рӯз барнахост; валекин барои банӣ Исроил дар манзилҳошон рӯшноӣ буд.


text:
Ва фиръавн Мусоро даъват намуда, гуфт: «Биравед ва Парвардигорро ибодат намоед, фақат рамаҳои гӯсфандон ва говони шумо бимонад, кӯдакони шумо низ бо шумо бираванд».


text:
Вале Мусо гуфт: «Ту низ ба дасти мо қурбониҳои саломатӣ ва қурбониҳои сӯхтанӣ бидеҳ, то ки барои Парвардигор Худои худ тақдим кунем.


text:
Чорвои мо низ бо мо хоҳад рафт, як суме боқӣ нахоҳад монд, зеро ки аз он бояд барои ибодати Парвардигор Худои худ бигирем, ва мо то ба он ҷо нарасем, нахоҳем донист, ки бо чӣ чиз Парвардигорро ибодат намоем».


text:
Ва фиръавн ба ӯ гуфт: «Аз пеши ман бирав! Барҳазар бош, ки рӯи маро дигар набинӣ, зеро дар рӯзе ки рӯи маро бубинӣ, хоҳӣ мурд».


text:
Ва Парвардигор ба Мусо гуфт: «Боз як зарбае бар фиръавн ва бар Миср хоҳам овард; баъд аз он вай шуморо аз ин ҷо равона хоҳад кард; ва ҳангоме ки вай шуморо равона карданӣ шавад, комилан шуморо аз ин ҷо бадар хоҳад ронд.


text:
Пас, ба гӯши қавм бигӯ, ки ҳар мард аз ҳамсояи худ ва ҳар зан аз ҳамсояи худ чизҳои нуқра ва чизҳои тилло бипурсанд».


text:
Ва Парвардигор қавмро дар назари мисриён мӯътабар гардонид; Мусо низ дар замини Миср, дар назари навкарони фиръавн ва дар назари қавм шахси бағоят бузург буд.


text:
ва ҳар нахустзода дар замини Миср хоҳад мурд, – аз нахустзодаи фиръавн, ки бар тахташ нишастааст, то нахустзодаи канизе ки назди дастос бошад; ва ҳар нахустзодаи чорпоён.


text:
Валекин бар ҳамаи банӣ Исроил саге забонашро нахоҳад ҷунбонид, – на бар одамон ва на бар чорпоён; то бидонед, ки Парвардигор дар миёни мисриён ва исроилиён чӣ гуна фарқе гузоштааст.


text:
Ва ҳамаи ин навкаронат пеши ман фуруд хоҳанд омад ва ба ман саҷда бурда, хоҳанд гуфт: 'Ту ва тамоми қавме ки пайрави ту бошанд, берун равед'. Ва баъд аз он ман берун хоҳам рафт». Ва ӯ бо шиддати ғазаб аз пеши фиръавн берун омад.


text:
Ва Парвардигор ба Мусо гуфт: «Фиръавн ба шумо гӯш нахоҳад дод, то ки мӯъҷизоти Ман дар замини Миср афзун шавад».


text:
Ва Мусо ва Ҳорун тамоми ин мӯъчизотро ба ҳузури фиръавн ба амал оварданд; вале Парвардигор дили фиръавнро сахт кард, ва вай банӣ Исроилро аз замини худ равона накард.


text:
Ба тамоми ҷамоати Исроил сухан ронда, гӯед: дар рӯзи даҳуми ҳамин моҳ бигзор ҳар яке баррае барои хонавода бигиранд, яъне барои ҳар хонадон як барра.


text:
Ва агар аҳли хона барои хӯрдани барра кам бошанд, бигзор вай бо ҳамсояи наздики хонааш, мувофиқи шумораи нуфусашон ҷонҳошон бигирад; ба андозаи хӯрдани ҳар яке ба барра ширкат кунед.


text:
Ва бигзор он назди шумо то рӯзи чордаҳуми ҳамин моҳ нигоҳ дошта шавад, ва онро тамоми ҷамъомади ҷамоати Исроил бегоҳирӯзӣ бикушанд.


text:
Ва аз хуни он гирифта, ба ҳар ду паҳлударӣ ва ба болодарии хонаҳое ки дар онҳо онро мехӯранд, бимоланд.


text:
Аз он хом, ё дар об пухта нахӯранд, балки ба оташ бирён шуда бошад, бо каллаю почаҳояш ва дилу дарунаш.


text:
Ва онро ин тавр бихӯред: камари шумо баста, кафшҳои шумо бар пойҳои шумо, ва асои шумо дар дасти шумо бошад; ва онро шитобон бихӯред, ки ин фисҳи Парвардигор аст.


text:
Ва, Ман дар он шаб аз замини Миср гузашта, ҳар нахустзодаро дар замини Миср, аз одамон то чорпоён, зарба хоҳам зад, ва бар ҳамаи худоёни Миср доварӣ хоҳам кард; Ман Парвардигор ҳастам.


text:
Ва он хун барои шумо аломате хоҳад буд бар хонаҳое ки шумо дар он ҷо мебошед, ва Ман хунро дида, аз болои шумо хоҳам гузашт, ва ҳангоме ки замини Мисрро зарба мезанам, он офати ҳалокатовар ба шумо нахоҳад расид.


text:
Ва он рӯз барои шумо рӯзи ёдгорӣ хоҳад буд, ва онро ҳамчун иде барои Парвардигор ид кунед; онро, ҳамчун қонуни абадӣ, насл ба насли худ ид кунед.


text:
Ҳафт рӯз фатир бихӯред; аммо дар арафаи рӯзи якум хамиртурушро аз хонаҳои худ нест кунед, зеро ҳар кӣ аз рӯзи якум то рӯзи ҳаштум хамири турушшудае бихӯрад, он кас аз миёни Исроил нобуд хоҳад шуд.


text:
Ва дар рӯзи якум ҷамъомади пок ва дар рӯзи ҳафтум, ҷамъомади пок барои шумо хоҳад буд; дар онҳо набояд ҳеҷ коре карда шавад; аммо он чи бояд ҳар кас бихӯрад, фақат онро ба ҷо оварданатон мумкин аст.


text:
Ва хӯрдани фатирро риоя намоед, зеро ки дар худи ҳамин рӯз Ман фавҷҳои шуморо аз замини Миср берун овардаам; ва ин рӯзро, ҳамчун қонуни абадӣ, насл ба насли худ риоя намоед.


text:
Ҳафт рӯз дар хонаҳои шумо хамиртуруш бояд ёфт нашавад; зеро, ҳар кӣ хамири турушшудае бихӯрад, он шахс аз ҷамоати Исроил нобуд хоҳад шуд, хоҳ ғарибе бошад, хоҳ сокини муқимии он.


text:
Ва Мусо ҳамаи пирони Исроилро даъват намуда, ба онҳо гуфт: «Биравед ва баррае барои худ мувофиқи хонаводаҳотон бигиред, ва фисҳро қурбонӣ кунед.


text:
Ва бандчае аз зуфо гирифта, дар хуне ки дар лаган аст, биғӯтонед, ва ба болодарӣ ва ду паҳлударӣ аз хуне ки дар лаган аст, бимолед; ва касе аз шумо аз дари хонаи худ то субҳ берун наравад.


text:
Ва Парвардигор гузар карда, мисриёнро зарба хоҳад зад, ва ҳамин ки хунро бар болодарӣ ва ду паҳлударӣ бубинад, Парвардигор аз болои он дар хоҳад гузашт, ва ҷонситонро нахоҳад гузошт, ки ба хонаҳои шумо даромада, зарба занад.


text:
Ва чун ба замине дохил шудед, ки онро Парвардигор мувофиқи гуфтаи Худ ба шумо хоҳад дод, он вақт ин ибодатро риоя намоед.


text:
Бигӯед: 'Ин қурбонии фисҳ барои Парвардигор аст, ки Ӯ дар Миср, вақте ки мисриёнро зарба зад, аз болои хонаҳои банӣ Исроил гузашт, ва хонаҳои моро раҳоӣ дод'». Ва қавм сар хам карда, саҷда бурданд.


text:
Ва банӣ Исроил рафта, ба амал оварданд; чунон ки Парвардигор ба Мусо ва Ҳорун фармуда буд, ончунон ба амал оварданд.


text:
Ва нисфи шаб чунин воқеъ шуд, ки Парвардигор ҳамаи нахустзодагони замини Мисрро, аз нахустзодаи фиръавн, ки бар тахт нишаста буд, то нахустзодаи асире ки дар зиндон буд, ва ҳар нахустзодаи чорпоёнро зарба зад.


text:
Ва дар он шаб фиръавн, ва ҳамаи навкаронаш, ва ҳамаи мисриён бархостанд, ва фарёди азиме дар Миср ба вуқӯъ омад, зеро хонае набуд, ки мурдае дар он набошад.


text:
Ва Мусо ва Ҳорунро шабона даъват намуда, гуфт: «Бархезед ва аз миёни қавми ман берун равед, ҳам шумо ва ҳам банӣ Исроил, ва рафта, Парвардигорро ибодат намоед, чунон ки гуфтед.


text:
Ва мисриён бар қавм фишор меоварданд, то ки зудтар онҳоро аз замин равона кунанд, зеро ки гуфтанд: «Ҳамаамон мемирем».


text:
Ва қавм хамири худро, пеш аз он ки туруш шавад, бардошта бурданд; лаганҳои худро бо либосҳошон печонида, бар дӯши худ гузошта буданд.


text:
Ва банӣ Исроил аз рӯи гуфтаи Мусо амал карда, аз мисриён чизҳои нуқра ва чизҳои тилло ва либосҳо пурсиданд.


text:
Ва Парвардигор қавмро дар назари мисриён мӯътабар гардонид, ва ҳар чизи пурсидаи онҳоро доданд; ва онҳо мисриёнро тороҷ ғорат карданд.


text:
Ва банӣ Исроил аз Раамсис ба ҷониби Суккӯт равона шуданд, ки тақрибан шашсад ҳазор мардони пиёда, ғайр аз кӯдакон, буданд.


text:
Ва анбӯҳи гуногунқабилаи зиёде низ ҳамроҳи онҳо баромаданд, ва гӯсфандон ва говон, ки рамаи бағоят бузурге буданд.


text:
Ва аз хамире ки аз Миср берун оварда буданд, кулчаҳои фатир пухтанд, зеро ки он туруш нашуда буд, чунки аз Миср ронда шуда буданд, ва натавонистанд таъхир даранг дер кунанд, ва тӯшае низ барои худ тайёр накарда буданд.


text:
Ва ҳангоме ки чорсаду сӣ сол ба охир расид, дар он рӯз ҳамаи фавҷҳои Парвардигор аз замини Миср берун омаданд.


text:
Ин буд шаби бедории Парвардигор барои берун овардани онҳо аз замини Миср; ин ҳамон шабе буд барои Парвардигор, ки дар он тамоми банӣ Исроил насл ба насли худ бояд бедор бошанд.


text:
Ва агар ғарибе назди ту сокин бошад, ва хоҳад фисҳро барои Парвардигор ба ҷо оварад, – бигзор ҳар наринаи вай хатна карда шавад, ва он гоҳ вай наздик омада, онро ба ҷо оварад, ва мисли сокини таҳҷоии замин хоҳад буд, вале ҳеҷ як бехатна набояд аз он бихӯрад.


text:
Ва тамоми банӣ Исроил ба ҷо оварданд; чунон ки Парвардигор ба Мусо ва Ҳорун фармуда буд, ончунон ба ҷо оварданд.


text:
Ва чунин воқеъ шуд, ки дар ҳамон рӯз Парвардигор банӣ Исроилро мувофиқи фавҷҳошон аз замини Миср берун овард.


text:
«Ҳар нахустзодаро, ки ҳар раҳимро* дар миёни банӣ Исроил бикшояд, хоҳ одам бошад хоҳ чорпо, барои Ман тақдис пок намо; вай аз они Ман аст».


text:
Ва Мусо ба қавм гуфт: «Ин рӯзро, ки аз Миср, аз хонаи ғуломӣ берун омадед, дар хотир нигоҳ доред, зеро ки Парвардигор бо қуввати даст шуморо аз он ҷо берун овард; ва набояд хамири туруш хӯрда шавад.


text:
Ва ҳангоме ки Парвардигор туро ба замини канъониён, ва ҳиттиён, ва амӯриён, ва ҳиввиён, ва ябусиён дохил кунад, ки ба падаронат қасам хӯрдааст, ки онро ба ту бидиҳад, замине ки шир ва асал дар он ҷорист, – он гоҳ ту ин ибодатро дар ин моҳ ба ҷо овар.


text:
Хафт рӯз бояд фатир хӯрда шавад; ва набояд назди ту нони туруш дида шавад, ва набояд назди ту дар тамоми ҳудуди ту хамиртуруш дида шавад.


text:
Ва дар он рӯз ба писари худ хабар дода, бигӯ: 'Ин аст ба хотири он чи Парвардигор барои ман кард, вақте ки аз Миср берун омадам'.


text:
Ва бигзор ин барои ту аломате бар дастат, ва ёдгорие дар мобайни чашмонат бошад, то ки шариати Парвардигор дар даҳонат бошад; зеро ки Парвардигор бо дасти қавӣ туро аз Миср берун овард.


text:
Ва ҳангоме ки Парвардигор туро ба замини канъониён дохил кунад, ки ба ту ва падаронат қасам хӯрдааст, ки онро ба ту бидиҳад, –


text:
Он гоҳ ҳар раҳимкушоро* барои Парвардигор ҷудо кун; ва ҳар бачаи раҳимкушои чорпоён, ки назди ту пайдо шавад, наринаи онҳо барои Парвардигор хоҳад буд.


text:
Ва дар ивази ҳар курраи раҳимкушо баррае фидия бидеҳ; ва агар фидия надиҳӣ, гарданашро бишкан; ва барои ҳар нахустзодаи одамӣ, ки аз писаронат бошад, фидия бидеҳ.


text:
Ва ҳангоме ки писарат дар оянда аз ту пурсида, гӯяд: 'Ин чист?' – ба вай бигӯ: 'Парвардигор моро бо қуввати даст аз Миср, аз хонаи ғуломӣ берун овард;


text:
Ва чунин воқеъ шуд, ки чун фиръавн дар бобати равона кардани мо дили худро сахт гардонид, Парвардигор ҳар нахустзодаро дар замини Миср, аз нахустзодаи одамон то нахустзодаи чорпоён, кушт; бинобар ин ман ҳар раҳимкушои наринаро барои Парвардигор қурбонӣ мекунам, ва барои ҳар нахустзодаи писаронам фидия медиҳам'.


text:
Ва бигзор ин аломате бар дастат ва пешонабанде дар мобайни чашмонат бошад, зеро ки Парвардигор бо қуввати даст моро аз Миср берун овард».


text:
Ва чунин воқеъ шуд, ки чун фиръавн қавмро равона кард, Худо онҳоро бо роҳи замини фалиштиён набурд, чунки он наздик буд; зеро ки Худо гуфт: «Мабодо қавм ҷангро дида, пушаймон шаванд ва ба Миср баргарданд».


text:
Ва Худо қавмро бо роҳи биёбон давр занонида, сӯи баҳри Қулзум бурд; ва банӣ Исроил аз замини Миср мусаллаҳ шуда баромада буданд.


text:
Ва Мусо устухонҳои Юсуфро бо худ гирифт, зеро ки вай банӣ Исроилро сахт қасам дода, гуфта буд: «Худо шуморо албатта бозҷӯӣ хоҳад кард, ва он гоҳ шумо устухонҳои маро аз ин ҷо бо худ хоҳед бурд».


text:
Ва Парвардигор рӯзона дар сутуни абр пешопеши онҳо мерафт, то ки роҳро ба онҳо нишон диҳад, ва шабона – дар сутуни оташ, то ки ба онҳо рӯшноӣ бахшад, ва онҳо рӯзона ва шабона роҳ раванд.


text:
«Ба банӣ Исроил бигӯ, ки тоб хӯрда, пеши Фӣ-Ҳаҳирӯт, дар миёни Миҷдӯл ва баҳр, пеши Баал-Сафӯн урду зананд; дар рӯ ба рӯи он назди баҳр урду занед.


text:
Ва фиръавн дар бораи банӣ Исроил хоҳад гуфт: 'Онҳо дар ин замин саргум шудаанд, биёбон онҳоро бандубаст кардааст'.


text:
Ва Ман дили фиръавнро сахт хоҳам кард, то ки вай онҳоро таъқиб дунболагирӣ намояд, ва ҷалоли Худро ба воситаи фиръавн ва тамоми лашкараш зоҳир хоҳам сохт, то мисриён бидонанд, ки Ман Парвардигор ҳастам». Ва чунин карданд.


text:
Ва ба подшоҳи Миср хабар расид, ки қавм рӯ ба гурез овардаанд; ва дили фиръавн ва навкаронаш нисбат ба қавм дигаргун шуд, ва онҳо гуфтанд: «Ин чӣ кор аст, ки мо кардем? Чаро банӣ Исроилро равона кардем, то ки дигар барои мо меҳнат накунанд?»


text:
Ва Парвардигор дили фиръавн, подшоҳи Мисрро сахт кард, ва вай банӣ Исроилро дунболагирӣ намуд; ва банӣ Исроил бо дасти баландмерафтанд.


text:
Ва мисриён бо ҳамаи аспон ва аробаҳои фиръавн ва саворонаш ва лашкараш онҳоро дунболагирӣ намуда, ба онҳо расида гирифтанд, дар сурате ки онҳо назди баҳр, дар Фӣ-Ҳаҳирӯт, пеши Баал-Сафӯн урду зада буданд.


text:
Ва фиръавн наздик омад, ва банӣ Исроил чашмони худро боло карда диданд, ки инак, мисриён аз қафои онҳо меоянд, ва бағоят ҳаросон шуданд; ва банӣ Исроил сӯи Парвардигор нола карданд.


text:
Ва ба Мусо гуфтанд: «Оё дар Миср қабрҳо набуд, ки моро овардӣ, то дар биёбон бимирем? Ин чист ба мо кардӣ, ки моро аз Миср берун овардӣ?


text:
Ин, охир, ҳамон чизест, ки мо ба ту дар Миср сухан ронда, гуфта будем: 'Моро бимон, то ки барои мисриён меҳнат кунем'. Зеро меҳнати мисриён барои мо беҳтар аст аз он ки дар биёбон бимирем».


text:
Ва Мусо ба қавм гуфт: «Ҳаросон нашавед! Биистед ва наҷоти Парвардигорро бубинед, ки онро Ӯ имрӯз барои шумо ба амал хоҳад овард; зеро мисриёнро, ки имрӯз дидаед, дигар ҳаргиз нахоҳед дид.


text:
Ва ту асои худро баланд бардор, ва дасти худро бар баҳр дароз карда, онро аз ҳам, ҷудо кун, то ки банӣ Исроил андаруни баҳр бар хушкӣ бигзаранд.


text:
Ва Ман, инак, дили мисриёнро сахт мекунам, то ки аз қафои онҳо бираванд; ва ҷалоли Худро ба воситаи фиръавн ва тамоми лашкараш, ба воситаи аробаҳо ва саворонаш зоҳир хоҳам сохт,


text:
ва мисриён хоҳанд донист, ки Ман Парвардигор ҳастам, вақте ки ҷалоли Худро ба воситаи фиръавн, ба воситаи аробаҳо ва саворонаш зоҳир созам».


text:
Ва фариштаи Худо, ки пешопеши урдуи Исроил мерафт, ба ҳаракат омада, аз қафои онҳо равона шуд; ва сутуни абр аз пеши онҳо ҳаракат карда, дар қафояшон истод;


text:
Ва дар миёни урдуи мисриён ва урдуи исроилиён ҷойгир шуда, барои он урду абр ва торикӣ гардид, ва барои ин урду шабро равшан кард, ва тамоми шаб онҳо ба якдигар наздик нашуданд.


text:
Ва Мусо дасти худро бар баҳр дароз кард, ва Парвардигор баҳрро бо боди шарқии сахте тамоми шаб ба ҳаракат даровард, ва баҳрро хушк гардонид, ва обҳо аз ҳам ҷудо шуд.


text:
Ва банӣ Исроил андаруни баҳр бар хушкӣ равона шуданд, ва обҳо барои онҳо аз тарафи рост ва аз тарафи чап девор буд.


text:
Ва мисриён бо ҳамаи аспони фиръавн, бо аробаҳо ва саворонаш, суркунон дунболагирикунон аз қафои онҳо андаруни баҳр даромаданд.


text:
Ва дар поси саҳарӣ чунин воқеъ шуд, ки Парвардигор аз даруни сутуни оташ ва абр бар урдуи мисриён назар андохт, ва урдуи мисриёнро ба изтироб овард.


text:
Ва чархҳои аробаҳошонро баровард, ба тавре ки онҳо базӯр ҳаракат мекарданд. Ва мисриён гуфтанд: «Аз пеши исроилиён бигрезем, зеро ки Парвардигор барои онҳо бо мисриён ҷанг мекунад».


text:
Ва Парвардигор ба Мусо гуфт: «Дасти худро бар баҳр дароз кун, то ки обҳо бар мисриён, ба аробаҳо ва саворони онҳо баргардад».


text:
Ва Мусо дасти худро бар баҳр дароз кард, ва баҳр ҳангоми дамидани субҳ ба маҷрои ҷои худ баргашт, ва мисриён ба пешвози он медавиданд; ва Парвардигор мисриёнро андаруни баҳр вожгун сохт.


text:
Ва обҳо баргашта, аробаҳо ва саворон ва тамоми лашкари фиръавнро, ки аз қафои онҳо дар баҳр меомаданд, пӯшонид; аз онҳо як нафар ҳам боқӣ намонд.


text:
Ва банӣ Исроил андаруни баҳр бар хушкӣ равона шуданд, ва обҳо барояшон аз тарафи рост ва аз тарафи чап девор буд.


text:
Ва Парвардигор дар он рӯз Исроилро аз дасти мисриён раҳо кард; ва исроилиён мисриёнро дар соҳили баҳр мурда диданд.


text:
Ва чун исроилиён он қудрати бузургро, ки Парвардигор бар мисриён зоҳир сохт, диданд, қавм аз Парвардигор тарсиданд, ва ба Парвардигор ва ба бандаи Ӯ Мусо имон оварданд.


text:
Он гоҳ Мусо ва банӣ Исроил ин сурудро барои Парвардигор суруданд, ва чунин гуфтанд: «Барои Парвардигор месароям, зеро ки Ӯ олимартаба аст; асп ва савори онро дар баҳр вожгун сохт.


text:
Парвардигор қувват ва ҳамду санои ман аст, ва Ӯ наҷоти ман шуд. Ӯ Худои ман аст, ва Ӯро ситоиш менамоям; Ӯ Худои падари ман аст, ва Ӯро болобардор мекунам.


text:
Аробаҳои фиръавн ва лашкари вайро дар баҳр вожгун сохт, ва саркардаҳои баргузидаи вай дар баҳри Қулзум ғарқ шуданд.


text:
Дасти рости Ту, эй Парвардигор, бо қувват ҷалол ёфтааст. Дасти рости Ту, эй Парвардигор, душманро торумор мекунад.


text:
Ва бо афзунии бузургии кибриёи Худ мухолифонатро шикаст медиҳӣ, ғазаби Худро мефиристӣ, – вай онҳоро мисли хошоке месӯзонад.


text:
Аз вазидани боди ғазаби Ту обҳо болои ҳам омаданд. Ҷараёнҳо мисли хоктӯдае биистоданд, обҳои азим андаруни баҳр шах шуда монданд.


text:
Душман гуфт: 'Дунболагирӣ менамоям, расида мегирам, ғаниматро тақсим мекунам, ҷонам аз онҳо сер мешавад, шамшери худро мекашам, дасти ман онҳоро нобуд менамояд'.


text:
Кист мисли Ту, эй Парвардигор, дар миёни худоён? Кист мисли Ту олиқадр дар покӣ? Ту аз ҳар сито мадҳ болотарӣ, эй Офаридгори мӯъҷизот!


text:
Қавмеро, ки раҳо кардӣ, бо марҳамати Худ ҳидоят менамоӣ: бо қуввати Худ онҳоро сӯи манзили поки Худ мебарӣ.


text:
Он гоҳ мирони Адӯм ҳаросон шуданд, пешвоёни Мӯобро ларза фаро гирифт; ҳамаи сокинони Канъон пажмурдадил шуданд.


text:
Тарсу ҳарос онҳоро фаро хоҳад гирифт, аз бузургии бозуи Ту мисли санге лол хоҳанд шуд, то даме ки қавми Ту, эй Парвардигор, гузарад, то даме ки қавми раҳокардаи Ту гузарад.


text:
Онҳоро оварда, бар кӯҳи мероси Худ хоҳӣ шинонид, ба маконе ки Ту, эй Парвардигор, манзили Худ гардонидаӣ, ба поке ки дастҳои Ту, эй Парвардигор, барпо намудааст.


text:
Вақте ки аспони фиръавн бо аробаҳо ва саворонаш ба баҳр дохил шуданд, Парвардигор обҳои баҳрро бар онҳо баргардонид; ва банӣ Исроил андаруни баҳр бар хушкӣ равона шуданд.


text:
Ва Марями набия, хоҳари Ҳорун, дафро ба дасти худ гирифт, ва ҳамаи занон аз қафои вай дафзанон ва рақскунон берун омаданд.


text:
Ва Марям сурудхонон ба онҳо гуфт: «Барои Парвардигор бисароед, зеро ки Ӯ олимартаба аст, асп ва савори онро дар баҳр вожгун сохт».


text:
Ва Мусо Исроилро аз канори баҳри Қулзум бурд, ва онҳо ба биёбони Шур баромаданд; ва се рӯз дар биёбон роҳ паймуданд, вале обе пайдо накарданд.


text:
Ва ба Мора расиданд, ва аз оби Мора натавонистанд нӯшанд, зеро ки он талх буд; бинобар ин он Мора номида шудааст.


text:
Ва ӯ сӯи Парвардигор нола кард, ва Парвардигор дарахтеро ба ӯ нишон дод, ва ӯ онро ба об андохт, ва об ширин шуд; дар он ҷо ӯ барои онҳо супориш фариза ва қонун шариат муқаррар намуд, ва дар он ҷо онҳоро имтиҳон кард.


text:
Ва гуфт: «Агар ту овози Парвардигор Худои худро бишнавӣ ва он чиро, ки дар назари Ӯ дуруст аст, ба амал оварӣ, ва ба аҳкоми Ӯ гӯш диҳӣ, ва супоришҳои фароизи Ӯро риоя намоӣ, – ҳеҷ яке аз бемориҳоеро, ки бар Миср овардаам, бар ту нахоҳам овард, зеро ки Ман Парвардигори шифобахши ту ҳастам».


text:
Ва ба Элим омаданд, ва дар он ҷо дувоздаҳ чашмаи об ва ҳафтод дарахти хурмо буд; ва дар он ҷо назди об урду заданд.


text:
Ва аз Элим равона шуданд, ва тамоми ҷамоати банӣ Исроил дар рӯзи понздаҳуми моҳи дуюм, баъд аз берун омаданашон аз замини Миср, ба биёбони Син, ки дар миёни Элим ва Сино воқеъ аст, расиданд.


text:
Ва банӣ Исроил ба онҳо гуфтанд: «Кошки аз дасти Парвардигор дар замини Миср мемурдем, вақте ки назди деги гӯшт менишастем ва серона нон мехӯрдем! Зеро ки моро ба ин биёбон берун овардед, то ки тамоми ин ҷамоатро аз гуруснагӣ бикушед».


text:
Ва Парвардигор ба Мусо гуфт: «Инак, Ман барои шумо нон аз осмон меборонам, ва бигзор қавм берун омада, ризқи ҳаррӯзаро ҷамъ кунанд, то онҳоро имтиҳон намоям, ки оё мувофиқи шариати Ман рафтор мекунанд, ё не.


text:
Ва дар рӯзи шашум чунин воқеъ хоҳад шуд, ки дар вақти тайёр кардани он чи чида овардаанд, назар ба миқдоре ки ҳар рӯз мечиданд, дучандон хоҳад буд».


text:
Ва Мусо ва Ҳорун ба тамоми банӣ Исроил гуфтанд: «Шомгоҳон хоҳед донист, ки Парвардигор шуморо аз замини Миср берун овардааст;


text:
Ва бомдодон ҷалоли Парвардигорро хоҳед дид, зеро ки Ӯ шикоятеро, ки шумо аз Парвардигор кардаед, шунидааст; ва мо чистем, ки аз мо шикоят мекунед?»


text:
Ва Мусо гуфт: «Пас, Парвардигор барои шумо шомгоҳон гӯшт хоҳад дод, то ки бихӯред, ва бомдодон нони серона; зеро Парвардигор шикоятҳои шуморо, ки аз Ӯ кардаед, шунидааст; ва мо чистем? Шикоятҳои шумо на аз мо, балки аз Парвардигор аст».


text:
Ва Мусо ба Ҳорун гуфт: «Ба тамоми ҷамоати банӣ Исроил бигӯ: 'Ба ҳузури Парвардигор наздик оед, зеро ки Ӯ шикоятҳои шуморо шунидааст'».


text:
Ва чунин воқеъ шуд, ки чун Ҳорун ба тамоми ҷамоати банӣ Исроил сухан меронд, онҳо сӯи биёбон рӯй гардониданд, ва инак, ҷалоли Парвардигор дар абр зоҳир шуд.


text:
«Ман шикоятҳои банӣ Исроилро шунидаам; ба онҳо сухан ронда, бигӯ: 'Шомгоҳон гӯшт хоҳед хӯрд, ва бомдодон аз нон сер хоҳед шуд; ва хоҳед донист, ки Ман Парвардигор Худои шумо ҳастам'».


text:
Ва шомгоҳон чунин воқеъ шуд, ки бедонаҳо пайдо шуда, бошишгоҳро пӯшониданд; ва бомдодон як қабат шабнам гирдогирди бошишгоҳ нишаст.


text:
Ва ҳангоме ки қабати шабнам нопадид шуд, инак, бар рӯи биёбон чизи резаи лӯнда-лӯндае, резае мисли яхча бар замин хобидааст.


text:
Ва банӣ Исроил онро диданд, ва ба якдигар гуфтанд: «Ин чист?» Зеро намедонистанд, ки он чист. Ва Мусо ба онҳо гуфт: «Ин нон аст, ки Парвардигор ба шумо додааст, то ки бихӯред.


text:
Ин аст амре ки Парвардигор фармудааст: ҳар кас аз он ба андозаи хӯрданаш бигирад, яъне як ӯмар* барои ҳар сар, мувофиқи шумораи нуфуси шумо; ҳар яке барои касоне ки дар хаймаи вай ҳастанд, бигиред».


text:
Ва ҳангоме ки бо ӯмар чен карданд, он ки бисёр чида буд, зиёдатӣ надошт, ва он ки кам чида буд, камӣ надошт: ҳар яке ба андозаи хӯрданаш чида буд.


text:
Вале онҳо ба Мусо гӯш надоданд, ва баъзе касон аз он то субҳ боқӣ гузоштанд, ва он кирм карда, бӯй гирифт; ва Мусо бар онҳо хашмгин шуд.


text:
Ва онро ҳар субҳ, ҳар яке ба андозаи хӯрдани худ, мечиданд; ва ҳамин ки офтоб гарм мекард, вай об мешуд.


text:
Ва чунин воқеъ шуд, ки дар рӯзи шашум дучандон нон чиданд, яъне ду ӯмар барои ҳар одам; ва ҳамаи сардорони ҷамоат омада, ба Мусо хабар доданд.


text:
Ва ӯ ба онҳо гуфт: «Ин аст он чи Парвардигор гуфтааст: фардо оромӣ, шанбеи поки Парвардигор аст, он чи пухтан хоҳед – бипазед, ва он чи ҷӯшонидан хоҳед – биҷӯшонед, ва ҳар он чи зиёдатӣ кунад, барои худ саришта карда то субҳ нигоҳ доред»


text:
Ва онро то субҳ нигоҳ доштанд, чунон ки Мусо фармуда буд; ва он бӯй нагирифт, ва кирм ҳам дар он пайдо нашуд.


text:
Ва Мусо гуфт: «Имрӯз онро бихӯред, зеро ки имрӯз шанбеи Парвардигор аст; имрӯз онро дар саҳро нахохед ёфт.


text:
Бубинед, ки Парвардигор шанберо ба шумо бахшидааст, бинобар ин Ӯ дар рӯзи шашум нони дурӯзаро ба шумо медиҳад; пас, ҳар яке дар ҷои худ биншинед, ҳеҷ кас дар рӯзи ҳафтум аз маконаш берун наравад!»


text:
Ва хонадони Исроил онро манн номиданд; ва он ба тухми кашниҷ монанд буда, ранги сафед дошт, ва мазааш мисли кулчаи асалин буд.


text:
Ва Мусо гуфт: «Ин аст амре ки Парвардигор фармудааст: 'Ӯмаре аз он пур кунед, барои он ки дар наслҳои шумо нигоҳ дошта шавад, то нонеро бубинанд, ки дар биёбон шуморо аз он хӯронида будам, вақте ки шуморо аз замини Миср берун овардам'».


text:
Ва Мусо ба Ҳорун гуфт: «Зарфе бигир, ва ӯмари пур аз маннро дар он бимон, ва онро ба ҳузури Парвардигор бигузор, то ки барои наслҳои шумо нигоҳ дошта шавад».


text:
Чунон ки Парвардигор ба Мусо амр фармуд, ончунон Ҳорун онро пеши лавҳаҳои шаҳодат гузошт, то ки нигоҳ дошта шавад.


text:
Ва банӣ Исроил чил сол манн хӯрданд, то вақте ки ба замини аҳолинишин расиданд, яъне то вақте ки ба ҳудуди замини Канъон қадам монданд, манн хӯрданд.


text:
Ва тамоми ҷамоати банӣ Исроил, бо амри Парвардигор, аз биёбони Син ба сафари худ равона шуданд; ва дар Рафидим урду заданд, ва обе барои нӯшидани қавм набуд.


text:
Ва қавм бо Мусо ҷанҷол карда, гуфтанд: «Ба мо об диҳед, то бинӯшем». Ва Мусо ба онҳо гуфт: «Чаро бо ман ҷанҷол мекунед? Чаро Парвардигорро меозмоед?»


text:
Ва дар он ҷо қавм ташнаи об буданд, ва қавм аз Мусо шикоят карда гуфтанд: «Чаро моро аз Миср берун овардӣ, то ки мо ва фарзандони мо ва чорвои моро аз ташнагӣ бикушӣ?»


text:
Ва Мусо сӯи Парвардигор нола карда, гуфт: «Бо ин қавм чӣ кунам? Андаке мондааст, ки маро сангсор кунанд».


text:
Ва Парвардигор ба Мусо гуфт: «Аз пеши қавм гузар намо, ва аз пирони Исроил бо худ бигир; ва асои худро, ки дарёро бо он задӣ, ба дастат гирифта, равона шав.


text:
Инак, Ман дар он ҷо пеши ту бар сахрае ки дар Ҳӯриб аст, меистам ва ту сахраро мезанӣ, ва об аз он мебарояд, ва қавм менӯшанд». Ва Мусо пеши назари пирони Исроил чунин кард.


text:
Ва он маконро Массо ва Мерибо* ном ниҳод, ба сабаби ҷанҷоли банӣ Исроил ва Парвардигорро озмуданашон, ки гуфта буданд: «Оё дар миёни мо Парвардигор ҳаст, ё не?»


text:
Ва Мусо ба Еҳушаъ гуфт: «Мардонро барои мо интихоб намо ва баромада, бо Амолеқ ҳарбу зарб кун; фардо ман бар болои теппа қуллаи тал хоҳам истод, ва асои Худо дар дастам хоҳад буд».


text:
Ва Еҳушаъ ончунон, ки Мусо ба ӯ фармуда буд, амал намуд, то ки бо Амолеқ ҳарбу зарб кунад; ва Мусо, Ҳорун ва Ҳур бар қуллаи тал баромаданд.


text:
Ва чунин воқеъ шуд, ки чун Мусо дасташро мебардошт, Исроил дастболо мешуд, ва ҳамин ки дасташро мефуровард, Амолеқ дастболо мешуд.


text:
Вале дастҳои Мусо хаста шуданд; ва санге гирифта, ба таги ӯ гузоштанд, ва ӯ бар он нишаст, ва Ҳорун ва Ҳур, яке аз ин тараф ва дигаре аз он тараф, дастҳои ӯро бардошта нигоҳ медоштанд; ва дастҳои ӯ то ғуруби офтоб устувор монд.


text:
Ва Парвардигор ба Мусо гуфт: «Инро барои ёдгорӣ дар китоб бинавис, ва гӯшраси Еҳушаъ намо, ки Ман зикри Амолеқро аз зери осмон тамоман нобуд хоҳам кард».


text:
Ва гуфт: «Зеро ки даст бар тахти Парвардигор аст, ҷанги Парвардигор бар зидди Амолеқ аз насл ба насл хоҳад буд».


text:
Ва Йитрӯ, коҳини Мидён, падарарӯси Мусо, ҳар он чиро, ки Худо барои Мусо ва барои қавми Худ Исроил карда буд, яъне Исроилро аз Миср берун оварда буд, шунид.


text:
Ва номи дигаре Элиозар буд, зеро ки ӯ гуфта буд: «Худои падарам мададгори ман аст, ва маро аз шамшери фиръавн раҳо кардааст».


text:
Ва Йитрӯ, падарарӯси Мусо, бо писарон ва зани ӯ назди Мусо ба биёбон омад, ки ӯ дар он ҷо, назди кӯҳи Худо урду зада буд.


text:
Ва Мусо ба пешвози падарарӯсаш баромад, ва таъзим намуда, вайро бӯсид, ва аз саломатии якдигар пурсупос карданд, ва ба хайма даромаданд.


text:
Ва Мусо ба падарарӯсаш дар бораи ҳар он чи Парвардигор ба фиръавн ва мисриён ба хотири Исроил карда буд, ва дар бораи ҳамаи душвориҳое ки дар роҳ ба онҳо рӯй дода ва Парвардигор онҳоро раҳонида буд, ҳикоя намуд.


text:
Ва Йитрӯ аз тамоми некие ки Парвардигор ба Исроил карда, онҳоро аз дасти мисриён раҳонида буд, шод шуд.


text:
Ва Йитрӯ гуфт: «Фархунда аст Парвардигор, ки шуморо аз дасти мисриён ва аз дасти фиръавн раҳонидааст, ва ин қавмро аз зери дасти мисриён раҳо кардааст.


text:
Алҳол донистам, ки Парвардигор аз ҳамаи худоён бузургтар аст, хусусан дар бобати он зулме ки дар ҳаққи онҳо карда буданд».


text:
Ва Йитрӯ, падараруси Мусо, қурбонии сӯхтанӣ ва забҳҳо барои Парвардигор гирифт; ва Ҳорун ва ҳамаи пирони Исроил омаданд, то ки бо падарарӯси Мусо ба ҳузури Худо нон бихӯранд.


text:
Ва фардояш чунин воқеъ шуд, ки Мусо биншаст, то ки қавмро доварӣ намояд; ва қавм назди Мусо аз субҳ то шом биистоданд.


text:
Ва падараруси Мусо ҳар он чиро, ки ӯ ба қавм мекард, дид, ва гуфт: «Ин чӣ кор аст, ки ту ба қавм мекунӣ? Чаро ту танҳо менишинӣ, ва тамоми қавм назди ту аз субҳ то шом меистанд?»


text:
Вақте ки дар миёни онҳо даъвое пайдо мешавад, назди ман меоянд, ва ман байни ҳар кас ва ёри вай доварӣ мекунам, ва фароизи Худо ва дастуроти Ӯро мефаҳмонам».


text:
Ҳам ту ва ҳам ин қавме ки бо ту ҳастанд, тамоман хаста хоҳед шуд; зеро ки ин кор барои ту вазнин аст, худат танҳо наметавонӣ онро ба ҷо оварӣ;


text:
Алҳол ба овози ман гӯш деҳ, ман ба ту машварате медиҳам, ва Худо бо ту хоҳад буд: ту барои қавм ба ҳузури Худо бош, ва масъалаҳои онҳоро ба Худо бирасон;


text:
Ва фароизу дастуротро ба онҳо бифаҳмон; ва роҳеро, ки бо он бояд бираванд, ва кореро, ки бояд бикунанд, ба онҳо нишон деҳ.


text:
Ва ту аз миёни тамоми қавм мардони ҳалолкор, худотарс, мардони росткори аз озмандӣ тамаъ нафратдоштаро интихоб карда, бар онҳо таъин намо, то ки мириҳазорҳо, мирисадҳо, мирипанҷоҳҳо ва миридаҳҳо бошанд,


text:
ва қавмро ҳар вақт доварӣ намоянд, ва ҳар масъалаи муҳимро назди ту оваранд, вале ҳар масъалаи камаҳамиятро худашон ҳал кунанд; ва бори ту сабук шуда, онҳо онро бо ту хоҳанд бардошт.


text:
Агар ин корро бикунӣ, ва Худо ба ту чунин фармояд, он гоҳ метавонӣ истодагарӣ намоӣ; ва тамоми ин қавм низ ба макони худ ба саломатӣ хоҳанд расид».


text:
Ва Мусо мардони ҳалолкорро аз миёни тамоми Исроил интихоб карда, бар қавм сардор, яъне мириҳазорҳо, мирисадҳо, мирипанҷоҳҳо ва миридаҳҳо таъин намуд.


text:
Ва онҳо қавмро ҳар вақт доварӣ мекарданд, ҳар масъалаи мушкилро назди Мусо меоварданд, ва ҳар масъалаи камаҳамиятро худашон ҳал мекарданд.


text:
Дар моҳи сеюми берун омадани банӣ Исроил аз замини Миср, дар ҳамон рӯз, онҳо ба биёбони Сино расиданд.


text:
Ва аз Рафидим равона шуда, ба биёбони Сино омаданд, ва дар биёбон урду заданд; ва дар он ҷо Исроил рӯ ба рӯи кӯҳ урду заданд.


text:
Ва Мусо сӯи Худо баромад, ва Парвардигор аз кӯҳ ӯро даъват намуда, гуфт: «Ба хонадони Яъқуб чунин бигӯ ва ба банӣ Исроил хабар бидеҳ:


text:
Шумо он чиро, ки Ман ба мисриён кардам, дидед, ва Ман шуморо бар болҳои уқобон бардоштам, ва шуморо назди Худ овардам.


text:
Ва алҳол, агар шумо ба овози Ман ба яқин гӯш диҳед, ва паймони Маро риоят кунед, шумо ганҷи баргузидаи Ман аз миёни ҳамаи қавмҳо хоҳед буд; зеро ки тамоми замин аз они Ман аст.


text:
Ва шумо барои Ман мамлакати коҳинон ва халқи пок хоҳед буд. Ин аст суханоне ки ту бояд ба банӣ Исроил бигӯӣ».


text:
Ва Мусо омада, пирони қавмро даъват намуд, ва ҳамаи ин суханонро, ки Парвардигор ба ӯ фармуда буд, ба онҳо пешниҳод кард.


text:
Ва тамоми қавм якҷоя ҷавоб гардонида, гуфтанд: «Ҳар он чи Парвардигор гуфтааст, ба ҷо хоҳем овард». Ва Мусо суханони қавмро ба Парвардигор хабар дод.


text:
Ва Парвардигор ба Мусо гуфт: «Инак, Ман дар абри ғафсе ғализе назди ту меоям, то қавм бишнаванд, ки чӣ гуна Ман бо ту сухан меронам, ва он гоҳ ба ту низ ҳамеша бовар хоҳанд кард». Ва Мусо суханони қавмро ба Парвардигор хабар дод.


text:
Ва Парвардигор ба Мусо гуфт: «Назди қавм рафта, онҳоро имрӯз ва фардо пок тақдис намо, ва бигзор онҳо либосҳошонро шустушӯ кунанд,


text:
ва ба рӯзи сеюм тайёр бошанд, зеро ки дар рӯзи сеюм Парвардигор, пеши назари тамоми қавм, бар кӯҳи Сино фуруд хоҳад омад.


text:
Ва ҳадде барои қавм гирдогирд муқаррар намуда, бигӯ: 'Аз баромадан бар кӯҳ ва даст расондан ба домани он эҳтиёт шавед; ҳар кӣ ба кӯҳ даст расонад, албатта, ҳатман ба яқин хоҳад мурд.


text:
Бигзор дасте ба вай расонида нашавад, балки вай ё сангсор карда шавад, ё ки тир зада кушта шавад; хоҳ чорпо бошад хоҳ одам, – набояд зинда монад'. Дар баробари навохтани карнай онҳо метавонанд бар кӯҳ бароянд».


text:
Ва Мусо аз кӯҳ назди қавм фуруд омада, қавмро пок тақдис намуд, ва онҳо либосҳошонро шустушӯ карданд.


text:
Ва дар рӯзи сеюм чунин воқеъ шуд, ки баробари дамидани субҳ раъдҳо ва барқҳо ба амал омада, абри ғализе кӯҳро фаро гирифт, ва садои бағоят баланди шох ба гӯш расид; ва тамоми қавме ки дар бошишгоҳ буданд, ба ларза даромаданд.


text:
Ва тамоми қӯхи Синоро дуд фаро гирифта буд, чунки Парвардигор дар оташ бар он фуруд омад, ва дуди он мисли дуди хумдон мебаромад; ва тамоми кӯҳ бағоят меларзид.


text:
Ва Парвардигор бар кӯҳи Сино, бар қуллаи кӯҳ фуруд омад, ва Парвардигор Мусоро ба қуллаи кӯҳ даъват намуд, ва Мусо баромад.


text:
Ва Парвардигор ба Мусо гуфт: «Фуруд омада, қавмро огоҳ намо, мабодо барои дидани Парвардигор ҳадро вайрон карда гузаранд, – ва бисёре аз онҳо бимиранд.


text:
Ва низ коҳиноне ки ба Парвардигор наздик меоянд, бояд худро тақдис намоянд, то ки Парвардигор онҳоро зарба назанад».


text:
Ва Мусо ба Парвардигор гуфт: «Қавм ба кӯҳи Сино наметавонанд бароянд, зеро ки Ту маро огоҳ намуда, гуфтаӣ: 'Назди кӯҳ ҳадде гузошта, онро тақдис намо'».


text:
Ва Парвардигор ба ӯ гуфт: «Бирав, фуруд ой, ва баъд баро, ва Ҳорун ҳамроҳи ту бошад; вале коҳинон ва қавм ҳадро вайрон карда нагузаранд, то ки назди Парвардигор боло бароянд, мабодо Ӯ онҳоро зарба занад».


text:
Санаме ва ҳар сурате аз он чи дар осмон аз болост, ва аз он чи дар замин аз поён аст, ва аз он чи дар об аз зери замин аст, барои худ насоз.


text:
Ба онҳо саҷда набар ва онҳоро ибодат накун; зеро ки Ман Парвардигор Худои ту ҳастам, Худои ғаюре ҳастам, ки барои гуноҳи падарон аз писарон, то насли сеюм ва чорум, аз онҳое ки аз Ман нафрат дошта бошанд, қасос мегирам;


text:
Ва то ҳазорон насл, ба онҳое ки Маро дӯст медоранд ва аҳкоми Маро ба ҷо меоваранд, марҳамат мекунам.


text:
Номи Парвардигор Худои худро беҳуда ба забон нагир, зеро ки Парвардигор касеро, ки номи Ӯро беҳуда ба забон мегирад, беҷазо нахоҳад гузошт.


text:
Вале рӯзи ҳафтум шанбеи Парвардигор Худои туст; дар он ҳеҷ кор накун, худат ва писарат, ва духтарат, ва ғуломат, ва канизат, ва чорпоят, ва ғарибат, ки андаруни дарвозаҳои туст.


text:
Зеро ки дар шаш рӯз Парвардигор осмон ва замин, ва баҳр, ва ҳар он чиро, ки дар онҳост, ба вуҷуд овард, ва дар рӯзи ҳафтум ором гирифт; бинобар ин Парвардигор рӯзи шанберо фархунда хонд ва онро тақдис намуд.


text:
Падари худ ва модари худро иззат намо, то ки умри ту бар замине ки Парвардигор Худои ту ба ту медиҳад, дароз шавад.


text:
Хонаи ёри худро тамаъ накун; зани ёрат, ва ғуломаш, ва канизаш, ва говаш, ва хараш, ва ҳар чизеро, ки аз они ёрат бошад, тамаъ накун».


text:
Ва чун тамоми қавм раъдҳо, ва забонаҳои оташ, ва садои карнай, ва кӯҳи пур аз дудро диданд ва шуниданд, паснокӣ рафтанд, ва аз дур истоданд.


text:
Ва ба Мусо гуфтанд: «Ту бо мо сухан бигӯ, ва мо хоҳем шунид, вале Худо бо мо сухан нагӯяд, мабодо бимирем».


text:
Ва Мусо ба қавм гуфт: «Натарсед, зеро ки Худо барои озмудани шумо омадааст, то ки тарси Ӯ пеши рӯи шумо бошад, ва шумо гуноҳ накунед».


text:
Ва Парвардигор ба Мусо гуфт: «Ба банӣ Исроил чунин бигӯ: шумо дидед, ки Ман аз осмон ба шумо сухан рондам.


text:
Қурбонгоҳи хокӣ барои Ман бисоз, ва қурбониҳои сӯхтании худ ва қурбониҳои саломатии худро аз гӯсфандон ва говони худ бар он тақдим намо; дар ҳар ҷое ки Ман зикри номи Худро муқаррар намоям, Ман назди ту омада, туро баракат хоҳам дод.


text:
Ва агар қурбонгоҳи сангин барои Ман бисозӣ, онро аз сангҳои тарошида бино накун; зеро ки агар тешаҳои афзоли худро ба он бирасонӣ, онро палид хоҳӣ кард.


text:
Агар хоҷааш зане ба ӯ дода бошад, ва вай барои ӯ писарон ё духтарон зоида бошад, бигзор зан ва бачагонаш назди хоҷаи ӯ бимонанд, ва ӯ танҳо барояд.


text:
Вале агар он ғулом гӯяд: 'Хоҷаи худ, занам ва бачагонамро дӯст медорам, намехоҳам ба озодӣ бароям', –


text:
Бигзор хоҷааш ӯро назди Худо биёрад, ва ӯро ба дар ё ба паҳлударӣ наздик оварад, ва хоҷааш гӯши ӯро бо бигиз сӯрох кунад, ва ӯ якумрӣ ғуломи вай хоҳад буд.


text:
Агар вай ба назари хоҷааш, ки вайро барои худ номзад карда буд, писанд наомада бошад, бигзор ӯ имконият диҳад, ки барои вай фидия диҳанд; аммо ӯ ҳақ надорад, ки вайро ба қавми бегонае бифрӯшад, дар сурате ки худаш дар ҳаққи вай хиёнат кардааст.


text:
Ва агар ӯ вайро барои писари худ номзад кунад, бигзор нисбат ба вай мувофиқи ҳуқуқи духтарон рафтор намояд.


text:
Агар ӯ зани дигаре барои худ гирад, набояд зани аввалро аз хӯрок, либос ва ҳуқуқи заношӯӣ маҳрум кунад.


text:
Вале агар вай қасдан амал накарда бошад, балки Худо он касро зери дасти вай рост оварда бошад, – Ман маконе барои ту муқаррар хоҳам кард, то ки вай ба он ҷо бигрезад.


text:
Ва агар шахсе ба ёри худ қасд карда бошад, ки вайро бо роҳи фиреб бикушад, – вайро аз пеши қурбонгоҳи Ман гирифта, ба қатл бирасон.


text:
Ва агар одамон хархаша карда, яке дигареро бо санг ё бо мушт бизанад, ва ӯ намирад, балки бемори бистарӣ шавад, –


text:
Агар ӯ бархезад ва бо асо дар кӯча роҳ равад, он гоҳ шахсе ки ӯро задааст, аз ҷазо озод хоҳад буд; аммо вай бояд товони бекории ӯро бидиҳад ва харҷи табобаташро адо намояд.


text:
Ва агар шахсе ғуломи худ ё канизи худро бо чӯбе бизанад, ва ӯ зери дасти вай якбора бимирад, – вай бояд маҳкуми қасос гардад.


text:
Ва агар одамон дастбагиребон шаванд, ва зани ҳомиладорро бизананд, ва ӯ бача афтонад, вале зарари дигаре ба ӯ нарасад, – айбдор бо ҷаримае ҷазо дода мешавад, вақте ки шавҳари зан онро аз вай талаб кунад, ва онро вай бояд мувофиқи ҳукми доварон адо намояд.


text:
Ва агар касе чашми ғуломи худ ё чашми канизи худро бизанад, ва онро маиб кунад, – бигзор вайро дар ивази чашмаш озод карда фиристад.


text:
Ва агар дандони ғуломи худ ё дандони канизи худро зада ғалтонад, – бигзор вайро дар ивази дандонаш озод карда фиристад.


text:
Ва агар гове мард ё занро шох занад, ва ӯ бимирад, – он говро бояд сангсор кунанд ва гӯшташро нахӯранд; вале соҳиби гов айбдор нест.


text:
Ва агар гов дирӯз ва парирӯз ҳам шохзан бошад, ва соҳибаш аз ин огоҳӣ ёфт, вале онро саришта накард, ва он марде ё занеро кушт, – бигзор говро сангсор кунанд, ва низ соҳибашро ба қатл расонанд.


text:
Агар бар вай фидия гузошта шавад, бигзор вай фидияи ҷони худро, ҳар қадар ки бар вай гузошта шуда бошад, адо намояд


text:
Агар гов ғуломе ё канизеро шох занад, – сӣ сиқл нуқра ба хоҷаи ӯ бояд дода шавад, ва гов сангсор карда шавад.


text:
Соҳиби чоҳ бояд товони онро адо намояд, яъне ба соҳиби он нуқра бидиҳад, ва лоша аз они ӯ хоҳад буд.


text:
Ва агар гови касе гови ёри ӯро шох занад, ва он бимирад, – бигзор гови зиндаро фурӯхта, пулашро тақсим кунанд; ва низ гови мурдаро тақсим кунанд.


text:
Ё агар маълум шуда бошад, ки он гов дирӯз ва парирӯз ҳам шохзан буд, вале соҳибаш онро саришта накард, – ӯ бояд гове дар ивази гов бидиҳад, ва гови мурда аз они ӯ хоҳад буд».


text:
«Агар касе гове ё гӯсфанде бидуздад, ва онро бикушад ё бифрӯшад, – бояд дар ивази гов панҷ гов, ва дар ивази гӯсфанд чор гӯсфанд бидиҳад.


text:
Агар дуздеро шабона дар вақти рахна карданаш дида, тавре занандаш, ки вай бимирад, – барои вай гуноҳи хунрезӣ нахоҳад буд.


text:
Аммо агар бар вай офтоб тулӯъ карда бошад, – барои вай гуноҳи хун ҳаст, вай бояд албатта товон бидиҳад; агар вай чизе надошта бошад, вай бояд бар ивази дуздиаш фурӯхта шавад.


text:
Агар чизи дуздидаи вай, аз гов то хар ва гӯсфанд, дар дасташ зинда ёфт шавад, – вай бояд дучанд товон бидиҳад.


text:
Агар касе киштзоре ё токзореро нобуд талаф кунонида бошад, яъне чорпоёни худро сар дода, киштзори каси дигарро нобуд карда бошад, – вай бояд беҳтарин киштзори худ ва беҳтарин токзори худро барои товони он бидиҳад.


text:
Агар оташе баромада, хорҳоро фаро гирад, ва бандҳои ғалла ё хӯшаҳои нодаравида ё киштзорро бисӯзонад, – ҳар кӣ ин сӯхторро ба вуҷуд оварда бошад, бояд албатта товонашро бидиҳад.


text:
Агар касе нуқра ё колоеро назди ёри худ амонат бимонад, ва амонаташ аз хонаи он шахс дуздида шавад, – агар дузд ёфт шавад, вай бояд дучанд товон бидиҳад;


text:
Аммо агар дузд ёфт нашавад, – бигзор соҳиби хона назди доварон оварда шавад, то қасаме ёд кунад, ки ба моликияти ёри худ даст дароз накардааст.


text:
Дар ҳар масъалаи ҷанҷолӣ оид ба гов, хар, гӯсфанд, либос ва ҳар чизи гумшуда, ки касе даъвои он дошта бошад, кори ҳар ду бояд назди доварон оварда шавад; ҳар киро доварон айбдор кунанд, вай бояд ба ёри худ дучанд товон бидиҳад.


text:
Агар касе назди ёри худ харе, ё гове, ё гӯсфанде ва ё ҳар чорпои дигарро амонат бимонад, ва он бимирад, ё пояш бишканад, ё дузде онро бибарад, ба тавре ки шоҳид набошад, –


text:
Бигзор қасами Парвардигор дар миёни ҳар ду ба кор бурда шавад дар бораи он ки дасти худро ба моликияти ёри худ дароз накардааст; ва соҳибаш бояд қабул кунад, ва он кас товон надиҳад.


text:
Ва агар касе аз ёри худ ҳайвонеро ба орият бигирад, ва он маиб шавад ё бимирад, дар сурате ки соҳибаш бо он набошад, – он кас бояд албатта товон бидиҳад.


text:
Агар соҳибаш бо он бошад, – товон нахоҳад дод; агар он киро карда шуда бошад, – товонаш ба киропулӣ дохил шудааст.


text:
Ва агар касе дӯшизаеро, ки номзад нашудааст, фирефта намуда, бо вай бихобад, – ӯ бояд маҳр дода, вайро барои худ ба занӣ бигирад.


text:
Агар падари вай розӣ нашавад, ки вайро ба ӯ бидиҳад, – ӯ бояд баробари маҳри дӯшизагон нуқра бидиҳад.


text:
ва хашми Ман аланга хоҳад зад, ва Ман шуморо бо шамшер хоҳам кушт, ва занони шумо бева, ва фарзандони шумо ятим хоҳанд шуд.


text:
Агар ба камбағале аз миёни қавми Ман, ки ҳамсояи ту бошад, пул қарз диҳӣ, – ба вай мисли қарзхоҳ рафтор накун: суде ба гардани вай бор накун.


text:
зеро ки он ягона пӯшоки вай аст, либосе барои бадани вай аст; пас, вай чӣ пӯшида хоб равад? Ва агар вай сӯи Ман нола кунад, – Ман хоҳам шунид, зеро ки Ман меҳрубон карим ҳастам.


text:
Дар овардани навбари ҳосилоти худ ва маҳсули чархушти худ даранг дер накун; нахустзодаи писаронатро ба Ман бидеҳ.


text:
Бо гов ва гӯсфанди худ низ чунин бикун; бигзор ҳафт рӯз назди модари худ бошад, дар рӯзи ҳаштум онро ба Ман бидеҳ.


text:
Ва барои Ман одамони пок хоҳед буд, ва гӯштеро, ки дар саҳро дарида шудааст, нахӯред; онро назди сагон бипартоед».


text:
Аксариятро дар роҳи бадкорӣ пайравӣ накун, ва дар мурофиа бар зидди хилофи виҷдони худ шаҳодат надеҳ, то ки моил ба аксарият шуда, ба каҷкорӣ сабаб нагардӣ.


text:
Агар хари душманатро бубинӣ, ки зери бораш афтида хобидааст, – онро ба ҳолаш вогузор накун, балки ҳамроҳи ӯ бори онро фурор.


text:
Аз гапи дурӯғ канорагирӣ намо; ва бегуноҳу росткорро накуш, зеро ки Ман бадкорро сафед нахоҳам кард.


text:
Ва пора ришва нагир, зеро ки ришва биноёнро кӯр мегардонад, ва суханони росткоронро каҷ таҳриф мекунад.


text:
Ва ғарибро ба танг наовар; ва шумо аз дили ғариб хабардор ҳастед, зеро ки дар замини Миср ғариб будед.


text:
Ва дар соли ҳафтум онро ором гузор ва тарк намо, то ки камбағалони қавмат аз он бихӯранд, ва он чи аз онҳо боқӣ монад, ҳайвоноти саҳро бихӯранд; бо токзори худ ва бо дарахтони зайтуни худ низ чунин амал намо.


text:
Шаш рӯз корҳои худро ба ҷо овар, ва дар рӯзи ҳафтум ором гир, то ки говат ва харат дам гирад фароғат ёбад, ва писари канизат ва ғариб истироҳат кунанд.


text:
Ва ҳар он чиро, ки Ман ба шумо гуфтаам, риоя намоед; ва номи худоёни дигарро зикр накунед, он аз забонатон шунида нашавад.


text:
Иди фатирро риоя намо; ҳафт рӯз, чунон ки ба ту фармудаам, дар вақти муайяни моҳи абиб фатир бихӯр, зеро ки дар он вақт ту аз Миср берун омадаӣ; ва бигзор ба ҳузури Ман дастхолӣ наоянд;


text:
Ва иди дарави навбари ғалладонаи худро, ки дар саҳро кишт кардаӣ; ва иди ҷамъовариро дар охири сол, вақте ки ҳосили меҳнати худро аз саҳро ҷамъ кардаӣ.


text:
Хуни қурбонии Маро бо якҷоягии хамиртуруш тақдим накун, ва чарбуи қурбонии идонаи Ман то субҳ боқӣ намонад.


text:
Инак, Ман фариштае пешопеши ту мефиристам, то ки туро дар роҳ нигаҳбонӣ карда, ба маконе ки муҳайё намудаам, бирасонад.


text:
Аз вай эҳтиёт шав ва ба овозаш гӯш деҳ; ба вай мухолифат нанамо, зеро ки вай аз гуноҳи шумо нахоҳад гузашт, чунки номи Ман андаруни вай аст.


text:
Агар ту ба овози вай гӯш диҳӣ, ва ҳар он чи Ман бигӯям, ба ҷо оварӣ, он гоҳ Ман ба душманони ту душман хоҳам буд, ва ба бадхоҳонат бадхоҳӣ хоҳам кард.


text:
Зеро ки фариштаи Ман пешопеши ту равона шуда, туро ба сӯи амӯриён, ва ҳиттиён, ва фариззиён, ва канъониён, ва ҳиввиён, ва ябусиён хоҳад овард, ва Ман онҳоро несту нобуд хоҳам кард.


text:
Ба худоёни онҳо саҷда набар, ва онҳоро ибодат нанамо, ва мисли аъмоли онҳо амал накун, балки онҳоро торумор соз, ва ҳайкалҳошонро албатта бишкан.


text:
Ва Парвардигор Худои худро ибодат намоед, ва ӯ нони ту ва оби туро баракат хоҳад дод; ва Ман бемориҳоро аз миёни ту дур хоҳам кард.


text:
Ҳайбати Худро пешопеши ту хоҳам фиристод, ва ҳар қавмеро, ки ту наздашон биёӣ, ба ошуфтагӣ изтироб хоҳам афканд, ва ҳамаи душманонатро аз пеши ту дар гурез хоҳам андохт.


text:
Ва пешопеши ту занбӯрҳоро хоҳам фиристод, ва онҳо ҳиввиён, ва канъониён ва ҳиттиёнро аз пеши ту бадар хоҳанд ронд.


text:
Онҳоро аз пеши ту дар як сол бадар нахоҳам ронд, мабодо замин валангор гардад, ва ҳайвоноти саҳро бар зарари ту афзун шаванд.


text:
Ва ҳудуди туро аз баҳри Қулзум то баҳри фалиштиён, ва аз биёбон то дарёи Фурот муқаррар хоҳам кард; зеро ки сокинони ин заминро ба дасти шумо хоҳам супурд, ва ту онҳоро аз пеши худ бадар хоҳӣ ронд.


text:
Бигзор онҳо дар замини ту сукунат надошта бошанд, мабодо туро бар зидди Ман гуноҳкор гардонанд, ва ту худоёни онҳоро ибодат намоӣ, ва ин барои ту санги роҳ гардад».


text:
Ва Ӯ ба Мусо гуфт: «Сӯи Парвардигор боло баро, ту ва Ҳорун, Нодоб ва Абиҳу, ва ҳафтод нафар аз пирони Исроил, ва аз дур саҷда баред;


text:
Ва бигзор Мусо танҳо ба Парвардигор наздик ояд, ва онҳо наздик наоянд; ва қавм бо ӯ боло набароянд».


text:
Ва Мусо омада, ҳамаи суханони Парвардигор ва тамоми фароизро ба қавм ҳикоят кард; ва тамоми қавм бо як овоз ҷавоб гардонида, гуфтанд: «Ҳамаи суханонеро, ки Парвардигор гуфтааст, ба ҷо хоҳем овард».


text:
Ва Мусо ҳамаи суханони Парвардигорро навишт, ва бомдодон бармаҳал бархоста, қурбонгоҳе дар домани кӯҳ, ва дувоздаҳ сутун, мувофиқи дувоздаҳ сибти Исроил, бино кард.


text:
Ва ҷавононро аз миёни банӣ Исроил фиристод, ва онҳо қурбониҳои сӯхтанӣ тақдим намуданд, ва қурбониҳои саломатӣ аз говон барои Парвардигор сар буриданд.


text:
Ва китоби паймонро гирифта, дар ҳузури қавм хонд, ва онҳо гуфтанд: «Ҳар он чи Парвардигор гуфтааст, ба амал хоҳем овард ва гӯш хоҳем дод».


text:
Ва Мусо хунро гирифта, бар қавм пошид, ва гуфт: «Ин аст хуни паймоне ки Парвардигор бар ҳамаи ин суханон бо шумо бастааст».


text:
Ва онҳо Худои Исроилро диданд, ва зери пойҳои Ӯ чизе монанди хиштҳои ёқути кабуд, ва мисли худи осмон соф буд.


text:
Ва Ӯ ба баргуздагони банӣ Исроил дасти Худро дароз накард, ва онҳо Худоро диданд, ва хӯрданд ва нӯшиданд.


text:
Ва Парвардигор ба Мусо гуфт: «Назди Ман ба кӯҳ баро ва дар он ҷо бош, ва Ман лавҳаҳои санг ва Таврот ва аҳкомеро, ки барои таълим додан навиштаам, ба ту хоҳам дод».


text:
Ва ба пирон гуфт: «Дар ин ҷо ба мо мунтазир истед, то вақте ки назди шумо баргардем, ва инак, Ҳорун ва Ҳур бо шумо хоҳанд буд; бигзор ҳар кӣ даъво дошта бошад, назди онҳо ояд».


text:
Ва ҷалоли Парвардигор бар кӯҳи Сино сокин шуд, ва шаш рӯз абр онро пӯшонид, ва дар рӯзи ҳафтум Ӯ Мусоро аз миёни абр хонд.


text:
«Ба банӣ Исроил бигӯ, ки барои Ман ҳадия бигиранд; аз ҳар касе ки дилаш ба додани бахшиш моил бошад, ҳадияи Маро бигиред.


text:
Мувофиқи ҳар он чи Ман ба ту нишон медиҳам, – ҳам сохти тарҳи манзил ва ҳам сохти тарҳи тамоми чизҳои онро, – ончунон бисозед.


text:
Ва бигзор сандуқе аз чӯби ақоқиё бисозанд, ки дарозияш дую ним араш, ва бараш фарохияш якуним араш, ва қадаш якуним араш бошад.


text:
Ва онро бо тиллои холис бипӯшон, – аз дарун ва аз берун онро бипӯшон, – ва бар он гирдогирд тоҷи тилло бисоз.


text:
Ва барои он чор ҳалқаи тилло бисоз, ва бар чор гӯшаи он васл намо: ду ҳалқаро бар як паҳлуяш, ва ду ҳалқаро бар паҳлуи дигараш.


text:
Ва он дастакҳоро ба ҳалқаҳое ки бар паҳлуҳои сандуқ ҳаст, дохил намо, то ки сандуқ ба воситаи онҳо бардошта шавад.


text:
Ва як каррубиро аз ин канор, ва каррубии дигарро аз он канор бисоз; каррубиёнро аз худи сарпӯш бар ду канори он бисозед.


text:
Ва каррубиён болҳоро дар боло паҳн карда, сарпӯшро бо болҳои худ хоҳанд пӯшонид, ва рӯйҳошон сӯи якдигар хоҳад буд; рӯйҳои каррубиён сӯи сарпӯш нигарон хоҳад буд.


text:
Ва дар он ҷо Ман ба ту зоҳир гардида, аз болои сарпӯш, аз миёни ду каррубие ки бар сандуқи шаҳодат мебошанд, бо ту сухан хоҳам ронд дар бораи ҳар он чи ба воситаи ту ба банӣ Исроил амр хоҳам фармуд.


text:
Ҳалқаҳо бояд ба баландии чорчӯба мувофиқ буда, ҳамчун хонаҳои дастакҳо барои бардоштани миз хизмат кунад.


text:
Ва дастакҳоро аз чӯби ақоқиё бисоз, ва онҳоро бо тилло бипӯшон, ва мизро ба воситаи онҳо хоҳанд бардошт.


text:
Ва табақҳои он, ва бухурдонҳои қошуқҳои он, ва ҷомҳои он, ва пиёлаҳои онро, ки ҳадияи рехтаниро ба воситаи онҳо мерезанд, бисоз; онҳоро аз тиллои холис бисоз.


text:
Ва чароғдоне аз тиллои холис бисоз; бигзор чароғдон яклухт сохта шавад; поя ва шохаҳои он, косачаҳо қуббаҳо, себҳо ғунчаҳо ва гулҳои он бояд аз худи он бощад.


text:
Ва шаш шоха бояд аз паҳлуҳои он берун ояд: се шохаи чароғдон аз як паҳлуяш, ва се шохаи чароғдон аз паҳлуи дигараш.


text:
Се қуббаи монанди гули бодом дар як шоха, бо ғунча ва гул, ва се қуббаи монанди гули бодом дар шохаи дигар, бо ғунча ва гул; ҳамчунин дар шаш шохае ки аз чароғдон берун меояд.


text:
Ва ғунчае зери ду шохаи он, ва ғунчае зери ду шохаи он, ва ғунчае зери ду шохаи он, – барои шаш шохае ки аз чароғдон берун меояд.


text:
Ва ҳафт адад барояш чароғ бисоз; ва чароғҳояш бояд тавре даргиронида шавад, ки ба тарафи чароғи миёна рӯшноӣ диҳад.


text:
«Ва манзилро аз даҳ чодири катони нозуки дутоба, ва нахҳои лоҷвардӣ, ва арғувонӣ, ва қирмизӣ бисоз, ва каррубиёнро бо бофти санъаткорона бар онҳо нақш намо.


text:
Дарозии ҳар як чодир бисту ҳашт араш, ва бари фарохии ҳар як чодир чор араш бошад; ҳамаи чодирҳо ба як андоза бошад.


text:
Панҷ чодир бояд бо ҳамдигар пайванд карда шавад, ва панҷ чодири дигар бо ҳамдигар пайванд карда шавад.


text:
Ва бандакҳои лоҷвардӣ бар лаби як чодире ки дар канори пайвандкунӣ мебошад, бисоз; ва бар лаби чодири канори пайвандкунии дуюм низ чунин бисоз.


text:
Панҷоҳ бандак дар як чодир бисоз, ва панҷоҳ бандак дар канори чодире ки дар пайвандкунии дуюм мебошад, бисоз, – бандакҳо бояд дар рӯ ба рӯи ҳамдигар бошад.


text:
Ва панҷоҳ часпаки тиллоӣ бисоз; ва чодирҳоро бо часпакҳо ба якдигар пайванд намо, – ва манзил яклухт хоҳад шуд.


text:
Дарозии ҳар як чодир сӣ араш, ва фарохии ҳар як чодир чор араш бошад; ёздаҳ чодир ба як андоза бошад.


text:
Ва панҷ чодирро алоҳида, ва шаш чодирро алоҳида пайванд намо; ва чодири шашумро аз тарафи пеши хайма дуқат бикун.


text:
Ва панҷоҳ бандак бар лаби як чодире ки дар канори пайвандкунӣ мебошад, бисоз, ва панҷоҳ бандак бар лаби чодири пайвандкунии дуюм.


text:
Ва панҷоҳ часпаки мисин бисоз, ва часпакҳоро ба бандакҳо дохил бикун, ва хаймаро пайванд намо, – ва он яклухт хоҳад шуд.


text:
Ва канори зиёдатии чодирҳои хайма, яъне нисфи чодире ки зиёдатӣ кардааст, бигзор дар қафои манзил овезон бошад.


text:
Ва араше аз як тараф ва араше аз тарафи дигар, ки аз дарозии чодирҳои хайма зиёдатӣ мекунад, бигзор дар паҳлуҳои манзил аз як тараф ва аз тарафи дигар овезон бошад, то ки онро бипӯшонад.


text:
Ва болопӯше барои хайма аз пӯстҳои қӯчқор, ки сурх бошад, бисоз, ва болопӯше аз пӯстҳои тӯҳс аз болои он.


text:
Ва дар ҳар тахта ду дандонаи ба мутавозии якдигар рӯ ба рӯ бошад; дар ҳамаи тахтаҳои манзил чунин бисоз.


text:
Ва чил пояи нуқра зери бист тахта бисоз: ду поя зери як тахта барои ду дандонаи он, ва ду поя зери тахтаи дигар барои ду дандонаи он.


text:
Ва бигзор онҳо аз поён пайваст карда шавад, ва аз боло низ якҷоя дар як ҳалқа пайванд гардад; барои ҳар ду чунин бишавад, яъне онҳо барои ҳар ду гӯша бошад.


text:
Ва ба ҳамин тариқ ҳашт тахта хоҳад буд, ва пояҳои нуқра барои онҳо, ҷамъ шонздаҳ поя: ду поя зери як тахта, ва ду поя зери тахтаи дигар.


text:
ва панҷ пуштбанд барои тахтаҳои тарафи дигари манзил, ва панҷ пуштбанд барои тахтаҳои тарафи қафои манзил, ба самти ғарб.


text:
Ва тахтаҳоро бо тилло бипӯшон, ва ҳалқаҳои онҳоро, ки хонаҳои пуштбандҳо бошад, аз тилло бисоз; ва пуштбандҳоро бо тилло бипӯшон.


text:
Ва пардае аз нахҳои лоҷвардӣ ва арғувонӣ ва қирмизӣ ва катони нозуки дутоба бисоз; бо бофти санъаткорона онро бо каррубиён бисоз.


text:
Ва онро бар чор сутуни ақоқиё биовез, ки онҳо бо тилло пӯшонида шуда бошанд, часпакҳошон аз тилло бошад, бар чор пояи нуқра истода бошанд.


text:
Ва пардаро зери часпакҳо биовез; ва сандуқи шаҳодатро ба он ҷо, дар қафои парда биёр, ва парда покро барои шумо аз поки покҳо ҷудо хоҳад кард.


text:
Ва мизро аз беруни парда, ва чароғдонро дар рӯ ба рӯи миз, ба тарафи ҷанубии манзил бимон; ва мизро ба тарафи шимолии он ҷойгир кун.


text:
Ва пардае барои даромадгоҳи хайма аз нахҳои лоҷвардӣ ва арғувонӣ ва қирмизӣ ва катони нозуки дутоба бо санъати гулдӯзӣ бисоз.


text:
Ва барои парда панҷ сутун аз чӯби ақоқиё бисоз, ва онҳоро бо тилло бипӯшон, ва чангакҳошон аз тилло бошад; ва барои онҳо панҷ пояи мисин бирез».


text:
«Ва қурбонгоҳе аз чӯби ақоқиё бисоз, ки дарозияш панҷ араш, ва фарохияш панҷ араш, яъне қурбонгоҳи мураббаъ бошад; ва қадаш се араш.


text:
Ва шохҳои онро бар чор гӯшаи он бисоз, ба тавре ки шохҳояш аз худи он бошад; ва онро бо мис бипӯшон.


text:
Ва тосҳояшро барои баровардани хокистараш, ва хокандозҳояш ва косаҳояш ва чанголҳояш ва маҷмарҳояшро бисоз; тамоми колояшро аз мис бисоз.


text:
Ва барояш панҷарае аз мис ба сурати тӯр бисоз, ва бар он тӯр чор ҳалқаи мисин, бар чор гӯшааш, бисоз.


text:
Ва дастакҳояшро ба ҳалқаҳо бигзаронанд; ва дастакҳо дар ҳар ду паҳлуи қурбонгоҳ бошад, вақте ки онро бардоранд.


text:
Ва саҳни манзилро бисоз; ба тарафи ҷанубӣ пардаҳо барои саҳн аз катони нозуки дутоба бошад, дарозии онҳо ба як тараф сад араш бошад.


text:
Ва сутунҳояш бист адад, ва пояҳои онҳо бист адад аз мис бошад; чангакҳои сутунҳо ва бандҳои онҳо аз нуқра бошад.


text:
Ва ҳамчунин ба дарозии тарафи шимолӣ пардаҳо сад араш дарозӣ дошта бошад, ва сутунҳои он бист адад, ва пояҳои онҳо бист адад аз мис бошад; чангакҳои сутунҳо ва бандҳошон аз нуқра бошад.


text:
Ва ба фарохии саҳн ба тарафи ғарбӣ пардаҳо панҷоҳ араш бошад; сутунҳошон даҳ адад, ва пояҳошон даҳ адад.


text:
Ва барои дарвозаи саҳн бист араш парда аз нахҳои лоҷвардӣ ва арғувонӣ ва қирмизӣ ва катони нозуки дутоба бо санъати гулдӯзӣ бошад; сутунҳошон чор адад, ва пояҳошон чор адад.


text:
Ҳамаи сутунҳои саҳн гирдогирд бо бандҳои нуқрагин пайваст буда, чангакҳошон аз нуқра, ва пояҳошон аз мис бошад.


text:
Дарозии саҳн сад араш, ва фарохияш панҷоҳ араш дар муқобили панҷоҳ араш, ва қадаш панҷ араш, ва пардаҳояш аз катони нозуки дутоба, ва пояҳои сутунҳояш аз мис бошад.


text:
Ва ту ба банӣ Исроил фармо, ки равғани соф аз зайтуни кӯфташуда барои рӯшноӣ назди ту биёранд, то ки чароғҳо доимо афрӯхта шавад.


text:
Дар хаймаи ҷамъомад ҷомеъ, берун аз пардае ки бар сандуқи шаҳодат аст, бигзор онро Ҳорун ва писаронаш аз шом то субҳ ба ҳузури Парвардигор барафрӯзанд; ин фароизи абадӣ насл ба насли онҳо аз банӣ Исроил хоҳад буд».


text:
«Ва ту бародарат Ҳорун ва писаронашро бо вай, аз миёни банӣ Исроил, ба худ наздик муқарраб бикун, то ки вай ба Ман каҳонат* намояд: Ҳорун, Нодоб ва Абиҳу, Элъозор ва Итомор, писарони Ҳорун.


text:
Ва ту ба ҳамаи донодилон, ки Ман дили онҳоро аз рӯҳи ҳикмат пур сохтаам, сухан бирон, ки либосҳои Ҳорунро барои тақдис кардани вай бисозанд, то ки вай ба Ман каҳонат намояд.


text:
Ва ин аст либосҳое ки бояд бисозанд: синабанд ва эфӯд ва ридо ва пероҳани катакчадор ва салла ва камарбанд; ва бигзор либосҳои покро барои бародарат Ҳорун ва барои писаронаш бисозанд, то ки вай ба Ман каҳонат намояд;


text:
ва эфӯдро аз тилло ва нахҳои лоҷвардӣ ва арғувонӣ ва қирмизӣ ва катони нозуки дутоба бо бофти санъаткорона бисозанд.


text:
Ва тасмаи бандубасти он, ки бар он аст, бояд бо ҳамон санъат, аз худи он, яъне аз нахҳои лоҷвардӣ, арғувонӣ ва қирмизӣ ва катони нозуки дутоба бошад.


text:
Бо санъати ҳаккоки санг, мисли ҳаккокии мӯҳр, номҳои банӣ Исроилро бар ду санг ҳаккокӣ намо; онҳоро дар нигинхонаҳои тилло бинишон.


text:
Ва ин ду сангро бар китфпӯшакҳои эфӯд ҷойгир намо, ки сангҳои ёдгорӣ барои банӣ Исроил бошад; ва бигзор Ҳорун номҳои онҳоро ба ҳузури Парвардигор бар ду китфи худ барои ёдгорӣ бардорад.


text:
ва ду занҷира аз тиллои холис; онҳоро ба шакли танобе, бо санъати бофти морпеч бисоз; ва занҷирҳои морпечро ба нигинхонаҳо андармон бикун.


text:
Ва синабанди довариро бо бофти санъаткорона бисоз, бо ҳамон санъате ки эфӯдро бофтаӣ, яъне онро аз тилло, нахҳои лоҷвардӣ ва арғувонӣ ва қирмизӣ ва катони нозуки дутоба бисоз.


text:
Ва андарунаш сангҳои нигинхонадор, чор қатор санг бинишон: қатори иборат аз лаъл, ёқути зард ва зумуррад, ки ин қатори якум аст;


text:
Ва ин сангҳо бояд бо номҳои банӣ Исроил, яъне дувоздаҳ адад бо номҳои онҳо бошад; мисли ҳаккокии мӯҳр, барои дувоздаҳ сибт, ки ҳар яке ба номи худаш бояд бошад.


text:
Ва ду сари дигари ду занҷири морпечро ба ду нигинхона пайванд намуда, бар китфпӯшакҳои эфӯд ба тарафи абраи он андармон бикун.


text:
Ва боз ду ҳалқаи тилло бисоз, ва онҳоро бар ду канори синабанд, ба он лабаш, ки ба тарафи астари эфӯд аст, андармон бикун.


text:
Ва боз ду ҳалқаи тилло бисоз, ва онҳоро бар ду китфпӯшаки эфӯд аз поён, аз тарафи абраи он, назди пайвандшавии он, аз болои тасмаи эфӯд андармон бикун.


text:
Ва бигзор синабандро аз ҳалқаҳояш ба ҳалқаҳои эфӯд бо риштаи лоҷвард банд кунанд, то ки он бар тасмаи эфӯд бошад, ва синабанд аз эфӯд ҷудо нашавад.


text:
Ва Ҳорун номҳои банӣ Исроилро дар синабанди доварӣ бар дили худ, ҳангоме ки ба пок медарояд, барои ёдгорӣ ба ҳузури Парвардигор доимо хоҳад бардошт.


text:
Ва урим ва туммимро* дар синабанди доварӣ бимон, то ки бар дили Ҳорун, ҳангоме ки ба ҳузури Парвардигор медарояд, бошад; ва бигзор Ҳорун доварии банӣ Исроилро бар дили худ ба ҳузури Парвардигор доимо бардорад.


text:
Ва бигзор чоке барои даровардани сар дар миёнаи он бошад; лаблӯлае гирдогирди чокаш бо санъати бофтагарӣ бошад, яъне мисли гиребони ҷавшан бошад, то ки надаррад.


text:
Ва дар лаби доманаш анорҳо аз нахҳои лоҷвардӣ ва арғувонӣ ва қирмизӣ бисоз, ки гирдогирди домани он бошад; ва зангӯлачаҳои тиллоӣ дар миёни онҳо гирдогирд бошад.


text:
Ва он бар тани Ҳорун ҳангоми хизматгузорияш хоҳад буд, ва садои он, ҳангоме ки ӯ ба пок ба ҳузури Парвардигор медарояд, ва ҳангоме ки мебарояд, шунида хоҳад шуд, то ки ӯ намирад.


text:
Ва лавҳае аз тиллои холис бисоз, ва бар он, мисли ҳакокии мӯҳр, чунин ҳаккокӣ намо: 'Пок аст барои Парвардигор'.


text:
Ва он бар пешонии Ҳорун хоҳад буд; ва Ҳорун нуқси қурбониҳои покеро, ки банӣ Исроил бо ҳамаи ҳадияҳои поки худ тақдис менамоянд, хоҳад бардошт, ва он бар пешонии ӯ доимо хоҳад буд, то ки онҳо ба ҳузури Парвардигор таваҷҷӯҳ ёбанд.


text:
Ва пероҳани катакчадоре аз катони нозук бибоф, ва саллае аз катони нозук бисоз; ва камарбанде бо санъати гулдӯзӣ бисоз.


text:
Ва барои писарони Ҳорун пероҳанҳо бисоз, ва барои онҳо камарбандҳо бисоз; ва кулоҳҳо барояшон аз баҳри иззат ва шукӯҳ бисоз.


text:
Ва бо онҳо бародарат Ҳорун ва писаронашро ҳамроҳи ӯ ороста намо, ва онҳоро тадҳин бикун, ва онҳоро баргумор ва тақдис намо, то ки ба Ман каҳонат кунанд.


text:
Ва бигзор бар Ҳорун ва писаронаш бошад, вақте ки ба хаймаи ҷомеъ дохил мешаванд, ё ки барои хизмати пок ба қурбонгоҳ наздик меоянд, мабодо гирифтори гуноҳ гардида, бимиранд; ин фаризаи абадист барои ӯ ва барои насли ӯ баъд аз ӯ».


text:
«Ва ин аст он чи ту бояд барои тақдис кардани онҳо ба амал оварӣ, то ки ба Ман каҳонат намоянд: як гӯсолаи нар ва ду қӯчқори беайб бигир,


text:
ва нони фатир, ва кулчаҳои равғанин қурсҳои фатири бо равған омехташуда, ва кулчаҳои нончаҳои тунуки ба равған молидашуда; онҳоро аз орди нарми гандум бипаз.


text:
Ва либосҳоро бигир, ва Ҳорунро бо пероҳан, ва ридои эфӯд, ва эфӯд ва синабанд ороста намо, ва бо тасмаи эфӯд камарашро бибанд.


text:
Ва онҳоро, яъне Ҳорун ва писаронашро, бо камарбандҳо бибанд, ва кулоҳҳоро бар сарашон бимон, ва каҳонат барояшон фаризаи абадӣ хоҳад буд; ва Ҳорун ва писаронашро баргумор.


text:
Ва гӯсоларо назди хаймаи ҷомеъ тақдим намо, ва Ҳорун ва писаронаш дастҳошонро бар сари гӯсола хоҳанд гузошт.


text:
Ва аз хуни гӯсола гирифта, бар шохҳои қурбонгоҳ бо ангуштонат бипош; ва тамоми хунро бар бунёди қурбонгоҳ бирез.


text:
Ва тамоми чарбуеро, ки рӯдаҳоро мепӯшонад, ва пардаеро, ки бар ҷигар аст, ва ду гурдаро бо чарбуе ки бар онҳост, гирифта, бар қурбонгоҳ бисӯзон.


text:
Вале гӯшти гӯсола ва пӯсташ ва саргинашро берун аз бошишгоҳ дар оташ бисӯзон; ин қурбонии гуноҳ аст.


text:
Ва қӯчқорро ба қисмҳояш пора кун, ва рӯдаҳояш ва почаҳояшро бишӯй, ва онҳоро бар қисмҳояш ва бар сараш бимон.


text:
Ва тамоми қӯчқорро бар қурбонгоҳ бисӯзон, – ин қурбонии сӯхтанӣ барои Парвардигор аст, ин атри хушбӯй, қурбонии оташӣ барои Парвардигор аст.


text:
Ва қӯчқорро бикуш, ва аз хуни он гирифта, бар нармаи гӯши рости Ҳорун ва бар нармаи гӯши рости писаронаш, ва бар нарангушти дасти росташон, ва бар нарангушти пои росташон бимол; ва хунро бар қурбонгоҳ гирдогирд бипош.


text:
Ва аз хуне ки бар қурбонгоҳ аст, ва аз равғани тадҳин гирифта, бар Ҳорун ва либосаш, ва бар писарони ӯ ва либосашон бо ӯ бипош; ва ӯ ва либосаш, ва писарони ӯ ва либосашон бо ӯ тақдис хоҳанд шуд.


text:
Ва аз қӯчқор чарбу ва дунбаро, ва чарбуеро, ки рӯдаҳоро мепӯшонад, ва пардаи ҷигар, ва ду гурда, ва чарбуеро, ки бар онҳост, ва соқи ростро бигир, зеро ки ин қӯчқори гумоштанӣ мебошад,


text:
ва низ як гирда нон, ва як қурс нони равғанин, ва як нончаи тунук аз сабади нони фатир, ки ба ҳузури Парвардигор аст, бигир,


text:
ва ҳамаашро бар дастҳои Ҳорун ва бар дастҳои писарони ӯ бимон, ва инро баланд бардошта, ба ҳузури Парвардигор ҷунбонида-ҷунбонида биёр.


text:
Ва инро аз дасти онҳо гирифта, бар қурбонгоҳ бо қурбонии сӯхтанӣ бисӯзон, то ки атри хушбӯй ба ҳузури Парвардигор бошад, чунки ин қурбонии оташӣ барои Парвардигор аст.


text:
Ва синаи қӯчқори гумоштаниро, ки барои Ҳорун аст, бигир, ва онро баланд бардошта, ба ҳузури Парвардигор ҷунбонида-ҷунбонида биёр; ва ин ҳиссаи ту хоҳад буд.


text:
Ва синаи ҷунбонидашуда ва соқи баланд бардошташударо, ки аз қӯчқори гумоштании Ҳорун ва писаронаш ҷунбонида ва баланд бардошта шуд, тақдис намо.


text:
Ва ин барои Ҳорун ва писаронаш фаризаи абадӣ аз ҷониби банӣ Исроил хоҳад буд, зеро ки ин ҳадия аст, ва ҳадия аз ҷониби банӣ Исроил аз қурбониҳои саломатии онҳо, яъне ҳадияи онҳо барои Парвардигор хоҳад буд.


text:
Ва либосҳои поки Ҳорун баъд аз ӯ аз они писаронаш хоҳад буд, то ки дар онҳо тадҳин намуда ва баргумошта шаванд.


text:
Ҳафт рӯз он коҳине ки ба ҷои ӯ, аз писаронаш, ба хаймаи ҷомеъ даромада, хизмати покро ба ҷо меоварад, бояд онҳоро бипӯшад.


text:
Ва бигзор Ҳорун ва писаронаш гӯшти қучқорро бо ноне ки дар сабад аст, назди даромадгоҳи хаймаи ҷомеъ бихӯранд.


text:
Ва онро бояд онҳое бихӯранд, ки ба воситаи он гуноҳошон пӯшида шудааст, то ки баргумошта ва тақдис карда шаванд; вале бегонае набояд бихӯрад, зеро ки ин пок аст.


text:
Ва агар аз гӯшти гумоштанӣ ва аз нон то субҳ боқӣ монад, он бақияро дар оташ бисӯзон: онро набояд касе бихӯрад, зеро ки пок аст.


text:
Ва ба Ҳорун ва писаронаш ончунон амал намо, чунон ки Ман ба ту аз ҳар ҷиҳат фармудаам: ҳафт рӯз онҳоро баргумор.


text:
Ва гӯсолаи қурбонии гуноҳро ҳар рӯз барои пӯшонидани гуноҳ бикуш, ва қурбонгоҳро бо кафорате ки бар он мекунӣ, аз гуноҳҳо пок намо, ва онро тадҳин бикун, то ки тақдис ёбад.


text:
Ҳафт рӯз бар қурбонгоҳ кафорат бикун, ва онро тақдис намо, ва қурбонгоҳ поки покҳо хоҳад буд; ҳар чизе ки ба қурбонгоҳ бирасад, пок хоҳад гардид.


text:
Ва ин аст он чи ту бояд бар қурбонгоҳ тақдим намоӣ: барраҳои яксола, ду адад дар як рӯз, ба таври доимӣ.


text:
Ва даҳяк аз орди маҳин, ки бо чоряк ҳин равғани зайтуни кӯфта омехта шуда бошад, ва ҳадияи рехтанӣ ба қадри чоряк ҳин шароб – барои як барра хоҳад буд.


text:
Ва барраи дигарро дар шомгоҳ тақдим намо; барои он монанди ҳадияи ордии субҳ ва монанди ҳадияи рехтании он тақдим намо, то ки атри хушбӯй ва қурбонии оташӣ барои Парвардигор бошад.


text:
Ин – қурбонии сӯхтании доимӣ дар наслҳои шумо назди даромадгоҳи хаймаи ҷомеъ ба ҳузури Парвардигор хоҳад буд, ки дар он ҷо ба шумо зоҳир хоҳам шуд, то ки дар он ҷо ба ту сухан гӯям.


text:
Ва хаймаи ҷомеъ ва қурбонгоҳро тақдис хоҳам намуд; ва Ҳорун ва писаронашро тақдис хоҳам намуд, то ки ба Ман каҳонат кунанд.


text:
Ва хоҳанд донист, ки Ман Парвардигор Худои онҳо ҳастам, ки онҳоро аз замини Миср берун овардаам, то ки дар миёни онҳо сокин шавам; Ман Парвардигор Худои онҳо ҳастам».


text:
Дарозияш як араш ва фарохияш як араш, яъне мураббаъ бошад, ва қадаш ду араш; шохҳояш аз худаш бошад.


text:
Ва онро бо тиллои холис бипӯшон, – бомаш ва деворҳояшро гирдогирд ва шохҳояшро; ва тоҷи тилло барояш гирдогирд бисоз.


text:
Ва ду ҳалқаи тилло барояш аз таги тоҷаш бисоз, – бар ду паҳлуяш, яъне бар ду тарафаш бисоз; ва онҳо хонаҳои дастакҳо бошад, то ки онро ба воситаи онҳо бардоранд.


text:
Ва онро пеши пардае ки назди сандуқи шаҳодат аст, ҷойгир кун, яъне ба рӯи сарпӯше ки бар сандуқи шаҳодат аст, ки Ман дар он ҷо ба ту зоҳир хоҳам шуд.


text:
Ва Ҳорун бухури хушбӯй бар он хоҳад сӯзонид; ҳар субҳ, вақте ки чароғҳоро ба тартиб меоварад, онро хоҳад сӯзонид.


text:
Ва ҳангоме ки Ҳорун чароғҳоро дар шомгоҳ бармеафрӯзад, онро хоҳад сӯзонид; ин бухури доимӣ ба ҳузури Парвардигор дар наслҳои шумо хоҳад буд.


text:
Ҳеҷ бухури дигаре ва қурбонии сӯхтанӣ ва ҳадияи ордӣ бар он тақдим накунед; ва ҳадияи рехтанӣ бар он нарезед.


text:
Ва Ҳорун соле як маротиба бар шохҳои он кафорат хоҳад намуд, аз хуни қурбонии гуноҳ, ки барои кафорат бошад, соле як маротиба бар он дар наслҳои шумо кафорат хоҳад намуд; ин поки покҳост барои Парвардигор».


text:
«Вақте ки саршумори банӣ Исроилро бар тибқи онҳое ки дар шумор оварда шудаанд, пайдо мекунӣ, бигзор ҳар кас фидияи ҷони худро, ҳангоми шумурда шуданашон, ба Парвардигор бидиҳад, то ки ба онҳо, ҳангоми шумурда шуданашон, вабое рӯй надиҳад.


text:
Ҳар касе ки аз саршуморӣ мегузарад, бояд ин фидияро бидиҳад: ним сиқл бо сиқли пок, ки як сиқл аз бист геро иборат аст; ним сиқл ҳадияи Парвардигор аст.


text:
Ҳар касе ки аз саршуморӣ мегузарад, аз синни бистсола ва болотар, бояд ҳадияи Парвардигорро бидиҳад.


text:
Сарватдор аз ним сиқл зиёд надиҳад, ва камбағал аз он кам надиҳад, вақте ки ҳадияи Парвардигорро барои кафорати ҷонҳои худ адо мекунед.


text:
Ва нуқраи кафоратро аз банӣ Исроил бигир, ва онро барои хизмати хаймаи ҷомеъ бидеҳ; ва ин барои банӣ Исроил ёдгорӣ ба ҳузури Парвардигор, барои кафорати ҷонҳои шумо хоҳад буд».


text:
«Ва лагани мисин барои шустушӯ бисоз, ки пояаш мисин бошад; ва онро дар миёни хаймаи ҷомеъ ва қурбонгоҳ бимон, ва об дар он бирез.


text:
Вақте ки ба хаймаи ҷомеъ меоянд, бо об шустушӯ кунанд, то ки намиранд; ё вақте ки барои хизмат кардан ва сӯзонидани қурбонии оташин барои Парвардигор ба қурбонгоҳ наздик мешаванд,


text:
бигзор дастҳо ва пойҳои худро бишӯянд, то ки намиранд. Ва ин барои онҳо, яъне барои ӯ ва авлодаш зурёташ дар наслҳои онҳо, фаризаи абадӣ хоҳад буд».


text:
«Ва ту атриёти беҳтарине бигир: аз мурри чакида панҷсад мисқол, ва аз дорчини хушбӯй ба қадри нисфи он, яъне дусаду панҷоҳ мисқол, ва аз найи атрогин дусаду панҷоҳ мисқол,


text:
Ва аз инҳо равғани тадҳини пок бисоз, атре ки бо санъати атрсозӣ сохта шуда бошад; ин равғани тадҳини пок хоҳад буд.


text:
Ва он бар бадани ҳар одам набояд рехта шавад, ва мувофиқи таркибаш чизе мисли он насозед; он пок аст, ва барои шумо пок хоҳад буд.


text:
Ҳар кӣ мисли он таркиб диҳад, ва ё аз он бар шахси бегонае бимолад, аз миёни қавми худ нобуд хоҳад шуд'».


text:
Ва Парвардигор ба Мусо гуфт: «Барои худ атриёт, чунончи: нотоф, шҳелет ва ҳелбано бигир, ва лебӯнои пок* низ, ки вазнаш баробари ин атриёт бошад.


text:
Ва аз он як қадар бикӯб, ва онро пеши сандуқи шаҳодат дар хаймаи ҷомеъ, ки Ман дар он ҷо ба ту зоҳир хоҳам шуд, бимон; ин барои шумо поки покҳо хоҳад буд.


text:
Ва ин бухуре ки ту месозӣ, мувофиқи таркиби он барои худ насозед; бигзор он назди ту барои Парвардигор пок бошад.


text:
Ва инак, Ман Оҳолиоб ибни Аҳисомокро аз сибти Дон мададгори ӯ таъин намудаам, ва ба дили ҳар каси донодил ҳикмат бахшидаам, то ҳар он чиро, ки ба ту фармудаам, ба амал оваранд:


text:
ва равғани тадҳин, ва бухури хушбӯй барои пок, – ҳамаашро ончунон, ки ба ту фармудаам, онҳо ба амал хоҳанд овард».


text:
«Ва ту ба банӣ Исроил сухан ронда, бигӯ: 'Аммо шанбеҳои Маро риоя намоед, зеро ки ин дар миёни Ман ва шумо дар наслҳои шумо аломате хоҳад буд, то бидонанд, ки Ман Парвардигор ҳастам, ки шуморо тақдис мекунам.


text:
Ва шанберо риоя намоед, зеро ки он барои шумо пок аст; палидкунандагони он бигзор кушта шаванд, зеро ҳар кӣ дар он кор кунад, ҷони вай аз миёни қавми худ нобуд хоҳад шуд.


text:
Шаш рӯз бигзор кор карда шавад, ва дар рӯзи ҳафтум шанбеи оромии комил аст, ки пок барои Парвардигор аст; ҳар кӣ дар рӯзи шанбе кор кунад, бигзор кушта шавад.


text:
Ва бигзор банӣ Исроил шанберо риоя намоянд: шанберо дар наслҳои худ ҳамчун паймони абадӣ ба ҷо оваранд.


text:
Он дар миёни Ман ва банӣ Исроил аломати абадист, зеро ки Парвардигор дар шаш рӯз осмон ва заминро офарид, ва дар рӯзи ҳафтум ором гирифта, фароғат намуд'».


text:
Ва ба Мусо, вақте ки суханро бо вай дар кӯҳи Сино ба анҷом расонид, ду лавҳи шаҳодат, лавҳаҳои сангин дод, ки бо ангушти Худо бар онҳо навишта шуда буд.


text:
Ва қавм чун диданд, ки Мусо дар фуромадан аз кӯҳ даранг мекунад, қавм назди Ҳорун ҷамъ шуда, ба ӯ гуфтанд: «Бархоста, барои мо худоёне бисоз, ки пешопеши мо равона бошанд, зеро ин шахс, яъне Мусо, ки моро аз замини Миср берун овард, намедонем, ки ба вай чӣ ҳодиса рӯй додааст».


text:
Ва Ҳорун ба онҳо гуфт: «Ҳалқаҳои тиллоеро, ки дар гӯшҳои занон, писарон ва духтарони шумост, кашида, назди ман биёред».


text:
Ва онҳоро аз дасташон гирифта, бо қалами ҳаккокӣ ба шакле даровард, ва гӯсолаи рехтае аз он сохт; ва гуфтанд: «Ин аст худои ту, эй Исроил, ки туро аз замини Миср берун овард!»


text:
Ва Ҳорун инро дида, қурбонгоҳе пеши он бино кард, ва Ҳорун эълон намуда, гуфт: «Фардо ид аст барои Парвардигор!»


text:
Ва фардои он бармаҳал бархоста, қурбониҳои сӯхтанӣ тақдим намуданд, ва қурбониҳои саломатӣ бароварданд; ва қавм барои хӯрдан ва нӯшидан нишастанд, ва барои рақсу бозӣ бархостанд.


text:
Ва Парвардигор ба Мусо гуфт: «Шитоб намуда фуруд ой, зеро қавми ту, ки аз замини Миср берун овардаӣ, ганда фосид шудаанд;


text:
Аз роҳе ки ба онҳо фармудаам, зуд дур шудаанд, гӯсолаи рехтае барои худ сохта, пеши он саҷда бурдаанд ва барои он қурбонӣ карда, гуфтаанд: 'Ин аст худои ту, эй Исроил, ки туро аз замини Миср берун овард!'»


text:
Ва алҳол Маро бигзор, то ки ғазабам бар онҳо аланга зада, онҳоро нобуд намоям, ва туро қавми бузурге гардонам».


text:
Вале Мусо ба ҳузури Парвардигор Худои худ тазаррӯъ намуда, гуфт: «Чаро, эй Парвардигор, ғазаби Ту бар қавмат, ки бо қуввати азим ва дасти зӯровар онҳоро аз замини Миср берун овардаӣ, аланга занад?


text:
Чаро мисриён сухан ронда, гӯянд: 'Онҳоро бо қасди бад берун овард, то ки онҳоро дар кӯҳҳо бикушад ва аз рӯи замин нобуд намояд'? Аз шиддати ғазаби худ баргард, ва қасди бади талаф кардани қавми Худро боздор;


text:
Бандагони Худ Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқубро ба ёд овар, ки барои онҳо ба Зоти Худ қасам ёд карда, ба онҳо гуфтаӣ: 'Насли шуморо мисли ситорагони осмон афзун хоҳам кард; ва тамоми ин заминро, ки дар бораи он сухан рондаам, ба насли шумо хоҳам дод, ва онро ба сурати абадӣ соҳибӣ хоҳанд намуд'».


text:
Ва Мусо тоб хӯрда, аз кӯҳ фуруд омад, ва ду лавҳи шаҳодат дар дасташ буд, лавҳаҳое ки аз ду тарафаш навишта шуда буд: онҳо аз ин тараф ва аз он тараф навишта шуда буданд.


text:
Ва ин лавҳаҳо санъати Худо буданд, ва навишта навиштаи Худо буд, ки бар лавҳаҳо ҳаккокӣ карда шуда буд.


text:
Вале ӯ гуфт: «Ин садои ғулғуладори ғалаба нест, ва садои дилхароши мағлубият нест, балки садои хурсандиро сурудхониро ваҷдро ман мешунавам».


text:
Ва ҳангоме ки ба бошишгоҳ наздик омада, гӯсола ва рақсҳоро дид, хашми Мусо аланга зад, ва ӯ лавҳаҳоро аз дастҳояш партофт, ва онҳоро зери кӯҳ шикаст.


text:
Ва гӯсоларо, ки сохта буданд, гирифта, дар оташ сӯзонид, ва кӯфта, хока гардонид, ва бар рӯи об пошида, банӣ Исроилро нӯшонид.


text:
Ва Ҳорун гуфт: «Бигзор хашми хоҷаам аланга назанад; ту ин қавмро мешиносӣ, ки ба бадкорӣ омӯхта шудаанд.


text:
Ва онҳо ба ман гуфтанд: 'Барои мо худое бисоз, то ки пешопеши мо равона шавад, зеро ки ин шахс, яъне Мусо, ки моро аз замини Миср берун овард, намедонем, ки ба вай чӣ ҳодиса рӯй додааст'.


text:
Ва ман ба онҳо гуфтам: 'Ҳар кӣ тилло дорад, бикашад'. Ва ба ман доданд, ва онро дар оташ андохтам, ва ин гӯсола баромад».


text:
Ва Мусо ин қавмро дид, ки лаҷомгусехта шудаанд, зеро ки Ҳорун онҳоро ба дараҷаи лаҷомгусехтагӣ расонида буд, ба дараҷае ки пеши бадхоҳонашон расво хоҳанд шуд.


text:
Ва Мусо назди дарвозаи бошишгоҳ истода, гуфт: «Ҳар кӣ ба тарафи Парвардигор бошад, назди ман ояд!» Ва ҳамаи писарони Левӣ назди ӯ ҷамъ шуданд.


text:
Ва ӯ ба онҳо гуфт: «Парвардигор Худои Исроил чунин мегӯяд: 'Ҳар яке шамшери худро бар рони худ бимонед, дар бошишгоҳ аз ин дарвоза то он дарвоза гузар кунед ва баргардед, ва ҳар яке бародари худро, ва ҳар яке ёри худро, ва ҳар яке хеши худро бикушед'».


text:
Ва писарони Левӣ мувофиқи фармони амри Мусо амал карданд; ва аз қавм тақрибан се ҳазор нафар фурӯ ғалтиданд.


text:
Ва Мусо гуфт: «Имрӯз шумо дастҳои худро барои Парвардигор тақдис намоед, зеро ки ҳар яке ба писари худ ва ба бародари худ душманӣ кардед, то ки имрӯз сазовори баракати Ӯ гардед».


text:
Ва фардои он Мусо ба қавм гуфт: «Шумо гуноҳи азиме кардаед; ва алҳол ман назди Парвардигор боло мебароям, шояд гуноҳи шуморо кафорат кунонам».


text:
Ва Мусо назди Парвардигор баргашта, гуфт: «Оҳ, ин қавм гуноҳи азиме карда, худои тиллое барои худ сохтаанд.


text:
Ва алҳол хуб мешавад, ки Ту гуноҳи онҳоро биомурзӣ, вагарна, маро аз китоби Худ, ки навиштаӣ, нобуд намо».


text:
Ва Парвардигор ба Мусо гуфт: «Ҳар кӣ пеши Ман гуноҳ кардааст, вайро аз китоби Худ нобуд хоҳам намуд.


text:
Ва алҳол рафта, ин қавмро ба он ҷое ки ба ту гуфтаам, бибар; инак, фариштаи Ман пешопеши ту хоҳад рафт; вале дар рӯзи ҷазо доданам онҳоро барои ин гуноҳашон ҷазо хоҳам дод».


text:
Ва Парвардигор ба Мусо гуфт: «Роҳсипор шуда, аз ин ҷо баро, – ту ва ин қавме ки аз замини Миср баровардаӣ, сӯи замине ки Ман дар бораи он ба Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқуб қасам хӯрда, гуфтаам: 'Онро ба насли ту хоҳам дод', –


text:
ва фариштае пешопеши ту хоҳам фиристод, ва канъониён, амӯриён, ҳиттиён, фариззиён, ҳиввиён ва ябусиёнро бадар хоҳам ронд, –


text:
сӯи замине ки шир ва асал дар он ҷорист; зеро ки Ман дар миёни шумо нахоҳам рафт, чунки шумо қавми гарданкаш ҳастед, мабодо шуморо дар аснои роҳ нобуд кунам».


text:
Ва ҳамин ки қавм ин сухани бадро шуниданд, мотам гирифта, ҳеҷ яке зебу зинати худро бар худ нагузоштанд.


text:
Ва Парвардигор ба Мусо гуфт: «Ба банӣ Исроил бигӯ: 'Шумо қавми гарданкаш ҳастед; агар Ман лаҳзае дар миёни шумо биравам, шуморо нобуд менамоям. Ва алҳол зебу зинати худро аз худ дур созед, ва Ман мебинам, ки бо шумо чӣ кунам'».


text:
Ва Мусо хаймаи худро гирифта, берун аз бошишгоҳ, дур аз бошишгоҳ барафрошт, ва онро хаймаи ҷомеъ номид; ва ҳар касе ки толиби Парвардигор буд, сӯи хаймаи ҷомеъ, ки берун аз бошишгоҳ буд, мебаромад.


text:
Ва ҳангоме ки Мусо сӯи хайма мебаромад, тамоми қавм бархоста, ҳар яке ба дари хаймаи худ меистоданд, ва аз ақиби Мусо то даме ки ӯ ба хайма медаромад, нигоҳ мекарданд.


text:
Ва ҳангоме ки Мусо ба хайма медаромад, сутуни абр фуруд омада, ба дари хайма меистод, ва Ӯ бо Мусо сухан меронд.


text:
Ва ҳангоме ки тамоми қавм сутуни абри ба дари хайма истодаро медиданд, тамоми қавм бархоста, ҳар яке ба дари хаймаи худ саҷда мебурданд.


text:
Ва Парвардигор ба Мусо рӯ ба рӯ сухан меронд, чунон ки касе бо ёри худ сухан меронад; ва ӯ ба бошишгоҳ бармегашт, ва хизматгузори ӯ, Еҳушаъ ибни Нуни ҷавон, аз хайма дур намешуд.


text:
Ва Мусо ба Парвардигор гуфт: «Инак, Ту ба ман мегӯӣ: 'Ин қавмро бибар', вале Ту маро огоҳ накардаӣ, ки ҳамроҳи ман киро мефиристӣ, агарчи гуфтаӣ: 'Ман туро ба номат шинохтаам, ва ту дар назари Ман илтифот ёфтаӣ'.


text:
Ва алҳол, агар ман дар назари Ту илтифот ёфта бошам, лутфан, роҳҳои Худро ба ман маълум намо, то ки Туро бишносам ва дар назари Ту илтифот ёбам; ва Ту ба эътибор гир, ки ин мардум қавми Ту ҳастанд».


text:
Зеро, аз чӣ маълум шавад, ки ман ва қавми Ту дар назари Ту илтифот ёфтаем? Оё на аз он ки Ту бо мо биёӣ? Ва дар он сурат ман ва қавми Ту аз ҳамаи қавмҳое ки дар рӯи замин ҳастанд, фарқ хоҳем кард мумтоз хоҳем шуд».


text:
Ва Парвардигор ба Мусо гуфт: «Ин корро низ, ки гуфтаӣ, Ман хоҳам кард, зеро ки ту дар назари Ман илтифот ёфтаӣ, ва Ман туро бо номат шинохтаам».


text:
Ва Ӯ гуфт: «Ман тамоми меҳрубонии Худро аз пеши ту мегузаронам, ва номи Парвардигорро пеши ту мехонам; ва карим мешавам ба ҳар кӣ сазовори карам аст, ва раҳим мешавам ба ҳар кӣ сазовори раҳм аст».


text:
Ва Ӯ гуфт: «Ту рӯи Маро наметавонӣ бубинӣ, зеро ки одамизод наметавонад Маро бубинад ва зинда монад».


text:
Ва ҳангоме ки ҷалоли Ман гузар кунад, Ман туро дар шикофи сахра гузошта, бо кафи дасти Худ туро хоҳам пӯшонид, то даме ки бигзарам.


text:
Ва Парвардигор ба Мусо гуфт: «Барои худ ду лавҳи сангин мисли аввала битарош, ва Ман суханонеро, ки бар лавҳаҳои аввалин буд, ва ту онҳоро шикастӣ, бар ин лавҳаҳо хоҳам навишт.


text:
Ва барои субҳ тайёр бош, ва субҳгоҳ ба кӯҳи Сино баро, ва дар он ҷо бар қуллаи кӯҳ ба Ман мунтазир биист.


text:
Ва касе набояд бо ту барояд, ва низ касе набояд дар тамоми кӯҳ дида шавад; гӯсфандон ва говон низ набояд дар рӯ ба рӯи ин кӯҳ чаро кунанд».


text:
Ва Мусо ду лавҳи сангин мисли аввала тарошид, ва бомдодон бархоста, ба кӯҳи Сино баромад, чунон ки Парвардигор ба ӯ фармуда буд; ва ду лавҳи сангинро ба дасти худ гирифт.


text:
Ва Парвардигор аз пеши ӯ гузашта, нидо кард: «Парвардигор, Парвардигор, Худои раҳим ва карим, собир ва пур аз меҳрубонӣ ва вафо,


text:
ки марҳаматро барои ҳазорон насл нигоҳ медорад, гуноҳ ва исён ва хаторо меомурзад, вале гуноҳкоронро беҷазо намегузорад; барои гуноҳи падарон писарон ва писарони писаронро то насли сеюм ва чорум ҷазо медиҳад».


text:
ва гуфт: «Агар ман дар назари Ту, эй Парвардигор, илтифот ёфта бошам, бигзор Парвардигор дар миёни мо равона шавад, зеро ки онҳо қавми гарданкаш ҳастанд, – ва Ту гуноҳҳо ва хатоҳои моро биомурз, ва моро мероси Худ гардон».


text:
Ва Ӯ гуфт: «Инак, Ман паймон мебандам: пеши назари тамоми қавми ту мӯъҷизоте ба амал меоварам, ки дар тамоми дунё ва дар ҳамаи халқҳо ба амал наомадааст; ва тамоми қавме ки ту дар миёнашон мебошӣ, амали Парвардигорро хоҳанд дид, зеро он чи Ман барои ту мекунам, саҳмгин аст.


text:
Он чиро, ки Ман ба ту имрӯз амр мефармоям, риоят намо; инак, Ман амӯриён, канъониён, ҳиттиён, фариззиён, ҳиввиён ва ябусиёнро аз пеши ту бадар хоҳам ронд.


text:
Эҳтиёт намо, ки бо сокинони замине ки ба он ҷо меравӣ, паймон набандӣ, мабодо дар миёни шумо доме гардад,


text:
балки қурбонгоҳҳои онҳоро хароб кунед, ва сутунҳои онҳоро бишканед, ва Ашераҳои онҳоро нобуд намоед,


text:
чунки ту набояд ба худои дигаре саҷда барӣ, зеро Парвардигор, ки номаш ғаюр аст, Худои ғаюр мебошад.


text:
Мабодо бо сокинони он замин паймон бандӣ, ки онҳо худоёни худро фосидона пайравӣ намуда, барои худоёни худ курбонӣ мекунанд, ва туро таклиф менамоянд, ва ту аз қурбонии онҳо мехӯрӣ,


text:
ва аз духтарони онҳо барои писарони худ мегирӣ, ва духтарони онҳо худоёни худро фосидона пайравӣ намуда, писарони туро фосид мегардонанд, то ки худоёни онҳоро пайравӣ кунанд.


text:
Иди фатирро риоят намо: ҳафт рӯз, чунон ки ба ту фармудаам, дар мӯҳлати муайяни моҳи абиб фатир бихӯр, зеро ки дар моҳи абиб аз Миср берун омадаӣ.


text:
Ҳар нахустзода раҳимкушо аз они Ман аст, ва ҳар раҳимкушои наринаи чорпои ту, хоҳ аз гов бошад хоҳ аз гӯсфанд.


text:
Ва барои раҳимкушои ҳар баррае фидия бидеҳ, ва агар фидия надиҳӣ, гарданашро бишкан; барои ҳар нахустзодаи писаронат фидия бидеҳ. Ва ба ҳузури Ман дастхолӣ наоянд.


text:
Шаш рӯз кор кун, ва дар рӯзи ҳафтум истироҳат намо; дар мавсими шудгор ва дарав низ истироҳати шанберо риоят намо.


text:
Зеро ки Ман халқҳоро аз пеши ту бадар хоҳам ронд, ва ҳудуди туро васеъ хоҳам кард; ва ҳангоме ки ту соле се маротиба омада, ба ҳузури Парвардигор Худои худ ҳозир мешавӣ, ҳеҷ кас замини туро тамаъ нахоҳад кард.


text:
Навбари аввалини заминатро ба хонаи Парвардигор Худои худ биёр, бузғоларо дар шири модари он напаз».


text:
Ва Парвардигор ба Мусо гуфт: «Ту ин суханонро бинавис, зеро ки мувофиқи ин суханон бо ту ва бо Исроил паймон бастаам».


text:
Ва ӯ дар он ҷо чил рӯз ва чил шаб назди Парвардигор буд, нон нахӯрд ва об нанӯшид; ва суханони паймон, яъне даҳ аҳкомро бар лавҳаҳо навишт.


text:
Ва ҳангоме ки Мусо аз кӯҳи Сино фуруд меомад, – ва ду лавҳи шаҳодат дар дасти Мусо буд, вақте ки ӯ аз кӯҳ фуруд меомад, – Мусо надонист, ки пӯсти чеҳрааш, ба сабаби гуфтугӯи Худо бо ӯ, медурахшид.


text:
Ва Ҳорун ва тамоми банӣ Исроил Мусоро диданд, ва инак, пӯсти чеҳрааш медурахшид, ва аз наздик шудан ба ӯ тарсиданд.


text:
Вале Мусо онҳоро хонд, ва Ҳорун ва ҳамаи раисони ҷамоат назди ӯ баргаштанд; ва Мусо ба онҳо сухан ронд.


text:
Ва баъд аз он тамоми банӣ Исроил наздик омаданд, ва ҳар он чиро, ки Парвардигор ба ӯ дар кӯҳи Сино гуфта буд, ба онҳо амр фармуд.


text:
Ва ҳангоме ки Мусо ба ҳузури Парвардигор медаромад, то ки бо Ӯ гуфтугӯ кунад, пардаро то вақти баромаданаш мекашид; ва баромада, он чиро, ки амр карда шуда буд, ба банӣ Исроил мегуфт.


text:
Ва банӣ Исроил чеҳраи Мусоро медиданд, ки пӯсти чеҳраи Мусо медурахшад; ва Мусо боз пардаро бар рӯи худ мепӯшонид, то вақте ки барои сухан рондан бо Худо дохил шавад.


text:
Ва Мусо тамоми ҷамоати банӣ Исроилро ҷамъ карда, ба онҳо гуфт: «Ин аст суханоне ки Парвардигор фармудааст, ки онҳоро ба амал оваред:


text:
Шаш рӯз кор кунед, ва рӯзи ҳафтум, ки шанбеи оромии комили Парвардигор аст, барои шумо пок хоҳад буд; ҳар кӣ дар он кор кунад, кушта хоҳад шуд.


text:
Ва Мусо ба тамоми ҷамоати банӣ Исроил сухан ронда, гуфт: «Ин аст сухане ки Парвардигор фармуда, гуфтааст:


text:
Аз ҷониби худ ҳадияе барои Парвардигор бигиред; ҳар касе ки дилаш моил аст, бигзор ҳадияи Парвардигорро биёрад: тилло, ва нуқра, ва мис,


text:
Ва ҳамаи донодилоне ки дар миёни шумо ҳастанд, бигзор омада, он чиро, ки Парвардигор фармудааст, ба амал оваранд:


text:
ва қурбонгоҳи бухур ва дастакҳояш, ва равғани тадҳин, ва бухури хушбӯй, ва пардаи дар барои даромадгоҳи манзил,


text:
либоси хизматӣ барои хизмат кардан дар пок, либоси пок барои Ҳоруни коҳин ва либоси писаронаш барои каҳонат».


text:
Ва ҳар касе ки дилаш моил буд, ва ҳар касе ки руҳаш ӯро далолат менамуд, омада, ҳадияи Парвардигорро барои кори хаймаи ҷомеъ, ва барои тамоми хизмати он, ва барои либосҳои пок меоварданд.


text:
Ва мардон бо ҳамроҳии занон, ҳар касе ки дилаш моил буд, ҳалқаҳои бинӣ ва гӯш, ва ангуштарин ва гарданбанд,


text:
ва ҳар касе ки нахҳои лоҷвардӣ, ва арғувонӣ, ва қирмизӣ, ва катони нозук, ва пашми буз, ва пӯсти қӯчқор, ки сурх бошад, ва пӯсти тӯҳс дошт, онро меовард.


text:
Ҳар касе ки мехост нуқра ва мис ҳадия кунад, онро ҳамчун ҳадияи Парвардигор меовард; ва ҳар касе ки чӯби ақоқиё барои ҳар эҳтиёҷоти хизмат дошт, онро меовард.


text:
Ва ҳар зани донодиле ки бо дастҳои худ мересид, ресмони лоҷвардӣ, ва арғувонӣ, ва қирмизӣ ва катони нозукро меовард.


text:
Ҳамаи мардон ва занони банӣ Исроил, ки дилашон моил буд барои ҳар коре биёранд, ки ба ҷо овардани онро Парвардигор ба воситаи Мусо фармуда буд, ҳадияи ихтиёрӣ барои Парвардигор меоварданд.


text:
Ва Мусо ба банӣ Исроил гуфт: «Диққат намоед, ки Парвардигор Басалъил ибни Урӣ ибни Ҳурро аз сибти Яҳудо бо ном хондааст,


text:
Ва Ӯ онҳоро аз ҳикмати дил пур кардааст, то ки амали ҳар ҳаккок, ва зарбоф, ва гулдӯзи матои лоҷвардӣ ва арғувонӣ ва қирмизӣ ва катони нозук, ва бофандаро ба ҷо оваранд, яъне иҷрокунандагони ҳар амал ва санъаткорони бомаҳорат бошанд».


text:
«Ва Басалъил ва Оҳолиоб ва ҳамаи мардони донодил, ки Парвардигор ба онҳо ҳикмат ва фаҳм бахшидааст, то ки барои иҷрои ҳар амали хизмати пок моҳир бошанд, мувофиқи ҳар он чи Парвардигор фармудааст, кор хоҳанд кард».


text:
Ва Мусо Басалъил ва Оҳолиоб ва ҳар каси донодилро, ки Парвардигор ба дили вай ҳикмат бахшида буд, ҳар касеро, ки дилаш моил буд ба кор шурӯъ намояд, ба иҷро кардани он даъват намуд.


text:
Ва тамоми ҳадияеро, ки банӣ Исроил барои эҳтиёҷоти хизмати пок оварда буданд, аз пеши Мусо гирифтанд, то ки кор кунанд, ва ҳар субҳ боз назди ӯ ба таври ихтиёрӣ ҳадияҳо меоварданд.


text:
Ва ҳамаи доноёне ки ҳар навъ кори покро ба ҷо меоварданд, ҳар яке аз ҷои хизмати худ, ки бо он машғул буд, омаданд,


text:
ва ба Мусо сухан ронда, гуфтанд: «Қавм бештар аз он чи барои иҷрои коре лозим аст, ки Парвардигор ба ҷо овардани онро фармудааст, меоваранд».


text:
Ва Мусо амр фармуд, ва дар бошишгоҳ ҷор зада, гуфтанд: «Мардон ва занон дигар барои ҳадияи пок кор накунанд». Ва қавм аз овардан даст кашиданд.


text:
Ва ҳамаи донодилон, ки бо кор машғул буданд, даҳ чодири манзилро аз катони нозуки дутоба ва нахҳои лоҷвардӣ ва арғувонӣ ва қирмизӣ сохтанд, ва каррубиёнро бар онҳо бо бофти санъаткорона нақш карданд.


text:
Дарозии ҳар як чодир бисту ҳашт араш, ва фарохии ҳар як чодир чор араш буд; ҳамаи чодирҳо ба як андоза буд.


text:
Ва бандакҳо аз нахи лоҷвардӣ бар лаби як чодире ки дар канори пайвандкунӣ буд, сохт; ва бар лаби чодири канории пайвандкунии дуюм низ чунин сохт.


text:
Панҷоҳ бандак дар як чодир сохт, ва панҷоҳ бандак дар канори чодире ки дар пайвандкунии дуюм буд, сохт; бандакҳо дар рӯ ба рӯи ҳамдигар буд.


text:
Ва панҷоҳ часпаки тилло сохт, ва чодирҳоро бо часпакҳо ба якдигар пайванд намуд, – ва манзил яклухт шуд.


text:
Ва панҷоҳ бандак ба лаби чодире ки дар канори пайвандкунӣ буд, сохт, ва панҷоҳ бандак бар лаби чодири пайвандкунии дуюм сохт.


text:
Ва болопӯше барои хайма аз пӯстҳои қӯчқор, ки сурх буд, сохт, ва болопӯше аз пӯстҳои тӯҳс аз болои он.


text:
Ва чил пояи нуқра зери бист тахта сохт: ду поя зери як тахта барои ду дандонаи он, ва ду поя зери тахтаи дигар барои ду дандонаи он.


text:
Ва онҳо аз поён пайваст карда шуд, ва аз боло низ якҷоя дар як ҳалқа пайваст гардид; бар ҳар ду, яъне барои ҳар ду гӯша чунин сохт.


text:
Ва ба ҳамин тариқ ҳашт тахта шуд, ва пояҳои нуқра барои онҳо, ҷамъ шонздаҳ поя: ду поя, ду поя зери ҳар як тахта.


text:
Ва тахтаҳоро бо тилло пӯшонид, ва ҳалқаҳои онҳоро, ки хонаҳои пуштбандҳо буд, аз тилло сохт; ва пуштбандҳоро бо тилло пӯшонид.


text:
Ва пардае аз нахҳои лоҷвардӣ ва арғувонӣ ва қирмизӣ ва катони нозуки дутоба сохт; бо бофти санъаткорона онро бо каррубиён сохт.


text:
Ва барои он чор сутун аз ақоқиё сохт, ва онҳоро бо тилло пӯшонид, ва чангакҳошон аз тилло буд; ва барои онҳо чор пояи нуқра рехт.


text:
Ва пардае барои даромадгоҳи хайма аз лоҷвард ва арғувон ва қирмиз ва катони нозуки дутоба бо санъати гулдӯзӣ сохт.


text:
Ва панҷ сутуни онро бо чангакҳошон сохта, сарҳо ва чамбаракҳои онҳоро бо тилло пӯшонид; ва панҷ пояи онҳо аз мис буд.


text:
Ва Басалъил сандуқе аз чӯби ақоқиё сохт, ки дарозияш дую ним араш, ва фарохияш якуним араш, ва қадаш якуним араш буд.


text:
Ва барои он, бар чор гӯшаи он чор ҳалқаи тилло рехт: ду ҳалқа бар як паҳлуяш, ва ду ҳалқа бар паҳлуи дигараш.


text:
Ва он дастакҳоро ба ҳалқаҳое ки бар паҳлуҳои сандуқ ҳаст, дохил намуд, то ки сандуқ ба воситаи онҳо бардошта шавад.


text:
Як каррубиро аз ин канор, ва каррубии дигарро аз он канор сохт; каррубиёнро аз худи сарпӯш бар ду канори он сохт.


text:
Ва каррубиён болҳоро дар боло паҳн карда, сарпӯшро бо болҳои худ мепӯшониданд, ва рӯйҳошон сӯи якдигар буд; рӯйҳои каррубиён сӯи сарпӯш буд.


text:
Ва дастакҳоро аз чӯби ақоқиё сохт, ва онҳоро бо тилло пӯшонид, то ки барои бардоштани миз хизмат кунад.


text:
Ва колоеро, ки бар миз бояд бошад, яъне табақҳои он, ва қошуқҳои он, ва ҷомҳои он, ва пиёлаҳои онро, ки ҳадияи рехтаниро ба воситаи онҳо мерезанд, аз тиллои холис сохт.


text:
Ва чароғдоне аз тиллои холис сохт; чароғдонро яклухт сохт, ба тавре ки поя ва шохаҳои он, қуббаҳо, ғунчаҳо ва гулҳои он аз худи он буд.


text:
Ва шаш шоха аз паҳлуҳои он берун меомад: се шохаи чароғдон аз як паҳлуяш, ва се шохаи чароғдон аз паҳлуи дигараш.


text:
Се қуббаи монанди гули бодом дар як шоха бо ғунча ва гул буд, ва се қуббаи монанди гули бодом дар шохаи дигар, бо ғунча ва гул; ҳамчунин дар шаш шохае ки аз чароғдон берун меомад.


text:
Ва ғунчае зери ду шохаи он, ва ғунчае зери ду шохаи он, ва ғунчае зери ду шохаи он, – барои шаш шохае ки аз он берун меомад.


text:
Ва қурбонгоҳи бухурро аз чӯби ақоқиё сохт, ки дарозияш як араш, ва фарохияш як араш, яъне мураббаъ буд, ва қадаш ду араш; шохҳояш аз худаш буд.


text:
Ва онро бо тиллои холис пӯшонид: бомаш ва деворҳояшро гирдогирд ва шохҳояшро; ва тоҷи тилло барояш гирдогирд сохт.


text:
Ва ду ҳалқаи тилло барояш аз таги тоҷаш бар ду паҳлуяш, яъне бар ду тарафаш сохт, ҳамчун хонаҳои дастакҳо сохт, то ки онро ба воситаи онҳо бардоранд.


text:
Ва қурбонгоҳи қурбонии сӯхтаниро аз чӯби ақоқиё сохт, ки дарозияш панҷ араш, ва фарохияш панҷ араш, яъне мураббаъ буд; ва қадаш се араш.


text:
Ва тамоми чизҳои қурбонгоҳ: дегҳо ва хокандозҳо ва косаҳо ва чанголҳо ва маҷмарҳоро сохт; тамоми колояшро аз мис сохт.


text:
Ва дастакҳоро ба ҳалқахое ки бар паҳлуҳои қурбонгоҳ буд, гузаронид, то ки онро ба воситаи онҳо бардоранд; онро аз тахтаҳо дарунхолӣ сохт.


text:
Ва лагани мисин сохт, ки пояаш низ мисин буд, аз оинаҳои заноне ки назди даромадгоҳи хаймаи ҷомеъ ҷамъ мешуданд.


text:
Сутунҳои онҳо бист адад, ва пояҳои онҳо бист адад аз мис буд; чангакҳои сутунҳо ва бандҳои онҳо аз нуқра буд.


text:
Ва ба тарафи шимолӣ сад араш; сутунҳошон бист адад, ва пояҳошон бист адад аз мис буд; чангакҳои сутунҳо ва бандҳошон аз нуқра буд.


text:
Ва ба тарафи ғарбӣ – пардаҳо панҷоҳ араш; сутунҳошон даҳ адад, ва пояҳошон даҳ адад буд; чангакҳои сутунҳо ва бандҳошон аз нуқра буд.


text:
Ва барои паҳлуи дуюм, аз ин тараф ва аз он тарафи дарвозаи саҳн, пардаҳо понздаҳ араш, сутунҳошон се адад, ва пояҳошон се адад буд.


text:
Ва пояҳои сутунҳо аз мис, чангакҳои сутунҳо ва бандҳошон аз нуқра, ва пӯшиши сарҳошон аз нуқра буд, ва ҳамаи сутунҳои саҳн бо бандҳои нуқра пайваст карда шуда буд.


text:
Ва пардаи дарвозаи саҳн бо санъати гулдӯзӣ аз нахҳои лоҷвардӣ ва арғувонӣ ва қирмизӣ ва катони нозуки дутоба сохта шуда буд; ва дарозияш бист араш, ва қадаш ба фарохии панҷ араш мувофиқи пардаҳои саҳн буд.


text:
Ва сутунҳошон чор адад, ва пояҳошон чор адад аз мис буд; чангакҳошон аз нуқра, ва пӯшиши сарҳошон ва бандҳошон аз нуқра буд.


text:
Ин аст ҳисоботи манзил, манзили шаҳодат, ки бо амри Мусо, бо хизмати левизодагон, зери назорати Итомор ибни Ҳоруни коҳин тартиб дода шудааст.


text:
Ва бо ӯ Оҳолиоб ибни Аҳисомок, аз сибти Дон буд, ки вай ҳаккок ва зарбоф ва гулдӯз бар матои лоҷвардӣ ва арғувонӣ ва қирмизӣ ва катони нозуки дутоба буд.


text:
Тамоми тиллое ки дар тамоми кори пок ба кор бурда шуд, яъне тиллои ҳадя, бисту нӯҳ киккар ва ҳафтсаду сӣ сиқл, мувофиқи сиқли пок буд.


text:
Ва нуқраи саршумории ҷамоат сад киккар ва ҳазору ҳафтсаду ҳафтоду панҷ сиқл, мувофиқи сиқли пок буд.


text:
Як беқаъ аз ҳар сар, яъне ним сиқл, мувофиқи сиқли пок, аз ҳар нафаре ки аз саршуморӣ гузаштааст, аз синни бистсола ва болотар, ки ҷамъ шашсаду се ҳазору панҷсаду панҷоҳ нафар буданд.


text:
Ва сад киккар нуқра барои рехтани пояҳои пок ва пояҳои парда сарф шуд, – сад поя аз сад киккар, як киккар барои як поя.


text:
Ва аз ҳазору ҳафтсаду ҳафтоду панҷ сиқл чангакҳо барои сутунҳо сохт, ва сарҳои онҳоро пӯшонид, ва бандҳо барои онҳо сохт.


text:
Ва аз он пояҳои даромадгоҳи хаймаи ҷомеъ ва қурбонгоҳи мисин, ва панҷараи мисини он, ва тамоми чизҳои қурбонгоҳро сохт,


text:
ва пояҳои гирдогирди саҳн, ва пояҳои дарвозаи саҳн, ва ҳамаи мехҳои манзил, ва ҳамаи мехҳои гирдогирди саҳнро сохт.


text:
Ва аз нахҳои лоҷвардӣ ва арғувонӣ ва қирмизӣ либосҳои хизматӣ барои хизмат кардан дар пок сохтанд; ва либосҳои пок барои Ҳорун сохтанд, чунон ки Парвардигор ба Мусо фармуда буд.


text:
Ва тунукаҳои нозук аз тилло сохтанд, ва риштаҳо аз он буриданд, то ки дар миёни нахҳои лоҷвардӣ ва арғувонӣ ва қирмизӣ ва катони нозук бо бофти санъаткорона бибофанд.


text:
Ва тасмаи бандубасти он, ки бар он буд, бо ҳамон санъат аз худи он, яъне аз тилло, нахҳои лоҷвардӣ, ва арғувонӣ, ва қирмизӣ, ва катони нозуки дутоба сохта шуд, чунон ки Парвардигор ба Мусо фармуда буд.


text:
Ва сангҳои ҷазъро дуруст карда, дар нигинхонаҳои тилло нишониданд, ва номҳои банӣ Исроилро бо ҳаккокии мӯҳр бар онҳо ҳаккокӣ намуданд.


text:
Ва онҳоро бар китфпӯшакҳои эфӯд ҷойгир кард, то ки сангҳои ёдгорӣ барои банӣ Исроил бошад, чунон ки Парвардигор ба Мусо фармуда буд.


text:
Ва синабандро бо бофти санъаткорона, мисли бофти эфӯд, аз тилло, нахҳои лоҷвардӣ ва арғувонӣ ва қирмизӣ ва катони нозуки дутоба сохт.


text:
Ва қатори чорум: забарҷад, ҷазъ ва яшм; онҳо дуруст карда, дар нигинхонаҳои тилло нишонида шуда буд.


text:
Ва ин сангҳо бо номҳои банӣ Исроил, яъне дувоздаҳ адад бо номҳои онҳо буд; бо ҳаккокии мӯҳр, ҳар яке ба номи худаш, барои дувоздаҳ сибт буд.


text:
Ва ду нигинхонаи тилло ва ду ҳалқаи тилло сохтанд, ва ду ҳалқаро ба ду канори синабанд андармон карданд.


text:
Ва ду сари дигари ду занҷири морпечро ба ду нигинхона пайванд намуда, бар китфпӯшакҳои эфӯд, ба тарафи абраи он андармон карданд.


text:
Ва боз ду ҳалқаи тилло сохтанд, ва онҳоро бар ду канори синабанд, ба он лабаш, ки ба тарафи астари эфӯд аст, андармон карданд.


text:
Ва боз ду ҳалқаи тилло сохтанд, ва онҳоро бар ду китфпӯшаки эфӯд аз поён, аз тарафи абраи он, назди пайвандшавии он, аз болои тасмаи эфӯд андармон карданд.


text:
Ва синабандро аз ҳалқаҳояш ба ҳалқаҳои эфӯд бо риштаи лоҷвард банд карданд, то ки он бар тасмаи эфӯд бошад, ва синабанд аз эфӯд ҷудо нашавад, чунон ки Парвардигор ба Мусо фармуда буд.


text:
Ва зангӯлачаҳои тилло аз тиллои холис сохтанд, ва зангӯлачаҳоро дар миёни анорҳо, бар домани ридо гузоштанд, гирдогирди он, дар миёни анорҳо.


text:
Зангӯлача ва аноре, зангӯлача ва аноре дар лаби домани ридо гирдогирди он барои хизмат кардан, чунон ки Парвардигор ба Мусо фармуда буд.


text:
Ва саллае аз катони нозук, ва кулоҳҳои зебое аз катони нозук, ва эзорҳои катон аз катони нозуки дутоба;


text:
Ва камарбанде аз катони нозуки дутоба ва нахҳои лоҷвардӣ ва арғувонӣ ва қирмизӣ, бо санъати гулдӯзӣ, чунон ки Парвардигор ба Мусо фармуда буд.


text:
Ва тунукаи нимтоҷи покро аз тиллои холис сохтанд, ва бар он хатте мисли ҳаккокии мӯҳр навиштанд: «Пок аст барои Парвардигор».


text:
Ва бар он риштаи лоҷвардие андармон карданд, то ки аз боло ба салла бибанданд, чунон ки Парвардигор ба Мусо фармуда буд.


text:
Ва тамоми кори манзили хаймаи ҷомеъ ба анҷом расид; ва банӣ Исроил онро сохтанд, мувофиқи ҳар он чи Парвардигор ба Мусо фармуда буд, амал карданд;


text:
Ва манзили хаймаро назди Мусо оварданд, бо тамоми колояш, часпакҳояш, тахтаҳояш, пуштбандҳояш ва сутунҳояш ва пояҳояш;


text:
Ва чароғдони пок, ва чароғҳояш, яъне, чароғҳои ҷо ба ҷо гузошташуда, ва тамоми колояш, ва равған барои рӯшноӣ;


text:
Ва пардаҳои саҳн, ва сутунҳояш ва пояҳояш, ва пардаи дарвозаи саҳн, ва танобҳояш ва мехҳояш, ва тамоми чизҳои хизмати манзил барои хаймаи ҷомеъ;


text:
Ва либосҳои хизматӣ барои хизмат кардан дар пок, ва либосҳои пок барои Ҳоруни коҳин, ва либосҳои писаронаш барои каҳонат кардан.


text:
Ва Мусо тамоми корро аз назар гузаронид, ва инак онҳо онро, ончунон ки Парвардигор фармуда буд, ба ҷо оварданд; ва Мусо онҳоро баракат дод.


text:
Ва равғани тадҳинро гирифта, манзилро бо ҳар он чи дар он аст, тадҳин намо, ва онро бо тамоми колояш тақдис кун, ва он пок хоҳад шуд.


text:
Ва қурбонгоҳи қурбонии сӯхтаниро бо тамоми колояш тадҳин намо, ва қурбонгоҳро тақдис кун; ва ин қурбонгоҳ поки покҳо хоҳад шуд.


text:
Ва Ҳорунро либоси пок бипӯшон, ва ӯро тадҳин намо, ва ӯро тақдис кун, то ки барои Ман каҳонат намояд.


text:
Ва онҳоро тадҳин намо, чунон ки падарашонро тадҳин кардӣ, то ки барои Ман каҳонат намоянд; ва тадҳин ёфтани онҳо барои каҳонати абадӣ дар наслҳои онҳо хоҳад буд».


text:
Ва Мусо манзилро барафрошт, ва пояҳояшро гузошт, ва тахтаҳояшро барқарор кард, ва пуштбандҳояшро ниҳод, ва сутунҳояшро барафрошт.


text:
Ва хаймаро бар манзил паҳн кард, ва болопӯши хаймаро аз боло бар он гузошт, чунон ки Парвардигор ба Мусо фармуда буд.


text:
Ва шаҳодатро гирифта, дар сандуқ гузошт, ва дастакҳоро ба сандуқ пайваст намуд, ва сарпӯшро аз боло бар сандуқ гузошт.


text:
Ва сандуқро ба манзил даровард, ва пардаи ҷудокунандаро овехта, сандуқи шаҳодатро рӯпӯш намуд, чунон ки Парвардигор ба Мусо фармуда буд.


text:
Ва бар он як даста нонро ба ҳузури Парвардигор тартиб дод, чунон ки Парвардигор ба Мусо фармуда буд.


text:
Ва қурбонгоҳи қурбонии сӯхтаниро пеши даромадгоҳи манзили хаймаи ҷомеъ гузошт, ва қурбонии сӯхтанӣ ва ҳадияи ордиро бар он тақдим намуд, чунон ки Парвардигор ба Мусо фармуда буд.


text:
вақте ки ба хаймаи ҷомеъ даромада, ба қурбонгоҳ наздик шуданд, шустушӯ карданд, чунон ки Парвардигор ба Мусо фармуда буд.


text:
Ва саҳнро гирдогирди манзил ва қурбонгоҳ барафрошт, ва пардаи дарвозаи саҳнро овехт, ва Мусо корро ба анҷом расонид.


text:
Ва Мусо натавонист ба хаймаи ҷомеъ дохил шавад, зеро ки абр бар он сокин буд, ва ҷалоли Парвардигор манзилро пур карда буд.


text:
Зеро ки абри Парвардигор бар манзил рӯзона, ва оташ дар он шабона, пеши назари тамоми хонадони Исроил дар тамоми сафари онҳо буд.


text:
«Ба банӣ Исроил сухан ронда, ба онҳо бигӯ: вақте ки касе аз шумо бихоҳад барои Парвардигор қурбонӣ кунад, – қурбонии худро аз чорпоён, яъне аз галаи говон ва аз рамаи гӯсфандон ва бузон тақдим пешкаш намояд.


text:
Агар қурбонии ӯ қурбонии сӯхтание аз гала бошад, бигзор чорпои нари беайбро тақдим намояд; онро назди дари хаймаи ҷомеъ тақдим намояд, то ки ба ҳузури Парвардигор таваҷҷӯҳ ёбад.


text:
Ва дасти худро бар сари қурбонии сӯхтанӣ мемонад, ва ӯ таваҷҷӯҳ меёбад, то ки гуноҳҳояш кафорат шавад.


text:
Ва гӯсоларо ба ҳузури Парвардигор забҳ мекушад мекунад, ва писарони Ҳорун, коҳинон хунро наздик меоваранд, ва хунро бар қурбонгоҳе ки назди хаймаи ҷомеъ ҷамъомад аст, гирдогирд мепошанд.


text:
Ва писарони Ҳорун, коҳинон, ин қисмҳо, калла ва чарбуро бар ҳезуме ки бар оташи рӯи қурбонгоҳ мебошад, мечинанд.


text:
Ва ӯ рӯда ва шикамбаи он ва почаҳои онро бо об мешӯяд, ва коҳин ҳар он чиро, ки бар қурбонгоҳ мебошад, месӯзонад, – ин қурбонии сӯхтанӣ, ҳадияи оташӣ оташин, атри хушбӯй барои Парвардигор аст.


text:
Ва агар қурбонии ӯ аз рама, яъне аз гӯсфандон ё аз бузон бошад, бигзор барои қурбонии сӯхтанӣ чорпои нари беайбро тақдим намояд.


text:
Ва онро бар тарафи шимолии қурбонгоҳ ба ҳузури Парвардигор забҳ мекунад, ва писарони Ҳорун, коҳинон, хуни онро бар қурбонгоҳ гирдогирд мепошанд.


text:
Ва ӯ онро ба қисмҳои он пора карда, каллааш ва чарбуяшро ҷудо мекунад, ва коҳин онҳоро бар ҳезуме ки бар оташи рӯи қурбонгоҳ мебошад, мечинад.


text:
Ва ӯ амъо ва почаҳоро бо об мешӯяд; ва коҳин ҳамаашро наздик оварда, бар қурбонгоҳ месӯзонад, – ин қурбонии сӯхтанӣ, ҳадияи оташин, атри хушбӯй барои Парвардигор аст.


text:
Ва агар қурбонии у барои Парвардигор, яъне қурбонии сӯхтанӣ аз паррандагон бошад, бигзор қурбонии худро аз фохтаҳо ё аз чӯҷаҳои кабӯтар пешкаш тақдим намояд.


text:
Ва коҳин онро ба қурбонгоҳ наздик оварда, каллаашро мешиканад, ва бар қурбонгоҳ месӯзонад, пас аз он ки хуни он бар девори қурбонгоҳ фушурда шавад.


text:
Ва чиғилдонашро бо парҳояш ҷудо мекунад, ва онро назди қурбонгоҳ, ба тарафи шарқӣ, дар маконе ки хокистар мебошад, мепартояд.


text:
Ва онро аз миёни болҳояш чок мекунад, вале аз ҳам ҷудо намекунад, ва коҳин онро бар қурбонгоҳ бар ҳезуме ки бар оташ мебошад, месӯзонад, – ин қурбонии сӯхтанӣ, ҳадияи оташин, атри хушбӯй барои Парвардигор аст».


text:
«Ва агар касе бихоҳад қурбонии ҳадияи ордиро барои Парвардигор тақдим намояд, – бигзор орди маҳин қурбонии ӯ бошад, ва равған бар он бирезад, ва лебӯно бар он бимонад.


text:
Ва онро ӯ ба писарони Ҳорун, коҳинон, мебиёрад, ва коҳин аз он, яъне аз орди маҳинаш, ва равғанаш, бо тамоми лебӯнояш, як мушти пур мегирад, ва онро ҳамчун ҳиссаи ёдгорӣ бар қурбонгоҳ месӯзонад, – ин қурбонии оташин, атри хушбӯй барои Парвардигор аст.


text:
Ва он чи аз ҳадияи ордӣ боқӣ мемонад, аз они Ҳорун ва писаронаш хоҳад буд; ин поки покҳост аз ҳадияҳои оташини Парвардигор.


text:
Ва агар қурбонии ҳадияи ордиро аз чизҳои дар танӯр пухташуда тақдим намоӣ, – гирдаҳои қурсҳои фатире биёр, ки барояш орди маҳин бо равған омехта хамир карда шуда бошад; ё нончаҳои фатири тунуке биёр, ки баъд аз пухтан равған бар он молида шуда бошад.


text:
Ва агар қурбонии ту ҳадияи ордие бошад, ки бар тоба* пухтаӣ, – барояш бояд орди маҳин бо равған омехта хамир карда шавад, яъне он бояд фатир бошад.


text:
Ва агар қурбонии ту ҳадияи ордие бошад, ки дар дег бирён кардаӣ, – он бояд аз орди маҳин бо равған тайёр карда шавад.


text:
Ва ҳадияи ордиеро, ки аз ин чизҳо тайёр карда шудааст, барои Парвардигор оварда, пеши коҳин мемонӣ, ва ӯ онро назди қурбонгоҳ меоварад.


text:
Ва коҳин аз ҳадияи ордӣ ҳиссаи ёдгории онро бардошта, бар қурбонгоҳ месӯзонад, – ин қурбонии оташин, атри хушбӯй барои Парвардигор аст.


text:
Ҳеҷ як ҳадияи ордие ки барои Парвардигор тақдим менамоед, набояд бо хамиртуруш тайёр карда шавад, зеро ки ҳеҷ як хамиртуруш ва ҳеҷ як асалро набояд барои Парвардигор ҳамчун қурбонии оташин бисӯзонед.


text:
Онҳоро ҳамчун қурбонии навбарҳо метавонед барои Парвардигор тақдим намоед, вале онҳо набояд бар қурбонгоҳ барои атри хушбӯй бароварда шавад.


text:
Ва ҳар қурбонии ҳадияи ордии худро бо намак намакин бикун, ва намаки паймони Худои худро аз ҳадияи ордии худ дур накун; бо ҳар қурбонии худ намак биёр.


text:
Ва ҳангоме ки ҳадияи ордии навбарҳоро барои Парвардигор тақдим менамоӣ, – аз хӯшаҳои бар оташ бирён кардашуда, аз ғаллаи нимкӯфта ҳадияи ордии навбарҳои худро тақдим намо.


text:
Ва коҳин ҳиссаи ёдгории онро аз ғаллаи нимкӯфтаи он ва аз равғани он, бо тамоми лебӯнои он месӯзонад, – ин қурбонии оташин барои Парвардигор аст».


text:
«Ва агар қурбонии касе забҳи саломатӣ бошад, – агар ӯ аз говони хоҳ нар ва хоҳ мода тақдим намояд, – бигзор беайби онҳоро ба ҳузури Парвардигор тақдим намояд.


text:
Ва дасти худро бар сари қурбонии худ мемонад, ва онро назди дари хаймаи ҷомеъ забҳ мекунад; ва писарони Ҳорун, коҳинон, хунро бар қурбонгоҳ гирдогирд мепошанд.


text:
Ва ӯ аз забҳи саломатӣ инҳоро ҳамчун қурбонии оташин барои Парвардигор тақдим менамояд: чарбуе ки амъоро мепӯшонад, ва тамоми чарбуе ки бар амъо мебошад,


text:
Ва ду гурда, ва чарбуе ки бар онҳо то худи ронҳо мебошад, ва қабати чарбуе ки бар ҷигар аст, – бигзор онро бо гурдаҳо ҷудо кунад.


text:
Ва писарони Ҳорун онро бар қурбонгоҳ бо қурбонии сӯхтанӣ бар ҳезуме ки бар оташ мебошад, месӯзонанд, – ин қурбонии оташин, атри хушбӯй барои Парвардигор аст.


text:
Ва агар қурбонии забҳи саломатии ӯ барои Парвардигор аз рама бошад, бигзор чорпои нар ё модаи беайбро тақдим намояд.


text:
Ва ӯ дасти худро бар сари қурбонии худ мемонад, ва онро назди хаймаи ҷомеъ забҳ мекунад, ва писарони Ҳорун хуни онро бар қурбонгоҳ гирдогирд мепошанд.


text:
Ва аз забҳи саломатӣ инҳоро ҳамчун қурбонии оташин барои Парвардигор тақдим менамояд: чарбуи он, тамоми дунбаи он, ки то худи думғоза ҷудо карда шуда бошад, ва чарбуе ки амъоро мепӯшонад, ва тамоми чарбуе ки бар амъо мебошад.


text:
Ва ду гурда ва чарбуе ки бар онҳо ва бар ронҳо мебо шад, ва қабати чарбуе ки бар ҷигар аст, – бигзор онро бо гурдаҳо ҷудо кунад.


text:
Ва ӯ дасти худро бар сари он мемонад, ва онро назди хаймаи ҷомеъ забҳ мекунад, ва писарони Ҳорун хуни онро бар қурбонгоҳ гирдогирд мепошанд.


text:
Ва қурбонии худро, ҳамчун қурбонии оташин барои Парвардигор, аз он тақдим менамояд: чарбуе ки амъоро мепӯшонад, ва тамоми чарбуе ки бар амъо мебошад,


text:
Ва ду гурда, ва чарбуе ки бар онҳо ва бар ронҳо мебошад, ва қабати чарбуе ки бар ҷигар аст, – бигзор онро бо гурдаҳо ҷудо кунад.


text:
Ва коҳин онҳоро бар қурбонгоҳ месӯзонад, – ин хӯроки қурбонии оташин барои атри хушбӯй аст; тамоми чарбу аз они Парвардигор аст.


text:
Қонуни абадӣ барои ҳамаи наслҳои шумо дар ҳамаи манзилҳои шумо ин аст, ки ҳеҷ чарбу ва ҳеҷ хунро нахӯред».


text:
«Ба банӣ Исроил сухан ронда, бигӯ: агар касе дар ҳар кадом аҳкоми наҳйи* Парвардигор саҳван хатокорона гуноҳ карда, бар зидди хилофи яке аз онҳо амал намояд,


text:
Агар коҳини тадҳиншуда гуноҳе карда, сабаби гуноҳкор шудани қавм гардида бошад, – бигзор барои гуноҳе ки кардааст, гӯсолаи беайберо аз галаи говон барои қурбонии гуноҳ ба Парвардигор тақдим намояд.


text:
Ва он гӯсоларо назди дари хаймаи ҷомеъ ба ҳузури Парвардигор мебиёрад, ва дасти худро бар сари гӯсола мемонад, ва гӯсоларо ба ҳузури Парвардигор забҳ мекунад;


text:
Ва коҳин ангушти худро дар хун меғӯтонад, ва аз хун ба ҳузури Парвардигор ҳафт бор пеши пардаи покгоҳ мепошад.


text:
Ва коҳин аз он хун бар шохҳои қурбонгоҳи бухури муаттар, ки ба ҳузури Парвардигор дар хаймаи ҷомеъ аст, мемолад, ва тамоми бақияи хуни гӯсоларо бар бунёди қурбонгоҳи қурбонии сӯхтанӣ, ки назди дари хаймаи ҷомеъ аст, мерезад;


text:
Ва тамоми чарбуи гӯсолаи қурбонии гуноҳро бигзор аз он бардорад: чарбуе ки амъоро мепӯшонад, ва тамоми чарбуе ки бар амъо мебошад,


text:
Ва ду гурда ва чарбуе ки бар онҳо то худи ронҳо мебошад, ва қабати чарбуе ки бар ҷигар аст, – онро бо гурдаҳо ҷудо мекунад, –


text:
Чунон ки он аз гови забҳи саломатӣ ҷудо карда мешавад; ва коҳин онҳоро бар қурбонгоҳи қурбонии сӯхтанӣ месӯзонад.


text:
Яъне тамоми гӯсоларо бояд ба беруни бошишгоҳ, ба макони пок, ки он ҷо хокистарро мерезанд, бибарад, ва онро бар ҳезум дар оташ бисӯзонад; дар маконе ки хокистарро мерезанд, бигзор сӯзонида шавад.


text:
Ва агар тамоми ҷамоати Исроил саҳван гуноҳ кунанд, ва ин кор аз чашмони ҷамоат пӯшида бошад, яъне агар бар зидди ягон аҳкоми наҳйи Парвардигор амал карда гуноҳкор шаванд,


text:
Ва гуноҳе ки кардаанд, баъдтар ошкор гардад, – бигзор ҷамоат гӯсолае аз галаи говон барои қурбонии гуноҳ тақдим намоянд, ва онро назди хаймаи ҷомеъ биёранд.


text:
Ва пирони ҷамоат дастҳои худро бар сари гӯсола ба ҳузури Парвардигор мемонанд, ва гӯсоларо ба ҳузури Парвардигор забҳ мекунанд.


text:
Ва аз он хун бар шохҳои қурбонгоҳ, ки ба ҳузури Парвардигор дар хаймаи ҷомеъ мебошад, мемолад, ва тамоми бақияи хунро бар бунёди қурбонгоҳи қурбонии сӯхтанӣ, ки назди дари хаймаи ҷомеъ аст, мерезад;


text:
Ва бо ин гӯсола ончунон амал мекунад, ки бо гӯсолаи қурбонии гуноҳ амал кард; бо он бояд ҳамин тавр амал кунад, то ки коҳин гуноҳи онҳоро кафорат намояд, ва онҳо омурзида хоҳанд шуд.


text:
Ва гӯсоларо аз бошишгоҳ берун бароварда, онро месӯзонад, чунон ки гӯсолаи аввалро сӯзонид. Ин қурбонии гуноҳи ҷамоат аст.


text:
Агар раис гуноҳ кунад, яъне бар зидди ягон аҳкоми наҳйи Парвардигор Худои худ саҳван амал карда, гуноҳкор шавад,


text:
Ва гуноҳе ки кардааст, баъдтар ба ӯ ошкор гардад, – бигзор нарбузи беайбе барои қурбонӣ тақдим намояд.


text:
Ва ӯ дасти худро бар сари нарбуз мемонад, ва онро дар маконе ки қурбонии сӯхтанӣ забҳ мекунанд, ба ҳузури Парвардигор забҳ менамояд. Ин қурбонии гуноҳ аст.


text:
Ва коҳин аз хуни қурбонии гуноҳ бо ангушти худ гирифта, бар шохҳои қурбонгоҳи қурбонии сӯхтанӣ мемолад, ва бақияи хуни онро бар бунёди қурбонгоҳи қурбонии сӯхтанӣ мерезад;


text:
Ва тамоми чарбуи онро, мисли чарбуи забҳи саломатӣ, бар қурбонгоҳ месӯзонад; ва коҳин гуноҳи ӯро ҳамин тавр кафорат менамояд, ва ӯ омурзида хоҳад шуд.


text:
Агар касе аз миёни авом мардум саҳван гуноҳ кунад, яъне бар зидди ягон аҳкоми наҳйи Парвардигор амал карда, гуноҳкор шавад,


text:
Ва гуноҳе ки кардааст, баъдтар ба ӯ ошкор гардад, – бигзор барои қурбонии худ ба сабаби гуноҳе ки кардааст, модабузи беайбе тақдим намояд.


text:
Ва ӯ дасти худро бар сари қурбонии гуноҳ мемонад, ва ин қурбонии гуноҳро дар маконе ки қурбонии сӯхтанӣ забҳ мекунанд, забҳ менамояд.


text:
Ва коҳин аз хуни он бо ангушти худ гирифта, бар шохҳои қурбонгоҳи қурбонии сӯхтанӣ мемолад, ва тамоми бақияи хуни онро бар бунёди қурбонгоҳ мерезад;


text:
Ва тамоми чарбуи онро ҷудо мекунад, чунон ки чарбуи забҳи саломатӣ ҷудо карда мешавад; ва коҳин онро бар қурбонгоҳ ҳамчун атри хушбӯй барои Парвардигор месӯзонад; ва коҳин гуноҳи ӯро кафорат менамояд, ва ӯ омурзида хоҳад шуд.


text:
Ва ӯ дасти худро бар сари ин қурбонии гуноҳ мемонад, ва онро ҳамчун қурбонии гуноҳ дар маконе ки қурбонии сӯхтанӣ забҳ мекунанд, забҳ менамояд.


text:
Ва коҳин аз хуни ин қурбонии гуноҳ бо ангушти худ гирифта, бар шохҳои қурбонгоҳи қурбонии сӯхтанӣ мемолад, ва тамоми бақияи хуни онро бар бунёди қурбонгоҳ мерезад.


text:
Ва тамоми чарбуи онро ҷудо мекунад, чунон ки чарбуи гӯсфанд аз забҳи саломатӣ ҷудо карда мешавад, ва коҳин онро бар қурбонгоҳ ҳамчун қурбонии оташин барои Парвардигор месӯзонад; ва коҳин гуноҳи ӯро, ки кардааст, кафорат менамояд, ва ӯ омурзида хоҳад шуд».


text:
«Агар касе дар он хусус гуноҳ кунад, ки овози савгандро шунидааст, ва шоҳиди он мебошад, яъне ё дидааст ва ё хабардор шудааст, валекин хабар надодааст, – ӯ барои ин гуноҳаш ҷазо хоҳад ёфт.


text:
Ё касе ки ба ҳар чизи нопок, – хоҳ ба лошаи ҳайвони нопок, хоҳ ба лошаи чорпои нопок, хоҳ ба лошаи ҳашароти нопок – бирасад, ва ин аз ӯ пӯшида бошад, вале ӯ нопок ва гунаҳкор муҷрим гардидааст;


text:
Ё ба нопокии одамизод, – ба ҳар нопокие ки кас аз он нопок мешавад, – бирасад, ва ин аз ӯ пӯшида бошад, вале баъдтар ба ӯ маълум шуда, ӯ муҷрим гардидааст;


text:
Ё касе ки бо даҳонаш барои кардани кори баде ё кори неке бемулоҳиза савганд хӯрдааст, – дар ҳар чизе ки одамизод бемулоҳиза савганд мехӯрад, – ва ин аз ӯ пӯшида бошад, вале баъдтар ин ба ӯ маълум шуда, ӯ дар яке аз инҳо муҷрим гардидааст, –


text:
Ва қурбонии айби ҷурми худро барои гуноҳе ки кардааст, ба Парвардигор тақдим намояд, яъне аз рамаи бузу гӯсфандон чорпои модаеро ҳамчун қурбонии гуноҳ биёрад, ва коҳин гуноҳи ӯро кафорат хоҳад кард.


text:
Ва агар баррае барои ӯ дастрас набошад, бигзор ҳамчун қурбонии ҷурми худ барои гуноҳе ки кардааст, ду фохта ё ду чӯҷаи кабӯтарро ба Парвардигор тақдим намояд: яке – барои қурбонии гуноҳ, ва дигаре – барои қурбонии сӯхтанӣ.


text:
Ва ӯ онҳоро назди коҳин мебиёрад, ки вай ҳамонро, ки барои қурбонии гуноҳ аст, аввал тақдим намуда, каллаашро аз пушти гарданаш мешиканад, вале ҷудо намекунад;


text:
Ва аз хуни қурбонии гуноҳ бар девори қурбонгоҳ мемолад, ва бақияи хун бигзор бар бунёди қурбонгоҳ фушурда шавад. Ин қурбонии гуноҳ аст.


text:
Ва дигарашро барои қурбонии сӯхтанӣ, мувофиқи дастур, ба кор мебарад; ва коҳин гуноҳи ӯро, ки кардааст, кафорат менамояд, ва ӯ омурзида хоҳад шуд.


text:
Ва агар ду фохта ё ду чӯҷаи кабӯтар барои ӯ дастрас набошад, бигзор ҳамчун қурбонии худ барои гуноҳе ки кардааст, ба қадри даҳяки эфа орди маҳин барои қурбонии гуноҳ биёрад; бигзор равған бар он нарезад, ва лебӯно бар он намонад, зеро ки ин қурбонии гуноҳ аст.


text:
Ва онро назди коҳин мебиёрад; ва коҳин як мушт аз он ҳамчун ҳиссаи ёдгорӣ мегирад, ва бар қурбонгоҳ ҳамчун қурбонии оташини Парвардигор месӯзонад. Ин қурбонии гуноҳ аст.


text:
Ва коҳин гуноҳеро, ки он мард дар яке аз ин мавридҳо кардааст, кафорат менамояд, ва ӯ омурзида хоҳад шуд; ва бақияи он ҳамчун ҳадияи ордӣ аз они коҳин хоҳад буд».


text:
«Агар касе хиёнат намуда, саҳван дар ҳаққи чизҳои поки Парвардигор гуноҳ кунад, бигзор ҳамчун қурбонии ҷурми худ аз рама, дар асоси арзишдиҳии ту бо сиқлҳои нуқра, мувофиқи сиқли пок, қӯчқори беайбе барои қурбонии ҷурм ба Парвардигор тақдим намояд;


text:
Ва ӯ бояд товони чизи покеро, ки дар ҳаққи он гуноҳ кардааст, адо намояд, ба тавре ки панҷяки арзиши онро бар он илова кунад, ва онро ба коҳин бидиҳад; ва коҳин гуноҳи ӯро ба воситаи қӯчқори қурбонии ҷурм кафорат менамояд, ва ӯ омурзида хоҳад шуд.


text:
Ва агар касе гуноҳ кунад, яъне бар зидди яке аз аҳкоми наҳйи Парвардигор амал кунад, вале инро надонад, – ӯ муҷрим аст, ва барои гуноҳаш ҷазо хоҳад ёфт;


text:
Ва бигзор аз рама, дар асоси арзишдиҳии ту, қӯчқори беайбе барои қурбонии ҷурм назди коҳин биёрад; ва коҳин саҳверо, ки ӯ кардааст, вале надонистааст, кафорат менамояд, ва ӯ омурзида хоҳад шуд.


text:
«Агар касе гуноҳ кунад, ва дар ҳаққи Парвардигор хиёнат намояд, ва ба ёри худ дар бобати амонат, ё гарав, ё моли дуздӣ мункир шавад, ё ёри худро фиреб кунад,


text:
Ё чизи гумшударо ёфта, дар ин бобат мункир шавад, ва савганди дурӯғ хӯрад дар яке аз корҳое ки одамизод карда, дар онҳо гуноҳкор мешавад, –


text:
Пас, модоме ки ӯ гуноҳ карда, муҷрим гардидааст, ӯ бояд он чиро, ки дуздидааст, ё он чиро, ки бо роҳи фиреб ба даст овардааст, ё он чиро, ки назди ӯ амонат гузошта шудааст, ё чизи гумшударо, ки ёфтааст, баргардонад.


text:
Арзиши ҳар он чиро, ки дар бораи он савганди дурӯғ хӯрдааст, ӯ бояд пурра адо кунад, ва панҷяки он арзишро бар он илова намуда, ба соҳиби он бидиҳад, дар рӯзе ки қурбонии ҷурми худро тақдим менамояд.


text:
Ва барои қурбонии ҷурми худ бигзор ба Парвардигор қӯчқори беайбе аз рама, мувофиқи арзишдиҳии ту, ҳамчун қурбонии ҷурм назди коҳин биёрад.


text:
Ва коҳин гуноҳи ӯро ба ҳузури Парвардигор кафорат менамояд, ва ӯ дар ҳар коре ки карда муҷрим гардидааст, омурзида хоҳад шуд».


text:
«Ба Ҳорун ва писаронаш фармуда, бигӯ: ин аст қонуни қурбонии сӯхтанӣ: бигзор қурбонии сӯхтанӣ тамоми шаб то субҳ бар оташдони қурбонгоҳ бошад, ва оташи қурбонгоҳ бар он бисӯзад.


text:
Ва бигзор коҳин пероҳани катони худро бипӯшад, ва эзори катоне бар бадани худ бипӯшад, ва хокистари қурбонии сӯхтаниро, ки оташ бар қурбонгоҳ сӯзонидааст, бардорад, ва онро назди қурбонгоҳ бимонад;


text:
Ва либосҳои худро кашида, либосҳои дигар бипӯшад, ва хокистарро берун аз бошишгоҳ ба макони поке барорад.


text:
Ва оташе ки бар қурбонгоҳ аст, бигзор фурӯзон буда, хомӯш нашавад; ва бигзор коҳин бар он ҳар субҳ ҳезум бисӯзонад, ва қурбонии сӯхтаниро бар он бимонад, ва чарбуи забҳи саломатиро бар он бисӯзонад.


text:
Ва ин аст қонун дар бораи ҳадияи ордӣ: писарони Ҳорун бояд онро ба ҳузури Парвардигор бар қурбонгоҳ тақдим намоянд.


text:
Ва бигзор коҳин аз он як мушт аз орди маҳини ҳадияи ордӣ ва аз равғанаш бо тамоми лебӯное ки бар ҳадияи ордӣ мебошад, бардорад, ва бар қурбонгоҳ бисӯзонад; ин атри хушбӯй аст барои ёдгорӣ ба ҳузури Парвардигор.


text:
Он чи аз он боқӣ мемонад, бигзор Ҳорун ва писаронаш бихӯранд; он бояд бе хамиртуруш дар макони пок хӯрда шавад; дар саҳни хаймаи ҷомеъ бигзор онро бихӯранд.


text:
Он набояд бо хамиртуруш пухта шавад; онро аз ҳадияҳои оташини Худ ҳамчун ҳиссаи онҳо додаам. Он мисли қурбонии гуноҳ ва қурбонии ҷурм поки покҳо мебошад.


text:
Ҳар мардина аз миёни писарони Ҳорун метавонад онро бихӯрад, – ин фаризаи абадӣ барои наслҳои шумо аз ҳадияҳои оташини Парвардигор мебошад; ҳар кӣ ба онҳо бирасад, тақдис хоҳад ёфт».


text:
«Ин аст қурбонии Ҳорун ва писаронаш, ки бояд дар рӯзи тадҳин шудани худ ба Парвардигор тақдим намоянд: даҳяки эфа аз орди маҳин барои ҳадияи ордии доимӣ; нисфаш барои субҳ ва нисфаш барои шом.


text:
Он бояд бар тоба бо равған тайёр карда шавад; онро бо оби ҷӯш омехта, ҳамчун ҳадияи ордии иборат аз нончаҳои бирён биёр; барои атри хушбӯй ба Парвардигор тақдим намо.


text:
Ва коҳини тадҳиншуда, ки дар ҷои ӯ аз писаронаш хоҳад буд, инро бояд ба амал оварад; ин фаризаи абадист: он бояд комилан барои Парвардигор сӯзонида шавад.


text:
«Ба Ҳорун ва писаронаш бигӯ. Ин аст қонун дар бораи қурбонии гуноҳ: дар маконе ки қурбонии сӯхтанӣ забҳ карда мешавад, қурбонии гуноҳ низ бояд ба ҳузури Парвардигор дар он ҷо забҳ карда шавад; ин поки покҳост.


text:
Коҳине ки қурбонии гуноҳро ба амал меоварад, метавонад онро бихӯрад; он бояд дар макони пок, дар саҳни хаймаи ҷомеъ хӯрда шавад.


text:
Ҳар чизе ки ба гӯшти он мерасад, тақдис меёбад; ва агар хуни он бар либосе пошида шавад, он чиро, ки бар он пошида шудааст, дар макони пок бишӯй.


text:
Ва зарфи сафолине ки қурбонии гуноҳ дар он пухта шудааст, бояд шикаста шавад; ва агар он дар зарфи мисин пухта шуда бошад, он зарф бояд сайқал зидоиш дода ва бо об шуста шавад.


text:
Вале ҳар қурбонии гуноҳ, ки хунаш ба хаймаи ҷомеъ дароварда мешавад, то ки дар покгоҳ кафорат намояд, набояд хӯрда шавад; он бояд дар оташ сӯзонида шавад».


text:
Дар маконе ки қурбонии сӯхтаниро забҳ мекунанд, қурбонии ҷурмро низ бояд дар он ҷо забҳ кунанд; ва хуни он бояд бар курбонгоҳ гирдогирд пошида шавад.


text:
Ва ду гурда ва чарбуе ки бар онҳо то худи ронҳо мебошад, ва қабати чарбуе ки бар ҷигар аст, – бигзор онро бо гурдаҳо ҷудо кунад.


text:
Ва коҳин онҳоро бар қурбонгоҳ ҳамчун қурбонии оташин барои Парвардигор месӯзонад. Ин қурбонии ҷурм аст.


text:
Ҳар мардина аз миёни коҳинон онро метавонад бихӯрад; он бояд дар макони пок хӯрда шавад. Ин поки покҳост.


text:
Қурбонии гуноҳ монанди қурбонии ҷурм аст, яъне қонуни онҳо як аст: он аз они коҳинест, ки ба воситаи он кафорат менамояд.


text:
Ва коҳине ки қурбонии сӯхтании касеро тақдим менамояд, пӯсти он қурбонии сӯхтание ки ӯ тақдим намудааст, аз они ҳамин коҳин хоҳад буд.


text:
Ва ҳар ҳадияи ордӣ, ки дар танӯр пухта шудааст, ва ҳар он чи дар дег ва бар тоба тайёр карда шудааст, аз они коҳине ки онро тақдим менамояд, хоҳад буд.


text:
Ва ҳар ҳадияи ордӣ, хоҳ бо равған омехта, хоҳ хушк бошад, аз они тамоми банӣ Ҳорун хоҳад буд, бе он ки аз якдигар тафовуте фарқе дошта бошанд.


text:
Агар касе онро барои шукрона тақдим намояд, ӯ бояд бо забҳи шукрона қурсҳои фатири бо равған омехташуда, ва нончаҳои тунуки фатири равған молидашуда, ва аз орди маҳине ки бо оби ҷӯш омехтааст, қурсҳои бо равған омехташуда тақдим намояд;


text:
Қурбонии худро ҳамроҳи забҳи шукронаи саломатии худ ӯ бояд бо қурсҳои нони хамиртурушдор тақдим намояд.


text:
Ва аз он якеро аз ҳар қурбонӣ ҳамчун ҳадия барои Парвардигор тақдим менамояд; ин аз они коҳине ки хуни забҳи саломатиро мепошад, хоҳад буд.


text:
Ва гӯшти забҳи шукронаи саломатии ӯ бояд дар рӯзи қурбонӣ шуданаш хӯрда шавад; аз он то субҳ набояд боқӣ гузошта шавад.


text:
Ва агар забҳи қурбонии ӯ аз рӯи ваъда назр ё кӯшиш хайрот бошад, забҳи у бояд дар рӯзи қурбонӣ шуданаш хӯрда шавад; ва бақияи онро рӯзи дигар хӯрдан мумкин аст.


text:
Ва агар аз гӯшти забҳи саломатии ӯ дар рӯзи сеюм хӯрда шавад, он сазовори таваҷҷӯҳ нахоҳад буд, ва барои касе ки онро қурбонӣ кардааст, ба ҳисоб оварда нахоҳад шуд; он нопок аст, ва ҳар кӣ аз он бихӯрад, барои гуноҳаш ҷазо хоҳад ёфт.


text:
Ва гӯшти он, агар ба ягон чизи нопок бирасад, набояд хӯрда шавад, балки бояд дар оташ сӯзонида шавад; ва гӯшти покро ҳар каси пок метавонад бихӯрад.


text:
Вале агар касе аз гӯшти забҳи саломатӣ, ки барои Парвардигор аст, бихӯрад, дар ҳолате ки нопокии ӯ бар ӯ бошад, он кас аз миёни қавми худ нобуд хоҳад шуд.


text:
Ва агар касе ба ҳар чизи нопок, хоҳ ба нопокии одамизод, хоҳ ба чорпои нопок, хоҳ ба ҳар чизи зишти нопок бирасад, ва аз гӯшти забҳи саломатӣ, ки барои Парвардигор аст, бихӯрад, – он кас аз миёни қавми худ нобуд хоҳад шуд».


text:
Ва чарбуи чорпои мурда ва чарбуи чорпои даридашударо барои ҳар кор истеъмол кардан мумкин аст, вале ба ҳеҷ ваҷҳ онро нахӯред.


text:
Зеро ҳар кӣ чарбуи чорпоеро, ки аз он қурбонии оташин барои Парвардигор тақдим карда мешавад, бихӯрад, – он касе ки хӯрда бошад, аз миёни қавми худ нобуд хоҳад шуд.


text:
«Ба банӣ Исроил сухан ронда, бигӯ: ҳар кӣ забҳи саломатии худро барои Парвардигор тақдим менамояд, ӯ бояд қурбонии худро аз забҳи саломатии худ барои Парвардигор биёрад.


text:
Бо дастҳои худ ӯ бояд қурбонии оташинро барои Парвардигор биёрад, чарбуро бо сина бояд биёрад, то ки он синаро ба ҳузури Парвардигор биҷунбонад.


text:
Ҳар кӣ аз писарони Ҳорун хуни қурбонии саломатӣ ва чарбуро тақдим менамояд, соқи рост ҳиссаи ӯ хоҳад буд.


text:
Зеро ки Ман синаи ҷунбониданӣ ва соқи пешкашро аз банӣ-Исроил, аз забҳҳои саломатии онҳо гирифтам, ва онҳоро ба Ҳоруни коҳин ва писаронаш ба фаризаи абадӣ аз ҷониби банӣ Исроил додам».


text:
Ин аст насибаи тадҳини Ҳорун ва насибаи тадҳини писаронаш аз қурбониҳои оташини Парвардигор дар рӯзе ки онҳо наздик оварда шуданд, то ки барои Парвардигор каҳонат кунанд,


text:
Ки ба онҳо додани онро Парвардигор фармуд, дар рӯзе ки онҳоро аз миёни банӣ Исроил тадҳин намуд. Ин фаризаи абадӣ дар наслҳои онҳост.


text:
Ин аст қонуни қурбонии сӯхтанӣ, ҳадияи ордӣ, қурбонии гуноҳ, қурбонии ҷурм, қурбонии гумоштанӣ ва забҳи саломатӣ,


text:
Ки Парвардигор ба Мусо дар кӯҳи Сино фармуда буд, дар рӯзе ки ба банӣ Исроил дар биёбони Сино фармуд, ки қурбониҳои худро барои Парвардигор тақдим намоянд.


text:
«Ҳорун, ва писаронашро бо ӯ, ва либосҳо, ва равғани тадҳин, ва гӯсолаи қурбонии гуноҳ, ва ду қӯчқор, ва сабади фатирҳоро бигир,


text:
Ва Мусо ончунон ки Парвардигор ба ӯ фармуд, ба амал овард, ва ҷамоат назди дари хаймаи ҷомеъ ҷамъ шуданд.


text:
Ва пероҳанро бар ӯ гузошт, ва камарашро бо камарбанд баст, ва ридоро бар ӯ пӯшонид, ва эфӯдро бар ӯ гузошт, ва камарашро бо тасмаи эфӯд баста, эфӯдро ба воситаи он бар ӯ мустаҳкам намуд.


text:
Ва салларо бар сари ӯ гузошт, ва бар салла, аз пеш, тунукаи лавҳаи тилло, яъне нимтоҷи покро ниҳод, чунон ки Парвардигор ба Мусо фармуда буд.


text:
Ва Мусо равғани тадҳинро гирифт, ва манзил ва он чиро, ки дар он буд, тадҳин намуд, ва онҳоро тақдис кард.


text:
Ва аз он бар қурбонгоҳ ҳафт бор пошид, ва қурбонгоҳ ва тамоми колояш, ва лаган ва пояашро тадҳин намуд, то ки онҳоро тақдис кунад.


text:
Ва Мусо писарони Ҳорунро наздик овард, ва бар онҳо пероҳанҳоро пӯшонид, ва камарбандҳоро бар камари онҳо баст, ва кулоҳҳоро бар сари онҳо ниҳод, чунон ки Парвардигор ба Мусо фармуда буд.


text:
Ва гӯсолаи қурбонии гуноҳро овард, ва Ҳорун ва писаронаш дастҳои худро бар сари гӯсолаи қурбонии гуноҳ монданд,


text:
Ва онро забҳ кард, ва Мусо хунро гирифт, ва бар шохҳои қурбонгоҳ гирдогирд бо ангушташ молид, ва қурбонгоҳро пок намуд, ва хунро бар бунёди қурбонгоҳ рехта, онро тақдис кард, то ки барояш кафорат намояд.


text:
Ва тамоми чарбуеро, ки бар амъо буд, ва қабати чарбуеро, ки бар ҷигар буд, ва ду гурда ва чарбуи онҳоро гирифт, ва Мусо онҳоро бар қурбонгоҳ сӯзонид.


text:
Ва гӯсола ва пӯсташ ва гӯшташ ва саргинашро берун аз бошишгоҳ дар оташ сӯзонид, чунон ки Парвардигор ба Мусо фармуда буд.


text:
Ва қӯчқори қурбонии сӯхтаниро наздик овард, ва Ҳорун ва писаронаш дастҳои худро бар сари қӯчқор монданд.


text:
Ва амъо ва почаҳоро бо об шуст; ва Мусо тамоми қӯчқорро бар қурбонгоҳ сӯзонид: ин қурбонии сӯхтанӣ ҳамчун атри хушбӯй ва қурбонии оташин барои Парвардигор буд, чунон ки Парвардигор ба Мусо фармуда буд.


text:
Ва қӯчқори дуюмро, ки қӯчқори гумоштанӣ ба шумор мерафт, наздик овард, ва Ҳорун ва писаронаш дастҳои худро бар сари қӯчқор монданд.


text:
Ва онро забҳ кард, ва Мусо аз хуни он гирифт, ва бар нармаи гӯши рости Ҳорун, ва бар нарангушти дасти рости ӯ, ва бар нарангушти пои рости ӯ молид.


text:
Ва писарони Ҳорунро наздик овард, ва Мусо аз он хун бар нармаи гӯши рости онҳо, ва бар нарангушти дасти рости онҳо, ва бар нарангушти пои рости онҳо молид; ва Мусо он хунро бар қурбонгоҳ гирдогирд пошид.


text:
Ва чарбу ва дунба, ва тамоми чарбуеро, ки бар амъо буд, ва қабати чарбуеро, ки бар ҷигар буд, ва ду гурда ва чарбуи онҳо, ва соқи ростро гирифт;


text:
Ва аз сабади фатирҳое ки ба ҳузури Парвардигор буд, як қурси фатир, ва як қурси нони равғанин, ва як нончаи тунукро гирифта, бар чарбу ва бар соқи рост монд.


text:
Ва ҳамаи инро бар кафҳои Ҳорун ва бар кафҳои писаронаш гузошт, ва онҳоро ба ҳузури Парвардигор ҷунбонид.


text:
Ва Мусо инҳоро аз кафҳои онҳо гирифта, бар қурбонгоҳ бо қурбонии сӯхтанӣ сӯзонид: ин қурбонии гумоштанӣ барои атри хушбӯй буд, ин қурбонии оташин барои Парвардигор буд.


text:
Ва Мусо синаро гирифт, ва онро ҳамчун ҳадияи ҷунбониданӣ ба ҳузури Парвардигор ҷунбонид; ин аз қӯчқори гумоштанӣ ҳиссае барои Мусо буд, чунон ки Парвардигор ба Мусо фармуда буд.


text:
Ва Мусо аз равғани тадҳин ва аз хуне ки бар қурбонгоҳ буд, гирифт, ва бар Ҳорун, бар либосҳояш, ва бар писарони ӯ, ва бар либосҳои писарони ӯ бо ӯ пошид; ва Ҳорун ва либосҳояш, ва писарони ӯ ва либосҳои писарони ӯро бо ӯ тақдис кард.


text:
Ва Мусо ба Ҳорун ва писаронаш гуфт: «Ин гӯштро назди дари хаймаи ҷомеъ бипазед, ва дар он ҷо онро бо ноне ки дар сабади гумоштанӣ мебошад, бихӯред, чунон ки ба ман фармуда гуфта шудааст: 'Ҳорун ва писаронаш онро бихӯранд'.


text:
Ва аз дари хаймаи ҷомеъ ҳафт рӯз берун наравед, то рӯзе ки айёми гумоштани шумо анҷом ёбад, зеро ки гумоштани шумо бояд ҳафт рӯз ба амал ояд.


text:
Чунон ки имрӯз ба амал оварда шуд, ончунон Парвардигор фармуд, ки ба амал оварда шавад, то ки барои шумо кафорат гардад.


text:
Ва назди дари хаймаи ҷомеъ рӯзона ва шабона ҳафт рӯз бимонед, ва навбатдории Парвардигорро риоя намоед, то ки намиред, зеро ки чунин ба ман фармуда шудааст».


text:
Ва ба Ҳорун гуфт: «Гӯсолаи наре барои қурбонии гуноҳ ва қӯчқоре барои қурбонии сӯхтанӣ бигир, ки ҳар ду беайб бошанд, ва ба ҳузури Парвардигор тақдим намо.


text:
Ва ба банӣ Исроил сухан ронда, бигӯ: 'Нарбузе барои қурбонии гуноҳ, ва гӯсола ва барраи яксолае ки беайб бошанд, барои қурбонии сӯхтанӣ бигиред,


text:
Ва барзагов ва қӯчқоре барои забҳҳои саломатӣ, то ки ба ҳузури Парвардигор забҳ карда шавад, ва ҳадияи ордии бо равған омехташуда; зеро ки имрӯз Парвардигор ба шумо зоҳир хоҳад шуд'».


text:
Ва он чиро, ки Мусо фармуда буд, назди хаймаи ҷомеъ оварданд; ва тамоми ҷамоат наздик омада, ба ҳузури Парвардигор истоданд.


text:
Ва Мусо гуфт: «Ин аст он чи Парвардигор фармудааст, ки ба амал оваред, ва ҷалоли Парвардигор ба шумо зоҳир хоҳад шуд».


text:
Ва Мусо ба Ҳорун гуфт: «Ба қурбонгоҳ наздик биё, ва қурбонии гуноҳи худ ва қурбонии сӯхтании худро тақдим карда, барои худат ва барои ҷамоат кафорат намо; ва қурбонии қавмро тақдим карда, барои онҳо кафорат намо, чунон ки Парвардигор фармудааст».


text:
Ва писарони Ҳорун хунро назди ӯ оварданд, ва ӯ ангушти худро дар хун ғӯтонида, бар шохҳои қурбонгоҳ молид; ва хунро бар бунёди қурбонгоҳ рехт.


text:
Ва чарбу, ва гурдаҳо, ва қабати чарбуи рӯи ҷигари қурбонии гуноҳро бар қурбонгоҳ сӯзонид, чунон ки Парвардигор ба Мусо фармуда буд.


text:
Ва қурбонии сӯхтаниро забҳ кард, ва писарони Ҳорун хунро назди ӯ оварданд, ва ӯ онро бар қурбонгоҳ гирдогирд пошид.


text:
Ва қурбонии қавмро наздик овард, ва нарбузи гуноҳро, ки барои қавм буд, гирифт, ва онро забҳ карда, монанди қурбонии пешина, барои гуноҳ тақдим намуд.


text:
Ва ҳадияи ордиро наздик овард, ва мушташро аз он пур карда, илова ба қурбонии сӯхтании субҳ бар қурбонгоҳ сӯзонид.


text:
Ва барзагов ва қӯчқорро, ки забҳи саломатӣ барои қавм буд, забҳ намуд; ва писарони Ҳорун хунро назди ӯ оварданд, ва ӯ онро бар қурбонгоҳ гирдогирд пошид.


text:
Ва низ чарбуи барзагов ва қӯчқорро: дунба ва он чи амъоро мепӯшонад, ва гурдаҳо, ва қабати чарбуи рӯи ҷигарро, –


text:
Ва Ҳорун синаҳо ва соқи ростро, ҳамчун ҳадияи ҷунбониданӣ, ба ҳузури Парвардигор ҷунбонид, чунон ки Мусо фармуда буд.


text:
Ва Ҳорун дастҳои худро сӯи қавм боло бардошта, онҳоро баракат дод, ва баъд аз тақдим кардани қурбонии гуноҳ ва қурбонии сӯхтанӣ ва забҳи саломатӣ фурӯд омад.


text:
Ва Мусо ва Ҳорун ба хаймаи ҷомеъ даромаданд, ва берун омада, қавмро баракат доданд; ва ҷалоли Парвардигор ба тамоми қавм зоҳир шуд.


text:
Ва оташе аз ҳузури Парвардигор берун омада, қурбонии сӯхтанӣ ва чарбуро бар қурбонгоҳ сӯзонид, ва тамоми қавм инро дида, ба ваҷд омаданд, ва бар рӯи худ афтоданд.


text:
Ва писарони Ҳорун, Нодоб ва Абиҳу, ҳар яке маҷмари худро гирифта, оташ бар онҳо монданд, ва бухур бар он гузошта, ба ҳузури Парвардигор оташи бегонаро, ки Ӯ ба онҳо нафармуда буд, наздик оварданд.


text:
Ва Мусо ба Ҳорун гуфт: «Ин аст он чи Парвардигор сухан ронда, гуфтааст: 'Ба воситаи наздиконам покии Худро зоҳир хоҳам сохт, ва дар назари тамоми қавм ҷалол хоҳам ёфт'». Ва Ҳорун хомӯш монд.


text:
Ва Мусо Мишоил ва Элсофонро, ки писарони Узиил, амаки Ҳорун, буданд, хонда, ба онҳо гуфт: «Наздик омада, бародарони худро аз пеши покгоҳ ба беруни бошишгоҳ бибаред».


text:
Ва онҳо наздик омада, мурдаҳоро дар пероҳанҳошон ба беруни бошишгоҳ бурданд, чунон ки Мусо гуфта буд.


text:
Ва Мусо ба Ҳорун ва писаронаш Элъозор ва Итомор гуфт: «Сарҳои худро яла накунед, ва либосҳои худро надарронед, то ки намиред, ва Ӯ бар тамоми ҷамоат ғазаб накунад; вале бигзор бародарони шумо, тамоми хонадони Исроил, дар ҳаққи сӯхтагон, ки Парвардигор онҳоро сӯзонидааст, навҳагарӣ кунанд.


text:
Ва аз дари хаймаи ҷомеъ берун наравед, мабодо бимиред, зеро ки равғани тадҳини Парвардигор бар шумост». Ва онҳо мувофиқи гуфтори Мусо амал карданд.


text:
«Ту ва писаронат бо ту, вақте ки ба хаймаи ҷомеъ дохил мешавед, май ва шароб нанӯшед, то ки намиред; ин аст фаризаи абадӣ дар наслҳои шумо,


text:
Ва тамоми фароизеро, ки Парвардигор ба шумо ба воситаи Мусо фармудааст, ба банӣ Исроил таълим диҳед».


text:
Ва Мусо ба Ҳорун ва писаронаш Элъозор ва Итомор, ки зинда монда буданд, гуфт: «Ҳадияи ордиеро, ки аз қурбонии оташини Парвардигор боқӣ мондааст, бигиред, ва онро бе хамиртуруш назди қурбонгоҳ бихӯред, зеро ки ин поки покҳост.


text:
Ва онро дар макони пок бихӯред, чунки он аз қурбонии оташини Парвардигор ҳиссаи ту ва ҳиссаи писарони туст, зеро ки чунин ба ман фармуда шудааст.


text:
Ва синаи ҷунбониданӣ ва соқи пешкашро ту ва писаронат ва духтаронат бо ту дар макони пок бихӯред, зеро ки инҳо аз забҳҳои саломатии банӣ Исроил барои ҳиссаи ту ва ҳиссаи фарзандони ту дода шудааст.


text:
Соқи пешкаш ва синаи ҷунбониданиро онҳо бояд бо қурбонии оташини чарбу биёранд, то ки ҳамчун ҳадияи ҷунбониданӣ ба ҳузури Парвардигор ҷунбонида шавад; ва ин барои ту ва барои писаронат бо ту фаризаи абадӣ хоҳад буд, чунон ки Парвардигор фармудааст».


text:
Ва Мусо нарбузи қурбонии гуноҳро талабид, ва инак, он сӯзонида шуда буд; ва ӯ ба Элъозор ва Итомор, писарони Ҳорун, ки зинда монда буданд, хашм намуда, гуфт:


text:
«Чаро ин қурбонии гуноҳро дар макони пок нахӯрдед? Он, охир, поки покҳост, ва онро Ӯ ба шумо додааст, то ки гуноҳи ҷамоатро бардошта, барои онҳо ба ҳузури Парвардигор кафорат намоед.


text:
Хуни он, охир, андаруни покгоҳ дохил карда нашудааст, ва ҳол он ки шумо онро мебоист дар покгоҳ мехӯрдед, чунон ки фармуда будам».


text:
Ва Ҳорун ба Мусо сухан ронда, гуфт: «Имрӯз, охир, онҳо қурбонии гуноҳи худ ва қурбонии сӯхтании худро, ба ҳузури Парвардигор тақдим карданд, – ва чунин ҳодисаҳо ба ман рӯй дод; пас, агар имрӯз қурбонии гуноҳро мехӯрдам, оё ин дар назари Парвардигор мақбул меафтод?»


text:
«Ба банӣ Исроил сухан ронда, бигӯед: инҳоянд ҷонвароне ки шумо метавонед аз ҳамаи чорпоёни рӯи замин бихӯред:


text:
Аммо инҳоро аз кавшакунандагон ва сумдорон нахӯред: шутурро, зеро ки он кавшакунанда аст, валекин сумаш ҷуфтсум нест, – он барои шумо нопок аст;


text:
Ва тавушқон?суғурро, зеро ки он кавшакунанда аст, валекин сумаш ҷуфтсум нест, – он барои шумо нопок аст;


text:
Ва хукро, зеро ки он сумдор аст ва сумаш ҷуфтсум аст, валекин хӯрокашро кавша намекунад, – он барои шумо нопок аст.


text:
Аз ҳар он чи дар об аст, инҳоро метавонед бихӯред: ҳар он чи пар ва пулакча дар об дорад, – хоҳ дар баҳрҳо бошад, хоҳ дар дарёҳо, – онҳоро метавонед бихӯред.


text:
Вале ҳар он чи пар ва пулакча надорад, – хоҳ дар баҳрҳо бошад, хоҳ дар дарёҳо, – аз ҳар ҳашароти об ва аз ҳар ҷонваре ки дар об аст, – инҳо барои шумо нафратовар аст.


text:
Ва аз паррандагон аз инҳо нафрат намоед: инҳо хӯрда нашаванд, чунки нафратоваранд: уқоб, ва каргас, ва бургут,


text:
Аммо аз ҳар ҳашароти болдоре ки бар чор пой роҳ меравад, ҳамонро бихӯред, ки аз болои кафҳои пояш соқҳо барои ҷастан бар замин дорад.


text:
Инҳоро аз онҳо бихӯред: малах арбеҳ бо зоти он, малахи солъом бо зоти он, ва малахи ҳарҷӯл бо зоти он, ва малахи ҳоҷоб бо зоти он*.


text:
Ҳар чорпое ки сумдор аст, валекин сумаш ҷуфтсум нест, ва хӯрокашро кавша намекунад, – барои шумо нопок аст; ҳар кӣ ба онҳо бирасад, нопок хоҳад шуд.


text:
Ва аз ҳамаи ҳайвонҳое ки бар чор пой роҳ мераванд, ҳар кадоме ки бар кафи пои худ равон бошад, барои шумо нопок аст; ҳар кӣ ба лошаи онҳо бирасад, то шом нопок хоҳад буд.


text:
Ва ҳар кӣ лошаи онҳоро бардошта бошад, бояд либосҳояшро бишӯяд, ва то шом нопок хоҳад буд; онҳо барои шумо нопоканд.


text:
Ва аз ҷонварҳои майдае ки бар замин мехазанд, инҳо барои шумо нопоканд: кӯрмуш, ва муш, ва сусмор бо зоташ,


text:
Инҳо аз ҳамаи, ҷонварҳои хазанда барои шумо нопоканд; ҳар кӣ ба онҳо пас аз мурданашон бирасад, то шом, нопок хоҳад буд.


text:
Ва ҳар чизе ки яке аз онҳо пас аз мурданаш бар он афтад, нопок хоҳад шуд: хоҳ чизе аз зарфи чӯбин, хоҳ либосе, хоҳ пӯсте, хоҳ халтае, яъне ҳар колое ки барои коре истеъмол мешавад, бояд дар об гузошта шавад, ва он то шом нопок хоҳад буд, ва пас аз он пок хоҳад шуд.


text:
Ва ҳар зарфи сафолин, ки яке аз онҳо андаруни он афтад, ҳар он чи андаруни он бошад, нопок хоҳад шуд, ва онро бишканед.


text:
Ҳар хӯрокворие ки барои хӯрок истеъмол мешавад, агар бар он аз чунин зарф об рехта бошад, нопок хоҳад буд, ва ҳар нӯшокие ки барои нӯшидан истеъмол мешавад, дар чунин зарф нопок хоҳад буд.


text:
Ва ҳар чизе ки бар он аз лошаи онҳо афтад, нопок хоҳад буд; танӯр ва оташдон бояд шикаста шаванд, – онҳо нопоканд, ва барои шумо нопок хоҳанд буд.


text:
Вале агар об бар он тухмӣ рехта шуда бошад, ва аз лошаи онҳо бар он афтад, он барои шумо нопок хоҳад буд.


text:
Ва агар яке аз чорпоёне ки барои хӯроки шумост, бимирад, ҳар кӣ ба лошаи он бирасад, то шом нопок хоҳад буд.


text:
Ва ҳар кӣ аз лошаи он хӯрда бошад, бояд либосҳояшро бишӯяд, ва то шом нопок хоҳад буд; ва ҳар кӣ лошаи онро бардошта бошад, бояд либосҳояшро бишӯяд, ва то шом нопок хоҳад буд.


text:
Ҳар он чи бар шикамаш мехазад, ва ҳар он чи бар чор пояш роҳ меравад, ва ҳар он чи пойҳои зиёде дорад, яъне ҳамаи ҷонварҳои хазандае ки бар замин мехазанд, онҳоро нахӯред, зеро ки онҳо нафратоваранд.


text:
Нафси худро бо ҳар ҷонвари хазанда нафратовар насозед, ва худро бо онҳо нопок накунед, мабодо аз онҳо нопок гардед.


text:
Зеро ки Ман Парвардигор Худои шумо ҳастам, ва шумо тақдис ёфта, пок хоҳед буд, чунки Ман пок ҳастам; ва нафси худро бо ҳар ҷонваре ки бар замин мехазад, нопок насозед.


text:
Зеро ки Ман Парвардигоре ҳастам, ки шуморо аз замини Миср берун овардаам, то ки Худои шумо бошам; пас, шумо мудаддас бошед, зеро ки Ман пок ҳастам».


text:
Ин аст қонун дар бораи чорпоён ва паррандагон ва ҳар ҷонваре ки дар об меҷунбад, ва ҳар ҷонваре ки бар замин мехазад,


text:
«Ба банӣ Исроил бигӯ: агар зан ҳомила шуда, писар зояд, ҳафт рӯз нопок хоҳад буд, мисли рӯзҳои ҳайзаш нопок хоҳад буд.


text:
Ва сию се рӯз вай бояд дар хуни покшавии худ бимонад, ба ҳеҷ чизи пок нарасад, ва ба покгоҳ надарояд, то даме ки рӯзҳои покшавияш пур шавад.


text:
Ва агар вай духтар зояд, ду ҳафта мисли муддати ҳайзаш нопок хоҳад буд; ва шасту шаш рӯз вай бояд дар хуни покии худ бимонад.


text:
Ва чун рӯзҳои покишавияш барои писар ё духтар пур шавад, вай бояд барраи яксола барои қурбонии сӯхтанӣ ва чӯҷаи кабӯтар ё фохта барои қурбонии гуноҳ назди дари хаймаи ҷомеъ ба коҳин биёрад.


text:
Ва ӯ инро ба ҳузури Парвардигор тақдим карда, барои вай кафорат менамояд, ва вай аз ҷараёни хуни худ пок хоҳад шуд. Ин аст қонуни зане ки писар ё духтар зоида бошад.


text:
Ва агар овардани барра барояш дастрас набошад, бигзор ду фохта ё ду чӯҷаи кабӯтар оварад, ки яке барои қурбонии сӯхтанӣ ва дигаре барои қурбонии гуноҳ аст; ва коҳин барои вай кафорат хоҳад намуд, ва вай пок хоҳад шуд».


text:
«Одаме ки бар пӯсти баданаш вараме, ё хушкие, ё доғи равшане пайдо мешавад, ва ин бар пӯсти баданаш монанди доғи махав аст, – ӯ бояд назди Ҳоруни коҳин ё назди яке аз писарони коҳинаш оварда шавад.


text:
Ва коҳин он доғро, ки бар пӯсти бадан аст, мебинад, ва агар мӯйҳои рӯи доғ сафед шуда, намуди доғ аз пӯсти баданаш чуқуртар бошад, – ин доғи махав аст; ва коҳин инро дида, ӯро нопок эълон мекунад.


text:
Ва агар доғи равшани сафеде бар пӯсти баданаш бошад, вале намуди он аз пӯст чуқуртар набошад, ва мӯйҳояш сафед нашуда бошад, – коҳин чунин доғдорро ҳафт рӯз ҷудо мегузорад.


text:
Ва дар рӯзи ҳафтум коҳин вайро мебинад, ва инак, доғ дар ҳолати аввала мондааст, ва доғ дар пӯст паҳн нашудааст, – коҳин дуюмбора вайро ҳафт рӯз ҷудо мегузорад.


text:
Ва коҳин дуюмбора вайро дар рӯзи ҳафтум мебинад, ва инак, доғ камранг шудааст, ва доғ дар пӯст паҳн нашудааст, – коҳин вайро пок эълон мекунад; ин хушкии пӯст аст, ва бигзор вай либосҳояшро бишӯяд, ва пок хоҳад буд.


text:
Ва агар хушкӣ дар пӯст паҳн шавад баъд аз он ки вай худро ба коҳин нишон дода, пок эълон карда шудааст, вай бояд дуюмбора назди коҳин ҳозир шавад.


text:
Ва коҳин мебинад, ва инак, хушкӣ дар пӯст паҳн шудааст, – коҳин вайро нопок эълон мекунад: ин махав аст.


text:
Ва коҳин мебинад, ва инак, варами сафеде бар пӯст намоён аст, ва мӯйҳоро он сафед гардонидааст, ва гӯшти зиндае дар варам пайдо шудааст, –


text:
Ин бар пӯсти бадани вай махави кӯҳна аст; ва коҳин вайро нопок эълон мекунад, вайро ҳатто ҷудо намегузорад, зеро ки вай бешубҳа нопок аст.


text:
Ва агар махав бар пӯст паҳн шуда бошад, ватамоми пусти беморро аз сараш то поҳояш пӯшонида бошад, ба андозае ки чашмони коҳин метавонад бубинад;


text:
Ва коҳин мебинад, ва инак, махав тамоми бадани вайро пӯшонидааст, ӯ покии беморро эълон менамояд: азбаски тамоми бадани вай сафед шудааст, вай пок аст.


text:
Ва ҳамин ки коҳин гӯшти зиндаро бубинад, вайро нопок эълон мекунад: гӯшти зинда нопок аст, зеро ки махав аст.


text:
Ва коҳин вайро мебинад, ва инак, он доғ сафед шудааст, ва коҳин беморро пок эълон менамояд; вай пок аст.


text:
Ва дар ҷои он обила варами сафедранге, ё доғи равшани сафеди сурхтобе ба вуҷуд омада бошад, – вай бояд онро ба коҳин нишон диҳад.


text:
Ва коҳин мебинад, ва инак, намуди он аз пӯст пасттар аст, ва мӯйҳои он сафед шудааст, – ва коҳин вайро нопок эълон мекунад: ин доғ махав аст, ки дар обила ба вуҷуд омадааст.


text:
Вале агар коҳин онро бубинад, ва инак, мӯйҳои сафед бар он нест, ва он аз пӯст пасттар нест, ва он камранг аст, – коҳин вайро ҳафт рӯз ҷудо мегузорад.


text:
Ва агар он доғи равшан дар ҷояш монда, паҳн нашавад, ин варами омоси обила аст; ва коҳин вайро пок эълон мекунад.


text:
Ё агар бар пӯсти бадани касе доғи оташ бошад, ва бар гӯшти зиндаи он доғи равшани сафеди сурхтоб ё сафед пайдо шуда бошад, –


text:
Коҳин онро мебинад, ва инак, мӯйҳо бар он доғи равшани сафед шудааст, ва намудаш аз пӯст чуқуртар аст, – ин махав аст, ки дар он доғи оташ ба вуҷуд омадааст; ва коҳин вайро нопок эълон мекунад: ин доғи махав аст.


text:
Ва агар коҳин онро бубинад, ва инак, бар доғи равшан мӯйҳои сафед нест, ва он аз пӯст пасттар нест, ва он камранг аст, – коҳин вайро ҳафт рӯз ҷудо мегузорад.


text:
Ва коҳин вайро дар рӯзи ҳафтум мебинад: агар он бар пӯст паҳн шуда бошад, коҳин вайро нопок эълон мекунад: ин доғи махав аст.


text:
Вале агар он доғи равшан дар ҷояш монда, бар пӯст паҳн нашавад, ва он камранг бошад, – ин варами доғи оташ аст, ва коҳин вайро пок эълон мекунад, зеро ки ин омоси доғи оташ аст.


text:
Коҳин он доғро мебинад, ва инак, намуди он аз пӯст чуқуртар аст, ва мӯйҳои зарди борик бар он намоён аст, – вайро коҳин нопок эълон мекунад: ин калӣ, яъне махави сар ё занах аст.


text:
Вақте ки коҳин ин доғи калиро мебинад, ва инак, намуди он аз пӯст чуқуртар нест, ва мӯйҳои сиёҳ бар он нест, – коҳин он шахси гирифтори доғи калиро ҳафт рӯз ҷудо мегузорад.


text:
Ва дар рӯзи ҳафтум коҳин он доғро мебинад, ва инак, он калӣ паҳн нашудааст, ва мӯйҳои зард дар он нест, ва намуди калӣ аз пӯст чуқуртар нест, –


text:
Пас, мӯйҳои вай бояд тарошида шавад, вале ҷои калӣ тарошида нашавад, ва коҳин он шахси гирифтори калиро дуюмбора ҳафт рӯз ҷудо мегузорад.


text:
Ва коҳин он калиро дар рӯзи ҳафтум мебинад, ва инак, он калӣ бар пӯст паҳн нашудааст, ва намуди он аз пӯст чуқуртар нест; он гоҳ коҳин вайро пок эълон мекунад, ва вай либосҳояшро шуста, пок мешавад.


text:
Коҳин вайро мебинад, ва инак, калӣ бар пӯст паҳн шудааст, – бигзор коҳин мӯйҳои зардро ҷустуҷӯ накунад: вай нопок аст.


text:
Вале агар калӣ дар ҳолати аввала монда, мӯйҳои сиёҳ бар он рӯида бошад, – калӣ сиҳат ёфтааст: вай пок аст, ва коҳин вайро пок эълон мекунад.


text:
Коҳин мебинад, ва инак, бар пӯсти баданашон доғҳои равшани камранги сафед намоён аст, – ин хушкӣ аст, ки бар пӯст пайдо шудааст; он пок аст.


text:
Вале агар дар ҷои бемӯи тоссар ё кал доғи сафеди сурхтобе бошад, – ин махав аст, ки бар сари тоссар ё кал пайдо шудааст.


text:
Ва коҳин вайро мебинад, ва инак, варами доғи сафеди сурхтобе бар ҷои бемӯи тоссар ё кал намоён аст, ки ба намуди махави пӯсти бадан монанд аст, –


text:
Ва махавие ки гирифтори ин доғ аст, либосҳояш бояд чок карда шавад, ва сараш шонаро набинад, ва он то мӯйлабаш пӯшонида шавад, ва вай фарёд занад: 'Нопок! Нопок!'


text:
Тамоми айёме ки он доғ бар вай бошад, вай нопок хоҳад буд; вай нопок аст, вай бояд танҳо зиндагӣ кунад, яъне манзилаш берун аз бошишгоҳ бошад.


text:
Хоҳ бар тори он бошад, хоҳ бар пуди он катон ва пашм, хоҳ бар чарм бошад, хоҳ бар ҳар моли маҳсулоти маснӯи чармин;


text:
Ва агар он доғ сабзтоб ё сурхтоб буда, бар либос, ё бар чарм, ё бар тор, ё бар пуд, ё бар ҳар колои чармин бошад, – ин доғи махав аст, ва бояд ба коҳин нишон дода шавад.


text:
Ва он доғро ӯ дар рӯзи ҳафтум мебинад, ва агар он бар либос паҳн шуда бошад, хоҳ бар тор, хоҳ бар пуд, хоҳ бар чарм, яъне бар ҳар маснӯе ки аз чарм сохта шудааст, – он доғ махави нешдор вайронкунанда муфсид аст; он нопок аст.


text:
Ва ӯ бояд он либосро бисӯзонад, хоҳ тор бошад хоҳ пуд, хоҳ аз пашм бошад хоҳ аз катон, хоҳ ҳар колои чармине ки доғ бар он бошад, – зеро ки он махави муфсид аст; он бояд дар оташ сӯзонида шавад.


text:
Ва агар коҳин бубинад, ки инак, он доғ бар либос паҳн нашудааст, хоҳ бар тор бошад хоҳ бар пуд, хоҳ бар ҳар колои чармин, –


text:
Ва коҳин доғро баъд аз шустан мебинад, ва инак, доғ ҳолати аввалаи худро дигаргун накардааст, ва доғ агарчи паҳн нашудааст, – он нопок аст, онро дар оташ бисӯзон; ин фарсудагие дар абраи он ё дар астари он мебошад.


text:
Ва агар коҳин бубинад, ки инак, доғ баъд аз шустани он камранг шудааст, – бигзор онро аз либос, ё аз чарм, ё аз тор, ё аз пуд дарронида ҷудо кунад.


text:
Ва агар он боз бар либос, ё бар тор, ё бар пуд, ё бар ҳар колои чармин намоён гардад, – ин махавест, ки шукуфта паҳн мешавад; он чиро, ки дорои ин доғ аст, дар оташ бисӯзон.


text:
Вале он либос, ё тор, ё пуд, ё ҳар колои чарминро, ки шустаӣ, ва доғ аз онҳо нест шудааст, дуюмбора бишӯй ва онҳо пок хоҳад буд».


text:
Ин аст қонун дар бораи доғи махав бар либоси пашмин ё катон, ё бар тор, ё бар пуд, ё бар ҳар колои чармин, барои пок ё нопок эълон кардани он.


text:
«Ин аст қонун дар бораи махавӣ, дар рӯзе ки вай пок эълон карда мешавад: вай бояд назди коҳин оварда шавад.


text:
Ва коҳин мефармояд, ки барои шахси покшаванда ду паррандаи зиндаи пок, ва чӯби арз*, ва риштаи қирмизӣ, ва зуфо бигиранд.


text:
Аммо паррандаи зиндаро ӯ бо чӯби арз ва риштаи қирмизӣ ва зуфо мегирад, ва онҳоро бо паррандаи зинда дар хуни паррандае ки бар оби равон кушта шудааст, меғӯтонад.


text:
Ва бар касе ки аз махав пок мешавад, ҳафт бор мепошад, ва вайро пок эълон мекунад, ва паррандаи зиндаро ба саҳро сар медиҳад.


text:
Ва покшаванда либосҳояшро мешӯяд, ва тамоми мӯи худро метарошад, ва дар об ғусл мекунад, ва пок мешавад; ва баъд аз он ба бошишгоҳ меояд, ва ҳафт рӯз берун аз хаймаи худ зиндагӣ мекунад.


text:
Ва дар рӯзи ҳафтум тамоми мӯи худро метарошад, сари худ ва риши худ ва абрувони худ ва тамоми мӯи худро метарошад; ва либосҳои худро мешӯяд, ва бадани худро дар об ғусл медиҳад, ва пок мешавад.


text:
Ва дар рӯзи ҳаштум ду барраи беайб, ва як меши яксолаи беайб, ва се даҳяк* орди маҳини бо равған омехта барои ҳадияи ордӣ, ва як лӯҷ** равған мегирад.


text:
Ва коҳини поккунанда шахси покшавандаро бо ин чизҳо ба ҳузури Парвардигор назди дари хаймаи ҷомеъ мегузорад.


text:
Ва коҳин як барраро мегирад, ва онро бо як луҷ равған барои қурбонии ҷурм тақдим менамояд, ва онҳоро ҳамчун ҳадияи ҷунбониданӣ ба ҳузури Парвардигор меҷунбонад.


text:
Ва барраро дар маконе ки қурбонии гуноҳ ва қурбонии сӯхтаниро забҳ мекунанд, яъне дар макони пок забҳ менамояд; зеро ки ин қурбонии ҷурм мисли қурбонии гуноҳ аз они коҳин аст; ин поки покҳост.


text:
Ва коҳин аз хуни қурбонии ҷурм мегирад, ва коҳин онро бар нармаи гӯши рости шахси покшаванда ва бар нарангушти дасти рости вай, ва бар нарангушти пои рости вай мемолад.


text:
Ва коҳин ангушти рости худро дар равғане ки дар кафи дасти чапи ӯст, меғӯтонад, ва аз равған бо ангушти худ ҳафт бор ба ҳузури Парвардигор мепошад.


text:
Ва аз бақияи равғане ки дар кафи дасти ӯст, коҳин ба нармаи гӯши рости шахси покшаванда, ва ба нарангушти дасти рости вай, ва ба нарангушти пои рости вай, болои хуни қурбонии ҷурм мемолад.


text:
Ва бақияи равғанеро, ки дар кафи дасти коҳин аст, ба сари шахси покшаванда мемолад, ва коҳин вайро ба ҳузури Парвардигор кафорат менамояд.


text:
Ва коҳин қурбонии гуноҳро тақдим. мекунад, ва покшавандаро аз нопокии вай кафорат менамояд; ва баъд қурбонии сӯхтаниро забҳ мекунад.


text:
Ва коҳин қурбонии сӯхтанӣ ва ҳадияи ордиро бар қурбонгоҳ мегузорад; ва коҳин вайро кафорат менамояд, ва вай пок мешавад.


text:
Ва агар вай камбағал буда, ин чизҳо барояш дастрас набошад, бигзор як барра барои қурбонии ҷурм бигирад, то ҷунбонида шавад ва вайро кафорат намояд, ва як даҳяк орди маҳини бо равған омехта барои ҳадияи ордӣ бигирад, ва як лӯҷ равған,


text:
Ва ду фохта, ё ду чӯҷаи кабӯтар, ки барояш дастрас бошад: яке қурбонии гуноҳ ва дигаре қурбонии сӯхтанӣ хоҳад буд.


text:
Ва онҳоро дар рузи ҳаштуми покшавии худ назди коҳин, ба дари хаймаи ҷомеъ, ба ҳузури Парвардигор биёрад.


text:
Ва коҳин барраи қурбонии ҷурм ва лӯҷи равғанро мегирад, ва коҳин онҳоро ҳамчун ҳадияи ҷунбониданӣ ба ҳузури Парвардигор меҷунбонад.


text:
Ва барраи қурбонии ҷурмро забҳ мекунад; ва коҳин аз хуни қурбонии ҷурм гирифта, ба нармаи гӯши рости шахси покшаванда, ва ба нарангушти дасти рости вай, ва ба нарангушти пои рости вай мемолад.


text:
Ва коҳин аз равғане ки дар кафи дасти чапи ӯст, бо ангушти рости худ ҳафт бор ба ҳузури Парвардигор мепошад.


text:
Ва коҳин аз равғане ки дар кафи ӯст, ба нармаи гӯши рости шахси покшаванда, ва ба нарангушти дасти рости вай, ва ба нарангушти пои рости вай, бар ҷои хуни қурбонии ҷурм мемолад.


text:
Ва бақияи равғанеро, ки дар кафи коҳин аст, ба сари шахси покшаванда мемолад, то ки вайро ба ҳузури Парвардигор кафорат намояд.


text:
Яъне аз он чи барояш дастрас бошад, якеро барои қурбонии гуноҳ ва дигареро барои қурбонии сӯхтанӣ бо якҷоягии хадияи ордӣ; ва коҳин покшавандаро ба ҳузури Парвардигор кафорат менамояд.


text:
«Вақте ки ба замини Канъон, ки онро Ман ба соҳибияти шумо медиҳам, дохил шавед, ва Ман доғи балои махавро ба хонае дар замини мулки шумо бифиристам,


text:
Пас, соҳиби он хона бояд назди коҳин омада, бигӯяд: 'Дар хона чизе мисли доғ балои махав ба назар менамояд'.


text:
Ва коҳин мефармояд, ки хонаро холӣ кунанд, пеш аз он ки коҳин барои дидани он доғ бало биёяд, то ки ҳар он чи дар хона аст, нопок нашавад; ва баъд коҳин барои дидани хона меояд.


text:
Ва ӯ доғро балоро мебинад, ва инак, доғ бало бар деворҳои хона аз чуқурчаҳои сабзтоб ё сурхтоб иборат аст, ва намудашон аз девор пасттар аст;


text:
Ва коҳин мефармояд, ки сангҳоеро, ки доғ бало бар онҳост, канда гиранд, ва онҳоро берун аз шаҳр, дар макони нопоке партоянд,


text:
Ва андоваи хонаро аз дарун гирдогирд битарошанд, ва хокеро, ки тарошидаанд, берун аз шаҳр, дар макони нопоке бирезанд,


text:
Ва агар доғ бало аз нав пайдо шуда, баъд аз канда гирифтани сангҳо, ва баъд аз тарошидани андоваи хона, ва баъд аз андова кардани он боз дар хона паҳн шавад,


text:
Пас, коҳин омада, мебинад, ва инак, доғ бало дар хона паҳн шудааст, – ин махави фосид аст дар хона; ва он нопок аст.


text:
Ин хонаро бояд вайрон карда, сангҳояш, ва чӯбҳояш, ва тамоми хоки хонаро берун аз шаҳр, дар макони нопоке бароранд.


text:
Ва ҳар кӣ дар ин хона бихобад, бояд либосҳои худро бишӯяд, ва ҳар кӣ дар ин хона чизе бихӯрад, бояд либосҳои худро бишӯяд.


text:
Ва агар коҳин омада бубинад, ва инак, доғ баъд аз андова кардани хона паҳн нашудааст, – коҳин хонаро пок эълон мекунад, зеро ки доғ бартараф шудааст.


text:
Ва чӯби арз, ва зуфо, ва риштаи қирмизӣ, ва паррандаи зиндаро мегирад, ва онҳоро дар хуни паррандае ки бароби равон кушта шудааст, меғӯтонад, ва бар хона ҳафт бор мепошад;


text:
Ва хонаро бо хуни паранда, ва бо оби равон, ва бо паррандаи зинда, ва бо чӯби арз, ва бо зуфо, ва бо риштаи қирмизӣ пок мекунад,


text:
Ва паррандаи зиндаро берун аз шаҳр, ба саҳро сар медиҳад, ва хонаро кафорат менамояд, ва он пок хоҳад буд».


text:
Барои таълим додани он ки кадом вақт ин нопок аст, ва кадом вақт ин пок аст. Ин аст қонун дар бораи махав.


text:
«Ба банӣ Исроил сухан ронда, ба онҳо бигӯед: агар касе аз ҷисми худ ҷараёне дошта бошад, он чи аз ӯ ҷорӣ мешавад, нопок аст.


text:
Ва ин аст нопокии ӯ ба сабаби ҷараёни ӯ: хоҳ ҷараёни ӯ аз ҷисми ӯ ҷорӣ бошад, хоҳ ҷараёни ӯ дар ҷисми ӯ баста бошад, – ин нопокии ӯст.


text:
Ҳар бистаре ки шахси ҷараёндор бар он мехобад, нопок аст, ва ҳар чизе ашёе ки бар он менишинад, нопок аст.


text:
Ва ҳар кӣ ба бистари ӯ мерасад, бояд либосҳои худро бишӯяд ва дар об ғусл кунад, ва то шом нопок хоҳад буд.


text:
Ва ҳар кӣ бар ашёе менишинад, ки шахси ҷараёндор бар он нишаста буд, бояд либосҳои худро бишӯяд ва дар об ғусл кунад, ва то шом нопок хоҳад буд.


text:
Ва ҳар кӣ ба бадани шахси ҷараёндор мерасад, бояд либосҳои худро бишӯяд ва дар об ғусл кунад, ва то шом нопок хоҳад буд.


text:
Ва агар шахси ҷараёндор бар каси пок туф кунад, он кас бояд либосҳои худро бишӯяд ва дар об ғусл кунад, ва то шом нопок хоҳад буд.


text:
Ва ҳар кӣ ба ҳар он чи дар таги ӯ буд, мерасад, то шом нопок хоҳад буд; ва ҳар кӣ он ашёро мебардорад, бояд либосҳои худро бишӯяд ва дар об ғусл кунад, ва то шом нопок хоҳад буд.


text:
Ва ҳар касе ки шахси ҷараёндор ба ӯ мерасад, бе он ки дастҳояшро бо об шуста бошад, бояд либоси худро бишӯяд ва дар об ғусл кунад, ва то шом нопок хоҳад буд.


text:
Ва зарфи сафолин, ки шахси ҷараёндор ба он мерасад, бояд шикаста шавад; ва ҳар зарфи чӯбин бояд бо об шуста шавад.


text:
Ва ҳангоме ки шахси ҷараёндор аз ҷараёни худ пок мешавад, ӯ бояд аз вақти пок шуданаш ҳафт рӯз шумурда, либосҳои худро бишӯяд ва бадани худро дар оби равон ғусл диҳад, ва пок хоҳад буд;


text:
Ва дар рӯзи ҳаштум ӯ барои худ ду фохта ё ду чӯҷаи кабӯтар мегирад, ва ба ҳузури Парвардигор, назди дари хаймаи ҷомеъ, онҳоро ба коҳин медиҳад.


text:
Ва коҳин якеро ҳамчун қурбонии гуноҳ ва дигареро ҳамчун қурбонии сӯхтанӣ тақдим мекунад; ва коҳин ӯро ба ҳузури Парвардигор аз ҷараёни ӯ кафорат менамояд.


text:
Ва агар аз марде ҷараёни нутфа берун ояд, ӯ бояд тамоми бадани худро дар об ғусл диҳад, ва то шом нопок хоҳад буд.


text:
Ва ҳар либос ва ҳар пӯст, ки ҷараёни нутфа бар он бошад, бояд бо об шуста шавад, ва то шом нопок хоҳад буд.


text:
Ва агар ба марде, ҳангоме ки бо зане хобида бошад, ҷараёни нутфа рӯй диҳад, бояд онҳо дар об ғусл кунанд, ва то шом нопок хоҳанд буд.


text:
Ва агар зане ҷараён дошта бошад, яъне ҷараёни хуне ки аз ҷисми вай ҷорӣ мешавад, – вай бояд ҳафт рӯз дар ҳайзи худ бимонад; ва ҳар кӣ ба вай мерасад, то шом нопок хоҳад буд.


text:
Ва ҳар чизе ки вай дар вақти ҳайзи худ бар он мехобад, нопок аст; ва ҳар чизе ки вай бар он менишинад, нопок аст.


text:
Ва ҳар кӣ ба бистари вай мерасад, бояд либоси худро бишӯяд, ва дар об ғусл кунад, ва то шом нопок хоҳад буд.


text:
Ва ҳар кӣ ба ҳар ашёе мерасад, ки вай бар он нишаста буд, бояд либоси худро бишӯяд ва дар об ғусл кунад, ва то шом нопок хоҳад буд.


text:
Ва агар бар бистари вай ё бар ашёе ки вай бар он нишаста буд, чизе бошад, ҳангоме ки касе ба он чиз мерасад, то шом нопок хоҳад буд.


text:
Ва агар марде бо вай бихобад, – ҳайзи вай бар ӯ хоҳад буд, ва ӯ ҳафт рӯз нопок хоҳад гардид; ва ҳар бистаре ки ӯ бар он мехобад, нопок хоҳад буд.


text:
Ва агар зане рӯзҳои бисёр, бидуни замони ҳайзаш, ҷараёни хун дошта бошад, ё ки ҷараёнаш зиёда аз замони ҳайзаш давом кунад, – тамоми айёми ҷараёни нопокии вай мисли рӯзҳои ҳайзи вай хоҳад буд; вай нопок аст.


text:
Ҳар бистаре ки вай тамоми айёми ҷараёни худ бар он мехобад, барои вай мисли бистари ҳайзаш хоҳад буд; ва ҳар ашёе ки вай бар он менишинад, мисли нопокии ҳайзи вай нопок хоҳад буд.


text:
Ва ҳар кӣ ба он ашё мерасад, нопок хоҳад буд, ва бояд либоси худро бишӯяд ва дар об шустушӯ ғусл* кунад, ва то шом нопок хоҳад буд.


text:
Ва ҳангоме ки вай аз ҷараёни худ озод мешавад, вай бояд ҳафт рӯз барои худ бишморад, ва баъд аз он пок хоҳад буд.


text:
Ва дар рӯзи ҳаштум вай ду фохта ё ду чӯҷаи кабӯтар барои худ мегирад, ва онҳоро ба коҳин, назди дари хаймаи ҷомеъ мебиёрад.


text:
Ва коҳин якеро ҳамчун қурбонии гуноҳ ва дигареро ҳамчун қурбонии сӯхтанӣ тақдим мекунад; ва коҳин вайро ба ҳузури Парвардигор аз ҷараёни нопокии вай кафорат менамояд.


text:
Пас, банӣ Исроилро аз нопокии онҳо эҳтиёт кунед, то ки манзили Маро, ки дар миёни онҳост, палид гардонида, дар нопокии худ намиранд».


text:
Ин аст қонун дар бораи касе ки ҷараён дорад, ва дар бораи касе ки нутфа аз вай берун омада, вайро нопок мегардонад,


text:
Ва дар бораи зане ки дар вақти ҳайзи худ азият мекашад, ва дар бораи шахсе ки ҷараён дорад, – хоҳ мард бошад хоҳ зан, – ва дар бораи марде ки бо зани нопок мехобад.


text:
Ва Парвардигор ба Мусо баъд аз мурдани ду писари Ҳорун, ки ба ҳузури Парвардигор наздик омаданд ва мурданд, сухан ронда, гуфт;


text:
Ва Парвардигор ба Мусо гуфт: «Ба бародарат Ҳорун бигӯ, ки дар пок ба пушти пардае ки пеши сарпӯши сандуқ аст, ҳар вақт дохил нашавад, то ки намирад, зеро ки Ман андаруни абр бар сарпӯш зоҳир хоҳам шуд.


text:
Бо ин, чизҳо Ҳорун бояд ба покгоҳ дохил шавад: бо гӯсолае барои қурбонии гуноҳ ва бо қӯчқоре барои қурбонии сӯхтанӣ.


text:
Бигзор пероҳани катони покро дар бар кунад, ва эзори катон бар баданаш бошад, ва камарбанди катонро бибандад, ва саллаи катонро бипӯшад: инҳо либосҳои пок аст; ва бадани худро дар об ғусл дода, онҳоро дар бар кунад.


text:
Ва аз ҷамоати банӣ Исроил бигзор ду нарбуз барои қурбонии гуноҳ, ва як қӯчқор барои қурбонии сӯхтанӣ бигирад.


text:
Ва Ҳорун гӯсолаи қурбонии гуноҳро, ки барои худи ӯст, тақдим карда, худаш ва аҳли хонаашро кафорат менамояд;


text:
Ва Ҳорун нарбузеро, ки қуръа барои Парвардигор бар он баромадааст, наздик меоварад, ва онро барои қурбонии гуноҳ тақдим менамояд.


text:
Ва нарбузеро, ки қуръа барои Азозил бар он баромадааст, дар ҳолати зинда ба ҳузури Парвардигор мегузорад, то ки бар он кафорат намояд ва онро барои Азозил ба биёбон бифиристад.


text:
Ва Ҳорун гӯсолаи қурбонии гуноҳро, ки барои худи ӯст, наздик меоварад, ва худаш ва аҳли хонаашро кафорат менамояд; ва ин гӯсолаи қурбонии гуноҳро, ки барои худи ӯст, забҳ мекунад,


text:
Ва маҷмари пур аз лахчаҳои оташро аз болои қурбонгоҳе ки дар ҳузури Парвардигор аст, ва ду мушт бухури муаттари сударо гирифта, ба пушти парда медарояд;


text:
Ва бухурро бар оташ ба ҳузури Парвардигор мемонад, ва абри бухур сарпӯшеро, ки бар лавҳаҳои шаҳодат аст, мепӯшонад, то ки ӯ намирад;


text:
Ва аз хуни гӯсола гирифта, бо ангушташ ба тарафи шарқии сарпӯш мепошад, ва пеши сарпӯш ҳафт бор аз он хун бо ангушташ мепошад;


text:
Ва нарбузи қурбонии гуноҳро, ки барои қавм аст, забҳ мекунад, ва хуни онро ба пушти парда меоварад, ва бо хунаш ончунон амал мекунад, ки бо хуни гӯсола амал карда буд, ва онро бар сарпӯш ва пеши сарпӯш мепошад;


text:
Ва покгоҳро аз нопокиҳои банӣ Исроил ва аз ҷиноятҳои онҳо, ки дар ҳамаи гуноҳҳои онҳост, кафорат менамояд; ва бо хаймаи ҷомеъ низ, ки бо онҳо дар миёни нопокиҳои онҳо сокин аст, чунин амал мекунад.


text:
Ва ҳеҷ кас набояд дар хаймаи ҷомеъ бошад, аз вақте ки ӯ барои кафорат кардан ба покгоҳ дохил мешавад, то вақте ки берун меояд; ва ҳамин тавр ӯ худаш, аҳли хонааш ва тамоми ҷамоати Исроилро кафорат менамояд;


text:
Ва назди қурбонгоҳе ки дар ҳузури Парвардигор аст, берун омада, онро кафорат менамояд, яъне аз хуни гӯсола ва аз хуни нарбуз гирифта, бар шохҳои қурбонгоҳ гирдогирд мемолад;


text:
Ва бар он аз хун бо ангушташ ҳафт бор мепошад, ва онро аз нопокиҳои банӣ Исроил пок мегардонад ва тақдис менамояд;


text:
Ва кафорати покгоҳ ва хаймаи ҷомеъ ва қурбонгоҳро ба анҷом расонида, нарбузи зиндаро наздик меоварад.


text:
Ва Ҳорун ду дасти худро бар сари нарбузи зинда мемонад, ва бар он ҳамаи хатоҳои банӣ Исроил ва ҳамаи ҷиноятҳои онҳо ва ҳамаи гуноҳҳои онҳоро эътироф менамояд, ва онҳоро бар сари нарбуз мегузорад, ва онро ба воситаи шахси махсус ба биёбон мефиристонад.


text:
Ва нарбуз ҳамаи гуноҳҳои онҳоро бар худ бардошта, ба замини харобазор мебарад; ва он шахс нарбузро дар биёбон сар медиҳад.


text:
Ва Ҳорун ба хаймаи ҷомеъ дохил мешавад, ва либосҳои катонро, ки ҳангоми дохил шудан ба покгоҳ пӯшида буд, мекашад, ва онҳоро дар он ҷо мемонад;


text:
Ва бадани худро дар макони пок дар об ғусл медиҳад, ва либосҳои худро мепӯшад, ва берун омада, қурбонии сӯхтании худаш ва қурбонии сӯхтании қавмро тақдим мекунад, ва худаш ва қавмро кафорат менамояд;


text:
Ва он шахс, ки нарбузро барои Азозил бурдааст, бояд либосҳои худро бишӯяд, ва бадани худро дар об ғусл диҳад, ва баъд аз он метавонад ба бошишгоҳ дохил шавад.


text:
Ва гӯсолаи қурбонии гуноҳ ва нарбузи қурбонии гуноҳро, ки хунашон барои кафорат ба покгоҳ дароварда шуда буд, бигзор аз бошишгоҳ берун оваранд, ва пӯсти онҳо ва гӯшти онҳо ва саргини онҳоро дар оташ бисӯзонанд.


text:
Ва он шахс, ки онҳоро месӯзонад, бояд либосҳои худро бишӯяд, ва бадани худро дар об ғусл диҳад, ва баъд аз он метавонад ба бошишгоҳ дохил шавад.


text:
Ва бигзор ин барои шумо фаризаи абадӣ бошад: дар моҳи ҳафтум, дар рӯзи даҳуми моҳ, ҷонҳои худро бо рӯза азият диҳед ва ҳеҷ коре накунед, – ҳам таҳҷоиён ва ҳам ғарибоне ки дар миёни шумо сокин шуда бошанд.


text:
Зеро ки дар ин рӯз коҳин шуморо кафорат менамояд, то ки шуморо аз ҳамаи гуноҳҳотон пок гардонад: шумо ба ҳузури Парвардигор пок хоҳед шуд.


text:
Ва кафоратро бояд коҳине ба амал оварад, ки ӯро тадҳин намуда, баргумошта бошанд, то ки ба ҷои падараш каҳонат намояд; ва ӯ либосҳои катон, яъне либосҳои пок дар бар мекунад,


text:
Ва поки покҳоро кафорат менамояд, ва хаймаи ҷомеъ ва қурбонгоҳро низ кафорат менамояд, ва коҳинон ва тамоми ҷамоати қавмро кафорат менамояд.


text:
Ва ин барои шумо фаризаи абадӣ хоҳад буд, то ки банӣ Исроил аз ҳамаи гуноҳҳошон соле як бор кафорат карда шаванд». Ва Ҳорун ончунон, ки Парвардигор ба Мусо фармуда буд, ба амал овард.


text:
«Ба Ҳорун ва писаронаш, ва ба тамоми банӣ Исроил сухан ронда, ба онҳо бигӯ: ин аст он чи Парвардигор фармуда, гуфтааст:


text:
Ҳар касе ки аз хонадони Исроил гове ё гӯсфанде ё бузе дар бошишгоҳ забҳ мекунад, ё ки берун аз бошишгоҳ забҳ мекунад,


text:
Ва онро ба дари хаймаи ҷомеъ намебиёрад, то ки барои Парвардигор, пеши манзили Парвардигор қурбонӣ кунад, – ин барои он кас хун ҳисоб хоҳад ёфт: вай хун рехтааст, ва он кас аз миёни қавми худ нобуд хоҳад шуд,


text:
То ки банӣ Исроил забҳҳои худро, ки дар саҳро забҳ мекунанд, биёранд, яъне онҳоро барои Парвардигор ба дари хаймаи ҷомеъ, назди коҳин биёранд, ва онҳоро ҳамчун забҳҳои саломатӣ барои Парвардигор забҳ кунанд;


text:
Ва коҳин хунро бар қурбонгоҳи Парвардигор, назди дари хаймаи ҷомеъ мепошад, ва чарбуро ҳамчун атри хушбӯй барои Парвардигор месӯзонад;


text:
Ва минбаъд онҳо забҳҳои худро барои девҳое ки пайравӣ менамоянд, набояд забҳ кунанд. Ин барои онҳо дар наслҳошон фаризаи абадӣ хоҳад буд.


text:
Ва ба онҳо бигӯ: ҳар касе ки аз хонадони Исроил, ва аз ғарибоне ки дар миёни онҳо сокин шудаанд, қурбонии сӯхтанӣ ё забҳе тақдим намояд,


text:
Вале онро ба дари хаймаи ҷомеъ наоварад, то ки онро барои Парвардигор тақдим намояд, – он кас аз миёни қавми худ нобуд хоҳад шуд. Дар бораи хун: аҳамият ва пок ияти он.


text:
Ва ҳар кас аз хонадони Исроил ва аз ғарибоне ки дар миёни онҳо сокин шудаанд, агар ягон хунро бихӯрад, Ман хашми Худро бар ҷони он хӯрандаи хун равона карда, онро аз миёни қавми Худ нобуд хоҳам кард,


text:
Чунки ҷони ҷисм дар хун аст, ва Ман онро ба шумо барои қурбонгоҳ додаам, то ки ҷонҳои шуморо кафорат намояд, зеро ҳамин хун аст, ки ҷонро кафорат менамояд.


text:
Бинобар ин Ман ба банӣ Исроил гуфтаам: ҳеҷ кас аз миёни шумо хун нахӯрад, ва ғарибе ки дар миёни шумо сокин шудааст, хун нахӯрад.


text:
Ва ҳар кас аз банӣ Исроил ва аз ғарибоне ки дар миёни онҳо сокин шудаанд, агар ҷонваре ё паррандаеро, ки хӯрда мешавад, сайд кунад, бояд хуни онро бирезад ва бо хок бипӯшонад.


text:
Зеро ҷони ҳар ҷисм хуни он аст, яъне ҷонаш дар он аст. Ва Ман ба банӣ Исроил гуфтаам: хуни ҳеҷ як ҷисмро нахӯред, зеро ки ҷони ҳар ҷисм хуни он аст; ҳар кӣ онро бихӯрад, нобуд хоҳад шуд.


text:
Ва ҳар кас, хоҳ таҳҷоӣ бошад хоҳ ғариб, агар лоша ё даридашударо бихӯрад, бояд либосҳои худро бишӯяд ва дар об ғусл кунад, ва то шом нопок буда, баъд аз он пок хоҳад шуд.


text:
Мисли амалҳои замини Миср, ки дар он сокин будед, амал накунед, ва мисли амалҳои замини Канъон, ки Ман шуморо ба он ҷо мебарам, амал накунед, ва мувофиқи фароизи онҳо рафтор нанамоед.


text:
Дастурҳои Маро ба амал оваред ва фароизи Маро риоя намоед, то ки мувофиқи онҳо рафтор кунед; Ман Парвардигор Худои шумо ҳастам.


text:
Ва фароизу дастурҳои Маро риоя намоед, ки одам онҳоро ба амал оварда, бо онҳо зинда хоҳад буд; Ман Парвардигор ҳастам.


text:
Ҳеҷ кас ба ҳеҷ хешованди ҳамҷисми худ наздик нашавад, то ки шармгоҳашро ошкор кунад; Ман Парвардигор ҳастам.


text:
Шармгоҳи падаратро, яъне шармгоҳи модаратро ошкор накун; вай модари туст, шармгоҳи вайро ошкор накун.


text:
Шармгоҳи хоҳаратро, яъне духтари падарат ё духтари модаратро, хоҳ зодаи хона бошад хоҳ зодаи берун, шармгоҳи онҳоро ошкор накун.


text:
Шармгоҳи духтари писарат ё духтари духтаратро, – шармгоҳи онҳоро ошкор накун, зеро ки инҳо шармгоҳи туст.


text:
Шармгоҳи духтари зани падаратро, ки аз падарат зоида шуда бошад, – вай хоҳари туст, – шармгоҳи вайро ошкор накун.


text:
Шармгоҳи зан ва духтари вайро ошкор накун; духтари писараш ва духтари духтарашро нагир, то ки шармгоҳи вайро ошкор кунӣ; инҳо ҳамҷисми вай мебошанд, ва ин фисқу фуҷур аст.


text:
Ва занеро бо хоҳараш ҳамчун палонҷи вай нагир, то ки шармгоҳи ӯро дар ҳузури вай, ҳангоме ки вай зинда аст, ошкор кунӣ.


text:
Ва бо ҳеҷ чорпо нахусп, то ки бо он нопок гардӣ; ва зане набояд пеши чорпое биистад, то ки бо он ҷимоъ кунад; ин нафратовар қабоҳат аст.


text:
Бо ҳеҷ яке аз инҳо худро нопок нагардонед, зеро халқҳое ки Ман онҳоро аз пеши шумо бадар меронам, худро бо ҳамаи инҳо нопок гардонидаанд.


text:
Вале шумо фароизу дастурҳои Маро риоя намоед, ва ҳеҷ якеро аз ин қабоҳатҳо ба амал наоваред, – хоҳ таҳҷоиён хоҳ ғарибоне ки дар миёни шумо сокин шудаанд;


text:
Зеро мардумони ин замин, ки пеш аз шумо буданд, ҳамаи ин қабоҳатҳоро ба амал меоварданд, ва замин нопок гардид;


text:
Мабодо ин замин шуморо низ, агар онро нопок гардонед, қай кунад, чунон ки халқҳоеро, ки пеш аз шумо буданд, қай кардааст.


text:
Зеро ҳар касе ки яке аз ин қабоҳатҳоро ба амал оварад, ҷонҳои ба амал овардагон аз миёни қавми худ нобуд хоҳанд шуд.


text:
Пас, фармони Маро риоя намоед, то ки мувофиқи он урфу одатҳои зишт, ки пеш аз шумо ба амал оварда шудааст, амал накунед, ва бо онҳо худро нопок нагардонед. Ман Парвардигор Худои шумо ҳастам».


text:
«Ба тамоми ҷамоати банӣ Исроил сухан ронда, ба онҳо бигӯ: пок бошед, зеро ки Ман, Парвардигор Худои шумо, пок ҳастам.


text:
Ҳар яке аз модари худ ва аз падари худ тарсон бошед, ва шанбеҳои Маро риоя намоед. Ман Парвардигор Худои шумо ҳастам.


text:
Ва ҳангоме ки қурбонии саломатӣ барои Парвардигор забҳ мекунед, онро тавре забҳ кунед, ки сазовори таваҷҷӯҳ гардед.


text:
Дар рӯзе ки онро забҳ мекунед, ва фардояш он бояд хӯрда шавад, ва он чи то рӯзи сеюм боқӣ мемонад, бояд дар оташ сӯзонида шавад.


text:
Ва ҳар кӣ онро бихӯрад, барои гуноҳаш ҷазо хоҳад ёфт, зеро ки чизи поки Парвардигорро беҳурмат кардааст, ва он кас аз миёни қавми худ нобуд ҳоҳад шуд.


text:
Ва ҳангоме ки ҳосили замини худро дарав мекунед, канораи киштзори худро то ба охир дарав накунед, ва хӯшаҳои аз бандҳо афтодаро начинед.


text:
Ва токзори худро доначинӣ накун, ва шингилҳои афтодаи токҳоятро начин: онҳоро барои бенаво ва ғариб бимон. Ман Парвардигор Худои шумо ҳастам.


text:
Ва ба номи Ман савганди дурӯғ нахӯред, ки номи Худои худро бо ин беҳурмат хоҳед кард. Ман Парвардигор ҳастам.


text:
Дар мурофиа беинсофӣ накун, ба камбағал рӯбинӣ нанамо ва ба шахси бузург хушомадгӯӣ хушомад накун; ёри худро аз рӯи инсоф доварӣ намо.


text:
Ба бародарат дар дили худ душманӣ накун; ёратро сарзаниш мазаммат намо, ва барои ӯ гуноҳкор нахоҳӣ шуд.


text:
Аз фарзандони қавми худ қасос интиқом нагир ва кина ба дил нагир, ва ёратро мисли худат дӯст дор. Ман Парвардигор ҳастам.


text:
Фароизи Маро риоят кунед; чорпои худро бо ҷинси ғайр ҷуфтӣ нанамо; киштзори худро бо ду навъ тухмӣ кишт накун; ва либоси иборат аз ду навъ матоъ, яъне аз пашм ва катон, напӯш.


text:
Ва агар марде бо зане хобида нутфа резад, ва он зан каниз ва номзади касе бошад, вале ҳанӯз барояш фидия дода нашуда бошад, ё озодӣ ба вай дода нашуда бошад, – онҳо бояд ба ҷазо мустаҳиқ карда кашида шаванд, аммо набояд кушта шаванд, зеро ки вай озод карда нашудааст.


text:
Бигзор он мард қурбонии ҷурми худро, яъне қӯчқори қурбонии ҷурмро барои Парвардигор назди дари хаймаи ҷомеъ биёрад.


text:
Ва коҳин вайро бо қӯчқори қурбонии ҷурм ба ҳузури Парвардигор барои гуноҳе ки кардааст, кафорат менамояд, ва ӯ аз гуноҳе ки кардааст, омурзида хоҳад шуд.


text:
Ва ҳангоме ки ба замин дохил шавед ва ҳар навъ дарахти мевадор шинонед, – меваи онро бехатна ҳисоб кунед: се сол он бояд барои шумо бехатна ҳисоб ёфта, хӯрда нашавад.


text:
Ва дар соли панҷум меваи онро метавонед бихӯред, ва ҳосили он барои шумо афзун хоҳад шуд. Ман Парвардигор Худои шумо ҳастам.


text:
Духтари худро беисмат* намуда, ба роҳи фоҳишагӣ наандоз, то ки замин ба зино дода нашавад, ва замин пур аз бадахлоқӣ фисқу фуҷур нагардад.


text:
Ба ҷодугарон ва азоимхонон рӯ наоваред; аз пайи он нашавед, ки худро аз онҳо нопок гардонед. Ман Парвардигор Худои шумо ҳастам.


text:
Ғарибе ки дар миёни шумо сокин шудааст, бигзор барои шумо мисли таҳҷоии шумо бошад; ва ӯро мисли худат дӯст дор, зеро ки шумо дар замини Миср ғариб будед. Ман Парвардигор Худои шумо ҳастам.


text:
Бигзор шуморо тарозуи дуруст, сангҳои дуруст, эфаи дуруст ва ҳини дуруст бошад. Ман Парвардигор Худои шумо ҳастам, ки шуморо аз замини Миср берун овардаам.


text:
Пас, тамоми фароизи Маро ва ҳамаи дастурҳои Маро риоя намоед, ва онҳоро ба амал оваред. Ман Парвардигор ҳастам».


text:
«Инро низ ба банӣ Исроил бигӯ: ҳар кӣ аз банӣ Исроил ва аз ғарибоне ки дар Исроил сокин шудаанд, аз насли худ ба Мӯлик бидиҳад, бигзор кушта шавад: бигзор қавми замин вайро сангсор кунанд.


text:
Ва Ман хашми Худро ба он кас хоҳам нигаронид ва ӯро аз миёни қавмаш нобуд хоҳам кард, зеро ки ӯ аз насли худ ба Мӯлик додааст, то ки поки Маро нопок ва номи поки Маро беҳурмат гардонад.


text:
Ва агар қавми замин чашмони худро аз он кас бипӯшонанд, вақте ки ӯ аз насли худ ба Мӯлик медиҳад, ва ӯро накушанд, –


text:
Дар он сурат Ман хашми Худро ба он кас ва ба оилаи ӯ хоҳам нигаронид, ва ӯ ва ҳамаи онҳоеро, ки аз пайи ӯ зино карда, ба Мӯлик зинокорона пайравӣ намудаанд, аз миёни қавми онҳо нобуд хоҳам сохт.


text:
Ва касе ки ба ҷодурагон ва азоимхонон рӯ меоварад, то ки ба онҳо зинокорона пайравӣ намояд, – Ман хашми Худро ба он кас нигаронида, ӯро аз миёни қавмаш нобуд хоҳам кард.


text:
Ва фароизи Маро риоя намоед, ва онҳоро ба амал оваред. Ман Парвардигор ҳастам, ки шуморо тақдис менамоям.


text:
Ҳар кӣ падари худ ё модари худро ҳақорат кунад, бояд ҳатман кушта шавад: модоме ки вай падари худ ё модари худро ҳақорат кардааст, хунаш бар гарданаш хоҳад буд.


text:
Ва касе ки бо зани шавҳардор зино кунад, яъне касе ки бо зани ёри худ зино кунад, – бигзор он марди зинокор ва он зани зинокор кушта шаванд.


text:
Ва касе ки бо зани падари худ хобида, шармгоҳи падари худро ошкор кардааст, – бигзор ҳар дуяшон кушта шаванд; хунашон бар гардани онҳост.


text:
Ва касе ки бо келини худ бихобад, – бигзор ҳар дуяшон кушта шаванд; кори зиште кардаанд, хунашон бар гардани онҳост.


text:
Ва касе ки бо марде бихобад, мисли он ки бо зан мехобанд, – ҳар дуяшон кори зиште кардаанд; бигзор онҳо кушта шаванд, хунашон бар гардани онҳост.


text:
Ва касе ки зан ва модари вайро бигирад, ин фисқу фуҷур аст; ӯ ва онҳо бояд дар оташ сӯзонида шаванд, то ки фисқу фуҷур дар миёни шумо набошад.


text:
Ва зане ки ба ягон чорпо наздик шавад, то ки он бо вай ҷимоъ кунад, – он зан ва он чорпоро бикуш; бигзор онҳо кушта шаванд, хунашон бар гардани онҳост.


text:
Ва касе ки хоҳари худро, яъне духтари падараш ё духтари модарашро бигирад, ва шармгоҳи вайро бубинад, вай низ шармгоҳи ӯро бубинад, – ин расвоист; бигзор онҳо дар пеши назари фарзандони қавми худ нобуд карда шаванд; ӯ шармгоҳи хоҳарашро ошкор кардааст, – барои гуноҳаш ҷазо хоҳад ёфт.


text:
Ва касе ки бо зане дар вақти ҳайзи вай хобида, шармгоҳи вайро ошкор кунад, азбаски ӯ чашмаи хуни вайро кушодааст яла кардааст, ва вай чашмаи хуни худро ошкор кардааст, – бигзор ҳар дуяшон аз миёни қавми худ нобуд карда шаванд.


text:
Ва шармгоҳи хоҳари модари худ ва хоҳари падари худро ошкор накун; он кас шармгоҳи ҳамҷисми худро ошкор кардааст; онҳо барои гуноҳи худ ҷазо хоҳанд ёфт.


text:
Ва касе ки бо янгаи худ бихобад, – шармгоҳи амаки худро ошкор кардааст; онҳо барои гуноҳи худ ҷазо хоҳанд ёфт, бефарзанд хоҳанд мурд.


text:
Ва касе ки зани бародари худро бигирад, – ин кори зишт аст: ӯ шармгоҳи бародари худро ошкор кардааст; онҳо бефарзанд хоҳанд буд.


text:
Пас, тамоми фароизи Маро ва тамоми аҳкоми Маро риоя намоед, ва онҳоро ба амал оваред, то замине ки Ман шуморо ба он ҷо мебарам, то ки дар он сокин шавед, шуморо қай накунад.


text:
Ва мувофиқи фароизи халқҳое ки Ман онҳоро аз пеши шумо бадар меронам, рафтор накунед; зеро ки онҳо ҳамаи ин корҳоро карданд, ва Ман аз онҳо нафрат намудам.


text:
Ва ба шумо гуфтам: 'Шумо замини онҳоро мерос хоҳед гирифт, ва Ман онро ба шумо хоҳам дод, то ки онро тасарруф намоед, – замине ки шир ва асал дар он ҷорист'. Ман Парвардигор Худои шумо ҳастам, ки шуморо аз қавмҳо фарқ кардаам.


text:
Пас, шумо низ чорпоёни покро аз нопок, ва паррандагони покро аз нопок фарқ кунед, ва ҷонҳои худро бо чорпоён ва паррандагон ва ҳар чизе ки бар замин мехазад, нопок нагардонед, ки Ман онҳоро ҳамчун чизҳои нопок барои шумо фарқ кардаам.


text:
Ва шумо барои Ман пок бошед, зеро ки Ман, Парвардигор, пок ҳастам, ва шуморо аз қавмҳо фарқ кардаам, то ки аз они Ман бошед.


text:
Ва мард ё зане ки ҷодугар ё азоимхон бошанд, бигзор кушта шаванд: онҳо бояд сангсор карда шаванд, – хунашон бар гардани онҳост».


text:
Ва Парвардигор ба Мусо гуфт: «Ба коҳинон, яъне ба писарони Ҳорун сухан ронда, ба онҳо бигӯ: касе аз онҳо худро бо мурдае аз миёни қавми худ нопок нагардонад,


text:
Бигзор онҳо мӯи сари худро нагиранд, ва канораи риши худро натарошанд, ва бадани худро нахарошанд харош накунанд.


text:
Онҳо бояд барои Худои худ пок бошанд, ва номи Худои худро беҳурмат накунанд, зеро ки онҳо курбониҳои оташини Парвардигорро, яъне нони Худои худро тақдим менамоянд, ва бояд пок бошанд.


text:
Зани зинокор ва беисматро набояд бигиранд, ва зани аз шавҳараш талоқгирифтаро набояд бигиранд, зеро ки коҳин барои Худои худ пок аст.


text:
Ва ту ӯро тақдис намо, зеро ки ӯ нони Худои туро тақдим менамояд; бигзор ӯ барои ту пок бошад, зеро Ман, Парвардигоре ки шуморо тақдис менамоям, пок ҳастам.


text:
Ва агар духтари коҳин бо зинокорӣ худро палид созад, вай падари худро палид месозад; бигзор вай дар оташ сӯзонида шавад.


text:
Ва коҳине ки аз бародарони худ бузург аст, яъне бар сараш равғани тадҳин рехта шудааст, ва барои пӯшидани либосҳо баргумошта шудааст, – бигзор сари худро накшояд, ва либосҳои худро чок назанад,


text:
Ва аз покгоҳ берун набарояд, ва покгоҳи Худои худро палид накунад, зеро ки нимтоҷи равғани тадҳини Худои ӯ бар ӯст. Ман Парвардигор ҳастам.


text:
Бева, талоқгирифта, палидшуда ва фоҳишаро ӯ набояд бигирад, балки бояд дӯшизае бокирае аз миёни қавми худ ба занӣ бигирад.


text:
Ва набояд насли худро дар қавми худ палид созад, зеро Ман Парвардигоре ҳастам, ки ӯро тақдис менамоям».


text:
«Ба Ҳорун сухан ронда, бигӯ: ҳеҷ кас аз зоти зурёти ту дар наслҳои онҳо, ки маъюбие дошта бошад, набояд наздик ояд, то ки нони Худои худро тақдим намояд,


text:
На пуштхамида кӯзапушт, на лоғарбадан, на шахсе ки ба чашмаш гул афтодааст, на пес, на кал, на шахсе ки тухмҳояш байзаҳояш маҷақ шудааст.


text:
Ҳар касе ки аз насли Ҳоруни коҳин маъюбӣ дошта бошад, набояд наздик ояд, то ки қурбониҳои оташини Парвардигорро тақдим намояд; азбаски вай маъюб аст, набояд барои тақдим кардани нони Худои худ наздик ояд.


text:
Аммо бигзор вай назди парда наояд, ва ба қурбонгоҳ наздик нашавад, зеро ки вай маъюб аст, ва покҳои Маро палид насозад, зеро Ман Парвардигор ҳастам, ки онҳоро тақдис менамоям».


text:
«Ба Ҳорун ва писаронаш бигӯ, ки аз ҳадияҳои поки банӣ Исроил, ки ба Ман мебахшанд, канорагирӣ кунанд, ва номи поки Маро палид нагардонанд. Ман Парвардигор ҳастам.


text:
Ба онҳо бигӯ: дар наслҳои шумо, ҳар касе ки аз тамоми зурёти шумо ба ҳадияҳои поке ки банӣ Исроил ба Парвардигор бахшидаанд, наздик шавад, ва нопокияш бар вай бошад, – он кас аз ҳузури Ман нобуд хоҳад шуд. Ман Парвардигор ҳастам.


text:
Ҳар касе ки аз насли Ҳорун махав ё ҷараён дошта бошад, то пок нашавад, набояд аз ҳадияҳои пок бихӯрад. Ва касе ки ба ҳар шахси аз мурда нопокшуда мерасад, ё ба шахсе ки нутфа аз вай рехтааст,


text:
Ё ба шахсе ки ба ҳар ҳашарот хазанда расида нопок гардидааст, ё ба шахсе ки аз ҳар гуна нопокии вай нопок мешавад, –


text:
Он касе ки ба яке аз инҳо мерасад, то шом нопок хоҳад буд, ва то бадани худро дар об ғусл надиҳад, набояд аз ҳадияҳои пок бихӯрад.


text:
Ва ҳангоме ки офтоб ғуруб кунад, ӯ пок хоҳад шуд, ва баъд аз он ӯ метавонад аз ҳадияҳои пок бихӯрад, зеро ки ин нони ӯст.


text:
Бигзор онҳо фармудаи Маро риоя намоянд, то ки барои он гуноҳкор шуда ҷазо наёбанд, ва онро поймол карда, аз боиси он намиранд. Ман Парвардигор ҳастам, ки онҳоро тақдис менамоям.


text:
Ҳеҷ каси бегона набояд аз ҳадияи пок бихӯрад; сокини хонаи коҳин ва муздури ӯ набояд аз ҳадияи пок бихӯрад.


text:
Ва агар коҳин касеро ба пули худ харида бошад, вай зархариди ӯст, ва метавонад аз он бихӯрад; хоназодони ӯ низ метавонанд нони ӯро бихӯранд.


text:
Валекин духтари коҳин, агар бева шавад ё талоқ гирад, ва бача надошта бошад, ва ба хонаи падараш баргардад, чунон ки дар айёми бачагияш буд, – вай метавонад аз нони падараш бихӯрад; аммо ҳеҷ каси бегона набояд аз он бихӯрад.


text:
Ва агар касе саҳван аз ҳадияи пок бихӯрад, вай бояд панҷяки онро бар он илова намуда, ҳадияи покро ба коҳин бидиҳад.


text:
Ва бо хӯрдани ҳадияҳои поки онҳо боиси гуноҳ ва ҷазои онҳо нашаванд, зеро Ман Парвардигор ҳастам, ки онҳоро тақдис менамоям».


text:
«Ба Ҳорун ва писаронаш ва ба тамоми банӣ Исроил сухан ронда, ба онҳо бигӯ: ҳар кас аз хонадони Исроил ва аз ғарибони дохили Исроил, ки қурбонии худро тақдим менамояд, хоҳ он мувофиқи ягон назри онҳо бошад, хоҳ ҳамчун ҳадияе ки ба Парвардигор барои қурбонии сӯхтанӣ тақдим менамоянд, –


text:
Барои он ки шумо сазовори таваҷҷӯҳ гардед, бигзор он наринаи беайбе аз говон ё аз гӯсфандон ва ё аз бузон бошад.


text:
Ва агар касе забҳи саломатӣ барои Парвардигор тақдим намояд, хоҳ барои иҷрои назр бошад, хоҳ ҳамчун ҳадияе аз говон ё аз бузу гӯсфандон, – он бояд беайб бошад, то ки сазовори таваҷҷӯҳ гардад; ҳеҷ айбе набояд дар он бошад.


text:
Кӯр ё шикастаандом, ё маҷрӯъ яғир, ё обиладор, ё пес, ё кал, – инҳоро барои Парвардигор тақдим нанамоед, ва аз инҳо қурбонии оташин барои Парвардигор бар қурбонгоҳ наоваред.


text:
Ва гов ва гӯсфанде ки ягон узваш аз ҳад зиёд дароз ё кӯтоҳ бошад, – онро ҳамчун ҳадия тақдим намо, вале ҳамчун назр мақбул нахоҳад афтод.


text:
Ва чорпоеро, ки байзаҳояш маҷак, ё кӯфта, ё канда, ё бурида шудааст, барои Парвардигор тақдим нанамоед, ва дар заминатон ин корро накунед;


text:
Ва аз дасти аҷнабиён нони Худои худро аз ҳеҷ кадоми инҳо тақдим нанамоед, зеро ки онҳо нуқсон доранд, яъне маъюбанд; ба воситаи онҳо сазовори таваҷҷӯҳ нахоҳед шуд».


text:
«Вақте ки гӯсола, ё барра, ё бузғола зоида мешавад, ҳафт рӯз бояд назди модараш бимонад, ва аз рӯзи ҳаштум ва минбаъд он ҳамчун қурбонии оташин барои Парвардигор мақбул хоҳад афтод.


text:
Ва ҳангоме ки забҳи шукрона барои Парвардигор тақдим менамоед, онро тавре тақдим намоед, ки сазовори таваҷҷӯҳ гардед:


text:
Ва номи поки Маро беҳурмат накунед, то ки Ман дар миёни банӣ Исроил тақдис ёбам. Ман Парвардигор ҳастам, ки шуморо тақдис менамоям,


text:
«Ба банӣ Исроил сухан ронда, ба онҳо бигӯ: идҳои Парвардигор, ки онҳоро шумо бояд ҷамъомадҳои пок биномед, – инҳоянд идҳои Ман:


text:
Шаш рӯз кор бояд кард, ва дар рӯзи ҳафтум шанбеи оромӣ, ҷамъомади пок мебошад; ҳеҷ кор накунед; он дар ҳамаи манзилҳои шумо шанбе барои Парвардигор аст.


text:
Ва ҳафт рӯз қурбониҳои оташин барои Парвардигор тақдим намоед; дар рӯзи ҳафтум ҷамъомади пок аст; ҳеҷ кор накунед».


text:
«Ба банӣ Исроил сухан ронда, ба онҳо бигӯ: чун ба замине ки Ман ба шумо медиҳам, биёед, ва ҳосили онро дарав намоед, – банди аввали навбарҳои даравидаи худро назди коҳин биёред.


text:
Ва ӯ он бандро ба ҳузури Парвардигор меҷунбонад, то ки шумо сазовори таваҷҷӯҳ гардед; дар рӯзи дуюми ид коҳин онро меҷунбонад.


text:
Ва дар рӯзе ки шумо он бандро меҷунбонед, барраи яксолаи беайбе барои қурбонии сӯхтанӣ ба Парвардигор тақдим намоед.


text:
Ва ҳадияи ордии он ду даҳяк орди маҳини омехта бо равған хоҳад буд, то ки қурбонии оташин ва атри хушбӯй барои Парвардигор бошад; ва ҳадияи рехтании он чоряк ҳин шароб хоҳад буд.


text:
Ва нон, ва ғалладонаи бирён, ва ғалладонаи тару тоза нахӯред то ҳамон рӯзе ки қурбонии Худои худро тақдим намоед; ин фаризаи абадист барои наслҳои шумо дар ҳамаи манзилҳои шумо.


text:
Ва аз рӯзи дуюми ид, яъне аз рӯзе ки банди ҷунбониданиро меоваред, барои худ ҳафт ҳафта бишуморед, ки онҳо пурра бошанд;


text:
То рӯзи аввали баъд аз ҳафтаи ҳафтум панҷоҳ рӯз бишуморед, ва он гоҳ ҳадияи ордии наве барои Парвардигор тақдим намоед.


text:
Аз манзилҳои худ ду нони ҷунбониданӣ тақдим намоед, ки аз ду ушр даҳяки эфа орди маҳин иборат бошад, ва бо хамиртуруш пухта шавад, – ин навбарҳо барои Парвардигор аст.


text:
Ва бо ин нон ҳафт барраи беайби яксола, ва як гӯсолаи нар, ва ду қӯчқор тақдим намоед; инҳо қурбонии сӯхтанӣ барои Парвардигор хоҳад буд, ва ҳадияҳои ордӣ ва рехтании онҳо – курбонии оташин ва атри хушбӯй барои Парвардигор.


text:
Ва коҳин онҳоро бо нони ҷунбонидании навбарҳо ба ҳузури Парвардигор бо якҷоягии он ду барра бояд биҷунбонад, – онҳо барои Парвардигор пок буда, ба коҳин тааллуқ хоҳанд дошт.


text:
Ва дар ҳамон рӯз эълон намоед, ки он барои шумо ҷамъомади пок бошад; ҳеҷ кор накунед; ин фаризаи абадист дар ҳамаи манзилҳои шумо барои наслҳои шумо.


text:
Ва ҳангоме ки ҳосили замини худро дарав мекунед, канораи киштзори худро дар вақти дарав то ба охир дарав накунед, ва хӯшаҳои дар вақти дарав афтодаро начинед: онҳоро барои бенавоён ва ғарибон боқӣ бигузоред. Ман Парвардигор Худои шумо ҳастам».


text:
«Ба банӣ Исроил сухан ронда, бигӯ: дар моҳи ҳафтум, дар рӯзи якуми моҳ, бигзор барои шумо оромӣ бошад, яъне иди ёдгории навохтани карнайҳо ва ҷамъомади пок.


text:
«Аммо рӯзи даҳуми ин моҳи ҳафтум рӯзи кафорат аст; бигзор барои шумо ҷамъомади пок бошад; ҷонҳои худро азият диҳед, ва қурбонии оташин барои Парвардигор тақдим намоед.


text:
Ва дар ин рӯз ҳеҷ кор накунед, зеро ки ин рӯзи кафорат аст, то ки шуморо ба ҳузури Парвардигор Худои шумо кафорат намояд.


text:
Ин барои шумо мисли шанбеи оромист, ва шумо ҷонҳои худро азият диҳед; дар шомгоҳи рӯзи нӯҳуми моҳ, аз шом то шом, ин шанбеи худро риоя намоед».


text:
«Ба банӣ Исроил сухан ронда, бигӯ: дар рӯзи понздаҳуми ин моҳи ҳафтум – иди хаймаҳо ҳафт рӯз барои Парвардигор аст.


text:
Ҳафт рӯз қурбонии оташин барои Парвардигор тақдим намоед; дар рӯзи ҳаштум бигзор ҷамъомади пок барои шумо бошад, ва шумо қурбонии оташин барои Парвардигор тақдим, намоед; ин маҷлиси қавм аст, ҳеҷ кор накунед.


text:
Инҳо идҳои Парвардигор аст, ки дар онҳо шумо бояд ҷамъомадҳои покро даъват намоед, то ки қурбониҳои оташин барои Парвардигор тақдим кунед, яъне қурбонии сӯхтанӣ, ҳадияи ордӣ, забҳҳо ва ҳадияҳои рехтанӣ, – ҳар якеро дар ҳар рӯзе ки барои он муқаррар карда шудааст,


text:
Ба замми қурбониҳои шанбеҳои Парвардигор, ва ба замми даҳякҳои шумо, ва ба замми ҳамаи назрҳои шумо, ва ба замми ҳамаи ҳадияҳои шумо, ки барои Парвардигор тақдим менамоед.


text:
Аммо дар рӯзи понздаҳуми моҳи ҳафтум, вақте ки шумо ҳосили замини худро мебардоред, иди Парвардигорро ҳафт рӯз ид кунед; дар рӯзи аввал оромӣ хоҳад буд, ва дар рӯзи ҳаштум – оромӣ.


text:
Ва дар рӯзи аввал мевае аз дарахти зебо, навдаҳои дарахти хурмо, ва шохаҳои дарахти пурбарг ва бедҳои дарёро барои худ бигиред, ва ба ҳузури Парвардигор Худои худ ҳафт рӯз хурсандӣ кунед.


text:
Ва ин идро ҳар сол ҳафт рӯз барои Парвардигор ид кунед; ин фаризаи абадист барои наслҳои шумо; дар моҳи ҳафтум онро ид кунед.


text:
То наслҳои шумо бидонанд, ки Ман банӣ Исроилро дар хаймаҳо сокин гардонида будам, вақте ки онҳоро аз замини Миср берун овардам. Ман Парвардигор Худои шумо ҳастам».


text:
«Ба банӣ Исроил фармо, ки ба ту равғани соф аз зайтуни кӯфташуда барои рӯшноӣ биёранд, то ки чароғ ба таври доимӣ даргиронида шавад.


text:
Ҳорун бояд онро берун аз пардаи шаҳодат дар хаймаи ҷомеъ, аз шом то субҳ, ба ҳузури Парвардигор ба таври доимӣ бимонад; ин фаризаи абадист барои наслҳои шумо.


text:
Ва бар ҳар қатор лебӯнои соф бимон, ва ин ёдгорӣ барои нон ва қурбонии оташин барои Парвардигор хоҳад буд.


text:
Дар ҳар рӯзи шанбе он бояд ба таври доимӣ ба ҳузури Парвардигор аз ҷониби банӣ Исроил гузошта шавад: ин паймони абадист.


text:
Ва он аз они Ҳорун ва писаронаш хоҳад буд, ва онҳо бояд онро дар макони пок бихӯранд, зеро ки ин аз қурбониҳои оташини Парвардигор барояшон поки покҳост; ин фаризаи абадист».


text:
Ва писари зани исроилӣ, ки падараш марди мисрӣ буд, ба миёни банӣ Исроил берун омад, ва писари зани исроилӣ ва марди исроилӣ дар бошишгоҳ дастбагиребон шуданд.


text:
Ва писари зани исроилӣ Номро ба забон ронда, лаънат кард, ва ӯро назди Мусо оварданд; ва номи модараш Шелӯмит духтари Дибрӣ, аз сибти Дон буд.


text:
«Он лаънаткунандаро аз бошишгоҳ барор, ва бигзор ҳамаи онҳое ки шунидаанд, дастҳои худро бар сари ӯ монанд, ва тамоми ҷамоат ӯро сангсор кунанд.


text:
Ва ба банӣ Исроил сухан ронда, бигӯ: ҳар касе ки Худои худро лаънат кунад, барои ин гуноҳаш ҷазо хоҳад ёфт.


text:
Ва ҳар кӣ номи Парвардигорро лаънат кунад, бояд кушта шавад: тамоми ҷамоат сангсор кунанд; хоҳ ғариб бошад хоҳ таҳҷоӣ, агар Исмро лаънат кунад, бигзор кушта шавад.


text:
Шикаст дар ивази шикаст, чашм дар ивази чашм, дандон дар ивази дандон: ҳар гуна осебе ки ӯ ба касе расонида бошад, он гуна осеб бояд ба ӯ расонида шавад.


text:
Ҳар кӣ чорпоеро кушта бошад, бояд товони онро бидиҳад; ва ҳар кӣ одамро кушта бошад, бояд кушта шавад.


text:
Барои шумо, хоҳ ғариб бошед, хоҳ таҳҷоӣ, як ҳукм хоҳад буд, зеро ки Ман Парвардигор Худои шумо ҳастам».


text:
Ва Мусо ба банӣ Исроил сухан ронд, ва онҳо лаънаткунандаро ба беруни бошишгоҳ бароварданд, ва ӯро сангсор карданд; ва банӣ Исроил ончунон ки Парвардигор ба Мусо фармуда буд, амал карданд.


text:
«Ба банӣ Исроил сухан ронда, ба онҳо бигӯ: ҳангоме ки шумо ба замине ки Ман ба шумо медиҳам, дохил шавед, он гоҳ замин бояд дар шанбеи Парвардигор ором гирад.


text:
Шаш сол киштзори худро кишт намо, ва шаш сол токзори худро каллак бикун, ва ҳосили онро ғунучин бикун;


text:
Ва дар соли ҳафтум бигзор шанбеи оромӣ барои замин, яъне шанбеи Парвардигор бошад: киштзори худро кишт накун, ва токзори худро каллак накун;


text:
Он чиро, ки дар киштзори ту худ аз худ рӯида бошад, дарав накун, ва ангурҳои токеро, ки каллак накардаӣ, ғунучин нанамо; бигзор ин соли оромӣ барои замин бошад.


text:
Ва бигзор шанбеи замин хӯрок барои шумо бошад, – барои ту ва ғуломат, ва канизат, ва муздурат, ва сокинат, ки бо ту истиқомат доранд;


text:
Ва барои чорпоёнат, ва барои ҳайвоноте ки дар замини ту ҳастанд, бигзор тамоми ҳосили он хӯрок бошад.


text:
Ва барои худ ҳафт шанбеи солҳоро, яъне ҳафт солро ҳафт маротиба бишумор, ва айёми ин ҳафт шанбеи солҳо барои ту чилу нӯҳ сол хоҳад шуд.


text:
Ва дар моҳи ҳафтум, дар рӯзи даҳуми моҳ, карнайи баландовозро бинавоз; дар рӯзи кафорат карнайро дар тамоми замини худ бинавозед.


text:
Ва соли панҷоҳумро тақдис кунед, ва дар замин барои ҳамаи сокинонаш озодӣ эълон намоед; бигзор ин барои шумо юбил* бошад; ва ҳар яке ба мулки худ баргардед, ва ҳар яке ба оилаи худ баргардед.


text:
Бигзор ин соли панҷоҳум барои шумо юбил бошад: кишт накунед, ва он чиро, ки худ аз худ рӯида бошад, дарав накунед, ва ангурҳои токеро, ки каллак карда нашудааст, ғунучин нанамоед.


text:
Мувофиқи бисёрии он солҳо нархи онро зиёд кун, ва мувофиқи камии он солҳо нархи онро кам намо, зеро ки шумораи ҳосилотро вай ба ту мефурӯшад.


text:
Пас, фароизи Маро ба ҷо оваред, ва аҳкоми Маро риоя намоед, ва онҳоро ба амал оваред, ва бар замин ба амният сокин хоҳед буд.


text:
Ва агар гӯед: 'Дар соли ҳафтум чӣ мехӯрем, дар сурате ки кишт намекунем ва ҳосилоти худро намебардорем?', –


text:
Ва дар соли ҳаштум кишт хоҳед кард, вале аз ҳосилоти кӯҳна хоҳед хӯрд; то соли нӯҳум, то пухта расидани ҳосили он, ҳосилоти кӯҳнаро хоҳед хӯрд.


text:
Вале замин набояд ба сурати абадӣ фурӯхта шавад, зеро ки замин аз они Ман аст; ва шумо назди Ман ғариб ва сокин ҳастед.


text:
Агар бародари ту бенаво шуда, як қисми мулкашро бифрӯшад, фидиядеҳи ӯ, ки хеши наздики ӯст, меояд, ва он чиро, ки бародараш фурӯхтааст, фидия дода мегирад.


text:
Ва агар касе фидиядеҳ надошта бошад, вале худаш доро гардида, барои фидия дода гирифтанаш маблағи зарурӣ дар дасташ пайдо шавад, –


text:
Бигзор ӯ солҳои фурӯхти худро ҳисоб кунад, ва бақияи маблағро ба он кас, ки фурӯхта буд, баргардонад, ва ба мулки худ баргардад.


text:
Ва агар маблағи зарурӣ, ки бояд ба он кас баргардонад, дар дасташ пайдо нашавад, дар он сурат он чи ӯ фурӯхтааст, дар дасти харидори он то соли юбил мемонад, ва дар юбил он раҳо мешавад, ва ӯ ба мулки худ бармегардад.


text:
Ва агар касе хонаи истиқоматро дар шаҳри ҳисордор бифрӯшад, то гузаштани як сол баъд аз фурӯхтани он ӯ ҳақ дорад, ки фидия дода онро бигирад, яъне хуқуқи фидия дода гирифтани он як сол давом мекунад.


text:
Валекин агар дар муддати як соли тамом онро фидия дода нагирад, он хонае ки дар шаҳри ҳисордор воқеъ аст, дар дасти харидори он ба таври доимӣ дар наслҳои вай мемонад, яъне дар юбил раҳо намешавад.


text:
Вале хонаҳои деҳоте ки гирдогирд ҳисор надорад, бояд мисли киштзори он замин ҳисоб ёбад: онҳоро фидия дода гирифтан мумкин аст, ва дар юбил онҳо раҳо мешавад.


text:
Ва шаҳрҳои левизодагон, яъне хонаҳое ки онҳо дар шаҳрҳои мулки худ доранд, – левизодагон ҳамеша ҳақ доранд, ки фидия дода онҳоро бигиранд.


text:
Ва ҳатто агар касе аз левизодагон фидия дода гирифта бошад, он хонае ки дар шаҳри мулки ӯ фурӯхта шудааст, дар юбил раҳо мешавад, зеро ки хонаҳои шаҳрҳои левизодагон мулки онҳо дар миёни банӣ Исроил мебошад.


text:
Ва чарогоҳҳои назди шаҳрҳои онҳо набояд фурӯхта шавад, зеро ки ин мулки абадист барои онҳо. Дар бораи бародарони бенаво.


text:
Ва агар бародарат бенаво шуда, назди ту дастхолӣ гардад, ӯро, хоҳ ғариб бошад хоҳ сокин, дастгирӣ намо, то ки бо ту зиндагӣ кунад.


text:
Ман Парвардигор Худои шумо ҳастам, ки шуморо аз замини Миср берун овардаам, то ки замини Канъонро ба шумо диҳам, ва Худои шумо бошам.


text:
Ва он гоҳ ӯ аз ту раҳо мешавад, худаш ва фарзандонаш ҳамроҳи ӯ, ва ба қабилаи худ бармегардад, ва ба мулки падарони худ аз нав дохил мешавад.


text:
Зеро ки онҳо бандагони Мананд, ки онҳоро аз замини Миср берун овардаам: онҳо набояд тавре фурӯхта шаванд, ки ғуломонро мефурӯшанд.


text:
Вале барои он ки ғуломат ва канизат аз они ту бошанд, аз халқҳое ки дар атрофи шумо ҳастанд, – аз онҳо ғулом ва каниз бихаред.


text:
Ва низ аз фарзандони сокиноне ки назди шумо манзил гирифтаанд, – аз онҳо метавонед бихаред, ва аз қабилаи онҳо, ки назди шумо мебошанд, яъне онҳо дар замини шумо зоидаанд; ва инҳо метавонанд моликияти шумо бошанд.


text:
Ва онҳоро метавонед баъд аз худ ба писаронатон ҳамчун моликияти меросӣ бисупоред: онҳоро дар тамоми умрашон метавонед ғулом гардонед. Вале бар бародарони худ, банӣ Исроил, – бигзор касе бар бародаронаш бераҳмона ҳукмронӣ накунад.


text:
Ва агар ғарибе ё сокине ки назди туст, дороӣ пайдо кунад, вале бародарат назди вай бенаво шуда, ба он ғариб ё сокине ки назди туст, ё ба касе ки аз қабилаи он ғариб аст, худро бифрӯшад, –


text:
Баъд аз фурӯхта шуданаш бигзор ӯ фидия дода гирифта шавад: яке аз бародаронаш бояд фидия дода ӯро бигирад;


text:
Ё амакаш ё писари амакаш бояд фидия дода ӯро бигирад; ё касе аз ҳамҷисмони ӯ, яъне аз қабилаи ӯ бояд фидия дода ӯро бигирад; ё ки, агар худаш дороӣ пайдо карда бошад, бигзор фидия дода худро раҳо кунад.


text:
Ва бигзор ӯ бо касе ки ӯро харидааст, аз соле ки худро ба вай фурӯхта буд, то соли юбил ҳисобӣ кунад, ва нуқрае ки дар ивазаш ӯ худро фурӯхта буд, бояд мувофиқи солҳо тақсим карда дода шавад, ва мӯҳлате ки ӯ назди вай буд, мисли мӯҳлати муздур ҳисоб ёбад.


text:
Агар солҳои бисёр боқӣ монда бошад, ӯ бояд мувофиқи онҳо аз нуқрае ки ба ивазаш харида шуда буд, барои фидияи худ баргардонад.


text:
Ва агар то соли юбил солҳои кам боқӣ монда бошад, бигзор ӯ онро бо вай ҳисоб карда, мувофиқи он солҳо фидияи раҳоии худро бидиҳад.


text:
Мисли муздуре ки сол ба сол киро карда мешавад, назди вай бошад; бигзор вай дар пеши назари ту бар ӯ бераҳмона ҳукмронӣ накунад.


text:
Ва агар ӯ бо ин роҳҳо фидия дода гирифта нашавад, – дар соли юбил ӯ раҳо мешавад, ҳам худи ӯ ва ҳам фарзандонаш бо ӯ;


text:
Зеро ки банӣ Исроил бандагони Мананд; онҳо бандагони Мананд, ки онҳоро аз замини Миср берун овардаам. Ман Парвардигор Худои шумо ҳастам».


text:
«Бутҳо барои худ насозед, ва ҳайкал ва сутуне барои худ барпо накунед, ва санги суратдоре дар замини худ нагузоред, то ки пеши он саҷда баред; зеро ки Ман Парвардигор Худои шумо ҳастам.


text:
Ман боронҳои шуморо саридарвақт хоҳам дод, ва замин ҳосили худро хоҳад овард, ва дарахтони саҳро меваи худро хоҳанд дод.


text:
Ва хирманкӯбии шумо то вақти ангурканӣ давом хоҳад кард, ва ангурканӣ то вақти кишт давом хоҳад кард, ва нони худро ба серӣ хоҳед хӯрд, ва дар замини худ дар бехатарӣ ба амният сокин хоҳед шуд.


text:
Ва ба замин сулҳу осоиштагӣ хоҳам дод, ва ҳангоме ки мехобед, касе шуморо ташвиш нахоҳад дод; ва ҳайвоноти бадро аз заминатон нобуд хоҳам сохт, ва шамшер аз заминатон гузар нахоҳад кард.


text:
Ва панҷ нафар аз шумо сад нафарро таъқиб хоҳанд кард, ва сад нафар аз шумо даҳ ҳазорро бадар хоҳанд ронд, ва душманонатон пеши шумо аз шамшер фурӯ хоҳанд ғалтид.


text:
Ва Ман ба шумо назари нек хоҳам кард, ва шуморо борвар хоҳам гардонид, ва шуморо афзун хоҳам сохт, ва паймони Худро бо шумо мустаҳкам хоҳам намуд.


text:
Ман Парвардигор Худои шумо ҳастам, ки шуморо аз замини Миср берун овардам, то ки барои онҳо ғулом набошед; ва бандҳои юғи шуморо шикастам, ва шуморо бо сарбаландӣ пеш бурдам.


text:
Ва агар аз фароизи Ман нафрат намоед, ва агар ҷонатон аз дастурҳои Ман кароҳат дошта бошад, ба тавре ки тамоми аҳкоми Маро ба ҷо наоварда, паймони Маро поймол кунед, –


text:
Он гоҳ Ман ҳам нисбат ба шумо чунин амал хоҳам кард; ва бар шумо чизҳои даҳшатангез, яъне сил ва табларзаро хоҳам фиристод, ки онҳо чашмонро хира мекунад ва ҷонро азоб медиҳад мекоҳонад; ва тухмии худро барабас кишт хоҳед кард, ва онро душманонатон хоҳанд хӯрд.


text:
Ва хашми Худро бар шумо хоҳам нигаронид, ва аз душманони худ шикаст хоҳед хӯрд, ва бадхоҳонатон бар шумо ҳукмрон хоҳанд шуд, ва рӯ ба гурез хоҳед овард, бе он ки касе шуморо таъқиб намояд.


text:
Ва агар бо ин ҳама ба Ман гӯш надиҳед, Ман ҷазои шуморо барои гуноҳҳотон ҳафтчандон зиёд хоҳам кард;


text:
Ва ҳавобаландии кибри қудрати шуморо дарҳам хоҳам шикаст, ва осмонатонро монанди оҳан ва заминатонро монанди мис хоҳам гардонид.


text:
Ва қуввати шумо барабас сарф хоҳад шуд, ва заминатон ҳосили худро нахоҳад дод, ва дарахтони замин меваи худро нахоҳанд овард.


text:
Ва агар бар зидди Ман рафтор намоед ва аз гӯш додан ба Ман гардан тобед, Ман зарбаро барои ҳар гуноҳатон ҳафтчандон афзун хоҳам кард.


text:
Ва ҳайвоноти саҳроро бар шумо хоҳам фиристод, то ки фарзандони шуморо нобуд кунанд, ва чорпоёни шуморо талаф намоянд, ва шуморо камшумор гардонанд, ва дар роҳҳои шумо роҳгузаре боқӣ намонад.


text:
Он гоҳ Ман низ бар зидди шумо рафтор хоҳам кард, ва Ман низ шуморо барои гуноҳҳотон ҳафтчандон зарба хоҳам зад.


text:
Ва бар шумо шамшери қасосгире хоҳам овард, ки қасоси паймонро бигирад; ва ҳангоме ки дар шаҳрҳои худ ҷамъ шавед, вабое дар миёни шумо хоҳам фиристод, ва шумо ба дасти душман таслим хоҳед шуд.


text:
Вақте ки асои нони шуморо бишканам, даҳ зан нони шуморо дар як танӯр хоҳанд пухт, ва нони шуморо ба тарозу баркашида хоҳанд дод, ва шумо онро хӯрда, сер нахоҳед шуд.


text:
Он гоҳ Ман бо ғазаб бар зидди шумо рафтор хоҳам кард, ва Ман низ шуморо барои гуноҳҳотон ҳафтчандон ҷазо хоҳам дод.


text:
Ва баландиҳои шуморо хароб хоҳам кард, ва санамҳои шуморо нобуд хоҳам намуд, ва лошаҳои шуморо бар шикастапораҳои бутҳои шумо вожгун хоҳам сохт, ва ҷони Ман аз шумо кароҳат хоҳад дошт;


text:
Ва шаҳрҳои шуморо хароб хоҳам кард, ва покҳои шуморо валангор хоҳам намуд, ва атри хушбӯи қурбониҳои шуморо нахоҳам бӯид.


text:
Ва Ман ин заминро валангор хоҳам намуд, ба тавре ки душманони шумо, ки бар он манзил гирифта бошанд, аз аҳволи он ҳайрон хоҳанд шуд.


text:
Ва шуморо дар миёни халқҳо пароканда хоҳам намуд, ва аз пайи шумо шамшер хоҳам кашид; ва замини шумо валангор, ва шаҳрҳои шумо хароб хоҳад шуд.


text:
Он гоҳ замин дар тамоми рӯзҳои харобияш, вақте ки шумо дар замини душманони худ бошед, аз шанбеҳои худ қаноат ҳосил хоҳад кард; он гоҳ замин оромӣ хоҳад ёфт, ва аз шанбеҳои худ қаноат ҳосил хоҳад кард, –


text:
Дар тамоми рӯзҳои харобии худ оромӣ хоҳад ёфт, он қадар оромӣ, ки дар шанбеҳои шумо, вақте ки дар он сокин будед, наёфта буд.


text:
Ва дар дилҳои бақияи шумо, дар кишварҳои душманонатон, беҷуръатӣ хоҳам андохт, ва шувваси барги ҷавлонкунанда онҳоро хоҳад гурезонид, ва онҳо мисли касе ки аз шамшер мегурезад, рӯ ба гурез хоҳанд овард, ва фурӯ хоҳанд ғалтид, дар сурате ки таъқибкунандае набошад.


text:
Ва мисли он ки аз дами шамшер бошад, ба якдигар дакка хоҳанд хӯрд, ва ҳол он ки таъқибкунандае нест; ва шумо маҷоли он нахоҳед дошт, ки пеши душманони худ истодагӣ намоед.


text:
Ва бақияи шумо барои гуноҳи худ дар замини душманони худ фано хоҳанд шуд, ва барои гуноҳҳои падарони худ низ бо онҳо фано хоҳанд шуд.


text:
Он гоҳ ба гуноҳи худашон ва ба гуноҳи падаронашон, ки ба Ман хиёнат карданд, ва ҳатто бар зидди Ман рафтор карданд, иқрор хоҳанд шуд.


text:
Аз ин рӯ, Ман низ бар зидди онҳо рафтор кардаам, ва онҳоро ба замини душманонашон овардаам, то ки, шояд, он гоҳ дили бехатнаашон мутеъ шуда, барои гуноҳи худ сазо ёбанд.


text:
Ва Ман паймони Худро, ки бо Яъқуб бастаам, ба ёд хоҳам овард, ва паймони Худро, ки бо Исҳоқ бастаам, ва паймони Худро, ки бо Иброҳим бастаам, ба ёд хоҳам овард, ва ин заминро ба ёд хоҳам овард.


text:
Ва агарчи замин аз ҷониби онҳо тарк карда хоҳад шуд, ва дар рӯзҳои аз онҳо хароб шуданаш аз шанбеҳои худ қаноат ҳосил хоҳад кард, ва онҳо барои гуноҳи худ сазо хоҳанд ёфт, барои он ки аз қонунҳои Ман нафрат карданд, ва ҷонашон аз фароизи Ман кароҳат дошт, –


text:
Бо вуҷуди ҳамаи ин, ҳангоме ки онҳо дар замини душманони худ бошанд, Ман аз онҳо нафрат нахоҳам кард ва аз онҳо кароҳат нахоҳам дошт, то ба дараҷае ки онҳоро нобуд намоям ва паймони Худро, ки бо онҳо бастаам, поймол кунам; зеро ки Ман Парвардигор Худои онҳо ҳастам.


text:
Ва Ман барои онҳо паймонеро, ки бо аҷдодашон бастаам, ба ёд хоҳам овард, ки онҳоро дар пеши назари халқҳо аз замини Миср берун овардаам, то ки Худои онҳо бошам. Ман Парвардигор ҳастам».


text:
Ин аст фароиз ва аҳком ва дастурҳое ки Парвардигор дар миёни Худаш ва банӣ Исроил, дар кӯҳи Сино, ба воситаи Мусо қарор додааст.


text:
«Ба банӣ Исроил сухан ронда, ба онҳо бигӯ: агар касе назр кунад, ки нуфусе мувофиқи арзишдиҳии ту аз они Парвардигор бошад,


text:
Ва агар арзишдиҳии ту барои марди аз бистсола то шастсола бошад, – арзишдиҳии ту панҷоҳ сиқл нуқра мувофиқи сиқли пок хоҳад буд.


text:
Ва агар аз панҷсола то бистсола бошад, – арзишдиҳии ту барои мард бист сиқл, ва барои зан даҳ сиқл хоҳад буд.


text:
Ва агар аз якмоҳа то панҷсола бошад, – арзишдиҳии ту барои мард панҷ сиқл нуқра, ва барои зан арзишдиҳии ту се сиқл нуқра хоҳад буд.


text:
Ва агар аз шастсола ва болотар бошад, – барои мард арзишдиҳии ту понздаҳ сиқл, ва барои зан даҳ сиқл хоҳад буд.


text:
Ва агар вай ба дараҷае бенаво бошад, ки арзишдиҳии туро натавонад адо намояд, – бигзор вайро назди коҳин биёранд, ва коҳин арзише барояш муайян кунад; бигзор коҳин ба қадри дороии назркунанда арзиши вайро муайян намояд.


text:
Ва агар он чорпое бошад, ки аз онҳо барои Парвардигор қурбонӣ мекунанд, ҳар он чи касе аз онҳо ба Парвардигор тақдим менамояд, пок хоҳад буд.


text:
Набояд онро иваз кунад ва хубро ба бад ё бадро ба хуб бадал намояд; ва агар чорпоеро ба чорпое иваз намояд, – ҳам он ва ҳам ивази он пок хоҳад буд.


text:
Ва агар он ягон чорпои нопок бошад, ки аз онҳо барои Парвардигор қурбонӣ намекунанд, – бигзор он чорпоро пеши коҳин биёрад,


text:
Ва коҳин ба он, хоҳ хуб бошад хоҳ бад, арзиш медиҳад, ва чӣ тавре ки коҳин арзиш диҳад, ҳамон тавр хоҳад шуд.


text:
Ва агар касе хонаи худро вақф кунад, то ки он барои Парвардигор пок бошад, коҳин бояд ба он, хоҳ хуб бошад хоҳ бад, арзиш диҳад; чӣ тавре ки коҳин ба он арзиш диҳад, ҳамон тавр ба амал хоҳад омад.


text:
Ва агар вақфкунанда хонаи худро фидия дода гирифтанӣ шавад, бигзор бар он арзиш панҷяки онро илова намояд, ва он аз они ӯ хоҳад буд.


text:
Ва агар касе аз мулки худ қитъае барои Парвардигор вақф кунад, арзиши он бояд мувофиқи зироати он бошад: барои зироати як ҳӯмер ҷав – панҷоҳ сиқл нуқра.


text:
Ва агар қитъаи худро баъд аз юбил вақф кунад, дар он сурат коҳин бояд нуқраро мувофиқи солҳое ки то соли юбил боқӣ монда бошад, ҳисоб кунад, ва бигзор ин аз арзиши он тарҳ намуда шавад.


text:
Ва агар қитъаро вақфкунандаи он фидия дода гирифтанӣ шавад, бигзор панҷяки арзиши онро бар он илова намояд, ва он дар ихтиёраш хоҳад монд.


text:
Ва агар ӯ қитъаро фидия дода нагирад, ё агар қитъа ба каси дигар фурӯхта шавад, – баъд аз ин фидия дода гирифтан мумкин нест.


text:
Ва он қитъа, вақте ки дар юбил раҳо шавад, ҳамчун қитъаи вақф барои Парвардигор пок хоҳад буд; он ба тасарруфи коҳин дароварда хоҳад шуд.


text:
Ва агар касе қитъаеро, ки харида бошад, яъне қитъаеро, ки аз мулки худаш нест, барои Парвардигор вақф кунад, –


text:
Коҳин бояд маблағи арзиши онро то соли юбил барои ӯ ҳисоб кунад, ва ӯ бояд он арзишро дар ҳамон рӯз ҳамчун вақфи Парвардигор бидиҳад.


text:
Дар соли юбил он қитъа ба касе хоҳад баргашт, ки аз вай харида шуда буд, яъне тасарруфи он замин ба вай тааллуқ дошт.


text:
Аммо нахустзодае аз чорпоён, ки ба сабаби нахустзодагияш аз они Парвардигор аст, – набояд касе онро вақф намояд; он, хоҳ гов бошад хоҳ гӯсфанд, аз они Парвардигор аст.


text:
Ва агар он аз чорпоёни нопок бошад, бояд мувофиқи арзише ки ба он дода шудааст, фидия дода гирифта шавад, ва панҷяки он арзиш бар он илова карда шавад; ва агар фидия дода гирифта нашавад, он бояд мувофиқи арзише ки дода шудааст, фурӯхта шавад.


text:
Аммо ҳар вақфе ки касе аз ҳар дороии худ барои Парвардигор вақф мекунад – хоҳ аз одам ва чорпоён бошад, хоҳ қитъае аз мулки вай, – на фурӯхта мешавад ва на фидия дода гирифта мешавад; ҳар вақф поки покҳост барои Парвардигор.


text:
Ва ҳар даҳяки замин, – чи аз зироати замин, чи аз меваи дарахтон, – аз они Парвардигор аст; ин барои Парвардигор пок мебошад.


text:
Ва агар касе бихоҳад, ки барои даҳяки худ фидия диҳад, бигзор бар арзиши он панҷяки онро илова намояд.


text:
Ва ҳар даҳяки гов ва гӯсфанд, яъне ҳар он чи аз зери асои чӯпон мегузарад, даҳуми он барои Парвардигор пок хоҳад буд.


text:
Кас набояд диққат кунад, ки оё он хуб аст ё бад, ва набояд онро иваз намояд; ва агар онро иваз намояд, ҳам худи он ва ҳам ивази он пок хоҳад буд; ва барои он фидия додан мумкин нест».


text:
Ва дар рӯзи якуми моҳи дуюм, дар соли дуюми берун омаданашон аз замини Миср, Парвардигор ба Мусо дар биёбони Сино дар хаймаи ҷомеъ сухан ронда, гуфт:


text:
«Саршумории тамоми ҷамоати банӣ Исроилро аз рӯи қабилаҳо ва хонадонҳошон, мувофиқи адади номҳошон, – ҳамаи мардҳоро саросар ба амал оваред.


text:
Аз бистсола ва болотар, ҳамаи онҳое ки дар Исроил ба лашкар мераванд, – ту ва Ҳорун онҳоро мувофиқи фавҷҳошон дар шумор оваред.


text:
Ҳаминҳоянд даъватшудагони ҷамоат, раисони сибтҳои падаронашон, ки сарварони ҳазораҳои Исроил мебошанд».


text:
Ва тамоми ҷамоатро дар рӯзи якуми моҳи дуюм ҷамъ карданд, ва онҳо насабномаҳои худро аз рӯи қабилаҳо ва хонадонҳои худ, мувофиқи адади номҳо, аз бистсола ва болотар саросар эълон намуданд,


text:
Ва банӣ Реубен, нахустзодаи Исроил, аз рӯи насабномаи қабила ва хонадонашон, мувофиқи адади номҳошон, саросар ҳамаи мардҳои аз бистсола ва болотар, ҳамаи онҳое ки ба лашкар мераванд, –


text:
Аз банӣ Шимъӯн аз рӯи насабномаи қабила ва хонадонашон, мувофиқи адади номҳои саросар дар шумор овардашудагон, ҳамаи мардҳои аз бистсола ва болотар, ҳамаи онҳое ки ба лашкар мераванд, –


text:
Аз банӣ Ҷод мувофиқи насабномаи қабила ва хонадонашон, аз рӯи адади номҳо аз бистсола ва болотар, ҳамаи онҳое ки ба лашкар мераванд, –


text:
Аз банӣ Яҳудо мувофиқи насабномаи қабила ва хонадонашон, аз рӯи адади номҳо, аз бистсола ва болотар, ҳамаи онҳое ки ба лашкар мераванд, –


text:
Аз банӣ Иссокор мувофиқи насабномаи қабила ва хонадонашон, аз рӯи адади номҳо, аз бистсола ва болотар, ҳамаи онҳое ки ба лашкар мераванд, –


text:
Аз банӣ Забулун мувофиқи насабномаи қабила ва хонадонашон, аз рӯи адади номҳо, аз бистсола ва болотар, ҳамаи онҳое ки ба лашкар мераванд, –


text:
Аз писарони Юсуф: аз банӣ Эфроим аз рӯи насабномаи қабила ва хонадонашон, мувофиқи адади номҳо, аз бистсола ва болотар, ҳамаи онҳое ки ба лашкар мераванд, –


text:
Аз банӣ Менашше аз рӯи насабномаи қабила ва хонадонашон, мувофиқи адади номҳо, аз бистсола ва болотар, ҳамаи онҳое ки ба лашкар мераванд, –


text:
Аз банӣ Бинёмин аз рӯи насабномаи қабила ва хонадонашон, мувофиқи адади номҳо, аз бистсола ва болотар, ҳамаи онҳое ки ба лашкар мераванд, –


text:
Аз банӣ Дон аз рӯи насабномаи қабила ва хонадонашон, мувофиқи адади номҳо, аз бистсола ва болотар, ҳамаи онҳое ки ба лашкар мераванд, –


text:
Аз банӣ Ошер аз рӯи насабномаи қабила ва хонадонашон, мувофиқи адади номҳо, аз бистсола ва болотар, ҳамаи онҳое ки ба лашкар мераванд, –


text:
Аз банӣ Нафтолӣ аз рӯи насабномаи қабила ва хонадонашон, мувофиқи адади номҳо, аз бистсола ва болотар, ҳамаи онҳое ки ба лашкар мераванд, –


text:
Инҳоянд дар шумор овардашудагон, ки Мусо ва Ҳорун бо раисони Исроил дар шумор оварданд, – бо он дувоздаҳ нафар, ки ҳар яке аз як хонадони онҳо буданд.


text:
Ва ҳамаи дар шумор овардашудагони банӣ Исроил мувофиқи хонадонашон, аз бистсола ва болотар, ҳамаи онҳое ки дар Исроил ба лашкар мераванд, –


text:
балки левизодагонро бар манзили шаҳодат ва бар тамоми колои он ва бар ҳар чизе ки ба он тааллуқ дорад, таъин намо; бигзор онҳо манзил ва тамоми колои онро бардоранд ва хизмати онро ба ҷо оваранд, ва дар атрофи манзил хайма зананд;


text:
Ва дар вақти кӯч кардани манзил левизодагон онро фурӯд оваранд, ва дар вақти ист кардани манзил левизодагон онро барқарор намоянд; ва шахси бегонае ки ба он наздик меояд, кушта хоҳад шуд.


text:
Ва банӣ Исроил бояд ҳар яке дар бошишгоҳи худ ва ҳар яке назди байрақи худ аз рӯи фавҷҳои худ хайма зананд.


text:
Ва левизодагон дар атрофи манзили шаҳодат хайма хоҳанд зад, то ки ғазабе бар ҷамоати банӣ Исроил ба амал наояд; ва левизодагон посбонии манзили шаҳодатро ба ҷо хоҳанд овард».


text:
Ва банӣ Исроил ба амал оварданд; чунон ки Парвардигор ба Мусо фармуда буд, ончунон ба амал оварданд.


text:
«Бигзор банӣ Исроил ҳар яке назди байрақи худ аз рӯи нишонҳои хонадонашон хайма зананд; дар рӯ ба рӯи хаймаи ҷомеъ гирдогирд хайма зананд.


text:
Ва аз тарафи пеши шарқӣ аҳли байрақи бошишгоҳи Яҳудо мувофиқи фавҷҳошон хайма мезананд, ва раиси банӣ Яҳудо Наҳшӯн ибни Амминодоб аст;


text:
Ҳамаи дар шумор овардашудагон дар бошишгоҳи Яҳудо аз рӯи фавҷҳошон саду ҳаштоду шаш ҳазору чорсад нафаранд; онҳо бояд аввалин шуда кӯч кунанд.


text:
Байрақи бошишгоҳи Реубен бояд ба тарафи ҷанубӣ аз рӯи фавҷҳошон бошад, ва раиси банӣ Реубен Элисур ибни Шадиур аст;


text:
Ҳамаи дар шумор овардашудагон дар бошишгоҳи Реубен аз рӯи фавҷҳошон саду панҷоҳу як ҳазору чорсаду панҷоҳ нафаранд; онҳо бояд дуюмин шуда кӯч кунанд.


text:
Ва ҳангоме ки хаймаи ҷомеъ кӯч кунад, бошишгоҳи левизодагон дар миёни бошишгоҳҳо хоҳад буд; чунон ки ист кардаанд, ончунон бояд ҳар яке дар ҷои худ аз рӯи байрақҳои худ кӯч кунанд.


text:
Байрақи бошишгоҳи Эфроим бояд ба тарафи ғарбӣ аз рӯи фавҷҳошон бошад, ва раиси банӣ Эфроим Элишомоъ ибни Аммиҳуд аст;


text:
Ҳамаи дар шумор овардашудагон дар бошишгоҳи Эфроим аз рӯи фавҷҳошон саду ҳашт ҳазору сад нафаранд; онҳо бояд сеюмин шуда кӯч кунанд.


text:
Байрақи бошишгоҳи Дон бояд ба тарафи шимолӣ аз рӯи фавҷҳошон бошад, ва раиси банӣ Дон Аҳиозар ибни Аммишаддой аст;


text:
Ҳамаи дар шумор овардашудагон дар бошишгоҳи Дон саду панҷоҳу ҳафт ҳазору шашсад нафаранд; онҳо бояд охирин шуда таҳти байрақҳои худ кӯч кунанд.


text:
Инҳоянд дар шумор овардашудагони банӣ Исроил аз рӯи хонадонашон; ҳамаи дар шумор овардашудагони бошишгоҳҳо аз рӯи фавҷҳошон шашсаду се ҳазору панҷсаду панҷоҳ нафаранд».


text:
Валекин левизодагон дар миёни банӣ Исроил дар шумор оварда нашуданд, чунон ки Парвардигор ба Мусо фармуда буд.


text:
Ва банӣ Исроил мувофиқи ҳар он чи Парвардигор ба Мусо фармуда буд, ба амал оварданд; ҳамин тавр таҳти байрақҳои худ хайма мезаданд, ва ҳамин тавр ҳар яке аз рӯи қабила ва хонадони худ кӯч мекарданд.


text:
Ин аст номҳои писарони Ҳорун, коҳиноне ки тадҳин карда шуда буданд, ки ӯ онҳоро барои каҳонат баргумошт.


text:
Вале Нодоб ва Абиҳу ба ҳузури Парвардигор мурданд, вақте ки оташи ғайрро дар биёбони Сино ба ҳузури Парвардигор оварданд, ва онҳо фарзанд надоштанд; ва Элъозор ва Итомор дар ҳузури падарашон Ҳорун каҳонат мекарданд.


text:
Ва бигзор онҳо хизмати ӯ ва хизмати тамоми ҷамоатро пеши хаймаи ҷомеъ иҷро намуда, корҳои манзилро ба ҷо оваранд;


text:
Ва тамоми колои хаймаи ҷомеъро нигаҳбонӣ намуда ва хизмати банӣ Исроилро иҷро карда, корҳои манзилро ба ҷо оваранд.


text:
Ва левизодагонро ба Ҳорун ва писаронаш бидеҳ: онҳо аз ҷониби банӣ Исроил ба таври қатъӣ ба ӯ дода шудаанд.


text:
Вале Ҳорун ва писаронашро баргумор, то ки каҳонати худро риоят кунанд; ва бегонае агар наздик ояд, кушта хоҳад шуд».


text:
«Ва инак, Ман левизодагонро аз миёни банӣ Исроил дар ивази ҳамаи нахустзодагони раҳимкушо гирифтаам, ва левизодагон аз они Мананд;


text:
Зеро ки ҳар нахустзода аз они Ман аст: дар рӯзе ки Ман ҳамаи нахустзодагони замини Мисрро зарба задам, ҳамаи нахустзодагони Исроилро, аз одамон то чорпоён, барои Худ тақдис намудам, ва онҳо аз они Мананд. Ман Парвардигор ҳастам».


text:
«Банӣ Левиро аз рӯи хонадон ва қабилаҳошон дар шумор овар; ҳар мардинаро аз якмоҳа ва болотар дар шумо овар».


text:
Дар шумор овардашудагони онҳо мувофиқи адади тамоми мардинаи аз якмоҳа ва болотар: дар шумор овардашудагони онҳо ҳафт ҳазору панҷсад нафаранд.


text:
Ва ба нигаҳбонии банӣ Ҷершӯн дар хаймаи ҷомеъ инҳо супурда мешавад: манзил ва хайма, пӯшиши он ва пардаи даромадгоҳи хаймаи ҷомеъ,


text:
ва пардаҳои саҳн, ва пардаи даромадгоҳи саҳне ки гирдогирди манзил ва қурбонгоҳ аст, ва танобҳое ки он барои ҳар хизматаш дорад.


text:
Ва аз Қаҳот қабилаи Амром ва қабилаи Йисҳор ва қабилаи Ҳебрӯн ва қабилаи Узиил; ҳаминҳоянд қабилаҳои қаҳотиён.


text:
Мувофиқи адади тамоми мардинаи аз якмоҳа ва болотар, ҳашт ҳазору шашсад нафаранд, ки нигаҳбонии покгоҳро бояд иҷро кунанд.


text:
Ва нигаҳбонии онҳо бар ин чизҳост: сандуқ ва миз ва чароғдон ва қурбонгоҳҳо ва колои поке ки хизматро ба воситаи он ба ҷо меоваранд, ва парда ва ҳар он чи ба он тааллуқ дорад.


text:
Ва раиси раисони левизодагон Элъозор ибни Ҳоруни коҳин аст; иҷрокунандагони нигаҳбонии покгоҳ таҳти назорати ӯ хоҳанд буд.


text:
Ва дар шумор овардашудагони онҳо, мувофиқи адади тамоми мардинаи аз якмоҳа ва болотар, шаш ҳазору дусад нафаранд.


text:
Ва раиси хонадони қабилаҳои марориён Суриил ибни Абиҳоил аст; онҳо бояд ба тарафи шимолии манзил хайма зананд.


text:
Ва вазифаи нигаҳбонии банӣ Марорӣ бар ин чизҳост: тахтаҳои манзил ва пуштбандҳояш ва сутунҳояш ва пояҳояш ва тамоми колояш ва тамоми хизматаш.


text:
Ва пеши манзил аз ҷониби офтоббаро, яъне пеши хаймаи ҷомеъ аз тарафи шарқ, бояд Мусо ва Ҳорун ва писаронаш хайма зананд, ки онҳо вазифаи нигаҳбонии покгоҳ ва нигаҳбонии банӣ Исроилро иҷро мекунанд; ва шахси бегонае ки ба он наздик ояд, кушта хоҳад шуд.


text:
Ҳамаи дар шумор овардашудагони левизодагон, ки Мусо ва Ҳорун мувофиқи амри Парвардигор аз рӯи қабилаҳои онҳо дар шумор оварданд, тамоми мардинаи онҳо аз якмоҳа ва болотар бисту ду ҳазор нафар буданд.


text:
Ва Парвардигор ба Мусо гуфт: «Ҳамаи нахустзодагони мардинаи банӣ Исроилро аз якмоҳа ва болотар дар шумор овар, ва ном ба ном ба ҳисоб бигир.


text:
Ва левизодагонро барои Ман, ки Парвардигор ҳастам, дар ивази ҳамаи нахустзодагони банӣ Исроил бигир, ва чорпоёни левизодагонро дар ивази ҳамаи нахустзодагони чорпоёни банӣ Исроил».


text:
Ва ҳамаи нахустзодагони мардина, мувофиқи адади номҳо, аз якмоҳа ва болотар, ки дар шумор оварда шуданд, бисту ду ҳазору дусаду ҳафтоду се нафар буданд.


text:
«Левизодагонро дар ивази ҳамаи нахустзодагони банӣ Исроил бигир, ва чорпоёни левизодагонро дар ивази чорпоёни онҳо; ва левизодагон аз они Ман хоҳанд буд. Ман Парвардигор ҳастам.


text:
Ва дар хусуси фидияи дусаду ҳафтоду се нафар нахустзодагони банӣ Исроил, ки назар ба левизодагон барзиёданд, –


text:
Ва Мусо нуқраи фидияро мувофиқи гуфтаи Парвардигор, чунон ки Парвардигор ба Мусо фармуда буд, ба Ҳорун ва писаронаш дод.


text:
аз сисола ва болотар ва то панҷоҳсола, ҳамаи онҳоеро, ки қобили хизматанд, то ки дар хаймаи ҷомеъ кор кунанд.


text:
Ва ҳангоме ки кӯч кардани бошишгоҳ лозим шавад, Ҳорун ва писаронаш дохил шуда, пардаи пӯшандаро фурӯд меоваранд, ва сандуқи шаҳодатро бо он мепӯшонанд.


text:
Ва пӯшише аз пӯсти тӯҳс бар он мегузоранд, ва аз болояш чодире ки комилан лоҷвардист, паҳн мекунанд, ва дастакҳояшро мегузаронанд.


text:
Ва бар мизи нони тақдим чодири лоҷвардӣ паҳн мекунанд, ва табақҳо ва чумчаҳо ва косаҳо ва дӯлчаҳои рехтаниро бар он мегузоранд; ва нони доимӣ бояд бар он бошад.


text:
Ва бар онҳо чодири қирмизӣ паҳн мекунанд, ва онро бо пӯшише аз пӯсти тӯҳс мепӯшонанд, ва дастакҳояшро мегузаронанд.


text:
Ва чодири лоҷвардие гирифта, чароғдон ва чароғҳояш ва анбӯрҳояш ва маҷмарҳояш ва тамоми колои равғанашро, ки бо онҳо хизмати онро ба ҷо меоваранд, мепӯшонанд.


text:
Ва бар қурбонгоҳи тилло чодири лоҷвардӣ паҳн мекунанд, ва онро бо пӯшише аз пӯсти тӯҳс мепӯшонанд, ва дастакҳояшро мегузаронанд.


text:
Ва тамоми колои хизматро, ки бо онҳо дар покгоҳ хизмат мекунанд, гирифта, дар чодири лоҷвардӣ мегузоранд, ва онҳоро бо пӯшише аз пӯсти тӯҳс мепӯшонанд, ва бар чӯбдастае меовезанд.


text:
Ва тамоми колои онро, ки бо онҳо хизмати онро ба ҷо меоваранд, – маҷмарҳо, чанголҳо, хокандозҳо ва косаҳо, – яъне тамоми колои қурбонгоҳро бар он мегузоранд, ва пӯшише аз пӯсти тӯҳс бар он паҳн мекунанд, ва дастакҳояшро мегузаронанд.


text:
Ва чун Ҳорун ва писаронаш дар вақти кӯч кардани бошишгоҳ пӯшонидани покгоҳ ва тамоми колои покгоҳро ба анҷом расонанд, пас аз он банӣ Қаҳот барои бардоштан меоянд; вале набояд ба покгоҳ даст расонанд, вагарна хоҳанд мурд. Ҳамин аст боре ки бояд банӣ Қаҳот дар хаймаи ҷомеъ бардоранд.


text:
Ва таҳти назорати Элъозор ибни Ҳоруни коҳин инҳо хоҳад буд: равған барои рӯшноӣ, ва бухури хушбӯй, ва ҳадияи ордии доимӣ, ва равғани тадҳин; назорат бар тамоми манзил ва бар ҳар чи дар он аст, яъне бар покгоҳ ва бар колои он».


text:
балки ба онҳо чунин рафтор намоед, то ки дар вақти наздик омаданашон ба кудси кудсҳо онҳо зинда монанд ва намиранд: бигзор Ҳорун ва писаронаш омада, ҳар якеро ба хизматаш ва назди бораш бимонанд;


text:
Аз сисола ва болотар то панҷоҳсола онҳоро дар шумор овар, яъне онҳоеро, ки қобили хизматанд, то ки дар хаймаи ҷомеъ кор кунанд.


text:
Онҳо бояд ин чизҳоро бардоранд: пардаҳои манзил ва хаймаи ҷомеъ, пӯшиши он ва пӯшише аз пӯсти тӯҳс, ки бар он аз боло мебошад, ва пардаи даромадгоҳи хаймаи ҷомеъ,


text:
ва пардаҳои саҳн ва пардаи даромадгоҳи дарвозаи саҳн, ки гирдогирди манзил ва қурбонгоҳ аст, ва танобҳои онҳо ва тамоми колои хизмати онҳо; ва ҳар кореро, ки бо ин чизҳо кардан лозим аст, онҳо бояд бикунанд.


text:
Тамоми хизмати банӣ Ҷершӯн дар ҳар боркашонии онҳо ва дар ҳар кори онҳо бояд бо фармони Ҳорун ва писаронаш ба ҷо оварда шавад; ва нигаҳбонии ҳар бореро, ки онҳо мекашонанд, ба зиммаи онҳо бигузоред.


text:
Ҳамин аст хизмати қабилаҳои банӣ Ҷершӯн дар хаймаи ҷомеъ; ва назорати онҳо дар дасти Итомор ибни Ҳоруни коҳин аст.


text:
Аз сисола ва болотар, то панҷоҳсола, ҳамаи онҳоеро, ки қобили хизматанд, то ки хизмати хаймаи ҷомеъро иҷро кунанд, дар шумор овар.


text:
Ва ин аст вазифаи боркашонии онҳо дар тамоми хизматашон дар хаймаи ҷомеъ: тахтаҳои манзил ва пуштбандҳояш ва сутунҳояш ва пояҳояш,


text:
ва сутунҳои гирдогирди саҳн ва пояҳошон ва мехҳошон ва танобҳошон бо тамоми колояшон ва тамоми хизматашон; ва колоеро, ки онҳо бояд бардоранд, ном ба ном дар шумор оваред.


text:
Ҳамин аст кори қабилаҳои банӣ Марорӣ дар тамоми хизматашон дар хаймаи ҷомеъ зери дасти Итомор ибни Ҳоруни коҳин».


text:
Ва Мусо ва Ҳорун ва раисони ҷамоат банӣ Қаҳотро аз рӯи қабилаҳо ва хонадонҳои онҳо дар шумор оварданд,


text:
аз сисола ва болотар, то панҷоҳсола, ҳамаи онҳоеро, ки қобили хизматанд, то ки дар хаймаи ҷомеъ кор кунанд.


text:
Ҳаминҳоянд дар шумор овардашудагони қабилаҳои қаҳотиён, ҳамаи онҳое ки дар хаймаи ҷомеъ кор мекарданд, ки онҳоро Мусо ва Ҳорун мувофиқи амре ки Парвардигор ба воситаи Мусо фармуда буд, дар шумор оварданд.


text:
аз сисола ва болотар, то панҷоҳсола, ҳамаи онҳое ки қобили хизматанд, то ки дар хаймаи ҷомеъ кор кунанд, –


text:
ва дар шумор овардашудагони онҳо аз рӯи қабилаҳо ва хонадонҳои онҳо, ду ҳазору шашсаду сӣ нафар буданд.


text:
Ҳаминҳоянд дар шумор овардашудагони қабилаҳои банӣ Ҷершӯн, ҳамаи онҳое ки дар хаймаи ҷомеъ кор мекарданд, ки онҳоро Мусо ва Ҳорун мувофиқи амри Парвардигор дар шумор оварданд.


text:
Ҳаминҳоянд дар шумор овардашудагони қабилаҳои банӣ Марорӣ, ки онҳоро Мусо ва Ҳорун мувофиқи амри Парвардигор, ки ба воситаи Мусо фармуда шуда буд, дар шумор оварданд.


text:
Ҳамаи дар шумор овардашудагоне ки Мусо ва Ҳорун ва раисони Исроил аз левизодагон аз рӯи қабилаҳо ва хонадонҳои онҳо дар шумор оварданд,


text:
аз сисола ва болотар, то панҷоҳсола, ҳамаи онҳое ки қобили хизматанд, то ки кори хизматрасонӣ ва кори боркашониро дар хаймаи ҷомеъ иҷро кунанд, –


text:
Мувофиқи амри Парвардигор ба воситаи Мусо ҳар яке аз онҳо ба хизматрасонӣ ва боркашонии худ таъин намуда ва дар шумор оварда шуданд, чунон ки Парвардигор ба Мусо фармуда буд.


text:
«Ба банӣ Исроил амр фармо, ки ҳар махавӣ ва ҳар каси ҷараёндор ва ҳар каси аз мурда нопокшударо аз бошишгоҳ берун хориҷ кунанд.


text:
Хоҳ мард бошад хоҳ зан, хориҷ кунед; онҳоро ба беруни бошишгоҳ хориҷ кунед, то ки бошишгоҳҳои худро, ки Ман дар миёни онҳо сокин ҳастам, нопок нагардонанд».


text:
Ва банӣ Исроил чунин карданд, ва онҳоро ба беруни бошишгоҳ хориҷ карданд; чунон ки Парвардигор ба Мусо сухан ронда буд, банӣ Исроил ончунон карданд.


text:
«Ба банӣ Исроил бигӯ: агар марде ё зане ягон гуноҳи одамизодро ба амал оварда, дар ҳаққи Парвардигор хиёнат кунад, ва он шахс гуноҳкор шавад, –


text:
бигзор гуноҳеро, ки вай ба амал овардааст, эътироф намояд, ва он чиро, ки дар он гуноҳкор шудааст, пурра баргардонад, ва панҷяки арзиши онро бар он илова намуда, ба касе ки дар ҳаққаш гуноҳ кардааст, бидиҳад.


text:
Ва агар он кас ворисе надошта бошад, то ки товони гуноҳ ба вай дода шавад, дар он сурат товони гуноҳ, ки барои Парвардигор дода мешавад, аз они коҳин хоҳад буд, ба замми қӯчқори кафорат, ки ба воситаи он ӯ вайро кафорат менамояд.


text:
ва марде бо вай хобида, нутфа резад, ва ин аз чашми шавҳараш пинҳон монад, ва вай ниҳонӣ нопок гардад, ва шоҳиде ба зидди вай набошад, ва вай дастгир нашавад,


text:
ва рӯҳи рашк бар ӯ ғолиб омада, ӯ аз занаш рашк барад, дар сурате ки вай нопок гардидааст, ё ки рӯҳи рашк бар ӯ ғолиб омада, ӯ аз занаш рашк барад, ва ҳол он ки вай нопок нагардидааст, –


text:
бигзор он шавҳар зани худро назди коҳин оварад, ва барои вай даҳяки эфаи орди ҷавро ҳадия биёрад; лекин равған бар он нарезад ва лебӯно бар он намонад, зеро ки он ҳадияи рашк, ҳадияи ёдгорӣ мебошад, ки гуноҳро хотиррасон менамояд.


text:
Ва коҳин дар зарфи сафолин оби пок мегирад, ва коҳин аз хоке ки бар фарши манзил аст, гирифта, дар об меандозад.


text:
Ва коҳин занро ба ҳузури Парвардигор меистонад, ва мӯи сари занро воз мекунад, ва ҳадияи ёдгориро, ки ҳадияи рашк аст, бар кафҳои дасти вай мегузорад; ва дар дасти коҳин оби талхи лаънатовар хоҳад буд.


text:
Ва коҳин вайро қасам медиҳад, ва ба зан мегӯяд: 'Агар марде бо ту нахобида бошад, ва агар ҳангоми шавҳардории худ бо гумроҳӣ нопок нашуда бошӣ, – аз ин оби талхи лаънатовар осеб нахоҳӣ дид;


text:
Вале агар ҳангоми шавҳардории худ бо гумроҳӣ нопок шуда бошӣ, ва марде, ғайр аз шавҳарат, бо ту ҳамхоб гардида бошад', –


text:
он гоҳ коҳин занро қасами лаънат медиҳад, ва коҳин ба зан мегӯяд: 'Бигзор Парвардигор туро дар миёни қавми ту ба лаънат ва қасам гирифтор кунад, ба тавре ки Парвардигор ронатро лоғар ва шикаматро омосдор гардонад;


text:
Ва бигзор ҳамин оби лаънатовар ба амъоят дохил шавад, то ки шикамат биомосад ва ронат лоғар гардад'. Ва зан мегӯяд: 'Омин, омин'.


text:
Ва он оби талхи лаънатоварро ба зан менӯшонад, ва он оби лаънатовар дар вай дохил шуда, талх мегардад.


text:
Ва коҳин ҳадияи рашкро аз дасти зан мегирад, ва ин ҳадияро ба ҳузури Парвардигор меҷунбонад, ва онро назди қурбонгоҳ меоварад.


text:
Ва коҳин аз ин ҳадия ҳиссаи ёдгории онро бо мушташ гирифта, бар қурбонгоҳ месӯзонад, ва сипас он обро ба зан менӯшонад.


text:
Ва ҳангоме ки обро ба вай бинӯшонад, агар вай нопок гардида, ба шавҳараш хиёнат карда бошад, он оби лаънатовар дар вай дохил шуда талх мегардад, ва шиками вай меомосад, ва рони вай лоғар мешавад, ва ин зан дар миёни қавми худ малъун мегардад.


text:
Ва агар он зан нопок нашуда, пок бошад, – ба вай осебе намерасад, ва вай ҳомила шуда, зурёт мебинад.


text:
ё вақте ки бар мард рӯҳи рашк ғолиб омада, аз занаш рашк мебарад: он гоҳ бигзор ӯ занро ба ҳузури Парвардигор истонад, то ки коҳин тамоми ин шариатро бо вай ба амал оварад.


text:
«Ба банӣ Исроил сухан ронда, ба онҳо бигӯ: агар марде ё зане назри назирӣ кунад, то ки назири* Парвардигор бошад,


text:
вай бояд аз май ва шароб парҳез намояд, сиркои шароб ва сиркои шаробро нанӯшад, ва ҳеҷ шарбати ангурро нанӯшад, ва ангури тар ё хушк нахӯрад.


text:
Тамоми айёми назирии худ аз ҳар чизе ки аз ангур, аз донакаш то пӯсташ, тайёр карда мешавад, набояд бихӯрад.


text:
Тамоми айёми назри назирии вай поку бар сари вай набояд бирасад; то тамом шудани айёме ки худро назири Парвардигор гардонидааст, вай пок буда, мӯи сарашро бояд дароз калон кунад.


text:
Барои падараш ва модараш, бародараш ва хоҳараш, – ҳатто барои онҳо низ, вақте ки бимиранд, вай набояд нопок шавад, зеро ки аломати назирии Худои вай бар сари вай аст.


text:
Ва агар касе назди вай баногоҳ, якбора бимирад, ва мӯйсари назирии вайро нопок гардонад, – вай бояд сари худро дар рӯзи пок шудани худ битарошад, дар рӯзи ҳафтум бояд онро битарошад.


text:
Ва коҳин якеро барои қурбонии гуноҳ ва дигареро барои қурбонии сӯхтанӣ тақдим намуда, вайро барои гуноҳаш, ки аз ҷасади мурда нопок шудааст, кафорат менамояд, ва сари вайро дар он рӯз тақдис мекунад.


text:
Ва айёми назирии худро вай аз нав ба Парвардигор назр менамояд, ва барраи яксолае барои қурбонии ҷурм меоварад; вале рӯзҳои пешина ботил мешавад, зеро ки назирии вай нопок гардидааст.


text:
Ва ин аст шариат дар бораи назир: вақте ки айёми назирии ӯ анҷом ёбад, ӯро назди даромадгоҳи хаймаи ҷомеъ меоваранд;


text:
Ва ӯ қурбонии худро барои Парвардигор тақдим менамояд: як барраи нари яксолаи беайб барои қурбонии сӯхтанӣ, як барраи модаи яксолаи беайб барои қурбонии гуноҳ, ва як қӯчқори беайб барои қурбонии саломатӣ,


text:
ва як сабад нони фатир: қурсҳои орди маҳини бо равған омехташуда, ва нончаҳои тунуки равған молидашуда, ва ҳадияи ордии онҳо ва ҳадияи рехтании онҳо.


text:
Ва коҳин онҳоро ба ҳузури Парвардигор наздик оварда, қурбонии гуноҳи ӯ ва қурбонии сӯхтании ӯро тақдим менамояд.


text:
Ва қӯчқорро бо сабади нони фатир ҳамчун қурбонии саломатӣ барои Парвардигор тақдим менамояд; ва коҳин ҳадияи ордии ӯ ва ҳадияи рехтании ӯро тақдим менамояд.


text:
Ва он назир сари назирии худро назди даромадгоҳи хаймаи ҷомеъ метарошад, ва мӯйсари назирии худро гирифта, бар оташе ки зери қурбонии саломатӣ мебошад, мегузорад.


text:
Ва коҳин як соқи пеши пухташудаи қӯчқорро бо як қурси фатир ва бо як нончаи тунуки фатир аз сабад гирифта, бар кафҳои дасти назир, баъд аз тарошидани мӯйсари назри вай, мегузорад.


text:
Ва коҳин онҳоро ҳамчун ҳадияи ҷунбониданӣ ба ҳузури Парвардигор меҷунбонад: ин барои коҳин, ба замми синаи ҷунбониданӣ ва соқи пешкаш, пок аст; баъд аз ин назир метавонад май нӯшад.


text:
Ҳамин аст шариат дар бораи назире ки назр намудааст, ва дар бораи қурбоние ки ӯ бояд барои назирии худ ба Парвардигор тақдим кунад, ба замми он чи барои дороии ӯ дастрас аст; мувофиқи назре ки кардааст, ӯ бояд ҳамон тавр, ба замми шариати назирии худ, ба амал оварад».


text:
Ва дар рӯзе ки Мусо барафрохтани манзилро ба анҷом расонид, ва онро тадҳин намуд, ва онро бо тамоми колояш, ва қурбонгоҳро бо тамоми колояш тақдис намуд, ва онҳоро тадҳин ва тақдис намуд,


text:
раисони Исроил, сардорони хонаводаҳошон, – ҳамонҳое ки раисони сибтҳо буда, бар сари онҳое меистоданд, ки дар шумор оварда шуда буданд, – наздик омаданд,


text:
ва қурбонии худро ба ҳузури Парвардигор тақдим карданд: шаш аробаи пӯшишида ва дувоздаҳ барзагов, яъне як ароба барои ду раис, ва як барзагов барои ҳар яке; ва онҳоро ба пеши манзил оварданд.


text:
«Аз онҳо бигир, то ки барои иҷрои хизмати хаймаи ҷомеъ кор фармуда шавад; ва онҳоро ба левизодагон, ба ҳар яке мувофиқи хизматаш, бисупор».


text:
Ва чор ароба ва ҳашт барзаговро ба банӣ Марорӣ, мувофиқи хизматашон, зери назорати Итомор ибни Ҳоруни коҳин супурд.


text:
Вале ба банӣ Қаҳот чизе насупурд, зеро ки хизмати дохили покгоҳ ба зиммаи онҳо гузошта шуда буд, ва онҳо борҳоро бар китфи худ мебардоштанд.


text:
Ва раисон қурбониҳои тақдиси қурбонгоҳро дар рӯзи тадҳин намудани он тақдим карданд; ва раисон қурбонии худро пеши қурбонгоҳ тақдим карданд.


text:
Ва Парвардигор ба Мусо гуфт: «Бигзор ҳар раис як рӯз қурбонии худро барои тақдиси қурбонгоҳ тақдим кунад».


text:
Ва қурбонии ӯ иборат аз инҳо буд: як табақи нуқра, вазнаш саду сӣ сиқл, як косаи нуқра, вазнаш ҳафтод сиқл бо сиқли пок; ҳар дуяш пур аз орди маҳини омехта бо равған, барои ҳадияи ордӣ;


text:
Ва барои забҳи саломатӣ ду наргов, панҷ қӯчқор, панҷ нарбуз, панҷ барраи нари яксола; инҳо қурбонии Наҳшӯн ибни Амминодоб буд.


text:
Вай қурбонии худро тақдим намуд, ки иборат аз инҳо буд: як табақи нуқра, вазнаш саду сӣ сиқл, як косаи нуқра, вазнаш ҳафтод сиқл бо сиқли пок; ҳар дуяш пур аз орди маҳини омехта бо равған, барои ҳадияи ордӣ;


text:
Ва барои забҳи саломатӣ ду наргов, панҷ қӯчқор, панҷ нарбуз, панҷ барраи нари яксола; инҳо қурбонии Натанъил ибни Суор буд.


text:
Қурбонии ӯ: як табақи нуқра, вазнаш саду сӣ сиқл, як косаи нуқра, вазнаш ҳафтод сиқл бо сиқли пок; ҳар дуяш пур аз орди маҳини омехта бо равған, барои ҳадияи ордӣ;


text:
Ва барои забҳи саломатӣ ду наргов, панҷ қӯчқор, панҷ нарбуз, панҷ барраи нари яксола; инҳо қурбонии Элиоб ибни Ҳалӯн буд.


text:
Ва барои забҳи саломатӣ ду наргов, панҷ қӯчқор, панҷ нарбуз, панҷ барраи нари яксола; инҳо қурбонии Элисур ибни Шадиур буд.


text:
Ва барои забҳи саломатӣ ду наргов, панҷ қӯчқор, панҷ нарбуз, панҷ барраи нари яксола; инҳо қурбонии Шалумиил ибни Суришаддой буд.


text:
Ва барои забҳи саломатӣ ду наргов, панҷ қӯчқор, панҷ нарбуз, панҷ барраи нари яксола; инҳо қурбонии Элёсоф ибни Дауил буд.


text:
Қурбонии ӯ: як табақи нуқра, вазнаш саду сӣ сиқл, як косаи нуқра, вазнаш ҳафтод сиқл бо сиқли пок, ҳар дуяш пур аз орди маҳини омехта бо равған, барои ҳадияи ордӣ;


text:
Ва барои забҳи саломатӣ ду наргов, панҷ қӯчқор, панҷ нарбуз, панҷ барраи нари яксола; инҳо қурбонии Элишомоъ ибни Аммиҳуд буд.


text:
Ва барои забҳи саломатӣ ду наргов, панҷ қӯчқор, панҷ нарбуз, панҷ барраи нари яксола; инҳо қурбонии Ҷамлиил ибни Фадоҳсур буд.


text:
Ва барои забҳи саломатӣ ду наргов, панҷ қӯчқор, панҷ нарбуз, панҷ барраи нари яксола; инҳо қурбонии Абидон ибни Ҷидъӯнӣ буд.


text:
Ва барои забҳи саломатӣ ду наргов, панҷ қӯчқор, панҷ нарбуз, панҷ барраи нари яксола; инҳо қурбонии Аҳиозар ибни Аммишаддой буд.


text:
Ва барои забҳи саломатӣ ду наргов, панҷ қӯчқор, панҷ нарбуз, панҷ барраи нари яксола; инҳо қурбонии Фаҷъиил ибни Окрон буд.


text:
Ва барои забҳи саломатӣ ду наргов, панҷ қӯчқор, панҷ нарбуз, панҷ барраи нари яксола; инҳо қурбонии Аҳираъ ибни Энон буд.


text:
Инҳо буд ҳадия ва қурбониҳои тақдиси қурбонгоҳ дар рӯзи тадҳин кардани он, аз ҷониби раисони Исроил: дувоздаҳ табақи нуқра, дувоздаҳ косаи нуқра, дувоздаҳ чумчаи тилло.


text:
Саду сӣ сиқл нуқра дар ҳар табақ буд, ва ҳафтод сиқл дар ҳар коса; тамоми нуқраи ин коло ду ҳазору чорсад сиқл бо сиқли пок буд.


text:
Дувоздаҳ кошуқи тиллои пур аз бухур, вазни ҳар кадомаш даҳ сиқл бо сиқли пок, тамоми тиллои чумчаҳо саду бист сиқл буд.


text:
Ҷамъи чорпоён барои қурбонии сӯхтанӣ: дувоздаҳ наргови ҷавон, дувоздаҳ қӯчқор, дувоздаҳ барраи нари яксола бо ҳадияи ордии онҳо, ва дувоздаҳ нарбуз барои қурбонии гуноҳ.


text:
Ва ҷамъи чорпоён барои забҳи саломатӣ: бисту чор наргов, шаст қӯчқор, шаст нарбуз, шаст барраи нари яксола; ин буд тақдиси қурбонгоҳ баъд аз тадҳини он.


text:
Ва ҳангоме ки Мусо ба хаймаи ҷомеъ даромад, то ки бо Ӯ сухан ронад, овозеро шунид, ки аз болои сарпӯше ки бар сандуқи шаҳодат буд, аз миёни ду каррубӣ ба вай сухан меронд; ва Ӯ ба вай сухан меронд.


text:
«Ба Ҳорун сухан ронда, ба вай бигӯ: вақте ки чароғҳоро дармегиронӣ, бигзор ин ҳафт чароғ ба тарафи пеши чароғдон рӯшноӣ диҳад».


text:
Ва Ҳорун чунин кард: ба тарафи пеши чароғдон чароғҳои онро даргиронид, чунон ки Парвардигор ба Мусо фармуда буд.


text:
Ва ин аст сохти чароғдон: тиллои яклухти мазруб*, пояаш то гулҳояш яклухти мазруб; мувофиқи намунае ки Парвардигор ба Мусо нишон дода буд, ӯ чароғдонро ҳамин тавр сохт.


text:
Ва барои пок карданашон ба онҳо чунин амал намо: оби пок кардани гуноҳро бар онҳо бипош, ва бигзор онҳо тамоми бадани худро бо поку битарошанд, ва либосҳои худро бишӯянд, ва пок хоҳанд шуд;


text:
Ва наргови ҷавонеро бо ҳадияи ордии он, ки орди маҳини омехта бо равған бошад, бигиранд, ва ту наргови ҷавони дуюмро барои қурбонии гуноҳ бигир.


text:
Ва левизодагонро ба ҳузури Парвардигор наздик овар, ва бигзор банӣ Исроил дастҳои худро бар левизодагон бимонанд.


text:
Ва бигзор Ҳорун левизодагонро ба ҳузури Парвардигор аз ҷониби банӣ Исроил ҳамчун ҳадияи ҷунбониданӣ ба ҷунбиш оварад, то ки онҳо барои иҷрои хизмати Парвардигор тақдис ёбанд.


text:
Ва бигзор левизодагон дастҳои худро бар сари нарговон бимонанд; ва ту якеро ҳамчун қурбонии гуноҳ, ва дигареро ҳамчун қурбонии сӯхтанӣ ба Парвардигор, барои кафорати левизодагон, тақдим намо.


text:
Ва левизодагонро пеши Ҳорун ва писаронаш истонида, онҳоро ҳамчун ҳадияи ҷунбониданӣ барои Парвардигор ба ҷунбиш овар.


text:
Ва баъд аз ин, левизодагон барои иҷрои хизмати хаймаи ҷомеъ хоҳанд омад, ва ту онҳоро пок намо, ва онҳоро ҳамчун ҳадияи ҷунбониданӣ ба ҷунбиш овар.


text:
Зеро ки онҳо аз миёни банӣ Исроил комилан ба Ман дода шудаанд; дар ивази ҳар раҳимкушо, яъне ҳар нахустзода аз банӣ Исроил, Ман онҳоро барои худ гирифтаам.


text:
Зеро ки ҳар нахустзодаи банӣ Исроил, аз одамон то чорпоён, аз они Ман аст: дар рӯзе ки Ман ҳар нахустзодаро дар замини Миср зарба задам, инҳоро барои Худ тақдис намудам.


text:
Ва левизодагонро аз миёни банӣ Исроил дода, ба Ҳорун ва писаронаш тобеъ кардам, то ки хизмати банӣ Исроилро дар хаймаи ҷомеъ ба ҷо оваранд ва банӣ Исроилро кафорат намоянд, ва ҳангоме ки банӣ Исроил ба покгоҳ наздик оянд, осебе ба банӣ Исроил нарасад».


text:
Ва Мусо ва Ҳорун ва тамоми ҷамоати банӣ Исроил ба левизодагон чунин амал карданд: мувофиқи ҳар он чи Парвардигор ба Мусо дар бораи левизодагон фармуда буд, банӣ Исроил ба онҳо ҳамон тавр амал карданд.


text:
Ва левизодагон бо оби пок кардани гуноҳ пок шуданд, ва либосҳои худро шустанд; ва Ҳорун онҳоро ҳамчун ҳадияи ҷунбониданӣ ба ҳузури Парвардигор ба ҷунбиш овард, ва Ҳорун онҳоро, барои пок шуданашон, кафорат намуд.


text:
Ва баъд аз ин, левизодагон даромаданд, то ки хизмати худро дар хаймаи ҷомеъ пеши Ҳорун ва писаронаш ба ҷо оваранд; чунон ки Парвардигор ба Мусо дар бораи левизодагон фармуда буд, ончунон ба онҳо амал карданд.


text:
«Ин аст дастур дар бораи левизодагон: аз синни бисту панҷсола ва болотар онҳо бояд ба хизмат дохил шаванд, то ки корҳои хаймаи ҷомеъро ба ҷо оваранд.


text:
Вале ба бародарони худ дар хаймаи ҷомеъ барои навбатдорӣ ёрӣ расонанд, аммо кор накунанд; ба левизодагон оид ба иҷрои вазифаҳошон чунин амал намо».


text:
Ва Парвардигор ба Мусо дар биёбони Сино дар соли дуюми аз Миср берун омаданашон, дар моҳи якум, сухан ронда, гуфт:


text:
Дар рӯзи чордаҳуми ҳамин моҳ, шомгоҳ, онро дар мӯҳлаташ ба ҷо оваред; мувофиқи тамоми фароизаш ва тамоми аҳкомаш онро ба амал оваред».


text:
Ва фисҳро дар моҳи якум, дар рӯзи чордаҳуми моҳ, шомгоҳ, дар биёбони Сино ба ҷо оварданд; мувофиқи ҳар он чи Парвардигор ба Мусо фармуда буд, банӣ Исроил ҳамон тавр амал карданд.


text:
Вале одамоне буданд, ки ба ҷасади мурда расида нопок шуда буданд, ва фисҳро дар он рӯз наметавонистанд ба ҷо оваранд; ва онҳо дар он рӯз назди Мусо ва Ҳорун омаданд.


text:
Ва он одамон ба ӯ гуфтанд: «Мо ба ҷасади мурда расида нопок шудаем; пас чаро мо маҳрум аз он бошем, ки қурбонии Парвардигорро дар мӯҳлаташ дар миёни банӣ Исроил тақдим намоем?»


text:
«Ба банӣ Исроил сухан ронда, бигӯ: ҳар кӣ аз шумо ё аз наслҳои шумо ба ҷасади мурда расида нопок шуда бошад, ё дар сафари дур бошад, бояд вай низ фисҳи Парвардигорро ба ҷо оварад.


text:
Бигзор дар моҳи дуюм, дар рӯзи чордаҳум, шомгоҳ, онро ба ҷо оваранд; бо фатир ва бо сабзаи талх онро бихӯранд.


text:
Чизе аз он то субҳ боқӣ нагузоранд, ва устухонҳояшро нашикананд; мувофиқи тамоми фароизи фисҳ онро ба ҷо оваранд.


text:
Валекин касе ки пок бошад, ва дар сафар набошад, ва аз иҷрои фисҳ гардан тобад, он кас аз миёни қавми худ нобуд хоҳад шуд, зеро ки қурбонии Парвардигорро дар мӯҳлаташ тақдим накардааст; он кас барои гуноҳи худ ҷазо хоҳад ёфт.


text:
Ва агар ғарибе дар миёни шумо сокин шавад, бояд вай низ фисҳи Парвардигорро ба ҷо оварад, мувофиқи фаризаи фисҳ ва дастури он амал намояд; барои шумо як фариза хоҳад буд, – ҳам барои ғариб ва ҳам барои таҳҷоӣ».


text:
Ва дар рӯзе ки манзил барафрошта шуд, абр манзилро, ки хаймаи шаҳодат буд, пӯшонид, ва аз шом то субҳ бар манзил чизе мисли зуҳури оташ намоён буд.


text:
Ва ҳар вақте ки абр аз хайма баланд мешуд, аз пайи он банӣ Исроил кӯч мекарданд, ва дар маконе ки абр ист мекард, он ҷо банӣ Исроил ӯрду мезаданд.


text:
Бо ҳидояти Парвардигор банӣ Исроил кӯч мекарданд, ва бо ҳидояти Парвардигор ӯрду мезаданд; дар ҳамаи рӯзҳое ки абр бар манзил ист кард, онҳо дар бошишгоҳ мемонданд.


text:
Ва агар абр рӯзҳои бисёр бар манзил ист мекард, банӣ Исроил ин дастури Парвардигорро пайравӣ намуда, кӯч намекарданд.


text:
Ва баъзан абр якчанд рӯз бар манзил меистод, – онҳо бо ҳидояти Парвардигор дар бошишгоҳ мемонданд ва бо ҳидояти Парвардигор кӯч мекарданд.


text:
Ва баъзан абр аз шом то субҳ меистод, ва субҳидам абр баланд мешуд, – он вақт онҳо низ кӯч мекарданд; ё ки абр як шабонарӯз ист карда, баъд баланд мешуд, – онҳо низ кӯч мекарданд.


text:
Ё ки абр агар ду рӯз ё як моҳ ё як сол бар манзил; ист карда, бар он мемонд, – банӣ Исроил низ дар бошишгоҳ монда, кӯч намекарданд; ва ҳангоме ки он баланд мешуд, онҳо кӯч мекарданд.


text:
Бо ҳидояти Парвардигор ӯрду мезаданд ва бо ҳидояти Парвардигор кӯч мекарданд; ва дастури Парвардигорро мувофиқи он чи Парвардигор ба воситаи Мусо фармуда буд, пайравӣ мекарданд.


text:
«Барои худ ду карнайи нуқра бисоз, онҳоро яклухти мазруб бисоз, то ки ба ту барои даъват кардани ҷамоат ва барои кӯчонидани бошишгоҳҳо хизмат кунанд.


text:
Ва ҳангоме ки бо садои дуру дароз бинавозед, бошишгоҳҳое ки ба тарафи шарқ мебошанд, кӯч хоҳанд кард.


text:
Ва ҳангоме ки дафъаи дуюм бо садои дуру дароз бинавозед, бошишгоҳҳое ки ба тарафи ҷануб мебошанд, кӯч хоҳанд кард; бигзор барои кӯч карданашон бо садои дуру дароз бинавозанд.


text:
Ва ҳангоме ки дар замини худ бар зидди душмани ба танг оварандаи шумо ба ҷанг меравед, карнайҳоро бо садои дуру дароз бинавозед; ва дар ҳузури Парвардигор Худои худ ба ёд оварда хоҳед шуд, ва аз душманони худ наҷот хоҳед ёфт.


text:
Ва дар рӯзи хурсандии худ, ва дар идҳо ва навмоҳҳои худ карнайҳоро бар қурбониҳои сӯхтанӣ ва забҳҳои саломатии худ бинавозед, ва ин барои шумо ба ҳузури Худои шумо ёдгорӣ хоҳад буд. Ман Парвардигор Худои шумо ҳастам».


text:
Ва чунин воқеъ шуд, ки дар соли дуюм, дар моҳи дуюм, дар рӯзи бистуми моҳ, абр аз болои манзили шаҳодат баланд шуд.


text:
Ва байрақи бошишгоҳи банӣ Яҳудо аввалин шуда бо фавҷҳои онҳо кӯч кард, ва бар фавҷи вай Наҳшӯн ибни Амминодоб буд.


text:
Ва манзил фурӯд оварда шуд, ва банӣ Ҷершӯн ва банӣ Марорӣ, ки бардорандагони манзил буданд, кӯч карданд.


text:
Ва қаҳотиён, ки бардорандагони покгоҳ буданд, кӯч карданд, ва манзилро то омадани онҳо барафрошта буданд.


text:
Ва байрақи бошишгоҳи банӣ Эфроим бо фавҷҳои онҳо кӯч кард, ва бар фавҷи вай Элишомоъ ибни Аммиҳуд буд.


text:
Ва байрақи бошишгоҳи банӣ Дон, ки соқаи ҳамаи бошишгоҳҳо буд, бо фавҷҳои онҳо кӯч кард, ва бар фавҷи вай Аҳиозар ибни Аммишаддой буд.


text:
Ва Мусо ба Ҳубоб ибни Рауили мидёнӣ, ки додарарӯси Мусо буд, гуфт: «Мо ба маконе кӯч мекунем, ки Парвардигор дар бораи он гуфтааст: 'Онро ба шумо хоҳам дод'. Пас, ту ҳамроҳи мо биё, ва мо ба ту некӣ хоҳем кард, зеро ки Парвардигор дар бораи Исроил суханони нек гуфтааст».


text:
Ва ӯ гуфт: «Моро тарк накун, зеро чӣ гуна дар биёбон ӯрду задани моро ту медонӣ, ва ту барои мо мисли чашм хоҳӣ буд;


text:
Ва онҳо аз кӯҳи Парвардигор роҳи серӯзаро тай карданд, ва сандуқи паймони Парвардигор пешопеши онҳо равона шуда, роҳи серӯзаро тай намуд, то ки бошишгоҳе барои онҳо пайдо кунад.


text:
Ва ҳангоме ки кӯч кардани сандуқ лозим мешуд, Мусо мегуфт: «Эй Парвардигор, бархез, то ки душманонат пароканда шаванд, ва бадхоҳонат аз пешат бигрезанд!»


text:
Ва қавм шикоят карда, дар гӯши Парвардигор суханони бад гуфтанд; ва Парвардигор инро шунида, хашмаш аланга зад, ва оташи Парвардигор дар миёни онҳо даргирифта, канори бошишгоҳро сӯзонид.


text:
Ва издиҳоми бегонаҳое ки дар миёни онҳо буданд, ҳавасбозӣ зоҳир намуданд, ва банӣ Исроил низ боз гириста, гуфтанд: «Кист, ки моро гӯшт бихӯронад!


text:
Қавм гардиш карда, онро мечиданд, ва бо дастос ос мекарданд, ё дар ҳован мекӯфтанд, ва дар дег мепухтанд, ва кулчаҳо аз он месохтанд; ва таъми он мисли таъми кулчаи равғанин буд.


text:
Ва Мусо қавмро шунид, ки бо аҳли оилаи худ, ҳар яке назди дари хаймаи худ гиря мекунанд; ва хашми Парвардигор бағоят аланга зада буд, ва ин дар назари Мусо андӯҳовар буд.


text:
Ва Мусо ба Парвардигор гуфт: «Чаро ба бандаи Худ бадӣ кардӣ? Ва чаро дар назарат илтифот наёфтам, ки бори тамоми ин қавмро бар ман гузоштӣ?


text:
Оё ман тамоми ин қавмро ҳомила шудаам, ва оё ман онҳоро зоидаам, ки ту ба ман мегӯӣ: 'Мисли дояе ки бачаи ширмакро мебардорад, ту онҳоро дар оғӯши худ гирифта, ба замине бибар', ки Ту онро ба падаронашон қасам хӯрда ваъда кардаӣ?


text:
Ман гӯшт аз куҷо пайдо кунам, то ки ба тамоми ин қавм бидиҳам? Зеро ки онҳо пеши ман гиря карда, мегӯянд: 'Ба мо гӯшт бидеҳ, ки бихӯрем'.


text:
Ва модоме ки Ту бо ман чунин рафтор менамоӣ, беҳтар аст, ки маро бикушӣ, – агар дар назарат илтифот ёфта бошам, – то ки ман бадбахтии худро набинам».


text:
Ва Парвардигор ба Мусо гуфт: «Ҳафтод нафар аз пирони Исроил, ки ту онҳоро мешиносӣ, ки пирони қавм ва нозиронашон мебошанд, барои Ман ҷамъ кун, ва онҳоро назди хаймаи ҷомеъ биёр, то ки дар он ҷо бо ту биистанд.


text:
Ва Ман фурӯд омада, дар он ҷо бо ту сухан хоҳам ронд, ва аз Рӯҳе ки бар туст, гирифта бар онҳо хоҳам гузошт, то ки онҳо бо ту бори ин қавмро бардоранд, ва ту танҳо нахоҳӣ бардошт.


