# verses

text:
Abraham ziigt <n>(zeugt)</n> Isaak. Isaak ziigt <n>(zeugt)</n> Jakob. Jakob ziigt <n>(zeugt)</n> Juda un sini Breda.


text:
Juda ziigt <n>(zeugt)</n> Perez un Serach mit dr Tamar. Perez ziigt <n>(zeugt)</n> Hezron. Hezron ziigt <n>(zeugt)</n> Ram.


text:
Ram ziigt <n>(zeugt)</n> Amminadab. Amminadab ziigt <n>(zeugt)</n> Nachschon. Nachschon ziigt <n>(zeugt)</n> Salmon.


text:
Salmon ziigt <n>(zeugt)</n> Boas mit dr Rahab. Boas ziigt <n>(zeugt)</n> Obed mit dr Rut. Obed ziigt <n>(zeugt)</n> Isai.


text:
Salomo ziigt <n>(zeugt)</n> Rehabeam. Rehabeam ziigt <n>(zeugt)</n> Abija. Abija ziigt <n>(zeugt)</n> Asa.


text:
Asa ziigt <n>(zeugt)</n> Joschafat. Joschafat ziigt <n>(zeugt)</n> Joram. Joram ziigt <n>(zeugt)</n> Usija.


text:
Usija ziigt <n>(zeugt)</n> Jotam. Jotam ziigt <n>(zeugt)</n> Ahas. Ahas ziigt <n>(zeugt)</n> Hiskia.


text:
Hiskia ziigt <n>(zeugt)</n> Manasse. Manasse ziigt <n>(zeugt)</n> Amon. Amon ziigt <n>(zeugt)</n> Josia.


text:
Nohch dr babylonische Gfangeschaft ziigt <n>(zeugt)</n> Jojachin Schealtiél. Schealtiél ziigt <n>(zeugt)</n> Serubbabel.


text:
Serubbabel ziigt <n>(zeugt)</n> Abihud. Abihud ziigt <n>(zeugt)</n> Eljakim. Eljakim ziigt <n>(zeugt)</n> Asor.


text:
Asor ziigt <n>(zeugt)</n> Zadok. Zadok ziigt <n>(zeugt)</n> Achim. Achim ziigt <n>(zeugt)</n> Eliud.


text:
Eliud ziigt <n>(zeugt)</n> Eleasar. Eleasar ziigt <n>(zeugt)</n>Mattan.Mattan ziigt <n>(zeugt)</n> Jakob.


text:
Jakob ziigt <n>(zeugt)</n> Josef, d Ma dr Maria, vu däre Jesus uf d Welt kumme isch, der Chrischtus heißt.


text:
Alli Glieda vu Abraham bis zum David sin vierzehn Glieda. Vu David bis zue d babylonische Gfangeschaft sin`s vierzehn Glieda. Vu d babylonische Gfangeschaft bis zum Chrischtus sin`s vierzehn Glieda.


text:
We Jesus Chrischtus uf d Welt kummt isch so isch`s bassiert: Als Maria, sini Muetter, de mit däm Josef vuträut <n>(vulobt)</n> war, s war so, zvor na <n>(er)</n> sie heimgholt het, isch sie schwanga gsi vum heilige Geischt.


text:
Josef aba, ihr Ma, war fromm un will sie nit in Vulägeheit bringe, het aba denkt, sie heimlich zvulosse.


text:
Als sa so nohch denkt het, Lueg, do erschient däm dr Engel vum Herrn im Träum un het gsait: Josef, dü Bue David, fircht di nit, Maria, di Wib, zue da z neh; denn was sie gregt het, des isch vum heilige Geischt.


text:
Un sie wird ä Bue uf d Welt bringe, däm sollsch dü d Name Jesus ge, denn na <n>(er)</n> wird si Volk rette vu ihre Sinde.


text:
Des isch aba alles bassiert, dmit itreffe doet, was dr Herr durch sini Prophete gsait het, der do sait <n>(Jesaja 7,14)</n>: "


text:
Gib obacht, ä Jungfrau wird schwanga si un ä Bue uf d Welt bringe, un sie wäre nem d Name Immanuel ge", des heißt ibasetzt: Gott isch mit uns <n>(us)</n>.


text:
Als drno Josef vum Schlof uf gwacht isch, doet da <n>(er)</n> des, we nem dr Engel vum Herrn bfohle het, un nimmt si Wieb zue sich.


text:
Un na <n>(er)</n> langt sie nit a, bis sie ä Bue uf d Welt brocht het; un na <n>(er)</n> git däm d Name Jesus.


text:
Als Jesus uf d Welt war in Bethlehem in Judäa zue d Ziit vum Kenig Herodes, lueg <n>(gib obacht)</n>, do kumme Weise üs sem Morgeland nohch Jerusalem un hän gsait:


text:
Wo isch dr naigeborene Kenig dr Jude? Mir hän si Schtern gsähne im Morgeland un sin kumme, nen azbäte.


text:
un na <n>(er)</n> losst zämekumme alli Hohenpriester un Schriftglehrti vum Volk un forscht nohch vu nene, wo dr Chrischtus uf d Welt kumme wäre soll.


text:
Un sie sage nem: In Bethlehem in Judäa; denn so schtoht`s gschribe in d Prophete <n>(Micha 5,1)</n>: "


text:
Un dü, Bethlehem im jüdische Land, bisch keinewäg di kleinschte unda d Schtädt in Juda; denn üs dir wird kumme dr First, der mi Volk Israel weide soll."


text:
un schickt sie nohch Bethlehem un het gsait: Gehn ane un forsche flißig nohch däm Kindli; un wenn ihr's finde, so sage ma <n>(mir)</n>'s wieda, daß au i <n>(ich)</n> kumm un`s abäte doe.


text:
Als sie drno d Kenig ghärt hän, zen sie hi. Un lueg <n>(gib obacht)</n>, dr Schtern, der sie im Morgeland gsähne hän, goht vor rene her, bis sa iba däm Platz schtoht, wo des Kindli war.


text:
un gehn in`s Hus un finde des Kindli mit Maria, dr Muetter, un flege uf d Knie un bäte`s a un gän ihri Schätz un schenkte nem Gold, Weihrauch un Myrrhe.


text:
Un Gott bfihlt tene im Träum, nit wieda zum Herodes zgoh; un sie zen uf nem andere Wäg wieda in ihr Land.


text:
Als sie aba wegzoge sin, lueg <n>(gib obacht)</n>, do erschient dr Engel vum Herrn däm Josef im Träum un het gsait: Schtand uf, nimm des Kindli un sini Muetter mit dir un flieh nohch Ägypte un blieb dert, bis i <n>(ich)</n> dir's sage doe; denn d Herodes het vor, des Kindli z soeche, um`s umzbringe.


text:
Do schtod da <n>(er)</n> uf un nimmt des Kindli un sini Muetter mit sich bi Nacht un flieht nohch Ägypte


text:
un bliebt dert bis nohch rem Dod vum Herodes, dmit itreffe dät, was dr Herr durch d Prophete gsait het, der do sait <n>(Hosea 11,1)</n>: "Üs Ägypte ha i <n>(ich)</n> mi Bue gruefe."


text:
Als Herodes drno gsäh het, daß sa <n>(er)</n> vu d Weise üstrickst worde isch, isch scha <n>(er)</n> arg zornig gsi un schickt üs un losst alli Kinda in Bethlehem un in dr ganze Gegend umbringe, di zweijährige un de wu drunda ware, nohch dr Ziit, de na <n>(er)</n> vu d Weise genau gsait gregt het.


text:
Do isch itroffe, was gsait worde isch durch d Prophet Jeremia, der do sait <n>(Jeremia 31,15)</n>: "


text:
In Rama het ma ä Gschrei ghärt, vieli Hiile un Wehklage; Rahel hiilt um ihri Kinda un willt sich nit treschte lo, denn s war üs mit tene."


text:
Als aba d Herodes gschtorbe war, lueg <n>(gib obacht)</n>, do erschient dr Engel vum Herrn däm Josef im Träum in Ägypte


text:
un het gsait: Schtand uf, nimm des Kindli un sini Muetter mit dir un zeh hi in s Land Israel; sie sin gschtorbe, de däm Kindli nohch rem Läbä trachtet hän.


text:
Als sa <n>(er)</n> aba ghärt het, daß Archelaus in Judäa Kenig war anschtatt si Vada <n>(Babbe)</n> Herodes, firchtet da <n>(er)</n> sich, derthi z go. Un im Träum gregt da <n>(er)</n> ä Wort vu Gott un zeht ins galiläische Land


text:
un kummt un wohnt in dr Schtadt Nazareth, dmit itreffe doet, was gsait isch durch d Prophete: Er soll Nazoräer heiße.


text:
Denn der isch's, vum däm dr Prophet Jesaja gschwätzt un gsait het <n>(Jesaja 40,3)</n>: "S isch ä Schtimme vu mä Prediga in dr Wüschte: Richtet däm Herrn d Wäg un macht ebe sini Wägli!"


text:
Er aba, Johannes, het ä Gwand <n>(Häß)</n> üs Kamelhore a un ä läderne Girtel um sini Lende; si Ässä aba war Heigummba un wilde Honig.


text:
Als sa <n>(er)</n> drno vieli Pharisäer un Sadduzäer gsäh het zue sinere Daufi kumme, sait da <n>(er)</n> zue nene: Ihr Schlangebröt, wer het denn äich gwiß gmacht, daß ihr däm kinftige Zorn <n>(Wuet)</n> entrinne den?


text:
Denke nur nit, daß ihr bi äich sage kenntet: Mir hän Abraham zum Vada <n>(Babbe)</n>. Denn i <n>(ich)</n> sag äich: Gott vumag däm Abraham üs däne Schtei <n>(Wackes)</n> Kinda z mache.


text:
S isch scho d Axt d Baim an d Wurzle glegt. Drum: jeda Baum, der nit gueti Frucht git, wird abghaue un ins Fiir gworfe.


text:
Ich dauf äich mit Wassa zue d Buße; der aba nohch ma <n>(mir)</n> kummt, isch schtärka als i <n>(ich)</n>, un i <n>(ich)</n> bi nit wert, nem d Latsche z schleipfe; der wird äich mit däm heilige Geischt un mit Fiir daufe.


text:
Er het sini Worfschufle in dr Hand; er wird sini Tenne fäge un si Weize in d Schichä sammle; aba d Schpreu wird da <n>(er)</n> vubrennen mit nem ewige Fiir.


text:
Zue däre Ziit kummt Jesus üs Galiläa an d Jordan zum Johannes, daß sa <n>(er)</n> sich vu nem daufe losst.


text:
Aba Johannes wehrt nem un het gsait: Ich brüch`s, daß i <n>(ich)</n> vu dir dauft wir, un dü kummsch zue ma <n>(mir)</n>?


text:
Jesus aba git zantwort un het gsait zue nem: Loss ses etzed bassiere! Denn so soll`s si fir uns <n>(us)</n>, alli Grechtigkeit z doe. Do losst da`s <n>(er's)</n> bassiere.


text:
Un als Jesus dauft war, schtiegt da <n>(er)</n> gli üs sem Wassa. Un lueg <n>(gib obacht)</n>, do doet sich nem dr Himmel uf, un na <n>(er)</n> het gsähne d Geischt Gottes we nä Duebe abefahre un iba sich kumme.


text:
Un lueg <n>(gib obacht)</n>, ä Schtimme vum Himmel nab het gsait: Des isch mi liebe Bue, an däm i <n>(ich)</n> großi freud ha.


text:
Un dr Vusöcha goht zue nem un het gsait: Bisch dü Gottes Bue, so sag, daß de Schtei <n>(Wackes)</n> Brot wäre.


text:
Er aba het gsait: S schtoht gschribe <n>(5. Moses 8,3)</n>: "D Mensch läbt nit vum Brot älleinig, sundern vu nem jede Wort, des üs sem Mul <n>(Gosch)</n> Gottes goht."


text:
un het gsait zue nem: Bisch dü Gottes Bue, so wirf di nab; denn s schtoht gschribe <n>(Psalm 91,11.12)</n>: "Er wird sinene Engel dinetwäge Bfehl ge; un sie den di uf Hände trage, dmit dü di Foeß nit a nä Schtei <n>(Wackes)</n> schtosches."


text:
Do het Jesus zue nem gsait: Au schtoht gschribe <n>(5. Moses 6,16)</n>: "Dü sollsch d Herrn, di Gott, nit vusöche."


text:
Dodruf fihrt nen dr Deufel mit sich uf ä ganz hohe Berg un zeigt nem alli Lända vu d Welt un ihri Herrlichkeit


text:
Do het Jesus zue nem gsait: Wäg mit dir, Sadan! denn s schtoht gschribe <n>(5. Moses 6,13)</n>: "Dü sollsch nur abäte <n>(ahimmle)</n> d Herr, di Gott, un nem älleinig diene."


text:
Un na <n>(er)</n> vuloßt Nazareth, kummt un wohnt in Kapernaum, des am See liet in d Gegend vu Sebulon un Naftali,


text:
Des Land Sebulon un des Land Naftali, des Land am Meer, des Land gegeiba vum Jordans, vum heidnische Galiläa,


text:
vum Volk, des im Dunkle hockt, het ä großes Lecht gsähne; un däne, de hocke am Platz un im Schatte vum Dod, isch ä Lecht ufgange".


text:
Als drno Jesus am Galiläischen Meer glofe isch, het da <n>(er)</n> zwei Breda gsäh, Simon, der Petrus gnennt wird, un Andreas, si Brueda; de werfe ihri Netz ins Meer; denn sie ware Fischa.


text:
Un na <n>(er)</n> het gsait zue nene: Folge ma <n>(mir)</n> nohch; i <n>(ich)</n> will äich zue Menschefischa mache!


text:
Un als sa <n>(er)</n> vu dert wietagoht, het da <n>(er)</n> zwei anderi Breda gsäh, Jakobus, d Bue vum Zebedäus, un Johannes, si Brueda, im Boot mit ihrem Vada <n>(Babbe)</n> Zebedäus, we sie ihri Netz flicke. Un na <n>(er)</n> reft sie.


text:
Un Jesus zeht umä in ganz Galiläa, lehrt in ihre Synagoge <n>(Gotteshus)</n> <n>(Gotteshiisa)</n> un predigt des Evangelium vum Rich un heilt alli Krankkete un alli Gebreche im Volk.


text:
Un d Kunde vu nem hallt durch ganz Syrien. Un sie bringe zue nem alli Kranke, mit manchali Liede un Plage bhaftet, Bsesseni, Mondsüchtigi un Gelähmti; un na <n>(er)</n> macht sie gsund


text:
Un s goht nem ä großi Schar Lit üs Galiläa, üs d Zehn Schtädt, üs Jerusalem, üs Judäa un gegeiba vum Jordans nohch.


text:
Als sa <n>(er)</n> aba s Volk gsäh het, goht da <n>(er)</n> uf ä Berg un het sich anekockt; un sini Jinger schtehn zue nem.


text:
Selig sin ihr, wenn äich d Mensche wägä ma <n>(mir)</n> bschimpfe un jage un schwätze allaläi Schlechtes gege äich, wenn sie dmit lege.


text:
Sin frehlich un getroscht; s wird äich im Himmel viel blohnt wäre. Denn ebeso hän sie vufolgt d Prophete, de vor äich gsi sin.


text:
Ihr sin des Salz dr Erde. Wenn drno des Salz nimi salzt, womit soll ma salze? S isch zue nigs me nütz, als daß ma`s wägschittet un losst`s vu d Lit vutrambe.


text:
Ma zindet au nit ä Lecht a un doet`s unda ä Scheffel, sundern uf ä Laichta; so laichtet`s allene, de im Hus sin.


text:
So len aicha Lecht laichte vor d Lit, dmit sie äiri guete Werke sähn un äire Vada <n>(Babbe)</n> im Himmel priese <n>(lobe)</n>.


text:
Ihr sollt nit meine, daß i <n>(ich)</n> kumme bi, s Gsetz odr d Prophete ufzlese; i <n>(ich)</n> bi nit kumme ufzlese, sundern z erfille.


text:
Denn gwiß, i <n>(ich)</n> sag äich: Bis Himmel un Erde vugehn, wird nit dr klienschte Boechschtabe noh ä Tipfele vum Gsetz vugoh, bis alles bassiert isch.


text:
Wer drno eins vu däne klienschte Gebote uflest un lehrt d Lit so, der wird dr Klienschte heiße im Himmelrich; wer`s aba doet un lehrt, der wird groß heiße im Himmelrich.


text:
Denn i <n>(ich)</n> sag äich: Wenn äiri Grechtigkeit nit bessa isch als de vu d Schriftglehrti un Pharisäer, so kumme ihr nit in`s Himmelrich.


text:
Ihr hän ghärt, daß zue d Alte gsait isch <n>(2. Moses 20,13; 21,12)</n>: "Dü sollsch nemets umbringe"; wer aba jemads umbringt, der soll vor rem Gricht schuldig si.


text:
Ich aba sag äich: Wer mit sinem Brueda zirnt, der isch vor rem Gricht schuldig; wer aba zue sinem Brueda sait: Dü Nigsnutz!, der isch vor rem Hohe Rot schuldig; wer aba sait: Dü Narr!, der isch vor rem helle Fiir schuldig.


text:
Drum: wenn dü dini Gabe uf fem Altar opferscht un dert kummt dir in d Sinn <n>(Gmeht)</n>, daß di Brueda ebis gege di het,


text:
so loßes dert vor rem Altar un gang zerscht hi un vusöhn di mit dinem Brueda un dann <n>(dnoh)</n> kumm un opfa dini Gabe.


text:
Vutrag di mit dinem Gegna gli druf, solang dü noh mit däm uf fem Wäg bisch, dmit dich dr Gegna nit däm Richta ibagit un dr Richta däm Grichtsdiena un dü ins Gfängnis <n>(Loch)</n> gworfe wirsch.


text:
Gwiß, i <n>(ich)</n> sag dir: Dü wirsch nit vu dert rüskumme, bis dü au d letschte Pfennig vugeldet <n>(zruckzahlt)</n> hesch.


text:
Wenn dich aba di rechtes Aug zum Wäggoh vufihrt, so rießes üs un wirf's vu da. S isch bessa fir di, daß eins vu dinene Glieda vugoht un nit dr ganze Leib <n>(Ranze)</n> in d Hell gworfe wird.


text:
Wenn dich di rechti Hand zum Wäggoh vufihrt, so hau sie ab un wirf sie vu da. S isch bessa fir di, daß eins vu dinene Glieda vugoht un nit dr ganze Leib <n>(Ranze)</n> in d Hell fahrt.


text:
S isch au gsait <n>(5. Moses 24,1)</n>: "Wer sich vu sinem Wieb schiedet, der soll ihr ä Schiedebref ge."


text:
Ich aba sag äich: Wer sich vu sinem Wieb schiedet, s isch denn wägä Ehebruch, der macht, daß sie d Ehe bricht; un wer ä Gschiedeni hirotet, der bricht d Ehe.


text:
Ihr hän witer ghärt, daß zue d Alte gsait isch <n>(3. Moses 19,12; 4. Moses 30,3)</n>: "Dü sollsch kei falsche Eid schwör un sollsch däm Herrn di Eid hebed."


text:
Ich aba sag äich, daß ihr ibahaupt nit schwör sollt, nit bim Himmel, denn na <n>(er)</n> isch Gottes Thron;


text:
noh bi d Erde, denn sie isch dr Schemel vu sinene Feß; noh bi Jerusalem, denn sie isch d Schtadt vum große Kenig.


text:
Au sollsch dü nit bi dinem Schädel schwör; denn dü vumagst nit ä einziges Hoor wiß odr schwarz z mache.


text:
Ich aba sag äich, daß ihr nit widerschtrebe sollt däm Üble, sundern: wenn di jemads uf di rechti Backe schlat, däm gib di anderi au.


text:
Ihr hän ghärt, daß gsait isch <n>(3. Moses 19,18)</n>: "Dü sollsch di Nächschte liebe" un di Fäind hasse.


text:
dmit ihr Kinda sin äires Vada <n>(Babbe)</n> im Himmel. Denn na <n>(er)</n> losst sini Sunne ufgoh iba Besi un Gueti un losst rägnä iba Grechti un Ungrechti.


text:
Denn wenn ihr liebt <n>(leb hän)</n>, de äich liebe, was hän ihr fir Lohn? Den nit desselbe au de Zöllna?


text:
Hän acht uf äira Fromm si, daß ihr des nit ebe den vor d Lit, um vu nene gsähne z wäre; ihr hän sunscht kei Lohn bi äirem Vada <n>(Babbe)</n> im Himmel.


text:
Wenn dü drno Almose gibsch, sollsch dü`s nit vor dir herpäpere losse, we`s de Heuchla den in d Synagoge <n>(Gotteshus)</n> <n>(Gotteshiisa)</n> un uf d Gasse, dmit sie vu d Lit globt wäre. Gwiß, i <n>(ich)</n> sag äich: Sie hän ihr Lohn scho ka.


text:
dmit di Almose vuborge bliebt; un di Vada <n>(Babbe)</n>, der s Vuborgene sieht, wird dir's zruck ge.


text:
Un wenn ihr bäte den, sollt ihr nit si we d Heuchla, de gern in d Synagoge <n>(Gotteshus)</n> <n>(Gotteshiisa)</n> un an d Schtroßecke schtehn un bäte, dmit sie vu d Lit gsähne wäre. Gwiß, i <n>(ich)</n> sag äich: Sie hän ihr Lohn scho ka.


text:
Wenn dü aba bätesch, so gang in di Kämmerli un schleß di Dire zue un bät zue dinem Vada <n>(Babbe)</n>, der im Vuborgene isch; un di Vada <n>(Babbe)</n>, der in`s Vuborgene sieht, wird dir's zruck ge.


text:
Un wenn ihr bäte den, sollt ihr nit viel plappere we d Heide; denn sie meine, sie wäre ghärt worde, wenn sie vieli Wort mache.


text:
Drum solle ihr nä nit gliche. Denn aicha Vada <n>(Babbe)</n> weiß, was ihr bruche, bvor ihr nen bitte.


text:
Un fihr uns <n>(us)</n> nit in Vusuechig, sundern erles uns <n>(us)</n> vum Bese. <n>(Denn di isch des Rich un d Kraft un d Herrlichkeit in Ewigkeit. Amen.)</n>


text:
Denn wenn ihr d Mensche ihri Vufehlige vugen, so wird äich aicha himmlischa Vada <n>(Babbe)</n> au vuge.


text:
Wenn ihr aba d Mensche nit vugen, so wird äich aicha Vada <n>(Babbe)</n> äiri Vufehlige au nit vuge.


text:
Wenn ihr faschte den, sollt ihr nit sür driluege we d Heuchla; denn sie vuschtelle ihr Gsicht <n>(Visasch)</n>, um sich vor d Lit z zeigä mit ihrem Faschte. Gwiß, i <n>(ich)</n> sag äich: Sie hän ihr Lohn scho ka.


text:
dmit dü di nit vor d Lit zeigsch mit dinem Faschte, sundern vor dinem Vada <n>(Babbe)</n>, der im Vuborgene isch; un di Vada <n>(Babbe)</n>, der in`s Vuborgene sieht, wird dir's zruck ge.


text:
Ihr sollt äich nit Schätz sammle uf d Erde, wo sie d Motte un dr Roscht frässä un wo Diebe ibreche un schtähle.


text:
Sammle äich aba Schätz im Himmel, wo sie nit Motte noh d Roscht frässä un wo de Diebe nit ibreche un schtähle.


text:
Des Aug isch des Lecht vum Leib <n>(Ranze)</n>. Wenn di Aug luta isch, so wird di ganza Leib <n>(Ranze)</n> lecht si.


text:
Wenn aba di Aug bes isch, so wird di ganza Leib <n>(Ranze)</n> finschta si. Wenn drno des Lecht, des in dir isch, Dunkel isch, we groß wird dann <n>(dnoh)</n> des Dunkel si!


text:
Nemad ka zwei Herre diene: entweda na <n>(er)</n> wird d eine hasse un d andere liebe, odr na <n>(er)</n> wird an däm eine hänge un d andere vuachte. Ihr kennt nit Gott diene un däm Mammon.


text:
Drum sag i <n>(ich)</n> äich: Sorgt nit um aicha Läbä, was ihr ässä un trinke den; au nit um äiri Leiba <n>(Ranze)</n>, was ihr azege den. Isch nit des Läbä me als ses Ässä un dr Leib <n>(Ranze)</n> me als d Klamotte?


text:
Luege d Vegel unda däm Himmel a: sie saje nit, sie ernte nit, sie sammle nit in d Schiche; un aicha himmlische Vada <n>(Babbe)</n> git ne z ässä. Sin ihr denn nit viel me als de?


text:
Wer isch unda äich, der vu sinem Läbä ä Spanne dzue mache kennt, we arg ga <n>(er)</n> sich au drum sorgt?


text:
Un wurum sorge ihr äich um d Klamotte? Lueg d Lilie uf fem Feld a, we sie wachse: sie schaffe nit, au schpinne sie nit.


text:
Wenn drno Gott des Gras uf fem Feld so azeht, des doch hiit schtoht un morge in d Ofe gworfe wird: soll la <n>(er)</n> des nit viel me fir äich doe, ihr Kleigläubige?


text:
Drum sollt ihr nit sorge un sage: Was wäre ma <n>(mir)</n> ässä? Was wäre ma <n>(mir)</n> trinke? Womit wäre ma <n>(mir)</n> uns <n>(us)</n> azege?


text:
Nohch däm allem vulange d Heide. Denn aicha himmlische Vada <n>(Babbe)</n> weiß, daß ihr all des brucht.


text:
Trachte zerscht nohch däm Rich Gottes un nohch sinere Grechtigkeit, so wird äich des alles zuefalle <n>(ge)</n>.


text:
Drum sorgt nit fir morge, denn dr morgige Dag wird fir`s Sine sorge. S isch gnoe, daß jeda Dag sini eigeni Plag het.


text:
Denn nohch welem Recht ihr richte den, wäre ihr grichtet un mit welem Maß ihr mäßt, wird äich zuegmässä wäre.


text:
Odr we kasch dü sage zue dinem Brueda: Halt, i <n>(ich)</n> will dir d Schplitta üs dinem Aug ze?, un lueg <n>(gib obacht)</n>, ä Balkä isch in dinem Aug.


text:
Dü Heuchla, zeh zerscht d Balkä üs dinem Aug; dnohch lueg zue, we dü d Schplitta üs dinem Brueda sinem Aug zehsch.


text:
Ihr sollt s Heilige nit d Hund ge, un äiri Perle sollt ihr nit vor d Säu werfe, dmit de sie nit vutrambe mit ihre Feß un sich umwende un äich vurieße.


text:
Wer isch unda äich Mensche, der sinem Bue, wenn na <n>(er)</n> nen bittet um ä Brot, ä Schtei <n>(Wackes)</n> git?


text:
Wenn drno ihr, de ihr doch bes sin, trozdem äire Kinda gueti Gabe ge kennt, weviel me wird aicha Vada <n>(Babbe)</n> im Himmel Guetes ge däne, de nen bitte!


text:
Gehn inä durch di engi Pforte. Denn d Pforte isch wit, un dr Wäg isch breit, der zue d Vudammnis fihrt, un vieli sin's, de uf fem inegehn.


text:
Sähn äich vor vor d falsche Prophete, de in Schofskleida zue äich kumme, vu innä aba sin`s besi Wöelf.


text:
S wäre nit alli, de zue ma <n>(mir)</n> sage: Herr, Herr!, ins Himmelrich kumme, sundern de d Wille vu minem Vada <n>(Babbe)</n> im Himmel den.


text:
S wäre vieli zue ma <n>(mir)</n> sage an däm Dag: Herr, Herr, hän ma <n>(mir)</n> nit in dinem Name gwiessagt <n>(vorusgsait)</n>? Hän ma <n>(mir)</n> nit in dinem Name besi Geischta üstriebe? Hän ma <n>(mir)</n> nit in dinem Name vieli Wunda doe?


text:
Dann <n>(Dnoh)</n> wäre i <n>(ich)</n> ne bekannt mache: Ich ha äich noh ne kennt; gehn vu ma <n>(mir)</n>, ihr Ibeltäta!


text:
Als drno ä Platzrägä kummt un de Wassa kumme un dr Wind weht un schtoße an`s Hus, flegt s nit i; denn s war uf fem Felse grindet.


text:
Als drno ä Platzrägä kummt un de Wassa kumme un dr Wind weht un schtoße an`s Hus, do flegt s i, un si Schade war groß.


text:
Un lueg <n>(gib obacht)</n>, ä Üssätzige kummt rah un flegt vor nem ane un het gsait: Herr, wenn dü willsch, kasch dü mi sufa mache.


text:
Un Jesus schtreckt d Hand üs, rihrt nen an un het gsait: Ich will's doe; bi sufa! Un gli druf isch scha <n>(er)</n> vu sinem Ussatz sufa gsi.


text:
Un Jesus het gsait zue nem: Lueg zue, sag`s nemads, sundern gang hi un zeig di däm Prieschta <n>(Pfarra)</n> un opfa de Gabe, de Moses bfohle het, däne zum Ziignis.


text:
Dr Hauptma git zantwort un het gsait: Herr, i <n>(ich)</n> bi`s nit wert, daß dü unda mi Dach kummsch, sundern sag nur ei Wort, so wird mi Knecht gsund.


text:
Denn au i <n>(ich)</n> bi ä Mensch, dr Obrigkeit folgsam, un ha Soldate unda ma <n>(mir)</n>; un wenn i <n>(ich)</n> zue nem sag: Gang hi!, so goht da <n>(er)</n>; un zue nem andere: Kumm her!, so kummt da; un zue minem Knecht: Doe des!, so doet er's.


text:
Als des Jesus ghärt het, vuwundret er sich un het gsait zue däne, de nem nochfolgte: Gwiß, i <n>(ich)</n> sag äich: So ä Glaube ha i <n>(ich)</n> in Israel bi keinem gfunde!


text:
Aba i <n>(ich)</n> sag äich: Vieli wäre kumme vu Oschte un vu Weschte un mit Abraham un Isaak un Jakob im Himmelrich z Disch hocke;


text:
Un Jesus het gsait zue däm Hauptma: Gang hi; dir gschiht, we dü glaubt hesch. Un si Knecht isch gsund wore zue dselbe Schtund.


text:
Un Jesus kummt in des Hus vum Petrus un als sa gsäh het, daß däm si Schwiegamuetter im Bett liet un Feba het.


text:
Am Obend aba bringe sie vieli Bsessene zue nem; un na <n>(er)</n> trieb de Geischta üs durch si Wort un macht alli Kranke gsund,


text:
dmit itreffe doet, was gsait isch durch d Prophet Jesaja, der do sait <n>(Jesaja 53,4)</n>: "Er het unsri Schwachheit uf sich gnumme, un unsri Kranket het da <n>(er)</n> trage <n>(gschleipft)</n>."


text:
Un s kunnt ä Schriftglehrte dzue un het gsait zue nem: Meischta, i <n>(ich)</n> will dir folge, wohi dü gohsch.


text:
Jesus sait zue nem: D Füchs hän Gruebe, un d Vegel unda däm Himmel hän Neschta; aba dr Menschebue het nigs, wo na <n>(er)</n> si Schädel hinlege ka.


text:
Un ä andere unda d Jinger het gsait zue nem: Herr, gschtat ma <n>(mir)</n>, daß i <n>(ich)</n> zvor higang un mi Vada <n>(Babbe)</n> ins Grab bring.


text:
Aba Jesus sait zue nem: Folg dü ma <n>(mir)</n> nohch, un loß di Dote ihri Dote vugrabe <n>(beerdige)</n>!


text:
Un lueg <n>(gib obacht)</n>, do kummt ä gwaltige Schturm uf fem See, so daß au s Boot vu d Wellä zuedeckt wird. Er aba schloft.


text:
Do sait da <n>(er)</n> zue nene: Ihr Kleigläubigi, wurum hän ihr so Angscht? Un schtod uf un schelt d Wind un`s Meer. Do isch`s ganz schtill.


text:
D Mensche aba vuwundrete sich un hän gsait: Was isch des fir ä Ma, daß nem d Wind un`s Meer hörig sin?


text:
Un na <n>(er)</n> kummt ans andare Ufa in de Gegend vu d Gadarener. Do laufe nem zwei Bsessene entgegä; de kumme üs d Grabhöhle un ware arg gfährlich, so daß nemads uf däre Schtroß go ka.


text:
Un lueg <n>(gib obacht)</n>, sie brellä: Was willsch dü vu uns <n>(us)</n>, dü Bue Gottes? Bisch dü herkumme, uns <n>(us)</n> z quäle, bvor s Ziit isch?


text:
Do bitte nen di bese Geischta un hän gsait: Willsch dü uns <n>(us)</n> üstriebe, so loß uns <n>(us)</n> in de Herde Säue fahre.


text:
Un na <n>(er)</n> het gsait: Fahre üs! Do fahre sie üs un fahre in de Säue. Un lueg <n>(gib obacht)</n>, de ganzi Herde schtürmt d Schtich abe in d See, un sie vusuffe im Wassa.


text:
Un de Schäfa <n>(Hirte)</n> haue ab un gehn hi in d Schtadt un vuzehle des allene un we`s d Besessene ergange isch.


text:
Un lueg <n>(gib obacht)</n>, do goht di ganz Schtadt üsä Jesus entgegä. Un als sie nen sähn, bitte sie nen, daß sa <n>(er)</n> ihre Gegend vulosst.


text:
Un lueg <n>(gib obacht)</n>, do bringe sie zue nem ä Glähmte, der liet uf fem Bett. Als drno Jesus ihr Glaube gsäh het, het da <n>(er)</n> gsait zue däm Glähmte: Kasch froh si, mi Bue, dini Sinde sin da vuge.


text:
Dmit ihr aba wißt, daß dr Menschebue Vollmacht het, uf Erde d Sinde z vuge - het da <n>(er)</n> gsait zue däm Glähmte: Schtand uf, heb di Bett uf un gang heim!


text:
Un als Jesus vu dert wäggoht, sieht da <n>(er)</n> ä Mensch am Zoll hocke, der heißt Matthäuns <n>(us)</n>; un na <n>(er)</n> het zue nem gsait: Folg ma <n>(mir)</n> nohch! Un na <n>(er)</n> schtod uf un goht mit nem.


text:
Un s isch bassiert, als sa <n>(er)</n> z Disch hockt im Hus, lueg <n>(gib obacht)</n>, do kumme vieli Zöllna un Sinda un hocke z Disch mit Jesus un sinene Jinger.


text:
Als des d Pharisäer sähn, sage sie zue sinene Jinger: Wurum ißt aicha Meischta mit d Zöllna un Sinda?


text:
Gehn aba hi un lernt, was des heißt <n>(Hosea 6,6)</n>: "Ich ha Wohlgfalle an Barmherzigkeit un nit am Opfa." Ich bi kumme, d Sinda z röfä un nit di Grechte.


text:
Do kumme d Jinger vum Johannes zue nem un hän gsait: Wurum faschte ma <n>(mir)</n> un d Pharisäer so viel, un dini Jinger faschte nit?


text:
Jesus git ne zantwort: We kenne d Hochziitsgäscht Leid ha, solang dr Bräutigam bi nene isch? S wird aba de Ziit kumme, daß dr Bräutigam vu nene gnumme wird; dann <n>(dnoh)</n> wäre sie faschte.


text:
Nemad flickt ä altes Kleid mit nem näji <n>(naii)</n> Lappe; denn dr Lappe rißt doch wieda vum Häß <n>(Kleid)</n> ab, un dr Riß wird ärga.


text:
Ma fillt au nit näji <n>(naii)</n> Wi in alti Schliich; sunscht vurieße d Schliich, un dr Wi wird vuschittet, un d Schliich vuderbe. Sundern ma fillt näji <n>(naii)</n> Wi in näji <n>(naii)</n> Schliich, so bliebe beidi mitänanda ganz.


text:
Als sa <n>(er)</n> so mit ne schwätzt, lueg <n>(gib obacht)</n>, do kummt eina vu d Vorschteha vu d Gmeinde, flegt vor nem ane un het gsait: Mini Dochta isch ebe gschtorbe, aba kumm un lege di Hand uf sie, so wird sie lebändig.


text:
Un lueg <n>(gib obacht)</n>, ä Wieb, des sit zwöelf Johr d Bloetfluß het, kunnt vu hinte an nen rah un brihrt d Saum vu sinem Gwand <n>(Häß)</n>.


text:
Denn sie het gsait bi sich selbscht: Kennt i <n>(ich)</n> nur si Gwand <n>(Häß)</n> berihre, so wär i <n>(ich)</n> gsund


text:
Do drillt sich Jesus um un het sie gsäh un het gsait: Kasch froh si, mi Dochta, di Glaube het dir ghulfe. Un des Wieb isch gsund gsi zue dselbe Schtund.


text:
Un als sa <n>(er)</n> in des Hus vum Vorschteha kummt un gsäh het d Flöteschpiela un des Gwimmel vu Lit,


text:
het da <n>(er)</n> gsait: Gehn üsä! denn des Maidle isch nit dot, sundern s schloft. Un sie lache nen üs.


text:
Als aba d Lit nüstriebe ware, goht da <n>(er)</n> inä un packt sie bi dr Hand. Do schtod des Maidle uf.


text:
Un als Jesus vu dert wietagoht, folge nem zwei Blindi, de brellä: He, dü Bue David, erbarm dich unsa!


text:
Un als sa heimkummt, kumme di Blindä zue nem. Un Jesus het gsait zue nene: Glaube ihr, daß i <n>(ich)</n> des doe ka? Do sage sie zue nem: Ja, Herr.


text:
Als de drno nüsgange ware, lueg <n>(gib obacht)</n>, do bringe sie zue nem ä Mensch, der war schtumm un bsesse.


text:
Als aba dr bese Geischt üstriebe war, schwätzt dr Schtumme. Un s Volk vuwundret sich un het gsait: So ebis isch noh ne in Israel gsähne worde.


text:
Un Jesus goht ringsum in alli Schtädt un Derfa <n>(Käffa)</n>, lehrt in ihre Synagoge <n>(Gotteshus)</n> <n>(Gotteshiisa)</n> un predigt s Evangelium vum Rich un heilt alli Krankkete un alli Gebreche.


text:
Un als sa <n>(er)</n> s Volk gsäh het, jammat`s nen; denn sie ware vuschmachtet un vuschtreit we Schof, de kei Schäfa <n>(Hirte)</n> hän.


text:
Un na <n>(er)</n> reft sini zwöelf Jinger zue sich un git ne Macht iba di schlechte Geischta, daß sie`s üstribe un heile alli Krankkete un alli Gebreche.


text:
D Näme aba vu d zwöelf Aposchtel sin de: zerscht Simon, gnennt Petrus, un Andreas, si Brueda; Jakobus, dr Bue vum Zebedäus, un Johannes, si Brueda;


text:
De Zwöelf schickt Jesus üs, bfielt tene un het gsait: Gehn nit d Wäg zue d Heide un zehn in kei Schtadt vu d Samariter,


text:
Macht Kranki gsund, weckt Doti uf, macht Üssätzigi sufa, tribä besi Geischta üs. Umsunscht hän ihr's gregt, umsunscht gen`s au.


text:
Wenn ihr aba in ä Schtadt odr ä Dorf <n>(Kaff)</n> gehn, do froge nohch, ob jemads drin isch, der`s wert isch; un bi däm bliebe, bis sa witagehn.


text:
un wenn`s des Hus wert isch, wird aicha Friede uf sie kumme. Isch`s aba nit wert, so wird sich aicha Friede wieda zue äich wende.


text:
Un wenn äich jemads nit ufnihmt un äiri Wort nit härä wird, so gehn üsä üs däm Hus odr dr Schtadt un schittle d Schtaub vu äire Feß.


text:
Gwiß, i <n>(ich)</n> sag äich: Dem Land vu d Sodomer un Gomorrer wird`s bessa ergoh am Dag vum Gricht als der Schtadt.


text:
Lueg <n>(gib obacht)</n>, i <n>(ich)</n> schick äich we Schof midde unda d Wöelf. Drum sin schlau we de Schlange un ohni Falsch we de Duebe.


text:
Hete äich aba vor d Mensche; denn sie wäre äich d Grichte ibaantworte un wäre äich üsbeitsche in ihre Synagoge <n>(Gotteshus)</n> <n>(Gotteshiisa)</n>.


text:
Wenn sie äich drno ibaantworte wäre, so sorge nit, we odr was sa schwätze sollt; denn`s soll äich zue dr Schtund ge wäre, was sa schwätze solle.


text:
Denn nit ihr sin`s, de do schwätze, sundern vum Vada <n>(Babbe)</n> d Geischt isch`s, der durch äich schwätzt.


text:
S wird aba ä Brueda d andre däm Dod priesge un dr Vada <n>(Babbe)</n> d Bue, un d Kinda wäre sich gege ihri Eltere schtelle un wäre sie umbringe helfe.


text:
Wenn sie äich aba in einare Schtadt jage, so haue ab in ä anderi. Gwiß, i <n>(ich)</n> sag äich: Ihr sin mit d Schtädt Israels nit zue End, bis dr Menschebue kummt.


text:
S isch fir d Jinger gnoe, daß sa <n>(er)</n> isch we si Meischta un dr Knecht we si Herr. Hän sie d Husherr Beelzebul gnennt, weviel me wäre sie sini Husgnosse so nenne!


text:
Was i <n>(ich)</n> äich sag im Dunkle, des schwätzt im Lecht; un was äich gsait wird in`s Ohr, des predigt uf d Dächa.


text:
Un firchte äich nit vor däne, de d Leib <n>(Ranze)</n> umbringe, doch d Seele nit umbringe kenne; firchtet äich aba viel me vor däm, der Leib <n>(Ranze)</n> un Seele vuderbe ka in dr Hell.


text:
Kauft ma nit zwei Schpatze fir ä Grosche? Trozdäm flegt keina vu nene uf d Bode ohni äira Vada <n>(Babbe)</n>.


text:
Wer drno mich bekannt macht vor d Lit, den will i <n>(ich)</n> au bekannt mache vor minem himmlische Vada <n>(Babbe)</n>.


text:
Wer mich aba vuliignet vor d Lit, den will i <n>(ich)</n> au vuliigne vor minem himmlische Vada <n>(Babbe)</n>.


text:
Ihr sollt nit meine, daß i <n>(ich)</n> kumme bi, Friede z bringe uf d Erde. Ich bi nit kumme, Friede z bringe, sundern s Schwert.


text:
Denn i <n>(ich)</n> bi kumme, d Mensche z entzweie mit sinem Vada <n>(Babbe)</n> un Dochta mit ihra Muetter un d Schwiegadochta mit ihra Schwiegamuetter.


text:
Wer Vada <n>(Babbe)</n> odr Muetter me liebt <n>(leb het)</n> als mich, der isch`s ma <n>(mir)</n> nit wert; un wer Bue odr Dochta me liebt <n>(leb het)</n> als mich, der isch`s ma <n>(mir)</n> nit wert.


text:
Un wer nit si Kriiz uf sich nimmt un goht ma <n>(mir)</n> nohch, der isch`s ma <n>(mir)</n> nit wert.


text:
Wer si Läbä findet, der wird's vuliere; un wer si Läbä vuliert wägä ma <n>(mir)</n>, der wird's finde.


text:
Wer ä Prophete ufnimmt, wel`s ä Prophet isch, der wird d Lohn vumä Prophet gregä. Wer ä Grechte ufnimmt, wel s ä Grechte isch, der wird d Lohn vumä Grechte gregä.


text:
Un wer einem vu d Geringe au nur ei Becha kaltes Wassa z trinke git, wel`s ä Jinger isch, gwiß i <n>(ich)</n> sag äich: s wird nem nit unbelohnt bliebe.


text:
Un s isch bassiert, als Jesus mit d Gebote an sini zwöelf Jinger fertig war, daß sa <n>(er)</n> vu dert wietagoht, um in ihre Schtädt z lehre un predige.


text:
Als aba Johannes im Gfängnis <n>(Loch)</n> vu d Werke Chrischti ghärt het, schickt da <n>(er)</n> sini Jinger


text:
Jesus git zantwort un het gsait zue nene: Gehn hi un sage Johannes des, was ihr ghärt un gsähne hän:


text:
Blindi luege wida un Lahmi gehn, Üssätzige wäre sufa un Daubi härä, Doti schtehn uf, un Arme wird`s Evangelium predigt;


text:
Als sie fortgange sin, fangt Jesus an, zue d Lit iba Johannes z schwätze a: Was sin ihr nüsgange in d Wüschte z säh? Wellet da ä Rohr säh, des dr Wind hi un her weht?


text:
Odr was sin ihr nüsgange z säh? Wellet da ä Mensch in schene Kleida säh? lueg <n>(gib obacht)</n>, de de scheni Kleida hän, sin in d Hisa vu d Kenig.


text:
Odr was sin ihr nüsgange z säh? Wellet da ä Prophet säh? Nur, i <n>(ich)</n> sag äich: er isch me als ä Prophet.


text:
Des ischa, vum däm gschribe schtoht <n>(Maleachi 3,1)</n>: "Lueg, i <n>(ich)</n> schick mi Bote vor da her, der di Wäg vor dir mache soll."


text:
Gwiß, i <n>(ich)</n> sag äich: Unda alle, däne de vu me Wieb uf d Welt kumme sin, isch keina ufträte, der greßa isch als Johannes dr Däufer; der aba isch dr Klienschte im Himmelrich, s isch keina greßa als sa <n>(er)</n>.


text:
Aba vu d Däg Johannes a vum Däufa bis hiit liedet s Himmelrich Gwalt, un di Gwalttätige riße`s an sich.


text:
Mit wäm soll i <n>(ich)</n> aba des Gschlecht vuglichä? S glicht d Kinda, de uf fem Markt hocke un röfä d andere zue:


text:
Mir hän äich ufgschpielt, un ihr wen nit tanze; ma <n>(mir)</n> hän drürigi Leda gsunge, un ihr wellet nit hiile.


text:
Dr Menschebue isch kumme, ißt un trinkt; so sage sie: lueg <n>(gib obacht)</n>, was isch der Mensch fir ä Frässa un Wisüfa, ä Fründ <n>(Freund)</n> dr Zöllna un Sinda! Un doch isch d Wisheit grecht bfunde worde üs ihre Werke.


text:
Do fangt da <n>(er)</n> a, de Schtädt z schelte, in däne di meischte vu sinene Tade bassiert ware; denn sie hän nit Buße doe:


text:
Wehe dir, Chorazin! Mai dir, Betsaida! Wäre solchi Tade in Tyrus un Sidon bassiert, we sie bi äich bassiert sin, sie hättä längscht in Sack un Asche Buße doe.


text:
Un dü, Kapernaum, wirsch dü bis zum Himmel ghobe wäre? Dü wirsch bis in d Hell nabgschtoße wäre. Denn wenn in Sodom de Tade bassiert wäre, de in dir bassiert sin, s schtünd noh hiit.


text:
Zue därä Ziit fangt Jesus an un het gsait: Ich pries <n>(lobe)</n> di, Vada <n>(Babbe)</n>, Herr vum Himmel un dr Erde, wel dü des d Schlaue vuborge hesch un hesch`s d Unmindige zeigt <n>(offenbart)</n>.


text:
Alles isch ma <n>(mir)</n> ibage vu minem Vada <n>(Babbe)</n>; un nemads kennt d Bue als nur dr Vada <n>(Babbe)</n>; un nemads kennt d Vada <n>(Babbe)</n> als nur dr Bue un wäm`s dr Bue zeige <n>(offenbare)</n> will.


text:
Kummt her zue ma <n>(mir)</n>, alli, de ihr mühselig un blade sin; i <n>(ich)</n> will äich erquicke.


text:
Nähme uf äich mi Joch un lernt vu ma <n>(mir)</n>; denn i <n>(ich)</n> bi sanftmuetig un vu Herze demuetig; so den ihr Rueh find fir äiri Seele.


text:
Zue der Ziit goht Jesus durch ä Kornfeld am Sabbat; un sini Jinger ware hungrig un fange a, Ähre abzrieße un z ässä.


text:
Als des d Pharisäer sähn, sage sie zue nem: lueg <n>(gib obacht)</n>, dini Jinger den, was am Sabbat nit recht isch.


text:
Er aba het gsait zue nene: Hän ihr nit gläse, was David doe het, als sa un de bi nem ware hunga ka hän?


text:
we na <n>(er)</n> in des Zelt <n>(Gotteshus)</n> goht un ißt de Schaubrot, de doch nit er noh de bi nem ware, ässä dürfe, sundern ällei d Prieschta <n>(Pfarra)</n>?


text:
Odr hän ihr nit gläse im Gsetz, we d Prieschta <n>(Pfarra)</n> am Sabbat im Tempel d Sabbat breche un sin doch ohni Schuld?


text:
Wenn ihr aba wüßtet, was des heißt <n>(Hosea 6,6)</n>: "Ich ha Wohlgfalle an Barmherzigkeit un nit am Opfa", dann <n>(dnoh)</n> hätte ihr de Unschuldige nit vudammt.


text:
Un lueg <n>(gib obacht)</n>, do war ä Mensch, der het ä vudorrti Hand. Un sie froge nen un hän gsait: Isch's recht, am Sabbat z heile?, dmit sie nen vuklage kennte.


text:
Aba na <n>(er)</n> het gsait zue nene: Wer isch unda äich, der si einziges Schof, wenn`s nem am Sabbat in ä Gruebe flegt, nit packt un nem rushilft?


text:
Do het da <n>(er)</n> gsait zue däm Mensch: Schtreck di Hand üs! Un na <n>(er)</n> schtreckt sie üs; un sie isch nem wieda gsund wore we di anda.


text:
Aba als Jesus des erfahrt <n>(gwahr nimmt)</n>, vuschwindet da <n>(er)</n> vu dert. Un ä großi Schar Lit goht mit nem, un na <n>(er)</n> heilt sie alli


text:
lueg <n>(gib obacht)</n>, des isch mi Knecht, den i <n>(ich)</n> üsgwählt ha, un mi Gliebte, an däm mi Seele Wohlgfalle het; i <n>(ich)</n> will mi Geischt uf nen lege, un na <n>(er)</n> soll d Heide s Recht vuzele.


text:
s knickte Rohr wird da <n>(er)</n> nit vubreche, un d glimmenden Docht wird da <n>(er)</n> nit uslesche, bis sa <n>(er)</n> s Recht nusfihrt zum Sieg;


text:
Do isch ä Besessene zue Jesus brocht wore, der war blind un schtumm; un na <n>(er)</n> heilt nen, so daß d Schtumme schwätzt un wida gsäh het.


text:
Aba als d Pharisäer des ghärt hän, sage sie: Er tribt di bese Geischta nit andascht üs als durch Beelzebul, ihr Obaschte.


text:
Jesus erkennt aba ihr denke un het gsait zue nene: Jedes Rich, des mit sich selbscht ueis isch, wird vuwüschtet; un jedi Schtadt odr jedes Hus, des mit sich selbscht ueis isch, ka nit bschtoh.


text:
Wenn drno dr Sadan d Sadan ustreibt, so mueß sa <n>(er)</n> mit sich selbscht ueis si; we ka dann <n>(dnoh)</n> si Rich bschtoh?


text:
Wenn i <n>(ich)</n> aba di bese Geischta durch Beelzebul üstrib, durch wen tribä äiri Buebä sie üs? Drum wäre sie äiri Richta si.


text:
Wenn i <n>(ich)</n> aba di bese Geischta durch d Geischt Gottes üstrib, so isch jo s Rich Gottes zue äich kumme.


text:
Odr we ka jemads in`s Hus vumä Starke indringe un nem sini Sache schtähle, wenn na <n>(er)</n> nit zvor d Starke fesselt? Erst dann <n>(dnoh)</n> ka er si Hus üsraube.


text:
Wer nit mit ma <n>(mir)</n> isch, der isch gege mich; un wer nit mit ma <n>(mir)</n> sammlet, der vuschtreit.


text:
Drum sag i <n>(ich)</n> äich: Alli Sinde un Läschterige wird d Mensche vuge; aba s Läschtere gege d Geischt wird nit vuge.


text:
Un wer ebis schwätzt gege d Menschebue, däm wird`s vuge; aba wer ebis schwätzt gege d heilige Geischt, däm wird's nit vuge, nit in der noh in sella Welt.


text:
Nähme a, ä Baum isch guet, so wird au sini Frucht guet si; odr nähmä a, ä Baum isch ful, so wird au sini Frucht ful si. Denn an dr Frucht kennet da d Baum.


text:
Ihr Schlangebruet, we kennt ihr Guetes schwätze, de ihr bes sin? Mit was des Herz voll isch, vum däm lauft d Gosch iba.


text:
Ä guete Mensch holt Guetes viiri üs däm guete Schatz vu sinem Herz; un ä bese Mensch holt Beses viiri üs sinem bese Schatz.


text:
Ich sag äich aba, daß d Mensche Antwort ge mehn am Dag vum Gricht iba jedes nigsnutzige Wort, des sie gsait hän.


text:
Do fange ä baar vu d Schriftglehrti un Pharisäer a un sage zue nem: Meischta, ma <n>(mir)</n> wen gern ä Zeiche vu dir säh.


text:
Un na <n>(er)</n> git zantwort un het zue nene gsait: Ä beses un abtrinniges Gschlecht fordert ä Zeiche, aba s wird nem kei Zeiche ge wäre, s isch denn des Zeiche vum Prophet Jona.


text:
Denn we Jona dräi Däg un dräi Nächte im Ranze vum Fisches war, so wird dr Menschebue dräi Däg un dräi Nächte im Schoß dr Erde si.


text:
De Lit vu Ninive wäre ufträte bim Jingschte Gricht mit däm Gschlecht un wäre`s vudamme; denn sie hän Buße doe nohch dr Predigt vum Jona. Un lueg <n>(gib obacht)</n>, do isch me als Jona.


text:
D Kenigin vum Süde wird ufträte bim Jingschte Gricht mit däm Gschlecht un wird`s vudamme; denn sie kummt vum End dr Erde, um Salomos Wisheit z härä. Un lueg <n>(gib obacht)</n>, do isch me als Salomo.


text:
Wenn dr dräckige <n>(bese)</n> Geischt vu nem Mensche üsgfahre isch, so durchschtrieft da <n>(er)</n> dürri Schtätt, suecht Rueh un findet sie nit.


text:
Dann <n>(Dnoh)</n> sait da <n>(er)</n>: Ich will wieda zruckgo in mi Hus, üs däm i <n>(ich)</n> furtgange bi. Un wenn na <n>(er)</n> kummt, so findet er's leer, gwischt un gschmückt.


text:
Dann <n>(Dnoh)</n> goht da <n>(er)</n> hi un nimmt mit sich siebä andari Geischta, de besa sin als sa <n>(er)</n> selbscht; un wenn sie inekumme, huse sie drin; un s wird mit däm Mensch dnoh ärga, als ses dvor war. So wird's au däm bese Gschlecht ergoh.


text:
Als sa <n>(er)</n> noh zue d Lit schwätzt, lueg <n>(gib obacht)</n>, do sin sini Muetter un sini Breda druße gschtande, de wen mit nem schwätze.


text:
Do het eina zue nem gsait: lueg <n>(gib obacht)</n>, di Muetter un dini Breda schtehn druße un wen mit dir schwätze.


text:
Er git zantwort aba un het gsait zue däm, der`s nem agsait het: Wer isch mini Muetter, un wer sin mini Breda?


text:
Un na <n>(er)</n> schtreckt d Hand üs iba sini Jinger un het gsait: lueg <n>(gib obacht)</n> do, des isch mi Muetter, un des sin mi Breda!


text:
Denn wer d Wille doet vu minem Vada <n>(Babbe)</n> im Himmel, der isch ma <n>(mir)</n> Brueda un Schweschta un Muetter.


text:
Un s vusammlet sich ä großi Schar Lit bi nem, so daß sa <n>(er)</n> in ä Boot schtiegt un sich anekockt het, un alli Lit schtehn am Ufa.


text:
Un na <n>(er)</n> schwätzt vieles zue nene in Glichnisse un het gsait: lueg <n>(gib obacht)</n>, s goht ä Säma üs, z saje.


text:
Er git zantwort un het gsait zue nene: Äi <n>(ich)</n> isch's ge, d Gheimniss vum Himmelrich z vuschtoh, däne aba isch's nit ge.


text:
Denn wer do het, däm wird ge, daß sa <n>(er)</n> d Massig <n>(Fülle)</n> het; wer aba nit het, däm wird au des gnumme, was sa <n>(er)</n> het.


text:
Drum schwätz i <n>(ich)</n> zue nene in Glichnisse. Denn mit d Auge luege sie nit un mit d Ohre härä sie nit; un sie vuschtehn`s nit.


text:
Un an nene wird d Wissagig Jesajas itreffe, de do sait <n>(Jesaja 6,9.10)</n>: "Mit d Ohre den ihr härä un den`s nit vuschtoh; un mit d Auge den ihr luege un den`s nit erkenne.


text:
Denn des Herz vu d Lit isch vuschtockt: ihri Ohre härä schwer, un ihri Auge sin zue, dmit sie nit etwa mit d Auge luege un mit d Ohre härä un mit däm Herz vuschtehn un sich umkähre, un i <n>(ich)</n> ne hilf."


text:
Gwiß, i <n>(ich)</n> sag äich: Vieli Prophete un Grechti hätte gern, agluegt, was ihr aluege, un hän's nit gsähne, un gern ghärt, was ihr härä, un hän's nit ghärt.


text:
Wenn jemads des Wort vum Rich härt un nit vuschtoht, so kummt dr Bese un rißt wäg, was in si Herz gsajt isch; des isch der, bi däm uf d Wäg gsajt isch.


text:
Bi däm aba uf felsigem Bode gsajt isch, des isch, der`s Wort härt un`s gli mit Fräid <n>(Freud)</n> ufnimmt;


text:
aba na <n>(er)</n> het keini Wurzle in sich, sundern na <n>(er)</n> isch wetterwendisch; wenn sich not odr Vufolgig hoch kumme um des Wortes wägä, so flegt er gli ab.


text:
Bi däm aba unda d Dorne gsajt isch, des isch, der`s Wort härt, un d Sorge vu d Welt un dr betrug vum Richtum erschticke s Wort, un na <n>(er)</n> het kei Frucht.


text:
Bi däm aba uf guetes Land gsajt isch, des isch, der`s Wort härt un vuschtoht un dann <n>(dnoh)</n> au Frucht bringt; un eina trait hundatfach, dr andre sechzigfach, dr dritte driißigfach.


text:
Er legt tene ä anderes Glichnis vor un het gsait: Des Himmelrich glicht nem Mensche, der guete Some uf si Acka sajt.


text:
Do schtehn d Knecht zum Husvada un hän gsait: Herr, hesch dü nit guete Some uf di Acka gsajt? Woher het da <n>(er)</n> denn des Unkrut?


text:
Er het gsait zue nene: Des het ä Fäind doe. Do sage d Knecht: Willsch dü denn, daß ma <n>(mir)</n> higehn un`s üsjäte?


text:
Len beides mitänanda wachse bis zue d Ernte; un um d Ernteziit will i <n>(ich)</n> zue d Schnitter sage: Sammle zerscht`s Unkrut un bindet`s in Bindel, dmit ma`s vubrenne ka; aba d Weize sammlet ma <n>(mir)</n> in mi Schichä.


text:
Ä anderes Glichnis legt er ne vor un het gsait: Des Himmelrich glicht nem Senfkorn, des ä Mensch nimmt un uf si Acka sajt;


text:
des isch`s klienschte unda ällei Samenkerna; wenn`s aba gwachse isch, so isch`s greßa als alles andare Krut un wird ä Baum, so daß d Vegel unda däm Himmel kumme un huse in sinene Äscht.


text:
Ä anderes Glichnis het da <n>(er)</n> ne gsait: S Himmelrich glicht nem Surdeig, den ä Wieb nimmt un unda ä halbe Zentna Mehl mengt, bis ses ganz durchgsäuert war.


text:
Des alles schwätzt Jesus in Glichnisse zue d Lit, un ohni Glichnisse schwätzt da <n>(er)</n> nigs zue nene,


text:
dmit itreffe doet, was gsait isch durch d Prophet, der do sait <n>(Psalm 78,2)</n>: "Ich will mi Mul <n>(Gosch)</n> ufdoe in Glichnisse un will schwätze, was vuborge war vum Afang dr Welt a."


text:
Do losst Jesus d Lit go un kummt heim. Un sini Jinger schtehn zue nem un hän gsait: Sag uns <n>(us)</n> des Glichnis vum Unkrut uf fem Acka.


text:
Dr Menschebue wird sini Engel schicke, un sie wäre sammle üs sinem Rich alles, was zum Wäggoh vufihrt, un de do Unrecht den,


text:
Dann <n>(Dnoh)</n> wäre di Grechte laichte we d Sunne im Vada <n>(Babbe)</n> sinem Rich. Wer Ohre het, der soll härä!


text:
Des Himmelrich glicht nem Schatz, vuborge im Acka, den ä Mensch findet un vuschteckt; un in sinere Fräid <n>(Freud)</n> goht da <n>(er)</n> hi un vukauft alles, was sa het, un kauft d Acka.


text:
un als sa <n>(er)</n> ä koschtbari Perle findet, goht da <n>(er)</n> hi un vukauft alles, was sa <n>(er)</n> het, un kauft sie.


text:
Wenn`s aba voll isch, zen sie`s üsä an`s Ufa, un den anesitzä un läse di guete in Töpf zsämme, aba di schlechte werfe sie wäg.


text:
Do het da <n>(er)</n> gsait: Drum glicht jeda Schriftglehrte, der ä Jinger vum Himmelrich wore isch, nem Husvada, der üs sinem Schatz Näjes <n>(Naies)</n> un Altes vorholt.


text:
un kummt Heim <n>(in si Vadaschtadt)</n> un lehrt sie in ihra Synagoge <n>(Gotteshus)</n>, so daß sie sich vuschrecke un froge: Woher het der solchi Wisheit un solchi Tade?


text:
Isch er nit dr Bue vum Zimmama? Heißt nit si Muetter Maria? Un sini Breda Jakobus un Josef un Simon un Judas?


text:
Un sie ärgerte sich a nem. Jesus aba het gsait zue nene: Ä Prophet gilt nirgends weniger als Dheim un in sinem Hus.


text:
Un na <n>(er)</n> het gsait zue sinene Lit: Des isch Johannes dr Däufer; er isch vu d Dote ufgschtande, drum doet da <n>(er)</n> solchi Tade.


text:
Denn Herodes het Johannes packt, gfesselt un in`s Gfängnis <n>(Loch)</n> gworfe wägä dr Herodias, des Wieb vu sinem Brueda Philippus.


text:
Un na <n>(er)</n> hät nen gern umbrocht, firchtet sich aba vor rem Volk; denn sie hän nen fir ä Prophet ghalte.


text:
Als aba Herodes si Geburtstag gfiirt het, do tanzt d Dochta vu d Herodias vor nene. Des het däm Herodes guet gfalle.


text:
Un we sie zvor vu ihra Muetter agschtiftet war, het sie gsait: Gib ma <n>(mir)</n> do uf einare Schale d Schädel vum Johannes däm Däufa!


text:
Un dr Kenig isch trurig gsi; doch wägä däm Eid un dänä, de mit nem z Disch hockt sin, bpfiehlt er, ihr`s z ge,


text:
Un si Schädel isch ritrage wore uf einare Schale un däm Maidle ge worde; un sie bringts ihra Muetter.


text:
Als des Jesus ghärt het, fahrt er vu dert wäg in nem Boot an ä insami Gegend ällei. Un als d Lit des ghärt hän, gehn sie zue nem z Foeß üs d Schtädt.


text:
Un Jesus schtiegt üs un als sa sie gsäh het de großi Schar Lit; do jammerts nen, un er heilt ihri Kranke.


text:
Am Obend aba gehn sini Jinger zue nem un hän gsait: De Gegend isch öd, un d Nacht bricht ri; loß d Lit go, dmit sie in de Derfa <n>(Käffa)</n> go kenne un sich z ässä kaufe.


text:
Un na <n>(er)</n> losst de Lit sich uf`s Gras sitze un nimmt de fünf Brot un de zwei Fisch, luegt ufe zum Himmel, dankt un bricht's un git de Brot d Jinger, un de Jinger gän sie d Lit.


text:
Un drno trieb Jesus sini Jinger, in`s Boot z schtiege un vor nem nibazfahre, bis sa <n>(er)</n> de Lit go lo het.


text:
Un als sa <n>(er)</n> des Volk het go losse, schtiegt da <n>(er)</n> ällei uf ä Berg, um z bäte. Un am Obend war er dert ällei.


text:
Un des Boot war scho wit vum Land wäg un kummt in Not durch d Wellä; denn dr Wind schtod ne entgegä.


text:
Un als nen d Jinger sähn uf fem See go, vuschrekä sie un refe: S isch ä Gschpenscht! un brellä vor Angscht.


text:
Aba gli druf schwätzt Jesus mit ne un het gsait: Sin getroscht, i <n>(ich)</n> bi's; firchte äich nit!


text:
Petrus aba git zantwort un het gsait: Herr, bisch dü`s, so bfiehl ma <n>(mir)</n>, zue da z kumme uf fem Wassa.


text:
Un na <n>(er)</n> het gsait: Kumm her! Un Petrus schtiegt üs däm Boot un goht uf fem Wassa un kummt uf Jesus zue.


text:
Als sa <n>(er)</n> aba d schtarke Wind gsäh het, vuschrekt er un fangt a z sinke un brellt: Herr, hilf ma!


text:
Jesus aba schtreckt gli druf d Hand üs un packt nen un het gsait zue nem: Dü Kleigläubiga, wurum hesch dü zwiefelt?


text:
Un als de Lit an däm Platz Jesus erkenne, schickte sie d Botschaft ringsum in des ganze Land un bringe alli Kranke zue nem


text:
un bitt nen, daß sie nur d Saum vu sinem Gwand <n>(Häß)</n> berihre derfte. Un alli, de nen berihrt hän, wäre gsund


text:
Wurum ibaträte dini Jinger d Satzunge vu d Älteschte? Denn sie wäsche ihri Händ <n>(Pfode)</n> nit, wenn sie Brot ässä.


text:
Denn Gott het bpfohle <n>(2. Moses 20,12; 21,17)</n>: "Due sollsch Vada <n>(Babbe)</n> un Muetter ehre; wer aba Vada <n>(Babbe)</n> un Muetter fluecht, der soll schterbe."


text:
Aba ihr lehrt: Wer zum Vada <n>(Babbe)</n> odr Muetter sait: Ä Opfagabe soll`s si, was dir vu ma <n>(mir)</n> zueschtoht,


text:
Ihr Heuchla, we fain het Jesaja vu äich gwiessagt <n>(vorusgsait)</n> un gschwätzt <n>(Jesaja 29,13)</n>: "


text:
Was zum Mul <n>(Gosch)</n> inegoht, des macht d Mensch nit dreckig; sundern was üs sem Mul <n>(Gosch)</n> ruskummt, des macht d Mensch dreckig.


text:
Do schtehn sini Jinger zue nem un froge: Weisch dü au, daß d Pharisäer an däm Wort Aschtoß nähmä, als sie`s ghärt hän?


text:
Aba na <n>(er)</n> git zantwort un het gsait: Alli Pflanze, de mi himmlische Vada <n>(Babbe)</n> nit abäut het, de wäre üsgrisse.


text:
Len sie, sie sin blindi Blindefihrer! Wenn aba ä Blindä d andere fihrt, so flege sie beide in d Gruebe.


text:
Merkt ihr nit, daß alles, was zum Mul <n>(Gosch)</n> inegoht, des goht in d Ranze un wird dnoh in d Gruebe üsgleert?


text:
Denn üs sem Herz kummt beses denke, Mord, Ehebruch, Unzucht, Diebschtahl, falsches Ziignis, Läschtere.


text:
Des sin de Sach, de d Mensch dreckig mache. Aba mit ungwäschene Händ <n>(Pfode)</n> ässä, macht d Mensch nit dreckig.


text:
Un lueg <n>(gib obacht)</n>, ä kanaanäische Wieb kummt üs däm Gebiet un brellt: Ach Herr, dü Bue David, erbarm dich wägä ma <n>(mir)</n>! Mini Dochta wird vu nem bese Geischt schlecht plagt.


text:
Un na <n>(er)</n> git zantwort ihr kei Wort. Do kumme sini Jinger zue nem, bitte nen un hän gsait: Loß sie doch go, denn sie brellt uns <n>(us)</n> noh zämme.


text:
Aba na <n>(er)</n> git zantwort un het gsait: S isch nit recht, daß ma d Kinda ihr Brot nihmt un wirft`s vor d Hund.


text:
Do git zantwort Jesus un het zue ihr gsait: Wieb, di Glaube isch groß. Dir gschiht, we dü willsch! Un ihri Dochta isch gsund wore zue dselbe Schtund.


text:
Un Jesus goht vu dert witer un kummt an des Galiläische Meer un goht uf ä Berg un het sich anekockt.


text:
Un s kummt ä großi Schar Lit zue nem; de hän bi sich Gelähmti, Vukrippelti, Blindi, Schtummi un vieli anderi Kranki un lege sie Jesus vor de Feß, un na <n>(er)</n> heilt sie,


text:
so daß sich d Lit vuwundrete, als sie sähn, daß di Schtumme schwätze, di Vukrippelte gsund wäre, di Glähmte gehn, di Blindä sähn; un sie priese d Gott Israels.


text:
Un Jesus reft sini Jinger zue sich un het gsait: Des Volk jammert mich ; denn sie sin scho dräi Däg bi ma <n>(mir)</n> un hän nigs z ässä; un i <n>(ich)</n> will sie nit hungrig go losse, dmit sie nit vuschmachte uf fem Wäg.


text:
Do sage sini Jinger zue nem: Woher soll ma <n>(mir)</n> soviel Brot nähmä in dr Wüschte, um ä so großi Schar Lit satt z ässä lo?


text:
un nimmt de siebä Brot un de Fisch, dankt, bricht sie un git sie sinene Jinger, un d Jinger gän sie d Lit.


text:
Un als sa <n>(er)</n> des Volk go losse het, schtiegt da <n>(er)</n> ins Boot un kummt in des Gebiet vu Magadan.


text:
Do schtehn d Pharisäer un Sadduzäer zue nem; de vusuechte nen un vulangte, das sie ä Zeiche vum Himmel aluege derfte.


text:
Aba na <n>(er)</n> git zantwort un het gsait: Am Obend sage ihr: S wird ä schene Dag wäre, denn dr Himmel isch rot.


text:
Un am Morge sage ihr: S wird hiit ä Unwetta kumme, denn dr Himmel isch rot un treb. Iba`s Üssähe vum Himmel kennt da urteile; kennt ihr denn nit au iba de Zeiche vu d Ziit urteile?


text:
Ä beses un abtrinniges Gschlecht fordert ä Zeiche; doch soll nem kei Zeiche ge wäre, s isch denn des Zeiche vum Jona. Un na <n>(er)</n> het sie schtoh glo un goht dvu.


text:
Do denkte sie bi sich selbscht un hän gsait: Des wird's si, daß ma <n>(mir)</n> kei Brot mitgnumme hän.


text:
Als des Jesus gmerkt het, het da <n>(er)</n> gsait zue nene: Ihr Kleigläubige, was jommere ihr doch, daß ihr kei Brot hän?


text:
Vuschtehn ihr noh nit? Denkt ihr nit an de fünf Brot fir de fünfdusig un weviel Kerb voll ihr do ufgsammelt hän?


text:
Wieso vuschtehn ihr denn nit, daß i <n>(ich)</n> nit vum Brot des zue äich gsait ha? Hete äich vielme vor rem Surdeig vu d Pharisäer un Sadduzäer!


text:
Do vuschten sie, daß sa <n>(er)</n> nit gsait het, sie solle sich hete vor rem Surdeig vum Brot, sundern vor dr Lehr vu d Pharisäer un Sadduzäer.


text:
Do kummt Jesus in de Gegend vu Cäsarea Philippi un frogt sini Jinger un het gsait: Wer sage d Lit, daß dr Menschebue isch?


text:
Sie hän gsait: Ä baar sage, dü bisch Johannes dr Däufer, anderi, dü bisch Elia, wieda anderi, dü bisch Jeremia odr eina vu d Prophete.


text:
Un Jesus git zantwort un het gsait zue nem: Selig bisch dü, Simon, Jonas Bue; denn Fleisch un Bloet hän dir des nit zeigt <n>(offenbart)</n>, sundern mi Vada <n>(Babbe)</n> im Himmel.


text:
Un i <n>(ich)</n> sag dir au: Dü bisch Petrus, un uf dän <n>(dinem)</n> Felse will i <n>(ich)</n> mi Gmeinde bäue, un d Pforte vu d Hell solle sie nit ibawältige.


text:
Ich will dir d Schlissel vum Himmelrich ge: alles, was dü uf d Erde binde wirsch, soll au im Himmel bunde si, un alles, was dü uf Erde löse wirsch, soll au im Himmel glest si.


text:
Siet der Ziit fangt Jesus a, sinene Jinger z zeigä, we na <n>(er)</n> nohch Jerusalem go muess un viel liede müss vu d Älteschte un Hohenpriester un Schriftglehrti un umbrocht wird un am dritte Dag ufschtoht.


text:
Un Petrus nimmt nen uf d siete un fahrt nen a un het gsait: Gott bewahr di, Herr! Des bassiert dir nur nit!


text:
Er aba drillt sich um un het gsait zue Petrus: Gang wäg vu ma <n>(mir)</n>, Sadan! Dü bisch ma <n>(mir)</n> ä Ärgernis; denn dü meinsch nit, was göttlich isch, sundern was menschlich isch.


text:
Do het Jesus zue sinene Jinger gsait: Will ma <n>(mir)</n> jemads nohchfolge, der vuleuignet sich selbscht un nihmt si Kriiz uf sich un folg ma <n>(mir)</n>.


text:
Denn wer si Läbä gregä will, dr wird's vuliere; wer aba si Läbä vuliert wägä ma <n>(mir)</n>, der wird's finde.


text:
Was hülf`s däm Mensch, wenn na <n>(er)</n> di ganz Welt gwönne un nähm doch Schadä an sinere Seele? Odr was ka dr Mensch ge, womit er sini Seele üslese?


text:
Denn s wird bassiere, daß dr Menschebue kummt in dr Herrlichkeit vu sinem Vada <n>(Babbe)</n> mit sinene Engel, un dann <n>(dnoh)</n> wird da <n>(er)</n> jedem zruck ge nohch sinene Tade.


text:
Gwiß, i <n>(ich)</n> sag äich: S schtehn ä baar do, de wäre d Dod nit schmeckä, bis sie d Menschebue kumme sähn in sinem Rich.


text:
Un nohch sechs Däg nimmt Jesus mit sich Petrus un Jakobus un Johannes, däm si Brueda, un fihrt sie ällei uf ä hohe Berg.


text:
Un na <n>(er)</n> isch vuklärt vor ne, un si Gsicht <n>(Visasch)</n> laichtet we d Sunne, un sini Kleida wäre wiß we`s Lecht.


text:
Petrus aba fangt an un het gsait zue Jesus: Herr, do isch guet si! Willsch dü, so will i <n>(ich)</n> do dräi Hitte bäue, dir eini, Moses eini un Elia eini.


text:
Als sa <n>(er)</n> noh so schwätzt, lueg <n>(gib obacht)</n>, do ibaschattet sie ä lichti Wolke. Un lueg <n>(gib obacht)</n>, ä Schtimm üs dr Wolke het gsait: Des isch mi liebe Bue, an däm i <n>(ich)</n> Wohlgfalle ha; uf dän solle na härä!


text:
Un als sie vum Berg nabgehn, bfielt ne Jesus un het gsait: Ihr sollt vu der Erschinig nemads sage, bis dr Menschebue vu d Dote ufgschtande isch.


text:
Doch i <n>(ich)</n> sag äich: Elia isch scho kumme, aba sie hän nen nit agnumme, sundern hän mit nem doe, was sie wen. So wird au dr Menschebue durch sie liede mese.


text:
un het gsait: Herr, erbarm di iba mi Bue! denn na <n>(er)</n> isch mondsüchtig un het schwer zue liede; er flegt me <n>(oft)</n> ins Fiir un me <n>(oft)</n> ins Wassa;


text:
Jesus aba git zantwort un het gsait: O dü ungläubiges un vukehrtes Gschlecht, we lang soll i <n>(ich)</n> bi äich si? We lang soll i <n>(ich)</n> äich ertrage? Hole nen ma <n>(mir)</n> her!


text:
Un Jesus schelt nen; un dr bese Geischt fahrt üs vu nem, un des Bebli isch gsund gsi zue dselbe Schtund.


text:
Do kumme sini Jinger zue nem, als sie ällei ware, un froge: Wurum kenne ma <n>(mir)</n> nen nit üstriebe?


text:
Er aba het gsait zue nene: Wägä äirem kliene Glaube. Denn gwiß, i <n>(ich)</n> sag äich: Wenn ihr Glaube hän we ä Senfkorn, so kennt ihr sage zue däm Berg: Heb di derthi!, so wird da <n>(er)</n> sich hebe; un äich wird nigs unmeglich si.


text:
Als sie aba binanda ware in Galiläa, het Jesus zue nene gsait: Dr Menschebue wird ibaantwortet wäre in d Händ <n>(Pfode)</n> dr Mensche,


text:
Als sie drno nohch Kapernaum kumme, kumme zue Petrus, de d Tempelgrosche inähme, un hän gsait: Doet aicha Meischta nit d Tempelgrosche ge?


text:
Er het gsait: Doch. Un als sa <n>(er)</n> heimkummt, kummt nem Jesus zvor un het gfrogt: Was meinsch dü, Simon? Vu wäm nähmä d Kenig uf d Erde Zoll odr Schtiire <n>(Zinsgrosche)</n>: vu ihre Kinda odr vu d Fremde?


text:
Dmit ma <n>(mir)</n> däne aba kei Aschtoß ge wän, gang hi an d See un wirf d Angle üs, un d erschte Fisch, der rufkummt, sälla nimm; un wenn dü si Mul ufmachsch, wirsch dü ä zweigroscheschtickli finde; des nimm un gib's ne fir mich un dich.


text:
un het gsait: Gwiß, i <n>(ich)</n> sag äich: Wenn ihr nit umkehrt un sin we d Kinda, so wäre ihr nit ins Himmelrich kumme.


text:
Wer aba eins vu däne Kliene, de an mi glaube, zum Wäggoh vufihrt, fir den wär`s bessa, daß ä Mihlischtei an si Hals ghängt wird un na <n>(er)</n> ersäuft wird im Meer, wo`s am defschte isch.


text:
Mai dir Welt dr Vusöhrige wägä! S mehn jo Vusöhrige kumme; doch mai däm Mensche, der zum Wäggoh vufihrt!


text:
Wenn aba di Hand odr di Foeß dich zum Wäggoh vufihrt, so hau sie ab un wirf sie vu da. S isch bessa fir di, daß dü lahm odr vukrippelt zum Läbä igohsch, als daß dü zwei Händ <n>(Pfode)</n> odr zwei Feß hesch un wirsch ins ewige Fiir gworfe.


text:
Un wenn dich di Aug zum Wäggoh vufihrt, reißes üs un wirf's vu da. S isch bessa fir di, daß dü einäugig zum Läbä igohsch, als daß dü zwei Auge hesch un wirsch ins helle Fiir gworfe.


text:
Luege zue, daß ihr nit eines vu däne Kliene vuachtet. Denn i <n>(ich)</n> sag äich: Ihri Engel im Himmel sähn alliziit d Gsicht <n>(Visasch)</n> vu minem Vada <n>(Babbe)</n> im Himmel. "Denn dr Menschebue isch kumme, selig zue mache, was vulore isch."


text:
Was meinet ihr? Wenn ä Mensch hundat Schof het un eins vu däne doet sich vuirre: losst er nit de nineninzig uf d Berge, goht hi un suecht des vuirrte?


text:
Un wenn`s bassiert, daß er's findet, gwiß, i <n>(ich)</n> sag äich: er fräit sich doriba me als iba de nineninzig, de sich nit vuirrt hän.


text:
So isch's au nit dr Wille bi äirem Vada <n>(Babbe)</n> im Himmel, daß au nur eins vu däne Kliene vulore wäre.


text:
Sindigt aba di Brueda an dir, so gang hi un wies nen zrecht zwische dir un nem ällei. Härt er uf di, so hesch dü di Brueda gwunne.


text:
Härt er nit uf di, so nimm noh eina odr zwei zue da, dmit jedi Sach durch`s Mul <n>(Gosch)</n> vu zwei odr dräi Ziige bschtätigt wird.


text:
Härt er uf di nit, so sag`s dr Gmeinde. Härt er au uf d Gmeinde nit, so isch scha <n>(er)</n> fir di we ä Heide un Zöllna.


text:
Gwiß, i <n>(ich)</n> sag äich: Was ihr uf Erde binden den, soll au im Himmel bunde si, un was ihr uf Erde löse den, soll au im Himmel glest si.


text:
Gwiß, i <n>(ich)</n> sag äich au: Wenn zwei unda äich eins wäre uf Erde, worum sie bitte den, so soll`s ne widafahre vu minem Vada <n>(Babbe)</n> im Himmel.


text:
Do kunnt Petrus zue nem un het gfrogt: Herr, we me <n>(oft)</n> mueß i <n>(ich)</n> denn minem Brueda, der an ma <n>(mir)</n> sindigt, vuge? Längt`s siebemol?


text:
Un als sa <n>(er)</n> afangt abzrechne, isch eina vor ren brocht, der war nem zehndusig Zentna Silba schuldig.


text:
Do er's drno nit zahle ka, bpfiehlt dr Herr, den un si Wieb un sini Kinda un alles, was sa het, z vukaufe un dmit z zahle.


text:
Do flegt nem dr Knecht vor d Feß un fleht nen a un het gsait: Ha Geduld mit ma <n>(mir)</n>; i <n>(ich)</n> will dir alles zahle.


text:
Do goht dr Knecht üsä un trift eina vu sinene Mitknecht, der war nem hundat Silbagrosche schuldig; un na <n>(er)</n> packt un würgt nen un het gsait: Zahl, was dü ma <n>(mir)</n> schuldig bisch!


text:
Do flegt si Mitknecht ane un bittet nen un het gsait: Ha Geduld mit ma <n>(mir)</n>; i <n>(ich)</n> will dir's zahle.


text:
Er wot aba nit, sundern goht hi un wirft nen ins Gfängnis <n>(Loch)</n>, bis sa <n>(er)</n> vugeldet <n>(heimzahlt)</n> het, was sa <n>(er)</n> schuldig war.


text:
Als aba sini Mitknechte des sähn, wäre sie arg trurig un kumme un bringe bi ihrem Herrn alles vor, was sich begebe het.


text:
Do forderet nen si Herr vor sich un het gsait zue nem: Dü bese Knecht! Was isch mit Dir di ganzi Schuld ha i <n>(ich)</n> dir erlosse, wel dü mi gfrogt hesch;


text:
Un si Herr isch zornig un ibaantwortet nen d Peiniger, bis er alles vugeldet <n>(heimzahlt)</n> het, was sa <n>(er)</n> nem schuldig war.


text:
So wird au mi himmlische Vada <n>(Babbe)</n> an äich doe, wenn ihr änanda nit vu Herze vugen, jeda sinem Brueda. CAPTION Vu Ehe, Ehescheidig, Ehelosigkeit /CAPTION


text:
Un s isch bassiert, als Jesus des Gschwätzt het, daß sa <n>(er)</n> sich ufgmacht het üs Galiläa un kummt in des Gebiet vu Judäa gegeiba vum Jordan;


text:
Do kumme Pharisäer zue nem un vusuechte nen un hän gsait: Isch's recht, daß sich ä Ma üs irgendeinem Grund vu sinem Wieb schiedet?


text:
Er aba git zantwort un het gsait: Hän ihr nit gläse: Der im Afang d Mensch gschaffe het, het sie als Ma un Wieb gschaffe


text:
un het gsait <n>(1. Moses 2,24)</n>: "Drum wird ä Ma Vada <n>(Babbe)</n> un Muetter vulo un an si Wieb hänge, un de zwei wäre ei Fleisch si"?


text:
So sin sie drno nimi zwei, sundern ei Fleisch. Was drno Gott zsämmegfegt het, des soll dr Mensch nit trenne!


text:
Do froge sie: Wurum het dann <n>(dnoh)</n> Moses bpfohle, ihr ä Scheidebref z ge un sich vu ihr z trenne?


text:
Er het zue nene gsait: Moses het äich des recht ge, äich z trenne vu äire Wieba, wägä äirem härte Herz; vu Afang a aba isch's nit so gsi.


text:
Ich aba sag äich: Wer sich vu sinem Wieb schiedet, s isch denn wägä Ehebruch, un hirotet ä anderi, der bricht d Ehe.


text:
Do sage sini Jinger zue nem: Schtehn de Sache vumä Ma mit sinem Wieb so, dann <n>(dnoh)</n> isch's nit guet z hirote.


text:
Denn ä baar sin uf d Welt unfähig zue d Ehe; anderi sin vu d Mensche dzue unfähig gmacht; un wieda anderi hän sich selbscht dzue unfähig gmacht um`s Himmelrich wille. Wer`s fasse <n>(blicke)</n> ka, der fasses <n>(blickts)</n>!


text:
Do wäre Kinda zue nem brocht, dmit da <n>(er)</n> d Händ <n>(Pfode)</n> uf sie legt un bätet. D Jinger aba brelle sie an.


text:
Aba Jesus het gsait: Len de Kinda un wehret ne nit, zue ma <n>(mir)</n> z kumme; denn däne ghärt s Himmelrich.


text:
Un lueg <n>(gib obacht)</n>, eina kunnt zue nem un het gfrogt: Meischta, was soll i <n>(ich)</n> Guetes doe, dmit i <n>(ich)</n> s ewige Läbä ha?


text:
Er aba het gsait zue nem: Was frogsch dü mich nohch däm, was guet isch? Guet isch nur Eina. Willsch dü aba ins Läbä igo, so halt d Gebote.


text:
Do het da <n>(er)</n> nen gfrogt: Weli? Jesus aba het gsait: "Dü sollsch nit umbringe; dü sollsch nit ehebreche; dü sollsch nit schtähle; dü sollsch nit falschi Ziignis ge;


text:
ehre Vada <n>(Babbe)</n> un Muetter" <n>(2. Moses 20,12- 16)</n>; un: "Dü sollsch di Nächschte liebe we dich selbscht" <n>(3. Moses 19,18)</n>.


text:
Jesus git zantwort nem: Willsch dü ganz guet si, so gang hi, vukauf, was dü hesch, un gib's d Arme, so wirsch dü ä Schatz im Himmel ha; un kumm un folg ma <n>(mir)</n> nohch!


text:
Als des Bebli des Wort ghärt het, goht da <n>(er)</n> trurig dvu; denn na <n>(er)</n> het vieli Sache.


text:
Jesus aba het zue sinene Jinger gsait: Gwiß, i <n>(ich)</n> sag äich: Ä Richä wird schwer ins Himmelrich kumme.


text:
Un witer sag i <n>(ich)</n> äich: S isch lichta, daß ä Kamel durch ä Nodelöhr goht, als daß ä Richä ins Rich Gottes kummt.


text:
Als des sini Jinger ghärt hän, vuschrecke sie sich arg un hän gsait: Ha, wer ka dann <n>(dnoh)</n> selig wäre?


text:
Jesus aba het sie a gluegt un het gsait zue nene: Bi d Mensche isch's unmeglich; aba bi Gott sin alli Sache meglich.


text:
Do fangt Petrus a un het gsait zue nem: lueg <n>(gib obacht)</n>, ma <n>(mir)</n> hän alles vulo un sin dir nochgange; was wird uns <n>(us)</n> dfir ge?


text:
Jesus aba het zue nene gsait: Gwiß, i <n>(ich)</n> sag äich: Ihr, de ihr ma <n>(mir)</n> nochgange sin, ihr den bi d Wiedageburt, wenn dr Menschebue hocke wird uf fem Thron sinere Herrlichkeit, au hocke uf zwöelf Throne un richte de zwöelf Schtämm Israels.


text:
Un wer Hiisa odr Breda odr Schweschtare odr Vada <n>(Babbe)</n> odr Muetter odr Kinda odr Äcker vulosst wägä minem Name, der wird's hundatfach gregä un s ewige Läbä erbe.


text:
Denn des Himmelrich glicht nem Husherr, der freh am Morge üsgange isch, um Arbeita fir si Wiberg izschtelle.


text:
Un als sa <n>(er)</n> mit d Arbeita einig isch iba ä Silbagrosche als Daglohn, schickt da <n>(er)</n> sie in si Wiberg.


text:
Un sie gehn hi. Abamols goht da <n>(er)</n> üs um di sechsti un um di ninti Schtund un doet desselbe.


text:
Um di elfti Schtund aba goht da <n>(er)</n> üs un findet anderi un het gsait zue nene: Was schtehn ihr d ganze Dag müßig do?


text:
Sie sage zue nem: S het uns <n>(us)</n> nemads igschtellt. Er het zue nene gsait: Gehn ihr au hi in d Wiberg.


text:
Als ses drno Obend isch, het dr Herr vum Wiberg zue sinem Vuwalta gsait: Ruef d Arbeita un gib ne d Lohn un fang a bi d letschte bis zue d erschte.


text:
un hän gsait: Di letschte hän nur ä Schtund gschafft, doch dü hesch sie uns <n>(us)</n> glichgschtellt, de ma <n>(mir)</n> am Dag Lascht un Hitzi trage hän.


text:
Er git zantwort aba un het zue nene gsait: Mi Fründ <n>(Freund)</n>, i <n>(ich)</n> doe dir nit Unrecht. Bisch dü nit mit ma <n>(mir)</n> einig wore iba ä Silbagrosche?


text:
Odr ha i <n>(ich)</n> nit Macht zue doe, was i <n>(ich)</n> will, mit däm, was mi isch? Siehsch dü schreg dri, wel i <n>(ich)</n> so gütig bi?


text:
So wäre di Letschte di Erschte un di Erschte di Letschte si. "Denn vieli sin bruefe, aba wenig sin üserwählt" <n>(vgl. 22,14)</n>.


text:
Un Jesus zeht nuf nohch Jerusalem un nimmt de zwöelf Jinger uf d siete un het gsait zue nene uf fem Wäg:


text:
luegä <n>(gän obacht)</n>, ma <n>(mir)</n> zehn nuf nohch Jerusalem, un dr Menschebue wird d Hohenpriester un Schriftglehrte ibaantwortet wäre; un sie wäre nen zum Dod vuurteile


text:
un wäre nen d Heide ibaantworte, dmit sie nen vuschpotte un üsbeitsche un kriizige; un am dritte Dag wird da <n>(er)</n> ufschtoh.


text:
Do kunnt zue nem d Muetter dr Buebä vum Zebedäus mit ihre Sehn, flegt vor nem ane un wot nen um ebis bitte.


text:
Un na <n>(er)</n> het gsait zue ihr: Was willsch dü? Sie het zue nem gsait: Loß mini beidi Buebä hocke in dinem Rich eina zue dinere Rechte un d andere zue dinere Linke.


text:
Aba Jesus git zantwort un het gsait: Ihr wißt nit, was ihr bitte. Kennt ihr d Kelch trinke, den i <n>(ich)</n> trinke wir? Sie sage nem: Häjo, des kenne ma <n>(mir)</n>.


text:
Er het zue nene gsait: Mi Kelch den ihr zwar trinke, aba des Sitze zue minere Rechte un Linke zge, schtoht ma <n>(mir)</n> nit zue. Des wird däne zdeil, fir de`s bschtimmt isch vu minem Vada <n>(Babbe)</n>.


text:
Aba Jesus reft sie zue sich un het gsait: Ihr wißt, daß d Herrscha ihri Velka niedrighalte un de Mächtige ne Gwalt aden.


text:
so we dr Menschebue nit kumme isch, daß sa <n>(er)</n> sich diene losst, sundern daß sa <n>(er)</n> dient un gib si Läbä zuenare Erlesig fir vieli.


text:
Un lueg <n>(gib obacht)</n>, zwei Blindi hocke am Wäg; un als sie häre, daß Jesus vorbigange isch, brellä sie: Ach Herr, dü Bue David, erbarm di unsa!


text:
Aba d Lit fahrt sie a, daß sie schwiege solle. Doch sie brellä noh viel me: Ach Herr, dü Bue David, erbarm di unsa!


text:
Un s jammat Jesus, un na <n>(er)</n> brihrt ihri Auge; un gli druf wäre sie wieda sehend, un sie folg nem nohch.


text:
Als sie drno in d Nechi vu Jerusalem kumme, nohch Betfage an d Elberg, schickt Jesus zwei Jinger vorus


text:
un het gsait zue nene: Gehn hi in des Dorf <n>(Kaff)</n>, des vor äich liet, un gli den ihr ä Eselin abunde find un ä Esili bi ihr; binde sie los un fihrt sie zue ma <n>(mir)</n>!


text:
Un wenn äich jemads ebis sag wird, so sage: D Herr bruucht ihra. Gli wird da <n>(er)</n> sie äich ibalosse.


text:
Des isch bassiert aba, dmit itreffe doet, was gsait isch durch d Prophete, der do sait <n>(Sacharja 9,9)</n>: "


text:
Sagt d Dochta Zion: lueg <n>(gib obacht)</n>, di Kenig kummt zue dir sanftmütig un rietet uf nem Esel un uf nem Esili, däm Junge vumä Laschttiers."


text:
Aba ä arg großi Schar Lit legt ihri Kleida uf d Wäg; anderi haue Zwiegli vu d Baim un schtreute sie uf d Wäg.


text:
D Lit aba, de nem vorusgange un nohch gfolgt sin, brelle: Hosianna däm Bue David! Globt isch, der do kummt in däm Name vum Herrn! Hosianna in dr Hechi!


text:
Un Jesus goht in d Tempel inä un trieb üsä alli Vukäufa un Käufa im Tempel un schuckt de Tisch vu d Geldwechsla um un de Ständ vu d Dubehändla


text:
un het gsait zue nene: S schtoht gschribe <n>(Jesaja 56,7)</n>: "Mi Hus soll ä Bäthus heiße"; ihr aba macht ä Raibahehli drus.


text:
Als aba d Hohenpriester un Schriftglehrti de Wunda sähn, de na <n>(er)</n> doet, un d Kinda, de im Tempel brellä: Hosianna däm Bue David!, ärgere sie sich


text:
un sage zue nem: Hersch dü au, was de sage? Jesus git zantwort ne: Häjo! Hän ihr ne gläse <n>(Psalm 8,3)</n>: "Us däm Mul <n>(Gosch)</n> vu d Unmindige un Säuglinge hesch dü dir Lob gmacht"?


text:
Un na <n>(er)</n> het sie schtoh glo un goht zue d Schtadt üsä nohch Betanien un bliebt dert iba Nacht.


text:
Un na <n>(er)</n> het ä Fiegebaum am Wäg gsäh, goht hi un findet nigs dra als Blätta un het gsait zue nem: Etze wachst uf dir nemols me Frucht! Un d Fiegebaum vudorrt gli druf.


text:
Jesus aba git zantwort un het gsait zue nene: Gwiß, i <n>(ich)</n> sag äich: Wenn ihr Glaube hän un nit zwieflet, so den ihr nit ällei Tade we de mit däm Fiegebaum, sundern, wenn ihr zue däm Berg sage: Heb di un wirf di ins Meer!, so wird's bassiere.


text:
Un als sa <n>(er)</n> in d Tempel kummt un lehrt, kumme d Hohenpriester un di Älteschte vum Volk zue nem un froge: Üs wela Vollmacht doesch dü des, un wer het dir de Vollmacht ge?


text:
Jesus aba git zantwort un het gsait zue nene: Ich will äich au ä Sach froge; wenn ihr ma <n>(mir)</n> des sage den, will i <n>(ich)</n> äich au sage, üs wela Vollmacht i <n>(ich)</n> des doe.


text:
Wuher war de Daufe vum Johannes? War sie vum Himmel odr vu d Mensche? Do luege sie's sich a un hän gsait: Sage ma <n>(mir)</n>, sie war vum Himmel, so wird da <n>(er)</n> zue uns <n>(us)</n> sage: Wurum hän ihr nem dann <n>(dnoh)</n> nit glaubt?


text:
Sage ma <n>(mir)</n> aba, sie war vu Mensche, so mehn ma <n>(mir)</n> uns <n>(us)</n> vor rem Volk firchte, denn sie meine alli Johannes war ä Prophete.


text:
Un sie antworte Jesus un hän gsait: Mir wissen's nit. Do het er zue nene gsait: So sag i <n>(ich)</n> äich au nit, üs wela Vollmacht i <n>(ich)</n> des doe.


text:
Was meinet ihr aba? S het ä Ma zwei Buebä un goht zue däm erschte un het gsait: Mi Bue, gang hi un schaff hiit im Wiberg.


text:
Er git zantwort aba un het gsait: Nei, i <n>(ich)</n> will nit. Dnohch reut`s nen, un na <n>(er)</n> goht hi.


text:
Un dr Vada <n>(Babbe)</n> goht zum zweite Bue un het desselbe gsait. Der aba git zantwort un het gsait: Ja, Herr! un goht nit hi.


text:
Wer vu däne beidi het d Wille vum Vada <n>(Babbe)</n> doe? Sie antworte: Dr erschte. Jesus het gsait zue nene: Gwiß, i <n>(ich)</n> sag äich: D Zöllna un Hure kumme eher ins Rich Gottes als ihr.


text:
Denn Johannes kummt zue äich un lehrt äich d rechte Wäg, un ihr glaubtet nem nit; aba de Zöllna un Hure glaube nem. Un obwohl ihr's gsähne hän, den ihr trozdem nit Buße, so daß ihr nem dann <n>(dnoh)</n> au glaubt hättet.


text:
Häre ä anderes Glichnis: S war ä Husherr, der legt ä Wiberg a un zeht ä Zaun drum un grabt ä Kelter dri un bäut ä Turm un vudlehnt nen an Wigärtna un goht üßa Land.


text:
Als drno de Ziit vu d Fricht kunnt, schickt da <n>(er)</n> sini Knecht zue d Wigärtna, dmit sie sini Fricht hole däte.


text:
Do nähmä de Wigärtna sini Knecht: eina schlen sie, d zweite bringe sie um, d dritte schteinigte sie.


text:
Abamols schickt da <n>(er)</n> anderi Knecht, me als des erschte Mol; un sie hän mit ne desselbe gmacht.


text:
Zletscht aba schickt da <n>(er)</n> si Bue zue nene un het sich gsait: Sie wäre sich vor minem Bue firchte.


text:
Als aba de Wigärtna d Bue sähn, sage sie zueänanda: Des isch dr Erbe; kummt, len uns <n>(us)</n> nen umbringe un si Erbguet an uns <n>(us)</n> bringe!


text:
Sie antworte nem: Er wird d Bese ä beses End mache un si Wiberg andere Wigärtna vupachte, de nem d Fricht zue d rechte Ziit gän.


text:
Jesus het gsait zue nene: Hän ihr ne gläse in dr Schrift <n>(Psalm 118,22.23)</n>: "Dr Schtei <n>(Wackes)</n>, den d Bäulit rüssgworfe hän, der isch zum Eckschtei wore. Vum Herrn isch des bassiert un isch ä Wunda vor unsari Auge"?


text:
Drum sag i <n>(ich)</n> äich: Des Rich Gottes wird vu äich gnumme un nem Volk ge wäre, des sini Fricht git.


text:
Un wer uf den Schtei <n>(Wackes)</n> flegt, der wird zerschelle; uf wen aba na <n>(er)</n> flegt, den wird da <n>(er)</n> zermalme.


text:
Un als de Hohenpriester un Pharisäer sini Glichnisse ghärt hän, erkenne sie, daß sa <n>(er)</n> vu nene schwätzt.


text:
Un sie vulange dnohch, nen zue ergriefe; aba sie firchte sich vor rem Volk, denn sie hebet <n>(haltet)</n> nen fir ä Prophete.


text:
Abamols schickt da <n>(er)</n> anderi Knecht üs un het gsait: Sage d Gäscht: lueg <n>(gib obacht)</n>, mi Ässä ha i <n>(ich)</n> gmacht, mi Ochs un mi Viech isch gschlachtet, un alles isch parat; kumme zue d Hochziit!


text:
Dann <n>(Dnoh)</n> het da <n>(er)</n> zue sinene Knecht gsait: D Hochziit isch zwar parat, aba d Gäscht ware's nit wert.


text:
Un d Knecht gehn uf d Schtroße üsä un bringe zsämme, wen sie finde, Besi un Gueti; un d Tische wäre alli voll.


text:
un het zue nem gsait: Fründ <n>(Freund)</n>, we bisch dü do inekumme un hesch doch kei Hochziitsgwand a? Er aba isch vuschtummt.


text:
Do het dr Kenig zue sinene Diena gsait: Bindet nem d Händ <n>(Pfode)</n> un Feß un werfe nen in d Nacht üsä! Do wird Hiile un Zähneklappere si.


text:
un schickte zue nem ihri Jinger samt d Ahänger vum Herodes. De hän gsait: Meischta, ma <n>(mir)</n> wisse, daß dü wohr bisch un lehrsch d Wäg Gottes recht un frogsch nohch nemads; denn dü achtesch nit des Asähe vu d Mensche.


text:
Drum sag uns <n>(us)</n>, was meinsch dü: Isch's recht, daß ma däm Kaisa Schtiire <n>(Zinsgrosche)</n> zahlt odr nit?


text:
Sie sage zue nem: Vum Kaisa. Do het da <n>(er)</n> zue nene gsait: So gen däm Kaisa, was vum Kaisa isch, un Gott, was Gottes isch!


text:
un hän gsait: Meischta, Moses het gsait <n>(5. Moses 25,5.6)</n>: "Wenn eina schtirbt un het keini Kinda, so soll si Brueda si Wieb hirote un sinem Brueda Nochkumme mache."


text:
Etze ware bi uns <n>(us)</n> siebä Breda. Dr erschte hirotet un schtirbt; un wel la <n>(er)</n> keini Nochkumme het, hintaloßt er si Wieb sinem Brueda;


text:
Jesus aba git zantwort un het gsait zue nene: Ihr blicke`s nit, wel ihr nit d Schrift kennt noh d Kraft Gottes.


text:
Denn in dr Uferschtehig wäre sie nit hirote noh sich hirote losse, sundern sie sin we Engel im Himmel.


text:
Hän ihr denn nit gläse vu d Uferschtehig vu d Dote, was äich gsait isch vu Gott, der do sait <n>(2. Moses 3,6)</n>: "


text:
Ich bi d Gott Abrahams un d Gott Isaaks un d Gott Jakobs"? Gott isch nit ä Gott vu d Dote, sundern dr Lebändige.


text:
Als aba d Pharisäer ghärt hän, daß sa <n>(er)</n> d Sadduzäern s Mul gschtopft het, vusammle sie sich.


text:
Jesus aba git zantwort nem: "Dü sollsch d Herrn, di Gott, liebe vu ganzem Herze, vu ganza Seele un vu ganzem Gmet" <n>(5. Moses 6,5)</n>.


text:
Des andere aba isch däm glich: "Dü sollsch di Nächschte liebe we di selbscht" <n>(3. Moses 19,18)</n>.


text:
Do het da <n>(er)</n> sie gfrogt: We ka nen dann <n>(dnoh)</n> David durch d Geischt Herr nenne, wenn na <n>(er)</n> sait <n>(Psalm 110,1)</n>: "


text:
Dr Herr het zue minem Herrn gsait: Hock di zue mina Rechte, bis i <n>(ich)</n> dini Gegna <n>(Feinde)</n> unda dini Feß lege"?


text:
Alles drno, was sie äich sage, des den un hebet <n>(haltet)</n>; aba nohch ihre Werke sollt ihr nit handle; denn sie sages zwar, dens aba nit.


text:
Sie binde schwäri un unerträglichi Laschte un lege sie d Lit uf d Schulta; aba sie selbscht wen kei Finga dfir krumm mache.


text:
Alli ihri Werke aba den sie, dmit sie vu d Lit gsähne wäre. Sie mache ihri Gebetsrieme breit un de Quaschte an ihre Kleida groß.


text:
Un ihr sollt nemads unda äich Vada <n>(Babbe)</n> nenne uf Erde; denn eina isch aicha Vada <n>(Babbe)</n>, der im Himmel isch.


text:
Denn wer sich selbscht hoch gmacht het, der wird niedrig gmacht; un wer sich selbscht niedrig macht, der wird hoch gmacht .


text:
Mai äich, Schriftglehrti un Pharisäer, ihr Heuchla, de ihr s Himmelrich zueschleßt vor d Mensche! Ihr gehn nit inä, un de inä wen, len ihr nit inegoh.


text:
"Weh äich, Schriftglehrti un Pharisäer, ihr Heuchla, de ihr d Hiisa vu d Witwe freßt un zum Schien langi Gebete vurichtet! Drum wäre ihr ä um so härteres Urdeil gregä" <n>(vgl. Mk 12,40)</n>.


text:
Mai äich, Schriftglehrti un Pharisäer, ihr Heuchla, de ihr Land un Meer durchzeht, dmit ihr ä Judengenosse gwinnt; un wenn er's wore isch, macht ihr üs nem ä Kind vu d Hell, doppelt so schlimm we ihr.


text:
Mai äich, ihr vublendeti Führer, de ihr sage: Wenn eina schwört bi däm Tempel, des gilt nit; wenn aba eina schwört bi däm Gold vum Tempel, der isch bunde.


text:
Odr: Wenn eina schwört bi däm Altar, des gilt nit; wenn aba eina schwört bi däm Opfa, des druf liet, der isch bunde.


text:
Mai äich, Schriftglehrti un Pharisäer, ihr Heuchla, de ihr d Zehnte gen vu Minze, Dill un Kümmel un len des Wichtigschte im Gsetz uf d siete, nämlich des Recht, d Barmherzigkeit un d Glaube! Doch des soll ma doe un jenes nit losse.


text:
Mai äich, Schriftglehrti un Pharisäer, ihr Heuchla, de ihr d Becha un Schissle uße reinigt, innen aba sin sie volla Raub un Gier!


text:
Mai äich, Schriftglehrti un Pharisäer, ihr Heuchla, de ihr sin we di ibatünchte Gräba, de vu uße hübsch ussehn, aba inne sin sie volla Dotebei un luta Unrat!


text:
Mai äich, Schriftglehrti un Pharisäer, ihr Heuchla, de ihr d Prophete Grabmäla bäut un de Gräba vu d Grechte schmückt


text:
un sage: Hätte ma <n>(mir)</n> zue d Ziit unsera Vädare gläbt, so wäre ma <n>(mir)</n> nit mit ne schuldig wore am Bloet vu d Prophete!


text:
Drum: lueg <n>(gib obacht)</n>, i <n>(ich)</n> schick zue äich Prophete un Schriftglehrti; un vu däne den ihr ä baar umbringe un kriizige, un ä baar den ihr üsbeitsche in äire Synagoge <n>(Gotteshus)</n> <n>(Gotteshiisa)</n> un den sie jage vu einare Schtadt zue d andere,


text:
dmit iba äich kummt all des Grechte Bloet, des vuschittet isch uf d Erde, des Bloet vum Grechte Abel a bis uf des Bloet vum Secharja, vum Bue Berechjas, den ihr umbrocht hän zwische Tempel un Altar.


text:
Jerusalem, Jerusalem, de dü umbringsch d Prophete un schteinigsch, de zue dir gschickt sin! We me <n>(oft)</n> ha i <n>(ich)</n> dini Kinda vusammle welle, we ä Henne ihri Gigile <n>(Bibile)</n> vusammelt unda ihri Fligel; un ihr hän nit welle!


text:
Denn i <n>(ich)</n> sag äich: Ihr den mi vu etzed a nit aluege, bis ihr sage den: Globt isch, der do kummt im Name vum Herrn!


text:
Er aba het gsait zue nene: Sähn ihr des allees? Gwiß, i <n>(ich)</n> sag äich: S wird do nit ei Schtei <n>(Wackes)</n> uf fem andere bliebe, de nit vubroche wäre.


text:
Un als sa <n>(er)</n> uf fem Elberg hockt, kumme sini Jinger zue nem un sage, als sie ällei ware: Sag uns <n>(us)</n>, wenn wird des bassiere? un was wird des Zeiche si fir di Kumme un fir s End vu d Welt?


text:
Ihr den härä vu Kreg un Kregsgschrei; luege zue un erschreckt nit. Denn des mueß so bassiere; aba s isch noh nit s End do.


text:
Denn s wird sich ä Volk gege s andere erhebe un ä Kenigrich gege des andere; un s wäre Hungasnet si un Erdbebe do un dert.


text:
Dann <n>(Dnoh)</n> wäre sie äich dr Vufolgig priesge un äich umbringe. Un ihr den ghaßt wäre wägä minem Name wille vu ällei Mensche.


text:
Un s wird predigt wäre des Evangelium vum Rich in dr ganze Welt zum Ziignis fir alli Velka, un dann <n>(dnoh)</n> wird s End kumme.


text:
Wenn ihr drno aluege den des Greuelbild vum Undagang schtoh am heilige Platz, wovu gsait isch durch d Prophet Daniel <n>(Daniel 9,27; 11,31)</n>, - wenn das liesesch, dann <n>(dnoh)</n> merk uf! -,


text:
Denn s wird dann <n>(dnoh)</n> ä großi Vufolgig si, we sie nit gsi isch vum Afang dr Welt bis etzed un au nit wieda wäre wird.


text:
Un wenn d Däg nit vukirzt wäre, so dät kei Mensch selig wäre; aba um dr Üserwählte wille wäre de Däg vukirzt.


text:
Wenn dann <n>(dnoh)</n> jemads zue äich sage wird: lueg <n>(gib obacht)</n>, do isch dr Chrischtus! odr do!, so sollt ihr's nit glaube.


text:
Denn`s wäre falschi Christuse un falsche Prophete ufschtoh un großi Zeiche un Wunda doe, so daß sie, wenn`s meglich wär, au di Üserwählte vufihrte.


text:
Wenn sie eso zue äich sage wäre: lueg <n>(gib obacht)</n>, er isch in dr Wüschte!, so gehn nit üsä; lueg <n>(gib obacht)</n>, er isch drinne im Hus!, so glaubet`s nit.


text:
Denn we dr Blitz üsgoht vum Oschte un laichtet bis zum Weschte, so wird au des Kumme vum Menschebue si.


text:
Gli aba nohch dr Vufolgig um selli Ziit wird d Sunne sich vudunkle un dr Mond si Schien vuliere, un d Schterne wäre vum Himmel flege, un de Kräfte dr Himmel wäre ins Wanke kumme.


text:
Un dann <n>(dnoh)</n> wird erschiene des Zeiche vum Menschebue am Himmel. Un dann <n>(dnoh)</n> wäre jommerä alli Gschlechta uf Erde un wäre aluege d Menschebue kumme uf d Wolke vum Himmel mit großa Kraft un Herrlichkeit.


text:
Un na <n>(er)</n> wird sini Engel schicke mit helle Päpare, un sie wäre sini Üserwählte sammle vu d vier Wind, vu einem End vum Himmel bis zum andere.


text:
An däm Fiegebaum lernt ä Glichnis: wenn sini Zwiegli etzed saftig wäre un Blätta tribä, so wißt ihr, daß dr Summa nooch isch.


text:
Vu däm Dag aba un vu dr Schtund weiß nemads, au d Engel im Himmel nit, au dr Bue nit, sundern ällei dr Vada <n>(Babbe)</n>.


text:
Denn we sie ware in d Däg vor dr Sintflut - sie ässä, sie trinke, sie hirote un len sich hirote bis an d Dag, an däm Noah in d Arche nigoht;


text:
un sie beachtete`s nit, bis d Sintflut kummt un rafft sie alli dohi -, so wird`s au si bim Kumme vum Menschebue.


text:
Des solle na aba wisse: Wenn ä Husvada gwüßt hät, zue wela Schtund in d Nacht dr Deb kummt, so dät er jo wache un nit in si Hus ibreche losse.


text:
Wer isch drno dr treue un schlaue Knecht, den d Herr iba sini Lit bschtimmt het, dmit da <n>(er)</n> ne zue d rechte Ziit z ässä git?


text:
dann <n>(dnoh)</n> wird dr Herr vum Knecht kumme an nem Dag, an däm er's nit meint, un zue na Schtund, de na <n>(er)</n> nit kennt,


text:
un na <n>(er)</n> wird nen in Schtickli haue losse un nem si Deil ge bi d Heuchla; do wird si Hiile un Zähneklappere.


text:
Dann <n>(Dnoh)</n> wird des Himmelrich gliche zehn Jungfraue, de ihri Lampe <n>(Funzle)</n> nähmä un gehn üsä, däm Bräutigam entgegä.


text:
Um midde in d Nacht aba hert ma lutes Ruefe: lueg <n>(gib obacht)</n>, dr Bräutigam kummt! Gehn üsä, nem entgegä!


text:
Di dumme aba sage zue d schlaue: Gen uns <n>(us)</n> vu äirem El, denn unsri Lampe <n>(Funzle)</n> gen üs.


text:
Do antworte di schlaue un hän gsait: Nei, sunscht doet s fir uns <n>(us)</n> un äich nit gnoe si; gehn aba zum Kaufma <n>(Händla)</n> un kaufe fir äich selba El.


text:
Un als sie higehn z kaufe, kummt dr Bräutigam; un de parat ware, gehn mit nem inä zue d Hochziit, un Dire isch vuschlosse.


text:
Denn s isch we mit nem Mensch, der üßa Land goht: er reft sini Knecht un vuträut ne si Vumöge <n>(Hab un Guet)</n> a;


text:
däm eine git da <n>(er)</n> fünf Zentna Silba, däm andere zwei, däm dritte eina, jeda we na Tichtig isch, un zeht fort.


text:
Do kunnt dzue, der fünf Zentna gregt het, un legt witeri fünf Zentna dzue un het gsait: Herr, dü hesch ma <n>(mir)</n> fünf Zentna avuträut; lueg <n>(gib obacht)</n> do, i <n>(ich)</n> ha dmit witeri fünf Zentna gwunne.


text:
Do het si Herr zue nem gsait: Recht so, dü tichtige un treue Knecht, dü bisch iba wenigem treu gsi, i <n>(ich)</n> will di iba viel anesitzä; gang inä zue dines Herrn Fräid <n>(Freud)</n>!


text:
Do kunnt au dzue, der zwei Zentna gregt het, un het gsait: Herr, dü hesch ma <n>(mir)</n> zwei Zentna avuträut; lueg <n>(gib obacht)</n> do, i <n>(ich)</n> ha dmit zwei witeri gwunne.


text:
Si Herr het gsait zue nem: Recht so, dü tichtige un treue Knecht, dü bisch iba wenigem treu gsi, i <n>(ich)</n> will di iba viel anesitzä; gang inä zue dines Herrn Fräid <n>(Freud)</n>!


text:
Do kunnt au dzue, dr ei Zentna gregt het, un het gsait: Herr, i <n>(ich)</n> ha gwüßt, daß dü ä härte Ma bisch: dü erntesch, wo dü nit gsajt hesch, un sammelsch i, wo dü nit üsgschtreut hesch;


text:
un i <n>(ich)</n> ha mi gfirchtet, bi hi gange un ha di Zentna in dr Erde vuschteckt. lueg <n>(gib obacht)</n>, do hesch dü des was Dir isch.


text:
Si Herr aba git zantwort un het gsait zue nem: Dü bese un fule Knecht! Dü hesch gwüßt, daß i <n>(ich)</n> ernte, wo i <n>(ich)</n> nit gsajt ha, un isammle, wo i <n>(ich)</n> nit üsgschtreut ha?


text:
Dann <n>(Dnoh)</n> hättesch dü mi Geld zue d Wechsler bringe solle, un wenn i <n>(ich)</n> kumme wär, hät i <n>(ich)</n> Mins wiedagregt mit Zinse.


text:
Denn wer do het, däm wird ge wäre, un na <n>(er)</n> wird d Massig <n>(Fülle)</n> ha; wer aba nit het, däm wird au, was sa <n>(er)</n> het, gnumme wäre.


text:
Wenn aba dr Menschebue kumme wird in sinere Herrlichkeit, un alli Engel mit nem, dann <n>(dnoh)</n> wird da <n>(er)</n> hocke uf fem Thron sinere Herrlichkeit,


text:
un alli Velka wäre vor nem vusammelt wäre. Un er wird sie vuänanda trenne, we ä Hirt d Schof vu d Böcke schiedet,


text:
Do wird dann <n>(dnoh)</n> dr Kenig sage zue däne zue sinere Rechte: Kummt her, ihr Gsegneti vu minem Vada <n>(Babbe)</n>, erbt des Rich, des äich gmacht isch vum Afang vu d Welt!


text:
Denn i <n>(ich)</n> bi hungrig gsi, un ihr hän ma <n>(mir)</n> z ässä ge. Ich bi durschtig gsi, un ihr hän ma <n>(mir)</n> z trinke ge. Ich bi ä Fremde gsi, un ihr hän mi ufgnumme.


text:
Ich bi nackt gsi, un ihr hän mi azogä. Ich bi krank gsi, un ihr hän mi bsuecht. Ich bi im Gfängnis <n>(Loch)</n> gsi, un ihr sin zue ma <n>(mir)</n> kumme.


text:
Dann <n>(Dnoh)</n> wäre nem di Grechte sage: Herr, wenn hän ma <n>(mir)</n> dich hungrig gsähne un hän dir z ässä ge? odr durschtig un hän dir z trinke ge?


text:
Un dr Kenig wird sage zue nene: Gwiß, i <n>(ich)</n> sag äich: Was ihr doe hän einem vu däne minene gringschte Breda, des hän ihr ma <n>(mir)</n> doe.


text:
Dann <n>(Dnoh)</n> wird da <n>(er)</n> au zue däne zue d Linke sage: Gehn wäg vu ma <n>(mir)</n>, ihr Vufluechti, ins ewige Fiir, des gmacht isch däm Deufel un sinene Engel!


text:
Denn i <n>(ich)</n> bi hungrig gsi, un ihr hän ma <n>(mir)</n> nit z ässä ge. Ich bi durschtig gsi, un ihr hän ma <n>(mir)</n> nit z trinke ge.


text:
Ich bi ä Fremde gsi, un ihr hän mi nit ufgnumme. Ich bi nackt gsi, un ihr hän mi nit azogä. Ich bi krank un im Gfängnis <n>(Loch)</n> gsi, un ihr hän mi nit bsuecht.


text:
Dann <n>(Dnoh)</n> wäre sie nem au sage: Herr, wenn hän ma <n>(mir)</n> dich hungrig odr durschtig gsähne odr als Fremde odr nackt odr krank odr im Gfängnis <n>(Loch)</n> un hän dir nit dient?


text:
Dann <n>(Dnoh)</n> wird da <n>(er)</n> ne sage: Gwiß, i <n>(ich)</n> sag äich: Was ihr nit doe hän einem vu däne Kleinschte, des hän ihr ma <n>(mir)</n> au nit doe.


text:
Un s isch bassiert, als Jesus alles des Gsaite het, daß sa <n>(er)</n> dann <n>(dnoh)</n> zue sinene Jinger gsait het:


text:
Ihr wißt, daß in zwei Däg Passa isch; un dr Menschebue wird ibaantwortet wäre, daß sa <n>(er)</n> kriizigt wär.


text:
Do vusammle sich d Hohenpriester un d Älteschte vum Volk im Palascht vum Hohenpriester, der hieß Kaiphas,


text:
kunnt zue nem ä Wieb, de het ä Glas mit wertvollem Salbel un gießt`s uf si Schädel, als sa <n>(er)</n> am Disch hockt.


text:
Als Jesus des gmerkt het, het da <n>(er)</n> zue nene gsait: Was mache ihr des Wieb trurig? Sie het ä gueti Sach an ma <n>(mir)</n> doe.


text:
Gwiß, i <n>(ich)</n> sag äich: Wo des Evangelium predigt wird in dr ganze Welt, do wird ma au des vuzehle zue ihrem Adenke, was sie doe het.


text:
un het gsait: Was wen ihr ma <n>(mir)</n> ge? Ich will nen äich vurote. Un sie wen nem driißig Silberlinge ge.


text:
Aba am erschte Dag vu d Ungsäuerte Brot kumme d Jinger zue Jesus un froge: Wo willsch dü, daß ma <n>(mir)</n> dir s Passalamm zum Ässä mache?


text:
Er het gsait: Gehn hi in d Schtadt zue däm un däm sage zue nem: Dr Meischta losst dir sage: Mini Ziit isch nooch; i <n>(ich)</n> will bi dir s Passa fieche mit minene Jinger.


text:
Un als sie ässä, het da <n>(er)</n> gsait: Gwiß, i <n>(ich)</n> sag äich: Eina unda äich wird mi vurote.


text:
Er git zantwort un het gsait: Der d Hand mit ma <n>(mir)</n> in d Schissle täucht, der wird mi vurote.


text:
Dr Menschebue goht zwar dohi, mai vu däm gschribe schtoht; doch mai däm Mensch, wägä däm dr Menschebue vurote wird! S wär fir den Mensch bessa, wenn na <n>(er)</n> nee uf d Welt kumme wär.


text:
Do git zantwort Judas, der nen vurote het, un het gsait: Bi ich's, Rabbi? Er het zue nem gsait: Dü saisch`s.


text:
Als sie aba ässä, nimmt Jesus vum Brot, dankt un bricht's un git's d Jinger un het gsait: Nähmet, ässä; des isch mi Leib <n>(Ranze)</n>.


text:
Ich sag äich: Ich wär drno nimi vu däm Gwägs vum Wischtock trinke bis an den Dag, an däm i <n>(ich)</n> vu naiem dvu trinke wär mit äich in minem Vada <n>(Babbe)</n> sinem Rich.


text:
Do het Jesus zue nene gsait: In däre Nacht den ihr alli Ärgernis nähmä an ma <n>(mir)</n>. Denn s schtoht gschribe <n>(Sacharja 13,7)</n>: "Ich wär d Schäfa <n>(Hirte)</n> schla, un d Schof vu d Herde wäre sich vuschtreue."


text:
Petrus aba git zantwort un het gsait zue nem: Wenn sie au alli Ärgernis nähmä, so will i <n>(ich)</n> doch nemols Ärgernis nähmä an dir.


text:
Jesus het zue nem gsait: Gwiß, i <n>(ich)</n> sag dir: In däre Nacht, bvor d Guller kräht, wirsch dü mi draimol vuliigne.


text:
Petrus het zue nem gsait: Un wenn i <n>(ich)</n> mit dir schterbe müßt, will i <n>(ich)</n> di nit vuliigne. Des gliche sage au alli Jinger.


text:
Do kummt Jesus mit ne zue nem Garte, der heißt Gethsemane, un het gsait zue d Jinger: Setze äich do ane, solang i <n>(ich)</n> derthi gang un bät.


text:
Do het Jesus zue nene gsait: Mini Seele isch trurig bis an d Dod; bliebe do un wache mit ma <n>(mir)</n>!


text:
Un na <n>(er)</n> goht ä weng witer, flegt ane uf si Gsicht <n>(Visasch)</n> un bätet un het gsait: Vada <n>(Babbe)</n>, isch's meglich, so goht der Kelch an ma <n>(mir)</n> vorbi; doch nit we i <n>(ich)</n> will, sundern we dü willsch!


text:
Un na <n>(er)</n> kummt zue sinene Jinger un findet sie schlofe un het zue Petrus gsait: Kennt ihr denn nit ä Schtund mit ma <n>(mir)</n> wache?


text:
Wache un bäte den, dmit ihr nit in Afechtig fallt! Dr Geischt isch willig; aba s Fleisch isch schwach.


text:
Zum zweite Mol goht da <n>(er)</n> wieda hi, bäte un het gsait: Vada <n>(Babbe)</n>, isch's nit meglich, daß d Kelch an ma <n>(mir)</n> vorbigoht, ohni daß i <n>(ich)</n> nen trink, so gschiht di Wille!


text:
Dann <n>(Dnoh)</n> kummt er zue sinene Jinger un het gsait zue nene: Ach, wen ihr witer schlofe un ruehe? lueg <n>(gib obacht)</n>, de Schtund isch do, daß dr Menschebue in d Händ <n>(Pfode)</n> vu d Sinda ibaantwortet wird.


text:
Un als sa <n>(er)</n> noh schwätzt, lueg <n>(gib obacht)</n>, do kummt Judas, eina vu d Zwöelf, un mit nem ä großi Schar mit Schwerter un mit Stange, vu d Hohenpriester un Älteschte vum Volk.


text:
Jesus aba het gsait zue nem: Mi Fründ <n>(Freund)</n>, dzue bisch dü kumme? Do kumme sie rah un lege Hand an Jesus un packe nen.


text:
Un lueg <n>(gib obacht)</n>, eina vu däne, de bi Jesus ware, schtreckt d Hand üs un zeht si Schwert un schlat noh däm Knecht vum Hohenpriester un haut nem ä Ohr ab.


text:
Do het Jesus zue nem gsait: Schteck di Schwert an si Platz! Denn wer s Schwert nimmt, der soll durch s Schwert umkumme.


text:
Odr meinsch dü, i <n>(ich)</n> kennt mi Vada <n>(Babbe)</n> nit bitte, daß sa <n>(er)</n> ma <n>(mir)</n> gli druf me als zwöelf Legione Engel schickt?


text:
Zue der Schtund het Jesus zue d Schar gsait: Ihr sin usgzoge we gege ä Raiba <n>(Deb, Vubrecha)</n> mit Schwerter un mit Schtange, mi z fange. Ha i <n>(ich)</n> doch jede Dag im Tempel gsässä un glehrt, un ihr hän mi nit packt.


text:
Aba des isch alles bassiert, dmit itreffe dät d Schrifte vu d Prophete. Do vuloße nen alli Jinger un haue ab.


text:
De aba Jesus packt hän, fihre nen zum Hohenpriester Kaiphas, wo d Schriftglehrti un Älteschte sich vusammelt hän.


text:
Petrus aba goht nem vu wietem bis zum Palascht vum Hohenpriester nohch un goht inä un het sich anekockt zue d Knecht, um azluege, woruf s üsä wot.


text:
D Hohenpriester aba un d ganze Hohe Rot sueche ä falsches Ziignis gege Jesus, daß sie nen umbringe däte.


text:
Un dr Hohepriester schtod uf un het gsait zue nem: Antwortesch dü nigs uf des, was de gege di beziige?


text:
Aba Jesus schwieg schtill. Un dr Hohepriester het gsait zue nem: Ich bschwör di bi däm lebändige Gott, daß dü uns <n>(us)</n> saisch, ob dü d Chrischtus bisch, d Bue Gottes.


text:
Jesus het zue nem gsait: Dü saisch`s. Doch sag i <n>(ich)</n> äich: Vu drno a das ihr säh den d Menschebue hocke zue d Rechte vu d Kraft un kumme uf d Wolke vum Himmel.


text:
Do vuriß d Hohepriester sini Kleida un het gsait: Er het Gott gläschtert! Was bruche ma <n>(mir)</n> wiedari Ziige? lueg <n>(gib obacht)</n>, etzed hän ihr d Gottesläschterig ghärt.


text:
Do schpucke sie nem in Gsicht <n>(Visasch)</n> un schle nen mit d Fuscht. Ä baar aba schle nem ins Gsicht


text:
Petrus aba hockt druße im Hof; do kunnt ä Magd zue nem un het gsait: Un dü warsch au mit däm Jesus üs Galiläa.


text:
Als sa <n>(er)</n> aba üsä gange isch in d Torhalle, het nen ä andere gsäh un het gsait zue däne, de do ware: Der war au mit däm Jesus vu Nazareth.


text:
Un nohch eina kleine Wieli kumme dzue, de do gschtande sin, un sage zue Petrus: Gwiß, dü bisch au eina vu däne, denn di Schproch vurotet di.


text:
Do fangt da <n>(er)</n> a, sich z vufluechen un z schwör: Ich kenn den Mensch nit. Un drno kräht d Guller.


text:
Do het Petrus an des Wort denkt, des Jesus zue nem gsait het: Ehe d Guller kräht, wirsch dü mi draimol vuliigne. Un na <n>(er)</n> goht üsä un hiilt ganz arg.


text:
Als Judas, der nen vurote het, gsäh het, daß sa <n>(er)</n> zum Dod vuurdeilt war, reut`s nen, un na <n>(er)</n> nimmt de driißig Silberlinge vu d Hohenpriester un Älteschte un git sie zruck


text:
un het gsait: Ich ha Unrecht doe, daß i <n>(ich)</n> unschuldiges Bloet vurote ha. Sie aba hän gsait: Was goht uns <n>(us)</n> des a? Do lueg dü zue!


text:
Aba d Hohenpriester nähmä de Silberlinge un hän gsait: S isch nit recht, daß ma <n>(mir)</n> sie in d Gotteskaschte lege; denn s isch Bluetgeld.


text:
Do isch itroffe, was gsait isch durch d Prophet Jeremia, der do sait: "Sie hän de driißig Silberlinge gnumme, d Pries fir d Vukaufte, der gschätzt isch bi d Israelite,


text:
un sie hän des Geld fir d Töpferacka ge, we ma <n>(mir)</n> dr Herr bfohle het" <n>(Jeremia 32,9; Sacharja 11,12.13)</n>.


text:
Jesus aba schtod vor rem Schtadthaltr; un d Schtadthaltr het nen gfrogt un het gsait: Bisch dü d Kenig vu d Jude? Jesus aba het gsait: Dü saisch`s.


text:
Un na <n>(er)</n> git zantwort nem nit uf kei einziges Wort, so daß sich d Schtadthaltr arg vuwundret het.


text:
Un als sie vusammelt ware, het Pilatus zue nene gsait: Welcha wen ihr? Wela soll i <n>(ich)</n> äich losge, Jesus Barabbas odr Jesus, vum däm gsait wird, er isch dr Chrischtus?


text:
Un als sa <n>(er)</n> uf fem Richtaschtuehl hockt, schickt si Wieb zue nem un losst nem sage: Ha dü nigs z schaffe mit däm Grechte; denn i <n>(ich)</n> ha hiit viel glitte im Träum um sinetwägä.


text:
Aba d Hohenpriester un Älteschte ibaräde s Volk, daß sie um Barabbas bitte, Jesus aba umbringe solle.


text:
Do fangt d Schtadthaltr a un het gsait zue nene: Welcha wen ihr? Wen vu däne beidi soll i <n>(ich)</n> äich losge? Sie hän gsait: Barabbas!


text:
Pilatus het zue nene gsait: Was soll i <n>(ich)</n> denn mache mit Jesus, vu däm gsait wird, er isch dr Chrischtus? Sie sage alli: Loß sen kriizige!


text:
Als aba Pilatus gsäh het, daß sa <n>(er)</n> nigs usgrichtet het, sundern des Gwimmel imma greßa isch, nimmt da <n>(er)</n> Wassa un wäscht sich d Händ <n>(Pfode)</n> vor rem Volk un het gsait: Ich bi unschuldig an sinem Bloet; luege ihr zue!


text:
Do git da <n>(er)</n> ne Barabbas los, aba Jesus losst er üsbeitsche un ibaantwortet nen, daß sa <n>(er)</n> kriizigt wird.


text:
Do nähmä d Soldate vum Schtatthalta Jesus mit sich in s Prätorium un vusammle di ganzi Abteilige um nen.


text:
un flochte ä Dornekrone un hocke sie nem uf d Schädel un gän nem ä Rohr in sini rechti Hand un beugte ihri Knie vor rem un vuschpotte nen un hän gsait: Greßt bisch dü, dr Jude Kenig!


text:
Un als sie nen gscholte hän, zen sie nem d Mandel üs un zen nem sini Kleida a un fihre nen ab, um nen z kriizige.


text:
Un als sie rüsgehn, find sie ä Mensch üs Kyrene mit Name Simon; den zwinge sie, daß sa <n>(er)</n> nem si Kriiz trait.


text:
Un obe iba sinem Schädel mache sie ä Ufschrift mit d Ursache vu sinem Dod: Des isch Jesus, dr Jude Kenig.


text:
Un do wäre zwei Raiba <n>(Deb, Vubrecha)</n> mit nem kriizigt, eina zue d Rechte un eina zue d Linke.


text:
un hän gsait: Der dü d Tempel abbrichsch un bäusch nen uf in dräi Däg, hilf dir selba, wenn dü Gottes Bue bisch, un schtieg rab vum Kriiz!


text:
Andere het da <n>(er)</n> ghulfe un ka sich selba nit helfe. Isch er d Kenig vu Israel, so schtieg er drno vum Kriiz rab. Dann <n>(Dnoh)</n> wen ma <n>(mir)</n> a nen glaube.


text:
Er het sich uf Gott vulo; der erles nen drno, wenn na <n>(er)</n> Gfalle a nem het; denn na <n>(er)</n> het gsait: Ich bi Gottes Bue.


text:
Un um di ninti Schtund brellt Jesus lut: Eli, Eli, lama asabtani? des heißt: Mi Gott, mi Gott, wurum hesch dü mi vulo?


text:
Un gli druf lauft eina vu nene, nimmt ä Schwamm un fillt nen mit Essig un schteckt nen uf ä Rohr un git nem z trinke.


text:
Un d Erde het bebt, un d Felse zerrisse, un d Gräba sin uf gange, un vieli Leiba <n>(Ranze)</n> vu d dote Heilige sin ufgschtande


text:
Als aba d Hauptma un de mit nem Jesus bwacht hän des Erdbebe sähn un was do so bassiert isch, vuschrekä sie arg un hän gsait: Gwiß, der isch Gottes Bue gsi!


text:
Un s ware vieli Wieba do, de vu wietem zuegluegt hän; de ware Jesus üs Galiläa nohchgange un hän nem dient;


text:
unda däne war Maria vu Magdala un Maria, d Muetter vum Jakobus un Josef, un d Muetter vu d Buebä vum Zebedäus.


text:
Der goht zue Pilatus un bittet um d Leib <n>(Ranze)</n> Jesus. Do bpfiehlt Pilatus, ma sollen nem ge.


text:
un legt nen in si eigenes näjes <n>(naies)</n> Grab, des sa <n>(er)</n> in ä Felse het haue losse, un wälzte ä große Schtei <n>(Wackes)</n> vor d Dire vum Grab un goht dvu.


text:
un hän gsait: Herr, ma <n>(mir)</n> hän dra denkt, daß der Vufihra gsait het, als sa <n>(er)</n> noh gläbt het: Ich will nohch dräi Däg ufschtoh.


text:
Drum bfiehl, daß ma des Grab bwache doet bis zum dritte Dag, dmit nit sini Jinger kumme un nen schtähle un zue d Lit sage: Er isch ufgschtande vu d Dote, un dr letschte Lug isch ärga als d erschte.


text:
Als aba dr Sabbat vorbi war un d erschte Dag vu d Wuche abroche het, kumme Maria vu Magdala un di andre Maria, um nohch däm Grab z aluege.


text:
Un lueg <n>(gib obacht)</n>, s isch bassiert ä großes Erdbebe. Denn d Engel vum Herrn kummt vum Himmel rab, kunnt dzue un wälzte d Schtei <n>(Wackes)</n> wäg un het sich anekockt obe druf.


text:
Er isch nit do; er isch ufgschtande, we na <n>(er)</n> gsait het. Kummt her un luege d Platz a, wo na <n>(er)</n> gläge het;


text:
un gehn schnell hi un sages sinene Jinger, daß sa <n>(er)</n> ufgschtande isch vu d Dote. Un lueg <n>(gib obacht)</n>, er wird vor äich higo nohch Galiläa; dert den ihr nen säh. Lueg <n>(gib obacht)</n>, i <n>(ich)</n> ha`s äich gsait.


text:
Un sie gehn schnell wäg vum Grab mit Angscht un große Fräid <n>(Freud)</n> un laufe, um`s sinene Jinger z vukündige.


text:
Un lueg <n>(gib obacht)</n>, do trifft ne Jesus un het gsait: Sin greßt! Un sie kumme zue nem un umfaßte sini Feß un flege vor rem ane.


text:
Do het Jesus zue nene gsait: Firchte äich nit! Gehn hi un vukindigt`s minene Breda, daß sie nohch Galiläa gehn: dert wäre sie mi säh.


text:
Als sie aba higehn, lueg <n>(gib obacht)</n>, do kumme ä baar vu d Wache in d Schtadt un vuzehle d Hohenpriester alles, was bassiert war.


text:
un hän gsait: Sage, sini Jinger sin in d Nacht kumme un hän nen gschtohle, während ma <n>(mir)</n> gschlofe hän.


text:
Un wenn`s däm Schtadthaltr z Ohre kummt, wenn ma <n>(mir)</n> nen bschwichtige un dfir sorge, daß ihr sicha sin.


text:
Sie nähmä des Geld un hän gmacht, we sie agwiese ware. Un so isch des zum Gschwätz wore bi d Jude bis uf d hiitige Dag.


text:
Drum gehet hi un mache zue Jinger alli Velka: Tauft sie uf d Name vum Vada <n>(Babbe)</n> un vum Bue un vum heilige Geischt


text:
un lehrt sie doe alles, was i <n>(ich)</n> äich bfohle ha. Un lueg <n>(gib obacht)</n>, i <n>(ich)</n> bi bi äich alli Däg bis an dr Welt End.


text:
Johannes isch in d Wüschde gsi, er het dauft un predigt, ma soll sich zue dr Buße daufe lo, das ma d Sindevugebig kregt.


text:
S ganze Jüdische Land isch zue nem üsä gange, au de vu Jerusalem un hän sich alli im Jordan daufe lo un hän ihri Sinde gsaid.


text:
Johannes het ä Häß <n>(Kleid)</n> üs Kamelhoor un ä läderne Girtel agha, er het Heigumper un wildä Hunig gässe.


text:
Er het predigt un gsaid, s kund eina nooch ma <n>(mir)</n>, der isch stärker als i <n>(ich)</n>; i <n>(ich)</n> bi nit wert, das i <n>(ich)</n> mich vor rem buck un sini Schuehreme ufbind.


text:
S isch de Ziit ku, wo Jesus vu Galiläa vu Nazareth ku isch un het sich vum Johannes im Jordan daufe lo.


text:
Drno isch Jesus üs sem Wassa gschdiegä un het gsäh, we sich dr Himmel ufdoe het un d Geischt we ne Duebe uf nen abeku isch.


text:
Do isch scha vierzig Dag lang gsi, un dr Sadan het nen vusoecht, un na isch bi d wildä Tiere gsi, un d Engel hän nem dent.


text:
Wo Johannes gfange gsi isch, isch Jesus uf Galiläa ku un het s Evangelium vum Rich Gottes predigt un het gsaid:


text:
Wo Jesus am Galiläische Meer rumglaufe isch, het da dr Simon un däm si Broeder, dr Andreas gsähnä; sie hän ihri Netz ins Wassa gworfe, wel sie Fischa ware.


text:
Wo na dann <n>(dnoh)</n> ä weng gege gange isch, het da d Jakobus, im Zebedäus si Bue, un däm si Broeder, d Johannes gsaeh; sie hän im Schiff d Netz gflickt, un gli het da sie gruefä.


text:
Dann <n>(Dnoh)</n> sin sie uf Kapernaum gange, un gli isch scha am Sabbat in d Synagoge un het glehrt.


text:
Alli hän sich iba sini Lehr arg gwunderet, wel la ganz gwaltig predigt het, nit so we d Schriftglehrte.


text:
un gsaid: Halt, was hän ma <n>(mir)</n> mit dir zdoe, Jesus vu Nazaret? Bisch dü kumme um uns <n>(us)</n> z vuderbe. Ich kenn di: Dr Heilige Gottes.


text:
Do hän sich alli gwunderet un hän änander gfrogt un gsaid: Was isch des fir ä neui lehr? Er bfliehlt mit Gwalt de usuebere Geischter un sie folg nem.


text:
Un Drno sin sie üs d Synagoge üsegange un mit nem Jakobus un Johannes ins Hus vum Simon un Andreas ku.


text:
Er isch zue n ere gange, het sie an dr Hand gnu un ufgrichtet, uns <n>(us)</n> Feber isch wäg gange; drno het sie däne s Ässä ge.


text:
Er het vieläne ghulfe, wo vuschiedeni Krankete gha hän, er het vieli Deufel üstriebe, de hän aba nit sage derfe, das se nen kenne


text:
Am Morge, wo s noh dunkel gsi isch, isch Jesus ufgstande un üsegange an ä Schtell, wo na älleinig gsi isch un het dert bätet. er


text:
Er het ne aba als Antwort ge: Len uns <n>(us)</n> in de andere Schtädt go, wel i <n>(ich)</n> au dert predige; denn wägä däm bin i kumme.


text:
Do isch ä Üssätzige zue nem ku, der isch vor nem anegniet un het gsaid: Wenn dü wilsch, kasch dü mich gsund mache.


text:
Jesus het Mitleid mit nem gha, het si Hand üsgstreckt, het nen agrirt un gsaid: Ich will´s mache: bi sufer!


text:
un zue nem gsaid: lueg zue, das dü keinem dvu ebis saisch: sondern gang un zeig di däm Prieschter un opfre fir dini Xundheit, des was Moses vuordnet het, dähne zum zigniss.


text:
Wo dr Ma aba furtgange isch, het da <n>(er)</n> ällei dvu vuzellt, un de Gschicht isch ibaall vuzellt wore; dorum het Jesus vu etzed a nimmi am Dag in d Schtadt go kenne; er isch drusse gsi an neme insame Eckli, un de sin zue nem ku vu ällei Ecke un Ende.


text:
Ä baar Däg schpeta ischa wieder uf Kapernaum gange, un s het sich rum gschbroche, das sa im Hus gsi isch.


text:
Un bal hän sich vieli vusammlet, das sie kei Platz me gha hän, au nit drusse vor dr Dire, un na <n>(er)</n> het ne s Wort vukündet.


text:
Un wel sie vu lütter Lit nit hän kenne zue nem ku, hän sie s Dach abdeckt un hän s Bett mit nem Kranke abäglo.


text:
Un Jesus het im Geischt gli gmerkt, was de denge un het zue nene gsait: Was denge ihr so ebbis in äirem Herz?


text:
Was isch lichda zue däm Gichtbrichige sagä: Dir sin dini Sinde vugäbe, odr zue sagä: Schtand uf, nimm di Bett un lauf?


text:
Uf das sa aba wisse d, das de Menschebue Vollmacht het, zue vugäbe de Sinde uf dr Erde - het da zuem Gichtbrichige gsait:


text:
Un gli ischa ufgstandä, het si Bett gnu un isch üsä gange, das alli sich vuwunderet hän; sie hän Gott globt un hän gsait: So ebbis hämma noh ne gsähne.


text:
Wo Jesus witergange isch, het da dr Levi, im Alphäus si Bue, am Zoll hocke gsäh un het nem gsait: Kumm mit ma <n>(mir)</n>. Un dr Levi isch ufgstande un isch mit nem gange.


text:
Un s isch basiert, das sa in däm sinem Hus bim Ässä gsi isch, do sin vieli Zöllna un Sinda zue nem un zue sinene Jinger gsässä s sin nähmlich vieli gsi, de imma nohchgloffe sin.


text:
Wo d Schriftglehrti un d Pharisäer gsähne hän, das Jesus mit dä Zöllna un Sinda ißt, hän sie d Jinger gfrogt: Wurum ißt un trinkt da mit d Zöllna un Sinda?


text:
Wo Jesus des ghärt het, het da zue nene gsait: Di Schtarkä bruche kei Dokta, nur di Kranke. Ich bin kumme d Sinda z röfe un nit di Grechte.


text:
Im Johannes sini Jinger un de vu dä Pharisäer hän viel gfaschtet; un s sin ä baar ku un hän zuem Jesus gsait: Wurum faschte im Johannes sini Jinger un de vu dä Pharisäer, un dini Jinger nit?


text:
Do het Jesus zue nene gsait: we kenne de Hochzitlit faschte, wenn d Bräutigam bi nene isch? Solang d Bräutigam bi nene isch, kenne si nit faschte.


text:
keiner flickt ä Labbä vu nem näji <n>(naii)</n> Duch uf ä altä Rock; denn d näji <n>(naii)</n> Labbä rißt doch vum altä, un d Riß wird greßer.


text:
Un keiner nimmt jungä Wi in alti Schlich; sunscht vurißt d jungä Wi d Schlich, un d Wi kummt um mit samt d Schlich. aba ma doet jungä Wi in naii Schlich.


text:
Un s isch basiert, das sa am Sabbat durch d Ährefelda gloffe isch, un sini Jinger hän unterwägs agfange Ähre abzrisse.


text:
24 Do hän d Pharisäer zue nem gsait: Lueg doch, was dini Jinger am Sabbat dehn, des isch doch nit recht?


text:
Jesus het ne zuer Antwort ge: hän ihr net glähse, was Davit dü het, als sa in Not war un na het hunga ka mit däne, de bi nem ware:


text:
We na ins Hus Gottes gange isch um de Ziit vum Hoheprieschter Abjathars un gässe het vu d Schaubrot, de nemand essä derf we d Prieschter, un na gib si au dä, de bi nem ware?


text:
Dann <n>(Dnoh)</n> het da d Lit gfrogt: Soll ma am Sabbat Guetes dü odr Beses, s Läbä neh odr geh? Si sin aba alli schtill gsi.


text:
Un na het si nohchänander agluegt un na isch trurig gsi wägä ihrem härte Herz un het zue däm Ma gsait: Schtreck dini Hand uns <n>(us)</n>! Der het si usgschtreckt, un d Hand isch gsund gsi wie di andri.


text:
Un Jesus isch vuschwunde mit sinene Jinger an dr See; un s isch ä großi Lit im nochgange vu Galiläa un Judäa


text:
un vu Jerusalem, un üs Idumäa un vu de andere Sitä vum Jordan, un üs dr Gegend vu Tyrus un Sidon sin d Lit ku in Große Schare, wel si vu sinene Wunda ghört hän.


text:
Er het nämlich vieli vu nene gheilt, drum hän sich alli, wo mit nem Lide plogt gsi sin, um en dränkt, das si nen agrihre kennte.


text:
Un wenn nen di uns <n>(us)</n>übere Geischter gsäh hän, sin si vor nem uf d Knie gflogä, si hän brellt un gsait: Dü bisch im Herr-Gott si Bue.


text:
Dann <n>(Dnoh)</n> ischa uf ä Berg gschtiegä un het alli de, wo na het welle, zue sich gröfe, un de sin zue nem ku.


text:
Un na het zwöelf bschtimmt, de na au Aposchtel bnennt het, das si bi nem si soll un das sa si rüsschickt zum predige


text:
Jakobus, de Bue vum Zebedäus, un Johannes, de Bröder vum Jakobus, un git däm de Namen Boanerges, des heißt: Dunnerbuebe;


text:
witer: Andreas un Philippus un Bartholomäus un Matthäus un Thomas un Jakobus, de Bue vum Alphäus, un Thaddus un Simon Kananäus


text:
Un als d Familie s ghört het, hän si sich aufgmacht un hänen festhalte welle; denn si hän gsait: Er isch Vuruckt.


text:
D Schriftgelehrti aba, de vu Jerusalem abe ku sin, hän gsait: Er het dr Deufel, un: na tribt di bese Geischter mit nem Oberschte uns <n>(us)</n>.


text:
Schdot dr Sadan gege sich selba uf un isch mit sich selba ueins, so ka na nit bschtdo, sundern s isch uns <n>(us)</n> mit däm.


text:
Keina ka aba in s Hus vum Schtarke ibreche un sini Sache schtäle, wenn na nit zvor d Schtarke fesselt; erscht dann <n>(dnoh)</n> ka na si Hus usraube.


text:
Gib obacht, i <n>(ich)</n> sag äich: Alli Sinde weerdä d Menschekinda vugeh, au d Läschterunge, soviel si au läschtere d;


text:
wer aba d heilige Geischt läschtert, der het keini Vugebig fir Immer un Ewig, sundern isch ewig sini Sinde schuldig.


text:
Un s isch si Muetter un sini Brüeder ku un schten druße, un hän eber zue nem ine gschickt un hän nen refä lo.


text:
Un Lit hocke umen rum . Un si sage zue nem: Lueg, di Muetter un dini Brüeder un dini Schweschtere druße froge nohch dir.


text:
Un na luegt um sich rum uf de, de um nen im Kreis gsäße sin, un sait: Luege, des isch mi Muetter un des sin mini Brüeder!


text:
Un na het wieda agfange, am See z lehre. Un s het sich vusammelt ä ganz großi Lit bi nem, so daß sa in ä Boot schtige het meße, des im Wassa glege isch; do hockt da ane, un alli Lit schten uf fem Land bim See.


text:
Un s isch bariert, während da gsät het, daß manches uf d Wäg gfloge isch; do sin d Vegel kumme un freße's uf.


text:
manches flegt uf schteinige Bode, wo s nit viel Dreck het, un goht bald uf, wel s aba kei defi Erde het.


text:
Un manches flegt under d Dorne, un d Dorne wachse hoch un vuschtickte's, un s het kei Frucht brocht.


text:
Un menges flegt uf guetes Land, got uf un wachst un het Frucht brocht, un menges het drißigfach un menges sechzigfach un menges hundartfach.


text:
Un na sait zue nene: Äi <n>(ich)</n> isch s Geheimnis vum Rich Gottes gib; däne aba drauße widerfahrt s ällei in Glichnisse,


text:
dmit sie s mit d Augen sähn un doch nit erkenne, un mit herende Ohren härä un doch nit vuschtoh d, dmit sie sich nit au noh bekehre un nene vgeh wird.


text:
Un na sait zue nene: Vuschtehn ihr des Glichnis nit, we wenn ihr dann <n>(dnoh)</n> de andere alli vuschtoh?


text:
Des aba sin de uf fem Wäg: wenn s Wort gsät wird un sie s ghärt hän, kummt sofort dr Sadan un nimmt s Wort wäg, des in sie gsät worde isch.


text:
Genauso au de, bi dene uf schteingem Bode gsät isch: wenn sie s Wort ghärt hän, nähmä sie s gli mit Fräid <n>(Freud)</n> uf,


text:
aba sie hän keini Wurzle in sich, sundern sin wacklig; wenn s Not odr Vufolgig um s Wort wägä gib, so flege sie gli ab.


text:
un d Sorge dr Welt un dr betrug vum Richt wede un d Luscht nach ällei andere kummt ine un vuschtickt s Wort, un s bliebt kei Frucht.


text:
De do aba sin's, bi dene uf em guete Acka gsät isch: de härä s Wort un nehme's a un bringe Frucht, mengi drißigfach un menge sechzigfach un menge hundartfach.


text:
Un na sait zue nene: Zindet ma ä Lecht a, um s under d Scheffel odr under d Bank zschtelle? äneweg nit, sundern um s uf d Laichta zschtelle.


text:
Denn s isch nigs vuborge, des nit bekannt were soll, un isch nigs geheim, des nit an de Dag kumme soll.


text:
Un na sait zue nene: Lueg zue, was sa härä! Mit däm Maß wo na meße d, doet ma äich au mese, un ma doet äich noh druf.


text:
S isch we ä Senfkorn: wenn s gsät wird ufs Land, so isch's des kleinschte under ällei Samenkerner uf d Erde;


text:
un wenn s gsät isch, so goht s uf un wird greßa als ällei Krut un tribt großi Zwig, so daß d Vegel under rem Himmel under sinem Schatte wohne kenne.


text:
Un ohni Glichniss schwätzt da nit zue nene; aba wenn sie alleinig ware, erklaert da sinene Jinger ällei genau.


text:
Un s kummt ä großä Windwirbel, un d Wellä hän ins Boot gschlage, so daß ses Boot scho voll worde isch.


text:
Un na war hine im Boot un het gschlofe uf fenem Kissi. Un sie weckte nen uf un sage zue nem: Meischta, frogsch dü nit dnohch, daß ma umkomme?


text:
Un na schtodt uf un bedroht d Wind un sait zum Meer: Rueig un schwig! Un dr Wind härt uf, un s isch ä großi Schtili.


text:
De aba firchte sich noh ärger un sage undre einander: Wer isch der? Au d Wind un s Meer sin nem hörig!


text:
Un als sa uns <n>(us)</n> sem Boot kunnt, lauft däm bald vu d Gräba her ä Mensch entgegä mit nem unsubere Geischt,


text:
denn na war vieli mol mit Fessle un Kettene gbunde worde un het d Kettene vurisse un d Fessle vurieben; un keina het d kenne bändige.


text:
Un na war alliziit, Dag un Nacht, in d Grabhehlene un uf fem Berg, brellt rum un schlat sich selba mit Schtei <n>(Wackes)</n>.


text:
un brellt lut: Was willsch dü vu ma <n>(mir)</n>, Jesus, dü Bue Gottes, vum Allahechschte? Ich bschwer di bi Gott: Quäl mi nit! a


text:
Un na frogt d: We heißesch dü? Un na sait: Legion heiß i <n>(ich)</n>; denn ma <n>(mir)</n> sin vieli.


text:
Un na willigt i. Do fahre de unsubere Geischta uns <n>(us)</n> un sin in d Säue gfahre, un d Herd Säue schtirme d Schtich abe in d See, ungfähr zweidausig, un sie sin alli vusoffe im See.


text:
Un d Säuehirde sin gflohe un vuzelle des in dr Schtadt un uf fem Land. Un d Lit gen üse, um zluege, was basiert isch,


text:
un kumme zue Jesus un sähn d Bsessene, we na dositzt, azogä un normal, sele, der de Legion unsufere Geischta gha het; un sie firchte sich.


text:
Aba na loßt d nit , sundern sait zue nem: Gang heim in di Hus zue Dinene un sag gene, weli großi Tat dir dr Herr gmacht het un we na dir gnädig gsi isch.


text:
Un na got un fangt a, in d Zehn Schtädt uszruefe, welchi großi Wohldat Jesus fir nen gmacht het; un jeder ma het sich vuwundert .


text:
Un als Jesus wieda überigfahre isch mit däm Boot, vusammle sich ä großi Schar bi nem, un na war am See.


text:
Do kummt eina vu de Vorschteha dr Synagoge, na heißt Jaïrus. Un als sa Jesus gsäh het, flegt da rem vor Dfeß


text:
un bittet d arg un sait: Mi Döchterli liet in Schterbe; kumm doch un leg dini Händ <n>(Pfode)</n> uf sie, dmit sie gesund wird un lebt.


text:
un het viel glitte vu viele Dokta un all ihr Guet dofir ufgwendet; un s het dare nit ghulfe, sundern s war noh schlimma mit dere wore.


text:
Als de vu Jesus ghärt het, kummt sie in dr Schar vu hine ane un berihrten an sinem Gwand <n>(Häß)</n>.


text:
Un sofort schtopt de Quelle vu ihrem Bloet, un sie spir s am Leib, daß sie vu ihra Plag gheilt gsi isch.


text:
Un Jesus het gschpirt an sich selba, daß Kraft vu nem usgange war, un drillt sich um in dr Schar un sait: Wer het mini Gleida berihrt?


text:
De Wieb aba firchtet sich un het zitteret, denn sie het gwißt, was sa re gscheh isch; sie kummt un flegt vor rem ane un sait däm die ganz Wohrhet.


text:
Er aba sait zue nere: Mi Töchterle, di Glaube het di gsund gmacht; gang im Friede un bi gsund vu dinere Plag!


text:
Als sa noh so schwätzt, kumme ä baar uns <n>(us)</n> sem Hus vum Vorschteher vu d Synagoge un sage: Di Töchterle isch gschtorbe; was bmehsch dü witer d Meischta?


text:
Jesus aba hets mit aghert,* was gsait wore isch, un sait zue nem Vorschteher: Fircht di nit, glaub nur! <n>(*S ka au ibasetzt werde: "Jesus aba hets ibahert... ".)</n>


text:
Un sie kumme in des Hus vum Vorschteher, un na sieht des Durchänander, un we arg sie hiele un gjomeret hän.


text:
Un na goht ine un sait zue nene: Was brele un hiele na so? Des Kind isch nit gschtorbe, sundern s schloft nur.


text:
Un sie vulachte nen. Er aba trieb sie alli üsä un nihm mit sich d Vata vum Kind un d Muetter un de bi nem ware, un goht ine, wo s Kind gläge isch,


text:
un nihmt s Kind bi dr Hand un sait zue nem: Talita kum! - des heißt ibasetzt: Maidele, i <n>(ich)</n> sag da, schtand uf!


text:
Un sofort schtoht des Maidele uf un goht umenanda; s war aba erscht zwöelf Johr alt. Un sie sin ganz arg vuschrocke.


text:
Un als dr Sabbat kummt, fangt da a, zlähre in d Synagoge. Un vieli, de zueghert hän, wundere sich un sage: Wuher het da des? Un was isch des fir ä Schleui, de nem ge wore isch? Un solch mächtige Tade, de durch sini Hände gscheh sin?


text:
Isch scha nit dr Zimmerma, Marias Bue, un dr Broeder vum Jakobus un Joses un Judas un Simon? Sin nit au sini Schweschtere do bi uns <n>(us)</n>? Un sie ärgere sich an nem.


text:
Jesus aba sait zue nene: ä Prophet gilt nemeds weniga als in sinem Vataland un bi sinene Vuwandte un in sinem Hus.


text:
Un na het kei Tat dert doe kene, außa daß sa wenige Kranke d Händ <n>(Pfode)</n> ufglegt het un sie gheilt het.


text:
Un na reft sini Zwölf zue sich un fangt a, sie uszsende imma zwei un zwei, un gib tene Macht iba die usubere Geischter


text:
un gebitet ne, nigs mitznehme uf fem Wäg als ällei ä Schtock, kei Brot, kei Dasche, kei Geld im Girtel,


text:
Un wo ma äich nit ufnimmt un nit härt, do gehn üsä un schittle d Schtaub vu äire Feß däne zum Ziignis gege sie.


text:
un triebe vieli besi Geischter uns <n>(us)</n> un salbte vieli Kranki mit El un hän sie gsund gmacht.


text:
Un s kummt däm Kenig Herodes z Ohre; denn dr Name Jesus war scho bekannt. Un d Lit hän gsait: Johannes dr Däufer isch vu d Dote ufgschtande; drum doet da solchi Sache.


text:
Denn Herodes, het usgsandt un Johannes gfange ne lo un ins Gfängnis <n>(Loch)</n> gworfe wägä dr Herodias wege, d Wieb vu sinem Broeder Philippus; denn na het sie ghirotet.


text:
Denn Herodes het sich vor Johannes gfirchtet, wel la gwißt het, daß sa ä fromme un heilige Ma war, un het d in Gwahrsam glo; un wenn nan ghärt het, isch scha arg unruehig wore; doch ghärt het dan gern.


text:
Un s isch ä Dag ku, als dr Herodes an sinem Geburtsdag ä Fescht ge het fir sine Große un d Oberschte un d Vornehmschte vu Galiläa.


text:
Do kummt d Tochta vun d Herodias ine un tanzt un s gfelt däm Herodes un däne, de mit am Tisch gsäße sin. Do sait d Kenig zue däm Maidle: Bitt vu ma <n>(mir)</n>, was dü willsch, i <n>(ich)</n> will dir's ge.


text:
Un na schwert ihre mit Eid: Was dü vu ma <n>(mir)</n> bittsch, will i <n>(ich)</n> dir´s ge, bis zur d Helfti vu minem Kenigrich.


text:
Do goht sie gli zue nem ine, bittet d un sait: Ich will, daß dü ma <n>(mir)</n>, etze gli uf ner Schale, d Kopf vum Johannes gisch.


text:
Un d Kenig isch arg drürig worde. Doch wege sinem Eid un dene, de mit am Disch gsäße sin, het da sie nit welle zruckwiese.


text:
Un gli het dr Kenig d Henker hi gschickt un bfehl geh, d Kopf vum Johannes herzbringe. Der got hi un köpft d im Gfängnis <n>(Loch)</n>


text:
Un na sait zue nene: Gehn ihr älleinig an ä insame Platz un ruehe äich ä weng uns <n>(us)</n>. Denn s ware vieli, de kumme un gange sin, un sie hän nit Ziit genoeg ka um z Ässä.


text:
Un ma het sie wegfahre gsäh, un vieli hän sichs gmerkt un sin nene nohch glofe, uns <n>(us)</n> ällei Schtädt, derthi un sinene zvor ku.


text:
Un Jesus stigt uns <n>(us)</n> un sieht de großi Schar; un s jammerten wägä ne, denn sie ware we Schof, de kei Hirte hän. Un na fangt ä langi Predigt a.


text:
Als dann <n>(dnoh)</n> d Dag schier zend war, träte sini Jinger zue nem un sage: S isch wescht do, un d Dag isch schier zend;


text:
Er aba gib dene zantwort un sait: Gen ihr ne zässe! Un sie sage zue nem: Solle wir anego un fir zweihundart Silbagrosche Brot kaufe un nene zässe ge?


text:
Er aba sait zue nene: Weviel Brot hän na? Gehn ane un luege nohch! Un als sie gluegt hän, sage sie: Fünf Brot un zwei Fisch.


text:
Un na het de fünf Brot gnu un de zwei Fisch un het ufä zum Himmel gluegt, het dankt un bricht d Brot un gib sie d Jinger, dmit sie unda dene usdeilt werde, un de zwei Fisch deilt da unda sie alli.


text:
Un gli trib da sini Jinger, in s Boot zschtige un sie soll vor rem ibaifahre nach Betsaida, bis sa d Lit go lo het.


text:
Un na sieht, daß sie sich abplogte bim Roedere, denn d Wind isch gege sie gsi. Um d vierti Nachtwache kummt da zue nene un got uf fem See un will an nene vubigo.


text:
denn sie hän nen alleinig gsähne un sin vuschroke. Aba gli schwätzt da mit dene un sait zue nene: Sin gtroscht, i <n>(ich)</n> bin's; firchte äich nit!


text:
un sin im ganze Land ume glofe un fange a, di Kranke uf Tragene ibaall derthi z schleipfe, wo sie ghärt hän, daß sa war.


text:
Un wo na in Derfa <n>(Käffa)</n>, Schtädt un Hef inegange isch, do hän sie di Kranke uf fen Markt glegt un bite nen, daß de au nur d Zipfel vu sinem Gwand <n>(Häß)</n> brihre derfte; un alli, de nen brihrt hän, sin gsund worde.


text:
Un sie sähn ä baar vu sinene Jinger mit dreckige, des heißt: d Händ <n>(Pfode)</n> ware nit gwäsche, s Brot ässe gsähne.


text:
Denn d Pharisäer un alli Jude ässe nigs, wenn sie nit d Händ <n>(Pfode)</n> mit na Hand voll Wassa gwäsche hän, un halte so d Vorschrifte vu de Älteschte;


text:
un wenn sie vum Markt kumme, ässe sie nit, wenn sie sich nit gwäsche hän. Un s gib vieli andari Sache, de sie z halte agnumme hän, we: Trinkbecha un Krueg un dr Kessel un Bänk z wäsche.


text:
Do froge nen d Pharisäer un Schriftglehrte: Wurum läbä dini Jinger nit nach d Vorschrifte vu de Älteschte, sundern ässe s Brot mit dreckige Händ <n>(Pfode)</n>?


text:
Er aba sait zue nene: We gnau het vu äich Lumpä Jesaja gwaissagt, we gschriebe stoht <n>(Jesaja 29,13)</n>: "Des Volk ehrt mich mit d Lippe; aba s Herz isch fern vu ma <n>(mir)</n>.


text:
Denn Moses het gsait <n>(2. Mose 20,12; 21,17)</n>: "Dü sollsch di Vada <n>(Babbe)</n> un dini Muetter ehre", un: "Wer Vada <n>(Babbe)</n> odr Muetter flöcht, sela soll schterbe."


text:
Ihr aba lähret: Wenn eina zö sinem Vada <n>(Babbe)</n> odr d Muetter sait: Korban - des heißt: Opfagabe des isch´s, was dir vu ma <n>(mir)</n> zöschtoht -,


text:
Un na reft d Lit wieda zue sich un sait zue nene: Here ma <n>(mir)</n> alli mol zue un begrife's was i mein!


text:
S gib nigs, was vu uße in d Mensch inegoht, des sen dreckig mache kennt; sundern was uns <n>(us)</n> sem Mensch usekummt, des isch's, was d Mensch dreckig macht.


text:
Un na sait zue nene: Sin na denn au so dumm? Merge na nit, daß ällei, was vu uße in d Mensch inegoht, nen nit dreckig mache ka?


text:
Denn s goht nit in si Herz, sundern in d Buch, un kummt rus in d Gruebe. Dmit het da ällei Ässä fir sufa erklährt.


text:
Un na schtod uf un goht vu dert i d Gegennt vu Tyrus. Dert isch scha in ä Hus gange des het da nemeds wisse lo un het doch nit vuborge bliebe kenne,


text:
sundern gli härt ä Wieb vu nem, dere ihr Döchterli het ä dreckige Geischt gha. Un sie kummt un flegt ane zue sinene Feße


text:
- de Wieb war aba ä Griechin uns <n>(us)</n> Syrophönizien - un bitet d, daß sa d bese Geischt vu nere ustribe döht.


text:
Jesus aba sait zue nere: Loß zerscht d Kinda satt werde; s isch nit recht, daß ma d Kinda s Brot wegnihmt un wirft s vor d Hund.


text:
Un als sa wieda furtgange isch uns <n>(us)</n> d Gegent vu Tyrus, kummt da durch Sidon ans Galiläische Meer, mitte in Gegent vu d Zehn Schtädt.


text:
Un na nihmt nen uns <n>(us)</n> dr Lit uf d site un legt nem d Finga in d Ohre un na brihrt si Zungä mit Spucke un


text:
Un na gbitet dene, sie soll's nemeds sage. Um so me na's aba vubote het, um so me hän sie s usplauderet.


text:
Un sie wundere sich iba d Maße un hän gsait: Er het ällei guet gmacht; die Daube heren un die Schtumme schwätzen wieda.


text:
In sellare Ziit, wo vieli Mensche do ware un sie nigs z ässe gha hän, reft Jesus d Jinger zue sich un sait zue nene:


text:
Ich ha mittleid mit dene, denn sie hän scho dräi Tag bi ma <n>(mir)</n> usghalte un sie hän nigs z ässe.


text:
Un wenn i <n>(ich)</n> sie hungrig heimgoh loße dö, werde sie uf fem Wäg not leide; denn ä baar sin vu wit wäg gkumme.


text:
Un na bfielt däm Volk, sich uf d Bode z setze. Un na nimmt de siebä Brot, dankt un brich sie un git sie sinene Jingern, dmit sie se usdeile, un sie deile sie under s Volk uns <n>(us)</n>.


text:
Do kumme d Pharisäer üse un fange a, mit nem z schtritä, vusöche nen un fulange vu nem ä Wunda vum Himmel.


text:
Un na süfzget in sinem Geischt un sait: Was forderet doch des Gschlecht ä Wunda? Gwiß, i <n>(ich)</n> sags äich: S wird däm Gschlecht kei Wunda ge werde!


text:
Un na gbitet ne un sait: luege daß sa äich vor rem Surdeig vu d Pharisäer un vor rem Surdeig vum Herodes in acht nähmä.


text:
Jesus merkt des un sait zue nene: Was kimmere ihr äich drum, daß sa kei Brot hän? Vuschtehn na noh nit, un begrife na noh nigs? Hen na noh imma ä herts Herz in äich?


text:
als i <n>(ich)</n> de fünf Brot broche ha fir de fünfdusig, wevieli Kerb voll Brocke hän na dert ufgsammlet? Do sage sie: Zwölf.


text:
Un dert wo i <n>(ich)</n> de siebä broche han fir de vierdusig, weviel Kerb voll Brocke hän na dert ufgsammlet? Sie sage: Siebä.


text:
Un Jesus nihmt d Blinde bi dr Hand un fihrt d üsä vor s Dorf <n>(Kaff)</n>, döt Schpugi uf sini Auge, legt sini Händ <n>(Pfode)</n> uf fen un frogt d: Siehsch dü ebis?


text:
Dno legt da nochmol d Händ <n>(Pfode)</n> uf sini Auge. Dann <n>(Dnoh)</n> het da ditlich gsähne un isch wieda zruckbrocht worde, als sa ällei scharf sähne het kenne.


text:
Un Jesus isch fort gange mit sinene Jingern in d Derfa <n>(Käffa)</n> bi Cäsarea Philippi. Un uf fem Wäg frogt da sini Jinger un sait zue nene: Wer sage d Lit, daß i <n>(ich)</n> bin?


text:
Sie dän nem zantwort: ä baar sage, dü bisch Johannes dr Däufer; anderi sage, dü bisch Elia; un wieda anderi, dü bisch eina vu d Propheten.


text:
Un na frogt sie: Ihr aba, was sage ihr, wer i <n>(ich)</n> bin? Do sait Petrus zue nem: Dü bisch dr Chrischtus!


text:
Un na fangt a, sie z lehre: Dr Menschebue möß viel leide un vuworfe werde vu d Älteschte un Hoheprieschter un Schriftglehrte un umbrocht werde un nohch dräi Dag wieda ufschtoh vu d Dode.


text:
Jesus aba wändet sich ume, luegt sini Jinger a un droht däm Petrus un het zue nem gsait: Gang wäg vu ma <n>(mir)</n>, Sadan! denn dü meinsch nit, was vu Gott isch, sundern was Mensche d.


text:
Un na reft Lit samt sinene Jinger zue sich un sait zue nene: Wer ma <n>(mir)</n> nohchfolge will, der vulaignet sich selba un nihmt si Kriz uf un goht ma <n>(mir)</n> nohch.


text:
Denn wer si Läbä bhalte will, der wird's vuliere; un wer si Läbä vuliert wägä ma <n>(mir)</n> un wägä nem Evangelium, der wird's ha.


text:
Wer sich aba wägä ma <n>(mir)</n> un minem Wort schämt under däm abtrinnige un sindige Gschlecht, wägä däm wird sich au d Menschebue schäme, wenn na kumme wird in dr Herrlichkeit vu sinem Vada <n>(Babbe)</n> mit d heilige Engel.


text:
Un na sait zue nene: Gwiß, i <n>(ich)</n> sag äich: S schtehn ä baar do, de währe d Dod nit schmecke, bis sie s Rich Gottes kumme sähn mit Graft.


text:
Un nach sexs Dag nihmt Jesus d Petrus, Jakobus un Johannes mit sich un fihrt sie uf ä hohe Berg, nur de älleinig. Un na wird vor rene vuklärt;


text:
Un Petrus fangt a un sait zue Jesus: Rabbi <n>(Meischda)</n>, do isch´s fir uns <n>(us)</n> guet tzsi. Mir wen dräi Hittene bäue, dir eini, Moses eini un nem Elia eini.


text:
Un s isch ä Wolke ku, de sie ibaschattet het. Un ä Schtimm isch üs d Wolke ku: Des isch mi gliebte Bue; uf d na härä soll!


text:
Als sie aba vum Berg abegange sin, vubitet Jesus dene, daß sie nemadem sage soll, was sie gsähne hän, bis dr Menschebue ufgschtande isch vu d Dote.


text:
Er aba sait zue nene: Elia soll scho zvor kumme un ällei wieder zrechtbringe. Un wo schtoht dann <n>(dnoh)</n> gschriebe vum Menschebue, daß sa viel leide möß un vuachtet wird?


text:
Aba i <n>(ich)</n> sag äich: Elia isch scho gkumme, un sie hän nem adö, was sie hän welle, we vu nem gschriebe schtoht.


text:
Un sie kumme zue d Jinger un sähn ä großi Schar um sie rum un d Schriftglehrte, d mit tene schtritte.


text:
Eina aba uns <n>(us)</n> d Schar het gsait: Meischda, i <n>(ich)</n> ha mi Bue herbrocht zue dir, der het ä schtumme Geischt.


text:
Un wenn nan vuwischt, rißt da ren rum; un na het Schüm vor rem Mul un knirscht mit de Zähn un wird gstief. Un i <n>(ich)</n> ha mit dinene Jingern gschwätzt, daß sie nen ustribe soll, un sie hän´s nit kenne.


text:
Er aba sait dene: O ihr ungläubiges Gschlecht, we lang soll i <n>(ich)</n> noh bi äich si? We lang soll i <n>(ich)</n> äich dulde? Bringe nen her zue ma <n>(mir)</n>!


text:
Un sie bringe nen zue nem. Un gli, als d Geischt Jesus gsäh het, rißt dann <n>(dnoh)</n> um. Un na flegt uf d Bode, wälzt sich ume un het Schum vor rem Mul.


text:
Un Jesus frogt si Vada <n>(Babbe)</n>: We lang isch des so, daß sem des basiert? Er sait: Vu Kind uf.


text:
Un me <n>(oft)</n> het dan ins Fir odr ins Wassa gworfe, daß sa ren umbringt. Wenn dü aba ebis kannsch, so ha erbarme mit uns <n>(us)</n> un hilf uns <n>(us)</n>!


text:
Als Jesus sieht, da ses Volk dezue laufe döt, droht da däm uns <n>(us)</n>übere Geischt un sait zue nem: Due stume un daube Geischt, i <n>(ich)</n> bfiel da: Fahr vu nem uns <n>(us)</n> un fahr nimmi in nen ine!


text:
Do brellt da un rißt d arg un fahrt uns <n>(us)</n>. Un des Beble isch do gläge we dot, so daß d Schar gsait het: Er isch dot.


text:
Un als sa heimkume war, frogen nen sini Jinger fir sich alleinig: Wurum hän ma <n>(mir)</n> nen nit ustribe kenne.


text:
Denn na het sini Jinger glehrt un zue nene gsait: D Menschebue wird ibage werde in d Hände vu d Mensche, un sie werde nen umbringe; un wenn na umbrocht wore isch, so wird da nach dräi Dag ufschtoh.


text:
Un na setzt sich ane un reft de Zwölf un sait zue nene: Wenn eina d Erschte si will, der soll d Letschte si vu ällei un jedem Diena.


text:
Wer so ä Kind in minem Name ufnimmt, der nimmt mich uf; un wer mich ufnimmt, der nimmt nit mich uf, sundern dän, der mich gschickt het.


text:
Johannes sait zue nem: Meischda, ma <n>(mir)</n> hän eine gsäh, der tribt besi Geischter in dinem Namen uns <n>(us)</n>, un ma <n>(mir)</n> hän sem vubote, wel la uns <n>(us)</n> nit nachgfolgt isch.


text:
Jesus aba sait: Ihr sollt's sem nit vubiete. Denn nemands, der ä Wunda doet in minem Namen, ka so bald iebel vu ma <n>(mir)</n> schwätze.


text:
Denn wer äich ei Becha Wassa z trinke gib deswäge, wel la Chrischtus agheret, gwiß, i <n>(ich)</n> sags äich: S wird däm nit uvugolte bliebe.


text:
Un wer einem vu däne Kline, de an mich glaube, zum Abfall vufihrt, fir d wär s bessa, daß sem ä Mihlischtei an d Hals ghängt wird un na ins Meer gworfe wird.


text:
Wenn dich aba di Hand zum Abfall vufihrt, so schla sie ab! S isch bessa fir dich, daß da vukrippelt ins Lebe <n>(Lieba)</n> inegohsch, als daß da zwei Händ <n>(Pfode)</n> hesch un fahrsch in d Hell, ins Fir, des ne üsgoht.


text:
Wenn dich di Fueß zum Abfall vufihrt, so hauen ab! S isch bessa fir dich, daß dü lahm zum Lebe <n>(Lieba)</n> inegohsch, als daß dü zwei Feß hesch un wirsch in d Hell gworfe.


text:
Wenn dich dini Auge zum Abfall vufihre, so wirf sie vu da! S isch bessa fir dich, daß dü blind in d Rich Gottes gohsch, als daß dü zwei Augen hesch un wirsch in d Hell gworfe,


text:
Salz isch guet; wenn aba s Salz nimmi salzt, we wird ma's wirze? Ihr soll Salz bi äich ha un hän Friede underänanda!


text:
Un na macht sich uf un kummt vu dert ins Gebiet vu Judäa gegeiba vum Jordan. Aba wieda lauft s Volk in Schare bi nem zämme, un we s sini Gwohnet war, het da sie abamols glehrt.


text:
Un d Pharisäer trete zue nem un hän nen gfrogt, ob ä Ma sich schide lo derf vu sinere Wieb; un sie hän nen vusöcht dmit.


text:
Un na sait zue nene: Wer sich schidet vu sinere Wieb un hirotet ä anderi, der bricht ihrä gegeiba d Ehe;


text:
Als ses aba Jesus sieht, wird da bes un sait zue nene: Len doch de Kinda zue ma <n>(mir)</n> ku un wehre ne nit; denn dähne ghärt s Rich Gottes.


text:
Un als sa sich uf d Wäg gmacht het, lauft eina her, kniet vor rem ane un frogt d: Guete Meischda, was soll i <n>(ich)</n> dö, dmit i <n>(ich)</n> s ewige Läbä erb?


text:
Dü kennsch Gbot: "Dü sollsch keine umbringe; dü sollsch nit ehebreche; dü sollsch nit schtähle; dü sollsch nit falsches Ziignis ge; dü sollsch nemads üsraube; ehre Vada <n>(Babbe)</n> un Muetter."


text:
Un Jesus sieht d a un het d megä un het zue nem gsait: Ei´s fehlt da noh. Gang hi, vukauf ällei, was da hesch, un git's d Arme, so wirsch dü ä Schatz im Himmel ha, un kumm un folg ma <n>(mir)</n> nohch!


text:
D Jinger aba sin vuschrocke iba sini Wort. Aba Jesus het d ne gantwortete un gsait zue nene: Lebie Kinda, we schwer ist's, ins Rich Gottes z kumme!


text:
Jesus aba luegt sie a un sait: Bi d Mensche isch's unmeglich, aba nit bi Gott; denn alli Sache sin meglich bi Gott.


text:
Jesus spricht: Gwiß, i <n>(ich)</n> sag äich: S isch nemands, der Hus oda Breda oda Schweschtere oda Muetter oda Vada <n>(Babbe)</n> oda Kinda oda Äckere vuloßt wägä ma <n>(mir)</n> un wägä nem Evangelium ,


text:
der s nit hundartfach zruck gregt: etzed in däre Ziit Hisa un Breda un Schweschtere un Metere un Kinda un Äckere mitte under d Vufolgig un in d zukinftige Welt s ewige Läbä.


text:
Vieli aba werde die Letschte si, de die Erschte sin, un die Erschte werde de si, de die Letschte sin.


text:
Sie ware aba uf fem Wäg ruff nach Jerusalem, un Jesus isch ne vorus gange; un sie sin vuschrocke; de nem aba nochgange sin, hän angscht gha. Un na nihmt abamols de Zwölf zue sich un fangt a, zue nene zsage, was sem basiere wird:


text:
Luege, ma <n>(mir)</n> gehn ruff nach Jerusalem, un d Menschebue wird ibage werde d Hoheprieschter un d Schriftglehrte, un sie werde nen zum Dod vuurteile un d Heide ibage.


text:
De denen dann <n>(dnoh)</n> vuschpotte un anschpuke un usbeitsche un umbringe, un nach dreii Dag wird da ufschtoh vu d Dode.


text:
Do sin zue nem gange d Jakobus un d Johannes, d Sehn vum Zebedäus, un hän gsait: Meischda, ma <n>(mir)</n> wen, daß dü fir uns <n>(us)</n> doesch, um was ma dich bitte d.


text:
Sie sage zue nem: Gib uns <n>(us)</n>, daß ma <n>(mir)</n> hocke eina zoe dinere Rechte un eina zoe dinere Linke in dinere Herrligkeit.


text:
Jesus aba sait zue nene: Ihr wißet ganit, was sa bitte. Kenne na d Becha trinke, der wo i <n>(ich)</n> trink, odr äich daufe lo mit dr Daufi, mit dere i <n>(ich)</n> dauft wir?


text:
Sie sage zue nem: Ja, des kenne ma <n>(mir)</n>. Jesus aba spait zue nene: Ihr were au d Becha trinke, der wo i <n>(ich)</n> trink, un dauft were mit dr Daufi, mit dere i <n>(ich)</n> dauft wir;


text:
aba s hocke zue minere Rechte odr zue minere Linke, des schtoht ma <n>(mir)</n> nit zue, äich zgeh, sundern des wird dene zteil, fir de s bschtimmt isch.


text:
Do reft Jesus sie zue sich un sait zue nene: Ihr wiße doch, de de Herrscha sin, drucke ihri Gvolkschaft abe, un ihri Große d nene Gwalt a.


text:
Denn au d Menschebue isch nit gku, daß sa sich bdiene losst, sundern daß sa dient un si Läbä git als Priis fir vieli.


text:
Un sie kumme nach Jericho. Un als sa uns <n>(us)</n> Jericho weggange isch, er un sini Jinger un ä großi Schar, do gsäße war isch ä blinde Bettla am Wäg, Bartimäuns <n>(us)</n>, dr Bue vum Timäuns <n>(us)</n>.


text:
Un als sa ghärt het, daß ses Jesus vu Nazareth war, fang da a, z brelle un z refe: Jesus, dü Bue Davids, erbarm dich wägä ma <n>(mir)</n>!


text:
Un vieli schimpfe mit däm, er soll schwige. Er aba brellt noh viel meh: Due Bue Davids, erbarm dich wägä ma <n>(mir)</n>!


text:
Un Jesus bliebt schtoh un sait: Röfen her! Un sie refe d Blinde un sage zue nem: Da kasch froh si, schtand uf! Er reft dich!


text:
Un Jesus sait zue nem: Was willsch dü, des i <n>(ich)</n> fir dich mache soll? D Blinde sait zue nem: Rabbuni, daß i <n>(ich)</n> säh ka.


text:
Jesus aba sait zue nem: Gang, di Glaube het dir ghulfe. Un gli het da säh kenne un isch schem nohch gange uf fem Wäg.


text:
Un als sie in d Nächi vu Jerusalem kumme sin, nohch Betfage un Betanien an d Elberg, schickt da zwei vu sinene Jinger


text:
un sait zue nene: Gehn ane in s Dorf <n>(Kaff)</n>, des vor äich liit. Un soweh na inekumme, werde na ä jungä Esel abunde find, uf däm noh ne ä Mensch gsässä het; binde nen los un fihre nen her!


text:
Un wenn jemads zue äich sage doet: Wurum d na des?, dann <n>(dnoh)</n> sage: Dr Herr bedarfs, un na schickts s gli wieda her.


text:
Un de de vorusgange un de nochgfolgt sin, brelle: Hosianna! Globt isch, der do kummt im Name vum Herr!


text:
Un Jesus goht ine nohch Jerusalem in d Tempel, un na bschaut ringsum ällei, un schbot am Obend goht da üsä nohch Betanien mit sinene zwöelf.


text:
Un na sieht ä Figebaum vu wiedem, der Blätta gha het; do goht da ane, ob ba ebis druf fänd. Un als sa zue nem kumme isch, findet da nigs als Blätta; denn s war noh nit Ziit fir Fige.


text:
Do fangt Jesus a un sait zue nem: Ab etze ißt nemads me ä Frucht vu dir fir imma <n>(in Ewigkeit)</n>! Un sini Jinger härä des.


text:
Un sie kumme nohch Jerusalem. Un Jesus goht in d Tempel un fangt a, de Vukäufer un Käufa üsä ztribe im Tempel; un d Disch vu d Geldwechsla un d Schtänd vu d Dubehändla wirft da um


text:
Un na lehrt un sait zue nene: schtoht nit gschriebe <n>(Jesaja 56,7)</n>: "Mi Hus soll ä Bäthus heiße fir alli Velka"? Ihr aba hän ä Raibahehli drüs gmacht.


text:
Un s kummt vor d Hoheprieschter un Schriftglehrte, un sie hän ibalegt, we sie nen umbringe. Sie firchtete sich nämlich vor rem; denn alli Lit vuwundrete sich iba sini Lehr.


text:
Gwiß, i <n>(ich)</n> sag äich: Wer zue däm Berg sage dät: Heb dich un wirf dich ins Meer! un zwiflet nit in sinem Herz, sundern glaubt, daß ses gschehe dät, was sa sait, so wird's sem gschehe.


text:
Drum sag i <n>(ich)</n> äich: Alles, was sa bitte d in äirem Gebät, glaubes nur, daß sa's gregä, so wird's äich zteilwerde.


text:
Un wenn na schtehn un bäte, so vugen änanda, wenn na ebis gege jemaden hän, dmit auch aier Vada <n>(Babbe)</n> im Himmel äich vugiit äiri Sinde. <n>(vgl. Mt 6,15)</n>.


text:
Un sie kumme wieda nohch Jerusalem. Un als sa im Tempel rumgange isch, kumme zue nem d Hoheprieschter un Schriftgelehrte un Älteschte


text:
un frogte nen: Üs welcha Vollmacht doesch dü des? odr wer het dir de Vollmacht geh, daß dü des doesch?


text:
Jesus aba sait zue nene: Ich will äich au ä Sach froge; sage ma <n>(mir)</n>, so will i <n>(ich)</n> äich sage, üs welcha Vollmacht i <n>(ich)</n> des doe.


text:
Un sie bedenke bi sich selbscht un sage: Sage ma <n>(mir)</n>, sie war vum Himmel, so wird da sage: Wurum hän ihr rem dann <n>(dnoh)</n> nit glaubt?


text:
Odr soll ma <n>(mir)</n> sage, sie war vu d Mensche? - do hän sie sich gfirchtet vor d Lit. Denn sie halte alli Johanes wirklich fir ä Prophet.


text:
Un sie antwortete un sage zue Jesus: Mir wissen's nit. Un Jesus sait zue nene: So sag i <n>(ich)</n> äich au nit, üs welcha Vollmacht i <n>(ich)</n> des doe.


text:
Un na fangt a, zue nene in Glichnisse z schwätze: Ä Mensch het ä Wibag bäut un macht ä Gater drum un grabt ä Kelter un bäut ä Turm un vudlenten an Winza un goht wäg.


text:
Un na schickt, als d Ziit kummt, ä Knecht zue d Winza, dmit da vu d Winza si Adeil vu d Frucht holt.


text:
Un na schickt noh ä andere, d schlan sie dot; un vieli anderi au: de schlat sie, anderi bringe sie um.


text:
Do het da noh eina, si gliebte Bue; d schickt da als letschte au zue nene un sait sich: Sie werche sich vor minem Bue firchte.


text:
De aba, d Winza, sage undrenanda: Des isch Si Erbe; kumm, len nen uns <n>(us)</n> dot schla, dnoh wird s Erbe unsa si!


text:
Hen ihr denn nit des Schriftwort gläse <n>(Psalm 118,22.23)</n>: "D Schtei <n>(Wackes)</n>, d d Bäulit wäg gworfe hän, isch zum Eckschtei wore.


text:
Un sie hän vusöcht, nen z vuhafte, un hän aba sich doch gfirchtet vor d Lit; denn sie hän`s vuschtande, daß sa s Glichniss uf sie gminzt het. Un sie len nen go un sin dvu gange.


text:
Un sie schicke zue nem ä baar vu d Pharisäer un vu d Ahänger vum Herodes, daß sie nen fange mit sine eigene Wort.


text:
Un sie kumme un sage zue nem: Meischda, ma <n>(mir)</n> wisse, daß dü wahrhaftig bisch un frogsch nohch nemads; denn dü achtesch nit s Asäh bi d Mensche, sundern dü lehrsch d Wäg Gottes recht. Isch's recht, daß ma däm Kaisa Schtiire zahlt odr nit? Solle ma <n>(mir)</n> sie zahle odr nit zahle?


text:
Er aba merkt ihri Haichelei un sait zue nene: Was vusöchet ihr mich? Bringe ma <n>(mir)</n> ä Silbagrosche, daß i <n>(ich)</n> nen aluege ka!


text:
Do sait Jesus zue nene: So gen nem Kaisa, was däm Kaisa kert, un Gott, was Gott kert! Un sie vuwundrete sich iba nen.


text:
Meischda, Moses het uns <n>(us)</n> gschriebe <n>(5. Mose 25,5.6)</n>: "Wenn jemads schtirbt un hindaloßt ä Wieb, aba keini Kinda, dann <n>(dnoh)</n> soll si Brueda sie als Wieb neh un sinem Brueda Nochkumme schenke."


text:
In d Uferschtehig, wenn sie uferschtehn: wäm sie Wieb wird sie si unda dene? Denn alli siebe hän sie als Wieb ka.


text:
Do sait Jesus zue nene: S`isch nit so? Ihr irrt äich, wel ihr nit d Schrift kennt noh d Kraft Gottes.


text:
Wenn sie vu d Dote uferschtehn d, so werde sie nit hirote noh sich vuhirote, sundern sie sin we d Engel im Himmel.


text:
Aba vu d Dote, daß sie uferschtehn, hän ihr nit glese im Boech vum Moses, bim Dornbusch, we Gott zue nem gsait het <n>(2. Mose 3,6)</n>: "Ich bin dr Gott Abrahams un dr Gott Isaaks un dr Gott Jakobs"?


text:
Un s kunnt zue nem ä Schriftglehrte, der nene zueghert het, we sie mitänanda gstritte hän. Un als sa sieht, daß sa dene guet gantwortet het, frogt da: Wel isch des hechschte Gbot vu ällei?


text:
Jesus aba git zantwort däm: Des hechschte Gbot isch des: "Her, Israel, dr Herr, unsa Gott, isch dr Herr allai,


text:
un dü sollsch d Herrn, di Gott, liebe vu ganze Herz, vu ganza Seele, vu ganzem Gmet un vu alla dinere Kraft" <n>(5. Mose 6,4.5)</n>.


text:
Des andre isch des: "Due sollsch di Nächschte liebe we dich selbscht" <n>(3. Mose 19,18)</n>. S isch kei andres Gbot greßa als des.


text:
Un dr Schriftglehrte sait zue nem: Meischda, dü hesch wahrhaftig recht gschwätzt! Gott isch nur eina, un isch kei andre üßa rem;


text:
un ma ren liebt <n>(leb hän)</n> vu ganzem Herz, vu ganzem Gmet un mit alla Kraft, un sini Nächschte liebt <n>(leb hän)</n> we sich selbscht, des isch hufe als alli Brandopfa un Schlachtopfa.


text:
Als Jesus aba sieht, daß sa vuständig gantwortet het, sait da zue nem: Due bisch nit wit weck vum Rich Gottes. Un nemads me het sich dräut, nen z froge.


text:
Un Jesus fangt a un sait, als sa im Tempel glehrt het: Wieso sage d Schriftglehrte, dr Chrischtus isch im David si Bue?


text:
David selba het durch d heilige Geischt gsait <n>(Psalm 110,1)</n>: "Dr Herr sait zue minem Herr: Setz dich zue minare Rechte, bis i <n>(ich)</n> dini Gegna unda dini Feß glegt ha."


text:
Un na lehrt sie un sait zue nene: Sähn äich vor vor d Schriftglehrte, de gern in lage Gwända laufe un len sich uf fem Markt greße


text:
sie fresse d Hiisa vu d Witwe un vurichte zum Schin langi Gbete. De werde ä um so härteres Urdeil gregä.


text:
Un Jesus setzt sich däm Gotteskaschte gegeiba un luegt zue, we d Lit Geld inelege in d Gotteskaschte. Un vieli Riche lege viel ine.


text:
Un na reft sini Jinger zue sich un sait zue nene: Gwiß, i <n>(ich)</n> sag äich: De armi Witwe het hufe in d Gotteskaschte glegt als alli, de ebis ineglegt hän.


text:
Denn sie hän alli ebis vu ihrem Ibafluß ineglegt; de aba het vu ihra Armut ihri ganzi Hab ineglegt, ällei, was sie zum Läbä ka het.


text:
Un als sa uns <n>(us)</n> sem Tempel goht, sait zue nem eina sina Jinger: Meischda, lueg, was fir Schtei <n>(Wackes)</n> un was fir ä Bäu!


text:
Un Jesus sait zue nem: Siehsch dü des große Bäuwerk? Nit ei Schtei <n>(Wackes)</n> wird uf fem andere bliebe, der nit vubroche wird.


text:
Un als sa uf fem Elberg gsäße isch gegeiba vum Tempel, frogt nen Petrus un Jakobus un Johanes un Andreas, als sie älleinig ware:


text:
Saisch dü uns <n>(us)</n>, wenn wird des gschähe? un was wird s Zeiche si, wenn des ällei basiire soll?


text:
Wenn na aba härä d vum Kreg un Kregsgschrei, so firchte äich nit. S möß so gschähe. Aba s End isch noh nit do.


text:
Denn s wird sich ei Volk gege s andere ufmache un ei Kenigrich gege s andre. S werde Erdbebe gschähe do un dert, s wird au Hungasnet ge. Des isch dr Afang vu d Wehe.


text:
Ihr aba sähn äich vor! Denn sie werde äich däm Gericht ibaantworte, un in d Synagoge werde na geißlet werde, un vor Schtadthalta un Kenig werde na gfihrt werde wägä ma <n>(mir)</n>, dene zum Zaignis.


text:
Wenn sie äich dann <n>(dnoh)</n> hifihre un ibaantworte d, so sorge äich nit dvor, was sa sage soll; sundern was äich in däre Schtund ge wird, des sage. Denn ihr sin's nit, de do schwätze, sundern d heilige Geischt is.


text:
Un s wird ei Broeder d andre däm Dod prisge un d Vada <n>(Babbe)</n> d Bue, un d Kinda d sich uflehne gege ihri Eltre un werde sie umbringe helfe.


text:
Un äich wird ma haße un zwar vu jedem wägä ma <n>(mir)</n>. Wer aba üshaltet bis zum End, der wird selig.


text:
Wenn ihr aba des Greuelbild sähn vu dr Veruwüstig do schtoh, wo s nit soll - wer des liest, der git etzed acht! -, drno, der in Judäa isch, der soll uf d Berge haue ab.


text:
Denn in däne Dag wird ä so argi Not si, we sie noh ne gsi isch bis etzed vum Afang vu d Schepfig, de Gott gschaffe het, un auch nit wieda si wird.


text:
Un wenn dr Herr de Däg nit vukirzt hät, dät kei Mensch selig werde; aba wägä dr Üsawählte, de na <n>(er)</n> üsawählt het, het da de Däg vukirzt.


text:
Wenn do jemads zue äich sage döt: Luege, do isch dr Chrischtus! luege, do isch scha <n>(er)</n>!, so glaubet s nit.


text:
Denn s werde sich falschi Chrischtuse un falschi Prophete ufmache, de d Zeiche un Wunda, so daß sie sogar de Üsawählte vufihre d, wenn s meglich wär.


text:
Un drno wird da d Engel schicke un wird sini Üsawählte vusammle vu d vier Wind, vum End vu dr Erde bis ans End vum Himml.


text:
Am Figenbaum aba lerne na ä Glichnis: Wenn etzed sini Zwig saftig werde un Blätta tribä, so wiße na, daß dr Summa nooch isch.


text:
Vu däm Dag aba un dere Schtund weiß nemads, au d Engel im Himmel wißs nit, au dr Bue nit, sundern älleinig d Vada <n>(Babbe)</n>.


text:
des isch we bi einem Mensch, der ibas Land zoge isch un vuloßt si Hüs un git sinene Knecht d Vollmacht, jedem si Arbet, un bfiehlt däm Wächta vu d Dire, er soll wache:


text:
so wache ihr au; denn na wiße nit, wen dr Herr vum Hus kummt, ob am Obend odr z mitt`s in d Nacht odr um wenn d Gockel brellt odr am Morge,


text:
S ware noh zwei Däg bis zum Passafescht un d Däg vu d seße Brot. Un d Hohenprieschter un d Schriftglehrte hän gsoecht, we sie nen mit Lischt fange un umbringe kennte.


text:
Un als sa in Betaien war im Hus vum Simon däm Üssätzige un am Disch gsäße isch, do kummt ä Wieb, de het ä Glas mit echtem diirem Nardel ka, un sie vubricht des Glas un gißt s uf si Kopf.


text:
Ma hät des El fir hufe als draihundart Silbagrosche vukaufe kenne un des Geld d Arme ge. Un sie brelle sie a.


text:
Jesus aba sait: Lehn sie in Friede! Wurum ärgere ihr sie? Sie het ä guets Werk a ma <n>(mir)</n> doe.


text:
Denn ihr hän alliziit die Arme bi äich, un wenn na wen, kenne ihr dene imma Guetes doe; mich aba hän na nit alliziit.


text:
Gwiß, i <n>(ich)</n> sage äich: Wo des Evagelium predigt wird uf d Welt, do wird ma au des sage um an sie zdenke, was sie etzed gmacht het.


text:
Un Judos Iskariot, eina vu d zwöelf, isch ane gange zue d Hohenprieschter, daß sa nen an sie vurode doet.


text:
Als de des ghärt hän, sin sie froh gsi un vuschpreche, nem Geld z geh. Un na het gsoecht, we na ren binere guede Glägeheit vurode kennt.


text:
Un am erschte Dag vu d seße Brot, do wo ma s Passalamm opferet, sage sini Jinger zue nem: Wo willsch dü, daß wir anegehn un s Passalamm herrichte, dmit dü`s ässe kasch?


text:
Un na <n>(er)</n> schickt zwei Jinger un sait zue nene: Gehn in d Schtadt, un s wird äich ä Mensch iba d Wäg laufe, der trait ä Krög mit Wassa; gehn nem nohch,


text:
un wo na <n>(er)</n> inegoht, do schwätze zum Hüsherr: Dr Meischda losch dir sage: Wo isch dr Saal, in däm i <n>(ich)</n> s Passalamm ässe ka mit minene Jinger?


text:
Un na <n>(er)</n> wird äich ä große Saal zeige, der mit Polschter hergrichtet isch; dert richte na fir uns <n>(us)</n> ällei ane.


text:
Un d Jinger gehn hi un kumme in d Schtadt un find's, we na`s zue nene gsait het, un richtes s Passalamm.


text:
Un als sie am Disch ware un äße, sait Jesus: Gwiß, i <n>(ich)</n> sag äich: Eina unda äich, der mit ma <n>(mir)</n> ißt, wird mich vurote.


text:
D Menschebue goht zwar hi, we vu nem gschriebe stoht; wehe aba däm Mensche, durch d d Menschebue vurote wird! S wär fir d Mensche bessa, wenn na ne uf d Welt kumme wär.


text:
Un als sie noh gäße hän, nihmt Jesus des Brot, dankt un bricht's un gib's ne un sait: Nähme; des isch mi Leib.


text:
Un na <n>(er)</n> sait zue nene: Des isch mi Bloet des Packt <n>(Abkumme)</n>, des fir vieli vuschittet wird.


text:
Gwiß, i <n>(ich)</n> sage äich, daß i <n>(ich)</n> nigs me trinke doe vum Rebschtock bis zue däm Dag, an däm i <n>(ich)</n> ufs näji <n>(naii)</n> dvu trinke doe im Rich Gottes.


text:
Un Jesus sait zue nene: Ihr d noh alli mich im schtich lo; denn s schtoht gschriebe <n>(Sacharja 13,7)</n>: "Ich werd d Hirte schla, un d Schof d sich vuschtreue."


text:
Un Jesus sait zue nem: Gwiß, i <n>(ich)</n> sag da: Hiit, in däre Nacht, bevor d Gogel zweimol kräht, wirsch dü mich dräimol vulaigne.


text:
Er aba sait: Au wenn i <n>(ich)</n> mit dir schterbe meßt, doe i <n>(ich)</n> dich nit vulaignen! Des gliche sage sie alli au.


text:
Un sie kumme zue näm Garde der heißt Gethsemane. Un na <n>(er)</n> sait zue sinene Jinger: Hocke äich do ane, bis i <n>(ich)</n> bätet ha.


text:
un sait zue nene: Mini Seele isch drürig bis an d Dod; bliebe do un halte wache mit ma <n>(mir)</n>!


text:
Un na <n>(er)</n> goht ä weng witer, wirft sich uf d Bode un bätet, daß, wenn s meglich wär, de Schtund an nem vubigoh dät,


text:
un sait: Abba, Baba, ällei isch dir meglich; nimm d Kelch vu ma <n>(mir)</n> weck; doch nit, was i <n>(ich)</n> will, sundern was dü willscht!


text:
Un na <n>(er)</n> kummt un findet sie we sie schlofe <n>(pfuse)</n> un sait zum Petrus: Simon, schlofsch dü? kannsch dü nit, ei Schtund mit ma <n>(mir)</n> wache?


text:
un kummt zruck un findet sie abamols we sie schlofe <n>(pfuse)</n>; denn ihre Auge ware volla Schlof, un sie hän nit gwißt, was sie nem zantwort ge soll.


text:
Un na <n>(er)</n> kummt zum dritte Mol un sait zue nene: Ach, wen ihr wida schlofe <n>(pfuse)</n> un röhe? S isch genög; de Schtund isch kumme. Luege, d Menschebue wird ibageh in d Händ <n>(Pfode)</n> vu d Sinda.


text:
Un gli druf, während er noh schwätzt, kummt d Judas her, eina vu d zwöelf, un mit nem ä Schar mit Schwerter un mit Schtange, vu d Hohenprieschter un d Schriftglehrti un Älteschte.


text:
D Vuräter het ne ä Zeiche ge un gsait: Dem wo i <n>(ich)</n> ä kuß git, der isch's; d packe un fihre nen sicha ab.


text:
Eina aba vu dene, de däbigschtande sin, zeht si Schwert un schlat uf d Knecht vum Hohenprieschter un haut nem ei Ohr ab.


text:
Un Jesus sait zue nene: Ihr sin uszoge we gege ä Raiber mit Schwerter un mit Schtange, mich z fange.


text:
Ich bin jede Dag bi äich im Tempel gsi un ha glehrt, un ihr hän mich nit packt. Aba so möß d Schrift erfillt werde.


text:
Ei jungi Man aba goht tene nohch, der het ä Line Gwand <n>(Häß)</n> aka uf dr blutte Hut; un sie griffe nohch nem.


text:
Un sie fihre Jesus zum Hoheprieschter; un s vusammle sich alli Hohenprieschter, Älteschte un Schriftglehrti.


text:
Petrus aba folg ne nohch vu wittem, bis ine in d Palascht vum Hoheprieschter, un hockt dert bi d Knecht un wärmt sich am Fiir.


text:
Ab d Hohenprieschter un dr ganze Hohe Rot söcht Zügeüssage gege Jesus, daß sie nen zum Dod vuurteile kenne, un fide nigs.


text:
Mir hän ghärt, daß sa <n>(er)</n> gsait het: Ich will d Tempel, der mit Hände gmacht worde isch, abbreche un in dräi Dag ä andere bäue, der nit mit Hände gmacht worde isch.


text:
D Hoheprieschter schtoht uf, kunnt in d Middi un frogt Jesus un sait: Antwortsch dü nigs uf des, was de gege dich sage?


text:
Er aba isch schtill un git zantwort nigs. Do frogt nen d Hoheprieschter nochmol un sait zue nem: Bisch dü dr Chrischtus, dr Bue vum Hochglobte?


text:
Jesus aba sait: Ich bin's; un ihr werde sähne d Menschebue hocke zue dr Rechte vu dr Kraft un kumme mit d Wolke vum Himmel.


text:
Ihr hän de Gottesläschterung ghärt. Was isch aier Urdeil? Sie aba vuurteile nen alli, daß sa schuldig isch zschterbe.


text:
Do fange ä baar a, nen azspucke un si Gsicht <n>(Gsicht <n>(Visasch)</n>)</n> zödecke un nen mit d Fust z schlat un zue nem sage: Weissag uns <n>(us)</n>! Un d Knecht schlat nem ins Gsicht <n>(Gsicht <n>(Visasch)</n>)</n>.


text:
un als sie Petrus sieht, we na <n>(er)</n> sich wärmt, luegt sie nen a un sait: Un dü warsch au mit däm Jesus vu Nazareth.


text:
Er leegt aba un sait: Ich weiß nit un vuschtahnt nit, was dü saisch. Un na <n>(er)</n> goht üsä in d Vorhof, un der Gogel kräht.


text:
Un na <n>(er)</n> leegt nochmol. Un nohch einare Wili sait eina vu dene, de debischten, nochmol zum Petrus: , du bisch eina vu dene; denn du bisch au ä Galiläer.


text:
Un gli drno kräht d Gogel s zweite Mol. Do het d Petrus an des Wort denkt, des Jesus zue nem gsait het: Nohch bevor d Gogel zweimol kräht, wirsch dü mich dräimol vulaigne. Un na <n>(er)</n> fangt a z hiile.


text:
Un bald druf am Morge halte d Hohenprieschter Rot mit d Älteschte un Schriftglehrte un nem ganze Hohe Rot, un sie binde Jesus, fihre nen ab un ibaantworte nen Pilatus.


text:
Un Pilatus frogt d: Bisch dü dr Kenig vu d Jude? Er aba git zantwort un sait zue nem: Due sags sches.


text:
Pilatus aba fangt nochmol a un sait zue nene: Was wen na denn, daß i <n>(ich)</n> doe soll mit däm, d na dr Kenig d Juden heiße?


text:
Pilatus aba sait zue nene: Was hat er denn Beses gmacht? Aba sie brelle noh viel me: ans Kriiz mit nem!


text:
Pilatus aba het d Lit zfriede schtelle welle un gib tene Barabbas los un losch Jesus üsgeißle un ibagit nen, daß sa <n>(er)</n> kriizigt wird.


text:
Un sie schlat nen mit nem Rohr uf d Kopf un spucke nen a un flege uf d Knie un huldige nem zum schpott.


text:
Un als sie nen vuschpottet hän, zege sie nem d Purpurmatel üs un zege nem sini Kleida wieda a.Un sie fihre nen üsä, daß sie nen kriizige kenne.


text:
Un sie zwinge eina, der vubigoht, der heißt Simon vu Kyrene, der vum Feld kummt, d Vada <n>(Babbe)</n> vum Alexader un vum Rufus, daß sa <n>(er)</n> nem s Kriiz trait.


text:
Un de wo vubigange sin, hän nen üsglacht un schittle d Kopf un sage: Ha, der dü d Tempel abrise doesch un bäusch nen uf in dräi Däg,


text:
Genau so vuschpotte nen au d Hohenprieschter undaänader samt d Schriftglehrte un sage: Er het andere ghulfe un kann sich selba nit helfe.


text:
Isch er dr Chrischtus, dr Kenig vu Israel, so stig doch abä vum Kriiz, dmit wir sähn un glaube. Un de de mit nem kriizigt ware, hän nen au vuschpottet.


text:
Un zue dr ninte Schtund reft Jesus lüt: Eli, Eli, lama asabtai? des heißt ibasetzt: Mi Gott, mi Gott, wurum hesch dü mich vulosse?


text:
Do lauft eina un fillt d Schwamm mit Essig, schteckt nen uf ä Rohr, gib nem z trinke un sait: Loß uns <n>(us)</n> sähne, ob Elia kummt un nen abeholt!


text:
D Hauptma aba, der debigschdande isch, Jesus gegeiba, un sieht, daß sa <n>(er)</n> so vuschiede isch, sait: Gwiß, der Mensch isch Gottes Bue gsi!


text:
Un s ware au Wieba do, de vu witem zuegluegt hän, unda dene ware Maria vu Magdola un Maria, d Muetter vum Jakobus' dr Kleine un vum Joses, un Salome,


text:
de nem nochgfolgt ware, als sa in Galiläa war, un nem dient hän, un vieli anderi Wieba, de mit nem uf Jerusalem ufe gange sin.


text:
kummt Josef vu Arimathäa, ä agsähene Rotsherr, der au uf des Rich Gottes gwartet het, der dräut sich un goht ine zue Pilatus un bittet um d Lichnam vu Jesus.


text:
Pilatus aba wunderet sich, daß sa <n>(er)</n> scho dot isch, un reft d Hauptma un frogt nen, ob ba <n>(er)</n> scho lang gschtorbe isch.


text:
Un der kauft ä Linwand un nihmt nen abe un wickelt nen in des Döch un legt nen in ä Grab, des war in ä Felse ghaue, un wälzt ä Schtei <n>(Wackes)</n> vor`s Grab.


text:
Un als der Sabbat vubi war, kaufe Maria vu Magdola un Maria, d Muetter vum Jakobus, un Salome ä baar Duftel, um hizgoh un nen z salbe.


text:
Un sie sähn hi un merke, daß dr Schtei <n>(Wackes)</n> weggwälzt war; denn na <n>(er)</n> war scho groß.


text:
Un sie gehn ine in s Grab un sähn ä Jingling zur rechte hocke, der het ä langes wißs Gewand a, un sie vuschreche arg.


text:
Er aba sait zue nene: Vuschrecke nit! Ihr söche Jesus vu Nazareth, d wo sie Kriizigt hän. Er isch uferschtande, er isch nit do. Luege do d Platz, wo sie nen higlegt hän.


text:
Gehn aba ane un sage sinene Jingern un Petrus, daß sa <n>(er)</n> vor äich nohch Galiläa goht; dert werde ihr nen sieht, we na <n>(er)</n> äich gsait het.


text:
Als aba Jesus uferschtande war freh am erschte Dag vu d Wuche, erschient er zerscht dr Maria vu Magdola, vu däre er siebä besi Geischter ustriebe het.


text:
Dnohch offebart er sich in andere Gschtalt zweie vu nene de undawägs ware, als sie iba`s Land gange sin.


text:
Zletscht, als de Elf am Disch gsäße sin, offebart er sich dene un schalt ihre Unglaube un ihr hertes Herz, daß sie nit glaubt hän dene, de nen gsähne hän als Uferschtandena.


text:
De Zeiche aba, de dene folg werde, de do glaube, sin de: in minem Name werden sie besi Geischter ustribe, in neie Zunge schwätze,


text:
Schlage mit d Händ <n>(Pfode)</n> hochhebe, un wenn sie ebis Giftiges trinke, wird's ne nit schade; uf Kranki werden sie d Händ <n>(Pfode)</n> lege, so wird's bessa mit ne werde.


text:
Nohchdem dr Herr Jesus mit ne gschwätzt het, isch scha <n>(er)</n> ufghobe worde in de Himmel un hockt dert uf dr rechte Site vu Gott.


text:
De aba zoge üs un predigte an ällei Plätz. Un dr Herr isch mit sinere Kraft bi nene gsi un het s Wort durch Wunda un Zeiche bschtätigt.


text:
we`s uns <n>(us)</n> de ibaliefert hän, de s vu Afang a selbscht gsähne hän un Diena vum Wort gsi sin.


text:
So ha au ich's fir guet ghalte, nochdem i <n>(ich)</n> ällei vu Afang a genau erkundet ha, s fir di, hocha Theophilus, in gueter Ordnig ufzschribe,


text:
Zue dr Ziit vum Herodes, vum Kenig vu Judäa, läbt ä Prieschter vu dr Ordnig Abija, mit Name Zacharias, un si Wieb war üs sem Gschlecht Aaron un het Elisabeth gheiße.


text:
Un s isch bassiert, als Zacharias d Prieschterdienst vor Gott vusäh het, do wo sini Ordnig an dr Reihe war,


text:
daß nen nohch rem Bruch vu dr Prieschterschaft s Los trofe het, s Rauchopfa darzbringe; un er goht in d Tempel vum Herrn.


text:
Aba dr Engel sait zue nem: Fircht di nit, Zacharias, denn di Gebet isch ghärt worde, un di Wieb Elisabeth wird dir ä Bue uf d Welt bringe, un dü sollsch nem d Name Johannes ge.


text:
Denn er wird groß si vor rem Herrn; Wi un Schnaps <n>(Schtarkes)</n> wird er nit trinke un wird scho vu Mueterleib a voll wäre mit däm heilige Geischt.


text:
Un na <n>(er)</n> wird vor nem hergoh im Geischt un in dr Kraft vum Elia, zum umkehre vu d Herze dr Vädare zue d Kinda un de Unfolgsamen zue dr Schläue vu d Grechte, zuezrichte däm Herrn ä Volk, des wohl gmacht isch <n>(parat isch)</n>.


text:
Un Zacharias sait zue däm Engel: Wora soll i <n>(ich)</n> des erkenne? Denn i <n>(ich)</n> bi alt, un mi Wieb isch betagt.


text:
Dr Engel git zantwort un sait zue nem: Ich bi Gabriel, dr vor Gott schtoht, un bi gschickt, mit dir z schwätze un dir des zsage <n>(zue vukündige)</n>.


text:
Un lueg, dü wirsch schtumm wäre un nit schwätze kenne bis zue däm Dag, an däm des gschähe wird, wel dü minem Wort nit glaubt hesch, de erfillt wäre solle zue ihra Ziit.


text:
Als er aba üsäkummt, ka er nit mit tene schwätze; un sie hän gmerkt, daß er ä Erschinig ka het im Tempel. Un na <n>(er)</n> winkt ne un bliebt schtumm.


text:
So het dr Herr an ma <n>(mir)</n> doe in d Däg, als er mi agsähne het, um mi Schmach unda d Mensch vu ma <n>(mir)</n> z neh.


text:
Un im sechste Monet wird dr Engel Gabriel vu Gott gschickt in ä Schtadt in Galiläa, de heißt Nazareth,


text:
Der wird groß si un Bue vum Hechschte gnennt wäre; un Gott dr Herr wird nem d Thron vu sinem Vada <n>(Babbe)</n> David ge,


text:
Dr Engel git zantwort un sait zue ihr: Dr heilige Geischt wird iba di kumme, un d Kraft vum Hechschte wird di ibaschatte; drum wird au des Heilige, des uf d Welt kummt, Gottes Bue gnennt wäre.


text:
Un lueg, Elisabeth, di Vuwandti, isch au schwanger mit nem Bue, in ihrem Altr, un isch etzed im sechste Monet, vu der ma sait, daß sie unfruchtbar isch.


text:
Maria aba sait: Lueg, i <n>(ich)</n> bi vum Herrn d Magd; ma <n>(mir)</n> gschiht, we dü gsait hesch. Un dr Engel goht vu ihr.


text:
Un s isch bassiert, als Elisabeth d Größ Marias ghärt het, hupft des Kind in ihrem Leib <n>(Ranze)</n>. Un Elisabeth wird vum heilige Geischt erfillt


text:
un reft lut un sait: Globt bisch dü unda d Wieba, un globt isch de Frucht vu dinem Leib <n>(Ranze)</n>!


text:
Denn lueg, als i <n>(ich)</n> de Schtimm vu dinem Größ ghärt het, hupft des Kind vor Fräid <n>(Freud)</n> in minem Leib <n>(Ranze)</n>.


text:
denn er het d Niedrigkeit vu sinere Magd agsähne. Lueg, vu etze a wäre mi selig preise alli Kindeskinda.


text:
Un ihri Nochbere un Vuwandte hän ghärt, daß dr Herr großi Barmherzigkeit a ihr doe het, un freut sich mit ihr.


text:
Un s isch bassiert am achte Dag, do kumme sie, des Kindli z bschnide, un wen s nohch sinem Vada <n>(Babbe)</n> Zacharias nenne.


text:
Un alli, de s ghärt hän, nähmes sich z Herze un sage: Was meinsch dü, was wird üs däm Kindli wäre? Denn de Hand vum Herrn war mit nem.


text:
daß er uns <n>(us)</n> rettet vu unsari Gegna <n>(Feinde)</n> un üs dr Hand vu allene, de uns <n>(us)</n> hasse,


text:
Un dü, Kindli, wirsch ä Prophet vum Hechschte heiße. Denn dü wirsch däm Herrn vorusgoh, daß dü si Wäg machsch,


text:
durch de herzlichi Barmherzigkeit vu unsrem Gott, durch de uns <n>(us)</n> bsueche wird des ufschtiegende Lecht üs dr Hechi,


text:
dmit`s erschint däne, de hocke im Dunkle un Schatte vum Dod, un richte unseri Feß uf d Wäg vum Friede.


text:
Un des Kindli isch gwachse un wird stark im Geischt. Un na <n>(er)</n> war in dr Wüschte bis zum Dag, an däm er vor des Volk Israel träte soll.


text:
S isch bassiert zue dr Ziit, daß ä Gebot vum Kaisa Augustus üsgange isch, daß alli Welt gschätzt wird.


text:
Un de Schätzig war de allaerschti un isch bassiert zue d Ziit, do Quirinius Schtadthaltr in Syrien war.


text:
Do macht sich au Josef uf üs Galiläa, üs dr Schtadt Nazareth, in des jüdische Land zue d Schtadt David, de do heißt Bethlehem, wel er üs däm Hus un Gschlecht David war,


text:
Un sie gregt ihren erschte Bue un wickelt nen in Windle un legt nen in ä Krippe; denn sie hän sunscht kei Platz in dr Herberge.


text:
Un dr Engel vum Herrn kunnt zue nene, un d Herrlichkeit vum Herrn laichtet um sie; un sie firchte sich arg.


text:
Un dr Engel sait zue nene: Firchte äich nit! Lueg, i <n>(ich)</n> vuzehl äich großi Fräid <n>(Freud)</n>, de alle Velka widafahre wird;


text:
denn äich isch hiit dr Heiland uf d Welt kumme , welcha isch Chrischtus, dr Herr, in dr Schtadt David.


text:
Un als de Engel vu nene in d Himmel fahre, sage de Hirte undaänanda: Len uns <n>(us)</n> etze go nohch Bethlehem un de Gschichte aluege, de do gschähe isch, de uns <n>(us)</n> dr Herr kundgmacht het.


text:
Un de Hirte kähre wieda um, priese un lobe Gott fir alles, was sie ghärt un gsähne hän, we denn zue nene gsait war.


text:
Un als acht Däg um ware un ma des Kind bschnide moeß, git ma nem d Name Jesus, we er gnennt war vum Engel, bvor ra <n>(er)</n> im Muetterleib gregt war.


text:
Un als de Däg vum Sufa wäre nohch rem Gesetz vum Moses ume ware, bringe sie nen nohch Jerusalem, um nen däm Herrn s zeig,


text:
we gschriebe schtoht im Gesetz vum Herrn <n>(2. Moses 13,2.15)</n>: "Alles Männliche, des zerscht d Muetterschoß durchbricht, soll däm Herrn heiligt heiße,


text:
un um des Opfa darzbringe, we s gsait isch im Gesetz vum Herrn: " ä Baar Turtelduebe odr zwei jungi Dueben" <n>(3. Moses 1,6-8)</n>.


text:
Un lueg, ä Ma war in Jerusalem, mit Name Simeon; un der Ma war fromm un gottesfirchtig un het gwartet uf d Troscht Israels, un dr heilige Geischt war mit nem.


text:
Un nem war ä Wort zdeil wore vum heilige Geischt, er soll d Dod nit säh, er het denn zvor d Chrischtus vum Herrn gsähne.


text:
Un na <n>(er)</n> kummt uf Arege vum Geischt in d Tempel. Un als d Eltere des Kind Jesus in d Tempel bringe, um mit nem z doe, we`s Bruech isch nohch rem Gesetz,


text:
Un Simeon segnet sie un sait zue Maria, vu sinere Muetter: Lueg, der isch bschtimmt zum Fall un zum Ufschtoh fir vieli in Israel un zue nem Zeiche, däm dägege gschwätzt wird


text:
Un s war ä Prophetin, Hanna, ä Dochta Phanuëls, üs däm Stamm Asser; de war alt. Sie het siebä Johr mit ihrem Ma gläbt, nochdem sie ghirotet het,


text:
un war etze ä Witwe an de vierunachtzig Johr; de wich nit vum Tempel un dient Gott mit Faschte un Bäte Dag un Nacht.


text:
De kunnt au dzue zue dselbe Schtund un priest Gott un schwätzt vu nem zue alle, de uf d Erlesig Jerusalems warte.


text:
Un als sie alles gmacht hän nohch rem Gesetz vum Herrn, kähre sie wieda zruck nohch Galiläa in ihri Schtadt Nazareth.


text:
Un als de Däg vorbi ware un sie wieda Heim gehn, bliebt des Bebli Jesus in Jerusalem, un sini Eltere wußte's nit.


text:
Sie meine aba, er wär unda d Freunde, un kumme ä Dagesreise wit un suechte nen unda d Vuwandte un Bekannte.


text:
Un s isch bassiert nohch dräi Däg, do finde sie nen im Tempel hocke, midde unda d Lehra, we er ne zuehert un sie gfrogt het.


text:
Un als sie nen sähn, vuschrecke sie sich. Un sini Muetter sait zue nem: Mensch Bue, wurum hesch dü uns <n>(us)</n> des a doe? Lueg, di Vada <n>(Babbe)</n> un i <n>(ich)</n> hän di arg gsuecht.


text:
Un na <n>(er)</n> sait zue nene: Wurum hän ihr mich gsuecht? Wißt ihr nit, daß i <n>(ich)</n> si mueß in däm, was vu minem Vada <n>(Babbe)</n> isch?


text:
Un na <n>(er)</n> goht mit ne nab un kummt nohch Nazareth un war ne folgsam. Un sini Muetter merkt sich alli de Sach in ihrem Herz.


text:
Im fünfzehnte Johr dr Herrschaft vum Kaisa Tiberius, als Pontius Pilatus Schtadthaltr in Judäa war un Herodes Landesfirscht vu Galiläa un si Brueda Philippus Landesfirscht vu Ituräa un dr Landschaft Trachonitis un Lysanias Landesfirscht vu Abilene,


text:
als Hannas un Kaiphas Hohepriester ware, do isch bassiert <n>(kummt)</n> des Wort Gottes zum Johannes, däm Bue vum Zacharias, in dr Wüschte.


text:
Un na <n>(er)</n> kummt in de ganzi Gegend um d Jordan un predigt de Daufi vu dr Buße zue d Vugebig dr Sinde,


text:
we gschriebe schtoht im Boech vum Gsaite vum Prophete Jesaja <n>(Jesaja 40,3-5)</n>: "S isch ä Schtimm vumä Prediga in dr Wüschte: Richtet d Wäg vum Herrn un macht sini Wägli ebe!


text:
Alli Däla solle hoch gmacht wäre, un alli Berge un Higel solle niedrig gmacht wäre; un was krumm isch, soll gerad wäre, un was unebe isch, soll ä ebene Wäg wäre.


text:
Do sait Johannes zue dr Lit, de üsä gange sin, um sich vu nem daufe z losse: Ihr Schlangebruet, wer het denn äich gwiß gmacht, daß ihr däm künftige <n>(kinftige)</n> Zorn entrinne den?


text:
Luege zue, bringe rechtschaffene Fricht dr Buße; un bringe <n>(riße)</n> äich nit vor z sage: Mir hän Abraham zum Vada <n>(Babbe)</n>. Denn i <n>(ich)</n> sag äich: Gott ka däm Abraham üs däne Schtei <n>(Wackes)</n> Kinda mache.


text:
S isch scho d Axt fir d Baim an d Wurzle glegt; jeda Baum, der nit gueti Frucht bringt, wird abghaue un ins Fiir gworfe.


text:
Er git zantwort un sait zue nene: Wer zwei Hemb het, der gib däm, der keins het; un wer z ässä het, doets ebeso.


text:
S kumme au de Zöllna, um sich daufe z losse, un sage zue nem: Meischta, was solle denn ma <n>(mir)</n> doe?


text:
Do froge nen au de Soldate un sage: Was soll denn ma <n>(mir)</n> doe? Un na <n>(er)</n> sait zue nene: Den nemads Gwalt odr Unrecht un len äich guet si an äirem Sold!


text:
Als aba des Volk voll Erwartig war un alli denkt hän in ihrem Herz vu Johannes, ob er villicht dr Chrischtus wär,


text:
git zantwort Johannes un sait zue allene: Ich dauf äich mit Wassa; s kummt aba eina, der isch schtärka als i <n>(ich)</n>, un i <n>(ich)</n> bi nit wert, daß i <n>(ich)</n> nem d Reme vu sinene Schoeh les; der wird äich mit däm heilige Geischt un mit Fiir daufe.


text:
In sinere Hand isch d Wurfschufle, un er wird sini Tenne fäge un wird d Weize in sini Schichä sammle, d Schpreu aba wird er mit unleschbarem Fiir vubrenne.


text:
Der Landesfirscht Herodes aba, der vum Johannes zrechtgwiese wird wägä dr Herodias, dem Wieb vu sinem Brueda, un wägä allem Bese, des er doe het,


text:
Un s isch bassiert, als d Lit sich daufe glo hän un Jesus au dauft worde war un bätet het, do doet sich dr Himmel uf,


text:
un dr heilige Geischt isch abe gfahre uf nen in sichtbara Gschtalt we ä Dube, un ä Schtimm kummt üs sem Himmel: Dü bisch mi liebe Bue, an dir ha i <n>(ich)</n> Wohlgfalle.


text:
Un Jesus war, als er agfange het, etwa driißig Johr alt un wird ghalte fir ä Bue vum Josef, der war ä Bue vum Eli,


text:
der war ä Bue vum Mattat, der war ä Bue Levis, der war ä Bue Melchis, der war ä Bue Jannais, der war ä Bue vum Josef,


text:
der war ä Bue Mattitjas, der war ä Bue vum Amos, der war ä Bue Nahums, der war ä Bue Heslis, der war ä Bue Naggais,


text:
der war ä Bue Mahats, der war ä Bue Mattitjas, der war ä Bue Schimis, der war ä Bue Josechs, der war ä Bue Jodas,


text:
der war ä Bue Johanans, der war ä Bue Resas, der war ä Bue Serubbabels, der war ä Bue Schealtïls, der war ä Bue Neris,


text:
der war ä Bue Melchis, der war ä Bue Addis, der war ä Bue Kosams, der war ä Bue Elmadams, der war ä Bue Ers,


text:
der war ä Bue Joschuas, der war ä Bue Elisers, der war ä Bue Jorims, der war ä Bue vum Mattat, der war ä Bue Levis,


text:
der war ä Bue Simeons, der war ä Bue Judas, der war ä Bue vum Josef, der war ä Bue Jonams, der war ä Bue Eljakims,


text:
der war ä Bue Meleas, der war ä Bue Mennas, der war ä Bue Mattatas, der war ä Bue Nathans, der war ä Bue David,


text:
der war ä Bue Isais, der war ä Bue Obeds, der war ä Bue vum Boas, der war ä Bue Salmas, der war ä Bue Nachschons,


text:
der war ä Bue Amminadabs, der war ä Bue Admins, der war ä Bue Arnis, der war ä Bue Hezrons, der war ä Bue vum Perez, der war ä Bue Judas,


text:
der war ä Bue Jakobs, der war ä Bue Isaaks, der war ä Bue Abrahams, der war ä Bue Terachs, der war ä Bue Nahors,


text:
der war ä Bue Serugs, der war ä Bue Regus, der war ä Bue Pelegs, der war ä Bue Ebers, der war ä Bue Schelachs,


text:
der war ä Bue Kenans, der war ä Bue Arpachschads, der war ä Bue Sems, der war ä Bue Noahs, der war ä Bue Lamechs,


text:
der war ä Bue Metuschelachs, der war ä Bue Henochs, der war ä Bue Jereds, der war ä Bue Mahalalels, der war ä Bue Kenans,


text:
un vierzig Däg lang vum Deufel vusuecht. Un na <n>(er)</n> het nigs gässe in däne Däg, un als sie ä End hän, het da <n>(er)</n> hunga ka.


text:
Dr Deufel aba sait zue nem: Bisch dü Gottes Bue, so sag zue däm Schtei <n>(Wackes)</n>, daß sa Brot wäre soll.


text:
Un Jesus git nem zantwort: S schtoht gschriebe <n>(5. Moses 8,3)</n>: "Dr Mensch läbt nit ällei vum Brot.".


text:
un sait zue nem: Alli Macht will i <n>(ich)</n> dir ge un ihri Herrlichkeit; denn sie isch ma <n>(mir)</n> ibage, un i <n>(ich)</n> gib sie, wäm i <n>(ich)</n> will.


text:
Jesus git nem zantwort un sait: S schtoht gschriebe <n>(5. Moses 6,13)</n>: "Dü sollsch d Herrn, di Gott, abäte <n>(ahimmle)</n> un nem ällei diene."


text:
Un na <n>(er)</n> fihrt nen nohch Jerusalem un schtellt nen uf d Zinne vum Tempel un sait zue nem: Bisch dü Gottes Bue, so wirf di vu do abe;


text:
denn s schtoht gschriebe <n>(Psalm 91,11.12)</n>: "Er wird sinene Engel dinetwege bfehle, daß sie dich bwahre.


text:
Un sie wäre di uf d Händ <n>(Pfode)</n> trage <n>(schleipfe)</n>, dmit dü dini Feß nit an ä Schtei <n>(Wackes)</n> schtosesch."


text:
Jesus git zantwort un sait zue nem: S isch gsait <n>(5. Moses 6,16)</n>: "Dü sollsch d Herrn, di Gott, nit vusueche."


text:
Un Jesus kummt in dr Kraft vum Geischt wieda nohch Galiläa, un d Kunde vu nem hallt durch alli umliegende Derfa <n>(Käffa)</n>.


text:
Un na <n>(er)</n> lehrt in ihre Synagoge <n>(Gotteshus)</n> <n>(Gotteshiisa)</n> un wird vu jedem globt.


text:
Un na <n>(er)</n> kummt nohch Nazareth, wo er ufgwachse war, un goht nohch sinere Gwohnet am Sabbat in d Synagoge <n>(Gotteshus)</n> un schtoht uf un wot läse.


text:
Do wird nem des Boech vum Prophete Jesaja ge. Un als sa des Boech ufgmacht het, findet da <n>(er)</n> de Schtell, wo gschriebe schtoht <n>(Jesaja 61,1.2)</n>: "


text:
Dr Geischt vum Herrn isch uf ma <n>(mir)</n>, wel er mi gsalbt het, z vukündige s Evangelium d Arme; er het mi gschickt, z predige d Gfangene, daß sie fräi si solle, un d Blindä, daß sie luege solle, un d Vuschlagene, daß sie fräi un ledig si solle,


text:
Un als er s Boech zuegmacht het, git er's däm Diena un het sich anekockt . Un alli Aug in dr Synagoge <n>(Gotteshus)</n> sähn uf nen.


text:
Un na <n>(er)</n> fangt a, zue nene zue schwätze: Hiit isch des Wort vu d Schrift erfillt vor äire Ohre.


text:
Un sie gän alli Ziignis vu nem un wundre sich, daß solchi Wort dr Gnade üs sinem Mul <n>(Gosch)</n> kumme, un sage: Isch des nit im Josef si Bue?


text:
Un na <n>(er)</n> sait zue nene: Ihr den zue ma <n>(mir)</n> des Sprichwort sage: Dokta, hilf dir selba! Denn welchi großi Sach hän ma <n>(mir)</n> ghärt , de in Kapernaum gschähe sin! Doe des au do d Heim <n>(in dinere Vadaschtadt)</n>!


text:
Aba erlich, i <n>(ich)</n> sag äich: S ware vieli Witwe in Israel zue d Ziit vum Elia, als dr Himmel vuschlosse war dräi Johr un sechs Monet un ä großi Hungasnot isch gsi im ganze Land,


text:
un zue keinarä vu nene wird Elia gschickt als ällei zue einarä Witwe nohch Sarepta in d Gegend vu Sidon.


text:
Un vieli Üssätzige ware in Israel zue d Ziit vum Prophete Elisa, un keina vu nene wird sufa als ällei Naaman üs Syrien.


text:
Un sie sin uf gschtande un schtoße nen zue d Schtadt üsä un fihre nen an d Schtich vum Berg, uf däm ihri Schtadt bäut war, um nen abe zwerfe.


text:
Halt, was willsch dü vu uns <n>(us)</n>, Jesus vu Nazareth? Dü bisch kumme, uns <n>(us)</n> z vunichte. Ich weiß, wer dü bisch: dr Heilige Gottes!


text:
Un Jesus schelt nen un sait: Halt s Mul <n>(Gosch)</n> un fahr üs vu nem! Un dr bese Geischt wirft nen midde unda sie un fahrt vu nem üs un doet nem kei Schadä.


text:
Un s kummt ä Angscht iba sie alli, un sie schwätze mitänanda un sage: Was isch des fir ä Wort? Er schwätzt mit Vollmacht un Gwalt zue d bese Geischta, un sie fahre üs.


text:
Un na <n>(er)</n> macht sich uf üs dr Synagoge <n>(Gotteshus)</n> un kummt ins Hus vum Simon. Un im Simon sini Schwiegamuetter het hoches Feba, un sie bitt nen fir sie.


text:
Un na <n>(er)</n> kunnt zue narä un bfielt däm Feba, un s het sie vuloße . Un gli druf schtoht sie uf un dient ne.


text:
Un als d Sunne undagange isch, bringe alli ihri Kranke mit manchali Lide zue nem. Un na <n>(er)</n> legt d Händ <n>(Pfode)</n> uf jede un macht sie gsund


text:
Vu vielä fahre au die bese Geischta üs un brellä: Dü bisch dr Bue Gottes! Un na <n>(er)</n> schelt sie un het sie nit schwätze glo ; denn sie hän gwißt, daß er dr Chrischtus war.


text:
Als ses aba Dag wird, goht er üsä an ä insames Plätzli; un des Volk suecht nen, un sie kumme zue nem un wen nen feschthebä, dmit er nit vu nene go dät.


text:
Er sait aba zue nene: Ich mueß au in die andere Schtädt des Evangelium predige vum Rich Gottes; denn dzue bi i <n>(ich)</n> gschickt.


text:
S isch bassiert, als sich d Lit zue nem drängt hän, um des Wort Gottes z häre, do schtoht er am See Genezareth


text:
Do schtiegt er in ei Boot, des im Simon ghärt het, un bittet nen, ä weng vum Land wegzfahre. Un na <n>(er)</n> het sich anekockt un lehrt d Lit vum Boot üs.


text:
Un als er ufghert het z schwätze, sait da <n>(er)</n> zum Simon: Fahr üsä, wo`s def isch, un werfe äiri Netze zum Fange üs!


text:
Un Simon git zantwort un sait: Meischta, ma <n>(mir)</n> hän die ganzi Nacht gschafft un nigs gfange; aba uf di Wort hi will i <n>(ich)</n> d Netze üswerfe.


text:
Un sie winke ihre Freunde, de im andere Boot ware, sie solle kumme un mit tene ze. Un sie kumme un fillä beidi Boot voll, so daß sie schier absufe.


text:
Als des Simon Petrus sieht, flegt er Jesus vor d Feß un sait: Herr, gang wäg vu ma <n>(mir)</n>! Ich bi ä sindige Mensch.


text:
ebeso au Jakobus un Johannes, d Buebä vum Zebedäuns <n>(us)</n>, Simon sini Freunde. Un Jesus sait zum Simon: Fircht di nit! Vu etze a wirsch dü Mensche fange.


text:
Un s isch bassiert aba, als er in einarä Schtadt war, lueg, do war ä Ma volla Ussatz. Als der Jesus sieht, flegt er ane uf si Visasch <n>(Gsicht)</n> un bittet nen un sait: Herr, willsch dü, so kannsch dü mich sufa mache.


text:
Un na <n>(er)</n> schtreckt si Hand üs un rihrt nen a un sait: Ich will's doe, etze bisch sufa! Un gli druf wich dr Ussatz vu nem.


text:
Un na <n>(er)</n> bfielt nem, daß er's nemads sage soll. Gang aba hi un zeig di däm Prieschter un opfa fir di Sufa wäre, we Moses gsait het, däne zum Ziignis.


text:
Aba d Kunde vu nem breitet sich imma witer üs, un s kummt ä großi Schar Lit zsämme, zum häre un gsund z wäre vu ihre Krankheite.


text:
Un s isch bassiert eines Dages, als er glehrt het, daß au Pharisäer un Schriftglehrti dogsäße sin, de kumme ware üs alle Derfa <n>(Käffa)</n> in Galiläa un Judäa un üs Jerusalem. Un d Kraft vum Herrn war mit nem, daß er heile ka.


text:
Un lueg, ä baar Männa bringe ä Mensch uf nem Bett; der war glähmt. Un sie vusuechte, nen inäzbringe un vor nen z lege.


text:
Un wel sie wägä dr Lit kei Igang find, nen inäzbringe, schtiege sie uf s Dach un lenen durch d Ziegel abe mit däm Bett midde unda sie vor Jesus.


text:
Un d Schriftglehrti un Pharisäer fange a z ibalege un sage: Wer isch der, daß er Gottesläschterig schwätzt? Wer ka Sinde vuge als ällei Gott?


text:
Dmit ihr aba wißt, daß dr Menschebue Vollmacht het, uf Erde Sinde z vuge - sait da <n>(er)</n> zum Glähmte: Ich sag dir, schtand uf, nimm di Bett un gang heim!


text:
Un gli druf schtoht er uf vor ihre Auge un nimmt s Bett, uf däm er gläge het, un goht heim un priest Gott.


text:
Un sie vuschrecke alli un priese Gott un wäre mit Angscht erfillt un sage: Mir hän hiit ä seltsami Sach gsähne.


text:
Un dnohch goht er üsä un sieht ä Zöllna mit Name Levi am Zoll hocke un sait zue nem: Folg ma <n>(mir)</n> nohch!


text:
Un Levi richte nem ä großes Ässä zue in sinem Hus, un vieli Zöllna un andari hocke mit nem am Disch.


text:
Un d Pharisäer un ihri Schriftglehrti hän gschtängert un sage zue sinene Jinger: Wurum ässä un trinke ihr mit d Zöllna un Sinda?


text:
Sie aba sage zue nem: D Jinger vum Johannes faschte me <n>(oft)</n> un bäte viel, ebeso d Jinger vu dr Pharisäer; aba dini Jinger ässä un trinke.


text:
Jesus sait aba zue nene: Ihr kennt d Hochziitsgäscht nit faschte losse, solang dr Bräutigam bi nene isch.


text:
S wird aba de Ziit kumme, daß dr Bräutigam vu nene gnumme wird; dann <n>(dnoh)</n> den sie faschte, in däne Däg.


text:
Un na <n>(er)</n> sait zue nene ä Glichnis: Nemad rißt ä Lappe vu nem näji <n>(naii)</n> Häß <n>(Kleid)</n> un flickt nen uf ä altes Häß <n>(Kleid)</n>; sunscht vurißt ma des näji <n>(naii)</n>, un dr Lappe vum näji <n>(naii)</n> paßt nit uf des alte.


text:
Un nemads fillt näji <n>(naii)</n> Wi in alti Schliich; sunscht vurißt dr näji <n>(naii)</n> Wi d Schliich un wird vuschittet, un d Schliich vuderbe.


text:
Un s isch bassiert an einem Sabbat, daß er durch ä Kornfeld goht; un sini Jinger riße ä baar Ähre üs un vuriebe sie mit d Händ <n>(Pfode)</n> un ässä.


text:
Un Jesus git zantwort un sait zue nene: Hän ihr nit des gläse, was David doe het, als sa hunga ka het un de, de bi nem ware?


text:
we er ins Hus Gottes goht un d Schaubrot nimmt un ißt, des doch nemads ässä het derfe als de Prieschter ällei, un we er sie au däne git, de bi nem ware?


text:
S isch bassiert aba a nem anderem Sabbat, daß er in d Synagoge <n>(Gotteshus)</n> goht un lehrt. Un do war ä Mensch, däm si rechti Hand war vudorrt.


text:
Aba d Schriftglehrti un Pharisäer gän acht druf, ob er au am Sabbat heile wird, dmit sie ebis find däte, nen z vuklage.


text:
Er aba merkt ihr denke un sait zue däm Ma mit dr vutrocknete Hand: Schtand uf un kumm viiri! Un na <n>(er)</n> schtoht uf un kunnt vor.


text:
Do sait Jesus zue nene: Ich frog äich: Isch's recht, am Sabbat Guetes z doe odr Beses, Läbä z ge odr vunichte?


text:
Un na <n>(er)</n> luegt sie alli ringsum a un sait zue nem: Schtreck di Hand üs! Un na <n>(er)</n> doet's; do wird sini Hand wieda zrechtgmacht.


text:
S isch bassiert zue dr Ziit, daß er uf ä Berg goht, um z bäte; un er bliebt d Nacht iba im Gebet zue Gott.


text:
Un als ses Dag wird, reft er sini Jinger un bschtimmt zwöelf vu nene, de er au Aposchtel gheiße het:


text:
Simon, den er au Petrus gheiße het, un Andreas, si Brueda, Jakobus un Johannes; Philippus un Bartholomäus;


text:
Un na <n>(er)</n> goht mit tene nab un kunnt uf ä ebenes Feld. Un um nen war ä großi Schar vu sinene Jinger un ä großi Schar vum Volk üs ganz Judäa un Jerusalem un üs däm Küschteland vu Tyrus un Sidon,


text:
de kumme ware, nen zue häre un vu ihre Krankheite gheilt z wäre; un de vu schlechte Geischta umtriebe ware, wäre gsund


text:
Un na <n>(er)</n> hebt sini Auge uf iba sini Jinger un sait: Selig sin ihr Armi; denn des Rich Gottes isch äich.


text:
Selig sin ihr, de ihr etzed hunga hän; denn ihr solle satt wäre. Selig sin ihr, de ihr etzed hiile; denn ihr den lache.


text:
Selig sin ihr, wenn äich de Mensch hasse un äich üsschtoße un bschimpfe un vuwerfe äiri Name als besi wägem Menschebue.


text:
Freue äich an däne Däg un springe vor Freuid; denn luege, aicha Lohn isch groß im Himmel. Denn`s gliche hän ihri Vädare d Prophete doe.


text:
Weh äich, de ihr etzed satt sin! Denn ihr den hunga ha. Weh äich, de ihr etzed lache den! Denn ihr den hiile un klage.


text:
Aba i <n>(ich)</n> sag äich, de ihr grad zuehert: Liebt <n>(Leb hän)</n> äiri Gegna <n>(Feinde)</n>; den wohl däne, de äich hasse;


text:
Un wer dir uf d Backe schlat, däm gib die andere au; un wer dir d Mandel nimmt, däm vuwer au d Rock nit.


text:
Un wenn ihr de leb <n>(lieb)</n> hän, de äich liebe, was fir ä Dank hän ihr dvu? Denn au d Sinda liebe ihri Freunde.


text:
Un wenn ihr däne leiht, vu däne ihr ebis z gregä meinet, was fir ä Dank hän ihr dvu? Au d Sinda leihe d Sinda, dmit sie des Gliche gregä.


text:
Vielmeh liebt <n>(leb hän)</n> äiri Gegna <n>(Feinde)</n>; den Guetes un leiht, wo ihr nigs dfir z gregä hofft. So wird aicha Lohn groß si, un ihr den Kinda vum Allahechschte si; denn er isch gütig gege die Undankbare un Bese.


text:
Un richte nit, so wäre na au nit grichtet. Vudamme nit, so wäre ihr nit vudammt. Vugen, so wird äich vuge.


text:
Gen, so wird äich ge. Ä volles, drucktes, gritteltes un ibafließendes Maß wird ma in airen Schoß ge; denn ebe mit däm Maß, mit däm ihr meßt, wird ma äich wieda meße.


text:
Er sait tene aba au ä Glichnis: Kann au ä Blindä in nem Blindä d Wäg zeigä? Werde sie nit alli beidi in de Gruebe flege?


text:
Was siehsch dü aba d Schplitta in dinem Brueda sinene Auge, un d Balkä in dinene Auge nimmsch dü nit wohr?


text:
We kannsch dü sage zue dinem Brueda: Halt schtill, Brueda, i <n>(ich)</n> will d Schplitta üs dinem Aug ze, un dü siehsch selba nit d Balkä in dinem Aug? Dü Heuchla, ze zerscht d Balkä üs dinem Aug un lueg dann <n>(dnoh)</n> zue, daß dü d Schplitta vu dinem Brueda sinem Aug zehsch!


text:
Denn jeda Baum wird an sinere eigene Frucht erkennt. Ma pflickt jo nit Feige vu d Dorne, au liest ma nit Trübe vu d Hecke.


text:
Ä guete Mensch bringt Guetes viiri üs däm guete Schatz vu sinem Herz; un ä bese bringt Beses viiri üs däm bese. Denn mit was des Herz voll isch, dvu goht s Mül <n>(d Gosche)</n> iba.


text:
Wer zue ma <n>(mir)</n> kummt un härt mini Werter <n>(Worte)</n> un doet`s au i <n>(ich)</n> will äich zeigä, wäm er glich isch.


text:
Er glich nem Mensch, dr ä Hus bäut het un grabt def un legt d Grund uf fen Felsä. Als aba ä Wasserflut kummt, do riß dr Strom an däm Hus un ka s nit bewege; denn`s war guet bäut.


text:
Wer aba härt un nit doet, der glicht nem Mensch, der ä Hus bäut het uf d Bode, ohni Grund z lege; un dr Strom rißt a nem un s flegt gli zsämme, un si Ischturz isch groß.


text:
Als sa aba vu Jesus ghärt het, schickt er d Älteschte vu d Jude zue nem un bittet nen, z kumme un si Knecht gsund z machen.


text:
Als sie aba zue Jesus kumme, bitt sie nen arg un sage: Er isch s wert, daß dü nem de Bitte erfillsch;


text:
denn er het unsa Volk leb <n>(lieb)</n>, un d Synagoge <n>(Gotteshus)</n> het da <n>(er)</n> uns <n>(us)</n> bäut.


text:
Do goht Jesus mit tene. Als er aba ni mi wiet vum Hus war, schickt dr Hauptma Freunde zue nem un loßt tem sage: Ach Herr, bmeh di nit; i <n>(ich)</n> bi nit wert, daß dü unda mi Dach gohsch;


text:
drum ha au i mi nit selba fir würdig gachtet, zue dir z kumme; sundern sag ä Wort, so wird mi Knecht gsund


text:
Denn au i <n>(ich)</n> bi ä Mensch, dr Obrigkeit folgsam, un ha Soldate unda ma <n>(mir)</n>; un wenn i <n>(ich)</n> zue nem sag: Gang hi!, so goht er hi; un zue nem anderä: Kumm her!, so kummt er; un zue minem Knecht: Doe des!, so doet er's.


text:
Als aba Jesus des ghärt het, vuwundret er sich iba nen un drillt sich um un sait zum Volk, des sem nohch gfolgt isch: Ich sag äich: So ä Glaube ha i <n>(ich)</n> in Israel nit gfunde.


text:
Un s isch bassiert dnohch, daß er in ä Schtadt mit Name Nain goht; un sini Jinger gehn mit nem un ä großi Schar Lit.


text:
Als er aba nooch an`s Stadttor kummt, lueg, do trait ma ä Dote üsä, der dr einzige Bue vu sinere Muetter war, un sie war ä Witwe; un ä großi Schar Lit üs dr Schtadt goht mit ihrä.


text:
Un kunnt dzue un brihrt d Sarg, un de Träga bliebe schtoh. Un na <n>(er)</n> sait: Bebli, i <n>(ich)</n> sag dir, schtand uf!


text:
Un Angscht gregä sie alli, un sie priese Gott un sage: S isch ä große Prophet unda uns <n>(us)</n> ufgschtande, un: Gott het si Volk bsuecht.


text:
un schickt sie zum Herrn un froge nen: Bisch dü, der do kumme soll, odr sollä ma <n>(mir)</n> uf ä anderä warte?


text:
Als aba de Männa zue nem kumme, sage sie: Johannes dr Däufa het uns <n>(us)</n> zue dir gschickt un losst di froge: Bisch dü, der do kumme soll, odr soll ma <n>(mir)</n> uf ä andere warte?


text:
Zue däre Schtund macht Jesus vieli gsund vu Krankheite un Plage un bese Geischta, un vielene Blindä schenkt da s Augelecht.


text:
Un Jesus git zantwort un sait zue nene: Gehn un vuzehle Johannes, was ihr gsähne un ghärt hän: Blindi luege, Lahmi gehn, Üssätzige wäre sufa, Daubi häre, Doti schtehn wieda uf, Arme wird s Evangelium predigt;


text:
Als aba de Bote vum Johannes fortgange sin, fangt Jesus a, zum Volk iba Johannes z schwätze: Was sin ihr nüsgange in de Wüschte z luege? Wellet da ä Rohr säh, des vum Wind bwegt wird?


text:
Odr was sin ihr nüsgange z luege? Wellet da ä Mensch säh in weiche Kleida? Luege, de de herrlichi Kleida hän un fett läbä, de sin bi d kenigliche Hef.


text:
Odr was sin ihr nüsgange z luege? Wellet da ä Prophet säh? Nur, i <n>(ich)</n> sag äich: Er isch me als ä Prophet.


text:
S isch's, vu nem gschriebe un schtoht <n>(Maleachi 3,1)</n>: "Lueg, i <n>(ich)</n> schick mi Bote vor da her, der di Wäg vor da mache soll."


text:
Ich sag äich, daß unda däne, de vu einem Wieb uf d Welt kumme sin, keina greßa isch als Johannes; der aba dr Klinschte isch im Rich Gottes, der isch greßa als er.


text:
Un allem Volk, des nen ghärt het, un d Zöllna gän Gott recht un len sich daufe mit dr Daufi vum Johannes.


text:
Aba d Pharisäer un Schriftglehrti hän nen vuachtet, was Gott däne ge het, un len sich nit vu nem daufe.


text:
Sie sin d Kinda glich, de uf fem Markt hocke un röfä änanda zue: Mir hän äich ufgschpielt, un ihr hän nit danzt; ma <n>(mir)</n> hän drürigi Leda gsunge, un ihr hän nit ghilt.


text:
Dr Menschebue isch kumme, ißt un trinkt; so sage ihr: Lueg, der Mensch isch ä Fressa un Wisüfa, ä Fründ <n>(Freund)</n> vu dä Zöllna un Sinda!


text:
S bittet nen aba eina vu dr Pharisäer, bi nem z ässä. Un na <n>(er)</n> goht inä in des Hus vum Pharisäer un het sich anekockt an d Disch.


text:
Un lueg, ä Wieb war in dr Schtadt, de war ä Sindarin. Als de ghärt het, daß er am Disch sitzt im Hus vum Pharisäer, holt sie ä Glas mit Salbel


text:
un kunnt vu hinte zue sinene Feß, hiilt un fangt a, sini Feß mit Träne z benetzä un mit d Hoor vu ihrem Kopf z trockne, un küßt sini Feß un salbt sie mit Salbel.


text:
Als aba des dr Pharisäer sieht, der nen iglade het, sait da <n>(er)</n> bi sich selba un het gsait: Wenn der ä Prophet wär, so wüßt er, wer un was fir ä Wieb des isch, de nen arihrt; denn sie isch ä Sindarin.


text:
Jesus git zantwort un sait zue nem: Simon, i <n>(ich)</n> ha dir ebis z sag. Er aba sait: Meischta, sag`s!


text:
Simon git zantwort un sait: Ich denke, der, däm ma am meischte gschenkt het. Er aba sait zue nem: Dü hesch recht gurdeilt.


text:
Un na <n>(er)</n> drillt sich zue dem Wieb un sait zum Simon: Siehsch dü des Wieb? Ich bi in di Hus kumme; dü hesch ma <n>(mir)</n> kei Wassa fir mini Feß ge; de aba het mini Feß mit Träne bnetzt un mit ihrem Hoor trocknet.


text:
Dü hesch ma <n>(mir)</n> kei Kuß ge; de aba het, sit i <n>(ich)</n> inekumme bi, nit ufkert, mini Feß z küsse.


text:
Wägä däm sag i <n>(ich)</n> dir: Ihri vieli Sinde sin vuge, denn sie het viel Liebe <n>(Lebi)</n> zeigt; wäm aba äweng vuge wird, der liebt <n>(lebt)</n> nur äweng.


text:
Un s isch bassiert dnohch, daß er durch Schtädt un Derfa <n>(Käffa)</n> zoge isch un predigt un vukindigt s Evangelium vum Rich Gottes; un de Zwöelf ware mit nem,


text:
dzue ä baar Wieba, de er gsund gmacht het vu bese Geischta un Krankheite, nämlich Maria, gnennt Magdalena, vun der siebä besi Geischta üsgfahre ware,


text:
un Johanna, des Wieb vum Chuzas, vumä Vuwalta vum Herodes, un Susanna un vieli anderi, de nene diene mit ihrer Habe.


text:
Als etze ä großi Schar Lit binanda war un sie üs d Schtädt zue nem kumme sin, schwätzt er in nem Glichnis:


text:
S goht ä Säma üs, z saje si Same. Un indäm er sajt, flegt einiges uf d Wäg un wird vutrammt, un d Vegel unda rem Himmel fräßen's uf.


text:
Un einiges flegt uf guetes Land; un s goht uf un trait hundertfach Frucht. Als er des gsait het, reft er: Wer Ohre het z häre, der soll härä!


text:
Er aba sait: Äi <n>(ich)</n> isch's ge, de Gheimniss vum Rich Gottes z vuschtoh, d andere aba in Glichnisse, dmit sie`s nit sähn, au wenn sie`s sähn, un nit vuschtehn, au wenn sie`s häre.


text:
De aba uf fem Wäg, des sin de, de s häre; dnohch kummt dr Deufel un nimmt des Wort üs ihrem Herz, dmit sie nit glaube un selig wäre.


text:
De aba uf fem Felse sin de: wenn sie`s häre, nähmä sie des Wort mit Fräid <n>(Freud)</n> uf. Doch sie hän keini Wurzle; ä Ziitlang glaube sie, un zue dr Ziit wenn d Afechtig kunnt flege sie ab.


text:
Was aba unda d Dorne flegt, sin de, de s häre un gehn hi un erschticke unda d Sorge, däm Richtum un d Fräid <n>(Freud)</n> am Läbä un bringe keini Frucht.


text:
Des aba uf fem guete Land sin de, de des Wort häre un bhalte in nem feine, guete Herz un bringe Frucht in Geduld.


text:
Nemad aba zindet ä Lecht a un deckt`s mit nem Gfäß zue odr hockt`s unda ä Bank; sundern er hockt`s uf ä Laichta, dmit, wer inegoht, des Lecht sieht.


text:
Denn s isch nigs vuborge, was nit bekannt wäre soll, au nigs geheim, was nit bekannt wird un an d Dag kumme soll.


text:
So luege etze druf, we ihr zuehert; denn wer do het, däm wird ge; wer aba nit het, däm wird au des gnumme, was er meinet z ha.


text:
Un s isch bassiert an nem der Däg, daß er in ä Boot schtiegt mit sinene Jinger; un er sait zue nene: Len uns <n>(us)</n> iba d See fahre. Un sie schtoße vum Land ab.


text:
Un als sie fahre, schloft er i. Un s kummt ä Windwirbel iba d See, un d Wellä ibafalle sie, un sie ware in großa Gfahr.


text:
Do gehn sie zue nem un weckte nen uf un sage: Meischta, Meischta, ma <n>(mir)</n> kumme um! Do schtoht er uf un schelt d Wind un d Woge vum Wassa, un sie lege sich, un s entschtoht ä Schtilli.


text:
Er sait aba zue nene: Wo isch aicha Glaube? Sie aba firchte sich un vuwundrete sich un sage zueänanda: Wer isch der? Au däm Wind un däm Wassa bfiehlt er, un sie sin nem hörig.


text:
Un als er ans Land kunnt, trifft da ä Ma üs dr Schtadt, der het besi Geischta; er trait sit langa Ziit keini Kleida me un bliebt in keinem Hus, sundern in d Grabhöhlene.


text:
Als er aba Jesus sieht, brellt er uf un flegt vor rem ane un reft lut: Was willsch dü vu ma <n>(mir)</n>, Jesus, dü Bue Gottes vum Allahechschte? Ich bitt di: Quäl mi nit!


text:
Denn er het däm schlechte Geischt bpfohle, üs däm Mensch üszfahre. Denn der het nen langi Ziit plagt; un er wird mit Kette un Fessle bunde un gfange ghalte, doch er vuriß sini Fessle un wird vu däm bese Geischt in d Wüschte triebe.


text:
Un Jesus het nen gfrogt: We heißesch dü? Er git zantwort: Legion. Denn s ware vieli besi Geischta in nen gfahre.


text:
S war aba dert uf däm Berg ä großi Herde Säu uf dr Weid <n>(Heet)</n>. Un sie bitt nen, daß er ne gschtatet, in de Säu z fahre. Un na <n>(er)</n> gschtatet s dene.


text:
Do fahre de bese Geischta vum Mensch üs un fahre in d Säu; un d Herde schtürmt d Schtich abe in d See un vusüfft.


text:
Als aba d Hirte sähn, was do bassiert isch, haue sie ab un vuzehle`s in dr Schtadt un in d Derfa <n>(Käffa)</n>.


text:
Do gehn d Lit üsä, um sich des a zluege, was gschähe war, un kumme zue Jesus un find d Mensch, vum däm besi Geischta üsgfahre ware, sitzend zue d Feß Jesus, azogä un vuninftig, un sie vuschrekä.


text:
Un di ganze Lit üs däm umliegende Land dr Gerasener bitte nen, vu nene fortzgoh; denn s het sie großi Angscht packt. Un na <n>(er)</n> schtiegt ins Boot un kehrt zruck.


text:
Aba dr Ma, vum däm de bese Geischta üsgfahre ware, bittet nen, daß er bi nem bliebe dirft. Aba Jesus schickt nen fort un sait:


text:
Gang wieda heim un sag, was fir ä großi Sach Gott an dir doe het. Un na <n>(er)</n> goht hi un vukindigt iba all in dr Schtadt, was fir ä großi Sach Jesus a nem doe het.


text:
Un lueg, do kummt ä Ma mit Name Jaïrus, der ä Vorschteha vu dr Synagoge <n>(Gotteshus)</n> war, un flegt Jesus vor d Feß un bittet nen, in si Hus z kumme;


text:
denn er het ä einzigi Dochta vu etwa zwöelf Johr, de liet in d letschte Zig. Un als er inegoht, drängt nen des Volk.


text:
Un ä Wieb het d Bloetfluß sit zwöelf Johr; de het alles, was sie zum Läbä het, fir d Dokta ufgwendet un ka vu keinem gheilt wäre.


text:
De kunnt vu hinte a nen rah un brihrt d Saum vu sinem Gwand <n>(Häß)</n>; un gli druf härt ihr Bloetfluß uf.


text:
Un Jesus het gfrogt: Wer het mi brihrt? Als ses aba alli abschtritte, sait Petrus: Meischta, des Volk drängt un druckt di.


text:
Jesus aba sait: S het mi jemads brihrt; denn i <n>(ich)</n> ha gschpirt, daß ä Kraft vu ma <n>(mir)</n> üsgange isch.


text:
Als aba des Wieb sieht, daß s nit vuborge bliebe ka, kummt sie mit Zittre un flegt vor rem ane un vukindet vor alle Lit, wurum sie nen agrihrt het, un we sie gli druf gsund wore war.


text:
Als er noh schwätzt, kummt eina vu d Lit vum Vorschteha vu dr Synagoge <n>(Gotteshus)</n> un sait: di Dochta isch gschtorbe; bmeh d Meischta nimi.


text:
Als er aba in des Hus kummt, losst er nemads mit inegoh als Petrus un Johannes un Jakobus un d Vada <n>(Babbe)</n> un d Muetter vum Kind.


text:
Sie hilä aba alli un klage um sie. Er aba sait: Hilet nit! Sie isch nit gschtorbe, sundern sie schloft.


text:
Un ihr Geischt kummt wieda, un sie schtoht gli druf uf. Un na <n>(er)</n> bpfiehlt, ma soll ihr z ässä ge.


text:
Er reft aba de Zwöelf zsämme un git tene Gwalt un Macht iba alli bese Geischta, un daß sie Krankheite heile kenne,


text:
Un na <n>(er)</n> sait zue nene: Ihr sollt nigs mit uf d Wäg nähmä, nit Schtock noh Daschä noh Brot noh Geld; es soll au eina nit zwei Hemb ha.


text:
Un wenn sie äich nit ufnähmä, dann <n>(dnoh)</n> gehn fort üs dr Schtadt un schittle d Schtaub vu äire Feß zum Ziignis gege sie.


text:
Un sie gehn üsä un zen vu Dorf <n>(Kaff)</n> zue Dorf <n>(Kaff)</n>, predige s Evangelium un mache d Lit gsund in alle Derfa <n>(Käffa)</n>.


text:
S kummt aba vor Herodes, d Landesfirscht, alles, was bassiert isch; un er wird zapplig, wel vu ä baar gsait wird: Johannes isch vu d Dote ufgschtande;


text:
Un Herodes sait: Johannes, selle ha i <n>(ich)</n> köpft; wer isch aba des, iba den i <n>(ich)</n> des her? Un er wot nen gern säh.


text:
Un d Aposchtel kumme zruck un vuzehle Jesus, was fir großi Sach sie doe hän. Un na <n>(er)</n> nimmt sie zue sich, un er zeht sich mit tene ällei in d Schtadt zruck, de heißt Betsaida.


text:
Als d Lit des gmerkt hän, zegä sie däne nohch. Un na <n>(er)</n> losst sie zue sich un vuzehlt tene vum Rich Gottes un macht gsund, de de Heilig brücht hän.


text:
Aba dr Dag fangt a, sich z neige. Do kumme de Zwöelf zue nem un sage: Loß de Lit go, dmit sie higo in d Derfa <n>(Käffa)</n> un Höf ringsum un Herberge un Ässä finde; denn ma <n>(mir)</n> sin do in d Wüschte.


text:
Er aba sait zue nene: Gän ihr ne z ässä. Sie sage: Mir hän nit me als fünf Brot un zwei Fisch, s isch denn, daß ma <n>(mir)</n> higo sollä un fir alli de Lit Ässä kaufe.


text:
Denn s ware etwa fünfdusig Männa. Er sait aba zue sinene Jinger: Len sie anesitzä in Grubbä zue je fuchzig.


text:
Do nimmt er de fünf Brot un zwei Fisch un luegt ufä zum Himmel un dankt, bricht sie un git sie d Jinger, dmit sie`s däm Volk üsdeile.


text:
Un sie ässä un wäre alli satt; un d Rescht wird ufgsammelt, was sie an Brocke ibrig glo hän, zwöelf Kerb voll.


text:
Un s isch bassiert, als Jesus ällei war un bätet un nur sini Jinger bi nem ware, do het da <n>(er)</n> sie gfrogt un sait: Was sage d Lit, daß i <n>(ich)</n> bi?


text:
Sie antworte un sage: Sie sage, dü bisch Johannes dr Däufa; ä baar aba, dü bisch Elia; anderi aba, s isch eina vu d alte Prophete ufgschtande.


text:
Er aba sait zue nene: Was sage ihr aba, wer i <n>(ich)</n> bi? Do git Petrus antwort un sait: Dü bisch dr Chrischtus Gottes!


text:
un sait: Dr Menschebue mueß viel liede un rüssgworfe wäre vu d Älteschte un Hohenpriester un d Schriftglehrti un umbrocht wäre un am dritte Dag ufschtoh.


text:
Do sait da <n>(er)</n> zue nene ällei: Wer ma <n>(mir)</n> folge will, der vuleuignet sich selba un nihmt si Kriiz uf sich jede Dag un goht ma <n>(mir)</n> nohch.


text:
Denn wer si Läbä gregä will, der wird s vuliere; wer aba si Läbä vuliert wägä ma <n>(mir)</n>, der wird's gregä.


text:
Denn was fir ä Nutze het dr Mensch, wenn er die ganzi Welt gwinnt un vuliert sich selbscht odr nihmt Schadä a sich selbscht?


text:
Wer sich aba wägä ma <n>(mir)</n> un minem Wort schämt, däm wird sich dr Menschebue au schäme, wenn er kumme wird in sinere Herrlichkeit vor rem Vada <n>(Babbe)</n> un dr heilige Engel.


text:
Ich sag äich aba gwiß: Ä baar vu däne, de do schtehn, wäre d Dod nit schmeckä, bis sie s Rich Gottes sähn.


text:
Un s isch bassiert, etwa acht Däg nohch däm, daß er mit sich nimmt Petrus, Johannes un Jakobus un goht uf ä Berg, um z bäte.


text:
Petrus aba un de bi nem ware, ware volla Schlof. Als sie aba ufgwacht sin, sähn sie, we er vuklärt war, un de zwei Männa, de bi nem gschtande sin.


text:
Un s isch bassiert, als sie vu nem schiede, do sait Petrus zue Jesus: Meischta, do isch`s fir uns <n>(us)</n> guet si! Len uns <n>(us)</n> dräi Hitte bäue, dir eini, Moses eini un Elia eini. Er wußt aba nit, was er schwätzt.


text:
Als er aba des gschwätzt het, kummt ä Wolke un ibaschattet sie; un sie vuschrekä, als sie in de Wolke inekume.


text:
Un s isch bassiert ä Schtimm üs dr Wolke, de sait: Des isch mi üserwählte Bue; uf den sollt da häre!


text:
Un als de Schtimm wäg war, find sie Jesus ällei. Un sie schwiege driba un vuzehle in däne Däg nemads, was sie gsähne hän.


text:
Un lueg, ä Ma reft: Meischta, i <n>(ich)</n> bitt di, lueg doch nohch minem Bue; denn er isch mi einzige Bue.


text:
Lueg, ä Geischt packt nen, daß er pletzlig brellt, un er rißt nen, daß er Schum vor rem Mul <n>(Gosch)</n> het, un losst kum vu nem ab un ribt nen ganz uf.


text:
Do git Jesus zantwort un sait: O dü ungläubiges un vukehrtes Gschlecht, we lang soll i <n>(ich)</n> bi äich si un äich ertrage? Bring di Bue her!


text:
Un als er zue nem kummt, riß nen dr bese Geischt un zerrt nen. Jesus aba schelt d schlechte Geischt un macht des Bebli gsund un git nen sinem Vada <n>(Babbe)</n> wieda.


text:
Len de Wort in äiri Ohre goh: Dr Menschebue wird ibaantwortet wäre in d Händ <n>(Pfode)</n> dr Menschä.


text:
Aba des Wort vuschten sie nit, un s war vor rene vuborge, so daß sie s nit begriffä. Un sie firchte sich, nen nohch däm Wort z froge.


text:
un sait zue nene: Wer des Kind ufnimmt in minem Name, der nimmt mich uf; un wer mich ufnimmt, der nimmt den uf, der mich gschickt het. Denn wer dr Klinschte isch unda äich alle, der isch groß.


text:
Do fangt Johannes a un sait: Meischta, ma <n>(mir)</n> sähn eina, der trieb besi Geischta üs in dinem Name; un ma <n>(mir)</n> len nen nit, denn er folgt dir nit nohch mit uns <n>(us)</n>.


text:
S isch bassiert, als de Ziit erfillt war, daß er weggnumme wäre soll, do drillt er si Visasch <n>(Gsicht)</n>, stracks nohch Jerusalem z wanderä.


text:
Un na <n>(er)</n> schickt Bote vor sich her; de gehn hi un kumme in ä Dorf <n>(Kaff)</n> vu dr Samariter, nem Herberge z mache.


text:
Un sie aba nähmä nen nit uf, wel er si Visasch <n>(Gsicht)</n> gwandt het, nohch Jerusalem z wanderä.


text:
Als aba des sini Jinger Jakobus un Johannes sähn, sage sie: Herr, willsch dü, so wen ma <n>(mir)</n> sage, daß Fiir vum Himmel flegt un sie frißt <n>(vuzehrt)</n>.


text:
Un Jesus sait zue nem: D Füchs hän Gruebe, un de Vegel unda däm Himmel hän Neschta; aba dr Menschebue het nigs, wo er si Kopf hinlege ka.


text:
Un na <n>(er)</n> sait zue nem anderem: Folg ma <n>(mir)</n> nohch! Der sait aba: Herr, gschtat ma <n>(mir)</n>, daß i <n>(ich)</n> zvor higang un mi Vada <n>(Babbe)</n> ins Grab bring.


text:
Un ä anderä sait: Herr, i <n>(ich)</n> will dir nohchfolge; aba gschtat ma <n>(mir)</n> zvor, daß i <n>(ich)</n> Abschied nihmt vu däne, de in minem Hus sin.


text:
Jesus aba sait zue nem: Wer sini Hand a d Pflug legt un luegt zruck, der isch nit gschickt fir s Rich Gottes.


text:
Dnohch het sich dr Herr anekockt witeri zweiesiebzig Jinger üszsörä un schickt sie zwei un zwei vor sich her in alli Schtädt un Derfa <n>(Käffa)</n>, wohi er go wot,


text:
un sait zue nene: D Ernt isch groß, dr Arbeita aba sin wenig. Drum bittet das d Herrn vu dr Ernt, daß er Arbeita üssendet in sini Ernte.


text:
Un wenn dert ä Kind vum Friede isch, so wird aicha Friede uf nem ruehe; wenn aba nit, so wird sich aicha Friede wieda zue äich wende.


text:
In demselbe Hus aba bliebe, ässä un trinke, was ma äich git; denn ä Arbeita isch si Lohn wert. Ihr sollt nit vu einem Hus zum andere go.


text:
Un wenn ihr in ä Schtadt kummt, un sie äich ufnähmä, dann <n>(dnoh)</n> ässä, was äich vorgsetzt wird,


text:
Au d Schtaub üs äira Schtadt, der sich an unsre Feß ghängt het, schittle ma <n>(mir)</n> ab uf äich. Doch solle na wisse: s Rich Gottes isch nooch herkumme.


text:
Weh dir, Chorazin! Weh dir, Betsaida! Denn wäre solchi Tade in Tyrus un Sidon gschähe, we sie bi äich gschähe sin, sie het längscht in Sack un Asche gsässä un Buße doe.


text:
Un dü, Kapernaum, we dü bis zum Himmel erhoben worde bisch? Dü wirsch bis in d Hell nabgschtoße wäre.


text:
Wer äich härt, der härt mich; un wer äich vuachtet, der vuachtet mich; wer aba mich vuachtet, der vuachtet den, der mich gschickt het.


text:
De Zweiesiebzig aba kumme zruck voll Fräid <n>(Freud)</n> un sage: Herr, au die bese Geischta sin uns <n>(us)</n> folgsam in dinem Name.


text:
Luege, i <n>(ich)</n> ha äich Macht ge, z träte uf Schlange un Skorpione, un Macht iba alli Gwalt vum Fäind; un nigs wird äich schade.


text:
Doch doriba freuet äich nit, daß äich de Geischta folgsam sin. Fräie <n>(Freuet)</n> äich aba, daß äiri Name im Himmel agschriebe sin.


text:
Zue der Schtund freut sich Jesus im heilige Geischt un sait: Ich lob di, Vada <n>(Babbe)</n>, Herr vum Himmel un dr Erde, wel dü des d Weise un Schlaue vuborge hesch un hesch s d Unmindige zeigt <n>(offenbart)</n>. Jo, Vada <n>(Babbe)</n>, so het`s dir gfalle.


text:
Alles isch ma <n>(mir)</n> ibage vu minem Vada <n>(Babbe)</n>. Un nemads weiß, wer dr Bue isch, als nur dr Vada <n>(Babbe)</n>, noh, wer dr Vada <n>(Babbe)</n> isch, als nur dr Bue un wäm s dr Bue zeige <n>(offenbare)</n> will.


text:
Un na <n>(er)</n> drillt sich zue sinene Jinger um un sait zue nene alle: Selig sin de Auge, de sähn, was ihr sähn.


text:
Denn i <n>(ich)</n> sag äich: Vieli Prophete un Kenig wodä säh, was ihr agluegt hän, un hän's nit gsähne, un häre, was ihr ghärt hän, un hän's nit ghärt.


text:
Un lueg, do schtoht ä Schriftglehrte uf, vusuecht nen un sait: Meischta, was mueß i <n>(ich)</n> doe, daß i <n>(ich)</n> des ewige Läbä greg <n>(ererbe)</n>?


text:
Er git zantwort un sait: "Dü sollsch d Herrn, di Gott, liebe vu ganzem Herze, vu ganza Seele, vu alle Kräfte un vu ganzem Gmet, un di Nächschte we dich selbscht" <n>(5. Moses 6,5; 3. Moses 19,18)</n>.


text:
Do git Jesus antwort un sait: S war ä Mensch, der goht vu Jerusalem nab nohch Jericho un flegt unda d Raiba <n>(Deb, Vubrecha)</n>; de zen nen üs un schle nen un mache sich dvu un len nen halbdot liege.


text:
un er goht zue nem, gießt El un Wi uf sini Wunde un vubindet sie, hebt nen uf si Tier un bringt nen in ä Herberge un vusorgt nen.


text:
Am nägschte Dag zeht er zwei Silbagrosche üsä, git sie däm Wirt un sait: Vusorg nen; un wenn dü me üsgibscht, will i <n>(ich)</n> dir's zahle, wenn i <n>(ich)</n> wiedakumm.


text:
Wer vu däne draie, meinsch dü, isch dr Nächste gsi däm, der unda d Raiba <n>(Deb, Vubrecha)</n> gflogä war?


text:
Als sie aba witazen, kummt er in ä Dorf <n>(Kaff)</n>. Do war ä Wieb mit Name Marta, de nimmt nen uf.


text:
Un sie het ä Schweschta, de hieß Maria; de het sich anekockt sich däm Herrn z Feß un härt sinene Gschichte zue.


text:
Marta aba macht sich viel z schaffe, um ne z diene. Un sie kunnt dzue un sait: Herr, frogsch dü nit dnohch, daß mich mi Schweschta ällei diene losst? Sag ihrä doch, daß sie ma <n>(mir)</n> helfe soll!


text:
Un s isch bassiert, daß er a nem Platz war un bätet. Als er ufghert het, sait eina vu sinene Jinger zue nem: Herr, lehr uns <n>(us)</n> bäte, we au Johannes sini Jinger glehrt het.


text:
Er aba sait zue nene: Wenn ihr bäte den, so sage: Vada <n>(Babbe)</n>! Di Name werd gheiligt. Di Rich soll kumme.


text:
un vugib uns <n>(us)</n> unsreri Sinde; denn au ma <n>(mir)</n> vugen alle, de an uns <n>(us)</n> schuldig wäre. Un fihr uns <n>(us)</n> nit in Vusuechig, sondern erles uns <n>(us)</n> vum Bese.


text:
Un na <n>(er)</n> sait zue nene: Wenn jemads unda äich ä Fründ <n>(Freund)</n> het un goht zue nem midde in d Nacht un sait zue nem: Lebe <n>(Lieba)</n> Fründ <n>(Freund)</n>, leih ma <n>(mir)</n> dräi Brot;


text:
denn mi Fründ <n>(Freund)</n> isch zue ma <n>(mir)</n> kumme uf dr Reise, un i <n>(ich)</n> ha nigs, was i <n>(ich)</n> nem ge ka,


text:
un der drinne wird sage un schwätze: Mach ma <n>(mir)</n> kei Unroeh! Dire isch scho zue, un mini Kinda un i <n>(ich)</n> liege scho z Bett; i <n>(ich)</n> ka nit ufschtoh un dir ebis ge.


text:
Ich sag äich: Un wenn er scho nit ufschtoht un nem ebis git, wel er si Fründ <n>(Freund)</n> isch, dann <n>(dnoh)</n> wird da doch wägä sinem unvuschämte Dränge ufschtoh un nem ge, soviel er bruuch.


text:
Un i <n>(ich)</n> sag äich au: Bittet, so wird äich ge; suechet, so den ihr finde; klopfet a, so wird äich ufdoe.


text:
Wo isch unda äich ä Vada <n>(Babbe)</n>, der sinem Bue, wenn der nen um ä Fisch bittet, ä Schlange fir d Fisch git?


text:
Wenn etze ihr, de ihr bes sin, äire Kinda gueti Gabe ge kennt, weviel me wird dr Vada <n>(Babbe)</n> im Himmel d heilige Geischt däne ge, de nen bitte!


text:
Un na <n>(er)</n> trieb ä bese Geischt üs, der war schtumm. Un s isch bassiert, als dr Geischt üsgfahre isch, do schwätzt der Stumme. Un de Lit vuwundrete sich.


text:
Er aba weiß ihri Gedanke un sait zue nene: Jedes Rich, des mit sich selbscht ueis isch, wird vuwüschtet, un ä Hus flegt iba des andre.


text:
Isch aba dr Sadan mit sich selbscht ueis, we ka si Rich bschtoh? Denn na sage, i <n>(ich)</n> trib di bese Geischta üs durch d Beelzebul.


text:
Wenn aba i <n>(ich)</n> di bese Geischta durch Beelzebul üstrib, durch wen tribä äiri Buebä sie üs? Drum wäre sie äiri Richta si.


text:
Wenn i <n>(ich)</n> aba durch Gottes Finga di bese Geischta üstrib, so isch jo des Rich Gottes zue äich kumme.


text:
Wenn aba ä Schtärkare iba nen kummt un ibawindet nen, so nimmt er nem sini Rischtung, uf de er sich vuloßt, un vudeilt sini Habe.


text:
Wer nit mit ma <n>(mir)</n> isch, der isch gege mi; un wer nit mit ma <n>(mir)</n> sammlet, dr vudeilt.


text:
Wenn dr schlechte Geischt vu nem Mensch üsgfahre isch, so durchschtreift er dürri Schtätte, suecht Rueh un findet sie nit; dann <n>(dnoh)</n> sait da <n>(er)</n>: Ich will wieda zruckgo in mi Hus, üs däm i <n>(ich)</n> furtgange bi.


text:
Dann <n>(Dnoh)</n> goht er hi un nimmt siebä andari Geischta mit sich, de besa sin als er selbscht; un wenn sie inekumme, huse sie drin, un s wird mit däm Mensch dnoh ärger als zvor.


text:
Un s isch bassiert, als er so schwätzt, do hebt ä Wieb im Volk ihri Schtimm un sait zue nem: Selig isch der Leib <n>(Ranze)</n>, der di trait het, un d Buse, a däne dü gsugt hesch.


text:
D Lit aba dränge dzue. Do fangt er a un het gsait: Des Gschlecht isch ä beses Gschlecht; s fordert ä Zeiche, aba s wird nem kei Zeiche ge wäre als nur des Zeiche vum Jona.


text:
D Kenigin vum Süde wird ufträte bim Jingschte Gricht mit d Lit vu däm Gschlecht un wird sie vudamme; denn sie kummt vum End vu dr Welt, z häre de Wisheit Salomos. Un lueg, do isch me als Salomo.


text:
D Lit vu Ninive wäre ufträte bim Jingschte Gricht mit däm Gschlecht un wäre's vudamme; denn sie hän Buße gmacht nohch dr Predigt vum Jona. Un lueg, do isch me als Jona.


text:
Nemad zindet ä Lecht a un hockt s in ä Eck, au nit unda ä Scheffel, sundern uf d Laichta, dmit, wer inegoht, des Lecht sieht.


text:
Di Aug isch des Lecht vum Leib <n>(Ranze)</n>. Wenn etze di Aug luta isch, so isch di ganze Leib <n>(Ranze)</n> lecht; wenn s aba bes isch, so isch au di Leib <n>(Ranze)</n> finschta.


text:
Wenn etze di Leib <n>(Ranze)</n> ganz lecht isch un kei Deil a nem finschta isch, dann <n>(dnoh)</n> wird er ganz lecht si, we wenn di s Lecht alaichtet mit hellem Schien.


text:
Als er noh schwätzt, bittet nen ä Pharisäa, mit nem zue ässä. Un na <n>(er)</n> goht inä un het sich anekockt an d Disch.


text:
Dr Herr aba sait zue nem: Ihr Pharisäer, ihr halte d Becher un Schissle uße sufa; aba aicha Inneres isch voll Raub, Gier un Bosheit.


text:
Aba weh äich Pharisäer! Denn ihr gen <n>(gebt)</n> d Zehnte vu d Minze un d Raute un allaläi Gmes, aba am Recht un an dr Liebe <n>(Lebi)</n> Gottes gehn ihr vorbi. Doch des soll ma doe un jenes nit losse.


text:
Weh äich Pharisäer! Denn ihr hockt gern obena in d Synagoge <n>(Gotteshus)</n> <n>(Gotteshiisa)</n> un wen greßt si uf fem Markt.


text:
Do git zantwort eina vu d Schriftglehrte un sait zue nem: Meischta, mit däne Wort schmähsch dü uns <n>(us)</n> au.


text:
Er aba sait: Weh au äich Schriftglehrti! Denn ihr ladet d Lit unmeglichi Laschte uf, un ihr selbscht rihrt sie nit mit nem Finga a.


text:
Drum sait d Wisheit Gottes: Ich will Prophete un Aposchtel zue nene schicke, un ä baar vu nene wäre sie umbringe un jage,


text:
dmit gforderet wär vu däm Gschlecht des Bloet vu alle Prophete, des vuschittet isch sit Erschaffig vu dr Welt,


text:
vu Abels Bloet a bis hi zum Bloet vum Secharja, der umkumme isch zwische nem Altar un Tempel. Nur, i <n>(ich)</n> sag äich: S wird gforderet wäre vu däm Gschlecht.


text:
Weh äich Schriftglehrti! Denn ihr hän d Schlissel fir`s Wisse wäggnumme. Ihr selbscht sin nit inegange un hän au däne gwehrt, de ine wen.


text:
Un als er vu dert üsä gange isch, fange d Schriftglehrti un Pharisäer a, arg uf nen izdringe un nen mit viele Froge uszhorche,


text:
Wärend däm kumme ä baar dusig Lit zämme, so daß sie ibaränanda kumme <n>(uf d Feß schtehn)</n>. Do fangt er a un sait zerscht zue sinene Jinger: Hete äich vor rem Surdeig vu d Pharisäer, des isch d Heuchelei.


text:
Drum, was ihr im Dunkle sage den, des wird ma im Lecht häre; un was ihr ins Ohr flischteret in dr Kamma, des wird ma uf d Dächa predige.


text:
Ich sag äich aba, Freunde: Firchte äich nit vor däne, de d Leib <n>(Ranze)</n> umbringe un dnohch nigs me doe kenne.


text:
Ich will äich aba zeigä, vor wäm ihr äich firchte sollt: Firchte äich vor däm, der, nochdem er umbrocht het, au Macht het, in d Hell z werfe. Nur, i <n>(ich)</n> sag äich, vor däm firchtet äich.


text:
Aba au d Hoor uf äirem Kopf sin alli zehlt. Drum firchtet äich nit; ihr sin bessa als vieli Schpatze.


text:
Ich sag äich aba: Wer mich bekannt macht vor d Mensch, den wird au dr Menschebue bekannt mache vor d Engel Gottes.


text:
Un wer ä Wort gege d Menschebue sait, däm soll s vuge wäre; wer aba d heilige Geischt läschtert, däm soll s nit vuge wäre.


text:
Wenn sie äich aba abfihre wäre in de Synagoge <n>(Gotteshus)</n> <n>(Gotteshiisa)</n> un vor d Machthaba un de Obrigkeite, so sorge äich nit, we odr womit ihr äich vuantworte odr was sa sage solle;


text:
S sait aba eina üs sem Volk zue nem: Meischta, sag minem Brueda, daß er mit ma <n>(mir)</n> des Erbe deile soll.


text:
Un na <n>(er)</n> sait zue nene: Luege zue un hete äich vor alla Habgier; denn nemads läbt dvu, daß er vieli Sache het.


text:
Un na <n>(er)</n> het denkt bi sich selbscht un sait: Was soll i <n>(ich)</n> doe? Ich ha nigs, wohi i <n>(ich)</n> mi Frucht sammle kennt.


text:
Un sait: Des will i <n>(ich)</n> doe: i <n>(ich)</n> will mi Schiche abbreche un greßeri bäue, un will drin sammle all mi Korn un mini Vorrät


text:
un sag zue minere Seele: Lebi Seele, dü hesch ä große Vorrat fir vieli Johr; ha etze Rueh di üs, iß, trink un ha guete Muet!


text:
Aba Gott sait zue nem: Dü Narr! De Nacht wird ma di Seele vu da fordare; un wäm wird dann <n>(dnoh)</n> des ghäre, was dü aghuft hesch?


text:
Er sait aba zue sinene Jinger: Drum sag i <n>(ich)</n> äich: Sorge nit um aicha Läbä, was ihr ässä sollt, au nit um äire Leib <n>(Ranze)</n>, was ihr azege sollt.


text:
Luege d Rabe a: sie saje nit, sie ernten au nit, sie hän au kei Kella un keini Schichä, un Gott vusorgt sie doch. Weviel bessa sin ihr als de Vegel!


text:
Wer isch unda äich, der, we arg ga <n>(er)</n> sich au drum sorgt, vu sinem Läbä ä Spanne dzue mache kennt?


text:
Luege d Lilie a, we sie wachse: sie schpinne nit, sie webe nit. Ich sag äich aba, daß au Salomo in alla sinere Herrlichkeit nit azogä gsi isch we eini vu nene.


text:
Wenn etze Gott des Gras, des hiit uf fem Feld schtoht un morge in d Ofen gworfe wird, so azeht, weviel me wird er äich azeget, ihr Kleigläubige!


text:
Vukauft, was ihr hän, un gen Almose. Macht äich Geldbiidel, de nit alt wäre, ä Schatz, der nemols abnimmt, im Himmel, wo kei Dieb hikummt un den keini Motte frässä.


text:
un sin glich d Lit, de uf ihren Herrn warte, wenn er ufbreche wird vu dr Hochziit, dmit, wenn er kummt un aklopft, sie nem gli druf ufden.


text:
Selig sin de Knecht, de dr Herr, wenn er kummt, wachend findet. Gwiß, i <n>(ich)</n> sag äich: Er wird sich schirze un wird sie z Disch bitte un kumme un nene diene.


text:
Des soll da aba wisse: Wenn ä Husherr gwüßt hät, zue welcha Schtund dr Dieb kummt, so loscht er nen nit in si Hus ibreche.


text:
Dr Herr aba sait: Wer isch denn dr treue un schlaue Vuwalta, den dr Herr iba sini Lit hockt, dmit da <n>(er)</n> nene zue d rechte Ziit git, was nem zueschtoht?


text:
Wenn aba selle Knecht in sinem Herz sait: Mi Herr kummt noh lang nit, un fangt a, de Knecht un Mägde z schlat, au z ässä un z trinke un sich vollzsufe,


text:
dann <n>(dnoh)</n> wird dr Herr vu däm Knecht kumme a nem Dag, an däm er's nit meint, un zue einarä Schtund, de na <n>(er)</n> nit kennt, un wird nen in Stückle schlat losse un wird nem si Deil ge bi d Ungläubige.


text:
Dr Knecht aba, der d Wille vu sinem Herrn kennt, het aba nigs gmacht nohch nohch sinem Wille doe, der wird vieli Schläg lied mese.


text:
Wer nen aba nit kennt un doe het, was Schläg vudent, wird weng Schläg lied. Denn wäm viel ge isch, bi däm wird ma viel sueche; un wäm viel avuträut isch, vu däm wird ma um so me fordare.


text:
Aba i <n>(ich)</n> mueß mi zvor daufe losse mit einarä Daufi, un we isch`s ma <n>(mir)</n> so bang, bis sie parat isch!


text:
S wird dr Vada <n>(Babbe)</n> gege d Bue si un dr Bue gege d Vada <n>(Babbe)</n>, d Muetter gege d Dochta un d Dochta gege d Muetter, d Schwiegamuetter gege d Schwiegadochta un de Schwiegadochta gege d Schwiegamuetter.


text:
Er sait aba zue d Lit: Wenn ihr ä Wolke ufschtiege sähn vum Weschte her, so sage ihr gli: S git Rägä. Un s bassiert so.


text:
Ihr Heuchla! Iba des Ussähe dr Erde un vum Himmel kennt da urteile; wurum aba kennt ihr iba de Ziit nit urteile?


text:
Denn wenn dü mit dinem Gegner zum Gricht gohsch, so bmeh di uf fem Wäg, vu nem loszkumme, dmit da <n>(er)</n> nit etwa dich vor d Richta zeht, un dr Richta ibagit di däm Grichtsdiena, un de Grichtsdiena werfe di ins Gfängnis <n>(Loch)</n>.


text:
S kumme aba zue dr Ziit ä baar, de vuzehle nem vu d Galiläern, dere Bloet Pilatus mit ihrem Opfa vumischt het.


text:
Un Jesus git zantwort un sait zue nene: Meine ihr, daß de Galiläer me gsindigt hän als alli andere Galiläer, wel sie des glitte hän?


text:
Odr meinet ihr, daß de achzehn, uf de dr Turm in Siloah flegt un erschlat sie, schuldiga gsi sin als alli andere Lit, de in Jerusalem huse?


text:
Er sait tene aba des Glichnis: S het eina ä Fiegebaum, der war abäut in sinem Wiberg, un er kummt un suecht Frucht druf un findet keini.


text:
Do sait da <n>(er)</n> zum Wigärtna: Lueg, i <n>(ich)</n> bi etze dräi Johr lang kumme un ha Frucht gsuecht a däm Fiegebaum, un find keini. So hau nen ab! Was nimmt er däm Boden d Kraft?


text:
Er aba git zantwort un sait zue nem: Herr, loß nen noh des Johr, bis i <n>(ich)</n> um nen grabe un nen dünge;


text:
Un lueg, ä Wieb war do, de het sit achzehn Johr ä Geischt, dr sie krank macht; un sie war vukribelt un ka sich nimi ufrichte.


text:
Als aba Jesus sie aluegt, reft er sie zue sich un sait zue ihrä: Wieb, dü bisch fräi vu dinere Kranket!


text:
Do git zantwort dr Vorschteha vu dr Synagoge <n>(Gotteshus)</n>, denn er war unwillig, daß Jesus am Sabbat heilt, un sait zue d Lit: S sin sechs Däg, an däne ma schaffe soll; an däne kummt un len äich heile, aba nit am Sabbatdag.


text:
Do git zantwort nem dr Herr un sait: Ihr Heuchla! Bindet nit jeda vu äich am Sabbat si Ochs odr si Esel vu dr Krippe los un fihrt nen zue d Tränke?


text:
Solltet dann <n>(dnoh)</n> nit de, de doch Abrahams Dochta isch, de dr Sadan scho achzehn Johr bunde het, am Sabbat vu der Fessle glest wäre?


text:
Un als er des gsait het, mehn sich alli schäm , de gege nen gsi sin. Un alli Lit freut sich iba alli herrliche Tade, de durch nen gschähe sin.


text:
S glicht nem Senfkorn, des ä Mensch nimmt un in sinem Garte sajt; un s isch gwachse un wird ä Baum, un d Vegel vum Himmel husste in sinene Äscht.


text:
S glich nem Surdeig, den ä Wieb nimmt un unda ä halbe Zentna Mehl mengt, bis ses ganz durchsäuert war.


text:
Un na <n>(er)</n> goht durch d Schtädt un Derfa <n>(Käffa)</n> un lehrt un nimmt si Wäg nohch Jerusalem.


text:
Kämpfe drum, daß ihr durch de enge Pforte inegehn; denn vieli, des sag i <n>(ich)</n> äich, wäre dnohch vulange, we sie inekumme, un wäre's nit kenne.


text:
Wenn dr Husherr ufgschtande isch un de Dire vuschlosse het, un ihr afange, druße z schtoh un a d Dire z boldare un sage: Herr, doe uns <n>(us)</n> uf!, dann <n>(dnoh)</n> wird er sage un zue äich sage: Ich kenn äich nit; wo sin ihr her?


text:
Dann <n>(Dnoh)</n> den ihr afange z sage: Mir hän vor dir gässä un trunke, un uf unsere Schtroße hesch dü glehrt.


text:
Un na <n>(er)</n> wird zue äich sage: Ich kenn äich nit; wo sin ihr her? Gehn alli vu ma <n>(mir)</n>, ihr Ibeltäta!


text:
Do wird Hiele un Zähneklappere si, wenn ihr d Abraham, Isaak un Jakob un alli Prophete im Rich Gottes aluege, äich aba nüsgworfe sähn.


text:
Un s wäre kumme vu Oschte un vu Weschte, vu Norde un vum Süde, de z Disch hocke wäre im Rich Gottes.


text:
Zue der Schtund kumme ä baar Pharisäer un sage zue nem: Mach di uf un gang wäg vu do; denn d Herodes will di umbringe.


text:
Un na <n>(er)</n> sait zue nene: Gehn hi un sage däm Fuchs: Lueg, i <n>(ich)</n> trib bese Geischta üs un mach gsund hiit un morge, un am dritte Dag wäre i <n>(ich)</n> gmacht si.


text:
Doch mueß i <n>(ich)</n> hiit un morge un in d nägschte Däg nohch wanderä; denn s goht nit a, daß ä Prophet umkumme doet üßahalb vu Jerusalem.


text:
Jerusalem, Jerusalem, de dü umbringsch d Prophete un schteinigsch, de zue dir gschickt wäre, we me <n>(oft)</n> ha i <n>(ich)</n> dini Kinda vusammle welle we ä Henne ihri Gigile <n>(Bibile)</n> <n>(Bibile)</n> unda ihri Fligel, un ihr hän nit welle!


text:
Luege, "aicha Hus soll äich wescht glo wäre" <n>(Jeremia 22,5; Psalm 69,26)</n>. Aba i <n>(ich)</n> sag äich: Ihr den mi nime aluege, bis de Ziit kummt, do ihr sage den: Globt isch, der do kummt in däm Name vum Herrn!


text:
Un s isch bassiert, daß er a nem Sabbat in des Hus vumä Obere vu dr Pharisäer kummt, des Brot z ässä, un sie gän acht uf nen.


text:
Un Jesus fangt a un sait zue d Schriftglehrti un Pharisäer: Isch's recht, am Sabbat z heile odr nit?


text:
Un na <n>(er)</n> sait zue nene: Wer isch unda äich, däm si Bue odr si Ochs in d Brunne flegt, un der nen nit drno ruszeht, au am Sabbat?


text:
Er sait aba ä Glichnis zue d Gäscht, als er gmerkt het, we sie sueche, obena zue hocke, un sait zue nene:


text:
Wenn dü vu jemads zue d Hochziit glade bisch, so hock di nit obena; denn s kennt eina iglade si, der vornehma isch als dü,


text:
un dann <n>(dnoh)</n> kummt da, der di iglade het, un sait zue dir: Mach platz däm!, un dü mueß dann <n>(dnoh)</n> bschämt unte ane hocke.


text:
Sundern wenn dü iglade bisch, so gang hi un hock di unte ane, dmit, wenn der kummt, der di iglade het, er zue dir sait: Fründ <n>(Freund)</n>, ruck nuf! Dann <n>(Dnoh)</n> wirsch dü Ehri hän vor alle, de mit dir am Disch hocke.


text:
Denn wer sich selbscht hoch gmacht het, dr soll niedrig gmacht wäre; un wer sich selbscht niedrig gmacht het, der soll hoch gmacht wäre.


text:
Er sait aba au zue, däm der nen iglade het: Wenn dü ä Mittag - odr Obendässä machsch, so lad nit dini Freunde noh dini Breda noh dini Vuwandte noh riche Nochbere i, dmit sie dich nit etwa wieda ilade un dir zruck gen.


text:
dann <n>(dnoh)</n> wirsch dü selig si, denn sie hän nigs, um s dir zruck ge; s wird dir aba zruck gen wäre bi dr Uferstehig vu dr Grechte. 1. Kor 15,23; Apg 24,15


text:
Als aba eina des ghärt het, der mit am Disch ghockt isch, sait da <n>(er)</n> zue Jesus: Selig isch, der des Brot ißt im Rich Gottes!


text:
Un na <n>(er)</n> schickt sini Knecht üs zue d Schtund vum Obendässä, d Igladene z sage: Kummt, denn s isch alles parat!


text:
Un sie fange a alli nohchänanda, ä üsred z ha. D erschte sait zue nem: Ich ha ä Acka kauft un mueß nusgoh un nen bschaue; i <n>(ich)</n> bitt di, entschuldig mi.


text:
Un dr zweite sait: Ich ha fünf Gschpann Ochse kauft un i <n>(ich)</n> gang etzed hi, sie z bschaue; i <n>(ich)</n> bitt di, entschuldig mi.


text:
Un d Knecht kummt zruck un sage alles ihrem Herrn. Do wird dr Husherr zornig un sait zue sinem Knecht: Gang schnell üsä uf d Schtroß un Gasse vu dr Schtadt un fihr die Arme, Vukrippelte, Blindä un Lahme ri.


text:
Un dr Herr sait zue däm Knecht: Gang üsä uf d Landschtroß un a d Zäun un nötig sie rizkumme, daß mi Hus voll wäre.


text:
Wenn jemads zue ma <n>(mir)</n> kummt un haßt nit si Vada <n>(Babbe)</n>, Muetter, Wieb, Kinda, Breda, Schweschtare un dzue sich selbscht, der ka nit mi Jinger si.


text:
Denn wer isch unda äich, der ä Turm bäue will un hockt sich nit zvor hi un ibaschlat d Koschte, ob er genoe het, um s zmache?


text:
dmit nit, wenn er d Grund glegt het un ka's nit fertig mache, alli, de s aluege, afange, iba nen zue scheltte,


text:
Odr welcha Kenig will sich uf ä Kreg ilo gege ä andere Kenig un hockt sich nit zvor hi un haltet Rot, ob er mit Zehndusig mit däm kämpfe ka, der iba nen kummt mit Zwanzigdusig?


text:
Wenn nit, so schickt da <n>(er)</n> ä Gsandtschaft, solang selle noh wiet isch, un bittet um Friede.


text:
S isch nit fir d Acka noh fir d Mist z ha, sundern ma wird's wägwerfe. Wer Ohre het z häre, der härt zue!


text:
Wela Mensch isch unda äich, der hundat Schof het un, wenn er eins vu nene vuliert, nit de nineninzig in dr Wüschte lost un goht däm vulorene nohch, bis er's findet?


text:
Un wenn er heimkummt, rueft er sini Freunde un Nochbere un sait zue nene: Fräie <n>(Freuet)</n> äich mit ma <n>(mir)</n>; denn i <n>(ich)</n> ha mi Schof gfunde, des vulore war.


text:
Ich sag äich: So wird au Fräid <n>(Freud)</n> im Himmel si iba ei Sinda, der Buße doet, me als iba nineninzig Grechti, de d Buße nit bruche.


text:
Odr wel Wieb, de zehn Silbagrosche het un einä dvu vuliert, zindet nit ä Lecht a un kehrt s Hus un suecht mit Fließ, bis sie nen findet?


text:
Un wenn sie nen gfunde het, rueft sie ihri Freundinne un Nochbare un sait: Fräie <n>(Freuet)</n> äich mit ma <n>(mir)</n>; denn i <n>(ich)</n> ha mi Silbagrosche gfunde, den i <n>(ich)</n> vulore ha.


text:
So, sag i <n>(ich)</n> äich, wird Fräid <n>(Freud)</n> si vor d Engel Gottes iba ei Sinda, der Buße doet.


text:
Un dr jingere vu nene sait zum Vada <n>(Babbe)</n>: Gib ma <n>(mir)</n>, Vada <n>(Babbe)</n>, des Erbdeil, des ma <n>(mir)</n> zueschtoht. Un na <n>(er)</n> deilt Hab un Guet unda sie.


text:
Un nit lang dnohch sammlet dr jingere Bue alles zämme un zeht in ä fernes Land; un dert bringt da <n>(er)</n> si Erbdeil durch mit Prasse.


text:
Als sa <n>(er)</n> etze all des vubrucht het, kummt ä großi Hungasnot iba jenes Land, un er fangt a z darbe


text:
Do goht da <n>(er)</n> in sich un sait: We vieli Dagelehna het mi Vada <n>(Babbe)</n>, de Brot in Massig <n>(Fülle)</n> hän, un i <n>(ich)</n> vugang do vor Hunga!


text:
Ich will mi ufmache un zue minem Vada <n>(Babbe)</n> go un zue nem sage: Vada <n>(Babbe)</n>, i <n>(ich)</n> ha gsindigt gege d Himmel un vor dir.


text:
Un na <n>(er)</n> macht sich uf un kummt zue sinem Vada <n>(Babbe)</n>. Als sa <n>(er)</n> aba noh wit wäg war, luegt si Vada <n>(Babbe)</n>, nohch rem uns <n>(us)</n> un s jammat nen; do lauft er un flegt nem um d Hals un küßt nen.


text:
D Bue aba sait zue nem: Vada <n>(Babbe)</n>, i <n>(ich)</n> ha gsindigt gege d Himmel un vor dir; i <n>(ich)</n> bi etze nimi wert, daß i <n>(ich)</n> di Bue heiße doe.


text:
Aba dr Vada <n>(Babbe)</n> sait zue sinene Knecht: Hole schnell des beschte Gwand <n>(Häß)</n> her un zeht s nem a un gen nem ä Ring a sini Hand un Schoeh a sini Feß


text:
Denn der mi Bue war dot un isch wieda lebändig wore; er war vulore un isch gfunde worde. Un sie fange a, fröhlich z si.


text:
Der aba sait nem: Di Brueda isch kumme, un di Vada <n>(Babbe)</n> het des gmäschtete Kalb gschlachtet, wel er nen gsund wieda het.


text:
Er git zantwort aba un sait zue sinem Vada <n>(Babbe)</n>: Lueg, so vieli Johr dien i <n>(ich)</n> dir un ha di Gebot noh ne ibaträte, un dü hesch ma <n>(mir)</n> ne ä Bock ge, daß i <n>(ich)</n> mit minene Freunde fröhlich gsi wär.


text:
Etze aba, do der di Bue kumme isch, der di Hab un Guet mit Hure vupraßt het, hesch dü nem des gmäschtete Kalb gschlachtet.


text:
Er aba sait zue nem: Mi Bue, dü bisch alliziit bi ma <n>(mir)</n>, un alles, was mi isch, des isch di.


text:
Dü solltscht aba fröhlich un guete Muetes si; denn der di Brueda war dot un isch wieda lebändig wore, er war vulore un isch wiedagfunde.


text:
Er sait aba au zue d Jinger: S war ä riche Ma, dr het ä Vuwalta; der wird bi nem agschwärzt, er vuschwändet si Hab un Guet.


text:
Un na <n>(er)</n> losst nen röfä un sait zue nem: Was her i <n>(ich)</n> do vu dir? Gib Antwort iba di Vuwaltig; denn dü kannsch etze nimi Vuwalta si.


text:
Dr Vuwalta sait bi sich selbscht: Was soll i doe? Mi Herr nimmt ma <n>(mir)</n> s Amt; grabe ka i nit, au schäm i <n>(ich)</n> mi z bettle.


text:
Un na <n>(er)</n> reft zue sich de Schuldna vu sinem Herrn, jeda fir sich, un frogt d erschte: Weviel bisch dü minem Herrn schuldig?


text:
Er sait: Hundat Eima El. Un na <n>(er)</n> sait zue nem: Nimm di Schuldbref, hock di hi un schrib gschwind fuchzig.


text:
Dnohch frogt er d zweite: Dü aba, weviel bisch dü schuldig? Er sait: Hundat Sack Weize. Un na <n>(er)</n> sait zue nem: Nimm di Schuldbref un schrib achtzig.


text:
Un dr Herr lobt d untreue Vuwalta, wel er schlau gfeilscht het; denn de Kinda vu d Welt sin unda sich schlaua als de Kinda vum Lecht.


text:
Un i <n>(ich)</n> sag äich: Mache äich Freunde mit däm ungrechte Mammon, dmit, wenn er z End goht, sie äich ufnähmä in d ewige Hitte.


text:
Wer im Kleinschte treu isch, dr isch au im Greschte treu; un wer im Kleinschte ungrecht isch, dr isch au im Greschte ungrecht.


text:
Kei Knecht ka zwei Herren diene; entweda er wird d eine hasse un d andere liebe, odr er wird an däm eine hänge un d andere vuachte. Ihr kennt nit Gott diene un däm Mammon.


text:
Un na <n>(er)</n> sait zue nene: Ihr sin's, de ihr äich selbscht grecht mache vor d Lit; aba Gott kennt äiri Herze; denn was hoch isch bi d Mensche, des isch ä Greuel vor Gott.


text:
Des Gesetz un de Prophete gehn bis zue Johannes. Vu do a wird des Evangelium vum Rich Gottes predigt, un jeda drängt sich mit Gwalt inä.


text:
Wer sich schiedet vu sinem Wieb un hirotet ä anderi, der bricht d Ehe; un wer de vu ihrem Ma Gschiedeni hirotet, der bricht au d Ehe.


text:
S war aba ä riche Ma, der het Klamotte in Purpur un koschtbare Leine un läbt alli Däg herrlich un in Fräid <n>(Freud)</n>.


text:
un wot, sich satt ässä mit däm, was vum Riche Disch abeflegt; dzue kumme au d Hund un leckte sini Gschwire.


text:
S isch bassiert, daß der Arme schtirbt, un er wird vu d Engel trage in Abrahams Schoß. D riche Ma aba schtirbt au un wird beerdigt.


text:
Als sa <n>(er)</n> etze in dr Hell war, hebt er sini Auge uf vu sinere Qual un sieht Abraham vu wietem un Lazarus in sinem Schoß.


text:
Un na <n>(er)</n> reft: Vada <n>(Babbe)</n> Abraham, erbarm di un schick Lazarus, dmit da <n>(er)</n> d Schpitze vu sinem Finga ins Wassa täucht un ma <n>(mir)</n> d Zunge kehlt; denn i <n>(ich)</n> lied Pein in däne Flamme.


text:
Abraham aba sait: Bedenk, Bue, daß dü di Guetes gregt hesch in dinem Läbä, Lazarus dgege het Beses gregt; etze wird er do treschtet, un dü wirsch gquällt.


text:
Un dribanüs bschtoht zwische uns <n>(us)</n> un äich ä großi Kluft, daß nemads, der vu do zue äich niba will, derthi kumme ka un au nemads vu dert zue uns <n>(us)</n> riba.


text:
Do sait da <n>(er)</n>: So bitt i <n>(ich)</n> di, Vada <n>(Babbe)</n>, daß dü nen schicksch zue minem Vada <n>(Babbe)</n> ins Hus;


text:
denn i <n>(ich)</n> ha noh fünf Breda, de soll la warne, dmit sie nit au kumme an dän Platz dr Qual.


text:
Er aba sait: Nei, Vada <n>(Babbe)</n> Abraham, sundern wenn eina vu d Dote zue nene goht, so däte sie Buße doe.


text:
Er sait zue nem: Häre sie Moses un d Prophete nit, so wäre sie sich au nit ibaziige losse, wenn jemads vu d Dote ufschtoh dät.


text:
Er sait aba zue sinene Jinger: S isch unmeglich, daß keini Vusöhrige kumme; aba weh däm, durch den sie kumme!


text:
S wär bessa fir nen, daß ma ä Mihlischtei an si Hals hängt un werft nen ins Meer, als daß er eina vu dr Kliene zum Wäggoh vufihrt.


text:
Un wenn er siebemol am Dag an da sindige doet un siebemol wieda zue da kummt un sait: S reut mi!, so sollsch dü nem vuge.


text:
Der Herr aba sait: Wenn ihr Glaube hättet so groß we ä Senfkorn, dann <n>(dnoh)</n> kennte ihr zue däm Mulbeerbaum sage: Rieß di üs un pflanz di ins Meer!, un er wird äich folg.


text:
Wer unda äich het ä Knecht, der pflögt odr doet Viecha weide, un sait nem, wenn na vum Feld heimkummt: Kumm gli her un hock di a d Disch?


text:
Wird er nit vielme zue nem sage: Mach ma s Obendässä, schirz di un dien ma, bis i <n>(ich)</n> gässä un trunke ha; dnohch sollsch dü au ässä un trinke?


text:
So au ihr! Wenn ihr alles doe hän, was äich bfohle isch, so sage na: Mir sin unnütze Knecht; ma <n>(mir)</n> hän doe, was ma <n>(mir)</n> z doe schuldig ware.


text:
Un s isch bassiert, als er nohch Jerusalem gwanderet isch, daß er durch Samarien un Galiläa hi zeht.


text:
Un als er sie aluegt, sait da <n>(er)</n> zue nene: Gehn hi un zeige äich d Prieschta <n>(Pfarra)</n>! Un s isch bassiert, als sie higehn, do wäre sie sufa.


text:
Eina aba unda dene, als er sieht, daß sa gsund wore war, kehrt da um un priest Gott mit luta Schtimm


text:
un flegt ane uf si Visasch <n>(Gsicht)</n> vor d Feß vu Jesus; un dankt nem. Un des war ä Samariter.


text:
Als sa <n>(er)</n> aba vu d Pharisäer gfrogt wird: Wenn kummt s Rich Gottes?, git zantwort er dene un sait: S Rich Gottes kummt nit so, daß ma zueluege ka;


text:
ma wird au nit sage: Lueg, do isch s! odr: Do isch s! Denn lueg, s Rich Gottes isch midde unda äich.


text:
Er sait aba zue d Jinger: S wird de Ziit kumme, in der na wotte , aluege eina vu d Däg vum Menschebue, un wäre nen nit aluege.


text:
Denn we dr Blitz ufblitzt un laichtet vu einem End vum Himmel bis zum andre, so wird dr Menschebue an sinem Dag si.


text:
sie ässä, sie trinke, sie hirote, sie len sich hirote bis zue däm Dag, a däm Noah in d Arche goht un d Sintflut kummt un sie kumme alli um.


text:
Ebenso, we s bassiert isch zue d Ziit vum Lot: Sie ässä, sie trinke, sie kaufe, sie vukaufe, sie pflanze, sie bäue;


text:
Wer an däne Däg uf fem Dach isch un sini Sache im Hus het, der schtiegt nit abe, um sie zue holen. Un ebeso, wer uf fem Feld isch, der wend sich nit um nohch rem, was hinda nem isch.


text:
Ich sag äich: In sellare Nacht wäre zwei uf fem Bett liege; dr eine wird agnumme, dr andre wird priesge wäre.


text:
Zwei Wieba wäre mitänanda Korn mahle; de eini wird agnumme, de andri wird priesge wäre. Zwei wäre uf fem Feld si; dr eine wird agnumme, dr andre wird priesge werden <n>(vgl. Mt 24,40)</n>.


text:
Un sie fange a un froge nen: Herr, wo? Er aba sait zue nene: Wo d Kadaver isch, do sammle sich au d Geia.


text:
un sait: S war ä Richta in eina Schtadt, der firchtet sich nit vor Gott un schiecht sich vor keinem Mensch.


text:
Un na <n>(er)</n> wot lang nit. Dnohch aba het da <n>(er)</n> denkt bi sich selbscht: Wenn i <n>(ich)</n> mi scho vor Gott nit fircht noh vor keinem Mensch mi schiech,


text:
will i <n>(ich)</n> doch däre Witwe, wel sie ma <n>(mir)</n> soviel Meh macht, Recht schaffe, dmit sie nit zletscht kummt un ma <n>(mir)</n> ins Gsicht <n>(Visasch <n>(Gsicht)</n>)</n> schlat.


text:
Soll do Gott nit au Recht schaffe sinene Üserwählte, de zue nem Dag un Nacht röfä, un soll er's bi nene lang nuszeh?


text:
Ich sag äich: Er wird dene Recht schaffe in Kürzi. Doch wenn dr Menschebue kumme wird, meinsch dü, er wäre Glaube find uf Erde?


text:
Der Pharisäer schtoht fir sich un bäte so: Ich dank dir, Gott, daß i <n>(ich)</n> nit bi we de andre Lit, Raiba <n>(Deb, Vubrecha)</n>, Gauna, Ehebrecha odr au we der Zöllna.


text:
Dr Zöllna aba schtoht vu wietem, wot au de Auge nit ufhebe zum Himmel, sundern schlat a sini Bruscht un sait: Gott, bi ma <n>(mir)</n> Sinda gnädig!


text:
Ich sag äich: Der goht fir grecht bfunde nab in si Hus, nit selle. Denn wer sich selbscht hoch macht , der wird niedrig gmacht wäre; un wer sich selbscht niedrig macht, dr wird hoch gmacht wäre.


text:
Sie bringe au kleini Kinda zue nem, dmit da <n>(er)</n> sie arihre soll. Als des aba d Jinger sähn, fahre sie sie a.


text:
Aba Jesus reft sie zue sich un sait: Len de Kinda zue ma kumme un wehret dene nit, denn däne ghärt des Rich Gottes.


text:
Un s frogt nen eina vu Obe un sait: Guete Meischta, was mueß i <n>(ich)</n> doe, dmit i <n>(ich)</n> s ewige Läbä greg <n>(ererbe)</n>?


text:
Dü kennsch d Gebote: "Dü sollsch nit ehebreche; dü sollsch nemet umbringe; dü sollsch nit schtähle; dü sollsch nit falschi Ziignis schwätze; dü sollsch di Vada <n>(Babbe)</n> un di Muetter ehre!"


text:
Als Jesus des ghärt het, sait da <n>(er)</n> zue nem: S fehlt dir noh eis. Vukauf alles, was dü hesch, un gib's d Arme, so wirsch dü ä Schatz im Himmel ha, un kumm un folg ma <n>(mir)</n> nohch!


text:
Als aba Jesus sieht, daß er trurig wore isch, sait da <n>(er)</n>: We schwer kumme de Riche in s Rich Gottes!


text:
Er aba sait zue nene: wiß, i <n>(ich)</n> sag äich: S isch nemads, der Hus odr Wieb odr Breda odr Eltere odr Kinda vulosst um s Rich Gottes wille,


text:
Er nimmt aba zue sich de Zwöelf un sait zue nene: Luege, ma <n>(mir)</n> gehn nuf nohch Jerusalem, un s wird alles gmacht wäre, was gschriebe isch durch d Prophete vum Menschebue.


text:
De aba begriffä nigs dvu, un dr Sinn vum Gsaite war rene vuborge, un sie vuschten nit, was dmit gmeint war.


text:
De aba vornedra gehn, fahre nen a, er soll schwiege. Er aba brellt noh viel me: Dü Bue David, erbarm di wägä ma <n>(mir)</n>!


text:
Un gli druf kann na luege un goht nem nohch un priest Gott. Un alli Lit, des s gsähne hän, lobe Gott.


text:
Un na <n>(er)</n> wot, Jesus gern aluege, wer ra wär, un ka s nit wägä d Lit; denn er war klei vu Gschtalt.


text:
Un na <n>(er)</n> lauft vorus un schtiegt uf ä Mulbeerbaum, um nen z säh; denn dert soll er durchkumme.


text:
Un als Jesus an de Schtell kummt, luegt da ufe un sait zue nem: Zachäuns <n>(us)</n>, schtieg schnell rab; denn i <n>(ich)</n> mueß hiit in dinem Hus ikehre.


text:
Zachäuns <n>(us)</n> aba kunnt vor d Herr un sait: Lueg, Herr, d Hälfti vu minem Hab un Guet gib i <n>(ich)</n> d Arme, un wenn i <n>(ich)</n> eina bschiese ha, so gib i <n>(ich)</n> s vierfach zruck.


text:
Als sie etze zueghert hä, sait da <n>(er)</n> ä witares Glichnis; denn er war nooch bi Jerusalem, un sie meine, s Rich Gottes dät gli druf bekannt wäre.


text:
Un na <n>(er)</n> sait: Ä Firscht zeht in ä fernes Land, um ä Kenigrich z gregä un dann <n>(dnoh)</n> zruckzku.


text:
Der losst zehn vu sinene Knecht röfä un git tene zehn Pfund un sait zue nene: Handle <n>(Feilsche)</n> dmit, bis i <n>(ich)</n> wiedakumm!


text:
Sini Birga aba ware nem bess un schickte ä Gsandtschaft hinda nem her un len sage: Mir wen nit, daß der iba uns <n>(us)</n> herrscht.


text:
Un s isch bassiert, als er wiedakummt, nochdem er des Kenigrich gregt het, do losst da de Knecht röfä, däne er des Geld ge het, um z häre, was jeda gfeilscht het.


text:
Un na <n>(er)</n> sait zue nem: Recht so, dü tichtige Knecht; wel dü im Kleinschte treu gsi bisch, sollsch dü Macht ha iba zehn Schtädt.


text:
denn i <n>(ich)</n> ha mi gfirchtet vor dir, wel dü ä härte Ma bisch; dü nimmsch, was dü nit aglegt hesch, un erntesch, was dü nit gsajt hesch.


text:
Er sait zue nem: Mit dinem eigene Wort richte i <n>(ich)</n> di, dü bese Knecht. Dü hesch gwißt, daß i <n>(ich)</n> ä härte Ma bi, nimm, was i <n>(ich)</n> nit aglegt ha, un ernt, was i <n>(ich)</n> nit gsajt ha:


text:
wurum hesch dü dann <n>(dnoh)</n> mi Geld nit zue d Bank brocht? Un wenn i <n>(ich)</n> zruchkumme wär, hät ich's mit Zinse igfordert.


text:
Un na <n>(er)</n> sait zue däne, de däbischtehn: Nähme des Pfund vu nem un gän's däm, der de zehn Pfund het.


text:
Ich sag äich aba: Wer do het, däm wird ge wäre; vum däm aba, der nit het, wird au des gnumme wäre, was sa het.


text:
Doch de mini Gegna <n>(Feinde)</n>, de nit wen, daß i <n>(ich)</n> ihr Kenig wäre, hole sie her un macht sie vor ma <n>(mir)</n> ane.


text:
Un s isch bassiert, als er nohch vu Betfage un Betanien a d Berg kummt, dr Elberg heißt, do schickt da <n>(er)</n> zwei Jinger


text:
un sait: Gehn hi in des Dorf <n>(Kaff)</n>, des vor uns <n>(us)</n> liet. Un wenn na rikumme, den na ä Esili abunde find, uf däm noh ne ä Mensch gsässä het; bindet s los un hole's her!


text:
Un wenn äich jemads froge doet: Wurum bindet ihr s los?, dann <n>(dnoh)</n> sage na: Dr Herr bruuch`s.


text:
Un als er scho nohch am Schtich vum Elberg war, fange de ganze Lit mit d Jinger a, mit Fräid <n>(Freud)</n> Gott z lobe mit luta Schtimm iba alli Tade, de sie gsähne hän,


text:
un sage: Globt isch, der do kummt, dr Kenig, in däm Name vum Herrn! Friede isch im Himmel un Ehri in dr Hechi!


text:
Er git zantwort un sait: Ich sag äich: Wenn de schwiege den, so wäre de Schtei <n>(Wackes)</n> brelle.


text:
un sait: Wenn doch au dü kenne dätsch zue d Ziit, was da zum Friede dient! Aba etze isch's vor dinene Auge vuborge.


text:
Denn s wird ä Ziit iba di kumme, do wäre dini Gegna <n>(Feinde)</n> um di ä Wall ufwerfe, dich belagere un vu alle Siete agriffä,


text:
un wäre di däm Bode gliechmache samt dinene Kinda in dir un kei Schtei <n>(Wackes)</n> uf däm andere losse in dir, wel dü de Ziit nit wißet da hesch, in der dü heimgsuecht worde bisch.


text:
un sait zue nene: S schtoht gschriebe <n>(Jesaja 56,7)</n>: "Mi Hus soll ä Bäthus si"; ihr aba hän s zue nare Raibahehli gmacht.


text:
Un na <n>(er)</n> lehrt jede Dag im Tempel. Aba d Hohenpriester un Schriftglehrti un de Agsähene vum Volk vulange dnohch, daß sie nen umbringe,


text:
Un s isch bassiert amä Dag, als er des Volk lehrt im Tempel un predigt s Evangelium, do kumme zue nem d Hohenpriester un Schriftglehrti mit d Älteschte


text:
un sage zue nem: Sag uns <n>(us)</n>, üs welcha Vollmacht doesch dü des? odr wer het dir de Vollmacht ge?


text:
Sie aba luege bi sich selbscht un sage: Sage ma <n>(mir)</n>, vum Himmel, so wird er sage: Wurum hän ihr nem nit glaubt?


text:
Sagen ma <n>(mir)</n> aba, vu Mensche, so wird uns <n>(us)</n> alles Volk schteinige; denn sie sin ibaziigt, daß Johannes ä Prophet war.


text:
Un Jesus sait zue nene: So sag i <n>(ich)</n> äich au nit, üs welcha Vollmacht i <n>(ich)</n> des doe.


text:
Er fangt aba a, däm Volk des Glichnis zue sage: Ä Mensch legt ä Wiberg a un vudlehnten an Wigärtna un goht üßa Landes fir ä lang Ziit.


text:
Un als de Ziit kummt, schickt da <n>(er)</n> ä Knecht zue d Wigärtna, dmit sie nem si Adeil gen vu d Frucht vum Wiberg. Aba de Wigärtna schlen nen un schickte nen mit leere Händ <n>(Pfode)</n> fort.


text:
Un na <n>(er)</n> schickt noh ä zweite Knecht; sie aba schlen den au un schellte nen un schickte nen mit leere Händ <n>(Pfode)</n> fort.


text:
Do sait dr Herr vum Wiberg: Was soll i <n>(ich)</n> doe? Ich will mi liebe Bue schicke; vor däm wäre sie sich doch scheue.


text:
Als aba de Wigärtna d Bue sähn, denke sie bi sich selbscht un sage: Des isch dr Erbe; len uns <n>(us)</n> nen umbringe, dmit s Erbe unsa isch!


text:
Un sie schtoße nen üsä vor d Wiberg un bringe nen um. Was wird etze dr Herr vum Wiberg mit tene doe?


text:
Er aba luegt sie a un sait: Was beditet dann <n>(dnoh)</n> des, was gschriebe schtoht <n>(Psalm 118,22)</n>: "Dr Schtei <n>(Wackes)</n>, den d Bäulit rüssgworfe hän, der isch zum Eckschtei gworden"?


text:
Wer uf däne Schtei <n>(Wackes)</n> flegt, der wird zerschelle; uf wen er aba flegt, den wird da zermalme.


text:
Un de Schriftglehrti un Hohenpriester vulange dnohch, Hand a nen zue lege noh in dselbe Schtund, un firchte sich doch vor rem Volk; denn sie hän vuschtande, daß er uf sie hi des Glichnis gsait het.


text:
Un sie gän acht un schickte Lit üs, de sich schtelle solle, als wäre sie fromm; de solle nen fange in sinene Worte, dmit ma nen ibaantworte kennt dr Obrigkeit un Gwalt vum Schtatthalta.


text:
Un sie froge nen un sage: Meischta, ma <n>(mir)</n> wisse, daß dü ufrichtig schwätzesch un lehrsch un achtesch nit des Asähe dr Lit, sundern dü lehrsch d Wäg Gottes recht.


text:
Un sie kenne nen in sinene Worte nit fange vor rem Volk un wundre sich iba sini Antwort un schwiege schtill.


text:
Meischta, Moses het uns <n>(us)</n> vorgschriebe <n>(5. Moses 25,5.6)</n>: "Wenn jemads schtirbt, der ä Wieb het, aba keini Kinda, so soll si Brueda sie zum Wieb nähmä un sinem Brueda Nochkumme mache."


text:
wer aba gwirdigt wäre, säli Welt z gregä in de Uferschtehig vu d Dote, de wäre nit hirote noh sich hirote losse.


text:
Denn sie kenne etze au nit schterbe; denn sie sin d Engel glich un Gottes Kinda, wel sie Kinda vu d Uferschtehig sin.


text:
Daß aba de Dote ufschtoh den, druf het au Moses hiditet bim Dornbusch, wo er d Herrn nennt Gott Abrahams un Gott Isaaks un Gott Jakobs <n>(2. Moses 3,6)</n>.


text:
Denn David selbscht sait im Psalmbuech <n>(Psalm 110,1)</n>: "Dr Herr sait zue minem Herrn: Hock di zue minere Rechte,


text:
Hete äich vor d Schriftglehrti, denn de liebe, in lange Gwända rumzlaufe, un len sich gern greße uf fem Markt un hocke gern obena in d Synagoge <n>(Gotteshus)</n> <n>(Gotteshiisa)</n> un bi Disch;


text:
sie frässä de Hiisa vu d Witwe un vurichte zum Schien langi Gebete. De wäre ä um so härteres Urdeil gregä.


text:
Denn de alli hän ebis vu ihrem Ibafluß zum Opfa ineglegt; sie aba het vu ihra Armut alles ineglegt, was sie zum Läbä het.


text:
Un als ä baar vum Tempel sage, daß er mit schene Schtei <n>(Wackes)</n> un Kleinode gschmückt isch, sait da <n>(er)</n>:


text:
S wird de Ziit kumme, in der vu allem, was ihr aluege, nit ei Schtei <n>(Wackes)</n> uf fem andere glo wird, der nit vubroche wär.


text:
Er aba sait: Luege zue, len äich nit vufihre. Denn vieli wäre kumme unda minem Name un sage: Ich bi's, un: De Ziit isch herkumme. - Folgt tene nit nohch!


text:
Wenn ihr aba häre den vu Kreg un Ufruhr, so vuschrecke äich nit. Denn des mueß zvor gschähe; aba des End isch noh nit so bald do.


text:
Dann <n>(Dnoh)</n> sait da <n>(er)</n> zue nene: Ä Volk wird sich erhebe gege des andere un ä Rich gege des andere,


text:
un s wäre gschähe großi Erdbebe un do un dert Hungasnet un Seuche; au wäre Schrecknisse un vum Himmel her großi Zeiche gschähe.


text:
Aba vor däm allem wäre sie Hand an äich lege un äich jage, un wäre äich ibaantworte d Synagoge <n>(Gotteshus)</n> <n>(Gotteshiisa)</n> un Gfängnisse un äich vor Kenig un Schtadthaltr fihre um mines Namens wille.


text:
Denn i <n>(ich)</n> will äich in`s Mul <n>(Gosch)</n> Wisheit ge, der alli äiri Gegner nit widaschtehn noh ufmucke kenne.


text:
Wenn ihr aba sähn, daß Jerusalem vu nem Heer blagret wird, dann <n>(dnoh)</n> wißet da, daß si Untagang nooch herkumme isch.


text:
Alsdann, wer in Judäa isch, dr haue ab in d Berge, un wer in dr Schtadt isch, gang üsä, un wer uf fem Land isch, kummt nit ri.


text:
Weh aba d Schwangere un d Schtillende in däne Däg! Denn s wird großi Not uf Erde si un Zorn iba des Volk kumme,


text:
un sie wäre flege durch de Schärfe vum Schwert un gfange wäggfihrt unda alli Velka, un Jerusalem wird vutrammt wäre vu d Heide, bis de Ziit dr Heide erfillt isch.


text:
Un s wäre Zeiche gschähe an Sunne un Mond un Schterne, un uf d Erde wird`s d Lit bang si, un sie wäre vuzage vor rem Bräuse un Woge vum Meer,


text:
un d Lit wäre vugoh vor Angscht un in Erwartig dr Sach, de kumme soll iba de ganzi Erde; denn de Kräfte dr Himmel wäre ins Wanke kumme.


text:
Wenn aba des afangt z gschähe, dann <n>(dnoh)</n> luege uf un hebt hoch äiri Kepf, wel sich äiri Erlesig naht.


text:
Hete äich aba, daß äiri Herze nit bschwert wäre mit Frässä un Sufe un mit Sorge un der Dag nit pletzlig iba äich kummt we ä Falle;


text:
So sin alliziit wach un bäte den, daß ihr stark sin, z entfliehe däm allem, was gschähe soll, un z schtoh vor rem Menschebue.


text:
Er lehrt am Dag im Tempel; in d Nacht aba goht da <n>(er)</n> üsä un bliebt a däm Berg, den ma d Elberg nennt.


text:
Un d Hohenpriester un Schriftglehrti vulange dnohch, we sie nen umbringe kennte; denn sie firchte sich vor rem Volk.


text:
Un na <n>(er)</n> goht hi un schwätzt mit d Hohenpriester un mit d Hauptlit driba, we er nen an sie vurote kennt.


text:
Un na <n>(er)</n> schickt Petrus un Johannes un sait: Gehn hi un mache uns <n>(us)</n> des Passalamm, dmit ma <n>(mir)</n>'s ässä.


text:
Er sait zue nene: Luege, wenn ihr rikumme in de Schtadt, wird äich ä Mensch begegne, der trait ä Wassakrueg; gehn in des Hus, in des er inegoht,


text:
un sage zum Husherr: D Meischta losst dir sage: Wo isch d Platz, an däm i <n>(ich)</n> des Passalamm ässä ka mit minene Jinger?


text:
Un na <n>(er)</n> sait zue nene: Mich het herzlich vulangt, des Passalamm mit äich z ässä, bvor i <n>(ich)</n> lied.


text:
Denn i <n>(ich)</n> sag äich, daß i <n>(ich)</n> s nimi ässä wäre, bis ses erfillt wird im Rich Gottes.


text:
denn i <n>(ich)</n> sag äich: Ich wäre vu etze a nit trinke vum Wischtock, bis des Rich Gottes kummt.


text:
Un na <n>(er)</n> nimmt des Brot, dankt un bricht's un git's sene un sait: Des isch mi Leib <n>(Ranze)</n>, der fir äich ge wird; des den zue minem Adenke.


text:
genau so au den Kelch nohch rem Ässä un sait: Der Kelch isch dr näji <n>(naii)</n> Packt <n>(Abkumme)</n> in minem Bloet, des fir äich vuschittet wird!


text:
Denn dr Menschebue goht zwar dohi, we s bschlosse isch; doch weh däm Mensch, durch den er vurote wird!


text:
Ihr aba nit so! Sundern dr Greschte unda äich soll si we dr Jingschte, un dr Vornehmschte we ä Diena.


text:
Denn wer isch greßa: der am Disch hockt odr der dient? Isch's nit der, der am Disch hockt? Ich aba bi unda äich we ä Diena.


text:
daß ihr ässä un trinke sollt an minem Disch in minem Rich un hocke uf Throne un richte de zwöelf Schtämm Israels.


text:
Ich aba ha fir di gfrogt, daß di Glaube nit ufhert. Un wenn dü dereinscht dich bekehrsch <n>(umkert bisch)</n>, so stärk dini Breda.


text:
Er aba sait zue nem: Herr, i <n>(ich)</n> bi parat, mit dir ins Gfängnis <n>(Loch)</n> un in d Dod z go.


text:
Er aba sait: Petrus, i <n>(ich)</n> sag da: Dr Guller wird hiit nit krähe, bvor dü draimol gliignet hesch, daß dü mi kennsch.


text:
Un na <n>(er)</n> sait zue nene: Als i <n>(ich)</n> äich usgsandt ha ohni Geldbiidel, ohni Daschä un ohni Schoeh, hän ihr do je Mangel ka? Sie sage: Nemols.


text:
Do sait da <n>(er)</n> zue nene: Aba etze, wer ä Geldbiidel het, dr nihmt nen, gnau so au d Daschä, un wer's nit het, vukauft si Mandel un kauft ä Schwert.


text:
Denn i <n>(ich)</n> sag äich: S mueß des a ma <n>(mir)</n> gmacht wäre, was gschriebe schtoht <n>(Jesaja 53,12)</n>: "Er isch zue d Ibeltäta grechnet worde." Denn was vu ma <n>(mir)</n> gschriebe isch, des wird gmacht.


text:
un sait: Vada <n>(Babbe)</n>, willsch dü, so nimm d Kelch vu ma <n>(mir)</n>; doch nit mi, sundern di Wille gschiht!


text:
Un na <n>(er)</n> ringt mit däm Dod un bäte heftiga. Un si Schweiß wird we Bloetstropfe, de uf d Erde flege.


text:
Un na <n>(er)</n> schtoht uf vum Gebet un kummt zue sinene Jinger un findet we sie schlofe vor Trurigkeit


text:
Als sa <n>(er)</n> aba noh schwätzt, lueg, do kummt ä Schar; un eina vu d Zwölf, der mit däm Name Judas, goht vor rene her un goht zum Jesus, um nen z küsse.


text:
Als aba, de um nen ware, sähn, was gschähe wird, sag sie: Herr, solle ma <n>(mir)</n> mit däm Schwert drischla?


text:
Jesus aba sait zue d Hohenpriester un Hauptlit vum Tempel un d Älteschte, de zue nem herkumme ware: Ihr sin we gege ä Raiba <n>(Deb, Vubrecha)</n> mit Schwertern un mit Schtange usgzoge.


text:
Ich bi jede Dag bi äich im Tempel gsi, un ihr hän nit Hand a mi glegt. Aba des isch äiri Schtund un de Macht vum Dunkle.


text:
Sie packte nen aba un fihre nen ab un bringe nen in des Hus vum Hohenpriester. Petrus aba goht vu wietem nohch.


text:
Un noh einarä kleine Wieli sieht nen ä andere a un sait: Dü bisch au eina vu däne. Petrus aba sait: Mensch, i <n>(ich)</n> bi's nit.


text:
Un nohch einarä Wieli, etwa nohch einarä Schtund, bschtätigt`s ä andere un sait: Gwiß, der war au mit nem; denn er isch ä Galiläer.


text:
Petrus aba sait: Mensch, i <n>(ich)</n> weiß nit, was dü saisch. Un drno, während da noh schwätzt, kräht dr Guller.


text:
Un dr Herr drillt sich um un luegt Petrus a. Un Petrus denkt an des Wort vum Herrn, we er zue nem gsait het: Ehe hiit dr Guller kräht, wirsch dü mich draimol vuliigne.


text:
Un als ses Dag wird, vusammle sich d Älteschte vum Volk, d Hohenpriester un Schriftglehrti un fihre nen vor ihr Rot


text:
un sage: Bisch dü dr Chrischtus, so sag`s uns <n>(us)</n>! Er sait aba zue nene: Sag ich's äich, so glaubt ihr's nit;


text:
Sie aba sage: Was bruche ma <n>(mir)</n> noh fir ä Ziigniss? Mir hän's selbscht ghärt üs sinem Mul <n>(Gosch)</n>.


text:
un fange a, nen z vuklage, un sage: Mir hän gfunde, daß der unsa Volk aufhetzt un vubietet, däm Kaisa Schtiire <n>(Zinsgrosche)</n> z ge, un sait, er isch Chrischtus, ä Kenig.


text:
Pilatus aba het nen gfrogt un sait: Bisch dü dr Jude Kenig? Er git zantwort nem un sait: Dü saisch`s.


text:
Sie aba wäre noh bambliga un sage: Er wiegelt s Volk uf, daß er lehrt do un dert in ganz Judäa, agfange vu Galiläa bis dona.


text:
Un als er ghärt het, daß sa ä Gvolksma vum Herodes war, schickt da <n>(er)</n> nen zum Herodes, der in däne Däg au in Jerusalem war.


text:
Als aba Herodes Jesus sieht, freut er sich arg; denn er het nen längscht gerne gsähne; denn er het vu nem ghärt un ghofft, er wird ä Zeiche vu nem säh.


text:
Aba Herodes mit sinene Soldate vuachte un vuschpotte nen, lege nem ä wießes Gwand <n>(Häß)</n> a un schicke nen zruck zum Pilatus.


text:
un sait zue nene: Ihr hän den Mensch zue ma <n>(mir)</n> brocht als eina, der s Volk ufwiegelt; un luege, i <n>(ich)</n> ha nen vor äich vuhert un ha a däm Mensch kei Schuld gfunde, deretwäge ihr nen aklagt;


text:
Herodes au nit, denn er het nen uns <n>(us)</n> zruckgschickt. Un lueg, er het nigs doe, was d Dod vudent.


text:
Der war wägä nem Ufruhr, der in dr Schtadt gschähe war, un wägä nem Mord ins Gfängnis <n>(Loch)</n> gworfe worde.


text:
Er aba sait zum dritte Mol zue nene: Was het denn der Beses doe? Ich ha nigs a nem gfunde, was d Dod vudent; drum will i <n>(ich)</n> nen schla losse un losge.


text:
Aba sie schellte mit großem Gschrei <n>(Geblär)</n> un vulange, daß er kriizigt wird. Un ihr Gschrei <n>(Geblär)</n> nimmt ibahand.


text:
un hän den los glo, der wägä Ufruhr un Mord ins Gfängnis <n>(Loch)</n> gworfe worde war, aba Jesus ibagit da ihrem Wille.


text:
Un als sie nen abfihre, packe sie ä Ma, Simon vu Kyrene, der vum Feld kummt, un lege s Kriiz uf nen, daß er's Jesus nochtrait.


text:
Jesus aba drillt sich um zue nene un sait: Ihr Techta vu Jerusalem, hiile nit iba mich, sundern hiile iba äich selbscht un iba äiri Kinda.


text:
Denn luege, s wird de Ziit kumme, in der ma sage wird: Selig sin de Unfruchtbare un de Leiba <n>(Ranze)</n>, de nit uf d Welt brocht hän, un de Buse, de nit zässä ge hän!


text:
Dann <n>(Dnoh)</n> wäre sie afange, z sage zue d Berge: Flege iba uns <n>(us)</n>! un zue d Higel: Deck uns <n>(us)</n> zue!


text:
Un als sie kumme an d Platz, der heißt Schädelstätte, kriizige sie nen dert un de Ibeltäta mit nem, eina zue d Rechte un eina zue d Linke.


text:
Jesus aba sait: Vada <n>(Babbe)</n>, vugib bene; denn sie wisse nit, was sie den! Un sie vudeilte sini Kleida un werfe s Los drum.


text:
Un s Volk schtoht do un luegt zue. Aba de Obere schelte un sage: Er het andere ghulfe; er soll sich selba helfe, isch er dr Chrischtus, dr Üserwählte Gottes.


text:
Aba eina vu d Ibeltäta, der am Kriiz hangt, läschtert un sait: Bisch dü nit dr Chrischtus? Hilf dir selbscht un uns <n>(us)</n>!


text:
Do wiest nen dr andere zrecht un sait: Un dü firchtesch di au nit vor Gott, dr dü doch in gliecha Vudammnis bisch?


text:
Mir sin s zwar mit Recht, denn ma <n>(mir)</n> gregä, was unsri Tade vudene; der aba het nigs Unrechtes doe.


text:
Un Jesus sait zue nem: Gwiß, i <n>(ich)</n> sag da: Hiit wirsch dü mit ma <n>(mir)</n> im Paradies si.


text:
Un Jesus reft lut: Vada <n>(Babbe)</n>, i <n>(ich)</n> bfehl mi Geischt in dini Händ <n>(Pfode)</n>! Un als er des gsait het, isch er gschtorbe.


text:
Als aba dr Hauptma sieht, was do bassiert isch, priest er Gott un sait: Gwiß, der isch ä fromme Mensch gsi!


text:
Un als alli Lit, de däbi ware un zuegluege, sähn, was do bassiert isch, schlen sie sich an ihri Bruscht un kähre wieda um.


text:
Do gschtande sin aba alli sini Bekannte vu wietem, au de Wieba, de nem üs Galiläa nohchgange ware, un sähn des alles.


text:
un het ihr Rot un ihr Handel nit billigt. Er war üs Arimathäa, ä Schtadt vu d Jude, un het gwartet uf des Rich Gottes.


text:
un nimmt nen ab, wickelt nen in ä Lienduech un legt nen in ä Felsegrab, in däm nooch ne jemads gläge het.


text:
S folge aba d Wieba nohch, de mit nem kumme ware üs Galiläa, un bschaute s Grab un we si Leib <n>(Ranze)</n> riglegt wird.


text:
Sie kähre aba um un mache El un Salbe parrat. Un d Sabbat iba roehe sie nohch rem Gesetz. CAPTION Jesu Uferschtehig /CAPTION


text:
Aba am erschte Dag vu d Wuche arg freh kumme sie zum Grab un trage bi sich des guetschmeckende El, des sie gmacht hän.


text:
Sie aba vuschrekä un neige ihr Visasch <n>(Gsicht)</n> zue d Erde. Do sage de zue nene: Was suecht ihr d Lebändige bi d Dote?


text:
Dr Menschebue mueß ibaantwortet wäre in de Händ <n>(Pfode)</n> vu d Sinda un kriizigt wäre un am dritte Dag ufschtoh.


text:
S ware aba Maria vu Magdala un Johanna un Maria, vum Jakobus Muetter, un de andere mit tene; de sage des d Aposchteln.


text:
Petrus aba schtoht uf un lauft zum Grab un buckt sich inä un sieht nur d Liendecha un goht dvu un vuwundret sich iba des, was gschähe war.


text:
Un lueg, zwei vu nene gehn an däm Dag in ä Dorf <n>(Kaff)</n>, des war vu Jerusalem etwa zwei Wägschtunde wäg; däm si Name isch Emmaus.


text:
Un s isch bassiert, als sie so schwätze un sich mitänanda bschproche hän, do kummt Jesus selbscht un goht mit tene.


text:
Er sait aba zue nene: Was sin des fir Sache, de ihr mitänanda vuhandle <n>(feilsche)</n> undawägs? Do bliebe sie trurig schtoh.


text:
Un dr eine, mit Name Kleopas, git zantwort un sait zue nem: Bisch dü dr einzige unda d Fremde in Jerusalem, der nit weiß, was in däne Däg dert gschähe isch?


text:
Un na <n>(er)</n> sait zue nene: Was denn? Sie aba sage zue nem: Des mit Jesus vu Nazareth, der ä Prophet war, mächtig in Tade un Wort vor Gott un alle Lit;


text:
Mir aba ghofft hän, er isch s, der Israel erlese doet. Un iba des alles isch hiit dr dritte Dag, daß des gschähe isch.


text:
hän si Leib <n>(Ranze)</n> nit gfunde, kumme un sage, sie hän ä Erschinig vu Engel gsähne, de sage, er läbt.


text:
Un ä baar vu uns <n>(us)</n> gehn hi zum Grab un find's so, we de Wieba sage; aba Jesus hän sie nit gsäh.


text:
Un na <n>(er)</n> sait zue nene: O ihr Tore <n>(Dummköpf)</n>, z trägi Herze, all däm z glaube, was de Prophete gsait hän!


text:
Un na <n>(er)</n> fangt a bi Moses un alle Prophete un legt tene üs, was in dr ganze Schrift vu nem gsait war.


text:
Un sie kumme nooch an des Dorf <n>(Kaff)</n>, wo sie higehn. Un na <n>(er)</n> schtellt sich, als wot da <n>(er)</n> witago.


text:
Un sie netige nen un sage: Blib bi uns <n>(us)</n>; denn s will Obend wäre, un dr Dag het sich gwillt <n>(gneigt)</n>. Un na <n>(er)</n> goht inä, bi nene z bliebe.


text:
Un s isch bassiert, als sa <n>(er)</n> mit tene z Disch hockt, nimmt da <n>(er)</n> des Brot, dankt, bricht's un git's ne.


text:
Un sie sage undaänanda: het nit unsa Herz in uns <n>(us)</n> brennt, als sa <n>(er)</n> mit uns <n>(us)</n> gschwätzt het uf fem Wäg un uns <n>(us)</n> de Schrift ufdoe het?


text:
Un sie sin ufgschtande zue dselbe Schtund, kähre zruck nohch Jerusalem un finde de Elf vusammelt un de bi nene ware;


text:
Un sie vuzehle ne, was uf fem Wäg gschähe war un we sie vu nem gwißt hän, als sa <n>(er)</n>`s Brot bricht.


text:
Als sie aba dvu schwätze, kunnt er selbscht, Jesus, midde unda sie un sait zue nene: Friede isch mit äich!


text:
Un na <n>(er)</n> sait zue nene: Was sin ihr so erschrocke, un wurum kummt so ä denke in aicha Herz?


text:
Luege mini Händ <n>(Pfode)</n> un mini Feß, i <n>(ich)</n> bi's selba. Langt mi a un luege; denn ä Geischt het nit Fleisch un Knoche, we ihr sähn, daß i <n>(ich)</n> sie ha.


text:
Als sie aba noh nit glaube vor Fräid <n>(Freud)</n> un sich vuwundrete, sait da <n>(er)</n> zue nene: Hän ihr ebis do zum ässä?


text:
Er sait aba zue nene: Des sin mini Wort, de i <n>(ich)</n> zue äich gsait ha, als i <n>(ich)</n> nooch bi äich war: S mueß alles erfillt wäre, was vu ma <n>(mir)</n> gschriebe schtoht im Gesetz vum Moses, in d Prophete un in d Psalmen.


text:
un sait zue nene: So schtoht's gschriebe, daß d Chrischtus liede wird un ufschtoht vu d Dote am dritte Dag;


text:
un daß predigt wird in sinem Name Buße zue d Vugebig dr Sinde unda alle Mensche. Fangt a in Jerusalem,


text:
Un lueg, i <n>(ich)</n> will uf äich rabschicke, was mi Vada <n>(Babbe)</n> vuheiße het. Ihr aba sollt in dr Schtadt bliebe, bis ihr üsgrischtet wäre mit d Kraft üs dr Hechi.


text:
Un s isch bassiert, als sa <n>(er)</n> sie segnet, goht da <n>(er)</n> vu nene un fahrt uf gen Himmel.


text:
de nit üs däm Bloet noh üs däm Wille vum Fleisch noh üs däm Wille vumä Ma, sundern vu Gott uf d Welt kumme sin.


text:
Un des Wort ward Fleisch un het unda uns <n>(us)</n> gwohnt, un ma <n>(mir)</n> sähn <n>(d)</n> sini Herrlichkeit, ä Herrlichkeit als einzige Bue vum Vada <n>(Babbe)</n>, volla Gnade un Wohret.


text:
Johannes git Ziignis vu nem un rueft: Des war´s, vum däm i <n>(ich)</n> gsait ha: Nohch ma <n>(mir)</n> wird kumme, der vor ma <n>(mir)</n> gsi isch; denn na <n>(er)</n> war vor ma <n>(mir)</n> do.


text:
Nemad het Gott je gsähne; dr Einzige Bue, der uf fem Vada <n>(Babbe)</n> sinem Schoß isch, der het nen uns <n>(us)</n> vukindigt.


text:
Un des isch des Ziignis vum Johannes, als d Jude zue nem schickte Prieschter un Leviten vu Jerusalem, daß sie nen froge: Wer bisch dü?


text:
Un sie froge nen: Was dann <n>(dnoh)</n>? Bisch dü Elia? Er sait: Ich bi's nit. Bisch dü dr Prophet? Un na <n>(er)</n> sait: Nei.


text:
Do sag sie zue nem: Wer bisch dü dann <n>(dnoh)</n>? daß ma <n>(mir)</n> Antwort ge däne, de uns <n>(us)</n> gschickt hän. Was saisch dü vu dir selba?


text:
Er sait: "Ich bi ä Schtimm vumä Prediga in dr Wüschte: Ebnet d Wäg vum Herrn!", we dr Prophet Jesaja gsait het <n>(Jesaja 40,3)</n>.


text:
un sie froge nen un sage zue nem: Wurum daufsch dü denn, wenn dü nit dr Chrischtus bisch noh Elia noh dr Prophet?


text:
Johannes git zantwort ne un sait: Ich dauf mit Wassa; aba na <n>(er)</n> isch midde unda äich ku, den na nit kennt.


text:
Der wird nohch ma <n>(mir)</n> kumme, un i <n>(ich)</n> bi nit wert, daß i <n>(ich)</n> sini Schuehreme les.


text:
Am nägschte Dag sieht Johannes, daß Jesus zue nem kummt, un sait: Luege, des isch Gottes Lamm, des dr Welt Sinde trait!


text:
Der isch's, vu däm i <n>(ich)</n> gsait ha: Nohch ma <n>(mir)</n> kummt ä Ma, der vor ma <n>(mir)</n> gsi isch, denn na <n>(er)</n> war vor ma <n>(mir)</n>.


text:
Un i <n>(ich)</n> ha nen nit kennt. Aba dmit da <n>(er)</n> Israel zeigt <n>(offenbart)</n> wird, drum bi i <n>(ich)</n> kumme, z daufe mit Wassa.


text:
Un Johannes bezigt un sait: Ich ha gsäh, daß dr Geischt rabgfahre isch we ä Dube vum Himmel un bliebt uf fem.


text:
Un i <n>(ich)</n> ha nen nit kennt. Aba der mi gschickt het, z daufe mit Wassa, der het zue ma <n>(mir)</n> gsait: Uf wen dü siehsch d Geischt rabfahre un uf fem bliebe, der isch's, der mit däm heilige Geischt dauft.


text:
Jesus aba drillt sich um un sieht sie nohchfolge, un sait zue nene: Was sueche ihr? De aba sage zue nem: Rabbi - des heißt ibasetzt: Meischta -, wo isch di Herberge?


text:
Er sait zue nene: Kumme un luege! Sie kumme un sähn's un bliebe dän Dag bi nem. S war aba um di zehnti Schtund.


text:
Eina vu däne zwei, de Johannes ghärt hän un Jesus nohchgange ware, war Andreas, d Brueda vum Simon Petrus.


text:
Der findet zerscht si Brueda Simon un sait zue nem: Mir hän d Messias gfunde, des heißt ibasetzt: dr Gesalbte.


text:
Un na <n>(er)</n> fihrt nen zue Jesus. Als Jesus nen sieht, sait da <n>(er)</n>: Dü bisch Simon, dr Bue vum Johannes; dü sollsch Kephas heiße, des heißt ibasetzt: Fels.


text:
Am nägschte Dag wot Jesus nohch Galiläa go un findet Philippus un sait zue nem: Folg ma <n>(mir)</n> nohch!


text:
Philippus findet Nathanael un sait zue nem: Mir hän nen gfunde, <n>(d)</n> vu däm Moses im Gsetz un de Prophete gschriebe hän, Jesus, Josef si Bue, üs Nazareth.


text:
Nathanael sait zue nem: Woher kennsch dü mi? Jesus git zantwort un sait zue nem: Noh bvor Philippus di gruefe het, als dü unda däm Fiegebaum warsch, ha i <n>(ich)</n> di gsähne.


text:
Jesus git zantwort un sait zue nem: Dü glaubsch, wel i <n>(ich)</n> dir gsait ha, daß i <n>(ich)</n> di gsähne ha unda däm Fiegebaum. Dü wirsch noh Greßeres als des äh.


text:
Un na <n>(er)</n> sait zue nem: Gwiß, gwiß, i <n>(ich)</n> sag äich: Ihr den d Himmel uff säh un d Engel Gottes nuf- un rabfahre iba däm Menschebue.


text:
Jesus sait zue narä: Was goht's di a, Wieb, was i <n>(ich)</n> doe? Mini Schtund isch noh nit kumme.


text:
S sin aba dert sechs steinerni Wassakreg gschtande fir´s Sufa mache wäre si nohch d jüdische Sitte, un in jede gehn zwei odr dräi Maß.


text:
Als aba dr Ässmeista d Wi brobiert het, der Wassa gsi isch, un nit gwißt het, wuher er kummt - d Diena aba hän`s gwißt, de des Wassa gschepft hän -, rueft dr Ässmeista d Bräutigam


text:
un sait zue nem: Jedama git zerscht d guete Wi un, wenn sie bsofe wäre, d gringere; dü aba hesch d guete Wi bis etzed zruckbhalte.


text:
Des isch des erschte Zeiche, des Jesus doe het, gschähe in Kana in Galiläa, un er het sini Herrlichkeit zeigt. Un sini Jinger glaube a nen.


text:
Dnohch goht Jesus nab nohch Kapernaum, er, si Muetter, sini Breda un sini Jinger, un sie bliebe nit lang do.


text:
Un na <n>(er)</n> findet im Tempel d Händla, Rinda, Schof un Duebe vukäufa, un d Geldwechsla, de do hocke.


text:
Un na <n>(er)</n> macht ä Geißle üs Seila un trieb sie alli zum Tempel üsä samt d Schof un Rinda un schittet d Wechsla s Geld üs un schuckt alli Tisch um


text:
un sait zue däne, de de Duebe vukaufe: Trage des wäg un mache nit des Hus vu minem Vada <n>(Babbe)</n> zum Kaufhus!


text:
Sini Jinger aba denke dra, daß gschriebe schtoht <n>(Psalm 69,10)</n>: "D Eifa um di Hus wird mi frässä."


text:
Do fange d Jude a un sage zue nem: Was zeigsch dü uns <n>(us)</n> fir ä Zeiche, daß dü des doe darfsch?


text:
Jesus git zantwort un sait zue nene: Breche dän Tempel ab, un in dräi Däg will i <n>(ich)</n> nen ufrichte.


text:
Do sage d Jude: D Tempel isch in sechsevierzig Johr bäut worde, un dü willsch nen in dräi Däg ufrichte?


text:
Als sa <n>(er)</n> etze ufgschtande war vu d Dote, hän sini Jinger dra denkt, daß sa <n>(er)</n> des gsait het, un glaube d Schrift un däm Wort, des Jesus gsait het.


text:
Als sa <n>(er)</n> aba am Passafescht in Jerusalem war, glaube vieli an si Name, do sie de Zeiche sähn, de na <n>(er)</n> doet.


text:
Der kummt zue Jesus bi Nacht un sait zue nem: Meischta, ma <n>(mir)</n> wisse, dü bisch ä Lehrer, vu Gott kumme; denn nemads ka de Zeiche doe, de dü doesch, s`isch denn Gott mit nem.


text:
Jesus git zantwort un sait zue nem: Gwiß, gwiß, i <n>(ich)</n> sag dir: S`isch denn, daß jemads vu naiem uf d Welt kumme <n>(gebore)</n> wäre, so ka er des Rich Gottes nit säh.


text:
Nikodemus sait zue nem: We ka ä Mensch uf d Welt kumme <n>(gebore)</n>, wenn na alt isch? Kann er denn wieda in d Leib <n>(Ranze)</n> vu sinere Muetter go un uf d Welt kumme?


text:
Jesus git zantwort: Gwiß, gwiß, i <n>(ich)</n> sag dir: S`isch denn, daß jemads uf d Welt kummt <n>(gebore)</n> üs Wassa un Geischt, so ka er nit in des Rich Gottes kumme.


text:
Was vum Fleisch uf d Welt kumme <n>(gebore)</n> isch, des isch Fleisch; un was vum Geischt uf d Welt kumme <n>(gebore)</n> isch, des isch Geischt.


text:
Wundere di nit, daß i <n>(ich)</n> dir gsait ha: Ihr mehn vu naiem uf d Welt kumme <n>(gebore)</n> wäre.


text:
D Wind blost, wo na <n>(er)</n> will, un dü hersch si Sause wohl; aba dü weiß nit, woher er kummt un wohi er fahrt. So isch s bi jedem, der üs däm Geischt uf d Welt kumme <n>(gebore)</n> isch.


text:
Gwiß, gwiß, i <n>(ich)</n> sag dir: Mir schwätze, was ma <n>(mir)</n> wisse, un beziige, was ma <n>(mir)</n> gsähne hän; ihr aba riße unsa Ziignis nit a.


text:
Ihr Glaubt nit, wenn i <n>(ich)</n> äich vu irdische Dinge sag, we wen ihr glaube, wenn i <n>(ich)</n> äich vu himmlische Dinge sag?


text:
Denn eso het Gott d Welt gliebt <n>(leb ka)</n>, daß sa <n>(er)</n> si einzige Bue git, dmit alli, de a nen glaube, nit vulore wäre, sundern des ewige Läbä hän.


text:
Denn Gott het si Bue nit in d Welt gschickt, daß sa <n>(er)</n> d Welt richtet, sundern daß d Welt durch nen grettet wird.


text:
Wer a nen glaubt, der wird nit grichtet; wer aba nit glaubt, der isch scho grichtet, denn na <n>(er)</n> glaubt nit a d Name vum eingeborene Bue Gottes.


text:
Des isch aba des Gricht, daß des Lecht in d Welt kumme isch, un d Mensche liebte s Dunkle me als des Lecht, denn ihri Werke ware bes.


text:
Johannes aba het au noh dauft in Änon, nohch bi Salim, denn s war do viel Wassa; un sie kumme un len sich daufe.


text:
Un sie kumme zue Johannes un sag zue nem: Meischta, der bi dir war gegeiba vum Jordan, däm dü des Ziignis ge hesch, lueg, der dauft, un jeda kummt zue nem.


text:
Ihr selbscht sin mini Ziige, daß i <n>(ich)</n> gsait ha: Ich bi nit dr Chrischtus, sundern vor nem her gschickt.


text:
Wer d Braut het, der isch d Bräutigam; dr Fründ <n>(Freund)</n> vum Bräutigam aba, der däbischtoht un nem zuehert, freut sich arg iba de Schtimm vum Bräutigam. Mi Fräid <n>(Freud)</n> isch etze do.


text:
Der vu obe her kummt, isch iba allem. Wer vu dr Erde isch, der isch vu d Erde un schwätzt vu d Erde. Der vum Himmel kummt, dr isch iba allem


text:
Wer a d Bue glaubt, der het des ewige Läbä. Wer aba däm Bue nit hörig isch, der wird des Läbä nit säh, sundern d Zorn <n>(Wuet)</n> Gottes bliebt iba nem.


text:
Als etze Jesus ghert het, daß d Pharisäer z Ohre kumme war, daß sa <n>(er)</n> me zue Jinger macht un dauft het als Johannes


text:
Do kummt er in ä Schtadt Samariens, de heißt Sychar, nooch bi däm Feld, des Jakob sinem Bue Josef ge het.


text:
S war aba dert d Jakobs Brunne. Wel etze Jesus med war vu dr Reise, het da <n>(er)</n> sich anekockt am Brunne; s war um di sechsti Schtund.


text:
Do kummt ä Wieb üs Samarien, um Wassa zue schöpfe. Jesus sait zue nare: Gib ma <n>(mir)</n> z trinke!


text:
Do sait des samaritische Wieb zue nem: We, dü bittesch mi um ebis z trinke, wo dü ä Jud bisch un i <n>(ich)</n> ä samaritisches Wieb? Denn d Jude hän keini Gmeinschaft mit d Samariter. -


text:
Jesus git zantwort un sait zue nare: Wenn dü kenne dätsch de Gabe Gottes un wer des isch, der zue dir sait: Gib ma <n>(mir)</n> z trinke!, dü bätesch nen, un der gäb dir lebendiges Wassa.


text:
Do sait zue nem des Wieb: Herr, hesch dü doch nigs, womit dü schöpfe könntesch, un d Brunne isch def; woher hesch dü dann <n>(dnoh)</n> lebendiges Wassa?


text:
Bisch dü me als unsa Vada <n>(Babbe)</n> Jakob, der uns <n>(us)</n> dän Brunne ge het? Un na <n>(er)</n> het drus trunke un sini Kinda un sini Viecha.


text:
wer aba vum Wassa trinke wird, des i <n>(ich)</n> nem gib, d wird in Ewigkeit nit durschtig, sundern des Wassa, des i <n>(ich)</n> nem ge wär, des wird in nem ä Quelle vum Wassa wäre, des in des ewige Läbä quillt.


text:
Do sait des Wieb zue nem: Herr, git ma <n>(mir)</n> des Wassa, dmit i <n>(ich)</n> nit durschtig bin un i <n>(ich)</n> nit herkumme mueß, um z schöpfe!


text:
Des Wieb git zantwort un sait zue nem: Ich ha kei Ma. Jesus sait zue ihr: Dü hesch recht gantwortet: Ich ha kei Ma.


text:
Unseri Vädare hän uf däm Berg abätet , un ihr sage, in Jerusalem isch d Platz, wo ma abäte <n>(ahimmle)</n> soll.


text:
Jesus sait zue ihr: Glaube ma <n>(mir)</n>, Wieb, s kummt de Ziit, daß ihr nit uf däm Berg nohch in Jerusalem d Vada <n>(Babbe)</n> abäte <n>(ahimmle)</n> den.


text:
Ihr wißt nit, was ihr abäte den; ma <n>(mir)</n> wisse aba, was ma <n>(mir)</n> abäte <n>(ahimmle)</n>; den des Heil kummt vu d Jude.


text:
Aba s kummt de Ziit un isch scho etzed, in der di wahre <n>(rechte)</n> Abäta d Vada <n>(Babbe)</n> abäte <n>(ahimmle)</n> wäre im Geischt un in dr Wohret; denn au d Vada <n>(Babbe)</n> will solchi Abäta ha.


text:
Gott isch Geischt, un de nen abäte <n>(ahimmle)</n>, de mehn nen im Geischt un in dr Wohret abäte <n>(ahimmle)</n>.


text:
Do sait des Wieb zue nem: Ich weiß, daß d Messias kummt, der do Chrischtus heißt. Wenn der kummt, wird da <n>(er)</n> uns <n>(us)</n> alles vukündige.


text:
Inzwische kumme sini Jinger, un sie wundre sich, daß sa <n>(er)</n> mit nem Wieb schwätzt; doch gsait het nemads: Was frogsch dü? odr: Was schwätzesch dü mit ihr?


text:
Kummt, luege ä Mensch, der ma <n>(mir)</n> alles gsait het, was i <n>(ich)</n> doe ha, ob ba <n>(er)</n> nit d Chrischtus isch!


text:
Jesus sait zue nene: Mi Ässä isch des, daß i <n>(ich)</n> doe was d Wille vu däm isch, der mi gschickt het, un vollend si Gschaffenes.


text:
Sage ihr nit selba: Das ses noh vier Monet sin, dann <n>(dnoh)</n> kummt d Ernte? Lueg, i <n>(ich)</n> sag äich: Hebt äiri Aug uf un luege uf d Felda, denn sie sin rief zue d Ernte.


text:
Wer erntet, gregt scho si Lohn un sammlet Frucht zum ewige Läbä, dmit sich mitänanda sich fräie, der do sajt un dr do erntet.


text:
Ich ha äich gschickt, z ernten, wo ihr nigs gschafft hän; anderi hän gschafft, un äich isch ihri Arbet zguet kumme.


text:
S glaube aba a nen vieli vu d Samariter üs d Schtadt wägä däm Wieb, de beziigt het: Er het ma <n>(mir)</n> alles gsait, was i <n>(ich)</n> doe ha.


text:
Als etze d Samariter zue nem kumme, bitt sie nen, bi nene z bliebe; un na <n>(er)</n> bliebt zwei Däg do.


text:
un sage zue däm Wieb: Vu etze a glaube ma <n>(mir)</n> nimi wägä dir; denn ma <n>(mir)</n> hän selba ghärt un wißet: Des isch gwiß dr Welt Heiland.


text:
Als sa <n>(er)</n> etze nohch Galiläa kummt, nähmä nen de Galiläer uf, de alles gsähne hän, was sa <n>(er)</n> in Jerusalem uf fem Fescht doe het; denn sie ware au zum Fescht kumme.


text:
Un Jesus kummt abamols nohch Kana in Galiläa, wo na <n>(er)</n> des Wassa zue Wi gmacht het. Un s war ä Ma im Denscht vum Kenig; däm si Bue liet krank in Kapernaum.


text:
Wo der ghärt het, daß Jesus üs Judäa nohch Galiläa kummt, goht da hi zue nem un bittet nen, rabzkumme un sinem Bue zue helfe; denn na war dodkrank.


text:
Jesus sait zue nem: Gang hi, di Bue läbt! Der Ma glaubt däm Wort, des Jesus zue nem gsait het, un goht hi.


text:
Do frogt er si nohch d Schtund, in der`s bessa mit nem wore war. Un sie antworte nem: Geschtern um di siebti Schtund het nen des Feba vuloße.


text:
Do het d Vada <n>(Babbe)</n> gmerkt, daß ses de Schtund war, in däre Jesus zue nem gsait het: Di Bue läbt. Un na <n>(er)</n> het glaubt mit sinem ganze Hus.


text:
Des isch etze des zweite Zeiche, des Jesus doe het, als sa <n>(er)</n> üs Judäa nohch Galiläa kumme isch.


text:
S isch aba in Jerusalem bim Schaftor ä Teich, der heißt uf hebräisch Betesda. Dert sin fünf Hallene;


text:
in däne sin vieli Kranki gläge, Blindi, Lahmi, Üszehrti. De warte druf, daß sich des Wassa bwegt. 1.9


text:
Denn dr Engel vum Herrn fahrt vu Ziit zue Ziit rab in d Teich un bwegt des Wassa. Wer etze zerscht niigoht, nohchdem sich des Wassa bwegt het, der wird gsund, an wela Kranket er au lietet.


text:
Als Jesus den liege sieht un ghärt het, daß sa scho so lang gläge het, sait da <n>(er)</n> zue nem: Willsch dü gsund wäre?


text:
D Kranke git nem zantwort: Herr, i <n>(ich)</n> ha kei Mensch, der mi in d Teich hole doet, wenn des Wassa sich bwegt het; wenn i <n>(ich)</n> aba hikumm, so schtiegt ä andere vor ma inä.


text:
Do sage de Jude zuecdem, der gsund wore war: S isch hiit Sabbat; dü darfsch di Bett nit schleipfe <n>(schläppe)</n>.


text:
Der aba gsund wore war, het nit gwißt, wer s war; denn Jesus war wäg, well so viel Lit a däm Platz ware.


text:
Dnohch findet nen Jesus im Tempel un sait zue nem: Lueg, dü bisch gsund wore; sündige etze nimi, daß dir nit ebis Schlimmeres bassiert.


text:
Jesus aba git ne zantwort: Mi Vada <n>(Babbe)</n> schafft <n>(wirkt)</n> bis uf däne Dag, un i <n>(ich)</n> schaff <n>(wirkt)</n> au.


text:
Drum vulange d Jude noh viel me dnohch, nen umzbringe, wel er nit ällei d Sabbat bricht, sundern au gsait het, Gott isch si Vada <n>(Babbe)</n>, un macht sich selbscht Gott glich.


text:
Do git Jesus zantwort un sait zue nene: Gwiß, gwiß, i <n>(ich)</n> sag äich: Dr Bue ka nigs vu sich üs doe, sundern nur, was sa <n>(er)</n> d Vada <n>(Babbe)</n> doe sieht; denn was der doet, des gliche doet au dr Bue.


text:
Denn dr Vada <n>(Babbe)</n> het d Bue leb <n>(lieb)</n> <n>(leeb)</n> un zeigt nem alles, was sa <n>(er)</n> doe soll, un doet nem noh greßeri Sache <n>(Werke)</n> zeigä, so daß ihr äich vuwundere den.


text:
Denn we d Vada <n>(Babbe)</n> di Dote uferweckt un sie lebändig macht, so macht au d Bue lebändig, weli er will.


text:
dmit sie alli d Bue ehre <n>(priise)</n>, we sie d Vada <n>(Babbe)</n> ehre. Wer d Bue nit ehrt, der ehrt d Vada <n>(Babbe)</n> nit, der nen gschickt het.


text:
Gwiß, gwiß, i <n>(ich)</n> sag äich: Wer mi Wort härt un glaubt däm, der mi gschickt het, der het des ewige Läbä un kummt nit in`s Gricht, sundern na <n>(er)</n> isch vum Dod zum Läbä durigange.


text:
Gwiß, gwiß, i <n>(ich)</n> sag äich: S kummt de Schtund un isch scho etzed do, daß di Dote härä wäre d Schtimm vum Bue Gottes, un de sie härä wäre, de wäre läbä.


text:
Denn we d Vada <n>(Babbe)</n> des Läbä het in sich selba, so het da <n>(er)</n> au däm Bue ge, des Läbä z ha in sich selba;


text:
un na <n>(er)</n> het nem Vollmacht ge, des Gricht z mache <n>(hebe, halte)</n>, wel la <n>(er)</n> d Menschebue isch.


text:
Wundere äich dodriba nit. Denn s kummt de Schtund, in der alli, de in d Gräber sin, sini Schtimm härä wäre,


text:
un wäre voekumme, de wo Guetes doe hän, zue d Uferschtehig zum Läbä, de wo aba Beses doe hän, zue d Uferschtehig zum Gricht.


text:
Ich ka nigs vu ma <n>(mir)</n> üs doe. We i <n>(ich)</n> her, so richte i <n>(ich)</n>, un mi Gricht isch Grecht; denn i <n>(ich)</n> suech nit mi Wille, sundern d Wille vu däm, der mi gschickt het.


text:
Ä andere isch's, der vu ma <n>(mir)</n> ziigt <n>(zeugt)</n>; un i <n>(ich)</n> weiß, daß des Ziignis wohr isch, des sa <n>(er)</n> vu ma <n>(mir)</n> git.


text:
Ich aba ha ä greßeres Ziignis als des vum Johannes; denn de Sache <n>(Werke)</n>, de ma <n>(mir)</n> d Vada <n>(Babbe)</n> ge het, dmit i <n>(ich)</n> sie mach <n>(vollbring)</n>, ebe de Sache <n>(Werke)</n>, de i <n>(ich)</n> doe ha, beziige vu ma <n>(mir)</n>, daß mi d Vada <n>(Babbe)</n> gschickt het.


text:
Un d Vada <n>(Babbe)</n>, der mi gschickt het, het vu ma <n>(mir)</n> Ziignis ge. Ihr hän nemols sini Schtimm ghärt noh sini Gschtalt gsähne,


text:
Ihr sueche in d Schrift, denn ihr meine, ihr hän des ewige Läbä drin; un sie isch's, de vu ma <n>(mir)</n> ziigt <n>(zeugt)</n>;


text:
Ich bi kumme im Name vu minem Vada <n>(Babbe)</n>, un ihr nähmä mi nit a. Wenn ä andere kumme wird in sinem eigene Name, den den na anähme.


text:
We kenne ihr glaube, de ihr Ehri vuänanda nähmä den, un d Ehri, de vum älleinige Gott isch, suecht da nit?


text:
Ihr mehn nit meine, daß i <n>(ich)</n> äich vor rem Vada <n>(Babbe)</n> vuklage wär; s isch eina, der äich vuklagt: Moses, uf den ihr hofft.


text:
Do hebt Jesus sini Auge uf un sieht, daß viel Volk zue nem kummt, un sait zue Philippus: Wo kaufe ma <n>(mir)</n> Brot, dmit de z ässä hän?


text:
Philippus git nem zantwort: Fir zweihundat Silbagrosche Brot isch nit gnoe fir sie, dmit jeda ä weng gregt.


text:
Jesus aba sait: Len de Lit sich lagere. S war aba viel Gras an däm Platz. Do lagrete sich etwa fünfdusig Männa.


text:
Jesus aba nimmt de Brot, dankt un git sie däne, de sich glagret hän; gnau so au vu d Fisch, soviel sie wen.


text:
Als sie aba satt ware, sait da <n>(er)</n> zue sinene Jinger: Sammle di ibrige Brocke uf, dmit nigs umkummt <n>(vudorbe wird)</n>.


text:
Do sammle sie un fillä vu d fünf Gerschtebrot zwöelf Kerb mit Brocke, de däne ibrigbliebe sin, de gässä hän.


text:
Als etze de Lit des Zeiche gsäh hän, des Jesus doe het, sage sie: Des isch gwiß dr Prophet, der in d Welt kumme soll.


text:
Als Jesus etze gmerkt het, daß sie kumme däte un nen packe, um nen zum Kenig z mache, haut da ab wieda uf d Berg, er selba ällei.


text:
schtiege in ä Boot un fahre iba d See nohch Kapernaum. Un s war scho finschta wore, un Jesus war noh nit zue nene kumme.


text:
Als sie etze etwa ä Schtund grödert hän, sähn sie Jesus uf fem See go un nohch ans Boot kumme; un sie hän sich gfirchtet.


text:
Am nägschte Dag sähn de Lit, de am andere Ufa vum Sees schtehn, daß kei anderes Boot do war als des ällei, un daß Jesus nit mit sinene Jinger in des Boot gschtiege war, sundern sini Jinger ware ällei weggfahre.


text:
S kumme aba anderi Boot vu Tiberias zue däm Platz, wo sie des Brot gässä hän unda d Danksagig vum Herrn.


text:
Als etze des Volk sieht, daß Jesus nit do war un sini Jinger au nit, schtiege sie in ihri Boot un fahre nohch Kapernaum un sueche Jesus.


text:
Jesus git zantwort un sait: Gwiß, gwiß, i <n>(ich)</n> sag äich: Ihr sueche mi nit, wel ihr Zeiche gsähne hän, sundern wel ihr vu däm Brot gässä hän un satt wore sin.


text:
Schaffe äich Zässä, des nit vugoht, sundern des bliebt zum ewige Läbä. Des wird äich d Menschebue ge; denn uf däm isch des Siegel Gottes vum Vada <n>(Babbe)</n>.


text:
Do froge sie nen: Was solle ma <n>(mir)</n> doe, daß ma <n>(mir)</n> Gottes Sache <n>(Arbet,Werke)</n> den?


text:
Jesus git zantwort un sait zue nene: Des isch Gottes Sach <n>(Arbet,Werk,Gschafftes)</n>, daß ihr an den glaubt, den na gschickt het.


text:
Do sage sie zue nem: Was doesch dü fir ä Zeiche, dmit ma <n>(mir)</n> sähn un dir glaube? Was fir ä Sach <n>(Werk)</n> doesch dü?


text:
Unseri Vädare hän in d Wüschte s Manna gässä, we gschriebe schtoht <n>(Psalm 79,24)</n>: "Er git ne Brot vum Himmel z ässä".


text:
"Do sait Jesus zue nene: Gwiß, gwiß, i <n>(ich)</n> sag äich: Nit Moses het äich des Brot vum Himmel ge, sundern mi Vada <n>(Babbe)</n> git äich des wahre Brot vum Himmel.


text:
Jesus aba sait zue nene: Ich bi des Brot vum Läbä. Wer zue ma <n>(mir)</n> kummt, der wird nimmi hunga ha; un wer an mi glaubt, der wird nimmi durscht ha.


text:
Alles, was ma <n>(mir)</n> mi Vada <n>(Babbe)</n> git, des kummt zue ma <n>(mir)</n>; un wer zue ma <n>(mir)</n> kummt, den wär i <n>(ich)</n> nit nüsstoße.


text:
Denn i <n>(ich)</n> bi vum Himmel kumme, nit dmit i <n>(ich)</n> mi Wille doe, sundern d Wille vu däm, der mi gschickt het.


text:
Des isch aba dr Wille vu däm, der mi gschickt het, daß i <n>(ich)</n> nigs vulier vu allem, was sa <n>(er)</n> ma <n>(mir)</n> ge het, sundern daß ich's uferweck am Jingschte Dag.


text:
Denn des isch dr Wille vu minem Vada <n>(Babbe)</n>, daß, wer d Bue sieht un glaubt a nen, des ewige Läbä het; un i <n>(ich)</n> wär nen uferwecke am Jingschte Dag.


text:
Do hän de Jude iba nengschtängert, wel la <n>(er)</n> gsait het: Ich bi des Brot, des vum Himmel kumme isch,


text:
un sage: Isch der nit Jesus, ä Bue vum Josef, däm si Vada <n>(Babbe)</n> un Muetter ma <n>(mir)</n> kenne? Wieso sait da <n>(er)</n> dann <n>(dnoh)</n>: Ich bi vum Himmel kumme?


text:
S ka nemads zue ma <n>(mir)</n> kumme, s isch denn, dr Vada <n>(Babbe)</n> zeht nen, der mi gschickt het, un i <n>(ich)</n> wär nen uferwecke am Jingschte Dag.


text:
S schtoht gschriebe in d Prophete <n>(Jesaja 54,13)</n>: "Sie wäre alli vu Gott glehrt si." Wer s vum Vada <n>(Babbe)</n> härt un lernt, der kummt zue ma <n>(mir)</n>.


text:
Nit als ob jemads d Vada <n>(Babbe)</n> gsähne het üßa däm, der vu Gott kumme isch; der het d Vada <n>(Babbe)</n> gsähne.


text:
Ich bi des lebändige Brot, des vum Himmel kumme isch. Wer vu däm Brot ißt, der wird läbä in Ewigkeit. Un des Brot isch mi Fleisch, des i <n>(ich)</n> ge wär fir des Läbä vu d Welt.


text:
Jesus sait zue nene: Gwiß, gwiß, i <n>(ich)</n> sag äich: Wenn ihr nit des Fleisch vum Menschebue ässä un si Bloet trinke den, so hän ihr kei Läbä in äich.


text:
Wer mi Fleisch ißt un mi Bloet trinkt, der het des ewige Läbä, un i <n>(ich)</n> wär nen am Jingschte Dag uferwecke.


text:
We mi d lebändige Vada <n>(Babbe)</n> gschickt het un i <n>(ich)</n> läb um mi Vada <n>(Babbe)</n> wille, so wird au, wer mi ißt, läbä wägä ma <n>(mir)</n>.


text:
Des isch des Brot, des vum Himmel kumme isch. S isch nit we bi d Vädere, de gässä hän un gschtorbe sin. Wer des Brot ißt, der wird läbä in Ewigkeit.


text:
Do Jesus aba bi sich selbscht gmerkt het, daß sini Jinger doriba gschtängert hän, sait da <n>(er)</n> zue nene: Ärgert äich des?


text:
Dr Geischt isch's, der lebändig macht; des Fleisch isch nigs nütze. De Wort, de i <n>(ich)</n> zue äich gsait ha, de sin Geischt un sin Läbä.


text:
Aba s git ä baar unda äich, de glaube nit. Denn Jesus het gwißt vu Afang a, wer de ware, de nit glaube, un wer nen vurote wird.


text:
Un na <n>(er)</n> sait: Drum ha i <n>(ich)</n> äich gsait: Nemad ka zue ma <n>(mir)</n> kumme, s isch nem denn vum Vada <n>(Babbe)</n> ge.


text:
Do git nem Simon Petrus zantwort: Herr, wohi solle ma <n>(mir)</n> go? Dü hesch ä Wort vum ewige Läbä;


text:
Dnohch zeht Jesus umä in Galiläa; denn na <n>(er)</n> wot nit in Judäa umherzehe, wel nem d Jude noh rem Läbä vulange.


text:
Do sage sini Breda zue nem: Mach di uf vu do un gang nohch Judäa, dmit au dini Jinger de Sache <n>(Werke)</n> sähn, de dü doesch.


text:
Nemad doet ebis im Vuborgene un will doch vor ällei ebis gelte. Willsch dü des, so zeig di vor d Welt.


text:
D Welt ka äich nit hass. Mich aba haßt sie, denn i <n>(ich)</n> beziig vu ihr, daß ihri Sache <n>(Werke)</n> bes sin.


text:
Un s war ä großes Gemurmel <n>(Tuschelei)</n> iba nen im Volk. Ä baar sage: Er isch guet; anderi aba sage: Nei, sundern na <n>(er)</n> vufihrt s Volk <n>(d Lit)</n>.


text:
Un d Jude vuwundrete sich un sage: We ka der de Schrift vuschtoh, wenn na <n>(er)</n>`s doch nit gelernt het?


text:
Jesus git ne zantwort un sait: Mini Lehr isch nit vu ma <n>(mir)</n>, sundern vu däm, der mi gschickt het.


text:
Wenn jemads däm si Wille doe will, wird da <n>(er)</n> merke, ob de Lehr vu Gott isch odr ob i <n>(ich)</n> vu ma <n>(mir)</n> selbscht üs schwätz.


text:
Wer vu sich selbscht üs schwätzt, der suecht sini eigene Ehri; wer aba de Ehri vu däm suecht, der nen gschickt het, der isch wohr, un keini Ungrechtigkeit isch in nem.


text:
Moses het äich doch de Bschniedig ge - nit daß sie vu Moses kummt, sundern vu d Vädere -, un ihr bschniedet d Mensche au am Sabbat.


text:
Wenn etze ä Mensch am Sabbat de Bschniedig gregt, dmit nit s Gsetz vum Moses broche wär, was zirne ihr dann <n>(dnoh)</n> ma <n>(mir)</n>, wel i <n>(ich)</n> am Sabbat d ganze Mensch gsund gmacht ha?


text:
Un lueg, er schwätzt fräi un vor ällei, un sie sage nem nigs. Hän unseri Obere etze gmerkt, daß sa <n>(er)</n> dr Chrischtus isch?


text:
Doch ma <n>(mir)</n> wisse, woher der isch; wenn aba d Chrischtus kumme wird, so wird nemads wisse, woher er isch.


text:
Do reft Jesus, der im Tempel glehrt het: Ihr kenne mich alli un wißt, wuher i <n>(ich)</n> bi. Aba nit vu ma <n>(mir)</n> selba üs bi i <n>(ich)</n> kumme, sundern s isch ä Echte <n>(Wore)</n>, der mi gschickt het, den na nit kennt.


text:
Do sueche sie nen z packe <n>(fange)</n>; aba nemads legt Hand a nen, denn sini Schtund war noh nit do.


text:
Aba vieli üs sem Volk glaube a nen un sage: Wenn d Chrischtus kumme wird, wird da <n>(er)</n> etwa me Zeiche doe, als der doe het?


text:
Un`s kummt d Pharisäer z Ohre, daß im Volk des Gemurmel <n>(Getuschle)</n> iba nen war. Do schickte d Hohenpriester un Pharisäer Knecht üs, de nen packe <n>(fange)</n> solle.


text:
Do sait Jesus zue nene: Ich bi nohch ä kleini Ziit bi äich, un dann <n>(dnoh)</n> gang i <n>(ich)</n> hi zue däm, der mi gschickt het.


text:
Do sage d Jude undaänanda: Wo will la higo, daß ma <n>(mir)</n> nen nit find kennte? Will er zue däne go, de in d Zrstreuig unda d Grieche huse, un d Grieche lehre?


text:
Was isch des fir ä Wort, des sa <n>(er)</n> uns <n>(us)</n> sait: Ihr den mi sueche un nit find; un wo i <n>(ich)</n> bi, do kenne na nit hikumme ?


text:
Aba am letschte Dag vum Fescht, der d hechschte war, kunnt Jesus uf un reft: <n>(d)</n> Wer do durschtig isch, der kummt zue ma <n>(mir)</n> un trinkt!


text:
Wer a mi glaubt, we d Schrift sait, vu däm sinem Leib <n>(Ranze)</n> wäre großi Bäch vu lebändigem Wassa fleße.


text:
Des het da gsait aba vum Geischt, den de gregä solle, de a nen glaube; denn dr Geischt war noh nit do; denn Jesus war noh nit vuherrlicht.


text:
Sait nit d Schrift: üs sem Gschlecht David un üs sem Dorf Bethlehem, wo David war, soll dr Chrischtus kumme?


text:
Sie antworte un sage zue nem: Bisch dü au ä Galiläer? Forsch un lueg: Üs Galiläa schtoht kei Prophet uf.


text:
Un frehmorgens kummt da wieda in d Tempel, un alles Volk kummt zue nem, un na <n>(er)</n> het sich anekockt un lehrt sie.


text:
Aba d Schriftglehrti un Pharisäer bringe ä Wieb zue nem, de bim Ehebruch packt wore isch, un schtelle sie in d Middi


text:
Des sage sie aba, um ne z vusueche, dmit sie nen vuklage kennte. Aba Jesus buckt sich un schribt mit däm Finga uf d Bode.


text:
Als sie etze wieda mache, nen z froge, schtoht da uf un sait zue nene: Wer unda äich ohni Sinde isch, der werf d erschte Schtei <n>(Wackes)</n> uf sie.


text:
Als sie aba des ghärt hän, gehn sie wäg, eina nohch rem andere, di Älteschte zerscht; un Jesus bliebt ällei mit däm Wieb, de in d Middi schtoht.


text:
Sie git zantwort: Nemads, Herr. Un Jesus sait: So vudamm i <n>(ich)</n> di au nit; gang hi un sindige etze nimi.


text:
Do schwätzt Jesus abamols zue nene un sait: Ich bi des <n>(d)</n> Lecht dr Welt. Wer ma <n>(mir)</n> nachfolgt, der wird nit wandle im Dunkle, sundern wird des Lecht vum Läbä ha.


text:
Jesus git zantwort un sait zue nene: Au wenn i <n>(ich)</n> vu ma <n>(mir)</n> selbscht ziig, isch mi Ziignis wohr; denn i <n>(ich)</n> weiß, woher i <n>(ich)</n> kumme bi un wohi i <n>(ich)</n> gang; ihr aba wißet nit, woher i <n>(ich)</n> kumm odr wohi i <n>(ich)</n> gang.


text:
Wenn i <n>(ich)</n> aba richt, so isch mi Richte Grecht; denn i <n>(ich)</n> bi's nit ällei, sundern i <n>(ich)</n> un d Vada <n>(Babbe)</n>, der mi gschickt het.


text:
Ich bi's, der vu sich selbscht ziigt <n>(zeugt)</n>; un d Vada <n>(Babbe)</n>, der mi gschickt het, ziigt <n>(zeugt)</n> au vu ma <n>(mir)</n>.


text:
Do froge sie nen: Wo isch di Vada <n>(Babbe)</n>? Jesus git zantwort: Ihr kennt mi nit noh mi Vada <n>(Babbe)</n>; wenn ihr mi kenne dätet, so däte na au mi Vada <n>(Babbe)</n> kenne.


text:
De Wort het Jesus an däm Gotteskaschte gschwätzt, als sa <n>(er)</n> glehrt het im Tempel; un nemads het nen packt, denn sini Schtund war noh nit kumme.


text:
Do sait Jesus abamols zue nene: Ich gang wäg, un ihr den mi sueche un in äira Sinde schterbe. Wo i <n>(ich)</n> higang, do kennt ihr nit hikumme.


text:
Do sage d Jude: Will er sich denn selbscht umbringe, daß sa <n>(er)</n> sait: Wohi i <n>(ich)</n> gang, do kennt ihr nit hikumme?


text:
Un na <n>(er)</n> sait zue nene: Ihr sin vu unde her, i <n>(ich)</n> bi vu obe her; ihr sin vu d Welt, i <n>(ich)</n> bi nit vu d Welt.


text:
Drum ha i <n>(ich)</n> äich gsait, daß ihr schterbe den in äire Sinde; denn wenn ihr nit glaube den, daß i <n>(ich)</n>`s bi, den na schterbe in äire Sinde.


text:
Do froge sie nen: Wer bisch dü denn? Un Jesus sait zue nene: Zerst des, was i <n>(ich)</n> äich au sag.


text:
Ich ha viel vu äich z sage un z richte. Aba der mi gschickt het, isch wohr, un was i <n>(ich)</n> vu nem ghärt ha, des sag i <n>(ich)</n> zue d Welt.


text:
Do sait Jesus zue nene: Wenn ihr d Menschebue hoch hebe den, dann <n>(dnoh)</n> wäre na erkenne, daß i <n>(ich)</n>`s bi un nigs vu ma <n>(mir)</n> selba doe, sundern, we mi d Vada <n>(Babbe)</n> glehrt het, so schwätz i <n>(ich)</n>.


text:
Un der mi gschickt het, isch mit ma <n>(mir)</n>. Er losst mi nit ällei; denn i <n>(ich)</n> doe alliziit, was nem gfallt.


text:
Do sait etze Jesus zue d Jude, de a nen glaube: Wenn ihr bliebe den an minem Wort, so sin na wirglich mini Jinger


text:
Do antworte sie nem: Mir sin Abrahams Kinda un sin nemols jemandes Knecht gsi. We saisch dü dann <n>(dnoh)</n>: Ihr sollet fräi wäre?


text:
Jesus git ne zantwort un sait: Gwiß, gwiß, i <n>(ich)</n> sag äich: Wer Sindige doet, der isch dr Sinde Knecht.


text:
Ich weiß wohl, daß ihr Abrahams Kinda sin; aba ihr suecht mi umzbringe, denn mi Wort findet bi äich kei Platz.


text:
Ich sag, was i <n>(ich)</n> vu minem Vada <n>(Babbe)</n> gsähne ha; un ihr den, was ihr vu äirem Vada <n>(Babbe)</n> ghärt hän.


text:
Sie antworte un sage zue nem: Abraham isch unsa Vada <n>(Babbe)</n>. Do sait Jesus zue nene: Wenn ihr Abrahams Kinda wäret, so dätt da Abrahams Werke.


text:
Etze aba sueche na mi umzbringe, ä Mensch, der äich d Wohret gsait het, we i <n>(ich)</n> sie vu Gott ghärt ha. Des het Abraham nit doe.


text:
Ihr den de Werke vu äirem Vada <n>(Babbe)</n>. Do sage sie zue nem: Mir sin nit unehelich uf d Welt kumme ; ma <n>(mir)</n> hän ä Vada <n>(Babbe)</n>: Gott.


text:
Jesus sait zue nene: Wär Gott aicha Vada <n>(Babbe)</n>, so däteda mich liebe; denn i <n>(ich)</n> bi vu Gott üsgange un kumm vu nem; denn i <n>(ich)</n> bi nit vu selbscht kumme, sundern na <n>(er)</n> het mi gschickt.


text:
Ihr hän d Deufel zum Vada <n>(Babbe)</n>, un nohch äirem Vada <n>(Babbe)</n> sinere Luscht wen na läbä. Der isch ä Mörda vu Afang a un schtoht nit in d Wohret; denn d Wohret isch nit in nem. Wenn er Lüge schwätzt, so schwätzt da üs sem Eigene; denn na isch ä Vulogene <n>(Lugebaitel)</n> un dr Vada <n>(Babbe)</n> vum Lege.


text:
 <n>(d)</n> Wer vu äich ka mi eina Sinde wägä azeige? Wenn i <n>(ich)</n> aba d Wohret sag, wurum glaube na ma <n>(mir)</n> nit?


text:
Do antwortete d Jude un sage zue nem: Sage ma nit mit Recht, daß dü ä Samariter bisch un ä bese Geischt hesch?


text:
Jesus git zantwort: Ich ha kei bese Geischt, sundern i <n>(ich)</n> ehr mi Vada <n>(Babbe)</n>, aba ihr vuwert ma <n>(mir)</n> d Ehri.


text:
Gwiß, gwiß, i <n>(ich)</n> sag äich: Wer mi Wort fescht hebt <n>(haltet)</n>, der wird d Dod nit säh in Ewigkeit.


text:
Do sage d Jude zue nem: Etze erkenne ma, daß dü ä bese Geischt hesch. Abraham isch gschtorbe un d Prophete, un dü saisch: Wer mi Wort fescht hebt <n>(haltet)</n>, der wird d Dod nit schmeckä in Ewigkeit.


text:
Bisch dü me als unsa Vada <n>(Babbe)</n> Abraham, der gschtorbe isch? Un d Prophete sin gschtorbe. Was machsch dü üs dir selbscht?


text:
Jesus git zantwort: Wenn i <n>(ich)</n> mich selba ehr, so isch mi Ehri nigs. S isch aba mi Vada <n>(Babbe)</n>, der mi ehrt, vu däm ihr sage: Er isch unsa Gott;


text:
un ihr kennt nen nit; i <n>(ich)</n> aba kenn nen. Un wenn i <n>(ich)</n> sage wot: Ich kenn nen nit, so wird i <n>(ich)</n> ä Vulogene <n>(Lugebaitel)</n>, we ihr sin. Aba i <n>(ich)</n> kenn nen un halt si Wort.


text:
Abraham, äich Vada <n>(Babbe)</n>, war froh, daß sa <n>(er)</n> mi Dag säh soll, un na <n>(er)</n> het nen gsäh un freut sich.


text:
Do hebe sie Schtei <n>(Wackes)</n> uf, um uf nen z werfe. Aba Jesus vuschteckt sich un goht zum Tempel üsä.


text:
Un sini Jinger froge nen un sage: Meischta, wer het gsindigt, der odr sini Eltere, daß sa <n>(er)</n> blind uf d Welt kumme isch?


text:
Jesus git zantwort: S het nit der gsindigt noh sini Eltere, sundern s solle de Werke Gottes bekannt wäre a nem.


text:
Mir mehn de Werke, vu däm der mi gschickt het doe, solang`s Dag isch; s kummt d Nacht, do nemads wirke ka.


text:
Als sa <n>(er)</n> des gsait het, spuckt da uf d Bode, macht drus ä Brei un strich d Brei uf d Aug vum Blindä.


text:
Un na <n>(er)</n> sait zue nem: Gang zum Teich Siloah - des heißt ibasetzt: gschickt - un wäsch di! Do goht da <n>(er)</n> hi un wäscht sich un kummt sehend wieda.


text:
D Nochbere etze un de, de nen freher als Bettler gsähne hän, sage: Isch des nit der Ma, der dogsäße un bettlet het?


text:
Ä baar sage: Er isch's; andere: Nei, aba na <n>(er)</n> isch nem ähnlich. Er selbscht aba sait: Ich bi's.


text:
Er git zantwort: Der Mensch, der Jesus heißt, het ä Brei gmacht un schtricht nen uf mini Auge un sait: Gang zum Teich Siloah un wäsch di! Ich bi higange un ha mi gwäsche un ka wieda säh.


text:
Do froge nen au d Pharisäer, we na sehend wore wa. Er aba sait zue nene: Ä Brei het da ma <n>(mir)</n> uf Auge glegt, un i <n>(ich)</n> ha mi gwäsche un bi etze sehend.


text:
Do sage ä baar vu d Pharisäer: Der Mensch isch nit vu Gott, wel la d Sabbat nit hebet <n>(haltet)</n>. Anderi aba sage: We ka ä sindige Mensch solchi Zeiche doe? Un s entschtoht Zwitracht unda ne.


text:
Do sage sie wieda zum Blindä: Was saisch dü vu nem, daß sa dini Auge ufdoe het? Er aba sait: Er isch ä Prophet.


text:
Etze glaube d Jude nit vu nem, daß sa blind gsi un sehend wore wa, bis sie däm sini Eltere refe, der sehend wore wa,


text:
un sie froge sie un sage: Isch des aicha Bue, vu däm ihr sage, er isch blind uf d Welt kumme ? Wieso isch scha <n>(er)</n> etze sehend?


text:
Sini Eltere antworte ne un sage: Mir wisse, daß der unsa Bue isch un daß sa blind uf d Welt kumme isch.


text:
Aba wieso er etze säh ka, wisse ma <n>(mir)</n> nit, un wer nem sini Auge ufdoe het, wisse ma <n>(mir)</n> au nit. Froge nen, er isch alt gnoe; len nen fir sich selbscht schwätze.


text:
Des sage sini Eltere, denn sie firchte sich vor d Jude. Denn d Jude hän sich scho geinigt: wenn jemads nen als d Chrischtus bekenne doet, der soll üs dr Synagoge <n>(Gotteshus)</n> üsgschtoße wäre.


text:
Do refe sie noh mol, der blind gsi war, un sage zue nem: Gib Gott d Ehri! Mir wisse, daß der Mensch ä Sinda isch.


text:
Er git zantwort: Isch er ä Sinda? Des weiß i <n>(ich)</n> nit; ebis aba weiß i <n>(ich)</n>: daß i <n>(ich)</n> blind war un bi etze sehend.


text:
Er git ne zantwort: Ich ha`s äich scho gsait, un ihr hän's nit ghärt ! Was wen ihr's abamols härä? Wellet ihr au sini Jinger wäre?


text:
Der Mensch git zantwort un sait zue nene: Des isch komisch, daß ihr nit wißet, woher er isch, un na <n>(er)</n> het mini Auge ufdoe.


text:
Mir wisse, daß Gott d Sinda nit erhäre doet; sundern den, der gottesfirchtig isch un si Wille doet, den erhärt da.


text:
Sie sage zue nem: Dü bisch ganz in Sinde uf d Welt kumme un lehrsch uns <n>(us)</n>? Un sie schtoße nen üsä.


text:
S kummt vor Jesus, daß sie nen üsgschtoße hän. Un als sa <n>(er)</n> nen findet, het da gfrogt: Glaubsch dü an d Menschebue?


text:
Un Jesus sait: Ich bi zum Gricht in d Welt kumme, dmit, de nit sähn, sehend wäre, un de sähn, blind wäre.


text:
Des hän ä baar vu d Pharisäer ghärt, de bi nem ware, un froge nen: Sind ma <n>(mir)</n> denn au blind?


text:
Jesus sait zue nene: Wärt ihr blind, so hättet ihr keini Sinde; wel ihr aba sage: Mir sin sehend, bliebe äiri Sinde.


text:
Gwiß, gwiß, i <n>(ich)</n> sag äich: Wer nit zue d Dire inegoht in d Schofschtall, sundern schtiegt anderswo inä, der isch ä Deb un ä Raiba <n>(Deb, Vubrecha)</n>.


text:
Dem macht d Ufbasser uf, un de Schof härä sini Schtimm; un na <n>(er)</n> rueft sini Schof mit Name un fihrt sie üsä.


text:
Un wenn na <n>(er)</n> alli sini Schof nüsglo het, goht da <n>(er)</n> vor ne her, un sini Schof folge nem nohch; denn sie kennen sini Schtimm.


text:
Nem Fremde aba folge sie nit nohch, sundern haue ab vor nem; denn sie kenne de Schtimm vum Fremde nit.


text:
Alli, de vor ma <n>(mir)</n> kumme sin, de sin Diebe un Raiba <n>(Deb, Vubrecha)</n>; aba d Schof hän nene nit ghorcht.


text:
Ich bi de Dire; wenn jemads durch mi inegoht, wird da <n>(er)</n> selig wäre un wird i- und üsgoh un Weid <n>(Heet)</n> <n>(Gras, Frässä)</n> finde.


text:
Ä Deb kummt nur, um z schtähle, z schlachte un umzbringe. Ich bi kumme, dmit sie des Läbä un alles hän was sie bruche.


text:
Ich bi dr guete Schäfa <n>(Hirte)</n>. Dr guete Schäfa <n>(Hirte)</n> <n>(d)</n> losst si Läbä fir d Schof.


text:
Dr Knecht aba, der nit Schäfa <n>(Hirte)</n> isch, däm d Schof nit ghäre, sieht d Wolf kumme un vulosst de Schof un haut ab - un dr Wolf schtirzt sich uf de Schof un vudeilt sie -,


text:
we mi mi Vada <n>(Babbe)</n> kennt, un i <n>(ich)</n> kenne d Vada <n>(Babbe)</n>. Un i <n>(ich)</n> loss mi Läbä fir de Schof.


text:
Un i <n>(ich)</n> ha noh anderi Schof, de sin nit üs däm Stall; au sälli mueß i <n>(ich)</n> herbringe, un sie wäre mi Schtimm härä, un s wird ei Herde un ei Schäfa <n>(Hirte)</n> si.


text:
Drum liebt <n>(leb hän)</n> mi mi Vada <n>(Babbe)</n>, wel i <n>(ich)</n> mi Läbä loss, daß ich's wiedanihm.


text:
Nemad nimmt`s vu ma <n>(mir)</n>, sundern i <n>(ich)</n> selba losses. Ich ha Macht, s zue losse, un ha Macht, s wiedazneh. Des Gebot ha i <n>(ich)</n> gregt vu minem Vada <n>(Babbe)</n>.


text:
Do umzingle nen d Jude un sage zue nem: We lang losch dü uns <n>(us)</n> im Ungwisse? Bisch dü dr Chrischtus, so sag`s fräi üsä.


text:
Jesus git ne zantwort: Ich ha`s äich gsait, un ihr glaubt nit. De Sache <n>(Werke)</n>, de i <n>(ich)</n> doe im Name vu minem Vada <n>(Babbe)</n>, de ziige vu ma <n>(mir)</n>.


text:
un i <n>(ich)</n> gib ne s ewige Läbä, un sie wäre nemeh umkumme, un nemads wird sie üs minere Hand riße.


text:
Mi Vada <n>(Babbe)</n>, der sie ma <n>(mir)</n> ge het, isch greßa als alles, un nemads ka sie üs d Hand vum Vada <n>(Babbe)</n> riße.


text:
Jesus sait zue nene: Vieli gueti Sache <n>(Werke)</n> ha i <n>(ich)</n> äich zeigt vum Vada <n>(Babbe)</n>; fir was vu däne Sache <n>(Werke)</n> wen na mich schteinige?


text:
D Jude antworte nem un sage: Wäge nem guete Ding <n>(Werk)</n> schteinige ma <n>(mir)</n> di nit, sundern wägä dr Gottesläschterig, denn dü bisch ä Mensch un machsch di selbscht zue Gott.


text:
Jesus git ne zantwort: Schtoht nit gschriebe in äirem Gsetz <n>(Psalm 82,6)</n>: "Ich ha gsait: Ihr sin Götta"?


text:
Wenn er de Götta nennt, zue däne des Wort Gottes gschwätzt wore isch, - un d Schrift ka doch nit broche <n>(falsch si)</n> wäre -,


text:
we sage ihr dann <n>(dnoh)</n> zue, däm der d Vada <n>(Babbe)</n> gheiligt un in d Welt gschickt het: Dü läschtersch Gott -, wel i <n>(ich)</n> sag: Ich bi Gottes Bue?


text:
Dät i <n>(ich)</n> nit de Sache <n>(Werke)</n> vu minem Vada <n>(Babbe)</n>, so glaubet ma <n>(mir)</n> nit;


text:
doe i <n>(ich)</n> sie aba, so glaubet doch d Wunda <n>(Werke)</n>, wenn na ma <n>(mir)</n> nit glaube wen, dmit da wißt, daß dr Vada <n>(Babbe)</n> in ma <n>(mir)</n> isch un i <n>(ich)</n> in nem.


text:
Dann <n>(Dnoh)</n> goht da <n>(er)</n> wieda fort uf di anderi Site vum Jordans a d Platz, wo Johannes zvor dauft het, un bliebt dert.


text:
Un vieli kumme zue nem un sage: Johannes het kei Zeiche doe; aba alles, was Johannes vu däm gsait het, des isch wohr.


text:
S liet aba eina krank do, Lazarus üs Betanien, däm Dorf <n>(Kaff)</n> vu d Maria un ihra Schweschta Marta.


text:
Maria aba war`s, de d Herr <n>(Jesus)</n> mit Salbel gsalbt un sini Feß mit ihre Hoor trocknet het. Däre ihr Brueda Lazarus war krank.


text:
Do schickte de Schweschtare zue Jesus un len nem sage: Herr, lueg, der, den dü leb <n>(lieb)</n> hesch, liet krank do.


text:
Als Jesus des ghärt het, sait da <n>(er)</n>: De Kranket isch nit zum Dod, sundern zue d Vuherrlichung Gottes, dmit dr Bue Gottes dodurch vuherrlicht wird.


text:
Sini Jinger aba sage zue nem: Meischta, ebe noh wen d Jude di schteinige, un dü willsch wieda derthi ze?


text:
Jesus git zantwort: Het nit d Dag wöelf Stunden? Wer am Dag umägoht, der flegt sich nit nah; denn na sieht s Lecht vu d Welt.


text:
Des het da gsait, un dnoh sait da <n>(er)</n> zue nene: Lazarus, unsa Fründ <n>(Freund)</n>, schloft, aba i <n>(ich)</n> gang hi, nen ufzwecke.


text:
un i <n>(ich)</n> bi froh um äich, daß i <n>(ich)</n> nit dogsi bi, dmit da glaubt. Aba len uns <n>(us)</n> zue nem go!


text:
Do sait Thomas, der Zwilling gnennt wird, zue d Jinger: Len uns <n>(us)</n> mit nem go, daß ma <n>(mir)</n> mit nem schterbe!


text:
Jesus sait zue ihr: Ich bi d Uferschtehig un des Läbä. Wer an mi glaubt, der wird läbä, au wenn na schtirbt;


text:
Sie sait zue nem: Jo, Herr, i <n>(ich)</n> glaub, daß dü dr Chrischtus bisch, dr Bue Gottes, der in d Welt kumme isch.


text:
Un als sie des gsait het, goht sie hi un reft ihri Schweschta Maria heimlich un sait zue ihr: Dr Meischta isch do un rueft di.


text:
Jesus aba war noh nit in des Dorf <n>(Kaff)</n> kumme, sundern war noh dert, wo nem Marta begegnet war.


text:
Als d Jude, de bi ihr im Hus ware un sie tröschtet hän, sähn, daß Maria schnell ufschtod un üsä gange isch, gehn sie ihr nohch, wel sie denkt hän: Sie goht zum Grab, um dert z hiile.


text:
Als etze Maria dohi kummt, wo Jesus war, un sieht nen, flegt sie nem vor d Feß un sait zue nem: Herr, wärsch dü do gsi, mi Brueda wär nit gschtorbe.


text:
Als Jesus sieht, we sie hiilt un we au d Jude hiilä, de mit ihr kumme ware, wird da bes im Geischt un wird arg trurig


text:
Ä baar aba unda ne sage: Er het däm Blindä d Auge ufdoe; ka er nit au mache, daß der nit schterbe moeß?


text:
Do wird Jesus abamols bes un kummt zum Grab. S war aba ä Höhli, un ä Schtei <n>(Wackes)</n> liet dvor.


text:
Jesus sait: Hebt d Schtei <n>(Wackes)</n> wäg! Do sait zue nem Marta, de Schweschta vum Vuschtorbene: Herr, er stinkt scho; denn na liet sit vier Däg do.


text:
Jesus sait zue ihr: Hab i <n>(ich)</n> dir nit gsait: Wenn dü glaubsch, wirsch dü d Herrlichkeit Gottes säh?


text:
Do hebe sie d Schtei <n>(Wackes)</n> wäg. Jesus aba hebt sini Auge uf un sait: Vada <n>(Babbe)</n>, i <n>(ich)</n> dank dir, daß dü mi ghärt hesch.


text:
Ich weiß, daß dü mi alliziit hersch; aba um d Lit wägä, de do sin, sag ich's, dmit sie glaube, daß dü mi gschickt hesch.


text:
Un dr Vuschtorbene kummt üsä, bunde mit Grabdecha an d Feß un Händ <n>(Pfode)</n>, un si Gsicht <n>(Visasch)</n> war vuhillt mit nem Schweißduech. Jesus sait zue nene: Lese de Bindene un len nen go!


text:
Do vusammle d Hohenpriester un d Pharisäer d Hohe Rot un sage: Was den ma <n>(mir)</n>? Der Mensch doet vieli Zeiche.


text:
Losse man so, dann <n>(dnoh)</n> wäre sie alli a nen glaube, un dann <n>(dnoh)</n> kumme d Röma un nähmä uns <n>(us)</n> s Land un d Lit.


text:
ihr bedenkt au nit: S isch bessa fir äich, ä Mensch schtierbt fir s Volk, als daß des ganze Volk vugoht.


text:
Des het da aba nit vu sich üs gsait, sundern wel la in däm Johr Hoherpriester war, wissagt er. Denn Jesus soll schterbe fir s Volk,


text:
Jesus aba goht nimi fräi umä unda d Jude, sundern goht vu dert wäg in ä Gegend nohch bi d Wüschte, in ä Schtadt mit Name Ephraim, un bliebt dert mit d Jinger.


text:
S war aba nohch des Passafescht vu d Jude; un vieli üs dr Gegend gehn nuf nohch Jerusalem vor rem Fescht, daß sie sich sufa gmacht hän.


text:
Do froge sie nohch Jesus un schwätze mitänanda, als sie im Tempel gschtande sin: Was meinet ihr? Er wird doch nit zum Fescht kumme?


text:
D Hohenpriester un Pharisäer aba hän Bfehl ge: Wenn jemads weiß, wo na <n>(er)</n> isch, soll la <n>(er)</n>'s azeige, dmit sie nen packe kennte.


text:
Sechs Däg vor rem Passafescht kummt Jesus nohch Betanien, wo Lazarus war, den wo Jesus uferweckt het vu d Dote.


text:
Dert mache sie nem ä Ässä, un Marta dient nem; Lazarus aba war eina vu däne, de mit nem am Disch hocke.


text:
Do nimmt Maria ä Pfund Salbel vu unvufälschta, koschtbara Narde un salbt d Feß vu Jesus un trocknet mit ihre Hoor sini Feß; des Hus aba wird voll vum Duft vum El.


text:
Des het da <n>(er)</n> aba nit gsait, wel la nohch d Arme gfrogt hät, sundern na <n>(er)</n> war ä Deb, denn er het d Geldbiidel un nimmt a sich, was ge war.


text:
Do gregt ä großi Schar Lit vu d Jude mit, daß sa <n>(er)</n> dert war, un sie kumme nit ällei wägä Jesus, sundern um au Lazarus z säh, den na vu d Dote ufgweckt het.


text:
Als am nägschte Dag de großi Schar Lit, de ufs Fescht kumme ware, ghärt het, daß Jesus nohch Jerusalem käm,


text:
nähmä sie Palmzwiegle un gehn üsä nem entgegä un refe: Hosianna! Globt isch, der do kummt im Name vum Herr, dr Kenig vu Israel!


text:
Des vuschten sini Jinger zerscht nit; doch als Jesus vuherrlicht war, do hän sie dra denkt, daß des vu nem gschriebe schtoht un ma so mit nem doe het.


text:
D Lit aba, de bi nem ware, als sa Lazarus üs sem Grabe reft un vu d Dote ufgweckt het, vuzehlte de Tat.


text:
De kumme zue Philippus, der vu Betsaida üs Galiläa war, un bitte nen un sage: Herr, ma <n>(mir)</n> wen Jesus gerne säh.


text:
Gwiß, gwiß, i <n>(ich)</n> sag äich: Wenn des Weizekorn nit in d Erde flegt un schtirbt, blibts ällei; wenn`s aba schtirbt, bringts viel Frucht.


text:
Wer si Läbä leb <n>(lieb)</n> het, der wird's vuliere; un wer si Läbä uf der Welt haßt, der wird's gregä zum ewige Läbä.


text:
Wer ma <n>(mir)</n> diene will, der folgt ma <n>(mir)</n> nohch; un wo i <n>(ich)</n> bi, do soll mi Diena au si. Un wer ma <n>(mir)</n> diene wird, den wird mi Vada <n>(Babbe)</n> ehre.


text:
Etze isch mi Seele trurig. Un was soll i <n>(ich)</n> sage? Vada <n>(Babbe)</n>, hilf ma <n>(mir)</n> üs der Schtund? Doch drum bi i <n>(ich)</n> in de Schtund kumme.


text:
Vada <n>(Babbe)</n>, vuherrlich di Name! Do kummt ä Schtimm vum Himmel: Ich ha nen vuherrlicht un will nen abamols vuherrliche.


text:
Do sait des Volk, des däbischtoht un zuehert: S het dunnderet. Di andere sage: Ä Engel het mit nem gschwätzt.


text:
Un i <n>(ich)</n>, wenn i <n>(ich)</n> hoch gmacht bi vum Bode, so will i <n>(ich)</n> alli zue ma ze.


text:
Do git nem des Volk zantwort: Mir hän üs sem Gsetz ghärt , daß dr Chrischtus in Ewigkeit bliebe dät; wieso saisch dü dann <n>(dnoh)</n>: Dr Menschebue mueß hoch gmacht wäre? Wer isch dr Menschebue?


text:
Do sait Jesus zue nene: S isch des Lecht noh ä kleini Ziit bi äich. Gehn <n>(Schafe)</n>, solang ihr des Lecht hän, dmit äich d Nacht nit ibafalle doet. Wer in dr Nacht goht, der weiß nit, wo na higoht.


text:
Glaubt ans Lecht, solang ihr's hän, dmit ihr Kinda vum Licht sin. Des sait Jesus un goht wäg un vuschteckt sich vor ne.


text:
dmit erfillt wär dr Spruch vum Prophete Jesaja, der do gsait het <n>(Jesaja 53,1)</n>: "Herr, wer glaubt unsam Predigen? Un wäm isch dr Arm vum Herrn zeigt worde <n>(offenbart)</n>?"


text:
Er het ihri Auge vublendet un ihr Herz vuschtockt, dmit sie nit etwa mit d Auge sähn un mit däm Herz vuschtehn un sich umkähre, un i <n>(ich)</n> ne hilf."


text:
Doch au vu d Obere glaube vieli a nen; aba wägä d Pharisäer sage sie`s nit, um nit üs dr Synagoge <n>(Gotteshus)</n> usgschtoße z wäre.


text:
Un wer mi Wort härt un bwahrt sie nit, den wär i <n>(ich)</n> nit richte; denn i <n>(ich)</n> bi nit kumme, daß i <n>(ich)</n> d Welt richt, sundern daß i <n>(ich)</n> d Welt rett.


text:
Wer mich vuachtet un nimmt mi Wort nit a, der het scho si Richta: Des Wort, des i <n>(ich)</n> gsait ha, des wird nen richte am Jingschte Dag.


text:
Denn i <n>(ich)</n> ha nit üs ma <n>(mir)</n> selbscht gschwätzt, sundern d Vada <n>(Babbe)</n>, der mi gschickt het, der het ma <n>(mir)</n> ä Gebot ge, was i <n>(ich)</n> doe un schwätze soll.


text:
Un i <n>(ich)</n> weiß: si Gebot isch des ewige Läbä. Drum: was i <n>(ich)</n> sag, des sag i <n>(ich)</n> so, we`s ma <n>(mir)</n> dr Vada <n>(Babbe)</n> gsait het.


text:
Vor rem Passafescht aba het Jesus gmerkt, daß sini Schtund kumme war, daß sa <n>(er)</n> üs dr Welt goht zum Vada <n>(Babbe)</n>; un we na <n>(er)</n> sini Lit gliebt <n>(leb ka)</n> het, de in d Welt ware, so het da sie bis ans End leb <n>(lieb)</n> ka.


text:
Un bim Obendässä, als scho dr Deufel däm Judas, Simons Bue, vum Iskariot, ins Herz ge het, nen z vurote,


text:
Jesus aba het gwißt, daß nem dr Vada <n>(Babbe)</n> alles in sini Händ <n>(Pfode)</n> ge het un daß sa vu Gott kumme war un zue Gott goht,


text:
Dnohch nimmt da Wassa in ä Becke, un fangt a, d Jinger de Feß z wäsche, un trocknet sie mit däm Schurz ab.


text:
Jesus git zantwort un sait zue nem: Was i <n>(ich)</n> doe, des vustohsch dü etzed nit; dü wirsch`s aba dnoh härä.


text:
Do sait Petrus zue nem: Nemeh sollsch dü ma <n>(mir)</n> d Feß wäsche! Jesus git zantwort: Wenn i <n>(ich)</n> dini nit wäsch, so hesch dü kei Deil an ma.


text:
Do sait Jesus zue nem: Wer gwäsche isch, bruuch nigs, als daß nem d Feß gwäsche wäre; denn na <n>(er)</n> isch ganz sufa. Un ihr sin sufa, aba nit alli.


text:
Als sa <n>(er)</n> etze ihri Feß gwäsche het, nimmt da sini Kleida un het sich anekockt un sait zue nene: Wißt ihr, was i <n>(ich)</n> äich doe ha?


text:
Wenn etze i <n>(ich)</n>, aicha Herr un Meischta, äich d Feß gwäsche ha, so solle au ihr äich undaänanda d Feß wäsche.


text:
Gwiß, gwiß, i <n>(ich)</n> sag äich: Dr Knecht isch nit greßa als si Herr un dr Aposchtel nit greßa als der, der nen gschickt het.


text:
Des sag i <n>(ich)</n> nit vu äich ällei; i <n>(ich)</n> wiß, weli i <n>(ich)</n> üsgwählt ha. Aba s mueß d Schrift erfillt wäre <n>(Psalm 41,10)</n>: "Der mi Brot ißt, muckt gege mi uf."


text:
Etze sag ich's äich, bvor`s bassiert, dmit ihr, wenn`s gschähe isch, glaube, daß i <n>(ich)</n>`s bi.


text:
Gwiß, gwiß, i <n>(ich)</n> sag äich: Wer jemand ufnimmt, den i <n>(ich)</n> schicke doe, der nimmt mich uf; wer aba mich ufnimmt, der nimmt den uf, der mich gschickt het.


text:
Als Jesus des gsait het, wird da trurig im Geischt un beziigt un sait: Gwiß, gwiß, i <n>(ich)</n> sag äich: Eina unda äich wird mi vurote.


text:
S war aba eina unda sine Jinger, den Jesus leb <n>(lieb)</n> het, der liet bi Disch an dr Bruscht Jesus.


text:
Jesus git zantwort: Der isch's, däm i <n>(ich)</n> ä schtuck Brot dunk un gib. Un na nimmt ä schtuck, dunkt`s un git`s däm Judas, däm Bue vum Simon Iskariot.


text:
Un als sa des Schtuck nimmt, fahrt dr Sadan in nen. Do sait Jesus zue nem: Was dü doesch, des doe bald!


text:
Ä baar meine, wel Judas d Geldbiidel het, sait Jesus zue nem: Kaufe, was ma fir s Fescht nedig hän!, odr daß sa d Arme ebis ge soll.


text:
Als Judas etze nüsgange war, sait Jesus: Etze isch dr Menschebue vuherrlicht, un Gott isch vuherrlicht in nem.


text:
Lebi <n>(Liebe)</n> Kinda, i <n>(ich)</n> bi noh ä kleini Wieli bi äich. Ihr wäre mi sueche. Un we i <n>(ich)</n> zue d Jude gsait het, sag i <n>(ich)</n> etzed au zue äich: Wo i <n>(ich)</n> higang, do kennt ihr nit hikumme.


text:
Ä näjes <n>(naies)</n> Gebot gib i <n>(ich)</n> äich, daß ihr äich undaänanda liebt <n>(leb hän)</n>, we i <n>(ich)</n> äich gliebt <n>(leb ka)</n> ha, dmit au ihr änanda leb <n>(lieb)</n> hän.


text:
Simon Petrus sait zue nem: Herr, wo gohsch dü hi? Jesus git zantwort: Wo i <n>(ich)</n> higang, kasch dü ma <n>(mir)</n> diesmol nit folge; aba dü wirsch ma <n>(mir)</n> schpeta folge.


text:
Petrus sait zue nem: Herr, wurum ka i <n>(ich)</n> dir diesmol nit folge? Ich will mi Läbä fir di losse.


text:
Jesus git zantwort: Dü willsch di Läbä fir mi losse? Gwiß, gwiß, i <n>(ich)</n> sag da: Dr Guller wird nit krähän, bis dü mi draimol vuliignet hesch.


text:
In dem Hus vu minem Vada <n>(Babbe)</n> sin vieli Zimma <n>(Schtubene)</n>. Wenn's nit so wär, hät i <n>(ich)</n> dann <n>(dnoh)</n> zue äich gsait: Ich gang hi, äich Platz z mache?


text:
Un wenn i <n>(ich)</n> higang, äich Platz zue mache, will i <n>(ich)</n> wieda kumme un äich zue ma nähmä, dmit ihr do sin, wo i <n>(ich)</n> bi.


text:
Jesus sait zue nem: Ich bi dr Wäg un d Wohret un s Läbä; <n>(d)</n> nemads kummt zum Vada <n>(Babbe)</n> üsa durch mi.


text:
Wenn na mich kenne den, dann <n>(dnoh)</n> den na au mi Vada <n>(Babbe)</n> kenne. Un vu etze a kenne na d Vada <n>(Babbe)</n> un hän nen gsähne.


text:
Do sait d Philippus zue nem: Herr, zeig uns <n>(us)</n> d Vada <n>(Babbe)</n>, un s längt uns <n>(us)</n>.


text:
Jesus sait zue nem: So lang bi i <n>(ich)</n> bi äich, un dü kennsch mi nit, Philippus? Wer mich sieht, der sieht d Vada <n>(Babbe)</n>! We saisch dü dann <n>(dnoh)</n>: Zeig uns <n>(us)</n> d Vada <n>(Babbe)</n>?


text:
Glaubsch dü nit, daß i <n>(ich)</n> im Vada <n>(Babbe)</n> bi un dr Vada <n>(Babbe)</n> in ma <n>(mir)</n>? De Wort, de i <n>(ich)</n> zue äich gsait ha, de sag i <n>(ich)</n> nit vu ma <n>(mir)</n> selbscht. Un dr Vada <n>(Babbe)</n>, der in ma <n>(mir)</n> wohnt, der doet sini Sache <n>(Werk)</n>.


text:
Glaube ma <n>(mir)</n>, daß i <n>(ich)</n> im Vada <n>(Babbe)</n> bi un dr Vada <n>(Babbe)</n> in ma <n>(mir)</n>; wenn nit, so glaube ma <n>(mir)</n> doch wägä d Sache <n>(Werke, Wunda)</n>.


text:
Gwiß, gwiß, i <n>(ich)</n> sag äich: Wer a mich glaubt, der wird de Sache <n>(Werke)</n> au doe, de i <n>(ich)</n> doe ha, un na wird nohch greßeri als i <n>(ich)</n> doe; denn i <n>(ich)</n> gang zum Vada <n>(Babbe)</n>.


text:
 <n>(d)</n> Un was sa bitte den in minem Name, des will i <n>(ich)</n> doe, dmit dr Vada <n>(Babbe)</n> vuherrlicht wird im Bue.


text:
Un i <n>(ich)</n> will d Vada <n>(Babbe)</n> bitte, un na <n>(er)</n> wird äich ä andere Treschta ge, daß sa <n>(er)</n> bi äich isch in Ewigkeit:


text:
d d Geischt dr Wohret, den de Welt nit gregt ka, denn sie sieht nen nit un kennt nen nit. Ihr kenn nen, denn na <n>(er)</n> bliebt bi äich un wird in äich si.


text:
S isch noh ä kleini Ziit, dann <n>(dnoh)</n> wird mi de Welt nimi säh. Ihr aba sollt mi säh, denn i <n>(ich)</n> läb, un ihr sollet au läbä.


text:
An däm Dag wäre na merke, daß i <n>(ich)</n> in minem Vada <n>(Babbe)</n> bi un ihr in ma <n>(mir)</n> un i <n>(ich)</n> in äich.


text:
Wer mini Gebote het un hebet <n>(haltet)</n> sie, der isch's, der mi liebt <n>(leb het)</n>. Wer mich aba liebt <n>(leb het)</n>, der wird vu minem Vada <n>(Babbe)</n> gliebt <n>(leb gnume)</n> wäre, un i <n>(ich)</n> wär nen liebe <n>(leb ha)</n> un mich nem zeige <n>(offenbare)</n>.


text:
Do sait d Judas zue nem, nit dr Iskariot: Herr, was beditet des, daß dü dich uns <n>(us)</n> zeige <n>(offenbare)</n> willsch un nit d Welt?


text:
Jesus git zantwort un sait zue nem: Wer mich liebt <n>(leb het)</n>, dr wird mi Wort hebed <n>(halte)</n>; un mi Vada <n>(Babbe)</n> wird nen liebe <n>(leb ha)</n>, un ma <n>(mir)</n> wäre zue nem kumme un bi nem Huse.


text:
Wer aba mich nit liebt <n>(leb het)</n>, der hebet <n>(haltet)</n> mi Wort nit. Un des Wort, des sa härt, isch nit mi Wort, sundern des vum Vada <n>(Babbe)</n>, der mi gschickt het.


text:
Aba dr Treschta, dr heilige Geischt, den mi Vada <n>(Babbe)</n> schicke wird in minem Name, der wird äich alles lehre un äich an alles erinnere, was i <n>(ich)</n> äich gsait ha.


text:
Den Friede los i <n>(ich)</n> äich, mi Friede gib i <n>(ich)</n> äich. Nit gib i <n>(ich)</n> äich, we de Welt git. Aira Herz soll nit vuschrecke un fircht sich nit.


text:
Ihr hän ghärt , daß i <n>(ich)</n> äich gsait ha: Ich gang hi un kumm wieda zue äich. Hätte na mich leb <n>(lieb)</n>, so däte na äich fräie, daß i <n>(ich)</n> zum Vada <n>(Babbe)</n> gang; denn dr Vada <n>(Babbe)</n> isch greßa als i <n>(ich)</n>.


text:
aba de Welt soll merke, daß i <n>(ich)</n> d Vada <n>(Babbe)</n> liebe <n>(leb ha)</n> un doe, we ma <n>(mir)</n> dr Vada <n>(Babbe)</n> bpfohle het. Schtehn uf un len uns <n>(us)</n> vu do wäggo.


text:
Jedi Räbe an ma <n>(mir)</n>, de kei Frucht bringt, wird da <n>(er)</n> wägnähme; un jedi, de Frucht brint, wird da <n>(er)</n> sufa mache, daß sie me Frucht bringt.


text:
Bliebe in ma <n>(mir)</n> un i <n>(ich)</n> in äich. We d Räbe kei Frucht bringe ka üs sich selbscht, wenn sie nit am Wischtock bliebt, so au ihr nit, wenn ihr nit in ma <n>(mir)</n> bliebe.


text:
Ich bi dr Wischtock, ihr sin d Räbe. Wer in ma <n>(mir)</n> bliebt un i <n>(ich)</n> in nem, der brint viel Frucht; denn ohni mich kennt da nigs doe.


text:
Wer nit in ma <n>(mir)</n> bliebt, der wird wäggworfe we ä Räbe un vudorrt, un ma sammlet sie un wirft sie ins Fiir, un sie mehn brenne.


text:
Wenn ihr in ma <n>(mir)</n> bliebe un mini Wort in äich bliebe, wenn na bitte, was ihr wen, un s wird äich widafahre.


text:
We mich mi Vada <n>(Babbe)</n> liebt <n>(leb het)</n>, so liebe <n>(leb)</n> i <n>(ich)</n> äich au. Bliebe in minere Lebi <n>(Liebe)</n>!


text:
Wenn ihr mini Gebote hebet <n>(haltet)</n>, so bliebe na in minere Lebi <n>(Liebe)</n>, we i <n>(ich)</n> vu minem Vada <n>(Babbe)</n> Gebote halt un blieb in sinere Lebi <n>(Liebe)</n>.


text:
Des sag i <n>(ich)</n> äich, dmit mi Fräid <n>(Freud)</n> in äich bliebt un äiri Fräid <n>(Freud)</n> ganz groß isch.


text:
Des isch mi Gebot, daß ihr äich undaänanda liebt <n>(leb hän)</n>, we i <n>(ich)</n> äich liebe <n>(leb ha)</n>.


text:
Ich sag etze nit, daß sa Knechte sin; denn ä Knecht weiß nit, was si Herr doet. Äi <n>(ich)</n> aba ha i <n>(ich)</n>`s gsait, daß ihr Freunde sin; denn alles, was i <n>(ich)</n> vu minem Vada <n>(Babbe)</n> ghärt ha, ha i <n>(ich)</n> äich kundgmacht.


text:
Nit ihr hän mich üsgwählt, sundern i <n>(ich)</n> ha äich üsgwählt un bschtimmt, daß sa higehn un Frucht bringe un äiri Frucht bliebt, dmit, wenn na d Vada <n>(Babbe)</n> bitte in minem Name, er's äich git.


text:
Wäret da vu d Welt, so het de Welt des Ihre leb <n>(lieb)</n>. Wel ihr aba nit vu d Welt sin, sundern i <n>(ich)</n> äich üs d Welt üsgwählt ha, drum haßt äich de Welt.


text:
Denke an des Wort, des i <n>(ich)</n> äich gsait ha: Dr Knecht isch nit greßa als si Herr. Hän sie mich vufolgt, so wäre sie äich au jage; hän sie mini Wort ghalte, so wäre sie äires au hebed <n>(halte)</n>.


text:
Wenn i <n>(ich)</n> nit kumme wär un hät´s ne gsait, so hätte sie keini Sinde; etze aba kenne sie nigs vorbringe, um ihri Sinde zue entschuldige.


text:
Hätt i <n>(ich)</n> nit de Sache <n>(Werke)</n> doe unda ne, de kei andere doe het, so hätte sie keini Sinde. Etze aba hän sie`s gsähne, un doch hasse sie mich un mi Vada <n>(Babbe)</n>.


text:
Aba s mueß des Wort erfillt wäre, des in ihrem Gsetz gschriebe schtoht: "Sie hass mi ohni Grund" <n>(Psalm 69,5)</n>.


text:
Wenn aba der Treschta kumme wird, den i <n>(ich)</n> äich schicke wär vum Vada <n>(Babbe)</n>, d Geischt dr Wohret, der vum Vada <n>(Babbe)</n> üsgoht, der wird Ziignis ge vu ma <n>(mir)</n>.


text:
Sie wäre äich üs dr Synagoge <n>(Gotteshus)</n> üsschtoße. S kummt aba de Ziit, daß, wer äich umbringt, meine wird, er doet Gott ä Denscht dmit.


text:
Aba des ha i <n>(ich)</n> zue äich gsait, dmit, wenn ihri Schtund kumme wird, ihr dra denkt, daß ich's äich gsait ha. Am Afang aba ha i <n>(ich)</n>`s äich nit gsait, denn i <n>(ich)</n> war jo bi äich.


text:
Etze aba gang i <n>(ich)</n> hi zue dem, der mi gschickt het; un nemads vu äich frogt mi: Wo gohsch dü hi?


text:
Aba i <n>(ich)</n> sag äich d Wohret: S isch guet fir äich, daß i <n>(ich)</n> wäggang. Denn wenn i <n>(ich)</n> nit wäggang, kummt d Treschta nit zue äich. Wenn i <n>(ich)</n> aba gang, will i <n>(ich)</n> nen zue äich schicke.


text:
Un wenn na <n>(er)</n> kummt, wird da d Welt d Auge ufdoe iba d Sinde un iba d Grechtigkeit un iba s Gricht;


text:
Wenn aba sella, d Geischt dr Wohret, kumme wird, wird da <n>(er)</n> äich in alli Wohret leite. Denn na <n>(er)</n> wird nit üs sich selba schwätze; sundern was sa härä wird, des wird da schwätze, un was schbeda isch, wird da äich vukündige.


text:
Alles, was d Vada <n>(Babbe)</n> het, des isch mi. Drum ha i <n>(ich)</n> gsait: Er wird's vum Mir nähmä un äich vukündige.


text:
Nohch ä kleini Wieli, dann <n>(dnoh)</n> den na mich nimi säh un abamols ä kleini Wieli, dann <n>(dnoh)</n> den na mich säh.


text:
Do sage ä baar vu sinene Jinger undaänanda: Was beditet des, was sa <n>(er)</n> zue uns <n>(us)</n> sait: Nohch ä kleini Wieli, dann <n>(dnoh)</n> den na mich nit säh; un abamols ä kleini Wieli, dann <n>(dnoh)</n> den na mich säh; un: Ich gang zum Vada <n>(Babbe)</n>?


text:
Do het Jesus gmerk, daß sie nen froge wen, un sait zue nene: Wurum froge ihr äich undaänanda, daß i <n>(ich)</n> gsait ha: Nohch ä kleini Wieli, dann <n>(dnoh)</n> den na mich nit säh; un abamols ä kleini Wieli, dann <n>(dnoh)</n> den na mich säh?


text:
Gwiß, gwiß, i <n>(ich)</n> sag äich: Ihr wäre hiile un klage, aba d Welt wird sich fräie; ihr wäre trurig si, doch äiri Trurigkeit soll in Fräid <n>(Freud)</n> vuwandlet wäre.


text:
Ä Wieb, wenn sie gebiert, so het sie Weh <n>(Schmerz)</n>, denn ihri Schtund isch kumme. Wenn sie aba des Kind uf d Welt brocht het, denkt sie nimi an d Angscht um dr Fräid <n>(Freud)</n> wägä, daß ä Mensch uf d Welt kumme isch.


text:
Un au ihr hän etze Trurigkeit; aba i <n>(ich)</n> will äich wiedasäh, un aicha Herz soll sich fräie, un äiri Fräid <n>(Freud)</n> soll nemads vu äich nähmä.


text:
An däm Dag wäre na mich nigs froge. Gwiß, gwiß, i <n>(ich)</n> sag äich: Wenn ihr d Vada <n>(Babbe)</n> um ebis bitte den in minem Name, wird er's äich ge.


text:
Sunscht hän ihr um nigs gfrogt in minem Name. Bitte, so das ihr nähmä, daß äiri Fräid <n>(Freud)</n> ganz guet isch.


text:
Des ha i <n>(ich)</n> äich in Bilda gsait. S kummt de Ziit, daß i <n>(ich)</n> nigs me in Bilda mit äich schwätze doe, sundern äich fräi üsä vukündig vu minem Vada <n>(Babbe)</n>.


text:
An däm Dag den ihr bitte in minem Name. Un i <n>(ich)</n> sag äich nit, daß i <n>(ich)</n> d Vada <n>(Babbe)</n> fir äich bitte will;


text:
denn er selbscht, d Vada <n>(Babbe)</n>, het äich leb <n>(lieb)</n>, wel ihr mich liebt <n>(leb hän)</n> un glaube, daß i <n>(ich)</n> vu Gott üsgange bi.


text:
Ich bi vum Vada <n>(Babbe)</n> üsgange un in de Welt kumme; i <n>(ich)</n> vuloss de Welt wieda un gang zum Vada <n>(Babbe)</n>.


text:
Etze wisse ma, daß dü alli Sach weisch un bruchsch des nit, daß di jemads frogt. Drum glaube ma <n>(mir)</n>, daß dü vu Gott üsgange bisch.


text:
Lueg, s kummt de Schtund un isch scho do, daß ihr vudeilt wäre, jeda in des Sine <n>(heim goht)</n>, un mich ällei len. Aba i <n>(ich)</n> bi nit ällei, denn d Vada <n>(Babbe)</n> isch bi ma <n>(mir)</n>.


text:
Des ha i <n>(ich)</n> mit äich gsait, dmit ihr in ma <n>(mir)</n> Friede hän. In d Welt hän na Angscht; aba sin froh, i <n>(ich)</n> ha d Welt ibawunde <n>(bsiegt)</n>.


text:
So schwätzt Jesus, un hebt sini Aug uf zum Himmel un sait: Vada <n>(Babbe)</n>, d Schtund isch do: vuherrlich di Bue, dmit dr Bue dich vuherrlich;


text:
denn dü hesch nem Macht ge iba alli Mensche, dmit da <n>(er)</n> des ewige Läbä gib ällei, de dü nem ge hesch.


text:
Des isch aba des ewige Läbä, daß sie dich, der dü ällei wahre Gott bisch, un den dü gschickt hesch, Jesus Chrischtus, erkenne.


text:
Ich ha dich vuherrlicht uf d Erde un des alles gmacht, des dü ma <n>(mir)</n> ge hesch, dmit i <n>(ich)</n>`s doe.


text:
Un etze, Vada <n>(Babbe)</n>, vuherrlich dü mich bi dir mit d Herrlichkeit, de i <n>(ich)</n> bi dir ka ha, bvor d Welt war.


text:
Ich ha di Name d Mensch zeigt <n>(offenbart)</n>, de dü ma <n>(mir)</n> üs d Welt ge hesch. Sie ware di, un dü hesch sie ma <n>(mir)</n> ge, un sie hän di Wort bwahrt.


text:
Denn de Wort, de dü ma <n>(mir)</n> ge hesch, ha i <n>(ich)</n> ne ge, un sie hän sie agnumme un wiße, daß i <n>(ich)</n> vu dir üsgange bi, un sie glaube, daß dü mich gschickt hesch.


text:
Ich bitt fir sie un bitt nit fir d Welt, sundern fir de, de dü ma <n>(mir)</n> ge hesch; denn sie sin di.


text:
Un alles, was mi isch, des isch di, un was di isch, des isch mi; un i <n>(ich)</n> bi in nene vuherrlicht.


text:
Ich bi nimi in d Welt; de aba sin in d Welt, un i <n>(ich)</n> kummt zue dir. Heiliger Vada <n>(Babbe)</n>, bwahr sie in dinem Name, den dü ma <n>(mir)</n> ge hesch, daß sie eins sin we ma <n>(mir)</n>.


text:
Solang i <n>(ich)</n> bi nene war, ha isch sie i <n>(ich)</n> bwahrt in dinem Name, den dü ma <n>(mir)</n> ge hesch, un i <n>(ich)</n> ha sie bwahrt, un keina vu nene isch vulore üßa däm Bue vum Vuderbe, dmit d Schrift erfillt wär.


text:
Etze aba kummt i <n>(ich)</n> zue dir un sag des in d Welt, dmit mi Fräid <n>(Freud)</n> in nene ganz guet isch.


text:
Ich ha nene di Wort ge, un de Welt het sie ghaßt; denn sie sin nit vu d Welt, we au i <n>(ich)</n> nit vu d Welt bi.


text:
dmit sie alli eins sin. We dü, Vada <n>(Babbe)</n>, in ma <n>(mir)</n> bisch un i <n>(ich)</n> in dir, so soll au sie in uns <n>(us)</n> si, dmit de Welt glaubt, daß dü mich gschickt hesch.


text:
Un i <n>(ich)</n> ha nene d Herrlichkeit ge, de dü ma <n>(mir)</n> ge hesch, dmit sie eins sin, we ma <n>(mir)</n> eins sin,


text:
i <n>(ich)</n> in nene un dü in ma <n>(mir)</n>, dmit sie ganz guet eins sin un d Welt erkennt, daß dü mich gschickt hesch un sie leb hesch <n>(liebsch)</n>, we dü mi leb hesch <n>(liebsch)</n>.


text:
Vada <n>(Babbe)</n>, i <n>(ich)</n> will, daß, wo i <n>(ich)</n> bi, au de bi ma <n>(mir)</n> sin, de dü ma <n>(mir)</n> ge hesch, dmit sie mi Herrlichkeit sähn, de dü ma <n>(mir)</n> ge hesch; wel dü hesch mi gliebt <n>(leb ka)</n>, bvor d Grund vu d Welt glegt war.


text:
Grechter Vada <n>(Babbe)</n>, de Welt kennt dich nit; i <n>(ich)</n> aba kenn dich, un de hän gmerkt, daß dü mi gschickt hesch.


text:
Un i <n>(ich)</n> ha nene di Name kundgmacht un wär ne kundmache, dmit de Lebi <n>(Liebe)</n>, mit der dü mich leb hesch <n>(liebsch)</n>, in nene isch un i <n>(ich)</n> in nene.


text:
Als Jesus des gsait het, goht da <n>(er)</n> üsä mit sinene Jinger iba d Bach Kidron; do war ä Garte, in den gehn Jesus un sini Jinger.


text:
Judas aba, der nen vurote het, het d Platz au kennt, denn Jesus vusammlet sich me <n>(oft)</n> dert mit sinene Jinger.


text:
Als etze Judas de Schar an Soldate mit sich gnumme het un Knecht vu d Hohenpriester un Pharisäer, kummt er dohi mit Fackle, Lampe <n>(Funzle)</n> un mit Waffe <n>(Schwerta)</n>.


text:
Wel wo Jesus alles wißt het, was nem begegne soll, goht da <n>(er)</n> üsä un sait zue nene: Wen sueche na?


text:
Sie antworte nem: Jesus vu Nazareth. Er sait zue nene: Ich bi's! Judas aba, der nen vurote het, schtoht au bi nene.


text:
Dmit soll des Wort erfillt wäre, des sa <n>(er)</n> gsait het: Ich ha keine vu däne vulore, de dü ma <n>(mir)</n> ge hesch.


text:
Simon Petrus aba het ä Schwert un zeh`s un schlat nohch rem Knecht vum Hohenpriester un haut nem si rechtes Ohr ab. Un dr Knecht het Malchus gheiße.


text:
Do sait Jesus zue Petrus: Schteck di Schwert in d Dasche <n>(Sack)</n>! Soll i <n>(ich)</n> d Kelch nit trinke, den ma <n>(mir)</n> mi Vada <n>(Babbe)</n> ge het?


text:
un fihre nen zerscht zue Hannas; der war d Schwiegavada vum Kaiphas, der in däm Johr Hoherpriester war.


text:
Simon Petrus aba goht Jesus nohch un ä andere Jinger au. Den Jinger het d Hohenpriester kennt un goht mit Jesus inä in d Palascht vum Hohenpriester.


text:
Petrus aba schtoht druße vor d Dire. Do kummt d andere Jinger, den d Hohenpriester kennt het, üsä un schwätzt mit d Direheteri un fihrt Petrus inä.


text:
Do sait de Magd, de Direheteri, zue Petrus: Bisch dü nit au eina vu d Jinger? Er sait: Ich bi's nit.


text:
Sin aba de Knecht un Diena do gschtande un hän ä Kohlefiir gmacht, denn s war kalt, un sich gwärmt. Aba au Petrus schtoht bi nene un wärmt sich.


text:
Jesus git nem zantwort: Ich ha fräi un offe vor alla Welt gschwätzt. Ich ha alliziit glehrt in dr Synagoge <n>(Gotteshus)</n> un im Tempel, wo alli Jude zsämmekomme, un ha nigs im Vuborgene gsait.


text:
Was frogsch dü mich? Frog de, de ghärt hän, was i <n>(ich)</n> zue nene gsait ha. Lueg, sie wisse, was i <n>(ich)</n> gsait ha.


text:
Als sa <n>(er)</n> so schwätzt, schlat eina vu d Knecht, de däbischtehn, Jesus ins Gsicht <n>(Visasch)</n> un sait: Sollsch dü däm Hohenpriester sowas sage?


text:
Jesus git zantwort: Habe i <n>(ich)</n> schlecht gswätzt, so bwies, daß ses bes isch; ha i <n>(ich)</n> aba recht gswätzt, was schlasch dü mich?


text:
Simon Petrus aba schtoht do un wärmte sich. Do sage sie zue nem: Bisch dü nit eina vu sinene Jinger? Er legt un sait: Ich bi's nit.


text:
Do sait eina vu d Knecht vum Hohenpriester, ä Vuwandte vu däm, däm Petrus s Ohr abghaue het: Ha i <n>(ich)</n> di nit im Garte bi nem gsäh?


text:
Do fihre sie Jesus vu Kaiphas zum Prätorium; s war freh am Morge. Un sie gehn nit inä, dmit sie nit dreckig wäre, sundern des Passamahl ässä kennte.


text:
Sie antworte un sage zue nem: Wäre der nit ä Ibeltäta, ma <n>(mir)</n> hätte nen dir nit ibaantwortet.


text:
Do sait Pilatus zue nene: So riße ihr nen hi un richte nen nohch äirem Gsetz. Do sage d Jude zue nem: Mir derfe nemads umbringe.


text:
So soll des Wort Jesus erfillt wäre, des sa <n>(er)</n> gsait het, um azeige, was fir ä Dod er schterbe wird.


text:
Do goht Pilatus wieda inä ins Prätorium un reft Jesus un het nen gfrogt: Bisch dü d Kenig vu d Jude?


text:
Pilatus git zantwort: Bin i <n>(ich)</n> nä Jud? D Lit un de Hohenpriester hän dich ma <n>(mir)</n> ibaantwortet. Was hesch dü doe?


text:
Jesus git zantwort: Mi Rich isch nit vu däre Welt. Wär mi Rich vu däre Welt, mini Diena däte drum kämpfe, daß i <n>(ich)</n> d Jude nit ibaantwortet wir; etze aba isch mi Rich nit vu däre Welt.


text:
Do het nen Pilatus gfrogt: So bisch dü trozdem ä Kenig? Jesus git zantwort: Dü saisch`s, i <n>(ich)</n> bi ä Kenig. Ich bi dzue uf d Welt kumme un in de Welt kumme, daß i <n>(ich)</n> d Wohret beziige soll. Wer üs d Wohret isch, der härt mi Schtimm.


text:
S bschtoht aba de Gwohnet bi äich, daß i <n>(ich)</n> äich eina zum Passafescht losgib; wenn ihr etze, daß i <n>(ich)</n> äich d Kenig vu d Jude losgib?


text:
un kumme zue nem un sage: Friede mit dir, Kenig vu d Jude! un schle nem ins Gsicht <n>(Visasch)</n>.


text:
Do goht Pilatus wieda üsä un sait zue nene: Luege, i <n>(ich)</n> fihr nen üsä zue äich, dmit ihr wißet den, daß i <n>(ich)</n> kei Schuld a nem find.


text:
Un Jesus kummt üsä un trait de Dornenkrone un des Purpurgwand. Un Pilatus sait zue nene: Luege, was fir ä Mensch!


text:
Als nen de Hohenpriester un de Knecht sähn, brellä sie: Kriizig! kriizig nen! Pilatus sait zue nene: Nähme ihr nen doch un kriizige nen, denn i <n>(ich)</n> find kei Schuld a nem.


text:
D Jude sage nem: Mir hän ä Gsetz, un nohch rem Gsetz mueß er schterbe, denn er het sich selbscht zue Gottes Bue gmacht.


text:
Do sait Pilatus zue nem: schwätzesch dü nit mit ma <n>(mir)</n>? Weisch dü nit, daß i <n>(ich)</n> Macht ha, dich loszge, un Macht ha, dich z kriizige?


text:
Jesus git zantwort: Dü hättesch kei Macht iba mich, wenn s dir nit vu obe her ge wär. Drum: der mich dir ibaantwortet het, der het greßeri Sinde.


text:
Vu do a vusuecht Pilatus, nen fräizlo. D Jude aba brellä: Losch dü dän fräi, so bisch dü nit d Fründ <n>(Freund)</n> vum Kaisa; denn wer sich zum Kenig macht, der isch gege d Kaisa. St zue Dan 2,1


text:
Wo d Pilatus de Wort ghärt het, fihrt da Jesus üsä un het sich anekockt uf d Richtaschtuehl a d Platz, der do heißt Schteipflaschta, uf hebräisch Gabbata.


text:
S war aba am Rischtdag fir des Passafescht um di sechsti Schtund. Un na <n>(er)</n> sait zue d Jude: Luege, des isch aicha Kenig!


text:
Sie brellä aba: Wäg, wäg mit däm! Kriizig nen! Do sait Pilatus zue nene: Soll i <n>(ich)</n> äira Kenig kriizige? D Hohenpriester sage: Mir hän kei Kenig als d Kaisa.


text:
Sie nähmä nen aba, un na <n>(er)</n> trait si Kriiz un goht üsä zue dem Platz, der do heißt Schädelstätte, uf hebräisch Golgatha.


text:
Pilatus aba schribt ä Däfili un lossts abringe uf des Kriiz; un s war gschriebe: Jesus vu Nazareth, dr Kenig vu d Jude.


text:
De Ufschrift läse vieli Jude, an dem Platz, wo Jesus kriizigt wird, der war nohch bi d Schtadt. Un s war gschriebe in hebräischer, lateinischer un griechischer Schproch.


text:
Do sage d Hohenpriester vu d Jude zue Pilatus: Schreibe nit: Dr Kenig vu d Jude, sundern, daß sa <n>(er)</n> gsait het: Ich bi dr Kenig vu d Jude.


text:
Als aba d Soldate Jesus kriizigt hän, nähmä sie sini Kleida un mache vier Deil drüs, fir jede Soldate ä Deil, dzue au des Gwand <n>(Häß)</n>. Des war aba nit gnaiht, sundern vu obe a gwebt in nem Schtuck.


text:
Do sage sie undaänanda: Len uns <n>(us)</n> des nit vudeile, sundern drum lose, wäm`s ghäre soll. So soll d Schrift erfillt wäre, de sait <n>(Psalm 22,19)</n>: "Sie hän mi Kleida unda sich deilt un hän iba mi Gwand <n>(Häß)</n> s Los gworfe." Des hän de Soldate gmacht.


text:
S sin aba bi däm Kriiz vu Jesus sini Muetter un vu sinere Muetter d Schweschta, Maria, s Wieb vum Klopas, un Maria vu Magdala gschtande.


text:
Als etze Jesus sini Muetter sieht un bi ihr d Jinger, den na leb <n>(lieb)</n> het, sait da zue sinere Muetter: Wieb, lueg, des isch di Bue!


text:
Dnohch sait da zum Jinger: Lueg, des isch di Muetter! Un vu der Schtund a nimmt sie d Jinger zue sich.


text:
Dnohch, als Jesus gwißt het, daß scho alles parat war, sait da, dmit d Schrift erfillt wird: Ich bi durschtig.


text:
Do schtoht ä Gfäß voll Essig. Sie aba fillä ä Schwamm mit Essig un schtecke nen uf ä Ysoprohr un halte s nem ans Mul <n>(Gosch)</n>.


text:
Als etze Jesus d Essig gnumme het, sait da: S isch parat <n>(fertig)</n>! un neigt d Schädel un schtirbt.


text:
Wel s aba Rischtdag war un d Leichnam nit am Kriiz bliebe solle d Sabbat iba - denn dr Sabbat war ä hohe Feschtdag -, bitte d Jude Pilatus, daß ne d Bei broche un sie abgnumme wäre.


text:
sundern eina vu d Soldate schticht mit däm Speer in sini Site, un gli druf kummt Bloet un Wassa üsä.


text:
Un der des gsähne het, der het`s beziigt, un si Ziignis isch wohr, un na wiß, daß sa d Wohret sait, dmit au ihr glaubt.


text:
Denn des isch gschähe, dmit d Schrift erfillt wird <n>(2. Moses 12,46)</n>: "Ihr sollt nem kei Bei breche."


text:
Un nomol sait de Schrift an eina andere Schtell <n>(Sacharja 12,10)</n>: "Sie wäre nen säh, den sie durchbohrt hän."


text:
Dnohch bittet Josef vu Arimathäa, der ä Jinger Jesus war, doch heimlich, üs Angscht vor d Jude, d Pilatus, daß sa d Leiche Jesus abneh dirft. Un Pilatus gschtatet`s. Do kummt da un nimmt d Leiche Jesus ab.


text:
S kummt aba au Nikodemus, der vormols in d Nacht zue Jesus kumme war, un brint Myrrhe gmischt mit Aloe, etwa hundat Pfund.


text:
Do nähmä sie d Leiche Jesus un binde nen in Liendecha mit guetschmeckendem El, we d Jude z beerdige pflege.


text:
S war aba an dem Platz, wo na kriizigt wird, ä Garte un im Garte ä näjes <n>(naies)</n> Grab, in des nohch ne jemads glegt worde war.


text:
Am erschte Dag vu d Wuche kummt Maria vu Magdala freh, als ses noh finschta war, zum Grab un sieht, daß dr Schtei <n>(Wackes)</n> vum Grab wäg war.


text:
Do lauft sie un kummt zum Simon Petrus un zum andere Jinger, den wo Jesus leb <n>(lieb)</n> het, un sait zue nene: Sie hän d Herr wäggnumme üs säm Grab, un ma <n>(mir)</n> wisse nit, wo sie nen higlegt hän.


text:
Sin aba de zwei mitänanda glofe, un dr andere Jinger lauft vorus, schneller als Petrus, un kummt zerscht zum Grab,


text:
aba des Schweißduech, des Jesus um d Schädel bunde war, nit bi d Liendecha liege, sundern dnäbe, zsämmegwickelt a nem bsundere Plätzli.


text:
un sieht zwei Engel in wieße Gwända hocke, eina am Kopf un d andere bi d Feß, wo sie d Leiche vu Jesus higlegt hän.


text:
Un de sage zue nare: Wieb, was hiilsch dü? Sie sait zue nene: Sie hän mi Herr wäggnumme, un i <n>(ich)</n> weiß nit, wo sie nen higlegt hän.


text:
Un als sie des gsait het, drillt sie sich um un sieht Jesus do schtoh un weiß nit, daß ses Jesus isch.


text:
Do sait Jesus zue nare: Wieb, was hiilsch dü? Wen suechsch dü? Sie meint, s isch dr Gärtna, un sait zue nem: Herr, hesch dü nen wägtrage, so sag ma, wo dü nen higlegt hesch; dann <n>(dnoh)</n> will i <n>(ich)</n> nen holen.


text:
Do sait Jesus zue nare: Maria! Do drillt sie sich um un sait zue nem uf hebräisch: Rabbuni!, des heißt: Meischta!


text:
Do sait Jesus zue nare: Läng mi nit a! denn i <n>(ich)</n> bi noh nit ufgfahre zum Vada <n>(Babbe)</n>. Gang aba hi zue minene Breda un sag nene: Ich fahr uf zue minem Vada <n>(Babbe)</n> un zue äirem Vada <n>(Babbe)</n>, zue minem Gott un zue äirem Gott.


text:
Maria vu Magdala goht un vukindigt d Jinger: Ich ha d Herr gsähne, un des het da zue ma <n>(mir)</n> gsait.


text:
Am Obend aba vum erschte Dag vu d Wuche, als d Jinger vusammelt un d Direne vuschlosse ware üs Angscht vor d Jude, kummt Jesus un kunnt midde unda sie un sait zue nene: Friede isch mit äich!


text:
Un als sa des gsait het, zeigt da ne d Händ <n>(Pfode)</n> un sini Site. Do wäre d Jinger froh, daß sie d Herr sähn.


text:
Do sait Jesus abamols zue nene: Friede isch mit äich! We mich dr Vada <n>(Babbe)</n> gschickt het, so schick i <n>(ich)</n> äich.


text:
Do sag di andere Jinger zue nem: Mir hän d Herr gsähne. Er aba sait zue nene: Wenn i <n>(ich)</n> nit in sinene Händ <n>(Pfode)</n> de Nägelmal sieh un mi Finga in de Nägelmal lege un mi Hand in sini Site lege darf, ka ich's nit glaube.


text:
Un nohch acht Däg ware sini Jinger abamols drinne vusammelt, un Thomas war bi nene. Do kummt Jesus, als de Direne vuschlosse ware, un kummt midde unda sie un sait: Friede isch mit äich!


text:
Dnohch sait da zue Thomas: Bring dini Finga her un lueg mini Händ <n>(Pfode)</n> a un schtreck di Hand her un leg sie in mi Site, un blib nit ungläubig, sundern glaub!


text:
Do sait Jesus zue nem: Wel dü mich gsähne hesch, Thomas, drum glaubsch dü. Selig sin, de nit sähn un doch glaube!


text:
De aba sin gschriebe, dmit da glaubt, daß Jesus dr Chrischtus isch, dr Bue Gottes, un dmit da durch d Glaube des Läbä hän in sinem Name.


text:
S ware binanda Simon Petrus un Thomas, der Zwilling gnennt wird, un d Nathanael üs Kana in Galiläa un de Buebä vum Zebedäus un zwei anderi vu sinene Jinger.


text:
Do sait Simon Petrus zue nene: Ich will fische go. Sie sage zue nem: So wen ma mit dir go. Sie gehn üsä un schtiege in s Boot, un in d Nacht fange sie nigs.


text:
Er aba sait zue nene: Werfe des Netz Rechts vum Boot nüs, so den na fange. Do werfe sie`s üs un kenne's nimi rieze wägä d Lascht vu d Fisch.


text:
Do sait d Jinger, der wo Jesus leb <n>(lieb)</n> het, zue Petrus: S isch dr Herr! Als Simon Petrus ghärt het, daß ses dr Herr war, legt da sich s Obagwand um, denn na war nackt, un wirft sich ins Wassa.


text:
Di andere Jinger aba kumme mit däm Boot, denn sie ware nit wiet vum Land wäg, nur etwa zweihundat Elle, un zen des Netz mit d Fische.


text:
Simon Petrus schtiegt inä un zeht s Netz an Land, voll mit große Fisch, hundatdraijefuchzig <n>(153)</n>. Un obwohl`s so vieli ware, vuriß doch s Netz nit.


text:
Do sait Jesus zue nene: Kummt un len uns <n>(us)</n> Ässä! Nemads aba unda d Jinger het sich träut, nen zue froge: Wer bisch dü? Denn sie hän gwißt, daß ses dr Herr war.


text:
Des isch etze des dritte Mol, daß Jesus sich d Jinger zeigt <n>(offenbart)</n> het, nohchdem ma vu d Dote ufgschtande war.


text:
Als sie etze des Ässä ghalte hän, sait Jesus zue Simon Petrus: Simon, Bue vum Johannes, hesch dü mich leba <n>(lieber)</n>, als mich de hän? Er sait zue nem: Häjo, Herr, dü weisch, daß i <n>(ich)</n> dich leb <n>(lieb)</n> ha. Do sait Jesus zue nem: Weid mini Lämma <n>(Schäfli)</n>!


text:
Do sait da zum zweite Mol zue nem: Simon, Bue vum Johannes, hesch dü mich leb <n>(lieb)</n>? Er sait zue nem: Häjo, Herr, dü weisch, daß i <n>(ich)</n> dich leb <n>(lieb)</n> ha. Do sait Jesus zue nem: Heet mini Schof!


text:
Do sait da zum dritte Mol zue nem: Simon, Bue vum Johannes, hesch dü mich leb <n>(lieb)</n>? Petrus wird trurig, wel la zum dritte Mol zue nem gsait het: Hesch dü mich leb <n>(lieb)</n>?, un sait zue nem: Herr, dü weisch um alli Sache, dü weisch, daß i <n>(ich)</n> dich leb <n>(lieb)</n> ha. Do sait Jesus zue nem: Weid mini Schof!


text:
Gwiß, gwiß, i <n>(ich)</n> sag da: Wo dü jung warsch, hesch dü dich selba aglegt un bisch higange, wona dü hi hesch welle; wenn dü aba alt wirsch, wirsch dü dini Händ <n>(Pfode)</n> üsschtrecke, un ä andere wird dich alege un fihre, wohi dü nit hi willsch.


text:
Des het da aba gsait, um azdiite, mit welem Dod er Gott priese <n>(groß mache)</n> wird. Un als sa des gsait het, sait da zue nem: Folg ma <n>(mir)</n> nohch!


text:
Petrus aba drillt sich um un sieht d Jinger folge, der Jesus leb <n>(lieb)</n> het, der au bim Obendässä an sinere Bruscht gläge un gsait het: Herr, wer isch's, der wo dich vurotet?


text:
Jesus sait zue nem: Wenn i <n>(ich)</n> will, daß sa bliebt, bis i <n>(ich)</n> kummt, was goht`s dich a? Folg dü ma <n>(mir)</n> nohch!


text:
Do kummt unda d Breda des Gschwätz uf: Der Jinger schtirbt nit. Aba Jesus het nit zue nem gsait: Er schtirbt nit, sundern: Wenn i <n>(ich)</n> will, daß sa bliebt, bis i <n>(ich)</n> kummt, was goht`s dich a?


text:
Des isch der Jinger, der des alles beziigt un ufgschriebe het, un ma <n>(mir)</n> wisse, daß si Ziignis wohr isch.


text:
Sin nohch vieli anderi Sach, de Jesus doe het. Wenn aba eins nohch rem andere ufgschriebe wäre soll, so dät, mein i <n>(ich)</n>, d Welt de Becha nit fassen, de z schriebe wäre.


text:
D erschte Bericht ha i <n>(ich)</n> ge, lieba <n>(lebe)</n> Theophilus, vu all däm, was Jesus vu Afang a doe un glehrt het


text:
bis zum Dag, an däm ma <n>(er)</n> ufgnumme wore isch, nohchdem ma <n>(er)</n> d Aposchtel, de er üsgwählt het, durch d heilige Geischt der Wiesig ge het.


text:
Däne zeigt er sich nohch sine Liede durch vieli Bewaise als dr Lebendige un het sich säh lo unda ne vierzig Däg lang un schwätzt mit ne vum Rich Gottes.


text:
Un als er mit ne zsämme war, bpfiehlt er ne, Jerusalem nit z vulo, sundern z warte uf de Vuheißig vum Vada <n>(Babbe)</n>, de ihr, so sait er, vu ma <n>(mir)</n> ghärt hän;


text:
denn Johannes het mit Wassa dauft, ihr aba solle mit däm heilige Geischt dauft wäre nit lang noh däne Däg.


text:
De etze zsämmekumme ware, froge nen un sage: Herr, wirsch dü in der Ziit des Rich fir Israel wieda ufrichte?


text:
Er sait aba zue nene: S kert äich nit, Ziit odr Schtund z wisse, de dr Vada <n>(Babbe)</n> in sinere Macht bschtimmt het;


text:
aba ihr den de Kraft vum heilige Geischt gregä, der uf äich kumme wird, un den mini Ziige si in Jerusalem un in ganz Judäa un Samarien un bis a des End dr Welt.


text:
Un als sie nem nochluege, we na <n>(er)</n> gen Himmel fahrt, lueg, do sin bi nene zwei Männa gschtande in wieße Gwända.


text:
De sage: Ihr Männa vu Galiläa, was schtehn ihr do un luege zum Himmel? Der Jesus, der vu äich wäg gen Himmel ufgnumme wird, wird so wiedakumme, we ihr nen hän gen Himmel fahre säh.


text:
Do kähre sie nohch Jerusalem zruck vum Berg, der heißt Elberg un liet nooch bi Jerusalem, ä Sabbatwäg wäg.


text:
Un als sie inekume, schtiege sie nuf in des Obagmach vum Hus, wo sie sich als ufhalte den: Petrus, Johannes, Jakobus un Andreas, Philippus un Thomas, Bartholomäus un Matthäus, Jakobus, dr Bue vum Alphäus, un Simon dr Zelot un Judas, dr Bue vum Jakobus.


text:
De alli ware imma binanda einmetig im Gebet samt d Wieba un Maria, dr Muetter Jesus, un sinene Breda.


text:
Un in däne Däg kunnt Petrus schtoht uf unda d Breda - s ware aba an Lit binannda vu etwa hundatzwanzig - un sait:


text:
Ihr Männa un Breda, s moeß des Wort dr Schrift erfillt wäre, des dr heilige Geischt durch des Mul <n>(de Gosch)</n> David vorusgsait het iba Judas, der däne d Wäg zeigt, de Jesus gfangenähme;


text:
Der het ä Acka kauft mit däm Lohn fir sini Ungrechtigkeit. Aba na <n>(er)</n> isch runda gfloge <n>(gschtirzt)</n> un midde entzwei broche, so daß alli sini Kuttle <n>(Igweidi)</n> ruskumme sin.


text:
Un s isch alle bekannt wore, de in Jerusalem huse, so daß der Acka in ihra Schproch gnennt wird: Hakeldamach, des heißt Bluetacka.


text:
Denn`s schtoht gschriebe im Psalmbuech <n>(Psalm 69,26; 109,8)</n>: «Si Hus soll vuwüschtet wäre, un nemads wohne drin», un: "Si Amt gregt ä andere."


text:
So mueß etze eina vu däne Männa, de bi uns <n>(us)</n> gsi sin di ganzi Ziit iba, als dr Herr Jesus unda uns <n>(us)</n> i- un üsgange isch


text:
- vu d Daufi vum Johannes a bis zum Dag, an däm ma <n>(er)</n> vu uns <n>(us)</n> gnumme wore isch -, mit uns <n>(us)</n> Ziige vu sinere Uferschtehig wäre.


text:
un bäte un sage: Herr, der dü alli Herz kennsch, zeig a, was fir eine dü üsgwählt hesch vu däne beide,


text:
dmit er d Denscht un des Aposchtelamt gregt, des Judas vulo het, um an d Platz z go, wohi er ghärt .


text:
Un sie werfe des Los iba sie, un des Los flegt uf Matthias; un er wird zue d elf Aposchtel zuegrechnet.


text:
Un s isch bassiert pletzlig ä Bräuse vum Himmel we vu nem gwaltige Wind un erfillt des ganze Hus, in däm sie hocke.


text:
un sie wäre alli erfillt vum heilige Geischt un fange a, z predige in andere Schproche, we dr Geischt ne git zschwätze.


text:
Als etze des Bräuse bassiert war, kumme de Lit zsämme un vuwundere sich; denn jeda het sie in sinere eigene Schproch schwätze ghärt.


text:
Parther un Meder un Elamiter un de ma <n>(mir)</n> huse in Mesopotamien un Judäa, Kappadozien, Pontus un dr Provinz Asien,


text:
Jude un Judegnosse, Kreter un Araber: ma <n>(mir)</n> härä sie in unsari Schproche vu d große Tade Gottes schwätze.


text:
Do schtoht Petrus uf mit d Elf, hebt si Schtimm un schwätzt zue nene: Ihr Jude, liebe <n>(lebi)</n> Männa un alli, de ihr in Jerusalem wohne, des isch äich kundgmacht, un len mi Wort zue äire Ohre igo!


text:
Un s soll gschähe in d letschte Däg, sait Gott, do will i <n>(ich)</n> üsgieße vu minem Geischt uf alles Fleisch; un äiri Buebä un äiri Techtare solle weissage, un äiri Jinglinge solle Gsichta säh, un äiri Alte solle Traim ha;


text:
un uf mini Knecht un uf mini Mägd will i <n>(ich)</n> in däne Däg vu minem Geischt üsgieße, un sie solle weissage.


text:
Un i <n>(ich)</n> will Wunda doe obe am Himmel un Zeiche unde uf d Erde, Bloet un Fiir un Rauchdampf;


text:
d Sunne soll in Dunkel un dr Mond in Bloet vuwandlet wäre, bvor dr große Dag dr Offenbarig vum Herrn kummt.


text:
Ihr Männa vu Israel, häre de Wort: Jesus vu Nazareth, vu Gott unda äich üsgwiese durch Tade un Wunda un Zeiche, de Gott durch nen in äira Middi doe het, we ihr selbscht wißt -


text:
der Ma, der durch Gottes Rotschluß un Vorsehig hige war, hän ihr durch de Händ <n>(Pfode)</n> dr Heide ans Kriiz gschla un umbrocht.


text:
Den het Gott uferweckt un het ufglest d Schmerz vum Dod, we`s denn unmeglich war, daß sa <n>(er)</n> vum Dod vuwahrt wäre ka.


text:
Denn David sait vu nem <n>(Psalm 16,8-11)</n>: "Ich ha d Herrn alliziit vor Auge, denn na <n>(er)</n> schtoht ma <n>(mir)</n> zue d Rechte, dmit i <n>(ich)</n> nit wank.


text:
Drum isch mi Herz frehlich, un mi Zunge singt <n>(frohlockt)</n>; au mi Leib <n>(Ranze)</n> wird ruehe in Hoffnig.


text:
Dü hesch ma <n>(mir)</n> kundgmacht d Wäg vum Läbä; dü wirsch mi erfille mit Fräid <n>(Freud)</n> vor diner Visasch <n>(dinem Gsicht)</n>."


text:
Ihr Männa, lebi Breda, len mi fraimedig zue äich schwätze vum Erzvada David. Er isch gschtorbe un beerdigt, un si Grab isch bi uns <n>(us)</n> bis uf dän Dag.


text:
Do er etze ä Prophet war un gwißt het, daß nem Gott vuheiße het mit nem Eid, daß ä Nochkumme vu nem uf sinem Thron hocke soll,


text:
het er's vorüsgsähne un vu dr Uferschtehig vum Chrischtus gschwätzt: Er isch nit däm Dod ibalosse, un si Leib <n>(Ranze)</n> het de Verwesig nit gsähne.


text:
Do er etze durch de rechti Hand Gottes hoch gmacht isch un gregt het d vuheißene heilige Geischt vum Vada <n>(Babbe)</n>, het dan üsgosse, we ihr do sähn un häre.


text:
Denn David isch nit gen Himmel gfahre; sundern na <n>(er)</n> sait selbscht <n>(Psalm 110,1)</n>: "Dr Herr sait zue minem Herrn: Hock di zue minere Rechte,


text:
So weiss etze des ganze Hus Israel gwiß, daß Gott den Jesus, den ihr kriizigt hän, zum Herrn un Chrischtus gmacht het.


text:
Als sie aba des ghärt Hän, goht's ne durchs Herz, un sie sage zue Petrus un d andere Aposchteln: Ihr Männa, lebi Breda, was solle ma <n>(mir)</n> doe?


text:
Petrus sait zue nene: Den Buße, un jeda vu äich loss sich daufe uf d Name Jesus Chrischti zue d Vugebig äira Sinde, so wär na gregä de Gabe vum heilige Geischt.


text:
Denn äich un äire Kinda gilt de Vuheißig, un alle, de wiet sin, so vieli dr Herr, unsa Gott, herruefe wird.


text:
Au mit viele andere Wort beziigt er des un vumahnt sie un sait: Len äich errette üs däm vukehrte Gschlecht!


text:
Sie bliebe aba bschtändig in dr Lehr vu d Aposchtel un in dr Gmeinschaft un im Brotbreche un im Gebet.


text:
Un sie ware jede Dag imetig binanda im Tempel un breche des Brot do un dert in d Hisa, halte de Mahlziite mit Fräid <n>(Freud)</n> un ufrichtige Herze


text:
un lobe Gott un finde Wohlwolle bim ganze Volk. Dr Herr aba macht jede Dag zue d Gmeinde dzue, de grettet wäre.


text:
Un s wird ä Ma hertrage, lahm vu Muetterleib a; den hän si anekockt jede Dag vor de Dire vum Tempel, de do heißt di Schöne, dmit er um Almose bettle ka bi däne, de in d Tempel gehn.


text:
Petrus aba sait: Silba un Gold ha i <n>(ich)</n> nit; was i <n>(ich)</n> aba ha, des gib i <n>(ich)</n> dir: Im Name Jesus Chrischti vu Nazareth schtand uf un gang umä!


text:
Un na <n>(er)</n> packt nen bi dr rechte Hand un richte nen uf. Gli wäre sini Feß un Knechel fescht,


text:
Sie erkenne nen au, daß sa <n>(er)</n>`s war, der vor dr Schöne Dire vum Tempel gsässä un um Almose bettelt het; un Vuwunderig un Entsetze erfillt sie iba des, was nem widafahre war.


text:
Als er sich aba zue Petrus un Johannes hebt <n>(haltet)</n>, laufe alli Lit zue nene in de Halle, de do heißt Salomo, un sie wundre sich arg.


text:
Als Petrus des sieht, sait da <n>(er)</n> zum Volk: Ihr Männa vu Israel, was wundere ihr äich doriba, odr was luege ihr uf uns <n>(us)</n>, als hätte ma <n>(mir)</n> durch eigeni Kraft odr Fromm si bewirkt, daß der go ka?


text:
Dr Gott Abrahams un Isaaks un Jakobs, dr Gott unsrer Vädare, het si Knecht Jesus vuherrlicht, den ihr ibaantwortet un vuliignet hän vor Pilatus, als der nen loslo wot.


text:
aba d Firscht vum Läbä hän ihr umbrocht. Den het Gott uferweckt vu d Dote; vu däm sin ma <n>(mir)</n> Ziige.


text:
Un durch d Glaube an si Name het si Name dän, den ihr sähn un kenne, stark gmacht; un dr Glaube, der durch nen gwirkt isch, het däm de Gesundheit ge vor aicha alle Auge.


text:
Gott aba het erfillt, was sa <n>(er)</n> durch de Müla <n>(Gosche)</n> vu sine Prophete zvor vukindigt het: daß si Chrischtus liede soll.


text:
dmit de Ziit dr Erquickig kummt vum Agsicht <n>(Gsicht, Visasch)</n> vum Herrn un er den schickt, der äich zvor zum Chrischtus bschtimmt isch: Jesus.


text:
Ihn mueß dr Himmel ufnähmä bis zue dr Ziit, in der alles wiedabrocht wird, wovu Gott gsait het durch de Müla <n>(Gosch)</n> vu sine heilige Prophete vu Anbeginn a.


text:
Moses het gsait <n>(5. Moses 18,15.19)</n>: "Ei Prophete we mich wird äich dr Herr, aicha Gott, mache üs äire Breda; uf den solle na härä in allem, was sa <n>(er)</n> zue äich sage wird.


text:
Ihr sin de Buebä vu d Prophete un vum Packt <n>(Abkumme)</n>, den Gott gschlosse het mit äire Vädere, als er zue Abraham sait <n>(1. Moses 22,18)</n>: "Durch di Gschlecht soll gsegnet wäre alli Velka uf Erde."


text:
Fir äich zerscht het Gott si Knecht Jesus gweckt un het nen zue äich gschickt, äich z segne, daß jeda sich umkehrt vu sinere Bosheit.


text:
Während sie zum Volk schwätze, kumme zue nene de Prieschter un dr Hauptma vum Tempel un de Sadduzäer,


text:
Aba vieli vu däne, de des Wort ghärt hän, wäre gläubig; un de Zahl dr Männa schtiegt uf etwa fünfdusig.


text:
au Hannas, dr Hohepriester, un Kaiphas un Johannes un Alexander un alli, de vum Hohenpriestergschlecht ware;


text:
Wenn ma <n>(mir)</n> hiit vuhert wäre wägä der Wohltat an däm kranke Mensch, durch wen er gsund wore isch,


text:
so isch äich un däm ganze Volk Israel kundgmacht: Im Name Jesus Chrischti vu Nazareth, den ihr kriizigt hän, den Gott vu d Dote uferweckt het; durch nen schtoht der do gsund vor äich.


text:
Un in keinem andere isch des Heil, au isch kei andre Name unda däm Himmel d Mensch ge, durch den ma <n>(mir)</n> solle selig wäre.


text:
Sie sähn aba d Fraimuet vum Petrus un Johannes un wundre sich; denn sie hän gmerkt, daß sie unglehrti un einfachi Lit ware, un wiße au vu nene, daß sie mit Jesus gsi ware.


text:
Was wen ma <n>(mir)</n> mit däne Lit doe? Denn daß ä ächtes Zeiche durch sie gschähe isch, isch alle bekannt, de in Jerusalem huse, un ma <n>(mir)</n> kenne's nit liigne.


text:
Aba dmit`s nit witer irießt unda däm Volk, wen ma <n>(mir)</n> ne drohe, daß sie etze zue keinem Mensch in däm Name schwätze.


text:
Petrus aba un Johannes antworte un sage zue nene: Urdeilt selbscht, ob`s vor Gott recht isch, daß ma <n>(mir)</n> äich me folge als Gott.


text:
Do drohe sie ne un len sie go wägä nem Volk, wel sie nigs finde, was ä Schtrof vudent het; denn alli lobe Gott fir des, was gschähe war.


text:
Un als ma sie go lo het, kumme sie zue d Ihre un vuzehle, was de Hohenpriester un Älteschte zue nene gsait hän.


text:
Als sie des ghärt hän, erhebe sie ihri Schtimm imetig zue Gott un sage: Herr, dü hesch Himmel un Erde un des Meer un alles, was drin isch, gmacht,


text:
dü hesch durch d heilige Geischt, durch des Mul <n>(Gosch)</n> unsares Vadas <n>(Babbe)</n> David, vu dinem Knecht, gsait <n>(Psalm 2,1.2)</n>: "Wurum tobe de Heide, un de Velka nähmä sich vor, was umsunscht isch?


text:
Gwiß, sie hän sich vusammelt in dr Schtadt gege di heilige Knecht Jesus, den dü gsalbt hesch, Herodes un Pontius Pilatus mit d Heide un d Schtämm Israels,


text:
streck di Hand üs, daß Heilige un Zeiche un Wunda gschähe durch d Name vu dinem heilige Knecht Jesus.


text:
Un als sie bätet hän, wackelt <n>(erbebt)</n> d Platz, wo sie vusammelt ware; un sie wäre alli vum heilige Geischt erfillt un schwätze des Wort Gottes mit Fraimuet.


text:
De Lit vu d Gläubige aba ware ei Herz un ei Seele; au nit eina het vu sinene Gabe gsait, daß ses si wär, sundern s war ne alles gmeinsam.


text:
Un mit großa Kraft beziigte de Aposchtel de Uferschtehig vum Herrn Jesus, un großi Gnade war bi nene alle.


text:
S war au keina unda ne, der Mangel het; denn wer vu nene Äcker odr Hiisa bsäße het, vukauft sie un bringt des Geld fir des Vukaufte


text:
Josef aba, der vu d Aposchtel Barnabas gnennt wird - des heißt ibasetzt: Bue vum Troscht -, ä Levit, üs Zypern gebürtig,


text:
doch er hebt <n>(haltet)</n> mit Wisse vu sinem Wieb ebis vum Geld zruck un bringt nur ä Deil un legt den d Aposchtel vor d Feß.


text:
Petrus aba sait: Hananias, wurum het dr Sadan di Herz erfillt, daß dü d heilige Geischt agloge un ebis vum Geld fir di Acka zruckbhalte hesch?


text:
Hättesch dü d Acka nit bhalte kenne, als dü nen ka hesch? Un konntesch dü nit au, als er vukauft war, noh doe, was dü willsch? Wurum hesch dü dir des in dinem Herz vorgnumme? Dü hesch nit Mensche, sundern Gott agloge.


text:
Als Hananias de Wort ghärt het, flegt er uf d Bode un git d Geischt uf. Un`s kummt ä großi Angscht iba alli, de des ghärt hän.


text:
S isch bassiert nohch na Wieli, etwa nohch dräi Schtunde, do kummt si Wieb ri un wußt nit, was gschähe war.


text:
Aba Petrus sait zue nare: Sag ma <n>(mir)</n>, hän ihr d Acka fir dän Pries vukauft? Sie sait: Häjo, fir dän Pries.


text:
Petrus aba sait zue nare: Wurum sin ihr äich denn einig wore, d Geischt vum Herrn z vusueche? Lueg, de Feß vu däne, de di Ma beerdige hän, sin vor dr Dire un wäre au dich nüstrage.


text:
Un gli druf flegt sie uf d Bode, nem vor d Feß, un git d Geischt uf. Do kumme de jungen Männa un find sie dot, trage sie üsä un beerdige sie näbe ihrem Ma.


text:
S sin aba vieli Zeiche un Wunda im Volk gschähe durch de Händ <n>(Pfode)</n> dr Aposchtel; un sie ware alli in dr Halle Salomos imetig binanda.


text:
so daß sie di Kranke sogar uf d Schtroße nüstrage un sie uf Bette un Bahre lege, dmit, wenn Petrus käm, wenigschtens si Schatte uf ä baar vu nene flegt.


text:
S kumme au vieli üs d Schtädt rings um Jerusalem un bringe Kranki un solchi, de vu schlechte Geischta plagt wäre; un alli wäre gsund


text:
S erhebe sich aba dr Hohepriester un alli, de mit nem ware, nämlich de Partai dr Sadduzäer, vu Eifersucht erfillt,


text:
Als sie des ghärt hän, gehn sie freh am Morge in d Tempel un lehre. Dr Hohepriester aba un de mit nem ware, kumme un refe d Hohe Rot un alli Älteschte in Israel zsämme un schickte zum Gfängnis <n>(Loch)</n>, sie zue hole.


text:
Des Gfängnis <n>(Loch)</n> finde ma <n>(mir)</n> fescht vuschlosse un d Wächter vor d Direne schtoh; aba als ma <n>(mir)</n> ufgmacht hän, finde ma <n>(mir)</n> nemads drin.


text:
Als dr Hauptma vum Tempel un de Hohenpriester de Wort ghärt hän, wäre sie rotlos <n>(beträte)</n> un wiße nit, was drus wäre soll.


text:
Do kummt jemads, der vuzehlt ne: Lueg, de Männa, de ihr ins Gfängnis <n>(Loch)</n> gworfe hän, schtehn im Tempel un lehre des Volk.


text:
Do goht dr Hauptma mit d Knecht hi un holt sie, doch nit mit Gwalt; denn sie firchte sich vor rem Volk, daß sie gschteinigt wäre.


text:
un sait: Hän ma <n>(mir)</n> äich nit schtreng bpfohle, in däm Name nit z lehre? Un luege, ihr hän Jerusalem erfillt mit äira Lehr un wen des Bloet vu däm Ma iba uns <n>(us)</n> bringe.


text:
Den het Gott durch sini rechti Hand hoch gmacht zum Firschte un Heiland, um Israel Buße un Vugebig dr Sinde z ge.


text:
Un ma <n>(mir)</n> sin Ziige vu däm un mit uns <n>(us)</n> dr heilige Geischt, der Gott däne ge het, de nem folge.


text:
Do schtoht aba im Hohe Rot ä Pharisäer uf mit Name Gamaliel, ä Schriftglehrte, vum ganze Volk in Ehri ghalte, un het de Männa fir kurzi Ziit nüsfihre lo.


text:
Un na <n>(er)</n> sait zue nene: Ihr Männa vu Israel, luege genau zue, was ihr mit däne Mensche doe wen.


text:
Denn vor einiger Ziit schtoht Theudas uf un git vor, er wär ebis, un nem hing ä Azahl Männa a, etwa vierhundat. Der wird erschlage, un alli, de nem folge, wäre vudeilt un vunichtet.


text:
Dnohch schtoht Judas dr Galiläer uf in d Däg dr Volkszählig un bringt ä baar Lit vum Volk hinda sich zum Ufruhr; un der isch au umkumme, un alli, de nem folge, wäre vudeilt.


text:
Un etze sag i <n>(ich)</n> äich: Len ab vu däne Mensche un len sie go! Isch des Vorha odr des Gschaffte vu Mensche, so wird's undagoh;


text:
isch`s aba vu Gott, so kenne ihr sie nit vunichte - dmit ihr nit doschtehn als solchi, de gege Gott schtriete wen. Do stimmten sie nem zue


text:
un refe de Aposchtel ri, len sie üsbeitsche un bpfehle ne, sie solle nimi im Name Jesus schwätze, un len sie go.


text:
un sie hän nit ufghärt, alli Däg im Tempel un do un dert in d Hisa z lehre un z predige des Evangelium vu Jesus Chrischtus.


text:
In däne Däg aba, als de Zahl dr Jinger zuegnuhme het, erheb sich ä Murre unda d griechische Jude in dr Gmeinde gege di hebräische, wel ihri Witwe ibasähe wäre bi d Vusorgig.


text:
Do refe de Zwöelf de Schar dr Jinger zsämme un sage: S isch nit recht, daß ma <n>(mir)</n> fir d Mahlziite sorge un doriba des Wort Gottes vunochlässige.


text:
Drum, ihr liebe Breda, luege äich um nooch siebä Männa in äira Middi, de ä guete Ruef hän un voll heiligem Geischt un Wisheit sin, de ma <n>(mir)</n> bschtelle wen zue däm Denscht.


text:
Un de Wort gfalle allene Lit guet; un sie wählte Stephanus, ä Ma voll Glaube un heiligem Geischt, un Philippus un Prochorus un Nikanor un Timon un Parmenas un Nikolaus, ä Judegenosse üs Antiochia.


text:
Un des Wort Gottes breitet sich üs, un de Zahl dr Jinger wird arg groß in Jerusalem. S wäre au vieli Prieschter däm Glaube hörig.


text:
Do sin ä baar ufgschtande vu d Synagoge <n>(Gotteshus)</n> dr Libertiner un dr Kyrenäer un dr Alexandriner un ä baar vu däne üs Zilizien un dr Provinz Asien un schtritte mit Stephanus.


text:
Do schtifte sie ä baar Männa a, de sage: Mir hän nen Läschterworte schwätze härä gege Moses un gege Gott.


text:
Un sie bringe des Volk un de Älteschte un de Schriftglehrti uf, kumme dzue un packe nen un fihre nen vor d Hohe Rot


text:
un schtelle falschi Ziige uf, de sage: Der Mensch härt nit uf, z schwätze gege d heilige Platz un des Gsetz.


text:
Denn ma <n>(mir)</n> hän nen sage härä: Das Jesus vu Nazareth d Platz himacht un de Ordnige ändere wird, de uns <n>(us)</n> Moses ge het.


text:
Un alli, de im Rot hocke, blickte uf nen un sähn si Gsicht <n>(Visasch)</n> we vumä Engel <n>(s Gsicht)</n>.


text:
Er aba sait: Lebi <n>(Liebe)</n> Breda un Vädare, härt zue. Der Gott dr Herrlichkeit erschient unsam Vada <n>(Babbe)</n> Abraham, als er noh in Mesopotamien war, bvor ra <n>(er)</n> in Haran gwohnt het,


text:
un sait zue nem <n>(1. Moses 12,1)</n>: "Gang üs dinem Land un vu dinere Vuwandtschaft un ze in des Land, des i <n>(ich)</n> dir zeigä will."


text:
Do goht er üs däm Land dr Chaldäer un wohnt in Haran. Un als si Vada <n>(Babbe)</n> gschtorbe war, bringt Gott nen vu dert riba in des Land, in däm ihr etze wohne,


text:
aba na <n>(er)</n> git nem kei Eigentum drin, au nit ä Fueß breit, un vuhießt nem, er wott`s nem un sinene Nochkumme zum Hab un Guet ge, obwohl la <n>(er)</n> noh kei Kind het.


text:
Denn so sait Gott <n>(1. Moses 15,13.14)</n>: "Dini Nochkumme wäre Fremdlinge si in nem fremde Land, un ma wird sie knechte un mißhandle vierhundat Johr lang.


text:
Aba des Volk, däm sie als Knecht diene mese, will i <n>(ich)</n> richten", sait Gott, "und dnohch wäre sie üszeh un ma <n>(mir)</n> diene an däm Platz."


text:
Un na <n>(er)</n> git nem d Packt <n>(Abkumme)</n> dr Bschniedig. Un so ziigt <n>(zeugt)</n> er Isaak un bschnitt nen am achte Dag, un Isaak d Jakob, un Jakob de zwöelf Erzvädare.


text:
un rettet nen üs allem vu sinere Vufolgig un git nem Gnade un Wisheit vor rem Pharao, däm Kenig vu Ägypte; der het sich anekockt nen zum Regente iba Ägypte un iba si ganzes Hus zmache.


text:
S kummt aba ä Hungasnot iba ganz Ägypte un Kanaan un ä großi Vufolgig, un unseri Vädare finde kei Ässä.


text:
Jakob aba het ghärt, daß ses in Ägypte Korn <n>(Getreide)</n> gäb, un schickt unseri Vädare üs zum erschte Mol.


text:
Un bim zweite Mol git sich Josef sinene Breda z erkenne; so wird däm Pharao Josefs Herkunft bekannt.


text:
Josef aba schickt üs un losst si Vada <n>(Babbe)</n> Jakob hole un sini ganzi Vuwandtschaft, fünfäsiebzig Mensche.


text:
un sie wäre nohch Sichem brocht un in des Grab glegt, des Abraham fir Geld kauft het vu d Sehn Hamors in Sichem.


text:
Als etze de Ziit dr Vuheißig sich naht, de Gott däm Abraham zuegsait het, isch des Volk gwachse un mehrt sich in Ägypte,


text:
Der goht mit Hintalischt vor gege unsa Volk un mißhandelt unseri Vädare un het ihri kleine Kinda üssetze lo, dmit sie nit am Läbä bliebe.


text:
Zue der Ziit wird Moses uf d Welt brocht, un er war ä schenes Kind vor Gott un wird dräi Monet z ässä ge im Hus vu sinem Vada <n>(Babbe)</n>.


text:
Als sa <n>(er)</n> aba üsgsetzt wird, nimmt nen de Dochta vum Pharao uf un zeht nen uf als ihren Bue.


text:
Un sieht eina ä Unrecht liede; do schtoht er nem bäi un rächt den, däm des Leid bassiert isch, un erschlat d Ägypter.


text:
Er meint aba, sini Breda solle's vuschtoh, daß Gott durch sini Hand ne Rettig bringt; aba sie vuschten's nit.


text:
Un am nägschte Dag kummt er zue nene, als sie mitänanda schtritte, un vumahnt sie, Friede z hebe, un sait: Lebi <n>(Liebe)</n> Männa, ihr sin doch Breda; wurum doet eina däm andere Unrecht?


text:
Der aba sinem Nächschte Unrecht doe het, schuckt nen vu sich un sait <n>(2. Moses 2,14)</n>: "Wer het dich zum Ufbassa un Richta iba uns <n>(us)</n> bschtimmt?


text:
Moses aba floh wägä dem un läbt als Fremdling im Land Midian; dert ziigt <n>(zeugt)</n> er zwei Buebä.


text:
Un nooch vierzig Johr erschient nem in dr Wüschte am Berg Sinai ä Engel in eina Fiirflamme im Dornbusch.


text:
Als aba Moses des sieht, vuwundret er sich iba de Erschinig. Als sa <n>(er)</n> aba higoht, z luege, kummt de Schtimm vum Herrn zue nem <n>(2. Moses 3,5-10)</n>: "


text:
Ich bi dr Gott dinere Vädare, dr Gott Abrahams un Isaaks un Jakobs." Moses aba fangt a z zittere un dräut <n>(wagt)</n> nit hizluege.


text:
Aba dr Herr sait zue nem: "Zeh de Schoeh üs vu dine Feß; denn d Platz, uf däm dü schtohsch, isch heiliges Land!


text:
Ich ha gsähne des Liede vu minem Volk, des in Ägypte isch, un ha si Seufze ghärt un bi rabkumme, s zue errette. Un etze kumm her, i <n>(ich)</n> will di nohch Ägypte schicke."


text:
Den Moses, den sie vuliignet hän, als sie sage: "Wer het dich als Ufbassa un Richta igsetzt?", den schickt Gott als Afihra un Retter durch d Engel, der nem im Dornbusch erschiene war.


text:
Der Moses fihrt sie üsä un doet Wunda un Zeiche in Ägypte, im Roten Meer un in dr Wüschte vierzig Johr lang.


text:
Des isch der Moses, der zue d Israeliten gsait het <n>(5. Moses 18,15)</n>: "Ä Prophete we mich wird äich dr Herr, aicha Gott, mache üs äire Breda."


text:
Des isch's, der in dr Gmeinde in dr Wüschte schtoht zwische däm Engel, der mit nem schwätzt uf däm Berg Sinai, un unsari Vädere. Des Wort vum Läbä gregt het, um sie uns <n>(us)</n> wietazge.


text:
Ihm wen unsre Vädare nit hörig wäre, sundern sie schtoße nen vu sich un wände sich in ihrem Herz wieda Ägypte zue


text:
un sage zue Aaron <n>(2. Moses 32,1)</n>: "Mach uns <n>(us)</n> Götta, de vor uns <n>(us)</n> hergehn; denn ma <n>(mir)</n> wisse nit, was däm Moses, der uns <n>(us)</n> üs däm Land Ägypte gfihrt het, widafahre isch."


text:
Un sie mache zue der Ziit ä Kalb un opfere däm Götzebild un fräie sich iba des Gschaffte ihra Händ <n>(Pfode)</n>.


text:
Aba Gott drillt sich ab un git sie dohi, so daß sie däm Heer vum Himmel diene, we gschriebe schtoht im Boech dr Prophete <n>(Amos 5,25-27)</n>: "Hän ihr vum Hus Israel de vierzig Johr in dr Wüschte ma <n>(mir)</n> je Opfa un Gabe darbrocht?


text:
Ihr hän de Hitte Molochs umä traid un d Schtern vum Gotte Räfan, de Bilda, de ihr gmacht hän, sie azbäte. Un i <n>(ich)</n> will äich wägfihre bis iba Babylon üsä."


text:
S hän unsre Vädare de Schtiftshitte in dr Wüschte, we der s agordnet het, der zue Moses gschwätzt het, daß sa <n>(er)</n> sie mache soll nooch rem Vorbild, des er gsähne het.


text:
Des ibanähme unsre Vädare un bringe sie mit Josua in des Land, des d Heide inne hän, de Gott vutriebt vor rem Gsicht vu unsrer Vädare, bis zue d Ziit Davids.


text:
Aba dr Allahechschte wohnt nit in Tempeln, de mit Händ <n>(Pfode)</n> gmacht sin, we dr Prophet sait <n>(Jesaja 66,1.2)</n>: "


text:
Dr Himmel isch mi Thron un d Bode dr Schemel fir mini Feß; was wen ihr ma <n>(mir)</n> denn fir ä Hus bäue", sait dr Herr, "odr was isch d Platz vu minere Rueh?


text:
Ihr Halsschtarrigi <n>(Dickschädel)</n>, mit vuschtocktem Herz un daube Ohre, ihr widaschtrebe <n>(bocke)</n> alliziit däm heilige Geischt, we äiri Vädare, so au ihr.


text:
Wem Prophete hän äiri Vädare nit vufolgt? Un hän sie umbrocht, de zvor vukindigte des Kumme vum Grechte, däm si Vuräda un Mörda ihr etze wore sin.


text:
Er aba, voll heiligem Geischt, luegt uf zum Himmel un sieht d Herrlichkeit Gottes un Jesus schtoh zue d Rechte Gottes


text:
schtoße nen zue d Schtadt üsä un schteinigte nen. Un de Ziige lege ihri Kleida ab zue d Feß vumä jungen Ma, der hieß Saulus,


text:
Er flegt uf d Knie un brellt lut: Herr, rechne ne de Sind nit a! Un als er des gsait het, schtirbt er.


text:
Saulus aba het Gfalle an sinem Dod. S kummt aba an däm Dag ä großi Vufolgig iba de Gmeinde in Jerusalem; do vuschtraie sich alli in de Lända Judäa un Samarien, üßa d Aposchtel.


text:
Saulus aba suecht de Gmeinde hizmache, goht vu Hus zu Hus, schleppt Männa un Wieba fort un wirft sie ins Gfängnis <n>(Loch)</n>.


text:
Un des Volk nieckt imetig däm zue, was Philippus gsait het, als sie nem zueghert hän un de Zeiche sähn, de er doet.


text:
Denn de schlechte Geischta fahre üs mit großem Gschrei <n>(Geblär)</n> üs viele Bsessene, au vieli Gelähmti un Vukrippelti wäre gsund gmacht;


text:
S war aba ä Ma mit Name Simon, der zvor in dr Schtadt Zaubarai triebe un des Volk vu Samaria in si Bann zoge het, wel la <n>(er)</n> vorge het, er wär ebis Großes.


text:
Als sie aba d Predigte vum Philippus vum Rich Gottes un vu däm Name Jesus Chrischti glaube, len sie sich daufe Männa un Wieba.


text:
Do wird au Simon gläubig un het sich daufe lo un hebt <n>(haltet)</n> sich zue Philippus. Un als er de Zeiche un große Tade sieht, de gschähe sin, grotet er üßa sich vor Schtaune.


text:
Als aba de Aposchtel in Jerusalem ghärt hän, daß Samarie des Wort Gottes agnumme het, schickte sie zue nene Petrus un Johannes.


text:
Denn na <n>(er)</n> war noh uf keine vu nene gflogä, sundern sie ware ällei dauft uf d Name vum Herrn Jesus.


text:
Als aba Simon sieht, daß dr Geischt ge wird, wenn d Aposchtel de Händ <n>(Pfode)</n> ufglegt hän, bot er ne Geld a


text:
un sait: Gen au ma <n>(mir)</n> de Macht, dmit jeda, däm i <n>(ich)</n> d Händ <n>(Pfode)</n> ufleg, d heilige Geischt gregt.


text:
Petrus aba sait zue nem: Daß dü vudammt wirsch mitsamt dinem Geld, wel dü meinsch, Gottes Gabe wäre durch Geld zgrege.


text:
Denn i <n>(ich)</n> sieh, daß dü volla bittara Galle bisch un vuschtrickt <n>(gfange)</n> in Ungrechtigkeit.


text:
Do git Simon zantwort un sait: Bitte ihr d Herrn fir mich, daß nigs vu dem iba mi kummt, was ihr gsait hän.


text:
Als sie etze des Wort vum Herrn beziige un gsait hän, kähre sie wieda um nohch Jerusalem un predige des Evangelium in viele Derfa <n>(Käffa)</n> dr Samariter.


text:
Aba dr Engel vum Herrn schwätzt zue Philippus un sait: Schtand uf un gang nohch Süde uf de Schtroß, de vu Jerusalem nohch Gaza nabfihrt un öde <n>(wüscht)</n> isch.


text:
Un na <n>(er)</n> schtoht uf un goht hi. Un lueg, ä Ma üs Äthiopie, ä Kämmerer un Mächtige am Hof dr Kandake, dr Kenigin vu Äthiopie, wela ihre ganze Schatz vuwaltet, der war nohch Jerusalem kumme, um azbäte.


text:
Do lauft Philippus hi un het ghärt, daß sa <n>(er)</n> d Prophete Jesaja liest, un het gfrogt: Vuschtohsch dü au, was dü liesesch?


text:
Er aba sait: We ka i <n>(ich)</n>, wenn mi nit jemads aleitet? Un na <n>(er)</n> bittet Philippus, ufzschtiege un sich zue nem anesitzä.


text:
Do drin aba in d Schrift, de er liest, war des <n>(Jesaja 53,7.8)</n>: "We ä Schof, des zue d Schlachtig gfihrt wird, un we ä Lamm, des vor sinem Scherer vuschtummt, so doet da <n>(er)</n> si Mul <n>(Gosch)</n> nit uf.


text:
In sinere Erniedrig wird si Urdeil ufghobe. Wer ka sini Nochkumme ufzehle? Denn si Läbä wird vu dr Erde wäggnumme."


text:
Do git zantwort dr Kämmerer däm Philippus un sait: Ich bitt di, vu wäm schwätzt der Prophet des, vu sich selba odr vu jemads anderem?


text:
Philippus aba doet si Mul <n>(Gosch)</n> uf un fangt mit däm Wort dr Schrift a un predigt nem des Evangelium vu Jesus.


text:
Un als sie uf dr Schtroß doherfahre, kumme sie an ä Wassa. Do sait dr Kämmerer: Lueg, do isch Wassa; was hindert's, daß i <n>(ich)</n> mi daufe loss? "Philippus aba sait: Wenn dü vu ganzem Herze glaubsch, so ka`s gschähe. Er aba git zantwort un sait: Ich glaub, daß Jesus Chrischtus Gottes Bue isch."


text:
Un na <n>(er)</n> het d Karre ahebe lo, un beidi schtiege in des Wassa nab, Philippus un dr Kämmerer, un er het nen dauft.


text:
Als sie aba üs däm Wassa rufschtiege, vufrachtet <n>(wägbrocht)</n> dr Geischt vum Herrn d Philippus, un dr Kämmerer sieht nen nimi; er zeht aba sini Schtroß frehlich wida.


text:
Philippus aba findet sich in Aschdod wieda un zeht umä un predigt in alle Schtädt des Evangelium, bis er nohch Cäsarea kummt.


text:
un bittet nen um Bref nohch Damaskus an de Synagoge <n>(Gotteshus)</n> <n>(Gotteshiisa)</n>, dmit da <n>(er)</n> Ahänga vum näji <n>(naii)</n> Wäg, Männa un Wieba, wenn na <n>(er)</n> sie dert fänd, gfesselt nohch Jerusalem fihrt.


text:
Als sa <n>(er)</n> aba uf däm Wäg war un in de Nechi vu Damaskus kummt, umlaichtet nen pletzlig ä Lecht vum Himmel;


text:
De Männa aba, de sini Freunde ware, sin schtumm <n>(sprachlos)</n> do gschtande; denn sie hän zwar de Schtimm ghärt, aba sähn nemads.


text:
Saulus aba richtet sich uf vum Bode; un als er sini Auge ufmacht <n>(ufschlat)</n>, sieht da <n>(er)</n> nigs. Sie nähmä nen aba bi dr Hand un fihre nen nohch Damaskus;


text:
S war aba ä Jinger in Damaskus mit Name Hananias; däm erschient dr Herr un sait: Hananias! Un na <n>(er)</n> sait: Do bi ni <n>(i <n>(ich)</n>)</n>, Herr.


text:
Dr Herr sait zue nem: Schtand uf un gang in de Schtroß, de di Gerade heißt, un frogt in däm Hus vum Judas nohch nem Ma mit Name Saulus vu Tarsus. Denn lueg, er bätet


text:
un het in eina Erschinig ä Ma gsähne mit Name Hananias, der zue nem rikummt un d Hand uf nen legt, dmit da <n>(er)</n> wieda sähe ka.


text:
Hananias aba git zantwort: Herr, i <n>(ich)</n> ha vu viele ghärt iba dän Ma, weviel Beses er d Heilige in Jerusalem adoe het;


text:
Doch dr Herr sait zue nem: Gang nur hi; denn der isch mi üsgwähltes Werkziig, daß sa <n>(er)</n> mi Name bringt vor Heide un vor Kenig un vor des Volk Israel.


text:
Un Hananias goht hi un kummt in des Hus un legt de Händ <n>(Pfode)</n> uf nen un sait: Lebe <n>(Lieba)</n> Brueda Saul, dr Herr het mi gschickt, Jesus, der dir uf däm Wäg dona erschiene isch, daß dü wieda siehsch un mit däm heilige Geischt erfillt wirsch.


text:
Un gli druf flegt s vu sinene Auge we Schuppe, un er ka wieda säh; un er schtoht uf, het sich daufe lo


text:
Un drno predigt er in d Synagoge <n>(Gotteshus)</n> <n>(Gotteshiisa)</n> vu <n>(iba)</n> Jesus, daß der Gottes Bue isch.


text:
Alli aba, de s ghärt hän, vuschrecke un sage: Isch des nit der, der in Jerusalem alli vunichte wot, de dän Name aruefe, un isch scha <n>(er)</n> nit sellewäg herkumme, daß sa <n>(er)</n> sie gfesselt zue d Hohenpriester fihrt?


text:
Saulus aba gwinnt imma me an Kraft un trieb de Jude in d Engi, de in Damaskus husse, un bwaist, daß Jesus dr Chrischtus isch.


text:
Aba s wird Saulus bekannt, daß sie nem nochschtelle. Sie hän Dag un Nacht au de Tore bwacht, um nen umzbringe.


text:
Als sa <n>(er)</n> aba nohch Jerusalem kummt, vusuecht er, sich zue d Jinger zue hebe <n>(halte)</n>; doch sie firchte sich alli vor nem un glaube nit, daß sa <n>(er)</n> ä Jinger wär.


text:
Barnabas aba nimmt nen zue sich un fihrt nen zue d Aposchtel un vuzehlt ne, we Saulus uf däm Wäg d Herrn gsähne un daß der mit nem gschwätzt het un we na <n>(er)</n> in Damaskus im Name Jesus fräi predigt het.


text:
Er schwätzt un het au gschtritte mit d griechische Jude; aba sie schtelle nem nohch, um nen umzbringe.


text:
So het etze de Gmeinde Friede in ganz Judäa un Galiläa un Samarie un het sich ufbäut un läbt in dr Angscht vum Herrn un mehrt sich unda däm Baischtand vum heilige Geischt.


text:
S isch bassiert aba, als Petrus iba all im Land umherzoge isch, daß sa <n>(er)</n> au zue d Heilige kummt, de in Lydda husste.


text:
Un Petrus sait zue nem: Äneas, Jesus Chrischtus macht di gsund; schtand uf un mach dir selba des Bett. Un gli druf schtoht er uf.


text:
In Joppe war ä Jingerin mit Name Tabita, des heißt ibasetzt: Reh. De doet vieli gueti Werke un git viel Almose.


text:
S isch bassiert zue dr Ziit, daß sie krank wird un schtirbt. Do wäsche sie sie un lege sie in des Obagmach.


text:
Wel aba Lydda nooch bi Joppe isch, schickte de Jinger, als sie ghärt, hän daß Petrus dert war, zwei Männa zue nem un bitte nen: Säum <n>(tredel)</n> nit, zue uns <n>(us)</n> z kumme!


text:
Petrus aba schtoht uf un goht mit ne. Un als er hikumme war, fihre sie nen nuf in des Obagmach, un s kumme alli Witwe zue nem, hiilä un zeigte nem de Röck un Kleida, de Tabita gmacht het, als sie noh bi nene war.


text:
Un als Petrus sie alli nüstriebe het, kniet er ane, bätet un drillt sich zum Leichnam un sait: Tabita, schtand uf! Un sie schlat ihri Auge uf; un als sie Petrus sieht, het sie sich anekockt.


text:
Er aba git ihr d Hand un het sie ufschtoh lo un reft d Heilige un d Witwe un schtellt sie lebändig vor sie.


text:
Der war fromm un gottesfirchtig mit sinem ganze Hus un git däm Volk vieli Almose un bätet imma zue Gott.


text:
Der het ä Erschinig um di ninti Schtund am Dag un sieht diitlich ä Engel Gottes bi sich iträte; der sait zue nem: Kornelius!


text:
Er aba luegt nen a, vuschrekt un het gfrogt: Herr, was isch? Der sait zue nem: dini Gebete un dini Almose sin vor Gott kumme, un er het an sie denkt.


text:
Un als dr Engel, der mit nem schwätzt, wäggange war, reft Kornelius zwei vu sinene Knecht un ei fromme Soldat vu däne, de nem diene,


text:
Am nägschte Dag, als de uf däm Wäg ware un in de Nechi dr Schtadt kumme, schtiegt Petrus uf des Dach, z bäte um di sexti Schtund.


text:
Un als er hungrig wird, wot da <n>(er)</n> ässä. Während sie nem aba ebis mache <n>(richte)</n>, grotet er in Vuzickig <n>(Wahn)</n>


text:
un sieht d Himmel ufdoe un ebis we ä großes lienernes Duech rabkumme, an vier Zipfel rabglo uf d Bode.


text:
Als aba Petrus noh rotlos war, was de Erschinig beditet, de na <n>(er)</n> gsähne het, lueg, do froge de Männa, vu Kornelius gschickt, nohch däm Hus Simons un sin an dr Dire gschtande,


text:
Während aba Petrus nohchsinnt iba de Erschinig, sait dr Geischt zue nem: Lueg, dräi Männa sueche di;


text:
so schtand uf, schtieg nab un gang mit ne <n>(tene)</n> un zwiefle nit, denn i <n>(ich)</n> ha sie gschickt.


text:
Do schtiegt Petrus nab zue d Männa un sait: Lueg, i <n>(ich)</n> bi's, den ihr sueche; wurum sin ihr do?


text:
Sie aba sage: Dr Hauptma Kornelius, ä fromme un gottesfirchtige Ma mit guetem Ruef bi däm ganze Volk dr Jude, het d Bfehl gregt vu nem heilige Engel, daß sa <n>(er)</n> di hole losse soll in si Hus un härä, was dü z sage hesch.


text:
Do reft er sie ri un beherbergt sie. Am nägschte Dag macht da <n>(er)</n> sich uf un zeht mit ne, un ä baar Breda üs Joppe gehn mit nem.


text:
Un am nägschte Dag kummt er nohch Cäsarea. Kornelius aba het uf sie gwartet un het sini Vuwandte un nägschte Freunde zsämmegruefe.


text:
Un na <n>(er)</n> sait zue nene: Ihr wißt, daß ses nem jüdische Ma nit recht isch, mit nem Fremde umzgoh odr zue nem z kumme; aba Gott het ma <n>(mir)</n> zeigt, daß i <n>(ich)</n> kei Mensch meide odr dreckig nenne soll.


text:
Drum ha i <n>(ich)</n> mi nit gweigat zkumme, als i <n>(ich)</n> gholt wir. So frog i <n>(ich)</n> äich etze, wurum hän ihr mich hole losse.


text:
Kornelius sait: Vor vier Däg um de Ziit bät i <n>(ich)</n> um di ninti Schtund in minem Hus. Un lueg, do schtoht ä Ma vor ma <n>(mir)</n> in nem laichtende Gwand <n>(Häß)</n>


text:
So schick etze nohch Joppe un loß herruefe Simon mit däm Bainame Petrus, der zue Gascht isch im Hus vum Gerber Simon am Meer.


text:
Do schickt i <n>(ich)</n> sofort zue dir; un dü hesch recht doe, daß dü kumme bisch. Etze sin ma <n>(mir)</n> alli do vor Gott zgege, um alles z härä, was dir vum Herrn bfohle isch.


text:
Petrus aba doet si Mul <n>(Gosch)</n> uf un sait: Etze erfahr i <n>(ich)</n> in Echt <n>(Wohret)</n>, daß Gott d Mensche <n>(Lit)</n> nit asieht;


text:
Er het des Wort däm Volk Israel gschickt un Friede vukindigt durch Jesus Chrischtus, wela isch Herr iba alli.


text:
we Gott Jesus vu Nazareth gsalbt het mit heiligem Geischt un Kraft; der isch rumzoge un het Guetes doe un alli gsund gmacht, de in dr Gwalt vum Deufel ware, denn Gott war mit nem.


text:
Un ma <n>(mir)</n> sin Ziige fir alles, was sa <n>(er)</n> doe het im jüdische Land un in Jerusalem. Den hän sie an des Holz ghängt un umbrocht.


text:
nit däm ganze Volk, sundern uns <n>(us)</n>, de vu Gott dvor erwählte <n>(üsgwählte)</n> Ziige, de ma <n>(mir)</n> mit nem gässä un trunke hän, nohchdäm er ufgschtande war vu d Dote.


text:
Un na <n>(er)</n> het uns <n>(us)</n> bpfohle, däm Volk z predige un z beziige, daß sa <n>(er)</n> vu Gott bschtimmt isch zum Richta dr Lebändige un dr Dote.


text:
Vu däm beziige alli Prophete, daß durch si Name alli, de a nen glaube, Vugebig dr Sinde gregt solle.


text:
Un de gläubig gwordene Jude, de mit Petrus kumme ware, vuschrecke sich, wel au uf di Heide de Gabe vum heilige Geischt üsgosse wird;


text:
Kann au jemads däne des Wassa zue d Daufi vuwähre, de d heilige Geischt gregt hän ebeso we ma <n>(mir)</n>?


text:
Un na <n>(er)</n> bpfiehlt, sie z daufe in däm Name Jesus Chrischti. Do bitte sie nen, noh ä baar Däg dozbliebe.


text:
Ich war in dr Schtadt Joppe im Gebet un grot in Vuzickig <n>(Wahn)</n> un hab ä Erschinig; i <n>(ich)</n> sieh ebis we ä großes lienernes Duech rabkumme, an vier Zipfel nabglo vum Himmel; des kummt bis zue ma <n>(mir)</n>.


text:
Als i <n>(ich)</n> nilueg, sieh i <n>(ich)</n> vierfeßigi Tiere dr Erde un wildi Tiere un kriechendi Tiere un Vegel vum Himmel.


text:
Ich aba sag: Oh nei, Herr; denn s isch ne ebis Vubotenes odr Dreckiges in mi Mul <n>(Gosch)</n> kumme.


text:
Aba de Schtimm git zantwort zum zweite Mol vum Himmel: Was Gott sufa gmacht het, des nenn dü nit vubote.


text:
Un lueg, uf eimol sin dräi Männa vor rem Hus gschtande, in däm ma <n>(mir)</n> ware, vu Cäsarea zue ma <n>(mir)</n> gschickt.


text:
Dr Geischt aba sait zue ma <n>(mir)</n>, i <n>(ich)</n> soll mit ne go un nit zwiefle. S kumme aba mit ma <n>(mir)</n> au de sechs Breda, un ma <n>(mir)</n> gehn in des Hus vum Ma.


text:
Der vuzehlt uns <n>(us)</n>, we na <n>(er)</n> d Engel in sinem Hus gsähne het, der zue nem gsait het: Send Männa nohch Joppe un loß hole Simon, mit däm Bainame Petrus;


text:
Als i <n>(ich)</n> aba afang z schwätze, flegt dr heilige Geischt uf sie ebeso we am Afang uf uns <n>(us)</n>.


text:
Do ha i <n>(ich)</n> an des Wort vum Herrn denkt, als er gsait het: Johannes het mit Wassa dauft; ihr aba sollt mit däm heilige Geischt dauft wäre.


text:
Wenn etze Gott ne di glichi Gabe ge het we au uns <n>(us)</n>, de ma <n>(mir)</n> zum Glaube kumme sin an d Herrn Jesus Chrischtus: wer war i <n>(ich)</n>, daß i <n>(ich)</n> Gott wehre ka?


text:
Als sie des ghärt hän, schwiege sie schtill un lobe Gott un sage: So het Gott au d Heide de Umkehr ge, de zum Läbä fihrt!


text:
De aba vudeilt ware wägä dr Vufolgig, de sich wägä Stephanus erge het, gehn bis nohch Phönizien un Zypern un Antiochia un vukindigte des Wort nemads als ällei d Jude.


text:
S ware aba ä baar unda ne, Männa üs Zypern un Kyrene, de kumme nohch Antiochia un schwätze au zue d Grieche un predige des Evangelium vum Herrn Jesus.


text:
Un de Hand vum Herrn war mit tene <n>(ne)</n>, un ä großi Zahl wird gläubig un umkehrt sich zum Herrn.


text:
S kummt aba de Kunde dvu dr Gmeinde vu Jerusalem z Ohre; un sie schickte Barnabas, daß sa <n>(er)</n> nohch Antiochia goht.


text:
Als der dert hikumme war un de Gnade Gottes sieht, wird da <n>(er)</n> froh un vumahnt sie alli, mit feschtem Herz am Herrn z bliebe;


text:
denn na <n>(er)</n> war ä bwährte Ma, voll heiligem Geischt un Glaube. Un viel Volk wird fir d Herrn gwunne.


text:
Un als er nen findet, bringt da <n>(er)</n> nen nohch Antiochia. Un sie bliebe ä ganzes Johr bi dr Gmeinde un lehrte vieli. In Antiochia wäre de Jinger zerscht Chrischte gnennt.


text:
Un eina vu nene mit Name Agabus kunnt uf un het durch d Geischt ä großi Hungasnot vorus gsait, de iba d ganze Erdkreis kumme soll; des isch unda däm Kaisa Klaudius bassiert.


text:
Aba unda d Jinger bschloße das jeda, nohch sinem Vumege d Breda, de in Judäa husse, ä Gabe z schicke.


text:
Un als er sieht, daß ses d Jude gfallt, macht da <n>(er)</n> wita un nimmt au Petrus gfange. S ware aba ebe de Däg vu d Ungsäuerte Brot.


text:
Als sa <n>(er)</n> nen etze packt het, wirft er nen ins Gfängnis <n>(Loch)</n> un ibaantwortet nen vier Wache vu je vier Soldate, nen z bewache. Denn er denkt, nen nohch rem Fescht vor des Volk z schtelle.


text:
So wird etze Petrus im Gfängnis <n>(Loch)</n> vuwahrt; aba d Gmeinde bätet ohni Päuns <n>(us)</n> fir nen zue Gott.


text:
Un in sella Nacht, als nen Herodes vorfihre losse wot, schloft Petrus zwische zwei Soldate, mit zwei Kette gfesselt, un vor dr Dire hän de Wache des Gfängnis <n>(Loch)</n> bwacht.


text:
Un lueg, dr Engel vum Herrn kummt ri, un Lecht laichtet uf in däm Platz; un er schlat Petrus in d Site un weckt nen un sait: Schtand schnell uf! Un d Kette flege nem vu sinene Händ <n>(Pfode)</n>.


text:
Un dr Engel sait zue nem: Gürt di un ze dini Schoeh a! Un na <n>(er)</n> doet`s. Un na <n>(er)</n> sait zue nem: Wirf di Mandel um un folg ma <n>(mir)</n>!


text:
Un na <n>(er)</n> goht üsä un goht un wußt nit, daß des wohr gschiht durch d Engel, sundern meint, ä Erschinig z säh.


text:
Sie gehn aba durch di erschti un zweiti Wache un kumme zum iserne Dor, des zue d Schtadt fihrt; des doet sich ne vu selba uf. Un sie kumme üsä un gehn ä Schtroß wit, un drno vuloßt nen dr Engel.


text:
Un als Petrus zue sich kumme war, sait da <n>(er)</n>: Etze weiß i <n>(ich)</n> wohr, daß dr Herr si Engel gschickt un mich üs dr Hand vum Herodes errettet het un vu allem, was des jüdische Volk erwartet.


text:
Un als er sich bsunne het, goht da <n>(er)</n> zum Hus Marias, dr Muetter vum Johannes mit däm Bainame Markus, wo vieli binanda ware un bäte.


text:
Un als sie de Schtimm vum Petrus erkennt, doet sie vor Fräid <n>(Freud)</n> des Dor nit uf, lauft inä un vukindet, Petrus schtänd vor rem Dor.


text:
Sie aba sage zue nare <n>(ihr)</n>: Dü bisch vu Vuruckt <n>(Sinne)</n>. Doch sie bschtodt druf, s isch <n>(wär)</n> so. Do sage sie: S isch si Engel.


text:
Er aba winkt ne mit dr Hand, daß sie schwiege solle, un vuzehlt ne, we nen dr Herr üs däm Gfängnis <n>(Loch)</n> gfihrt het, un sait: Vukinde des däm Jakobus un d Breda. Dann <n>(Dnoh)</n> goht da <n>(er)</n> üsä un zeht an ä andere Platz.


text:
Als aba Herodes nen hole losse wot un nen nit findet, vuhert er de Wache un het sie abfihre lo. Dann <n>(Dnoh)</n> zeht er vu Judäa nab nohch Cäsarea un bliebt dert ä Ziitlang.


text:
Er war aba wetig <n>(zornig)</n> uf de Inwohna vu Tyrus un Sidon. Sie aba kumme imetig zue nem un ibaräde Blastus, d Kämmerer vum Kenig, un bitt um Friede, wel ihr Land s Ässä üs däm Land vum Kenig gregt.


text:
Un a nem feschtgsetzte Dag legt Herodes des kenigliche Gwand <n>(Häß)</n> a, het sich anekockt uf d Thron un hebt <n>(haltet)</n> ä Wort an sie.


text:
Glidruf schlat nen dr Engel vum Herrn, wel la <n>(er)</n> Gott nit d Ehri git. Un vu Wirma vufrässä, git da <n>(er)</n> d Geischt uf.


text:
Barnabas un Saulus aba kähre zruck, nohchdem sie in Jerusalem de Gabe ibabrocht hän, un nähmä mit sich Johannes, der d Bainame Markus het.


text:
S ware aba in Antiochia in dr Gmeinde Prophete un Lehrer, nämlich Barnabas un Simeon, gnennt Niger, un Luzius vu Kyrene un Manaën, der mit däm Landesfirscht Herodes ufzoge worde war, un Saulus.


text:
Als sie aba däm Herrn diene un fastete, sait dr heilige Geischt: Sundert ma <n>(mir)</n> üs Barnabas un Saulus zum Denscht, zue dem i <n>(ich)</n> sie bruefe ha.


text:
Nohchdem sie etze üsgsandt ware vum heilige Geischt, kumme sie nohch Seleuzia un vu do mit dem Schiff nohch Zypern.


text:
Un als sie in de Schtadt Salamis kumme, vukindige sie des Wort Gottes in d Synagoge <n>(Gotteshus)</n> <n>(Gotteshiisa)</n> dr Jude; sie hän aba au Johannes als Helfa bi sich.


text:
Als sie di ganze Insel bis nohch Paphos durchzoge hän, träfe sie ä Zaubera un falsche Prophete, ä Jude, der hießt Barjesus;


text:
der war bi däm Schtadthaltr Sergius Paulus, nem schlaue Ma. Der reft Barnabas un Saulus zue sich un wot, des Wort Gottes härä.


text:
Do widerschtod ne dr Zaubera Elymas - denn so wird si Name ibasetzt - un vusuecht, d Schtadthaltr vum Glaube abzhalte.


text:
un sait: Dü Bue vum Deufel, voll alla Lischt un alla Bosheit, dü Fäind alla Grechtigkeit, hersch dü nit uf, krumm zue mache d grade Wäg vum Herrn?


text:
Un etze lueg, d Hand vum Herrn kummt iba di, un dü sollsch blind si un d Sunne ä Ziitlang nit säh! Uf dr Schtell flegt ä Dunkelheit un Nacht uf nen, un er goht umä un suecht jemand, der nen an d Hand fihrt.


text:
Als dr Schtadthaltr sieht, was gschähe war, wird da <n>(er)</n> gläubig un vuwundrete sich iba de Lehr vum Herrn.


text:
Paulus aba un de um nen ware, fahre vu Paphos ab un kumme nohch Perge in Pamphylien. Johannes aba trennt sich vu nene un kehrt zruck nohch Jerusalem.


text:
Sie aba zen vu Perge witer un kumme nohch Antiochia in Pisidien un gehn am Sabbat in d Synagoge <n>(Gotteshus)</n> un hocke sich na.


text:
Nohch dr Lesig vum Gsetz un dr Prophete aba schicke de Vorschteha vu d Synagoge <n>(Gotteshus)</n> zue nene un len nene sage: Lebi <n>(Liebe)</n> Breda, wen ihr ebis schwätze un des Volk vumahne, so sages.


text:
Do schtoht Paulus uf un winke mit dr Hand un sait: Ihr Männa vu Israel un ihr Gottesfirchtigi, häret zue!


text:
Dr Gott vum Volk Israel het unsri Vädare üsgwählt un des Volk groß gmacht, als sie Fremdlinge ware im Land Ägypte, un mit schtarkem Arm fihrt er sie vu dert üsä.


text:
des isch bassiert in etwa vierhundatfuchzig Johr. Dnohch git da <n>(er)</n> ne Richta bis zue d Ziit vum Prophete Samuel.


text:
Un vu do a bitte sie um ä Kenig; un Gott git tene Saul, d Bue vum Kisch, ä Ma üs däm Schtamm Benjamin, fir vierzig Johr.


text:
Un als er dän vuschtoße het, erhebt er David zue ihrem Kenig, vu däm ma <n>(er)</n> beziigt <n>(1. Samuel 13,14)</n>: "Ich ha David gfunde, d Bue Isais, ä Ma nohch minem Herz, der soll mi ganze Wille doe."


text:
Aus däm sinem Gschlecht het Gott, we na <n>(er)</n> vuheiße het, Jesus kumme losse als Heiland fir des Volk Israel,


text:
Als aba im Johannes si Lauf umä <n>(vollendete)</n> war, sait da <n>(er)</n>: Ich bi nit der, fir den ihr mi hebet <n>(haltet)</n>; aba lueg, er kummt nohch ma <n>(mir)</n>, däm si Schuehreme z lese i <n>(ich)</n> nit wert bi.


text:
Ihr Männa, liebe Breda, ihr Buebä üs däm Gschlecht Abrahams un ihr Gottesfirchtigi, uns <n>(us)</n> isch des Wort vum Heil gschickt.


text:
Denn de Inwohna vu Jerusalem un ihri Obere hän, wel sie Jesus nit erkennt hän, de Wort vu d Prophete, de an jedem Sabbat vorgläse wäre, mit ihrem Urteilschpruch erfillt.


text:
Un als sie alles gmacht hän, was vu nem gschriebe schtoht, nähmä sie nen vum Holz un lege nen in ä Grab.


text:
un er isch an viele Däg däne erschiene, de mit nem vu Galiläa nuf nohch Jerusalem gange ware; de sin etzed sini Ziige vor rem Volk.


text:
daß Gott sie uns <n>(us)</n>, ihre Kinda, erfillt het, indäm er Jesus uferweckt het; we denn im zweite Psalm gschriebe schtoht <n>(Psalm 2,7)</n>: "Dü bisch mi Bue, hiit ha i <n>(ich)</n> di ziigt <n>(zeugt)</n>."


text:
Daß er nen aba vu d Dote uferweckt het un nen nit dr Verwesig ibalosse wot, het da <n>(er)</n> so gsait <n>(Jesaja 55,3)</n>: "Ich will äich de Gnade, de David vuheiße isch, treu bwahre."


text:
Drum sait da <n>(er)</n> au a eina andere Schtell <n>(Psalm 16,10)</n>: "Dü wirsch nit zuelo, daß di Heilige de Verwesig sieht."


text:
Denn nohchdem David zue sinere Ziit däm Wille Gottes dient het, isch scha <n>(er)</n> igschlofe <n>(gschtorbe)</n> un zue sinene Vädere vusammelt worde un het de Verwesig gsähne.


text:
So isch äich etze kundgmacht, liebe Breda, daß äich durch nen Vugebig vu d Sinde vukindigt wird; un in all däm, worin ihr durch des Gsetz vum Moses nit Grecht wäre konnte,


text:
Luege, ihr Vuächta, un wundert äich un gehn zuenichte! Denn i <n>(ich)</n> doet ä Sach zue äire Ziit, des ihr nit glaube den, wenn`s äich jemads vuzehlt."


text:
Als sie aba üs dr Synagoge <n>(Gotteshus)</n> rüsgehn, bitte de Lit, daß sie am nägschte Sabbat noh eimol vu däne Dinga schwätze.


text:
Un als de Gmeinde üsänandagoht, folge vieli Jude un gottesfirchtigi Judengnosse däm Paulus un Barnabas. De sage zue ne un ermahne sie, daß sie bliebe solle in dr Gnade Gottes.


text:
Als aba de Jude de Lit sähn, wäre sie näjdisch un widerschpräche däm, was Paulus sait, un läschtere.


text:
Paulus un Barnabas aba sage fräi rüs <n>(uff)</n>: Äi <n>(ich)</n> moeß des Wort Gottes zerscht gsait wäre; do ihr`s aba vu äich stoßt un hebet <n>(haltet)</n> äich selbscht nit fir wert am ewige Läbä, lueg, so wende ma <n>(mir)</n> uns <n>(us)</n> zue d Heide.


text:
Denn so het uns <n>(us)</n> dr Herr bpfohle <n>(Jesaja 49,6)</n>: "Ich ha di zum Lecht vu d Heide gmacht, dmit dü des Heil bisch bis an de Ende dr Erde."


text:
Als des de Heide ghärt hän, wäre sie froh un priese des Wort vum Herrn, un alli wäre gläubig, de zum ewige Läbä bschtimmt ware.


text:
Aba de Jude hetzte de gottesfirchtige vornehme Wieba un di agsähenschte Männa vu d Schtadt uf un schtifte ä Vufolgig a gege Paulus un Barnabas un vutriebe sie üs ihrem Gebiet.


text:
S isch bassiert aba in Ikonion, daß sie wieda in de Synagoge <n>(Gotteshus)</n> vu d Jude gehn un so predige, daß ä großi Schar Lit Jude un Grieche gläubig wird.


text:
Trozdäm bliebe sie ä langi Ziit dert un lehre fräi uff im Vuträue uf d Herrn, der des Wort vu sinere Gnade beziigt un het Zeiche un Wunda gschähe lo durch ihri Händ <n>(Pfode)</n>.


text:
Als sich aba ä Schturm bildet bi d Heide un Jude un ihre Obere un sie sie mißhandle un schteinige wen,


text:
hän sie`s gmerkt un sin vudlofe <n>(abkaue)</n> in de Schtädt Lykaoniens, nohch Lystra un Derbe, un in dere Umgebig


text:
Un s war ä Ma in Lystra, der het schwachi Feß un ka nur hocke; er war glähmt vu Mueterleib a un het noh ne go kenne.


text:
Der het Paulus schwätze ghärt. Un als der nen aluegt un gmerkt het, daß er glaubt, nem kennt ghulfe wäre,


text:
sait da <n>(er)</n> mit luta Schtimm: Stell di ufrecht uf dini Feß! Un na <n>(er)</n> springt uf un goht umä.


text:
Als aba s Volk sieht, was Paulus doe het, hebe sie ihri Schtimm un refe uf lykaonisch: D Götta sin d Mensch glich wore un zue uns <n>(us)</n> rabkumme.


text:
Un dr Prieschter vum Zeus üs däm Tempel vor ihra Schtadt holt Schtier un Kränz vor des Dor un wot opfare samt däm Volk.


